PL183758B1

PL183758B1 - Sposób i układ do ustanawiania linii komunikacyjnej w bezprzewodowym systemie komunikacji lokalnej

Info

Publication number: PL183758B1
Application number: PL97328876A
Authority: PL
Inventors: Karl H. T. Gärdenfors
Original assignee: Ericsson Telefon Ab L M; Telefonab Lm Ericsson Publ
Priority date: 1996-03-14
Filing date: 1997-03-04
Publication date: 2002-07-31
Also published as: WO1997034403A1; EE9800303A; EP0886950A1; PL328876A1; CN1179535C; MY116868A; JP3623238B2; KR19990087766A; KR100561046B1; US5913163A; AU2048997A; CN1218595A; JP2000506693A; BR9708064A; AU719578B2

Abstract

1 Sposób ustanawiania linii komunikacyjnej w bezprzewodo- w ym systemie komunikacji lokalnej, wyposazonym w stacje ru- chom a skojarzona z komórkowa siecia telekomunikacji ruchomej, w radiowa stacje bazowa, skojarzona ze stala, publiczna siecia tele- fonn komutowanej, w bezprzewodowy zestaw naglowny, dostoso- wany do komunikowania sie przynajmniej z jed n a stacja ruchom a lub radiowa stacja bazowa, przy czym kazde, stacja ruchom a , radio- w a stacja bazowa i bezprzewodowy zestaw naglowny s a polaczone z odrebnym lokalnym modulem sprzegajacym, znam ienny tym , ze okresla sie, czy stacja ruchoma znajduje sie w pierwszym zakresie nadawania radiowej stacji bazowej (210), selektywnie ustanawia sie pierwsza bezprzewodowa sciezke lokalna miedzy stacja ruchom a (240) a radiowa stacja bazowa, jesli stacja ruchoma znajduje sie w pierwszym zakresie nadawania skojarzonym z radiow a stacja ba- zowa, a jesl i nie, to okresla sie, czy stacja ruchoma (240) znajduje sie w drugim zakresie nadawania skojarzonym z bezprzewodowym ze- stawem naglownym, selektywnie ustanawia sie druga bezprzewo- dow a sciezke lokalna miedzy bezprzewodowym zestawem naglo- wnym (220) a stacja ruchoma (240), jesli stacja ruchom a znajduje sie w drugim zakresie nadawania skojarzonym z bezprzewodowym zestawem naglownym, a jesli nie, to okresla sie, czy bezprzewodo- wy zestaw naglowny (220) znajduje sie w pierwszym zakresie nada- wania skojarzonym z radiowa stacja bazowa, selektywnie ustanawia sie trzecia bezprzewodowa sciezke lokalna miedzy bezprzewodo- wym zestawem naglownym (220) a radiowa stacja bazow a (210), jesli zestaw naglowny znajduje sie w pierwszym zakresie nadawa- nia skojarzonym z radiowa stacja bazowa, przy czym kazda, pie- rwsza, druga i trzecia lokalna sciezke bezprzew odow a ustanawia sie na podstawie wspólnego protokolu komunikacji lokalnej FIG.1 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób i układ do ustanawiania linii komunikacyjnej w bezprzewodowym systemie komunikacji lokalnej. Niniejszy wynalazek należy do dziedziny rozwiązań, które przedstawiono szczegółowo w następujących dokumentach: amerykańskie zgłoszenie patentowe numer seryjny 08/476 504, zatytułowane „MODULAR UNITHEADSET”, zarejestrowane 7 czerwca 1995 (numer sprawy 27946-00098; wynalazcy: Nils Rutger Rydbeck i Per Stern); amerykańskie zgłoszenie patentowe, numer seryjny 08/471 606, zatytułowane „ELECTRONIC EQUIPMENTAUDIO SYSTEM, zarejestrowane 6 czerwca 1995 (numer sprawy 27946-00085); amerykańskie zgłoszenie patentowe, numer seryjny 08/577 086, zatytułowane „IDENTIFICATION OF MOBILE CALLS WITHIN A MOBILE TELEPHONE SYSTEM, zarejestrowane 22 grudnia 1995 (numer sprawy 27943-00033; wynalazca: Eric Valentine); amerykańskie zgłoszenie patentowe numer seryjny 08/353 966, zatytułowane „MODULAR RADIO COMMUNICATIONS SYSTEM, zarejestrowane 12 grudnia 1994 (numer sprawy 27946-00070; wynalazca: Per Stein).

Ostatni okres przyniósł wiele rozwiązań w dziedzinie telekomunikacji bezprzewodowej, co z kolei pozwoliło na uzyskanie szeregu nowych produktów i zapewnienie nowych usług. W dziedzinie telefonii komórkowej nowe usługi obejmują tak prywatne, dostępne abonentom prywatnej sieci w domu i w biurze, jak i publiczne, dostępne abonentom dzięki publicznej sieci telefonii komórkowej. Zarówno usługi prywatne jak i publiczne opierać się mogą o sieć telefonu komórkowej, zaś dzięki tak zwanemu “roamingowi” abonenci korzystać mogą z usług różnych stacji systemów prywatnych i publicznych.

Prywatne usługi telefonii komórkowej świadczone są zazwyczaj przez prywatną sieć telefonii komórkowej posiadającą własny standard systemu telefonii bezprzewodowej, przykładowo CT-2 (Cordless Telephone Standard 2). Prywatne systemy telefoniczne stanowić mogą niezależną sieć lub też połączone być z inną siecią telefoniczną.

Natomiast publiczne usługi telefonii komórkowej świadczone są w sieci telefonii komórkowej wykorzystującej jeden z powszechnie stosowanych standardów, takich jak AMPS (Advanced Mobile Phone Service), System Standard, PCS (Personal Communications System) lub GSM (Global System for Mobile Communication Standard).

Nowe rozwiązania pojawiły się również w dziedzinie produktów telefonii bezprzewodowej. Od pewnego czasu znane są już systemy komunikacji telefonii bezprzewodowej połączone z tak zwaną publiczną siecią telefonii komutowanej PSTN (public switching telephone system). Telefony bezpraewodowe wykorzystują przenośną jednostkę telefonicznią która łączy się ze stacjabazową dzięki zastosowaniu pary urządzeń nadawczo - odbiorczych fal radiowych w przenośnej jednostce i stacji bazowej. Do rozmowy dochodzi poprzez przesyłanie sygnału wybierania numeru i sygnałów głosowych z nadajnika w przenośnej jednostce do odbiornika w stacji bazowej, a następnie w tradycyjny sposób za pośrednictwem linii PSTN. Podobnie przy odbieraniu telefonu sygnały głosowe przesyłane są z nadajnika w stacji bazowej do odbiornika w przenośnej jednostce.

Chociaż zastosowanie telefonów bezprzewodowych jest wygodne ze względu na brak kabla uniemożliwiającego swobodne przemieszczanie się, wymagają one, podobnie jak tradycyjne telefony przewodowe, trzymania przenośnej jednostki w ręce. Podjęte ostatnio próby w celu usunięcia ograniczeń, z jakimi zetknąć się można przy obsłudze tradycyjnych telefonów bezprzewodowych, zakończyły się stworzeniem zestawu sł^^^^owk^^,wego, który nie przeszkadza w wykonywaniu innych czynności obiema rękami. Zgodnie z opisem amerykańskiego patentu nr 4 882 745, udzielonego na rzecz Silvera „bezprzewodowy telefoniczny zestaw słuchawkowy obejmuje jednątylko słuchawkę zakryw-ającąucho, podczas gdy drugie pozostaje odkryte. Inne urządzenie zostało ujawnione w amerykańskim opisie patentowym 4 741 030 (wynalazca: Wilson), w przypadku którego bezpraewodowy zestaw słuchawkowy zaopatrzony jest w niezbędne klawisze w pobliżu mikrofonu, dzięki czemu są one widoczne dla użytkownika. Podobnie jak w przypadku rozwiązania Silvera, rozwiązanie Wilsona nie wykorzystuje dwóch słuchawek i regulatora głośności, który poprawiałby jakość dźwięku, nie dopuszczając hałasów z zewnątrz. Kolejny bezprzewodowy zestaw słuchawkowy wykorzystujący tylko jedną słuchawkę przedstawiony został w amerykańskim opisie patentu 4 484 029, należącego do Kennedy’ego.

183 758

Konkurencyjne rozwiązanie dla wspomnianych powyżej bezprzewodowych zestawów słuchawkowych przedstawiono w amerykańskim opisie patentowym 5 113 428, gdzie przenośna jednostka umieszczona jest w zestawie słuchawkowym zaopatrzonym we własny system klawiszy, przycisków kontrolnych, akumulator, urządzenie nadawczo - odbiorcze i dwie słuchawki z regulacją głośności.

Zgłoszenie patentowe, zatytułowane „ MODULAR UNITHEADSET, do którego odsyłano powyżej, opisuje zintegrowany system, w przypadku którego macierzysty system elektroniczny połączony z sieciąPSTN komunikuje się z zestawem nagłownym zarówno w systemie bezprzewodowym, jak i przewodowym dzięki zastosowaniu modułowej jednostki przyłączonej do niego. W innym zgłoszeniu patentowym, dojakiego odsyłano powyżej, zatytułowanym „ELECTRONIC EQUIPMENTA UDIO SYSTEM opisano port modułowy wyposażony w łącznik modułowy mogący się komunikować z mikrofonem w systemie bezprzewodowym i przewodowym.

Widać zatem wyraźnie, że przedstawione udoskonalenia zmierzają ku zwiększonemu współdziałaniu i modułowej integracji szeregu urządzeń, co przyczyniać się ma do wygody obsługi.

Sposób ustanawiania linii komunikacyjnej w bezprzewodowym systemie komunikacji lokalnej, wyposażonym w stację ruchomą skojarzoną z komórkową siecią telekomunikacji ruchomej, w radiową stację bazową, skojarzoną ze stałą, publiczną siecią telefonii komutowanej, w bezprzewodowy zestaw nagłowny, dostosowany do komunikowania się przynajmniej z jedną stacjąruchomą lub radiową stacjąbazową przy czym każde, stacja ruchoma, radiowa stacja bazowa i bezprzewodowy zestaw nagłowny są połączone z odrębnym lokalnym modułem sprzęgającym, według wynalazku wyróżnia się tym, że określa się, czy stacja ruchoma znajduje się w pierwszym zakresie nadawania radiowej stacji bazowej, selektywnie ustanawia się pierwszą bezprzewodową ścieżkę lokalną między stacjąruchomą, a radiową stacjąbazowąjeśli stacja ruchoma znajduje się w pierwszym zakresie nadawania skojarzonym z radio wąstacjąbazową, ajeśli nie, to określa się, czy stacja ruchoma znajduje się w drugim zakresie nadawania skojarzonym z bezprzewodowym zestawem nagłownym, selektywnie ustanawia się drugą bezprzewodową ścieżkę lokalną między bezprzewodowym zestawem nagłownym, a stacjąruchomą, jeśli stacja ruchoma znajduje się w drugim zakresie nadawania skojarzonym z bezprzewodowym zestawem nagłownym, a jeśli nie, to określa się, czy bezprzewodowy zestaw nagłowny znajduje się w pierwszym zakresie nadawania skojarzonym z radiową stacją bazową, selektywnie ustanawia się trzecią bezprzewodową ścieżkę lokalną między bezprzewodowym zestawem nagłownym, a radiową stacjąbazową, jeśli zestaw nagłowny znajduje się w pierwszym zakresie nadawania skojarzonym z radiową stacją bazową, przy czym każdą, pierwszą drugą i trzecią lokalną ścieżkę bezprzewodową ustanawia się na podstawie wspólnego protokołu komunikacji lokalnej.

Układ do ustanawiania linii komunikacyjnej w bezprzewodowym systemie komunikacji lokalnej między pierwszym, lokalnie umiej scowionym urządzeniem komunikacyjnym, a zewnętrznym systemem komunikacyjnym, którego część stanowi lokalnie umiejscowiony zestaw nagłowny, przy czym lokalnie umiejscowione urządzenie komunikacyjne oraz lokalnie umiejscowiony zestaw nagłowny sąpołożone w pewnym lokalnym obszarze, według wynalazku wyróżnia się tym, że zawiera pierwszy lokalny moduł sprzęgający, operacyjnie połączony z lokalnie umiejscowionym, pierwszym elektronicznym urządzeniem komunikacyjnym, oraz drugi lokalny moduł sprzęgający, operacyjnie połączony z lokalnie umiejscowionym, bezprzewodowym zestawem nagłownym.

Bezprzewodowy zestaw nagłowny jest korzystnie zaopatrzony w urządzenie nadawczo - odbiorcze sprzężone z anteną oraz sterownik do kontroli urządzenia nadawczo - odbiorczego, połączony z urządzeniem nadawczo - odbiorczym i wzmacniaczem sygnałów komunikacji lokalnej odebranych przez urządzenie nadawczo - odbiorcze, umieszczonym wewnątrz obudowy, operacyjnie połączonym z urządzeniem nadawczo - odbiorczym i dodatkowo ze słuchawką wyposażonąw głośnik, mikrofonem oraz źródłem zasilania umiejscowionym wewnątrz obudowy.

Rozwiązanie według wynalazku umożliwia zastosowanie stacji telefonii komórkowej wyposażonej w jednostkę modułową, mogącą się komunikować z bazową stacją telefonu bezprzewodowego, dzięki czemu może ona stanowić przedłużenie telefonu bezprzewodowego, co z kolei

183 758 daje możliwość komunikowania się na większym terenie. Korzystne jest też zastosowanie bezprzewodowego zestawu słuchawkowego, mogącego się komunikować z wykorzystaniem jednego protokołu zarówno ze stacją telefonii komórkowej, jak i bazową stacją telefonu bezprzewodowego. Dzięki takiemu systemowi operator obsługiwać może rozmaite urządzenia telekomunikacyjne, nie musząc przy tym wymieniać różnych jednostek modułowych. Istotnym usprawnieniem jest ponadto zintegrowanie elektronicznego terminalu danych, zdolnego do nadawania i odbioru sygnałów dźwiękowych, z lokalnym systemem komunikacyjnym (local area communication system, w skrócie LACS), co dodatkowo zwiększa użyteczność terminalu. Oczywiste jest, że terminal taki stanowić może komputer, który z kolei może być urządzeniem niezależnym lub też połączonym z lokalną siecią (Local Area Network, w skrócie LAN), telefaks, pager, drukarka lub podręczny notes elektroniczny. Korzystne jest też zintegrowanie z LACS typowej automatycznej sekretarki, umożliwiającej odtwarzanie sygnału powitania, nagranej wiadomości, a także nagrywania jej.

Wynalazek obejmuje system lokalnej komunikacji (LACS) obejmujący pewną liczbę położonych lokalnie urządzeń komunikacyjnych, z których dowolne dwa mogą się selektywnie łączyć za pośrednictwem wybranego środka komunikacji. Przynajmniej jedno z nich może się łączyć z zewnętrzną lub nielokalną sieciąkomunikacyjną. Każde z położonych lokalnie urządzeń komunikacyjnych jest zaopatrzone w lokalny moduł sprzęgający, który odbiera przychodzące sygnały i przekształca je w sygnały komunikacji lokalnej. Sygnały takie przenoszone być mogą z wykorzystaniem przynajmniej jednego wybranego i powszechnie stosowanego protokołu. Zgodnie z preferowanym rozwiązaniem niniejszego wynalazku, nadchodzący sygnał lub sygnał komunikacji lokalnej może być albo analogowy lub cyfrowy, modulowany z wykorzystaniem znanych sposobów. Oba sygnały stanowić mogądźwięk, wizję, dane lub ich kombinację. W układzie odpowiedniego urządzenia komunikacyjnego umieścić można lokalny moduł sprzęgający. Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem moduł ten podłączany być może do portu modułu w odpowiednim urządzeniu komunikacyjnym.

Wynalazek obejmuje przynajmniej jedną stację telefonu komórkowego łącząca się z siecią telefonii komórkowej, przynajmniej jedno urządzenie łączące telefon (phone interfacing device, w skrócie PID) łączące się z publiczną siecią telefonii komutowanej public switching telephone network, w skrócie PSTN), przynajmniej jeden elektroniczny terminal danych i jedną jednostkę nie wymagającą ręcznej obsługi. Specjalista świadomyjest, że terminal taki stanowić może komputer selektywnie łączący się z siecią, drukarka, pager, lub podręczny notatnik elektroniczny. Terminal taki, zgodnie z innym aspektem niniejszego wynalazku, stanowić może automatyczna sekretarka. Komputer może być natomiast komputerem multimedialnym z interfejsem graficznym, dźwiękowym, wizyjnym oraz interfejsem danych. Natomiast PID stanowić może radiowe urządzenie łączące lub tradycyjny telefon przewodowy zaopatrzony w zestaw słuchawkowy łączący się z samym aparatem za pośrednictwem kabla. Każde z tych urządzeń łączy się z lokalnym modułem sprzęgającym obejmującym urządzenie nadawczo - odbiorcze do selektywnego tworzenia lokalnego połączenia między lokalnym modułem sprzęgającym, którego część stanowi, a dowolnym innym lokalnym modułem sprzęgającym. Radiowe urządzenie łączące stanowić może tradycyjna jednostka bazowa telefonu bezprzewOdowego łącząca się z lokalnym modułem sprzęgającym, lub też, zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem, lokalny moduł sprzęgający łączący się bezpośrednio z PSTN i określany mianem własnej stacji bazowej. Owa własna stacja bazowa może być wyposażona w blok klawiszy umożliwiających połączenie.

LACS wraz ze stacją telefonu komórkowego, działając selektywnie jako słuchawka telefonu bezprzewodowego, umożliwia telefonowanie i odbiór telefonu za pośrednictwem PSTN. Bezprzewodowy zestaw słuchawkowy selektywnie pełni rolę bezprzewodowego rozszerzenia stacji telefonu komórkowego lub zdalnej jednostki nie wymagającej ręcznej obsługi, a łączącej się z radiową jednostką łączącą powiązaną z PSTN. Kolejną zaletą niniejszego wynalazku jest zintegrowanie z LACS elektronicznego terminalu danych, jaki opisano powyżej. Inną zaletę stanowi zastosowanie dwóch zestawów słuchawkowych, korzystnie bezprzewodowych, które

183 758 łączyć się mogą lokalnie między sobą lub innym lokalnie umiejscowionym urządzeniem, z wykorzystaniem wspólnego protokołu.

Przedmiot wynalazku został objaśniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schemat blokowy połączenia sieciowego zintegrowanego systemu komunikacji lokalnej obejmującego pewną liczbę urządzeń komunikacyjnych, fig. 2 - schemat blokowy zintegrowanego systemu komunikacji lokalnej zgodnie z preferowanym przykładowym rozwiązaniem niniejszego wynalazku, fig. 3 - schemat blokowy zastosowania systemu komunikacji lokalnej zgodnie z jednym aspektem preferowanego przykładowego rozwiązania mniejszego wynalazku, fig. 4 - połączenie sieciowe publicznych sieci telefonii komórkowej (Public Land Mobile Networks, w skrócie PLMN) z publicznąsieciątelefonii komutowanej (Public Switching Telephone Network, w skrócie PSTN), fig. 5 - schemat blokowy PLMN, fig. 6 - schemat blokowy typowego telefonu, fig. 7 - schemat blokowy typowej jednostki bazowej telefonu bezprzewodowego, fig. 8 - schemat blokowy bezprzewodowego zestawu nagłownego, fig. 9A - schemat blokowy preferowanego rozwiązania lokalnego modułu sprzęgającego przystosowanego do użycia wraz ze stacją telefonu komórkowego zgodnie z niniejszym wynalazkiem, fig. 9B - schemat blokowy preferowanego rozwiązania własnej stacji bazowej lub bezpośrednio się łączącego lokalnego modułu sprzęgającego dostosowanego do współpracy z PSTN zgonie z niniejszym wynalazkiem, fig. 9C - schemat blokowy preferowanego rozwiązania lokalnego modułu sprzęgającego łączonego z portem szeregowym według niniejszego wynalazku, fig. 9D - schemat blokowy preferowanego rozwiązania lokalnego modułu sprzęgającego wykorzystywanego wraz z elektronicznym terminalem danych zgodnie z niniejszym wynalazkiem, fig. 9E - schemat blokowy preferowanego rozwiązania lokalnego modułu sprzęgającego wykorzystywanego wraz z jednostką bazową telefonu bezprzewodowego łączącą się z PSTN zgodnie z niniejszym wynalazkiem, fig. 10 - przykładowy schemat decyzyjny, który może być wykorzystywany zgodnie z niniejszym wynalazkiem do selektywnego tworzenia lokalnych połączeń bezprzewodowych w celu odbierania telefonów, natomiast fig. 11A i fig. 11B przedstawiają przykładowy schemat decyzyjny, który może być wykorzystywany zgodnie z niniejszym wynalazkiem do selektywnego tworzenia lokalnych połączeń bezprzewodowych w celu uzyskania połączenia.

Figura 1 przedstawia połączenia sieciowe zintegrowanego systemu komunikacji lokalnej (LACS), zgodnie z niniejszym wynalazkiem, oznaczonego numerem 100. System ten łączy w sobie pewną liczbę elektronicznych urządzeń komunikacyjnych, 110-1 - 110-N, z których przynajmniej jedno łączyć się może z zewnętrzną siecią komunikacyjną, jakie oznaczono numerami 140-1 do 140-4. Połączenia 130-1 - 130-4 między poszczególnymi urządzeniami 110-1 - 110-4 a zewnętrznymi systemami komunikacyjnymi 140-1 -140-4 mogą mieć formę bezprzewodową lub też wykorzystywać przewody, zgodnie z niniejszym wynalazkiem.

Na fig. 1 pokazano również pewną liczbę lokalnych modułów sprzęgających, 120-1 - 120-N, które łącząsię z urządzeniami 110-1-110-N. Zgodnie z preferowanym przykładowym rozwiązaniem niniejszego wynalazku, każdy z modułów 120-1 -120-N pozwala na stworzenie bezprzewodowego połączenia z innymi N-1 lokalnymi modułami sprzęgającymi. Zgodnie z niniejszym wynalazkiem, w ramach komunikacji lokalnej przesyłać można dźwięk, obraz, dane lub dowolną ich kombinację. Co więcej, do lokalnego połączenia dochodzi z zastosowaniem jednego protokołu wykorzystującego lokalny środek, jakim mogą być fale elektromagnetyczne, takie jak fale radiowe, fale podczerwone, fale optyczne, lub też mikrofale, lub fale magnetyczne lub same przewody. Sygnał lokalny może mieć postać analogową lub cyfrową, a ponadto może być on modulowany w dowolny znany sposób.

Figura 2 przedstawia schemat blokowy preferowanego przykładowego rozwiązania niniejszego wynalazku, jakie oznaczono numerem 200. Numerem 210 oznaczono radiowe urządzenie łączące, które z kolei łączy się z publiczną sieciątelefonii komutowanej (PSTN) 260. Zgodnie z jednym aspektem niniejszego wynalazku radiowe urządzenie łączące 210 stani^owić może typowa jednostka bazowa telefonu bezprzewodowego, która daje możliwość komunikowania przy ograniczonym zasięgu i stosowana jest w domach prywatnych i biurach.

183 758

Na fig. 2 numerem 240 oznaczono typową stację telefonu komórkowego łączącąsię z publicznąsieciątelefonii komórkowej (PLMN) 270. Numer 230 odnosi się natomiast do elektronicznego terminalu danych, jaki opisany został powyżej i jaki łączyć się może lokalną siecią (LAN) 280. Przeciętny fachowiec zdaje sobie sprawę z tego, że w ramach elektronicznego terminalu danych 230 dokonać można wiele zmian i modyfikacji. I tak przykładowo stanowić go może komputer selektywnie łączący się w rozproszonym środowisku komputerowym. Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem stanowić go też może drukarka, telefaks, pager, automatyczna sekretarka lub podręczny notatnik elektroniczny. Zgodnie z ideą tego wynalazku zmiany i modyfikacje terminalu 230 znaleźć mogą zastosowanie w lokalnej sieci komunikacyjnej. Natomiast numer 220 na fig. 2 oznacza bezprzewodowy zestaw słuchawkowy, który zgodnie z preferowanym przykładowym rozwiązaniem pozwala na zwiększenie wygody użytkownika tworzącego ścieżkę komunikacji lokalnej. Numery 250-1 - 250-4 odnoszą się do czterech lokalnych modułów sprzęgających. Lokalny moduł sprzęgający 250-1 łączy się z radiowym urządzeniem łączącym 210, lokalny moduł sprzęgający 250-2 łączy się z bezprzewodowym zestawem nągłownym 220, lokalny moduł sprzęgający 250-3 łączy się z elektronicznym terminalem danych, zaś lokalny moduł sprzęgający 250-4 łączy się ze stacją telefonu komórkowego 240. Specjalista doceni fakt, że chociaż lokalne moduły sprzęgające 250-1 - 250-4 zaprezentowano w osobnych blokach, mogą być one zintegrowane z urządzeniami komunikacyjnymi 210, 220, 230 i 240. Co więcej, radiowe urządzenie łączące 210 może być tego rodzaju, że jego lokalny moduł sprzęgający 250-1 może być zintegrowany z jego rodzimymi łączami. Podobnie możliwe jest też, zgodnie z jednym aspektem niniejszego wynalazku, zintegrowanie bezprzewodowego zestawu nagłownego 220 i lokalnego modułu sprzęgającego 250-2.

Figura 3 przedstawia zastosowanie systemu komunikacji lokalnej zgodnie z jednym aspektem preferowanego przykładowego rozwiązania niniejszego wynalazku. Numer 210 oznacza radiowe urządzenie łączące się z PSTN, co umożliwia zewnętrzną komunikację. Numer 261 oznacza ścieżkę łączącą PSTN 260 z radiowym urządzeniem łączącym 210. Sygnały wysyłane wzdłuż tej ścieżki mogą mieć postać analogowąlub cyfrową. Zgodnie ze szczególnym rozwiązaniem ścieżkę tę stanowić może linia telefoniczna T1, sieć cyfrowa z integracją usług (integrated-services digital network, w skrócie ISDN) lub niesymetryczna cyfrowa linia abonencka (Asymmetric Digital Suscriber Line, w skrócie ADSL) o dużej pojemności. Radiowe urządzenie łączące 210, wyposażone w lokalną antenę 211 służącą do komunikacji lokalnej, stanowić może jednostka bazowa bezprzewodowego telefonu połączona z odpowiednim lokalnym modułem sprzęgającym (nie pokazanym na rysunku) lub łącząca się bezpośrednio własna stacja bazowa.

Stacja telefonu komórkowego 240 łączy się z PLMN 270, co umożliwia komunikację z wykorzystaniem telefonu komórkowego. Ścieżka takiego połączenia 271 tworzona być może między stacją telefonu komórkowego 240 a PLMN 270 z wykorzystaniem jednego ze stosowanych powszechnie standardów telefonii komórkowej, takich jak AMPS (Advanced Mobile Phone Service), System Standard lub GSM (Global System for Mobile Communication Standard). Stacja telefonu komórkowego 240 wyposażona jest w antenę nielokalną 242 umożliwiającą przekaz i odbiór sygnałów między stacją240 a stacjąbazową(nie pokazanąna rysunku). Stacja 240 łączy się ponadto z lokalnym modułem sprzęgającym 241 zaopatrzonym w antenę 243 umożliwiającą komunikację lokalną. Połączenie między stacją 240 a lokalnym modułem sprzęgającym 241 jest tego rodzaju, że sygnały nielokalnej komunikacji telefonii komórkowej przesyłane ścieżką 271 przekształcane są selektywnie na sygnały komunikacji lokalnej i vice versa. Umożliwia to ich przekaz łączem komunikacji lokalnej, co zostanie opisane poniżej.

Bezprzewodowy zestaw nagłowny 220 działa albo jako bezprzewodowe rozszerzenie stacji 240 za pośrednictwem pierwszego łącza radiowej komunikacji lokalnej 310, albo teżjako jednostka telefoniczna nie wymagająca obsługi ręcznej, umożliwiająca komunikację za pośrednictwem PSTN 260 z wykorzystaniem drugiego łącza radiowej komunikacji lokalnej 320. Trzecie łącze radiowej komunikacji lokalnej 330 tworzone jest selektywnie między stacją 240 a radiowym urządzeniem łączącym 210, przy czym stacja 240 działa selektywnie jako jednostka telefoniczna

183 758 wymagająca obsługi ręcznej i łącząca się z radiowym urządzeniem łączącym 210, co umożliwia dodzwonienie się przez PSTN 260.

Na fig. 4 numerem 410 oznaczono możliwe połączenie sieciowe publicznych sieci telefonii komórkowej PLMN 270A, 270B z publiczną siecią telefonii komutowanej PSTN 260, zgodnie z jednym aspektem preferowanego przykładowego rozwiązania niniejszego wynalazku. Abonent sieci telefonii komórkowej (MS) 420 łączy się z jedną z sieci PLMN, będącą jego własną siecią PLMN 270A. W obrębie każdej sieci pLmN 270A, 270B znajduje się szereg centrali sieci komórkowej (MSC) 470A, 470B obsługujących obszary znajdujące się w zasięgu sieci. Abonent 420 obsługiwany przez własną sieć PLMN 270A ma możliwość łączenia się z innymi terminalami bezprzewodowymi i przewodowymi, łącząc się z siecią PSTN 260 za pośrednictwem łącza (GMCS) 430A. Tandem dostępu (AT) 440 włączony w sieć PSTN 260 skierowuje sygnały telefonów komórkowych pochodzące z sieci PlMn 270A do terminali przewodowych obsługiwanych przez jedną z jego centrali w obrębie sieci PSTN 260 lub do innej sieci PLMN 270B za pośrednictwem jej łącza GMCS 430B. W sytuacji, gdy abonent 420 znajduje się poza zasięgiem swojej sieci PLMN 270A, lecz w zasięgu sąsiedniej sieci PLMN 270B, dochodzi do zamiany między siecią PLMN 270A a sąsiednią270B, dzięki czemu MS 420 nadal korzysta z usług, teraz już sieci 270B, dzięki tak zwanemu “roamingowi”.

Figura 5 przedstawia schemat blokowy sieci PLMN 270 obejmującej centralę sieci komórkowej 470. Poza tym PLMN 270 obejmuje urządzenie rejestrujące abonentów danej sieci HLR 480, urządzenie rejestrujące abonentów spoza danej sieci VLR 490 oraz szereg systemów anten 500-1 do 500-M. Centrala telefonii komórkowej 470 znana jest także jako system stacji bazowej. Obejmuje ona sterownik 510 stacji bazowej oraz jedną lub więcej stacji nadawczo - odbiorczych (BS) 520-1 do 520-L stacji bazowej. Każda stacja nadawczo - odbiorcza połączona jest z podgrupą systemów anten 500-1 do 500-M. Umieszczenie abonenta 420 we własnej sieci wymaga rejestracji w HLR 480. Ilekroć MS 420 włącza aparat, a możliwe, że i w regularnych odstępach po tym, dochodzić będzie do rejestracji w sieci PLMN 270 z podaniem położenia.

MSC 470 łączy się bezpośrednio z HLR 480 i VLR 490 w celu uzyskania informacji o abonencie i przekazuje sygnały rozmowy z jednej stacji BS do innej, w trakcie gdy MS 420 przemieszcza się, pozostając w zasięgu sieci PLMN 270. GMCS 430 działa na zasadzie łącza, umożliwiając dostęp do innych terminali przewodowych połączonych z PSTN 260 lub połączenie z abonentami telefonii komórkowej połączonymi z innymi sieciami PLMN.

Do połączenia z wykorzystaniem telefonu komórkowego w ramach sieci PLMN 270, jak i poza nią, dochodzi zazwyczaj dzięki protokołom sieciowym SS7 (system sygnalizacyjny numer 7, Signałing System No. 7) wykorzystującym adresy sieciowe. Amerykańskie zgłoszenie patentowe, zatytułowane „IDENTIFICATION OF MOBILE CALLS WITHINA MOBILE TELEPHONE SYSSEM, zarejestrowane 22 grudnia 1995, do którego odsyłano powyżej, opisuje sposób i system wykorzystywania adresów sieciowych do skonstruowania identyfikatora numerów dla telefonów komórkowych.

Figura 6 przedstawia schemat blokowy typowego telefonu, jaki oznaczono numerem 610. Telefon ten obejmuje aparat 6351 słuchawkę 645. Telefon 610 łączy się z PSTN 260 za pośrednictwem przewodu 615, który umożliwia przenoszenie sygnałów analogowych lub cyfrowych. Należy zauważyć, że połączenie przewodowe 615 może być takie same jak ścieżka łącząca 261, jakąpokazano na fig. 3 i opisano powyżej. Aparat 635 obejmuje sekcję 620 uporządkowania dostępu do danych (Data Access Arrangement, w skrócie DAA), blok klawiszy (KEYPAD) 625, oraz obwód dzwonka (RINGER CIRCUIT) 630. Natomiast słuchawka 645 obejmuje głośnik (SPEAKER) 640 i mikrofon (MICROPHoNe) 650. DAA 620 obejmuje filtry analogowe i inne znane urządzenia ochronne konieczne do połączenia z PSTN 260. Blok klawiszy 625 używany jest do wyboru numeru przy łączeniu się z PSTN 260. Obwód dzwonka 630 i powiązane z nim znane elementy sygnalizujące służą do powiadamiania użytkownika o telefonie do odebrania.

Figura 7 przedstawia schemat blokowy typowej jednostki bazowej telefonu bezprzewodowego, jaką oznaczono numerem 710. Działać ona może przykładowo w zakresie 46 do 49 MHz, lub blisko niego. Jednostka bazowa telefonu bezprzewodowego 710 stanowi submimaturowy

183 758 system telefonii komórkowej. Wyposażony jest on przynajmniej w kanał przesyłający sygnały w sposób zbliżony do typowego kanału przesyłającego sygnały w telefonie komórkowym. Odbiera on ponadto dyspozycje od zdalnej jednostki ręcznej 715.

Jednostka bazowa 710 wyposażona jest w łącze 720 z linią lokalną (LOCAL LENE INTERFACE), łącze 730 ze zdalną jednostką (REMOTE UNIT INTERFACE) łączące się z anteną 770, przełącznik kanału (CHANNEL SWITCH) 740, źródło sygnału dźwiękowego (TONE SIGNAL SOURCE) 750, generujące sygnały dźwiękowe, takie jak sygnał dzwonka, oraz sterownik (CONTROLLER) 760. Przełącznik kanału 740 selektywnie otwiera kanał między łączem 720 z lokalną linią PSTN a łączem 730 ze zdalną jednostką, oraz kanał między źródłem sygnału dźwiękowego 750 a łączem 730 ze zdalną jednostką. Ze stanu techniki wiadomo, że łącze 720 z lokalną linią PSTN obejmować może obieg hakowy (nie pokazany na rysunku), który otwierać i zamykać może pętlę, obieg wykrywania sygnału telefonicznego (nie pokazany na rysunku) oraz nadajnik (nie pokazany na rysunku) do wysyłania sygnałów wybierania numeru. Ze stanu techniki wiadomo też, że łącze 730 ze zdalnąjednostką obejmuje obieg przetwarzania taśmy dźwiękowej (me pokazany na rysunku), mikser (nie pokazany na rysunku), radiowe urządzenie nadawczo - odbiorcze (nie pokazany na rysunku) łączący się z anteną 770. Sterownik 760 kontroluje działanie łącza 720 z lokalną linią PSTN, przełącznika kanału 740 oraz łącza 730 ze zdalną jednostką.

Na fig. 8 numerem 810 oznaczono schemat blokowy bezprzewodowego zestawu nagłownego zgodnie zjednym aspektem niniejszego wynalazku. Antena 820, przystosowana do odbioru i nadawania sygnałów komunikacji lokalnej z wykorzystaniem albo standardowych protokołów komunikacji bezprzewodowej albo własnych protokołów, jest połączona elektronicznie z radiowym urządzeniem nadawczo - odbiorczym 830. Ze stanu techniki wiadomo, że funkcjonalność radiowego urządzenia nadawczo - odbiorczego 830 można usprawnić na wiele sposobów, przykładowo stosując elektroniczne przestrajanie i tak dalej.

Sygnał wychodzący z radiowego urządzenia nadawczo - odbiorczego 830 pokazanego na fig. 8 doprowadzany jest do modulatora/demodulatora pasma podstawowego 840 (BASEBAND MODULATOR / DEMODULATOR), który albo odzyskuje sygnały informacji z lokalnej radiowej fali nośnej, albo moduluje lokalną radiową falę nośną z wykorzystaniem sygnału informacji. Nadchodzący sygnał dostarczany jest do głośnika 880 za pośrednictwem przedwzmacniacza/wzmacniacza 850. Ze stanu techniki wiadomo, że głośnik 880 i przedwzmacniacz.,'wzmacniacz 850 mogą przybierać różne formy. Wychodzący sygnał informacji generowany jest przez mikrofon 870 i wzmacniany przez układ przedwzmacniacz/wzmacmacz 850. Wzmocniony sygnał modulowany jest następnie przez lokalną radiową falę nośną, co pozwala na lokalną transmisję za pośrednictwem lokalnego środka. Zgodnie z preferowanym rozwiązaniem stosuje się sterownik 860, który łączy się z radiowym urządzeniem nadawczo - odbiorczym 830, modulatorem/demodulatorem 840 pasma podstawowego, przedwzmacniaczem/wzmacniaczem 850, co pozwala na nadzór dwukierunkowego przekazu sygnałów informacji. Zgodnie zjednym aspektem niniejszego wynalazku, zespół sterownika 860 obejmować może mikroprocesor, pewną liczbę przycisków kontrolnych, pamięć i/lub cyfrową logikę układową. Zgodnie z kolejnym aspektem niniejszego wynalazku, bezprzewodowy zestaw nagłowny obejmować może jedną obudowę wraz z osobnym blokiem klawiszy i odpowiednich przycisków kontrolnych oraz przenośne źródło prądu, takie jak akumulator. Zgodnie z kolejnym aspektem, bezprzewodowy zestaw nagłowny obejmować może dwie słuchawki, wychylny mikrofon, ruchomo przymocowany do obudowy, regulator głośności pozwalający na uzyskanie naturalnego dźwięku, oraz dodatkowy pasek uniemożliwiający zsunięcie się zestawu nagłownego z głowy. Zgodnie z korzystnym rozwiązaniem antena 820 może być umieszczona na wychylnym ramieniu na mikrofonie 870, chociaż zgodnie z innym aspektem antena ta przyłączona być może do jednej ze słuchawek, wysuwając się z jej obudowy. Zamiast typowego włącznika zastosować można mechanizm reagujący na głos, który ułatwia połączenie i rozłączenie w ramach lokalnej komunikacji z zestawem nagłownym. Korzystne jest też, by słuchawki wykonane były z giętkiej gumy lub plastycznego materiału, tak by dopasowywały się one do kształtu ucha, minimalizując ilość docierającego z zewnątrz hałasu. Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem, słuchawki stanowić mogą wydrążone

183 758 poduszeczki podobne do tych, które pozwalają na dużą wierność odtwarzania, co dodatkowo redukuje hałasy z zewnątrz. Bezprzewodowy zestaw nagłowny może też charakteryzować się określonym wyglądem, w zależności od upodobań estetycznych projektanta.

Figura 9A przedstawia schemat blokowy preferowanego przykładowego rozwiązania lokalnego modułu sprzęgającego przystosowanego do użycia wraz ze stacją240 telefonu komórkowego (niepokazanąnarysunku)łączącąsięzsieciąPLMN 270 (nie pokazaną na rysunku). Fig. 9B przedstawia schemat blokowy preferowanego przykładowego rozwiązania lokalnego modułu sprzęgającego, pełniącego tu funkcję bezpośrednio się łączącej własnej stacji bazowej, łączącej się z PSTN 260. Fig. 9C przedstawia schemat blokowy preferowanego przykładowego rozwiązania lokalnego modułu sprzęgającego łączonego z portem szeregowym. Fig. 9D przedstawia schemat blokowy preferowanego przykładowego rozwiązania lokalnego modułu sprzęgającego wykorzystywanego wraz z elektronicznym terminalem 230 danych. Fig. 9E przedstawia schemat blokowy preferowanego przykładowego rozwiązania lokalnego modułu sprzęgającego, wykorzystywanego wraz z jednostką bazową 210 telefonu bezprzewodowego, łączącą się z PSTN 260.

Mówiąc o lokalnych modułach łączących, 905-A do 905-E na fig. 9A do 9E, zauważyć należy, że zgodnie z preferowanym przykładowym rozwiązaniem niniejszego wynalazku, moduły te są zasadniczo takie same, a ponadto w dużym stopniu przypominają bezprzewodowy zestaw nagłowny, pokazany na fig. 8. Jakjuż opisano powyżej, antena 820 odbierać i nadawać może sygnały komunikacji lokalnej z wykorzystaniem albo standardowych protokołów komunikacji lokalnej albo własnych protokołów i jednego ośrodka komunikacji lokalnej, którym mogą być fale elektromagnetyczne, fale podczerwone, fale radiowe, mikrofale, fale magnetyczne, fale optyczne lub nawet przewody. Modulacja i demodulacja sygnału odbywa się za pomocąmodulatora / demodulatora 830 pasma podstawowego, który łączy się z blokiem układu sprzęgającego 910-A do 910-E. Blok układu sprzęgającego 910-A (iNtERFACE TO MOBILE PhONE - łącze z telefonem ruchomym) odpowiada za właściwe przekształcenie sygnałów komunikacyjnych między lokalnym modułem sprzęgającym 905-A a łącznikiem systemu 920 (SYSTEM CONNECToR TO MOBILE STATION - łącznik systemu ze stacją telefonu komórkowego), powiązanym ze stacją telefonu komórkowego 240 (nie pokazaną na rysunku). Blok układu sprzęgającego 910-B (INtERFACE TO PSTN - łącze z PSTN) odpowiada za właściwe przekształcenie sygnałów komunikacyjnych między łączącym się bezpośrednio lokalnym modułem sprzęgającym 905-B (lub własną stacją bazową, jak opisywano powyżej) a PSTN 260. Blok układu sprzęgającego 910-C (INTERFACE TO SERIAL PORT - łącze z portem szeregowym) odpowiada za właściwe przekształcenie sygnałów komunikacyjnych między lokalnym modułem sprzęgającym 905-C a portem szeregowym 930 (SERIAL CONNECTOR). Zgodnie z jednym aspektem tego wynalazku port szeregowy 930 stanowić może, zgodnie z korzystnym rozwiązaniem, łącznik typu RS-232. Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem, blok układu sprzęgającego 910-C może być kompatybilny ze standardem PCMCIA, co opisane zostało w znanym rozwiązaniu.

Blok układu sprzęgającego 910-D (INTERFACE TO ELECTRONIC DATA TERMINAL - łącze z elektronicznym terminalem danych) odpowiada za właściwe przekształcenie sygnałów komunikacyjnych między lokalnym modułem sprzęgającym 905-D a elektronicznym terminalem danych 935 (ELECTRONIC DATA TERMINAL). Blok układu sprzęgającego 910-E (INTERFACE TO CORDLESS PHONE BASE UNIT - łącze z jednostką bazową telefonu bezprzewodowego) odpowiada za właściwe przekształcenie sygnałów komunikacyjnych między lokalnym modułem sprzęgającym 905-E a jednostką bazową telefonu bezprzewodowego 210 (CORDLESS PHONE BASE UNIT), która łączy się z PSTN 260.

Zgodnie preferowanym rozwiązaniem niniejszego wynalazku, każdy z lokalnych modułów sprzęgających 905-A do 905-E umieszczony być może wewnątrz obudowy urządzenia komunikacyjnego (nie pokazanego na rysunku), z którym ma się łączyć. Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem, lokalny moduł sprzęgający umieszczony być może w osobnej obudowie, przez co tworzyć będzie osobnąjednostkę podłączaną do portu modułu w urządzeniu komunikacyjnym. Jak wspomniano powyżej, moduł sterownika 860 na fig. 9A do 9E podobny jest zasadniczo do modułu sterownika 860 pokazanego na fig 8.

182 758

Figura 10,11A i 11B przedstawiają dwie sieci działań, pokazujące przykładowe schematy decyzyjne, które wykorzystywane być mogą zgodnie z ideą niniejszego wynalazku, i które pokazująsposób, w jaki dochodzi do bezprzewodowej komunikacji lokalnej przynajmniej między radiowym urządzeniem łączącym, stacją telefonu komórkowego i bezprzewodowym zestawem nagłownym. Z uwagi na cel tego wynalazku, jakim jest maksymalna wygoda użytkownika i elastyczność rozwiązania, wykorzystać można odmienne schematy decyzyjne, odpowiadające konkretnym warunkom zastosowania.

Figura 10 przedstawia sieć działań selektywnego tworzenia lokalnej komunikacji bezprzewodowej przy odbiorze telefonu. Etapy 1005 do 1020 przedstawiają bloki decyzyjne, w których ustala się, czy łączony telefon pochodzi z sieci PSTN (PSTN CALL? - czy jest to telefon, którego sygnał przekazywany jest przez sieć PSTN?), czy też jest to rozmowa z telefonu komórkowego, której sygnały przesyłane są siecią PSTN. W przypadku telefonu drugiego rodzaju, użytkownik musi stwierdzić, czy urządzeniem odbierającym ma być stacja telefonu komórkowego czy zestaw nagłowny (MS OR HEADSET? - stacja telefonu komórkowego czy zestaw nagłowny?). Decyzja ta przedstawiona jest w bloku 1010. O ile stacja telefonu komórkowego znajduje się w zakresie jednostki radiowego urządzenia nadawczo - odbiorczego lokalnego modułu sprzęgającego połączonego z radiowym urządzeniem łączącym, a użytkownik zdecyduje się na wykorzystanie stacji telefonu komórkowego w celu odebrania telefonu, którego sygnał przekazywany jest przez PSTN, wybiera on ścieżkę MS oznaczoną numerem 1011. Po podjęciu tej decyzji użytkownik może selektywnie utworzyć bezprzewodowe połączenie lokalne między stacją telefonu komórkowego a radiowym urządzeniem łączącym, co pokazuje blok 1015 (SELECTABLY ESTABLISH LOCAL LINK WITH MS - selektywnie utwórz lokalne połączenie z MS). Jeśli jednak stacja telefonu komórkowego znajduje się poza zasięgiem, by móc połączyć się z radiowym urządzeniem łączącym, lub gdy użytkownik skorzystać chce przy odbiorze telefonu PSTN z bezprzewodowego zestawu nagłownego, wybiera on ścieżkę zestawu nagłownego (HEADSET

- zestaw nagłowny) 1012, by w etapie 1017 (SELECTABLY ESTABLISH LOCAL LINK WITH HEADSET - selektywnie utwórz lokalne połączenie z zestawem nagłownym) selektywnie utworzyć bezprzewodowe połączenie lokalne między bezprzewodowym zestawem nagłownym a radiowym urządzeniem łączącym. Jeśli natomiast zestaw nagłowny znajduje się poza zasięgiem, lub też użytkownik nie chce z niego skorzystać, może on postąpić jak w punkcie 1016 (RECEIVE CALL bY HANDSET IF PROVIDED - skorzystaj ze słuchawki, o ile jest dostępna, przy odbieraniu telefonu), odbierając telefon PSTN, wykorzystując typową, przewodową lub bezprzewodową, słuchawkę, wybierając tym samym ścieżkę 1018.

Jeśli odbierany sygnał rozmowy pochodzi z telefonu komórko wego, co ustalane jest w etapie 1080 (CELLULAR CALL? - czy sygnał pochodzi z telefonu komórkowego?) użytkownik wykorzystać może stację telefonu komórkowego, by w typowy sposób odebrać telefon, co pokazuje blok 1025 (RECEIVE CALL CONVENTIONALLY WITH MS? - czy odebrać telefon wykorzystując MS?). Może też utworzyć bezprzewodowe połączenie lokalne między stacją telefonu komórkowego a bezprzewodowym zestawem nagłownym, pod warunkiem, że znajdują się one w odpowiedniej odległości od siebie. Etap tan oznaczono numerem 1040 (SELECTABLY ESTABLISH LOCAL LINK WITH HEADSET? - czy utworzyć selektywnie lokalne połączenie z zestawem nagłownym?).

Na fig. 11A i 11B przedstawiono przykładowy schemat decyzyjny odpowiadający łączeniu się zgodnie z ideąjednego aspektu niniejszego wynalazku. Bloki decyzyjne 1105 (PSTN CALL?

- czy będzie to telefon z sygnałem przesyłanym za pośrednictwem sieci PSTN?) i 1185 (CELLULAR CALL? - czy będzie to rozmowa z telefonu komórkowego?) pozwalają na określenie, czy sygnał rozmowy przesyłany ma być za pośrednictwem PLMN czy PSTN. W przypadku telefonu PSTN, użytkownik wybiera ścieżkę YES (tak) 1104. Następnie dokonuje on wyboru między bezprzewodowym zestawem nagłownym z blokiem klawiszy a stacją telefonu komórkowego, co pokazuje blok 1110 (MS OR HEADSET? - stacja MS czy zestaw nagłowny?). Decydując się na wykorzystanie stacji MS, która znajduje się w dodatku w lokalnym zakresie radiowego urządzenia łączącego, może on, wybierając ścieżkę 1112, utworzyć selektywnie lokalne połączenie między

183 758 stacją telefonu komórkowego a radiowym urządzeniem łączącym, co pokazuje blok 1121 (SELEcTaBLY ESTABLISH LOCAL LiNk WITH MS - utwórz selektywnie połączenie lokalne ze stacjąMS). Jeśli natomiast użytkownik wykorzystać chce zestaw nagłowny, wybierając ścieżkę 1111, kolejne etapy uzależnione są od tego, czy bezprzewodowy zestaw nagłowny wyposażony jest we własny blok klawiszy niezbędny do przeprowadzenia zdalnej operacji. Odpowiedni test przeprowadzany jest na etapie 1115 (hEaDSET WITH KEYPADS? - czy zestaw nagłowny zaopatrzony jest w blok klawiszy?). O ile odpowiedź jest przecząca (NO), użytkownik wybiera ścieżkę 1116, by połączyć się wykorzystując sieć PSTN i blok klawiszy radiowego urządzenia łączącego, co pokazuje blok 1117 (INITIATE CALL USING PHONE INTERFACING DEVICE KEYPAD - połącz się wykorzystując blok klawiszy urządzenia łączącego). Następnie użytkownik powrócić może ścieżką 1118, by wykorzystać bezprzewodowy zestaw nagłowny w etapie 1119 (SELECTABLY ESTABLISH LOCAL LINK WITH HEADSET - utwórz selektywnie połączenie lokalne z zestawem nagłownym), do którego dojść też można ścieżką YES 114 od bloku decyzyjnego 1115. Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem, o ile użytkownik nie wybierze ani stacji telefonu komórkowego ani bezprzewodowego zestawu nagłownego, numer telefonu PSTN wybrać można wykorzystując typową słuchawkę, o ile zaopatrzone jest w nią radiowe urządzenie łączące, co pokazuje etap 1120 (eStABLISH PSTN cAlL WITH HAnDsET IF PRVIDED - w celu przeprowadzenia rozmowy połącz się z sieciąPSTN wykorzystując słuchawkę, o ile jest dostępna).

Jeśli natomiast rozmowa ma być przeprowadzona z wykorzystaniem sieci telefonii komórkowej , którego to wyboru dokonuje się na etapie 1125 (CELLULAr CALL? - telefon z wykorzystaniem sieci telefonii komórkowej?), użytkownik decyduje się, czy skorzystać z zestawu nagłownego, czy stacji telefonu komórkowego. Jeśli zestaw taki znajduje się poza zasięgiem (etap 1135 HEADSET IN RANGE? - czy zestaw nagłowny znajduje się w zasięgu?) lub nie jest zaopatrzony w blok klawiszy, użytkownik korzysta ze stacji MS, co pokazuje blok 1165 (INITIATE CELLULAR CALL WiTh MoBILE STATION - połącz się za pośrednictwem sieci telefonii komórkowej wykorzystując stację MS), do którego dochodzi się ścieżką 1141 lub 1136. Po połączeniu się w taki oto sposób, użytkownik powrócić może do zestawu nagłownego ścieżką 1172, lub w dalszym ciągu (etap 1170 CONTINUE? - kontynuować?) korzystać ze stacji MS, co pokazuje etap 1175. Podobnie wybierając ścieżkę YES 1142 (tak) przy odpowiadaniu na pytanie 1140 (HEADSET WITH KEYPADS? - czy zestaw nagłowny zaopatrzony jest w blok klawiszy?), użytkownik utworzyć może lokalne połączenie między zestawem nagłownym a stacją telefonu komórkowego, co pokazuje etap 1160 (SELEcTaBLY ESTABLISH LOCAL LINK WITH HEADSET - utwórz selektywnie połączenie lokalne z zestawem nagłownym). Chociaż preferowane przykładowe rozwiązania sposobu i urządzenia według niniejszego wynalazku zostały przedstawione na załączonych rysunkach i opisane szczegółowo powyżej, nie stano wią one ograniczenia niniejszego wynalazku. Możliwe jest przeprowadzenie szeregu zmian, modyfikacji i zastąpień, nie wychodząc poza ideę niniejszego wynalazku, jaka przedstawiona została w zastrzeżeniach patentowych. I tak przykładowo ścieżki komunikacji lokalnej wykorzystywać mogą fale podczerwone, mikrofale lub pole magnetyczne. Zamiast radiowych urządzeń nadawczo - odbiorczych natomiast wykorzystać można odpowiednie odbiorniki/nadajniki. Określenie “radiowe urządzenie nadawczo - odbiorcze” dotyczy też odpowiedniej logiki sterowania radiowego, umożliwiającej przesyłanie sygnałów z wykorzystaniem bezprzewodowych standardów komunikacyjnych, takich jak DAMPS, GSM, DECT i innych. Urządzenie nadawczo - odbiorcze obejmować może obok nadajnika i odbiornika modem, gdy urządzenie komunikacyjne wykorzystywane jest do przekazu danych. Zarówno sygnały lokalne jak i nielokalne (to jest umiejscowione między pewną liczbą urządzeń komunikacyjnych a odpowiednimi zewnętrznymi sieciami) mogą być analogowe lub cyfrowe i przekazywać dźwięk, wizję i dane. Specjalista zdaje sobie sprawę, że wspomniane wyżej modyfikacje i zmiany dotyczące systemu komunikacji lokalnej (LACS), pozwalającego na lokalne połączenia między szeregiem urządzeń komunikacyjnych z wykorzystaniem jednego ośrodka, nie wychodzą poza ideę niniejszego wynalazku.

183 758

FIG.2

260

183 758

FIG.3

210

260

183 758

FIG.4

410

183 758

FIG.5

183 758

FIG.6

Ί

Γ

L

J

183 758

FIG.7

710

183 758

FIG.8

183 758

FIG.9A

905-Α

183 758

FIG.9B

183 758

FIG.9C

183 758

FIG.9D

183 758

FIG. 10

183 758

FIG. 11A

1119

183 758

FK3.11B

1172 1171

183 758

FIG.1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz. Cena 4,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób ustanawiania linii komunikacyjnej w bezprzewodowym systemie komunikacji lokalnej, wyposażonym w stację ruchomą skojarzoną. z komórkową siecią telekomunikacji ruchomej, w radiową stację bazową, skojarzoną ze stałą, publiczną siecią telefonii komutowanej, w bezprzewodowy zestaw nagłowny, dostosowany do komunikowania się przynajmniej z jedną stacją ruchomą lub radiową stacją bazową, przy czym każde, stacja ruchoma, radiowa stacja bazowa i bezprzewodowy zestaw nagłowny są połączone z odrębnym lokalnym modułem sprzęgającym, znamienny tym, że określa się, czy stacja ruchoma znajduje się w pierwszym zakresie nadawania radiowej stacji bazowej (210), selektywnie ustanawia się pierwszą bezprzewodową ścieżkę lokalną między stacją ruchomą (240) a radiową stacjąbazową, jeśli stacja ruchoma znajduje się w pierwszym zakresie nadawania skojarzonym z radiową stacją bazową, a jeśli nie, to określa się, czy stacja ruchoma (240) znajduje się w drugim zakresie nadawania skojarzonym z bezprzewodowym zestawem nagłownym, selektywnie ustanawia się drugą bezprzewodową ścieżkę lokalną między bezprzewodowym zestawem nagłownym (220) a stacją ruchomą (240), jeśli stacja ruchoma znajduje się w drugim zakresie nadawania skojarzonym z bezprzewodowym zestawem nagłownym, a jeśli nie, to określa się, czy bezprzewodowy zestaw nagłowny (220) znajduje się w pierwszym zakresie nadawania skojarzonym z radiową stacjąbazową, selektywnie ustanawia się trzecią bezprzewodową ścieżkę lokalną między bezprzewodowym zestawem nagłownym (220) a radiową stacją bazową (210), jeśli zestaw nagłowny znajduje się w pierwszym zakresie nadawania skojarzonym z rat^ii^-wą stacjąbazową, przy czym każdą, pierwszą, drugą i trzecią lokalną ścieżkę bezprzewodową ustanawia się na podstawie wspólnego protokołu komunikacji lokalnej.
2. Układ do ustanawiania linii komunikacyjnej w bezprzewodowym systemie komunikacji lokalnej, między pierwszym, lokalnie umiejscowionym urządzeniem komunikacyjnym, a zewnętrznym systemem komunikacyjnym, którego część stanowi lokalnie umiejscowiony zestaw nagłowny, przy czym lokalnie umiejscowione urządzenie komunikacyjne oraz lokalnie umiejscowiony zestaw nagłowny są położone w pewnym lokalnym obszarze, znamienny tym, że zawiera pierwszy lokalny moduł sprzęgający (120) operacyjnie połączony z lokalnie umiejscowionym, pierwszym elektronicznym urządzeniem komunikacyjnym (110) oraz drugi lokalny moduł sprzęgający (200), operacyjnie połączony z lokalnie umiejscowionym, bezprzewodowym zestawem nagłownym (220).
3. Układ według zastrz. 2, znamienny tym, że bezprzewodowy zestaw nagłowny (220) jest zaopatrzony w urządzenie nadawczo - odbiorcze (830) sprzężone z anteną (221,820) oraz sterownik do kontroli urządzenia nadawczo - odbiorczego, połączony z urządzeniem nadawczo odbiorczym i wzmacniaczem (850) sygnałów komunikacji lokalnej odebranych przez urządzenie nadawczo - odbiorcze, umieszczonym wewnątrz obudowy, operacyjnie połączonym z urządzeniem nadawczo - odbiorczym i dodatkowo ze słuchawką wyposażoną w głośnik (880), mikrofonem (870) oraz źródłem zasilania umiejscowionym wewnątrz obudowy.

* *

*

183 758