PL193820B1 - Układ do montażu i mocowania okładziny - Google Patents

Abstract

1. Uk lad do monta zu i mocowania ok ladziny na ok ladanej powierzchni, w którym ceownik, zawieraj acy sciank e denn a i dwie scianki bocz- ne, oraz dwa odgi ete do ty lu pasy, jest przymo- cowany do ok ladanej powierzchni, znamienny tym, ze zawiera pr et (1) i pierwszy koniec (2) pr eta (1) jest pozaginany i jest usytuowany we wn ece ceownika (9) utworzonej przez scianki (12, 13, 14) i obydwa odgi ete do ty lu pasy (10, 11), przy czym pr et (1) jest zablokowany we wn ece za pomoc a jego obrócenia, za s drugi koniec (3) pr eta (1) wystaje prostopadle do ok ladanej powierzchni (19). PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest układ do montażu i mocowania okładziny, zwłaszcza do izolacji cieplnej i dźwiękowej budynków. Wynalazek dotyczy montażu i mocowania okładzin na konstrukcjach lub na murach albo ścianach budynków, a zwłaszcza montażu i mocowania okładziny, zawierającej warstwę zewnętrzną, osadzoną na szkielecie, złożonym z kształtowników, w szczególności kształtowników metalowych, pokrywających materiał termoizolacyjny i/lub dźwiękoizolacyjny, np. filc z wełny mineralnej.

Znane są liczne układy do mocowania okładzin, zawierających materiały izolacyjne. Np. publikacja patentowa FR-A-2.557.901 opisuje układ do mocowania, zawierający złącza, utworzone przez wydłużone pasy metalowe, których jeden koniec ma postać ostrza, w celu ułatwienia nasadzenia materiału izolacyjnego. Te złącza są skojarzone z podkładkami lub kabłąkami, zaopatrzonymi w skrzydełka, na których można zamocować przez zatrzaśnięcie metalowe szyny kształtownikowe, tworzące szkielet, niezbędny do późniejszego założenia płyt okładzinowych, np. płyt gipsowych. Ten układ do mocowania, na ogół bardzo zadowalający i sprawny, nie dopuszcza jednak regulacji odległości, oddzielającej kabłąk od podlegającej izolowaniu powierzchni, gdy złącze jest już przytwierdzone do wymienionej powierzchni lub też gdy szyna jest nasadzona przez zatrzaśnięcie na kabłąk, przy czym ten ostatni nie jest już wtedy łatwo dostępny.

W zgłoszeniu patentowym EP-A1-0.718.451 proponuje się zaradzenie temu za pomocą udoskonalonego układu do montażu i mocowania okładzin, zawierających szkielet, przeznaczony do mocowania warstwy zewnętrznej, który to układ pozwala na łatwy montaż tego szkieletu i jego utrzymywanie z regulowanym odstępem względem okładanej powierzchni, a także pozostaje dostępny po założeniu szkieletu, w celu ewentualnego wyregulowania tego odstępu lub w celu demontażu w razie potrzeby. Układ do montażu i mocowania ujawniony w tym dokumencie zawiera pręt, pełniący w szczególności funkcję elementu nośnego i odstępnikowego względem szkieletu, złoż onego z ceowników, oraz podkładkę. Podkładka zaopatrzona jest w środki, umożliwiające regulację jej położenia na pręcie i w dwie części kryzowe, umieszczone wzdłuż dwóch zakrzywionych prętów w kształcie łuku okręgu lub w przybliżeniu w kształcie łuku okręgu i przeciwległe względem środka podkładki, rozszerzające się do zewnątrz podkładki tak, aby utworzyć z podstawą tej ostatniej dwie szczęki, pozwalające na wprowadzenie wymienionych części kryzowych pomiędzy dwa odgięte do tyłu pasy ceownika, przydatnego do użycia w celu utworzenia szkieletu, oraz na zaciśnięcie z kolei obu odgiętych do tyłu pasów ceownika przez obrót podkładki, aby zapewnić wzajemne połączenie podkładka-ceownik. Obrót podkładki od położenia wprowadzenia do położenia, zapewniającego połączenie, wynosi ok. 1/4 pełnego obrotu z dokładnością do liczby całkowitej półobrotów.

Kształt i wymiary podkładki i obu części kryzowych zależą od tworzącego szkielet ceownika i mogą być łatwo określone dla ceownika o danych wymiarach. Podstawa podkładki, która w położ eniu połączenia styka się z obydwoma odgiętymi do tyłu pasami ceownika, jest korzystnie szersza niż ceownik i ma korzystnie obwód ząbkowany lub formowany. Cechy te ułatwiają operację obrócenia podkładki, stosowanej do unieruchomienia ceownika i do ewentualnej regulacji odległości osadzonego już na podkładce ceownika względem okładanej powierzchni.

Istotnie, ten układ do mocowania pozwala - przez obrót podkładki na końcu pręta - na regulację odległości ceownika i dzięki temu również odległości szkieletu od okładanej powierzchni, nawet w obecnoś ci ceownika i cał ego osadzonego już szkieletu.

Koniec pręta, tworzącego element nośny i odstępnikowy, przeciwległy względem końca, mającego odebrać podkładkę, może być zaopatrzony w końcówkę, służącą do zamocowania układu na okładanej (podlegającej izolowaniu) powierzchni. Końcówka ta może być utworzona przez płytkę lub stopki, które można przykleić, przykręcić lub zakotwić w powierzchni, podlegającej izolowaniu.

Z drugiej strony znane jest mocowanie bezpoś rednio na okładanej powierzchni ceownika, mającego dwa pasy odgięte do tyłu, takiego, jaki został opisany poprzednio. Do ceownika przymocowane są wówczas elementy złożone, na ogół z tworzywa sztucznego. W tym celu należy je uprzednio umieścić na jednym końcu ceownika, w jednym położeniu, które umożliwia następnie wsunięcie ich do wnęki, utworzonej przez ceownik, aż do ich ostatecznego położenia. Oprócz wymienionej powyżej złożoności elementów z tworzywa sztucznego, ich osadzanie jest finezyjne, długotrwałe i wymaga dużej dokładności.

Układ do montażu i mocowania okładziny na okładanej powierzchni, w którym ceownik, zawierający ściankę denną i dwie ścianki boczne, oraz dwa odgięte do tyłu pasy, jest przymocowany do

PL 193 820 B1 okładanej powierzchni, według wynalazku charakteryzuje się tym, że zawiera pręt i pierwszy koniec pręta jest pozaginany i jest usytuowany we wnęce ceownika utworzonej przez ścianki i obydwa odgięte do tyłu pasy, przy czym pręt jest zablokowany we wnęce za pomocą jego obrócenia, zaś drugi koniec pręta wystaje prostopadle do okładanej powierzchni.

Pozaginany pierwszy koniec pręta posiada co najmniej jedną część prostoliniową i w położeniu unieruchomienia i zablokowania pręta we wnęce część prostoliniowa jest w styku z narożem, utworzonym przez jedną ze ścianek bocznych ceownika i odpowiedni odgięty do tyłu pas, zaś w styku z drugim naroż em, utworzonym przez drugą ze ś cianek bocznych i odpowiedni drugi odgię ty do tył u pas jest punkt styku pręta, natomiast w styku ze ścianką denną ceownika są dwa punkty styku, należące do dwóch różnych płaszczyzn przekroju poprzecznego ceownika.

Pręt ma kolejno, od swego końca, położonego od strony swego pozaginanego pierwszego końca najpierw część prostoliniową styku z narożem, utworzonym przez jedną ze ścianek bocznych ceownika i odpowiedni odgięty do tyłu pas, następnie pierwszy punkt styku ze ścianką denną ceownika, następnie punkt styku z narożem, utworzonym przez drugą ze ścianek bocznych i odpowiedni odgięty do tyłu pas, oraz drugi punkt styku ze ścianką denną ceownika.

Pręt ma kolejno, od swego końca, położonego od strony swego pozaginanego pierwszego końca najpierw punkt styku z narożem, utworzonym przez jedną ze ścianek bocznych ceownika i odpowiedni odgięty do tyłu pas, następnie pierwszy punkt styku ze ścianką denną ceownika, następnie część prostoliniową styku z narożem, utworzonym przez drugą ze ścianek bocznych i odpowiedni odgięty do tyłu pas, oraz drugi punkt styku ze ścianką denną ceownika.

Do usytuowanej na okładanej powierzchni, okładziny zamocowany jest szkielet, złożony z ceowników do mocowania warstwy zewnętrznej.

Prostoliniowy drugi koniec pręta jest nagwintowany, zaś ceownik, będący częścią składową szkieletu jest zamocowany za pomocą podkładki mającej nagwintowany otwór środkowy i nakręconej na prostoliniowy, nagwintowany drugi koniec pręta.

Przy okładanej powierzchni jest usytuowany element do przytrzymywania materiału, mającego zwłaszcza postać materaca, przy czym ten element przytrzymujący jest zamocowany na prostoliniowym drugim końcu pręta.

Pod szkieletem lub pod wymienionym elementem przytrzymującym jest usytuowana okładzina, zawierająca materiał termoizolacyjny i/lub dźwiękoizolacyjny, zwłaszcza perforowalny materiał izolacyjny na bazie wełny mineralnej,.

Pręt i ceownik są metalowe.

Średnica pręta jest zawarta w granicach od 3 do 10 mm.

Wynalazek pozwala na uproszczenie wykonania środka mocującego, w jaki zaopatrzony jest sam pręt, oraz uproszczenie samego sposobu mocowania przez znaczne ograniczenie niezbędnego do tego celu czasu.

Jak wspomniano powyżej, proponuje się układ, w którym na okładanej powierzchni mocuje się ceownik, zawierający dwa odgięte do tyłu pasy. W myśl wynalazku układ ten zawiera pręt, którego pierwszy koniec jest wykręcony i pozaginany tak, aby mógł być wprowadzony, a następnie unieruchomiony, z blokowaniem przez prosty obrót, we wnęce, utworzonej przez ceownik, przy czym w ten sposób uzyskane jest demontowalne zamocowanie pręta na okładanej powierzchni, natomiast drugi koniec pręta wystaje prostopadle z okładanej powierzchni.

Znaczne korzyści, jakie daje wynalazek, mają dwie główne przyczyny. Przede wszystkim zamocowanie ceownika na okładanej powierzchni można uzyskać w chwili obecnej za pomocą ekstremalnie szybkich metod, dobrze znanych profesjonalistom z dziedziny budownictwa, a także biegłym majsterkowiczom, takich jak klejenie, kołkowanie z przykręcaniem lub - korzystnie - wstrzeliwanie.

Z drugiej strony operacja, polegają ca na skrę ceniu jednego koń ca prę ta, dopuszcza wykonanie proste i szybkie w skali przemysłowej; jest ona oczywiście wykonana w sposób automatyczny i nie wymaga żadnego nagrzewania.

Unieruchomienie z blokowaniem pręta we wnęce, utworzonej przez ceownik, osiąga się w sposób prosty przez obrócenie, np. ręczne, przy czym nie wymaga ono specjalnej biegłości ze strony operatora.

Przedmiot wynalazku uwidoczniono w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1a przedstawia schematycznie pierwszą postać wykonania pręta według wynalazku w położeniu unieruchomienia w ceowniku, w widoku z boku wzdłuż kierunku podłużnego ceownika, fig. 1b przedstawia pręt według fig. 1a w widoku z góry, fig. 2a i 2b przedstawiają drugą postać wykonania pręta według

PL 193 820 B1 wynalazku w widokach, odpowiadających widokom z fig. 1a i 1b, a fig. 3 przedstawia w widoku perspektywicznym przykład zastosowania układu według wynalazku do izolowania pionowej ściany.

Na figurach 1a i 1b pręt 1 jest unieruchomiony w ceowniku 9. Pręt 1 zawiera pozaginany pierwszy koniec 2 oraz nagwintowany prostoliniowy drugi koniec 3.

Ceownik 9 składa się z dennej ścianki 13, z dwóch bocznych ścianek 12, 14 oraz z dwóch odgiętych do tyłu pasów 10 i 11.

Od końca 8, położonego od strony pozaginanego pierwszego końca 2 pręta 1 ma kolejno: najpierw część prostoliniową 4 do stykania się z narożem, utworzonym przez ściankę boczną 12 i odgięty do tyłu pas 10, następnie pierwszy punkt 6 styku ze ścianką denną 13, potem punkt 5 styku z narożem, utworzonym przez ściankę boczną 14 i odgięty do tyłu pas 11, oraz drugi punkt 7 styku ze ścianą denną 13.

Na figurach 2a i 2b odpowiednia kolejność jest następująca: najpierw punkt 5 styku z narożem, utworzonym przez ściankę boczną 12 i odgięty do tyłu pas 10, następnie pierwszy punkt 6 styku ze ścianką denną 13, potem część prostoliniowa 4 styku z narożem, utworzonym przez ściankę boczną 14 i odgięty do tyłu pas 11, oraz drugi punkt 7 styku ze ścianką denną 13.

Unieruchomienie z blokowaniem pręta 1 we wnęce, utworzonej przez ceownik 9, przeprowadza się w podobny sposób w przypadku prętów, przedstawionych na fig. 1a, 1b lub 2a, 2b.

W obu przypadkach wprowadza się początkowo punkt styku 5 pod odgięty do tyłu pas 11 lub 10, a następnie koniec części prostoliniowej 4 styku pod odgięty do tyłu pas 10 lub 11.

Przez obrócenie przy przyłożeniu niewielkiej siły część prostoliniowa 4 styku ustawia się stopniowo w całości pod odgiętym do tyłu pasem 10 lub 11. Następuje zatrzaśnięcie, co daje w wyniku demontowalne zablokowanie pręta 1 w ceowniku 9.

Na figurze 3 przedstawiony jest sposób izolowania, wykorzystujący układ do mocowania według wynalazku w przypadku pionowej ściany mającej okładaną powierzchnię 19.

Chodzi tu o izolację ściany za pomocą okładziny 20 w postaci płyt perforowalnych, wykonanych z filcu z wełny mineralnej, np. filców z waty szklanej lub wełny skalnej o masie objętościowej zawartej zwłaszcza w granicach od 10 kg/m³ do 100 kg/m³, przy czym te płyty okładziny 20 są pokryte warstwą zewnętrzną 17, np. płytami gipsowymi, zamocowanymi na metalowym szkielecie 15. Ten metalowy szkielet 15 jest utworzony przez ceowniki 16, mające dwa odgięte do tyłu pasy, identyczne z opisanymi poprzednio ceownikami 9.

W celu uzyskania takiej izolacji, zamocowuje się ceownik 9 na okł adanej powierzchni 19 ś ciany, najkorzystniej za pomocą szybkich układów typu pistolet, następnie zamocowuje się tam w sposób demontowalny - przez zatrzaśnięcie, jak to zostało opisane z powołaniem się na fig. 1a, 1b, 2a i 2b pręty 1 w równomiernych odstępach i wzdłuż linii poziomych, tak, aby utworzyć szkielet na bazie poziomych ceowników. Gdy pręty 1 są zamocowane, nasadza się na nie płyty okładziny 20 z wełny mineralnej, a następnie na wystający nagwintowany drugi koniec 3 tych prętów nakręca się każdorazowo podkładkę, mającą nagwintowany otwór środkowy. Podkładki stanowią wsporniki dla ceowników 16.

Według innej postaci wykonania wynalazku nie stosuje się ani ceowników 16, ani też warstwy zewnętrznej 17. Każda podkładka jest zastąpiona przez element 18 przytrzymujący, również zamocowany na prostoliniowym drugim końcu 3 pręta 1 za pomocą dowolnego stosownego środka (przykręcenie, połączenie zapadkowe itp.), przy czym drugi koniec 3 jest oczywiście przystosowany do tego celu. Kształt tego elementu 18 przytrzymującego dobiera się po prostu tak, aby mógł on zapewniać dobre przytrzymywanie materiału, mającego zwłaszcza postać materaca, np. perforowalnego materiału termoizolacyjnego lub dźwiękoizolacyjnego na bazie wełny mineralnej, przy okładanej powierzchni 19.

Pręty 1, ceowniki 9, 16, podkładki i wymienione elementy 18 przytrzymujące są korzystnie metalowe.

Średnica prętów 1 jest zawarta korzystnie w granicach od 3 do 10 mm; wynosi ona 6 mm w przykładach, opisanych z powołaniem się na rysunek.

Układ według wynalazku można stosować z korzyścią do montażu i mocowania wszelkich okładzin, wykorzystujących szkielet na bazie kształtowników, z lub bez materiału termoizolacyjnego i/lub dźwiękoizolacyjnego, perforowalnego lub nie.

Układ można montować na powierzchni regularnej lub nieregularnej, a także na pionowym lub pochyłym szkielecie drewnianym, np. na krokwiach, gdy chodzi o okładziny do izolowania poddaszy.

Układ według wynalazku można stosować także do okładania i izolowania cieplnego i/lub dźwiękowego budynków z zewnątrz.

PL 193 820 B1

Układ do montażu i mocowania okładziny według wynalazku jest prosty, niezawodny i szybki w montażu, oraz wielofunkcyjny i prosty w użytkowaniu.

Claims (10)

1. Ukł ad do montaż u i mocowania okł adziny na okł adanej powierzchni, w którym ceownik, zawierający ściankę denną i dwie ścianki boczne, oraz dwa odgięte do tyłu pasy, jest przymocowany do okładanej powierzchni, znamienny tym, że zawiera pręt (1) i pierwszy koniec (2) pręta (1) jest pozaginany i jest usytuowany we wnęce ceownika (9) utworzonej przez ścianki (12, 13, 14) i obydwa odgięte do tyłu pasy (10, 11), przy czym pręt (1) jest zablokowany we wnęce za pomocą jego obrócenia, zaś drugi koniec (3) pręta (1) wystaje prostopadle do okładanej powierzchni (19).

2. Układ według zastrz. 1, znamienny tym, że pozaginany pierwszy koniec (2) pręta (1) posiada co najmniej jedną część prostoliniową (4) i w położeniu unieruchomienia i zablokowania pręta (1) we wnęce część prostoliniowa (4) jest w styku z narożem, utworzonym przez jedną ze ścianek bocznych (12, 14) ceownika (9) i odpowiedni odgięty do tyłu pas (10, 11), zaś w styku z drugim narożem, utworzonym przez drugą ze ścianek bocznych (14, 12) i odpowiedni drugi odgięty do tyłu pas (11, 10) jest punkt (5) styku pręta (1), natomiast w styku ze ścianką denną (13) ceownika (9) są dwa punkty (6, 7) styku, należące do dwóch różnych płaszczyzn przekroju poprzecznego ceownika (9).

3. Układ według zastrz. 2, znamienny tym, ż e pręt (1) ma kolejno, od swego końca (8), położonego od strony swego pozaginanego pierwszego końca (2) najpierw część prostoliniową (4) styku z narożem, utworzonym przez jedną ze ścianek bocznych (12, 14) ceownika (9) i odpowiedni odgię ty do tyłu pas (10, 11), następnie pierwszy punkt (6) styku ze ścianką denną (13) ceownika (9), następnie punkt (5) styku z narożem, utworzonym przez drugą ze ścianek bocznych (14, 12) i odpowiedni odgięty do tyłu pas (11, 10), oraz drugi punkt (7) styku ze ścianką denną (13) ceownika.

4. Układ według zastrz. 2, znamienny tym, ż e pręt (1) ma kolejno, od swego końca (8), położonego od strony swego pozaginanego pierwszego końca (2) najpierw punkt (5) styku z narożem, utworzonym przez jedną ze ścianek bocznych (12, 14) ceownika (9) i odpowiedni odgięty do tyłu pas (10, 11), następnie pierwszy punkt (6) styku ze ścianką denną (13) ceownika (9), następnie część prostoliniową (4) styku z narożem, utworzonym przez drugą ze ścianek bocznych (14, 12) i odpowiedni odgięty do tyłu pas (11, 10), oraz drugi punkt (7) styku ze ścianką denną (13) ceownika.

5. Ukł ad wedł ug zastrz. 1, znamienny tym, ż e do usytuowanej na okł adanej powierzchni (19), okładziny (20) zamocowany jest szkielet (15), złożony z ceowników (16) do mocowania warstwy zewnętrznej (17).

6. Układ według zastrz. 1 albo 5, znamienny tym, że prostoliniowy drugi koniec (3) pr ęta (1) jest nagwintowany, zaś ceownik (16), będący częścią składową szkieletu (15) jest zamocowany za pomocą podkładki mającej nagwintowany otwór środkowy i nakręconej na prostoliniowy, nagwintowany drugi koniec (3) pręta (1).

7. Układ według zastrz. 1, znamienny tym, że przy ok ładanej powierzchni (19) jest usytuowany element (18) do przytrzymywania materiału, mającego zwłaszcza postać materaca, przy czym ten element (18) przytrzymujący jest zamocowany na prostoliniowym drugim końcu (30 pręta (1).

8. Ukł ad wedł ug zastrz. 5 albo 7, znamienny tym, ż e pod szkieletem (15) lub pod wymienionym elementem (18) przytrzymującym jest usytuowana okładzina (20), zawierająca materiał termoizolacyjny i/lub dźwiękoizolacyjny, zwłaszcza perforowalny materiał izolacyjny na bazie wełny mineralnej.

9. Układ według zastrz. 1, znamienny tym, że pręt (1) i ceownik (9) są metalowe.

10. Układ według zastrz. 1, znamienny tym, że średnica pręta (1) jest zawarta w granicach od 3 do 10 mm.