PL183244B1 - Sposób przetwarzania komunikatów sygnalizacyjnych w stacji przekazywania sygnałów i w systemie telekomunikacyjnym zawierającym stację przekazywania sygnałów - Google Patents

Abstract

1 . Sposób przetwarzania komunikatów sygnalizacyjnych w stacji przekazywania sygnalów, w którym komunikaty sygnaliza- cyjne zawieraja kody stacji zas w stacji prze- kazywania sygnalów stosuje sie funkcje lacza danych sygnalizacyjnych, funkcje lacza sy- gnalizacyjnego i funkcje sieci sygnalizacyj- nej, znamienny tym, ze podczas przetwarza- nia kodu stacji (500), pomiedzy funkcja lacza danych (100) i funkcja sieci sygnalizacyjnej (300), przetwarza sie co najmniej niektóre kody stacji w komunikatach sygnalizacyj- nych w inne kody stacji przed trasowaniem komunikatów sygnalizacyjnych w funkcji sieci sygnalizacyjnej (300). Fig. 3 PL PL PL PL PL PL PL

Description

Sygnalizacja telekomunikacyjna polega na przesyłaniu informacji wykorzystywanych przez sieci telekomunikacyjne wewnątrz sieci i między sieciami. Informacja sygnalizacyjna jest używana do sterowania sieciami telekomunikacyjnymi, tak że sieci te mogą przekazywać inne, niesygnalizacyjne informacje dla użytkowników sieci. Przykładami operacji sygnalizacyjnych są organizowanie połączenia, kontrola obciążenia i zarządzanie siecią. Znanym standardem sygnalizacji telekomunikacyjnej jest System sygnalizacyjny 7 (SS7).

Stacje przekazywania sygnałów (STP) ustalają trasy sygnalizacji wewnątrz sieci SS7 i zarządzają różnymi łączami sygnałowymi, które tworzą sieć SS7. Ustalanie tras sygnałów jest realizowane przez przetwarzanie oznaczenia trasy, zawartego w komunikacie sieci SS7, przez funkcję urządzenia przekazywania komunikatów (MTP) zawartą w stacji sygnalizacyjnej. Urządzenie MTP posiada trzy poziomy funkcyjne. Poziomy 1 i 2 realizują przekazywanie

183 244 komunikatów sieci SS7 od jednej stacji do drugiej po pojedynczym łączu sygnałowym. Poziom 3 realizuje przekazywanie komunikatów' w sieci SS7 ponad wymaganiami dla transmisji po pojedynczym łączu. Inaczej mówiąc, poziomy 1 i 2 związane są z przesyłaniem po poszczególnych łączach, podczas gdy poziom 3 dotyczy przesyłania po całej sieci SS7.

Stacja STP realizuje zadanie ustalania tras komunikatów na poziomie 3 przez wykorzystanie kodów stacji, które identyfikują różne stacje sygnalizacyjne w sieci. Poziom 3 stacji STP identyfikuje kod docelowej stacji w komunikacie stacji SS7 i wybiera odpowiednie łącze sygnałowe, którym komunikat powinien być przesłany. Na przykład, jeśli centrala A przesyła sygnały do centrali B przez stację STP, komunikat zawiera kod docelowej stacji dla stacji sygnalizacyjnej w centrali B (i kod stacji nadającej w centrali A). Stacja STP odbiera ten sygnał z łącza sygnałowego, odczytuje kod stacji docelowej i kieruje komunikat odpowiednim łączem do centrali B.

Stacja STP może również sterować siecią sygnalizacyjną wykorzystując komunikaty zarządzania wytwarzane na poziomie 3. W powyższym przykładzie, jeśli istnieją łącza sygnałowe między centralą A a stacją STP, wówczas stacja STP może przesłać do centrali A instrukcje, zalecające unikanie poszczególnych łączy, które są przeciążone lub uszkodzone.

Sieci telekomunikacyjne stają zwykle przed problemem zmiany trasy strumienia wiadomości przesyłanego przez użytkowników między centralami. Strumień wiadomości może wymagać zmiany trasy od jednej centrali do innej centrali, od jednej centrali do wielu central, od wielu central do jednej centrali lub od jednej grupy central do innej grupy central. Kiedy strumień wiadomości docierający do sieci jest kierowany do konkretnej centrali, mówimy, że strumień jest przypisany do centrali. Strumień przypisany do danej centrali może wymagać przypisania do innych central.

Zmiana trasy strumienia wiadomości przesyłanych przez użytkowników obejmuje zmianę połączeń między centralami. Połączenia między centralami mogą być dodawane i usuwane w celu tworzenia nowego schematu sieci. W wyniku zależności między sygnalizacją a schematem sieci, każda zmiana schematu musi być odzwierciedlona w układzie sygnalizacyjnym. Zwykle jest to robione przez przeprogramowanie central tak, aby przesyłały sygnały między sobą odpowiednio do nowego schematu. Jest to zadanie skomplikowane i czasochłonne. Centrale zawierają liczne pliki danych, które muszą, być przeprogramowane zgodnie z nowym schematem tras komunikacyjnych.

Jeden ze znanych systemów realizuje przeniesienie linii ze starej centrali do nowej. System przetwarza kody stacji w komunikatach sygnalizacyjnych skierowanych do starej centrali odpowiednio do zmian w przypisaniu linii od starej centrali do nowej centrali. Przetwarzanie jest zlokalizowane między centralą a stacja STP, tak że obsługuje tylko sygnalizację na łączu sygnałowym dołączonym do starej centrali. Do przetwarzania kodów stacji stosowana jest tabela przeliczeniowa. Ponieważ poszczególne linie są dołączone albo do nowej centrali, albo do starej centrali zależnie od przypisania, tabela może być tak skonstruowana, że identyfikuje daną linię wykorzystywaną do uzyskania połączenia i przetwarza kody stacji w oparciu o przypisania linii, centrali i kodu stacji.

To znane rozwiązanie jest odpowiednie w ograniczonym zakresie, w którym następuje przeniesienie poszczególnych linii ze starej centrali do nowej centrali, to jednak nie rozwiązuje problemu zmiany schematu sieci w szerszym zakresie. Dotychczasowe rozwiązanie zapewnia obsługę dwóch central, które obsługują wspólnie pojedyncze transmisje oraz mają wspólny kierunek sygnalizowania. Inaczej mówiąc, rozwiązanie jest ograniczone do sytuacji, w której sygnalizowanie, które już zostało skierowane do starej centrali, jest rozdzielone między starą centralę i nową centralę podczas przenoszenia transmisji między dwiema centralami.

W wyniku tego ograniczenia kilka problemów nie zostało rozwiązanych przez znane rozwiązanie. Ponieważ jest ono oparte na identyfikowaniu poszczególnych linii transmisyjnych w celu przetwarzania kodu stacji, w sygnałach, które nie mogą być przypisane do danej linii, nie mogą być przetworzone kody stacji. Nie rozwiązuje ono problemu obsługi komunikatów zarządzania, które są wytwarzane w celu sterowania układem sygnalizacyjnym. Również oparcie się na identyfikacji poszczególnych linii nie rozwiązuje odpowiednio problemów z sytuacjami, w których całe obciążenie centrali jest przenoszone między centralami lub kiedy

183 244 obciążenie wielu central jest kierowane na jedną centralę. Ponieważ wszystkie linie między centralami są zmieniane, rozróżnianie poszczególnych linii nie jest konieczne.

Ponadto znane rozwiązanie nie identyfikuje pochodzenia komunikatu sygnalizacyjnego w celu wyboru przeznaczenia sygnalizacji. Dotychczas przegląda się komunikaty, które pochodzą z nowej centrali, tak że sygnały te mogą być przetwarzane, aby odpowiadały sygnałom wytwarzanym przez stare centrale. Jest to wykonywane w ceiu uniknięcia zamieszania w stacji docelowej, ale nie wpływa to na rzeczywisty wybór przeznaczenia. W znanym rozwiązaniu przeznaczenie nie jest wybierane w oparciu o pochodzenie komunikatu, lecz wykorzystuje ono tylko identyfikację linii w celu wyboru przeznaczenia. Jest ono wyznaczane na podstawie albo wykręcanego numeru, albo kodu identyfikacji obwodu (CIC).

Należy również zauważyć, że dotychczasowy system jest skonstruowany jedynie do przetwarzania sygnalizacji, która została umieszczona w łączu sygnałowym dołączonym do starej centrali. Oznacza to, że stacja STP ma już wyizolowane komunikaty, które są skierowane do starej centrali. Zatem układ nie odbiera sygnalizacji skierowanej do innej centrali i nie ma możliwości przetwarzania sygnalizacji, która nie została skierowana do starej centrali. W ten sposób stacja STP będzie przetwarzała kody stacji dopiero po wykonaniu przez stację STP analizy tras i skierowaniu sygnalizacji do starej centrali. Zatem stacje STP znanego rozwiązania nie mogą być stosowane do przetwarzania przychodzących sygnałów, których trasa ma być dopiero ustalona i nie wiadomo do której centrali zostaną skierowane.

Inne znane rozwiązanie zapewnia przejścia sygnałowe między dwoma układami sygnałowymi, na przykład przejścia dla systemów sygnałowych stosowanych w Europie i Stanach Zjednoczonych. Przejście sygnałowe przetwarza kody stacji w oparciu o identyfikację sieci i kody stacji docelowej. Przejście nie przetwarza kodów stacji w oparciu o informacje o pochodzeniu, takich jak łącze sygnałowe lub kod stacji nadawczej. Przejście przetwarza również kody stacji po tym, jak kod stacji przeznaczenia został użyty do ustalenia trasy transmisji komunikatu. Również, ponieważ przejście musi przekształcać sygnalizację różnych układów sygnałowych, posiada więcej funkcji i ma wyższą cenę niż przetwornik kodu stacji, który nie posiada funkcji przejścia.

Istotą sposobu przetwarzania komunikatów sygnalizacyjnych w stacji przekazywania sygnałów, według wynalazku, w którym komunikaty sygnalizacyjne zawierają kody stacji zaś w stacji przekazywania sygnałów stosuje się funkcję łącza danych sygnalizacyjnych, funkcję łącza sygnalizacyjnego i funkcję sieci sygnalizacyjnej, jest to, że podczas przetwarzania kodu stacji, pomiędzy funkcją łącza danych i funkcją sieci sygnalizacyjnej, przetwarza się co najmniej niektóre kody stacji w komunikatach sygnalizacyjnych w inne kody stacji przed trasowaniem komunikatów sygnalizacyjnych w funkcji sieci sygnalizacyjnej.

Korzystnie podczas przetwarzania kodu stacji przetwarza się kody identyfikacyjne układu w komunikatach sygnalizacyjnych.

Korzystnie podczas przetwarzania kodu stacji wybiera się docelowe kody stacji odpowiadające kodom stacji odebranym w komunikatach sygnalizacyjnych.

Korzystnie podczas przetwarzania kodu stacji wybiera się docelowe kody stacji odpowiadające zestawowi łączy użytemu do odbioru komunikatów sygnalizacyjnych.

Korzystnie komunikaty sygnalizacyjne zawierają komunikaty generowane przez funkcję sieci sygnalizacyjnej.

Istotą. sposobu przetwarzania komunikatów sygnalizacyjnych w systemie telekomunikacyjnym zawierającym stację przekazywania sygnałów dołączoną do procesora sygnalizacyjnego, w którym według wynalazku w stacji przekazywania sygnałów wykorzystuje się funkcje części przekazywanego komunikatu do komunikatów sygnalizacyjnych zawierających docelowe kody stacji, przy czym procesor sygnalizacyjny jest urządzeniem zewnętrznym w stosunku do central telekomunikacyjnych, jest to, że przetwarza się w stacji przekazywania sygnałów co najmniej niektóre docelowe kody stacji w komunikatach sygnalizacyjnych w inny docelowy kod stacji dla procesora sygnalizacyjnego oraz przetwarza się w procesorze sygnalizacyjnym komunikaty sygnalizacyjne z tym innym docelowym kodem stacji.

Korzystnie nadaje się w procesorze sygnalizacyjnym dodatkowe komunikaty sygnalizacyjne zawierające kod pochodzenia stacji dla procesora sygnalizacyjnego oraz przetwarza się

183 244 w stacji przeka2ywania sygnałów kod pochodzenia stacji w dodatkowych komunikatach sygnalizacyjnych w inne kody pochodzenia stacji.

Zaletą rozwiązania według wynalazku jest to, że kiedy schemat sieci telekomunikacyjnej ulega zmianie, centrale nie muszą być przeprogramowywane, żeby przesyłać sygnalizację zgodnie z nowym schematem.

Przedmiot wynalazku zostanie opisany w przykładach wykonania w odniesieniu do rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schemat blokowy systemu sygnalizacyjnego, fig. 2 schemat blokowy sieci telekomunikacyjnej zawierającej system sygnalizacyjny, fig. 3 - schemat ideowy urządzenia SS7, fig. 4 - schemat ideowy urządzenia poziomu 3 w urządzeniu SS7, fig. 5 - schemat ideowy funkcji stacji STP, fig. 6 - schemat ideowy funkcji stacji STP według innego wykonania, fig. 7 - schemat blokowy sieci telekomunikacyjnej ze stacją STP, a fig. 8 schemat blokowy innej sieci telekomunikacyjnej ze stacją STP.

Systemy sygnalizacyjne SS7 zawierają podstawowe elementy takie jak stacje sygnalizacyjne, stacje przekazywania sygnałów (STP) i łącza sygnałowe. Stacje sygnalizacyjne przetwarzają informację sygnalizacyjną w celu wykonania operacji sieciowych. Łącza sygnałowe przesyłają informacje sygnalizacyjne między różnymi stacjami sygnalizacyjnymi. Na figurze 1 przedstawiono tę podstawową zależność, pokazując podstawowy system sygnalizacyjny składający się ze stacji sygnalizacyjnych 10,11,12,13,14,15 i łączy sygnałowych 21,22, 23,24, 25,26, 27,28. Łącza 2122,23,24,25,26,27,28 przenoszą sygnalizację wykorzystywaną do sterowania siecią, zaś rzeczywiste linie, które przenoszą strumień wiadomości telekomunikacyjnych, nie są pokazane.

Wspólnym przykładem łącza sygnałowego jest łącze przesyłania danych z szybkością 56 kbit/s zawarte w linii Tl. Jednakże łącza te mogą przyjmować różne postacie, jak łącza analogowe, łącza satelitarne i łącza o szybkości przesyłania danych 1,5 Mbit/s. Zwykle łącza są pogrupowane w liczne zespoły łączy zwane zestawami łączy.

Stacje sygnalizacyjne przetwarzają informację sygnałową przekazywaną przez łącza sygnałowe. Często stacja sygnalizacyjna jest umieszczona wewnątrz centrali telekomunikacyjnej. Jak wiadomo, centrale zwykle zawierająjednostkę centralną (CPU), stację sygnalizacyjną i przełącznicę centrali. Stacja sygnalizacyjna jest dołączona do jednostki CPU centrali i dostarcza dane, dzięki czemu jednostka CPU może sterować przełącznicą centrali. Centrale komunikują się jedna z drugą przy pomocy swoich stacji sygnalizacyjnych po łączach sygnałowych. W ten sposób przełącznice różnych central mogą być koordynowane przez jednostkę CPU centrali w celu ustalenia połączenia obejmującego kilka central.

Stacje sygnalizacyjne mogą być również umieszczone w stacjach kontroli usług (SCP). Stacje SCP zawie^raj^ bazy danych, które dają odpowiedzi zależnie od sygnałów odbieranych z central. Zwykle stacje SCP odbiera zapytanie z centrali: jaką trasę należy ustalić dla danego połączenia. Stacja SCP przetwarza sygnał i odpowiada centrali sygnałem, który dostarcza informacji o trasie. Oprócz przekazywania sygnałów, stacja STP może działać jako stacja sygnalizacyjna. Do stacji STP dołączone są liczne łącza sygnałowe od licznych stacji sygnalizacyjnych. Główną funkcją stacji STP jest ustalanie tras, to jest kierowanie nadchodzących sygnałów w odpowiednie wychodzące łącza sygnałowe. Zwykle stacje sygnalizacyjne w centralach i stacje SCP są połączone ze stacją STP i przesyłają sygnały do stacji STP w celu ustalenia tras do odpowiedniej docelowej' stacji sygnalizacyjnej w innej centrali lub stacji SCP. Stacje STP wykonują również funkcje zarządzania dla sieci SS7.

Należy zaznaczyć, że w rozwiązaniu według wynalazku może być również zastosowany inny typ stacji sygnalizacyjnych, na przykład wymienione wyżej procesory sygnałowe mogą działać jako stacje sygnalizacyjne. Dodatkowo, mogą być również zastosowane inne układy sygnalizacyjne, takie jak sygnalizacja C7.

Na figurze 2 przedstawiono podstawowy schemat z fig. 1 w nieco inny sposób. Fig. 2 przedstawia centrale 30, 31, stacje STP 40, 41, procesor sygnałowy 45 i stację SCP 50, przy czym każde urządzenie zawiera stację sygnalizacyjną, która jest połączona ze stacjami sygnalizacyjnymi w innych elementach sieci. Jak już powiedziano, stacje sygnalizacyjne w centralach są zwykle połączone z jednostkami CPU centrali, które steruje przełącznicą centrali.

183 244

Sam sygnał SS7 jest punktem lub komunikatem zawierającym bity informacji. Urządzenie, które przetwarza komunikaty sygnalizacyjne SS7 jest podzielone ogólnie na dwie części: urządzenie przekazujące komunikat (MTP) i urządzenie użytkownika. Funkcją urządzenia MTP jest przesyłanie komunikatu SS7 wewnątrz układu sygnalizacyjnego. Funkcjami urządzeń użytkownika są usługowe urządzenie użytkownika (ISUP), telefoniczne urządzenie użytkownika (TUP), urządzenie implementujące możliwości transakcyjne (TCAP) i urządzenie sterujące połączeniami sygnalizacyjnymi (SCCP). Funkcje te „używają” urządzenia MTP w celu przesłania komunikatów sygnalizacyjnych po łączach sygnałowych sieci SS7, tak że urządzenie użytkownika może przetwarzać informacje odbierane przez centrale, takie jak wybierane numery, numery przetworzone i stan obwodów.

Ponieważ stacja STP służy do ustalania tras i do zarządzania siecią SS7, nie potrzebują funkcji urządzeń użytkownika, które odnoszą się do informacji o wywołaniach i połączeniach w całej sieci telekomunikacyjnej. Stacje STP mają za zadanie ustalać trasy komunikatów SS7 wewnątrz sieci sygnalizacyjnych do odpowiednich stacji sygnalizacyjnych w centralach i stacjach SCP. Stacja STP wykorzystuje przetwarzanie urządzenia MTP w celu realizacji tej funkcji. Dodatkowo, stacja STP może wykorzystywać w celu ustalania tras układy logiczne urządzenia sterującego połączeniami sygnalizacyjnymi (SCCP). Urządzenia SCCP umożliwia ustalanie tras dla komunikatów sygnalizacyjnych w oparciu o połączenia logiczne. Na przykład, komunikat sygnalizacyjny żądający przekształcenia wybranego numeru może zostać wysłany do samej stacji STP. Urządzenia SCCP dostarczy stacji STP kod stacji dla odpowiedniej bazy danych, która może wykonać przekształcenie.

Działanie urządzenia MTP obejmuje trzy poziomy: łącze danych sygnalizacyjnych (poziom 1), łącze sygnałowe (poziom 2) i sieć sygnalizacyjna (poziom 3). Poziom 1 reprezentuje dwukierunkową drogę sygnału, zawierającą dwa kanały przekazywania danych, działające w przeciwnych kierunkach. Poziom 1 definiuje fizyczne i elektryczne charakterystyki łącza sygnałowego. Zwykle obejmuje to działanie łącza przesyłania danych z szybkością 56 kbit/s, jednakże inne formy łącza też mogą być wykorzystane. Poziom 2 działa ponad poziomem 1 w celu dostarczenia przekazu sygnalizacji od stacji do stacji po pojedynczym łączu przesyłania danych. Obejmuje to uzupełnienie komunikatów sygnalizacyjnych o znaczniki, bity dopełniające, detekcję błędów przy pomocy bitów kontrolnych, korekcję błędów przez retransmisję i informacje o sekwencjach, detekcję uszkodzenia łącza sygnałowego i naprawę łącza sygnałowego. Na przykład, na fig. 1 i 2, pierwsze dwa poziomy mogą być użyte do przesłania po łączu sygnałowym 20 z szybkością 56 kbit/s ze stacji sygnalizacyjnej 10 w centrali 30 do stacji sygnalizacyjnej 11 w stacji STP 40. Pierwsze dwa poziomy zapewniają również, że kontrolowane jest właściwe działanie łącza sygnałowego 20. Poziom 3 określa funkcje przesyłania, które są niezależne od działania poszczególnych łączy sygnałowych, na przykład od centrali 30 do stacji SCP 50 na fig. 2.

Urządzenia SS7 są przedstawione na figurze 3 z urządzeniem MTP 61 i urządzeniem użytkownika 62. Pokazane jest rozdzielenie urządzenia MTP i urządzenie użytkownika. Urządzenie MTP 61 obsługuje przesyłanie komunikatów sygnalizacyjnych wewnątrz sieci sygnalizacyjnej, zaś urządzenie użytkownika 62 steruje siecią, która przesyła strumień telekomunikacyjny. Przykładem urządzenia użytkownika jest procesor sygnałowy. Łącze danych sygnalizacyjnych 71 (poziom 1), które obsługuje fizyczno-elektryczne przesyłanie po poszczególnych łączach jest połączone z łączem sygnałowym 72 (poziom 2), które kontroluje i steruje działaniem łączy. Sieć sygnalizacyjna 73 lub poziom 3 jest pokazana między urządzeniem użytkownika 62 (poziom 4) a poziomem 2. Poziom 3 dostarcza przejścia między urządzeniem użytkownika 62 a transmisją po danym łączu. Poziom 3 zarządza również siecią SS7 ponad poziomem danego łącza.

Figura 4 przedstawia powyższe urządzenia, w szczególności urządzenie poziomu 3, bardziej szczegółowo. Funkcje łącza danych sygnalizacyjnych 100 (poziom 1) i łącza sygnałowego 200 (poziom 2), sieci sygnalizacyjnej 300 (poziom 3) i urządzenia użytkownika 400 (poziom 4) zostały omówione powyżej. Sieć sygnalizacyjna 300 zawiera również obsługę komunikatu sygnalizacyjnego 310, która zapewnia, że komunikaty od urządzenia użytkownika 400 są dostarczane do właściwego przeznaczenia, głównie według oznaczenia trasy,

183 244 zawartego w komunikacie. Obsługa komunikatu sygnalizacyjnego 310 zawiera identyfikację 312, ustalanie tras 314 i rozdzielanie 316.

Przed omówieniem tych elementów, zostanie podany krótki opis oznaczeń trasy. Oznaczenie trasy jest zawarte w każdym komunikacie sygnalizacyjnym i jest wykorzystywane przez odpowiednie urządzenie użytkownika w celu zidentyfikowania przeznaczenia komunikatu i jest wykorzystywane przez poziom 3 do przetwarzania i ustalania trasy komunikatu. Oznaczenie trasy jest zwykle umieszczane na początku pola informacji sygnalizacyjnej. Oznaczenie trasy zawiera zarówno kod stacji docelowej (DPC), jak i kod stacji nadającej (OPC). Kody te identyfikują stacje sygnalizacyjne w sieci, a w szczególności, stacje sygnalizacyjne nadającą i docelową dla danego komunikatu. Na przykład komunikat wysłany ze stacji sygnalizacyjnej A do stacji sygnalizacyjnej B będzie miał kod OPC A oraz kod DPC B. Komunikat zwrotny będzie miał odwrotne oznaczenia: kod OPC B i kod DPC A. Oznaczenie tras zawiera również pole wyboru łącz sygnałowych (SLS), które jest wykorzystywane do równomiernego rozdzielania obciążeń między łączami.

Standardowa sygnalizacja międzynarodowa ma 14-bitowy kod DCP, 14-bitowy kod OPC i 4-bitowe pole SLS. Na przykład, standardowa sygnalizacja w Stanach Zjednoczonych ma 24-bitowy kod DPC, 24-bitowy kod OPC i 5- lub 8-bitowe pole SLS. 24 bity kodu stacji w Stanach Zjednoczonych są podzielone na trzy 8-bitowe pola, które identyfikują, stację sygnalizacyjną, sieć i grupę, do których kod stacji należy. 8-bitowy kod członka grupy 00000000 jest zarezerwowany dla stacji STP. Należy zauważyć, że inne konwencje sygnalizacji mogą być również zastosowane w rozwiązaniu według wynalazku.

Odnośnie fig. 4, funkcja identyfikacji 312 analizuje kod DPC komunikatu w celu ustalenia, czy dana stacja sygnalizacyjna, wykonująca funkcję identyfikacji, jest stacją docelową komunikatu. Jeśli nie jest stacją docelową, komunikat jest kierowany do funkcji ustalania tras 314 w celu przesłania po sieci sygnalizacyjnej. Jeśli jest stacją docelową, komunikat jest kierowany do funkcji rozdzielania 316 w celu wykonania wewnętrznego przetwarzania.

Funkcja rozdzielanie 316 analizuje wskaźnik usługi w komunikacie w celu skierowania komunikatu do odpowiedniego użytkownika w urządzeniu użytkownika 400 lub do odpowiedniej funkcji w zarządzaniu siecią sygnalizacyjną 320.

Funkcja ustalanie tras 314 odbiera komunikaty od funkcji rozdzielania 312, urządzeń użytkownika 400 i zarządzania siecią sygnalizacyjną. 320. Funkcja ustalanie tras 314 ustala, po którym łączu sygnałowym komunikaty powinny zostać wysłane i przesyła komunikaty do poziomu 2 w celu przesłania. Zwykle kod DPC jest wykorzystywany do wyboru zestawu kombinowanych łączy, zaś pole SLS jest wykorzystywane do wyboru łączą wewnątrz zestawu kombinowanych łączy, którym komunikat ma być przesłany. Kod DPC kontroluje rzeczywiste przeznaczenie komunikatu, ale wiele innych czynników może wpłynąć na wybór trasy, takich jak przeciążenie lub uszkodzenie łączy. Funkcja zarządzanie siecią sygnalizacyjną 320 dostarcza informacje tego typu do funkcji ustalania tras 314.

Zarządzanie siecią sygnalizacyjną 320 obejmuje następujące funkcje: zarządzanie łączem sygnałowym 322, zarządzanie trasą sygnałową 324 i zarządzanie strumieniem sygnałowym 326. Podstawową funkcją tych elementów jest sterowanie siecią sygnalizacyjną w przypadku uszkodzeń i przeciążeń.

Funkcja zarządzanie łączem sygnałowym 322 kontroluje stan poszczególnych łączy. Może wykorzystywać następujące procedury w celu kontrolowania łączy: aktywowanie łącza, dezaktywacja łącza, odbudowa łącza, aktywacja zestawu łączy i automatyczna alokacja.

Zarządzanie trasą sygnałową 324 rozsyła informacje o stanie łączy. Informacje mogą wskazywać uszkodzone lub przeciążone łącza i obejmują: przesyłanie zabronione, przesyłanie dozwolone, przesyłanie ograniczone, przesyłanie kontrolowane, test przeciążenia zestawu tras sygnałowych i test zestawu tras przesyłowych.

Zarządzanie strumieniem sygnałowym 326 jest wykorzystywane do zmiany tras sygnalizacji w celu dostosowania do stanu układu przesyłowego, na przykład uwzględnienia uszkodzeń lub przeciążeń. Sygnalizacja może być przeniesiona lub częściowo przeniesiona (zabroniona) z jednego łącza do innego. Są to procedury: przeniesienie, cofnięcie, wymuszona

183 244 zmiana trasy, kontrolowana zmiana trasy, restart urządzenia MTP, zakaz od zarządzania kontrola przepływu.

Zwykle stacja STP zawiera opisane powyżej funkcje urządzenia MTP, przy czym funkcje stacji STP mogą być zmieniane w celu dostarczenia korzystnych funkcji do sieci telekomunikacyjnej.

Figura 5 przedstawia w schemacie ideowym funkcje stacji STP. Pokazane są ogólnie: łącze danych sygnałowych 100 (poziom 1), łącze sygnałowe 200 (poziom 2), sieć sygnalizacyjna 300 (poziom 3) i urządzenia użytkownika 400 (poziom 4). Dodatkowo, funkcje identyfikacja 312, ustalanie trasy 314, rozdzielanie 316, zarządzanie siecią sygnalizacyjną 320 są pokazane jako funkcje sieci sygnalizacyjnej 300. Funkcje te oddziałują jedna na drugą jak omówiono powyżej z poniższymi modyfikacjami.

Dodana jest funkcja przetwarzanie kodu stacji 500, pokazana między poziomem 2 a poziomem 3. Przetwarzanie kodu stacji 500 odbiera komunikaty od poziomu 2 i dostarcza komunikaty do identyfikacji 312. Przetwarzanie kodu stacji 500 przetwarza dane w komunikatach sygnalizacyjnych wykorzystując wewnętrzne tabele. Zwykle tabele te logicznie znajdują się w oprogramowaniu urządzenia MTP, wykonywanym przez stację STP. Tabele są używane do systematycznego zmieniania określonych kodów DPC, OPC i CIC w komunikatach sygnalizacyjnych, skierowanych do identyfikacji 312.

Odpowiednia tabela może zostać wybrana na podstawie zestawów łączy lub grup sygnałowych, w których pojawiają się komunikaty. Zestawy łączy i grupy reprezentują pochodzenie komunikatów. Tabele mogą być również wybierane lub analizowane w oparciu o kod OPC, który również reprezentuje pochodzenie komunikatów. Tabele mogą następnie wykorzystać kody OPC, DPC i/lub ClC komunikatu w celu wyboru nowych danych do przetwarzania, włącznie z nowym kodem OPC, DPC i/lub CIC. Ponieważ funkcja ustalanie trasy 314 wybiera wyjściowe łącze w oparciu o kod DPC, przetwarzanie kodu stacji 500 może zmienić rzeczywiste przeznaczenie komunikatu sygnalizacyjnego. Tabele są tak skonstruowane, aby można było zrealizować pożądane zmiany.

Alternatywnie, tylko kod DPC może być wykorzystywany do całego przetwarzania. Tabela pobiera kod DPC w celu przekształcenia kodu DpC. Dodatkowo, w miejscu w stacji STP, gdzie przetwarzanie jest wciąż zależne od zestawu łączy (przed poziomem 3), przetwarzanie w urządzeniu MTP dla zestawu łączy umieści znaczniki w komunikatach odebranych z określonych zestawów łączy. Komunikaty nadchodzące z danych zestawów łączy będą miały dostęp do tabeli podczas następnego przetwarzania, kiedy znacznik zostanie wykryty, zaś komunikaty bez znaczników nie będą miały dostępu do tabeli. Tabela może przetwarzać kombinacje kodów OPC, DPC i/lub CIC na odpowiednie kombinacje kodów OPC, DPC i/lub CIC.

Odnośnie znów fig. 4, można pokazać, jak identyfikacja 312 może być zmieniona według wynalazku. Jak powiedziano, identyfikacja 312 określa, czy komunikaty są przeznaczone dla samej stacji STP, urządzenia użytkownika czy innej stacji sygnalizacyjnej. Tabela przeliczeniowa, która jest oparta na zestawie łączy, kodów OPC, DPC i/lub CIC może być funkcjonalnie umieszczona w tej stacji. Tabela może przetwarzać wszystkie komunikaty sygnalizacyjne, komunikaty nie kierowane do kodów DPC danej stacji STP lub komunikaty posiadające znaczniki z poprzedniego przetwarzania. Rozwiązanie według wynalazku ma więc zastosowanie do funkcji przetwarzania kodu stacji zlokalizowanej w identyfikacji 312. Przetworzone komunikaty są zwykle w tym przypadku przekazywane do rozdzielania 316.

W jednym przykładzie wykonania, wykorzystywana jest stacja STP, która ma szczególną funkcję analizy wejściowej. Funkcją analizuje nadchodzące komunikaty korzystając z zestawu kryteriów określonych dla każdego zestawu łączy, dostarczającego komunikaty. Kryteria zapewniają, że komunikaty są ważne dla danego zestawu łączy. Obecnie, funkcja analizuje tylko komunikaty i nie przetwarza ich, ani nie modyfikuje kodów stacji. W tym przykładzie wykonania, przetwarzanie kodu stacji 500 jest zlokalizowane w stacji STP między poziomami i 3 w stacji posiadającej funkcję analizy wejściowej. Alternatywnie, tylko funkcja nadająca znaczniki może być umieszczona w funkcji analizy wejściowej i tabela przeliczeniowa może przekształcać komunikaty ze znacznikami podczas następnego przetwarzania.

183 244

Przez umieszczenie tabel przeliczeniowych w stacji STP, która jest właściwa dla wejściowego zestawu łączy, przetwarzanie kodu stacji może być przewidziane dla stacji sygnalizacyjnych przesyłających sygnały po danym zestawie łączy. Inaczej mówiąc, przetwarzanie sygnałowe może być zdefiniowane indywidualnie, zależnie od pochodzenia sygnałów. Taka lokalizacja pozwala również, aby funkcje poziomu 3 przetwarzały sygnał przetworzony, zamiast przetwarzać najpierw sygnał, a następnie przekształcać kody stacji na wyjściu. Podobne korzyści mogą być uzyskane przez wprowadzenie znaczników do komunikatów w konkretnych zestawach łączy i wykorzystywanie kodu OPC dla określania pochodzenia podczas kolejnego przetwarzania.

Urządzenie użytkownika 400 (poziom 4) może zawierać procesor sygnałowy, który może przetwarzać konkretne sygnały usług ISDN urządzeń użytkownika (ISUP). W przynajmniej jednym przykładzie wykonania, identyfikacja 312 jest skonfigurowana tak, że identyfikuje konkretne komunikaty ISUP wymagane przez procesor sygnałowy. Kryteria te mogą być sformułowane w postaci tabeli, zaś tabela użyta do identyfikowania odpowiednich komunikatów ISUP z identyfikacji 312 w celu przesłania do procesora funkcyjnego. Podobnie jak tabele przeliczeniowe kodu stacji, pochodzenie sygnalizacji, reprezentowane przez zestaw łączy lub kod OPC może być wykorzystane do określenia, czy komunikat ISUP powinien być przesyłany do odpowiedniego urządzenia użytkownika. Kody OPC, DPC, CIC i polu SLS oraz różne kombinacje tych elementów mogą być również wykorzystane w tym celu. Dodatkowo, funkcja dopisywania znaczników może być użyta podczas przetwarzania opartego na zestawie łączy w celu wywołania przeniesienia komunikatu ISUP do poziomu 4 użytkownika podczas kolejnego przetwarzania.

Inny przykład wykonania jest pokazany na figurze 6, gdzie przedstawione są te same elementy, co na fig. 5 z jednym uzupełnieniem. W tym przykładzie wykonania, dodatkowe przetwarzanie kodu stacji może być wymagane dla komunikatów wytwarzanych przez zarządzanie siecią sygnalizacyjną 320 lub urządzenia użytkownika 400. W tych wykonaniach przetwarzanie kodu stacji 350 jest dodane i pokazane między zarządzaniem siecią sygnalizacyjną 320 a ustalaniem tras 314, jak również między urządzeniami użytkownika 400 (poziom 4) a ustalaniem trasy 314. Przetwarzanie kodu stacji 350 działa poprzez wykorzystanie tabel, podobnie jak przetwarzanie kodu stacji 500. W ten sposób mogą być przetwarzane kody stacji w komunikatach zarządzania lub z urządzeń użytkownika. Zwykle zmiany wynikają ze zmian schematu w sposób podobny jak w przetwarzaniu kodu stacji 500.

Jak powiedziano wyżej, zarządzanie siecią sygnalizacyjną 320 zawiera trzy funkcje: zarządzanie łączem sygnałowym, zarządzanie strumieniem sygnałowym i zarządzanie trasami sygnałowymi. Na przykład, jeśli zostanie uszkodzone łącze sygnałowe, zarządzanie łącza sygnałowego wykryje to i poinformuje o tym zarządzanie strumieniem sygnałowym, który prześle sygnały do innych stacji sygnalizacyjnych w celu ustalenia tras sygnalizacji po innym łączu. Jeśli to miałoby spowodować przeciążenie na alternatywnym łączu, zarządzanie trasą sygnałową prześle sygnały do innych stacji sygnalizacyjnych instruując je, aby ograniczyły wykorzystywanie przeciążonego łącza.

Zwykle komunikaty zarządzania łączem sygnałowym nie wymagają przetwarzania kodu stacji. Jednakże komunikaty zarządzania strumieniem sygnalizacji i komunikaty zarządzania trasami sygnalizacji dostarczają do innych stacji sygnalizacyjnych instrukcje sygnalizacyjne dotyczące wyróżnionych łączy i stacji sygnalizacyjnych. Kody stacji są wykorzystywane do określania wyróżnionych łączy i stacji sygnalizacyjnych. Komunikaty te wymagają zmiany identyfikacyjnych kodów stacji w celu uwzględnienia nowego schematu sieci. Zmiany te są realizowane przez tabele, jak opisano powyżej dla kodów stacji wykorzystywanych do ustalania tras. Komunikaty zarządzania mogą dotyczyć każdej stacji sygnalizacyjnej odbierającej komunikaty przez wykorzystanie kodu DPC w oznaczeniu trasy przy korzystaniu z tabeli. Tabela jest skonstruowana tak, aby dawała każdej stacji sygnalizacyjnej, która odbiera komunikat zarządzania, kody stacji, które ona akceptuje w danym scenariuszu przetwarzania kodu stacji.

Inny przykład wykonania jest pokazany na figurze 7, gdzie przedstawiono schemat blokowy sieci telekomunikacyjnej zawierającej ulepszoną stację STP 600. Stacje STP 605 i 610

183 244 są pokazane z centralami 615, 620, 625, 630, 640, 645, 650, 655, 660 i 665. Stacje STP 605 i 610 są standardowymi stacjami STP, zaś centrale są także standardowymi centralami telekomunikacyj nymi.

Na fig. 7, łącza sygnałowe są reprezentowane przez podwójne linie, zaś połączenia telekomunikacyjne są reprezentowane przez pojedyncze linie. Centrale i stacje STP są połączone łączami sygnałowymi 700, 705, 710, 720, 725, 730, 735, 740, 745 i 750, jak pokazano na rysunku. Łącza te przesyłają sygnalizację między centralami a stacjami STP, jak omówiono powyżej. Jak widać na rysunku, między centralami są połączenia 760, 765, 770, 775 i 780, które przenoszą strumień wiadomości telekomunikacyjnych dla użytkowników sieci telekomunikacyjnej.

W celu zrozumienia tego wykonania, należy podkreślić, że schemat sieci jest zmodyfikowanym schematem, gdzie wcześniejsze połączenia nie są pokazane: połączenie od centrali 620 do centrali 650 zostało przeniesione do centrali 640, połączenie od centrali 625 do centrali 655 zostało przeniesione do centrali 645, połączenie od centrali 630 do centrali 660 zostało przeniesione do centrali 645, zaś połączenie od centrali 635 do centrali 665 zostało przeniesione do centrali 645. Połączenie od centrali 615 do centrali 650 nie zmieniło się. Centrale zostały przeprogramowane w celu akceptowania sygnalizacji zgodnie z nowym schematem. Dodatkowo, stacje STP 605 i 610 nie zostały ulepszone zgodnie z wynalazkiem.

Kiedy centrala 630 próbuje połączyć się z centralą 660 zgodnie z poprzednim połączeniem, w rzeczywistości łączy się z centralą 645. Jednakże centrala 630 będzie wciąż kierowała sygnały do centrali 660, starając się nawiązać połączenie. Sygnalizacja zostanie skierowana do stacji STP 600 i zostanie przetworzona według wynalazku. Kod DPC w sygnalizacji zostanie przetworzony w celu reprezentowania centrali 645 zamiast centrali 660. Sygnalizacja będzie następnie skierowana do centrali 645. Kiedy centrala 645 odpowie centrali 630, potwierdzając nawiązanie połączenia, stacja STP 600 przetworzy kod OPC z centrali 645 tak, aby reprezentował centralę 660. W ten sposób, centrala 630 może wysyłać sygnały i wykonywać połączenia według nowego schematu bez przeprogramowania.

Kiedy centrala 620 próbuje połączyć się z centralą 650 (zgodnie z poprzednim połączeniem), w rzeczywistości łączy się z centralą 640 poprzez połączenie 765. Jednakże centrala 620 będzie wciąż próbowała wysłać sygnały do centrali 650. Sygnalizacja będzie skierowana łączem 705 przez stację STP 605 i łączem 710 do stacji STP 600. Kod DPC zostanie przekształcony przez stację STP 600 tak, aby reprezentował centralę 640 zamiast centrali 650. Sygnalizacja będzie następnie skierowana do centrali 640 łączem 745. Kiedy centrala 615 spróbuje połączyć się z centralą 650, według poprzedniego i obecnego połączenia, wyśle sygnał do centrali 650. Sygnał zostanie skierowany łączem 700 przez stację STP 605 i łączem 710 do stacji STP 600. W tym przypadku nie jest potrzebne przekształcanie. Zatem czasem stacja STP 600 powinna przetwarzać kod DPC dla centrali 650, a czasami nie. Niniejszy wynalazek pozwala, aby stacja STP 600 rozróżniała, czy ma wykonać przekształcenie, czy nie.

Stacja STP 600 identyfikuje źródło sygnalizacji przed wykonaniem przetworzenia. Identyfikacja ta może opierać się na kodzie OPC. W ten sposób, przetwarzanie dla centrali 615 będzie inne niż przetwarzanie dla centrali 620. Dla kodu OPC centrali 615 kod DPC dla centrali 650 nie będzie zmienione. Dla kodu OPC centrali 620 kod DPC centrali 650 będzie zmieniony na kod DPC centrali 640.

Dodatkowe komunikaty sygnalizacyjne wysyłane w kierunku wstecznym mogą podlegać przekształceniu w stacji STP w podobny sposób. Na przykład, komunikaty z centrali 645 do centrali 630 i od centrali 640 do centrali 620 będą miały swój kod OPC zmieniony tak, aby reprezentował centralę 660 i centralę 650 odpowiednio. W komunikacie od centrali 650 do centrali 615 nie trzeba zmieniać kodu OPC.

Kody stacji mogą być również zmieniane w stacji STP 600 w oparciu o łącze sygnałowe, z którego komunikat przybył. Na przykład, sygnalizacja z centrali 650 do centrali 615 nie wymaga przetwarzania, ale sygnalizacja od centrali 640 do centrali 620 wymaga przetworzenia ze względu na nowy schemat. Stacja STP 600 jest skonfigurowana tak, aby przetwarzała kod OPC dla komunikatów sygnalizacyjnych przybywających łączem sygnałowym 745 do kodu OPC dla centrali 630. Stacja STP 600 nie przekształca kodu OPC dla komunikatów sy183 244 gnalizacyjnych przybywających łączem sygnałowym 740. Jak można zauważyć, przetwarzanie może być oparte na wielu czynnikach, takich jak łącze sygnałowe, kody OPC, DPC, CIC i pola SLS oraz różne kombinacje tych czynników, przy czym można również uwzględniać inne czynniki.

Jak stwierdzono powyżej, sieci sygnalizacyjne wykorzystują komunikaty zarządzania w celu sterowania siecią sygnalizacyjną. Przykładem takich komunikatów jest komunikat o ograniczeniu natężenia transmisji. Jeśli łącze 750 między stacją STP 600 a centralą 750 stanie się przeciążone, funkcja zarządzania trasą sygnałową w stacji STP 600 wytworzy i wyśle komunikaty o ograniczeniu natężenia transmisji w celu zmniejszenia obciążenia łącza 750. Łącze przeciążone jest w sygnalizacji określone przez kod stacji dla centrali 645, przy czym komunikat wciąż wymaga oddzielnych kodów OPC i DPC w oznaczeniu trasy dla własnego ustalania trasy. Jednakże inne centrale w sieci nie rozpoznaaą kodu stacji dla centrali 645, ponieważ nie zostały przeprogramowane. Z tego powodu nie rozpoznają przeciążonego łącza 1 mogą dalej go wykorzystywać. Stacja STP 600 przetworzy kody stacji w komunikatach zarządzania, które określają przeciążone łącze na kody stacji, które będą rozpoznawane i odpowiednio wykorzystane przez stacje sygnalizacyjne odbierające komunikaty zarządzania.

Każda stacja sygnalizacyjna w celu odebrania komunikatu o ograniczeniu natężenia transmisji może mieć indywidualny sposób przetwarzania. Jest to realizowane przez wykorzystanie kodu DPC w oznaczeniu trasy komunikatu zarządzania do identyfikacji odbiorczych stacji sygnalizacyjnych i uzyskiwania właściwych dla nich przekształceń. Na przykład kod stacji przypisany do przeciążonego łącza może należeć do centrali 625 w przypadku komunikatu wysyłanego do centrali 625 i może należeć do centrali 660 w przypadku komunikatu wysyłanego do centrali 630. W tym przypadku kod DPC w oznaczeniu trasy jest wykorzystywany do wyboru właściwego sposobu przekształcania kodu stacji przypisanego do przeciążonego łącza. W pewnych przypadkach przekształcenie może nie być wymagane dla pewnych stacji docelowych komunikatów zarządzania. Na przykład, komunikat o ograniczeniu natężenia transmisji w łączu 740, który jest wysłany do centrali 615. Rozpoznawanie pochodzenia komunikatu może być wykorzystane do rozróżniania, czy przekształcanie jest potrzebne.

Na figurze 8 przedstawiono schemat blokowy innej sieci telekomunikacyjnej. Centrala 810 jest połączona ze stacją STP 830, zaś centrala 820 jest połączona ze stacją STP 840. Procesor sygnałowy 850 jest połączony ze stacją STP 830, zaś procesor sygnałowy 860 jest połączony ze stacją STP 830 i ze stacją STP 840. Jeśli centrala 820 wysyła komunikat do centrali 810 przez stację STP 840, to stacja STP 840 może przekształcić kod DPC tak, aby reprezentował kod stacji procesora sygnałowego 860. W takiej postaci komunikat będzie wysłany do procesora sygnałowego 860. Komunikat z procesora sygnałowego 860 do centrali 820 może mieć kod OPC przekształcony przez stację STP 840, tak że będzie reprezentował kod OPC centrali 810. W ten sposób centrala 820 nie musi być przeprogramowana, żeby komunikować się z procesorem sygnałowym 860.

Dodatkowo, procesor sygnałowy 850 może działać jako urządzenie użytkownika w stacji STP 830. Jeśli centrala 810 ma nadać sygnał do centrali 820, stacja STP 830 może wysłać sygnał do procesora sygnałowego 850 zamiast do centrali 820. Po przekształceniu komunikatu, procesor sygnałowy może nadać komunikat do centrali 820 a stacja STP 830 może przekształcić kod OPC tak, aby określał centralę 810. Komunikaty z centrali 820 do centrali 810 mogą być przesyłane w podobny sposób. W ten sposób procesor sygnałowy 850 może przekształcać sygnalizację między centralami w sposób, który jest niewidoczny dla central.

Claims (7)

1. Sposób przetwarzania komunikatów sygnalizacyjnych w stacji przekazywania sygnałów, w którym komunikaty sygnalizacyjne zawierają kody stacji zaś w stacji przekazywania sygnałów stosuje się funkcję łącza danych sygnalizacyjnych, funkcję łącza sygnalizacyjnego i funkcję sieci sygnalizacyjnej, znamienny tym, że podczas przetwarzania kodu stacji (500), pomiędzy funkcją łącza danych (100) i funkcją sieci sygnalizacyjnej (300), przetwarza się co najmniej niektóre kody stacji w komunikatach sygnalizacyjnych w inne kody stacji przed trasowaniem komunikatów sygnalizacyjnych w funkcji sieci sygnalizacyjnej (300).

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że podczas przetwarzania kodu stacji (500) przetwarza się kody identyfikacyjne układu w komunikatach sygnalizacyjnych.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że podczas przetwarzania kodu stacji (500) wybiera się docelowe kody stacji odpowiadające kodom stacji odebranym w komunikatach sygnalizacyjnych.

4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że podczas przetwarzania kodu stacji (500) wybiera się docelowe kody stacji odpowiadające zestawowi łączy użytemu do odbioru komunikatów sygnalizacyjnych.

5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że komunikaty sygnalizacyjne zawierają komunikaty generowane przez funkcję sieci sygnalizacyjnej (300).

6. Sposób przetwarzania komunikatów sygnalizacyjnych w systemie telekomunikacyjnym zawierającym stację przekazywania sygnałów dołączoną do procesora sygnalizacyjnego, przy czym w stacji przekazywania sygnałów wykorzystuje się funkcje części przekazywanego komunikatu do komunikatów sygnalizacyjnych zawierających docelowe kody stacji, przy czym procesor sygnalizacyjny jest urządzeniem zewnętrznym w stosunku do central telekomunikacyjnych, znamienny tym, że przetwarza się w stacji przekazywania sygnałów (40) co najmniej niektóre docelowe kody stacji w komunikatach sygnalizacyjnych w inny docelowy kod stacji dla procesora sygnalizacyjnego (45) oraz przetwarza się w procesorze sygnalizacyjnym (45) komunikaty sygnalizacyjne z tym innym docelowym kodem stacji.

7. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że nadaje się w procesorze sygnalizacyjnym (45) dodatkowe komunikaty sygnalizacyjne zawierające kod pochodzenia stacji dla procesora sygnalizacyjnego (45) oraz przetwarza się w stacji przekazywania sygnałów (40) kod pochodzenia stacji w dodatkowych komunikatach sygnalizacyjnych w inne kody pochodzenia stacji.