PL184662B1 - Rozwieracz nosowy - Google Patents

Abstract

1. Rozwieracz nosowy, zawierajacy kor- pus posiadajacy dwa konce z krawedziami kon- cowymi oraz usytuowana w nim pomiedzy krawedziami koncowymi co najmniej jedna, tasme sprezysta o sprezystosci, przy której w polozeniu zblizonych do siebie konców kor- pusu pod dzialaniem sily przylozonej od ze- wnatrz, sila powrotna w tasmie sprezystej kor- pusu jest skierowana na zewnatrz w kierunku przywrócenia wyjsciowych polozen konców korpusu, przy czym na koncach korpusu sa umieszczone elementy laczace utrzymujace konce korpusu na nosie przeciwko silom po- wrotnym, znamienny tym, ze tasma sprezysta (30a, 30b, 80) korpusu ma zmniejszajace sile powrotna wyciecia (82, 82', 82", 82'", 82"") uksztaltowane w wybranych polozeniach tasmy sprezystej (30a, 30b, 80) korpusu, przy czym wyciecia (82, 82', 82", 82'", 82"") sa otoczone krawedzia oddzielajaca przechodzaca przy- najmniej przez pierwsza powierzchnie tasmy sprezystej (30a, 30b, 80). F ig . 1 PL PL PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest rozwieracz nosowy, stosowany zwłaszcza do oddzielania zewnętrznej ściany tkanki od wewnętrznych struktur tkankowych, w celu rozwarcia przewodu nosowego ludzkiego nosa.

Ludzie często cierpią z powodu zatykania wewnętrznych przewodów nosowych, co utrudnia oddychanie. Przykładami takiego zatykania jest skrzywienie przegrody nosa, typowo na skutek urazu nosa, obrzęk wewnętrznych tkanek nosa na skutek reakcji alergicznych, oraz symptomy obecne u osób z pospolitym przeziębieniem. Niższa część nozdrzy, tuż za wejściem do nozdrzy, jest nazywana przedsionkiem. Przedsionek zwęża się do wewnątrz w wąski obszar szyjkowy zwany zastawką nosową. Przewody nosowe za zastawką nosową znowu się rozszerzają. Zatykanie przewodów nosowych w zastawcę nosowej zazwyczaj ma miejsce z tego powodu, że zastawka nosowa może być zasadniczo zablokowana. Zazwyczaj, ściany boczne (to znaczy zewnętrzne ściany tkanki, częściowo dookoła przewodu nosowego) przy zastawce nosowej są luźne, w rezultacie czego zewnętrzna ściana tkanki jest wciągana podczas etapu wdychania procesu oddychania, w wyniku tego istotnie lub całkowicie blokuje przepływ powietrza przez przewody nosowe, zwłaszcza kiedy ma miejsce takie zatkanie.

Blokada przewodów nosowych jest oczywiście drażniąca i może szkodzić osobom, które jej doświadczają. W szczególności, kontynuowanie oddychania przez usta przez dłuższy okres czasu może spowodować podrażnienie płuc w wyniku wdychania obcych cząstek, które w przeciwnym razie, gdyby przechodziły przez nos, byłyby filtrowane. Blokada przewodu nosowego jest szczególnie nieprzyjemna w nocy, ponieważ jest ona niewygodna dla wielu łudzi, którzy mają problemy z oddychaniem przez usta w czasie snu. Blokada nozdrzy może prowadzić do zaburzeń snu, nieregularności snu albo chrapania lub ich kombinacji. Dodatkowo, osoba w takim stanie może się często budzić, ponieważ osoba taka z trudem wdycha odpowiednią ilość tlenu.

Kiedy przyczyna zatykania przewodów nosowych jest związana z problemami anatomicznymi, takimi jak skrzywienie przegrody lub niezwykle małe, wycięcie zastawki, i kiedy

184 662 wpływ na oddychanie jest względnie poważny, powszechne jest stosowanie zabiegów chirurgicznych w celu korekcji zniekształceń przewodów nosowych. Niemniej jednak leczenie chirurgiczne jest drogie i może nie rozwiązać ostatecznie problemu. Kiedy przyczyną jest alergia lub zwykłe przeziębienie, inną, często stosowaną alternatywą jest rozpylane lekarstwo, które zmniejsza towarzyszący obrzęk tkanek wzdłuż przewodów nosowych. Takie leczenie często jest niewystarczające do załagodzenia problemu, oraz istnieje możliwość uszkodzenia, w wyniku długiego stosowania, samych tkanek.

Z powodu niedociągnięć występujących przy stosowaniu tych metod, w próbach otwierania przewodów nosowych są używane pomoce mechaniczne nazywane rozwieraczami nosowymi. Znany jest wewnętrzny typ rozwieracza nosowego, który powoduje wypychanie boków przewodów nosowych w celu ich otwarcia, oraz typ zewnętrzny, który skutecznie odciąga niektóre z tych boków. Typy wewnętrzne, które wymagają włożenia rozwieracza nosowego do przewodów nosowych, mogą drażnić przewód nosowy i powodować uczucie swędzenia. Z powodu różnorodnych ukształtowań geometrycznych kanałów nosowych, rozwieracze takie muszą być projektowane osobno dla konkretnego użytkownika. Znane zewnętrzne rozwieracze nosowe są bezpiecznie przyczepiane do nosa użytkownika (wymagając pewnej pomocy w celu usunięcia), i są regulowane pod względem siły naciągania zewnętrznych ściany tkanki, albo są usuwalnie przyczepiane do nosa użytkownika i posiadają nieregulowane, pojedyncze elementy korpusowe, które wywierają siłę naciągającą na ściany tkanki, określoną przez ukształtowanie pojedynczego korpusu. Te pierwsze rozwieracze nosowe są trudne do usunięcia i trudne do wyregulowania wywierania odpowiedniej siły, która powodowałaby wystarczające rozszerzenie ściany tkanki bez rozłączania, skośnego opukiwania, albo tym podobnych działań, podczas normalnego użytkowania, w stosunku do przeznaczonego do tego układu mechanicznego.

Jednokorpusowe, zewnętrzne rozwieracze nosowe posiadają różnorodne ukształtowania, które dostarczają odpowiednią siłę naciągającą na zewnątrz dla rozwieranych tkanek bez powodowania dyskomfortu, i które mogą być także łatwo umieszczane na miejscu, w celu użytkowania jako rozwieracz, przy czym jednocześnie są one względnie łatwo usuwalne. Ta druga cecha została w rozwieraczach osiągnięta dzięki zastosowaniu korpusów zawierających sprężynę z klejami przylepcowymi, przy czym, dzięki odpowiedniej geometrii ich końców, zapobiega się temu, aby siła zdzierająca, która jest wytwarzana przez poruszanie się skóry znajdującej się pod i sąsiadującej z takimi rozwieraczami, przyczepionymi do niej za pomocą takich przylepców, oddzielała rozwieracze od skóry. Jedną możliwością jest zastosowanie w korpusie rozwieracza elementów sprężynowych, które są krótsze niż korpus, w którym są one umieszczone, tak, że środkowe położenia takich elementów sprężynowych w tym korpusie ustawia każdy z końców elementu sprężynowego w oddaleniu od odpowiedniego końca korpusu. Możliwość ta została przedstawiona we wcześniej zgłoszonym równolegle rozpatrywanym zgłoszeniu patentowym US 08/183, 916, które jest tutaj zawarte poprzez odwołanie. W rezultacie, fragmenty końców korpusu za elementami sprężynowymi działają jako wydłużenia korpusu, które opierają się siłom zdzierającym występującym na końcach tych elementów sprężynowych. Niestety, potrzeba indywidualnego ustawiania elementów sprężynowych podczas procesu wytwarzania jest kosztowna i grozi występowaniem błędów.

Alternatywnie, centralne fragmenty końcowe korpusu rozwieracza, na ich przeciwległych końcach, za końcami elementu sprężynowego, mogą być podczas wytwarzania wycięte tak, że krawędzie końcowe sięgają do końców krótkich elementów sprężynowych albo, dokładniej, sprężyn. Nie są one krótkie i ustawiane i mogą rozciągać się na długości korpusu rozwieracza, zanim zostaną pocięte na jednostki, z centralnymi fragmentami końcowymi przyciętymi wzdłużnie podczas cięcia na jednostki. To pozostawia wydłużenia boczne korpusu bez żadnych znajdujących się w nich elementów sprężynowych, przy czym te wydłużenia boczne, po takim przecięciu, rozciągają się poza końce elementów sprężynowych, jak to opisano we wcześniej zgłoszonym, współbiegnącym zgłoszeniu patentowym US 08/070, 554, które jest tutaj zawarte poprzez odniesienie. Jednak wydłużenia przywierające, zastosowane w ukształtowaniu opisanych tutaj końców rozwieracza, mające zapobiegać oddzieraniu rozwieracza od skóry, ograniczają możliwe ukształtowania końców, które mogłyby być zastoso184 662 wane w innym przypadku, oraz, ponieważ wydłużenia takie rozciągają się w korpusie rozwieracza za elementy sprężynowe, powodują podczas procesu wytwarzania pewne straty materiału. Sytuacja ta może być poprawiona poprzez wyeliminowanie odcinania centralnych części końcowych, a zamiast tego dostarczenie wycięć pomiędzy elementami sprężynowymi i fragmentami wydłużeń bocznych. Jednak takie ukształtowanie powoduje niewielkie zdzieranie centralnych fragmentów końcowych nie odciętych tak jak w wersji poprzedniej. Wynikowe, oddarte, centralne fragmenty końcowe chwytają obiekty stykające się albo zbliżane do nosa użytkownika, zbierając brud, stając się nieestetycznymi, powodując swędzenie itd.

Dodatkowo, skóra pod tymi występami akumuluje pewną wilgoć, spowodowaną zmniejszonym parowaniem, wynikającym z obecności wydłużeń nad tą skórą, co osłabia w takich miejscach jej strukturę. Podczas usuwania rozwieracza, siły pomiędzy wydłużeniami rozwieracza i skórą zmieniają się od sił przede wszystkim zdzierających do sił przede wszystkim pionowych, które mają o wiele większą wartość, z powodu właściwości kleju przylepcowego zastosowanego na występach, i dlatego istnieje możliwość uszkodzenia osłabionej skóry, wywarciu większych wartości sił pionowych podczas usuwania tych wydłużeń ze skóry.

Z drugiej strony, nie zastosowanie wydłużeń albo jakichkolwiek wycięć pomiędzy elementem siły sprężystej i sąsiadującymi częściami bocznymi rozwieracza prowadzą do osiągnięcia przez elementy sprężynowe skrajnych krawędzi końcowych rozwieracza. Zasadniczo stała siła sprężysta występującą wzdłuż rozwieracza od krawędzi końcowej do krawędzi końcowej, dostarczona przez elementy sprężyste, razem ze względnie dużą sztywnością krótkich fragmentów sprężyny przy krawędziach końcowych, prowadzi do pojawienia się, z powodu ruchu skóry pod rozwieraczem podczas zwykłego użytkowania, sił zdzierających, które dla znaczącej ilości zastosowań rozwieraczy są wystarczające do spowodowania odłączenia końców rozwieracza od skóry użytkownika, znajdującej się pod nimi. Tak więc, istnieje zapotrzebowanie na rozwieracz nosowy mający korpus, który zmniejsza straty podczas wytwarzania, pozwala na swobodę projektowania końców rozwieraczy, oraz zmniejsza ryzyko uszkodzenia skóry podczas oddzielania rozwieracza od skóry użytkownika.

Rozwieracz nosowy, według wynalazku zawiera korpus posiadający dwa końce z krawędziami końcowymi oraz usytuowaną w nim pomiędzy krawędziami końcowymi co najmniej jedną taśmę sprężystą o sprężystości, przy której w położeniu zbliżonych do siebie końców korpusu pod działaniem siły przyłożonej od zewnątrz, siła powrotna w taśmie sprężystej korpusu jest skierowana na zewnątrz w kierunku przywrócenia wyjściowych położeń końców korpusu. Na końcach korpusu są umieszczone elementy łączące utrzymujące końce korpusu na nosie przeciwko siłom powrotnym.

Rozwieracz nosowy według wynalazku, charakteryzuje się tym, że taśma sprężysta korpusu ma zmniejszające siłę powrotną wycięcia ukształtowane w wybranych położeniach taśmy sprężystej korpusu, przy czym wycięcia są otoczone krawędzią oddzielającą przechodzącą przynajmniej przez pierwszą powierzchnię taśmy sprężystej.

Wycięcia mają krawędź, która przechodzi przynajmniej częściowo przez drugą powierzchnię taśmy sprężystej usytuowaną po przeciwnej stronie do pierwszej powierzchni taśmy sprężystej.

Wycięcia są ukształtowane pomiędzy krawędzią końcową taśmy sprężystej oraz dwiema krawędziami bocznymi, a usytuowane w pobliżu tych krawędzi, odpowiednie części krawędzi wycięć są do nich równoległe w miejscach ich najbardziej zbliżonego położenia.

Korpus posiada elastyczną warstwę górną, pod którą, po stronie powierzchni skierowanej do nosa, jest umieszczona przynajmniej część taśmy sprężystej.

Korpus zawiera elastyczny pasek materiału podkładowego, nad którym, po stronie przeciwnej do powierzchni skierowanej do nosa, jest usytuowana przynajmniej część taśmy sprężystej.

Taśma sprężysta jest ukształtowana w całości z jednego arkusza materiału polimerowego przynajmniej w części perforowanego.

Taśma sprężysta ma wzdłużne wycięcia, których dwie krawędzie rozciągają się równolegle do siebie i w kierunku wzdłużnym pomiędzy krawędziami końcowymi korpusu i są połączone z krawędziami wycięć usytuowanych poprzecznie na każdym przeciwległym końcu taśmy sprężystej.

184 662

Taśma sprężysta ma zestaw wycięć i wycięć wzdłużnych rozmieszczonych na jej powierzchni, przy czym każde z wycięć oraz wycięć wzdłużnych i jest otoczone krawędzią przechodzącą przez przynajmniej pierwszą powierzchnię taśmy sprężystej.

Korzystnie, krawędź wycięcia ma odcinki przebiegające poprzecznie do wycięcia i oddalone od siebie, a wycięcie ma przynajmniej w części kształt otworu ukształtowanego w taśmie sprężystej.

Krawędź wycięcia ma odcinki przebiegające poprzecznie do wycięcia i usytuowane obok siebie, a wycięcie ma przynajmniej w części kształt szczeliny ukształtowanej w taśmie sprężystej.

Taśma sprężysta ma zestaw wycięć rozmieszczonych na jej powierzchni, przy czym każde z wycięć jest otoczone odpowiednią krawędzią przecinającą przynajmniej pierwszą powierzchnię taśmy sprężystej, a taśma sprężysta jest ograniczona na jej przeciwległym końcu pozostałą krawędzią końcową i dwiema krawędziami bocznymi, pomiędzy którymi jest usytuowane drugie z wycięć, przy czym odcinki jego krawędzi są równoległe do każdej z dwóch krawędzi w miejscach ich najbardziej zbliżonego położenia.

Korzystnie, górna warstwa jest dłuższa niż taśma sprężysta lub ma długość w przybliżeniu równą długości taśmy sprężystej.

Korpus zawiera elastyczny pasek materiału podkładowego, nad którym, po stronie przeciwnej do powierzchni skierowanej do nosa, jest usytuowana przynajmniej w części taśma sprężysta.

Korzystnie, pasek materiału podkładowego jest dłuższy niż taśma sprężysta lub jest krótszy niż taśma sprężysta lub ma długość w przybliżeniu równą długości taśmy sprężystej.

W korzystnym wariancie wynalazku, taśma sprężysta ma zestaw wycięć i wycięć wzdłużnych rozmieszczonych na jej powierzchni, przy czym każde z wycięć jest otoczone krawędzią przechodząca przez przynajmniej pierwszą powierzchnię taśmy sprężystej, a wycięcia wzdłużne mają dwa odcinki krawędzi, które rozciągają się równolegle do siebie i w kierunku wzdłużnym korpusu pomiędzy jego krawędziami końcowymi i są połączone z odcinkami poprzecznymi krawędzi wycięć usytuowanych na każdym przeciwległym końcu taśmy sprężystej.

Wynalazek niniejszy dostarcza rozwieracz, który podczas użytkowania dąży do przemieszczenia od siebie nawzajem zewnętrznych ścian tkanki ludzkiej, z którymi jest połączony siłowo. Powierzchnie końcowe korpusu rozwieracza posiadają przyczepione do nich elementy łączące, które mogą się łączyć z odsłoniętymi powierzchniami takich zewnętrznych ścian tkanki w sposób wystarczający, aby pozostały połączone wbrew takiej sile powrotnej. Ta siła powrotna jest częściowo zapewniona przez przynajmniej pierwszą taśmę sprężystą o wybranej grubości, rozciągającą się pomiędzy krawędziami końcowymi przeciwległych końców korpusu. Wycięcia o głębokości większej niż przynajmniej trzecia część grubości taśmy sprężystej, które są skierowane w poprzek taśmy sprężystej, zmniejszaj ją w tych miejscach siły powrotne. Wycięcia te mogą być rozmieszczone w dwóch zestawach w pobliżu przeciwległych krawędzi końcowych taśmy sprężystej w pasie, z najgłębszymi nacięciami znajdującymi się najbliżej końców, a dalszymi stopniowo płytszymi albo mniejszymi w kierunku środka pasa. Korpus korzystnie zawiera dwie taśmy sprężyste, całkowicie albo w większości oddalone od siebie i także rozciągające się pomiędzy jego krawędziami końcowymi, oraz posiadające wykonane w nich wycięcia zapewniające większą plastyczność w wybranych obszarach.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok perspektywiczny fragmentu twarzy ludzkiej obejmującego nos, oraz rozwieracz według niniejszego wynalazku, połączony z nosem; fig. 2A - widok perspektywiczny rozłożonych składników rozwieracza przedstawionego na fig. 1; fig. 2B - widok fragmentu części z fig. 2A; fig. 3 - widok perspektywiczny tego samego fragmentu twarzy ludzkiej, co na fig. 1, bez rozwieracza; fig. 4 - nos z fig.3 w przekroju, przy czym nos znajduje się w stanie względnie małego przepływu powietrza przez kanały nosowe; fig. 5 - nos w przekroju podobnym do tego z fig. 4, przy czym przepływ powietrza przez kanały nosowe jest zmniejszony; fig. 6 - nos z rozwieraczem z fig. 1w przekroju, przy znacznym przepływie powietrza przez kanały nosowe; fig. 7 - drugi przykład wykonania rozwieracza według wyna184 662 lazku; fig. 8 - widok perspektywiczny fragmentu twarzy ludzkiej obejmującego nos, oraz rozwieracza z fig. 7 połączonego z nosem; fig. 9 - widok perspektywiczny trzeciego przykładu wykonania rozwieracza według niniejszego wynalazku; fig. 10 - widok perspektywiczny czwartego przykładu wykonania rozwieracza według niniejszego wynalazku; fig. 11 - widok perspektywiczny piątego przykładu wykonania rozwieracza według niniejszego wynalazku; fig. 12 - widok perspektywiczny szóstego przykładu wykonania rozwieracza według niniejszego wynalazku; fig. 13 - widok perspektywiczny fragmentu twarzy ludzkiej obejmującego nos, oraz rozwieracza z fig. 12 połączonego z nosem; fig. 14 - widok perspektywiczny siódmego przykładu wykonania rozwieracza według niniejszego wynalazku; fig. 15 - widok perspektywiczny rozłożonego ósmego przykładu wykonania rozwieracza według niniejszego wynalazku; fig. 16 - widok perspektywiczny rozłożonego dziewiątego przykładu wykonania rozwieracza według niniejszego wynalazku; fig. 17 - widok perspektywiczny rozłożonego dziesiątego przykładu wykonania rozwieracza według niniejszego wynalazku; fig. 18 - widok perspektywiczny rozłożonego jedenastego przykładu wykonania rozwieracza według niniejszego wynalazku; fig. 19 - widok perspektywiczny rozłożonego dwunastego przykładu wykonania rozwieracza według niniejszego wynalazku; fig. 20 - widok perspektywiczny rozłożonego trzynastego przykładu wykonania rozwieracza według niniejszego wynalazku; fig. 21 widok perspektywiczny rozłożonego czternastego przykładu wykonania rozwieracza według niniejszego wynalazku; oraz fig. 22 - widok perspektywiczny rozłożonego piętnastego przykładu wykonania rozwieracza według niniejszego wynalazku.

Na figurze 1 przedstawiony jest rozwieracz 10, będący przykładem wykonania niniejszego wynalazku. Rozwieracz 10 jest przedstawiony w zastosowaniu jako rozwieracz nosowy dla pacjenta, połączony z nosem 12, widzianym jako część twarzy ludzkiej 14.

Elementy stosowane w ukształtowaniu rozwieracza 10 są widoczne w rozłożonym widoku perspektywicznym na fig. 2A. Jak widać na figurze, rozwieracz 10 zawiera jednostkowy, albo jednokorpusowy, pasek 16 materiału podkładowego 18, mający pierwszy koniec 20 oraz drugi koniec 22, połączony z pierwszym końcem 20 za pomocą części środkowej 24. Szerokość części środkowej 24 jest, dla wygody użytkownika, mniejsza niż szerokość końca pierwszego 20 i drugiego 22, ponieważ w ten sposób pokrywa on mniejszy obszar skóry użytkownika. Materiał podkładowy 18 korzystnie jest tkaniną poliestrową, która pozwala skórze nosa 12 użytkownika na względnie łatwe wymienianie gazów z atmosferą, w celu maksymalizowania komfortu i zminimalizowania drażnienia podczas stosowania. Materiał podkładowy 18 korzystnie jest z nietkanej, sznurowanej wyczeskowo, zawierającej 100% poliestru tkaniny. Tkanina taka posiada typowo właściwość wytrzymałości na rozerwanie w stosunku 2:1, określone odpowiednio w kierunku maszynowym (MD) albo osnowy, względem kierunku poprzecznego (XD) albo wypełnienia tkaniny. Dodatkowo, tkanina posiada typowo stosunek procentowy wydłużenia w przybliżeniu 3:1, określony przez wynikowe wydłużenia dla takich samych sił w kierunku poprzecznym i maszynowym tkaniny. Kierunek maszynowy tkaniny jest równoległy do wymiaru wzdłużnego materiału podkładowego 18.

Pasek 16 zawiera elementy sprężyste 26, przymocowane do górnej powierzchni 28 materiału podkładowego 18. Elementy sprężyste 26 zawierają pierwszą taśmę sprężystą 30a i drugą taśmę sprężystą 30b. Pierwszą taśma sprężysta 30a posiada pierwszy koniec 41a i drugi koniec 42a. Druga taśma sprężysta 30b posiada pierwszy koniec 41b i drugi koniec 42b. Taśmy sprężyste pierwsza 30a i druga 30b są wykonane z materiału polimerowego. Odpowiedni okazał się na przykład gatunek przemysłowy dwuosiowe zorientowanego poliestru, który jest przycinany do około 0,2 cm do 0,34 cm szerokości, z materiału wyjściowego o grubości 0,025 cm. Zastosowanie materiału polimerowego, który jest względnie cienki, jak to opisano dla każdej z taśm sprężystych pierwszej i drugiej 30a i 30b, wzmacnia osiową elastyczność skrętną każdej z tych taśm dookoła wymiaru wzdłużnego każdej z nich, w zależności od szerokości zastosowanych w rzeczywistości taśm.

Każda z taśm sprężystych 30a pierwsza i druga 30b ma trzy nacięcia 43a, 43b i 43c. Nacięcie 43a, znajdujące się najbliżej krańcowych końców każdej z taśm sprężystych pierwszej 30a i drugiej 30b, jest nacięciem najgłębszym i, na przykład, dla taśmy sprężystej o długości 6,60 cm i szerokości 0,34 cm, nacięcie to będzie typowo znajdowało się w odległości 0,38 cm

184 662 do wewnątrz od najbliższego końca taśmy sprężystej, przy czym jego głębokość jest równa 80% do 100%, korzystnie 90% do 100%, grubości taśmy sprężystej.

Następne w tym przykładzie w kierunku wnętrza nacięcia 43b są usytuowane w odległości 0,23 cm do 0,51 cm bliżej środka, przy głębokości 60% do 90% grubości taśmy sprężystej, korzystnie 70%. Ostatnie nacięcie 43c usytuowane najbliżej środka taśmy sprężystej, jest przesunięte o kolejne 0,10 do 0,20 cala bliżej do środka, ale przy głębokości jedynie 40% do 70% grubości taśmy sprężystej, typowo około 40%.

Dalsze nacięcia mogą być zawarte w ciągu, w położeniu bliżej środka odpowiednich taśm sprężystych, przy czym korzystnie stosuje się różne głębokości dla każdego z nacięć. Wynikiem wprowadzenia tych nacięć na jeszcze mniejsza głębokość w ich ciągu w kierunku środka, jest jednostajne zmniejszanie sprężystości taśm sprężystych wzdłuż dwóch półdługości każdej z taśm sprężystych, rozpoczynając od ich środka. Najgłębsze nacięcia najbardziej zmniejszają skuteczną stałą sprężyny tak, że umieszczenie ich na końcach taśm jest skuteczne. Inne nacięcia, posiadające mniejszą głębokość, wraz ze zmniejszoną odległością od środka taśmy, zmniejszają stałą sprężyny w mniejszym stopniu, w ten sposób zwiększając stałą sprężyny wzdłuż kierunków od końców taśm sprężystych w kierunku środka. W rezultacie, pożądane naciągnięcie zewnętrznej ściany tkanki nosa użytkownika może być wyregulowane za pomocą typu materiału, długości, grubości i szerokości, w celu dostarczenia pożądanego naciągnięcia tych tkanek. Siły sprężyste są zmniejszone wystarczająco, co powoduje uniknięcie nadmiernych sił zdzierających naskórek, które występują pomiędzy warstwą kleju przylepnego usytuowaną pod końcami taśm i skórą, do której są one przymocowane.

Pierwsza i druga taśma sprężysta 30a i 30b są zamocowane do górnej powierzchni 28 pasma materiału podkładowego 18 za pomocą dwóch pasków przylepnych 3ła i 31b. Pierwszy i drugi pasek przylepny 31a i 31b posiada dwa końce 33a, 33b i 34a, 34b. Pierwszy i drugi pasek przylepny 31 a i31 b maj ą w widoku zgóry, taki smn kzztałt i rozmiar jak kształt i rozmiar w widoku z góry taśm sprężystych pierwszej 30a i drugiej 30b.

Pierwsza taśma sprężysta 30a jest przymocowana za pomocą paska przylepnego 31a do materiału podkładowego 18, sąsiadującego ze środkową krawędzią 32 środkowej części 24. Druga taśma sprężysta 30b jest równolegle ułożona i oddalona od pierwszej taśmy sprężystej 30a, oraz jest przymocowana za pomocą paska przylepnego 31b do materiału podkładowego 18, SŁąsi^^^^^j^ą^^g<r z przeciwległą środkową krawędzią 36 ŚI^i^<^i^<r^^^j części 24. Taśmy sprężyste pierwsza 30a i druga 30b są zorientowane równolegle do siebie i równolegle do wymiaru wzdłużnego materiału podkładowego 18. Każdy z pasków przylepnych 31a i 31b jest korzystnie wykonany z akrylowej taśmy zgodnego biologicznie, przenoszącego kleju przylepnego, albo z akrylowego, zgodnego biologicznie, przenoszącego kleju przylepnego.

Pasek 16 zawiera górną warstwę materiału sprężystego 38, posiadającą obszary końcowe pierwszy 39 i drugi 40, oraz odcinek pośredni 47, posiadający w widoku z góry, ten sam rozmiar i kształt, co pasmo materiału podkładowego 18. Na powierzchni dolnej 35 górnej warstwy materiału sprężystego 38 jest warstwą przylepna 48, którą jest umieszczona w pierwszym i drugim obszarze końcowym 39 i 40 i na odcinku pośrednim 47 górnej warstwy 38. Warstwę przylepną 48 stanowi porowaty, akrylowy, zgodny biologicznie klej. Górna warstwą materiału 38 jest ułożona na taśmie sprężystej pierwszej 30a i drugiej 30b, oraz górnej powierzchni 28 materiału podkładowego 18, przy czym jest do niej przymocowana za pomocą warstwy przylepnej 48.

Górna warstwa 38 materiału zabezpiecza przed oddzielaniem się taśmy sprężystej pierwszej’ 30a i drugiej 30b od pasma materiału podkładowego 18 oraz pasków przylepnych 31a i 31b w sytuacjach, kiedy pasek 16 odgina się na skutek ruchu skóry, (na którąjest nałożony). Ponadto, górna warstwa materiału 38 ogranicza do pewnego stopnia pasmo materiału podkładowego 18, razem z nim zapewniając usztywnienie na głównej płaszczyźnie materiału, w celu dostarczenia bardziej stabilnego geometrycznie układu, który umożliwia łatwiejsze mocowanie i usuwanie rozwieracz nosowego 10. Górna warstwa materiału sprężystego 38 jest korzystnie wykonana z porowatego materiału nietkanego wraz z warstwą przylepną 48.

Materiał podkładowy 38 z fig. 2, na swojej dolnej powierzchni 44 posiada warstwę klejącą 46, ułożoną na końcach jednym 20 i drugim 22 paska 16 oraz środkowej części 24 tego

184 662 paska. Warstwa klejącą 46 jest z porowatego, akrylowego, zgodnego biologicznie kleju przylepcowego. Warstwa klejącą 46 przeznaczona jest do łączenia rozwieracza 10 ze skórą zewnętrznej ściany tkanki, na której ma być użyty rozwieracz, czyli z zewnętrzną ścianką nosa 12 z fig. 1. Tkanina na materiał podkładowy 18 jest dostarczana z nałożoną na nią warstwą klejącą 46.

Warstwa klejąca 46 jest, przed użyciem, pokrywana parą wkładek pierwszą i drugą 49 i 50. Wkładki 49, 50 pokrywają warstwę klejąca 46 na jednym końcu 20 i drugim końcu 22 materiału podkładowego 18, przy czym wydłużony fragment 51 pierwszej wkładki 49 i wydłużony fragment 52 drugiej wkładki 50 okrywają część warstwy klejącej 46 na środkowej części 24 paska 16 materiału podkładowego 18. Wkładki pierwsza i druga 49 i 50 są łatwo usuwane z warstwy klejącej 46.

Jak to przedstawiona na fig. 3 i 4, nos ludzki 12 zawiera pierwszy i drugi kanał nosowy 54, 56, oraz fragment nosa 12, nazywany mostkiem 58, usytuowany pomiędzy, ale na zewnątrz pierwszego i drugiego kanału nosowego 54 i 56. Stan kanałów nosowych z fig. 4 jest taki, jaki ma miejsce w tej części cyklu oddychania, w której przechodzi przez niego niewielki strumień powietrza, a kanały pierwszy i drugi 54, 56 należą do osoby, która ani nie jest chora na chorobę, która posiada objawy obejmujące kanały nosowe, ani nie posiada uszkodzonego przewodu nosowego. Tak więc, kanały nosowe pierwszy i drugi 54 i 56 są otwarte i z łatwością przepuszczają strumienie powietrza.

Podczas szczytu wdychania, podczas procesu oddychania, niewielkie zmniejszenie ciśnienia wewnątrz nosa prowadzi do lekkiego wciągnięcia zewnętrznych ścian nosa. Jednak, jeśli kanały nosowe 54, 56 zostały uszkodzone, co doprowadziło do ich pewnego zatkania, albo ma miejsce opuchnięcie tkanek obudowujących te kanały, spowodowane reakcją alergiczną albo chorobą tkanek tworzących ściany zewnętrzne 60 i 62 na zewnętrznych stronach pierwszego i drugiego kanału 54, 56 nosowego, wdychanie może prowadzić do jeszcze większego ciśnienia powietrza, ponieważ prędkość powietrza w zwężonych kanałach wzrasta, kiedy oddychający próbuje wziąć pełny oddech. Zewnętrzne ściany tkanek 60 i 62 dążą następnie do silniejszego wciągnięcia do kanałów nosowych 54, 56, jak to uwidoczniono na fig. 5, a nawet, w pewnych okolicznościach, kanały zapadają się do niemal całkowitego zamknięcia. Fragmentem zewnętrznych ścian 60 i 62 wciągniętym w ten sposób podczas wdychania jest ten znajdujący się pomiędzy końcem kości kanału nosowego i czaszki, pokazanej na fig. 1 i 3 linią kreskową, oraz wejściem do kanałów nosowych pierwszego i drugiego 54 i 56. Takie wciągnięcia zewnętrznych tkanek ścianek 60 i 62 powodują w rezultacie dalszą blokadę nosa 12. Ciężkość tego stanu blokady nosa załl^:^;y od tego, jak wąską z^i^t^t^-wl^^ nosową posiada dana osoba.

Podczas stosowania, rozwieracz nosowy 10 jest połączony ze skórą na zewnętrznych ścianach tkanki 60 i 62 nosa 12 za pomocą warstwy klejącej 46, po usunięciu z niej pierwszej i drugiej wkładki zwalnianej 49, 50. Fig. 1 i 6 przedstawiają rozwieracz nosowy 10 umieszczony na zewnętrznej powierzchni skóry nosa 12 tak, że środkowa część 24 materiału podkładowego 18 jest ułożona w poprzek mostka 58 nosa 12, z pierwszym i drugim końcem 20 i 22 utrzymywanymi w kontakcie z zewnętrznymi ścianami tkanki 60 i 62 pierwszego i drugiego kanału nosowego 54 i 56, za pomocą warstwy klejącej 46. Warstwa klejąca 46, umieszczona w końcach pierwszym 20 i drugim 22 paska 16 rozwieracza nosowego 10, oraz na środkowej części 24, łączy rozłącznie jednostkowy albo jednokorpusowy pasek 16 z zewnętrznymi ścianami tkanki 60 i 62 i mostkiem 58 nosa 12.

Sprężystość taśmy sprężystej pierwszej 30a i drugiej 30b zapewnia zewnętrzne naciągnięcie zewnętrznych ścian tkanek 60, 62 nosa 12, gdy rozwieracz nosowy 10 jest umieszczony na nosie, przy czym taśmy sprężyste 30a, 30b rozciągają się od płaskiego położenia stanu, kiedy ich końce są na siłę zbliżane do siebie. To zewnętrzne naciągnięcie taśm sprężystych 30a, 30b przeciwdziała sile wciągającej, wywieranej na zewnętrzne ściany tkanek 60 i 62 podczas wdychania. Dzięki temu działa jako stabilizacja położenia tych tkanek 60 i 62 podczas takiego wdychania. Elastyczność materiału podkładowego 18, materiałów pasków przylepnych 31a i 31b, oraz materiału górnej warstwy 38, razem ze sprężystością taśmy sprężystej pierwszej 30a i drugiej 30b, oraz elastycznością, którą wykazują one z powodu posiadania

184 662 względnie niewielkiej grubości, wszystko to pozwala rozwieraczowi nosowemu 30 na dostosowanie się do krzywizn nosa 12 każdego indywidualnego użytkownika, w celu zwiększenia poczucia komfortu tej osoby podczas stosowania rozwieracza. Niewielka grubość taśm 30a i 30b wzmacnia także osiową elastyczność skrętną paska 16 dookoła jego wymiaru wzdłużnego, co dalej zwiększa komfort dla noszącego i pomaga w utrzymaniu przylegania warstwy klejącej 46 do nosa 32 noszącego.

Sznurowane wyczeskowo ukształtowanie tkaniny materiału podkładowego 18 umożliwia ograniczone, przede wszystkim plastyczne, ale nieco elastyczne odkształcenie wewnątrz grubości materiału podkładowego 18. Właściwość tego odkształcenia rozprzestrzenia się na tym paśmie za pomocą sił rozwarstwiających takich, jakie mogą być spowodowane na skutek naturalnej tendencji taśm sprężystych 30a i 30b do powracania do ich normalnego, płaskiego stanu, oraz różnice ukształtowania powierzchni, istniejące pomiędzy tymi taśmami sprężystymi 30a i 30b i nosem 12 użytkownika. Należy tu brać pod uwagę także przemieszczanie jednostkowego, albo jednokorpusowego paska 16 względem zewnętrznych ścian tkanek 60 i 62 w wyniku działania sił ścinających, rozciągających, rozszczepiających albo obdzierających, przykładanych na/albo do tych zewnętrznych ścian tkanek 60, 62 i paska 16 z powodu przemieszczania się skóry użytkownika (na przykład poruszania nosem), albo kontaktu z obiektem zewnętrznym, takim jak poduszka. Takie siły rozwarstwiające mają tendencje do powodowania nieumyślnego odłączenia rozwieracza 10 nosa 12. Przy rozprzestrzenianiu się tych sił rozwarstwiających, pasmo materiału podkładowego 18 działa jako bufor mechaniczny, zapobiegający przekazywaniu zogniskowanych sił warstwie klejącej 46, a przez to skórze nosa 32 użytkownika. Dostarczenie przekazywania zogniskowanych sił rozwarstwiających eliminuje swędzenie powodowane przez oddzielenie warstwy klejącej 46 od fragmentów skóry pod rozwieraczem 10, którego twarz 14 może doświadczyć, jeśli takie siły rozwarstwiające były zogniskowane na skórze nosa 12.

Zasięg siły rozwierającej dostarczanej przez rozwieracz 10, to znaczy wyciągania zewnętrznego, dostarczanego zewnętrznym ścianom tkanek 60 i 62 przez sprężystość paska 16, dzięki taśmom pierwszej i drugiej 30a i 30b, ma zakres od 5 do 50 gramów albo więcej. Przy wielkości 10 gram takiej siły rozwierającej, zwykle jest to niewystarczające do wspomożenia większości użytkowników o jakimkolwiek znaczącym stopniu blokady nosa 12 podczas wdychania. Jednak, jeśli blokada nosa 12 jest wystarczająco łagodna, noszący może zauważyć pozytywny efekt przy sile rozwierającej dostarczonej przez rozwieracz 10 tak małej, jak 5 gramów. Siła rozwierająca przewyższającą 10 gramów jest odczuwalna w przykry sposób i niewygodna dla wielu użytkowników, chociaż nie wszystkich, noszących taki rozwieracz 10.

Rozwieracz nosowy 10 jest tak zaprojektowany, że dostarcza ścianom zewnętrznym 60 i 62 kanałów nosowych 54 i 53 siłę sprężystą o wartości od 20 do 30 gramów, co najmniej na obszarze znajdującym się do wewnątrz od nacięć 43a, 43b i 43c wzdłuż taśm sprężystych 30a i 30b. Każda z tych taśm sprężystych 30a, 30b sprężystych dostarcza część tej sumy. Rozwierająca siła sprężysta w miejscu nacięć, aż do końców rozwieracza 10 jest postępowo zmniejszana, w celu zmniejszenia siły obdzierającej, występującej na końcach rozwieracza 10. Ponieważ dwie taśmy sprężyste 30a i 30b zastosowane w jednostkowym, albo jednokorpusowym, pasku 16 mają równe proporcje z podobnie zlokalizowanymi i zwymiarowymi, wykonanymi w nich nacięciami 43a, 43b, 43c, każdy z pasków przylepnych 31a i 31b dostarcza w przybliżeniu połowę całkowitej sprężystej siły rozwierającej, występującej w każdym miejscu długości rozwieracza 10, ale może posiadać różną szerokość albo długość, w celu umożliwienia zmiany siły zdzierającej wzdłuż długości nosa.

Jak to najlepiej widać na fig. 1 i 6, jednostkowy pasek 16, składający się z pasma materiału podkładowego 18, pasków przylepnych 31a i 31b, górnej warstwy 38, oraz pierwszej i drugiej taśmy 30a i 30b sprężystej, zawiera pierwszą krawędź półokrągłą 70b usytuowaną na przeciwległym końcu 22 materiału podkładowego. Pierwsza, końcowa krawędź półokrągła 70a jest utworzoną przez pierwszy koniec 20 pasma materiału podkładowego 38 i pierwszy obszar końcowy 39 górnej warstwy materiału sprężystego 38, oraz przez pierwsze końce 41a i 41b taśm sprężystych 30a i 30b, oraz pierwsze końce 33a i 33b pasków przylepnych 31a i 31b. Druga końcowa krawędź półokrągła 70b jest tworzona przez drugi obszar końcowy 40

184 662 materiału górnej warstwy, oraz przez drugie końce 42a i 42b pierwszej i drugiej taśmy 30a i 31b. Z powodu podobieństwa pierwszej i drugiej końcowej krawędzi półokrągłej 70a i 70b, jedynie jedna z nich jest tu opisana.

Pierwsza końcowa krawędź półokrągła 70a ma dwa występy 72a i 74a rozdzielone cofniętym fragmentem 76a. Zasięg wystawania występów 72a i 74a jest ustawiony przez tłocznik tnący stosowany przy wytwarzaniu rozwieracza 10 z ciągłego pasma połączonych materiałów, łączący materiały w pasek 16, przy czym fragmenty rozwieracza 30 są ukształtowane przez pierwsze końce 41ą i 41b taśm sprężystych 30a, 30b na odpowiednich pierwszych końcach 33a i 33b pasków przylepnych 31a i 31b. Ponieważ występy 72a, 74a taśm 30a, 30b są usytuowane najbardziej na zewnątrz, tłocznik wycinający pasek 16 z ciągłego pasma nie musi marnować materiału taśmy sprężystej. Występy zawierające taśmy sprężyste z jednego paska 16 będą pasowały do tych z następnego paska 16 tak, że materiał znajdujący się pomiędzy nimi nie musi być wycinany i tracony podczas procesu wytwarzania. Z powodu cofnięć występów 72a, 74a zawartych w taśmach sprężystych 30a, 30b na każdej ich stronie, to znaczy wliczając w to cofnięcie 76a i materiał na zewnętrznych stronach taśm sprężystych, będzie miała miejsce pewna strata tego materiału przy każdym wycięciu pomiędzy sąsiadującymi fragmentami taśm sprężystych 30a, 30b.

Tak, więc rozwieracz nosowy 10 jest wytwarzany bez nadmiernych strat materiału, podczas operacji ciągłego wytwarzania. Jednak rozwieracze nosowe 10 o przedstawionym ukształtowaniu nie powodują mimowolnego oddzierania się tych końców podczas używania, to znaczy odwarstwienia się rejonu końcowego 20, 22 skóry nosa 12 użytkownika z powodu ruchów twarzy, sił pojawiających się w czasie snu i pochodzących od obiektów zewnętrznych, takich jak poduszki, i tym podobnych. Wynika to z tego, że stała sprężyny jest znacznie zmniejszona, w kierunku każdego z przeciwległych końców rozwieracza nosowego 30 przez nacięcia 43a, 43b i 43c, usytuowane na końcach taśm sprężystych 30a i 30b.

Jak widać na fig. 2, w sytuacji, kiedy taśmy sprężyste 30a i 30b są przyklejone do pasma materiału podkładowego 18 za pomocą pasków przylepnych 31a i 31b, zanim w taśmach sprężystych zostaną wycięte nacięcia 43a, 43b i 43c, pasmo materiału podkładowego 18 będzie dzięki temu przyklejeniu utrzymywać wszystkie fragmenty taśm sprężystych 30a i 30b we względnie tym samym położeniu, gdyby wytwarzanie wycięć powodowało oddzielenie fragmentów tych taśm sprężystych od siebie nawzajem. Ma to miejsce nawet, jeśli wycinanie spowodowałoby odcięcie fragmentu pasma materiału podkładowego 18 pod nacięciami, ponieważ pasmo materiału rozciąga się na zewnątrz po obu stronach pasm sprężystych. To działanie utrzymujące jest uzupełniane przez górną warstwę 38, jeśli także jest przyklejona do taśm sprężystych 30a i 30b przed wycięciem nacięć tak, że wycięcie jest wykonywane przez tą górną warstwę 38 dlatego, że rozciąga się ona poza oba boki taśm sprężystych 30a i 30b.

Jednak zastosowanie wrozwieraczu 10 pasma materiału podkładowego 38 i warstwy górnej 38 powoduje dodatkowe koszty wytwarzania rozwieracza. Kosztów tych unika się, jeśli rozwieracz 10 jest wytwarzany tylko z materiału taśmy sprężystej, poprzez wykorzystanie tego materiału do ukształtowania tylko jednego korpusu, posiadającego porowaty, akrylowy, zgodny biologicznie klej przylepcowy, nałożony na jego jedną powierzchnię i potrzebny tylko w przypadku, jeśli taśma sprężysta jest perforowana małymi otworami, w celu wspomożenia odparowywania wilgoci. Warstwa przylepna stanowi, jak powyżej, element łączący do przyklejania powstałego rozwieracza do skóry nosa 12 noszącego i pomaga w rozłożeniu sił rozwarstwiających, dążących do niezamierzonego odłączenia rozwieracza od nosa 12 użytkownika. Jednak to rozłożenie sił rozwarstwiających przez typowo jest niewystarczające, aby zapobiegać zdzieraniu, chyba że w materiale sprężystym tworzącym taki rozwieracz są ukształtowane nacięcia.

W przykładach wykonania według wynalazku, pokazanych na fig. 7, 8, końce rozwieracza 10 są utrzymywane wraz z resztą rozwieracza, nawet jeśli jest w nim wykonane wycięcie 82, dzięki temu, że wycięcia 82 są ukształtowane w taśmie sprężystej 80 tak, że nie dochodzą one do żadnego z boków taśmy sprężystej 80 tworzącej korpus rozwieracza 10. W tym przykładzie, na każdym boku wycięcia 80 pomiędzy końcami tego wycięcia 80 i odpowiednim bokiem taśmy sprężystej 80 pozostaje jej fragment. Materiał taśmy sprężystej 80 pozostały

184 662 pomiędzy wycięciem 82 i każdym bokiem taśmy sprężystej 80 oczywiście posiada o wiele zmniejszoną stałą sprężystości i w ten sposób zmniejsza się siłę zewnętrzną występującą na odpowiednim końcu rozwieracza 10 oraz zmniejsza się tendencję końców rozwieracza 10 do oddzierania od skóry noszącego. Jednak ten pozostały materiał taśmy sprężystej 80 utrzymuje wrozwieraczu 10 końce rozwieracza znajdujące się pomiędzy każdym z wycięć 80 i odpowiednią krawędzią końcową, bez potrzeby zastosowania pasma materiału podkładowego i pasma materiału górnego, pomimo tego, że wycięcie 82 może być ukształtowane przez całą taśmę sprężystą 80.

Oznacza to, że materiał taśmy sprężystej 80 pozostały pomiędzy nacięciem i bokami taśmy sprężystej 82 albo rozwieracza 10 utrzymuje koniec 84 taśmy sprężystej 80 poza wycięciem 82, a także jest całkiem łatwy do wygięcia, co zmniejsza siłę zdzierającą na końcach 84, powodowaną dzięki takiemu wygięciu, przekształcając tę siłę zdzierającą na siłę wzdłużną, na którą materiał przylepca, łączący rozwieracz 10 ze skórą nosa noszącego, jest o wiele bardziej odporny. Takie wycięcia 82 w taśmie sprężystej 80 tworzącej rozwieracz 10 są typowo wycinane w tym samym czasie, kiedy sama taśma sprężysta 80 jest wycinana za pomocą matrycy z materiału sprężystego, w celu zapewnienia, że pomiędzy każdym wycięciem 82 i bokami powstałej taśmy sprężystej 80 zawsze pozostanie niewielka ilość materiału. Taśma sprężysta 80 i wycięcia 82 korzystnie są wycięte od pokrytego przylepcem boku taśmy sprężystej do boku przeciwległego tak, że ścianki boczne wycięcia 80 i pokryta przylepcem powierzchnia taśmy sprężystej 80 schodzą się pod kątem rozwartym, w celu uniknięcia umieszczenia ostrej krawędzi w pobliżu skóry noszącego, co miałoby miejsce, gdyby wykonywano wycinanie z drugiej strony.

Chociaż takie wycięcia 82 korzystnie mają po prostu kształt „V”, tak jak poprzednio, albo tylko szczelin wyciętych w taśmie sprężystej, zamiast nich może być zastosowane wydłużone wycięcie 82, rozciągające się poprzecznie w taśmie sprężystej 80, ale węższe niż szerokość taśmy sprężystej 80, taki jak ten pokazany na fig. 7. Tak więc rozwieracz 10 jest ukształtowany z pojedynczego pasma taśmy sprężystej 80, posiadającego warstwę klejącą 81 akrylowego, zgodnego biologicznie kleju (oznaczoną na fig. 7 punktami), naniesioną na jego dolnej powierzchni, która jest podczas użytkowania umieszczana na nosie noszącego. Taśma sprężysta 80 jest ukształtowana z tego samego, co użyty dla taśm sprężystych 30a i 30b, sprężystego materiału polimerowego, dwuosiowe zorientowanego poliestru. W najwęższej części w środku taśmy sprężystej 80 jej szerokości jest około 0,95cm, a na końcach 84 za wycięciem 82 w ich części środkowej szerokość taśmy sprężystej 83 jest nieco większa, chociaż taśma sprężysta 80 jest tam nieco cieńszego, w celu utrzymania takiej samej skutecznej stałej sprężystości przy zwiększonej szerokości.

W warstwie klejącej 81 i taśmie sprężystej 80, w miejscach poszerzonych, jest ukształtowana para wydłużonych wycięć 82, które rozciągają się w pobliże boków taśmy sprężystej 80, ale do nich nie dochodzą, oraz z których każdy znajduje się w pobliżu jednej z przeciwległych końców 84 tej taśmy sprężystej 80. Chociaż wycięcia 82 pokazano jako całkowicie przechodzące przez taśmę sprężystą 80, które w ten sposób całkowicie oddzielają części wewnętrzne tej taśmy sprężystej 80 od reszty taśmy sprężystej 80, wycięcia 82 nie muszą rozciągać się całkowicie przez taśmę sprężystą 80. Nawet, jeśli rozciągają się one przez w większą część całej grubości taśmy sprężystej 80, fragmenty poprzednio wypełniające wycięcia 82 korzystnie są pozostawione na miejscu bez ich usuwania. W dowolnej z tych postaci, wycięcia 82 w rezultacie oddzielają pozostałą część środkową taśmy sprężystej 80 od jej fragmentów końcowych na przeciwległych bokach wycięć 82. Dodatkowo, taśma sprężysta 80 może być perforowana dużą ilością małych wycięć na znacznych obszarach, albo na całej taśmie (nie pokazanej), w celu ułatwienia odparowania powstającej pod nią wilgoci.

Boczne części 83 materiału, pozostałe pomiędzy końcami wycięć 82 i bokami taśmy sprężystej 80, utrzymują końce 84, z których każdy znajduje się pomiędzy odpowiednim wycięciem 82 i bliższą z przeciwległych krawędzi końca 84 taśmy sprężystej 80. To utrzymywanie końców 84 przez boczne części 83 materiału ma miejsce nawet, jeśli wycięcia 82 całkowicie przechodzą przez taśmę 80. Boczne części 83 materiału umożliwiają także względnie łatwe ostre wygięcie końców 84 w odniesieniu do centralnych fragmentów taśmy 80, w celu

184 662 umożliwienia dopasowywania się końców 84 do konturu boków nosa użytkownika z ograniczeniem powstających na końcach 84 dużych, skierowanych na zewnątrz sił. Taśma sprężysta 80 według wynalazku skutecznie zmienia siły zdzierające, występujące na zewnętrznych krawędziach końców 84, na siły wzdłużne, na które warstwa klejąca 81 jest o wiele bardziej odporna.

Figura 8 przedstawia rozwieracz 10 z fig. 7 umieszczony na nosie 12, będącym częścią twarzy ludzkiej 14, w tym samym miejscu co rozwieracze opisane powyżej. Wersja jednorodnego, jednokorpusowego rozwieracza przedstawionego na fig.7 i 8 posiada tylko jedno wycięcie 82 usytuowane w pobliżu każdego z przeciwległych końców 84 taśmy sprężystej 80, w celu zapewnienia zmniejszonej stałej sprężystości w tych miejscach taśmy sprężystej 80, w celu spowodowania zmniejszenia sił zewnętrznych na przeciwległych końcach 84 taśmy sprężystej 80.

Alternatywnie, w pobliżu każdego z przeciwległych końców 84 taśmy sprężystej 80 korzystnie jest ukształtowany szereg takich wycięć, albo szerokich nacięć, w celu dostarczenia zmniejszonej skutecznej stałej sprężyny w tych miejscach taśmy sprężystej 80, które rozciągają się na większym odcinku wzdłuż jej długości, że zmiana jest mniej gwałtowna. To stopniowe zmniejszenie stałej sprężystości korzystnie jest dostosowane do wymagań poprzez dobranie różnych długości wycięć w takich szeregach tak, że pozostawia się więcej albo mniej materiału pomiędzy końcami wycięć i bokami taśmy sprężystej 80. Tak, więc, przy ukształtowaniu wycięcia 82 najbliższego środka taśmy sprężystej 80 jako najkrótszego z szeregu oraz przy każdym następnym wycięciu 82 w tym szeregu w kierunku końca 84 taśmy sprężystej 80 dłuższym, wartość stałej sprężystości korzystnie zmniejsza się coraz wolniej od wartości maksymalnej w środku taśmy sprężystej 80.

Figury 9, 10 i 11 przedstawiają kolejne przykłady wykonania taśmy sprężystej 80, których wycięcia 82 korzystnie są ukształtowane w różnych alternatywnych kształtach powodujących zróżnicowanie stałej sprężystości względem taśmy sprężystej 80 z wydłużonym kształtem wycięcia 82 z fig. 7 i 8. Tak, więc na fig. 9 przedstawiono widok z góry rozwieracza 10, wycięcia 82', które srą ukształtowane altematywrde do tych z fig. 7 i 8, przy czym te wycięcia 82' mają symetryczny kształt okrągłymi, a nie wydłużony, albo prostokątny o zaokrąglonych końcach, jak wycięcia 82 rozwieracza 10 z fig. 7, 8.

Rozwieracze 10 z fig. 10 i 11 mają parę wycięć 82 i 82' w kształcie szczelin oddzielających końce 84 i część środkową rozwieracza 10. Taśma sprężysta 80 z fig. 10 ma parę szczelin 82, przebiegających tak jak części kołowych krawędzi wycięć 82' z fig. 9, przy czym ich długości są nieco większe niż połową okręgu (ale mogą one przebiegać wzdłuż fragmentu kształtu owalnego albo innej zamkniętej krzywej) tak, że wnętrze części kołowej pozostaje przymocowane do pozostałej części taśmy sprężystej 80 wzdłuż jej boków najbliższych środkowi tej taśmy sprężystej 80. Wycięcia 82 przechodzą za połowę koła i ich końce są usytuowane oddalone od boków taśmy sprężystej 80, dzięki czemu minimalizuje się możliwość rozchodzenia się pęknięć od końców wycięć do boków taśmy sprężystej 80.

Alternatywnie, na fig. 11, wycięcia 82' w kształcie szczelin przebiegają po liniach prostych, ale posiadają one małe wycięcia kołowe wykonane na ich każdym końcu, w celu zapobiegania rozchodzeniu się pęknięć od końców wycięć 82' do boków taśmy sprężystej 80. Największe prawdopodobieństwo rozchodzenia się pęknięć istnieje podczas wycinania matrycowego tych wycięć 82' wrozwieraczu 10, a nie podczas użytkowania, ponieważ jest on zwykle używany tylko jeden raz, co powoduje względnie rzadko powtarzane wyginanie bocznych części 83 materiału.

Według wynalazku, w niektórych przykładach wykonania korzystnie stosuje się przedłużone wycięcia dla zapewnienia zwiększonej elastyczności taśmy sprężystej 80 wzdłuż jej długości i w poprzek jej szerokości, dodatkowo do elastyczności w kierunku każdego z przeciwległych końców 84 taśmy 80 wzdłuż jej szerokości i długości, jak pokazano dla rozwieracza 10 z fig.7, 9, 10 i 11. Tak, więc, fig. 12 przedstawia rozwieracz 10, który posiada nie tylko parę wydłużonych wycięć 82, zasadniczo oddzielających końce 84 od pozostałej części środkowej taśmy sprężystej 80, jak w rozwieraczu 10 z fig. 7, ale także ma wycięcie wzdłużne 85, ukształtowane poprzecznie do wycięcia 82 i przecinające je, a następnie rozcią14

184 662 gające się poza wycięcie 82 prawie na całej długości rozwieracza 10 pomiędzy jego przeciwległymi końcami 84. W ten sposób są oddzielone wzdłużne części 87 taśmy sprężystej 80.

W rezultacie, pomiędzy końcami wycięcia wzdłużnego 85 i odpowiednią z przeciwległych krawędzi końca rozwieracza 10 są usytuowane końcowe części 86 materiału. Obecność wycięcia wzdłużnego 85 rozciągającego się w pobliże przeciwległych krawędzi końców 84 rozwieracza 10 umożliwia ostre i względnie łatwe wygięcie względem siebie dwóch wzdłużnych części 87 w końcowych częściach 86 materiału, co zwiększa elastyczność taśmy sprężystej 80 na jej szerokości. W rezultacie wzdłużne części 87 zachowują się niemalże tak, jak taśmy sprężyste 30a i 30b w rozwieraczu 10 z fig. 2. Na figurze 12 jest przedstawiony widok perspektywiczny od dołu rozwieracza 10 tak, że widoczna jest warstwa klejącą 81, przedstawiona za pomocą kropkowania, usytuowana na taśmie sprężystej 80 na końcach 84 i na wzdłużnych częściach 87.

Figura 13 przedstawia rozwieracz 10 z fig. 12 umieszczony na nosie 12, części twarzy ludzkiej 14. Rozwieracz 10 z fig. 13 jest typowo umieszczony na nosie 12 w miejscu takim samym jak rozwieracze opisane powyżej.

Elastyczność rozwieracza 10 na jego szerokości korzystnie jest zwiększona poprzez zastosowanie dodatkowego wycięcia wzdłużnego w taśmie sprężystej 80, równoległego do wycięcia wzdłużnego 85 w rozwieraczu 10 z fig. 12. Taki przykład wykonania jest przedstawiony na fig. 14, na której taśma sprężysta 80 rozwieracza 10 ma dwa równoległe wycięcia wzdłużne 85', tworzące trzy wzdłużne części 87’, przy czym każde z wycięć wzdłużnych 85 przecina każde z dwóch wycięć poprzecznych 82. Wskutek tego, pomiędzy bokami rozwieracza 10 i wycięciami 82 są usytuowane dwie małe części boczne 83 materiału, jak powyżej, a pomiędzy tymi dwoma wycięciami 82 na każdym końcu rozwieracza 30 jest usytuowana dodatkowa środkowa część 83' materiału. Podobnie, pomiędzy końcami każdego z wycięć wzdłużnych 85 i przeciwległymi krawędziami końców 84 rozwieracza 10 znajdują się dwie części końcowe 86' materiału.

Rozwieracz 10 z fig. 12 i 13 może być wykonany podobnie do rozwieraczy opisanych powyżej i ma na dolnej powierzchni materiał podkładowy przyklejony do taśmy sprężystej 80 tak, że tworzy taśmę sprężystą 80, przedstawioną na fig. 12. Materiał podkładowy korzystnie posiada warstwę klejącą do łączenia się z nosem użytkownika, zamiast warstwy klejącej na taśmie sprężystej 80. Podobnie, nad taśmą sprężystą 80 korzystnie jest umieszczona górna warstwa materiału, przyklejona do taśmy sprężystej 80 z albo bez materiału podkładowego. Alternatywnie może być zastosowane ukształtowanie taśmy sprężystej 80 przedstawione na fig. 14.

Na figurze 15 przedstawiony jest widok perspektywiczny rozłożonego takiego rozwieracza 10 zawierającego taśmę sprężystą 80 przedstawioną na fig. 12, z tym, że warstwa klejącą 81 jess umiessczona na dolnej powiee/chni matieiidu podkładowego 18’, w cclu łączenia powstałego rozwieracza 10 z nosem 12 noszącego. Taśma sprężysta 80 jest przyklejona do materiału podkładowego 18', a rozwieracz 10 w tym przykładzie wykonania posiada górną warstwę 38', przyklejoną do taśmy sprężystej 80 w celu utworzenia wielowarstwowego korpusu rozwisiacza. Materiał podkładowy 18' korzystnie stanowi ten sam materiał, co opisany wcześniej dla materiału podkładowego 18 rozwieracza 10 z fig. 2, a warstwa górna 38' korzystnie jest ukształtowana z tego samego materiału, co warstwa górna 38 w rozwieraczu 10 z fig.2. Te same rodzaje kleju, który jest stosowany w rozwieraczu 30 z fig.2 jest użyty do przyklejenia taśmy sprężystej 80 do materiału podkładowego 18' i warstwy górnej 38'. Zwykle jest zastosowany porowaty, akrylowy, zgodny biologicznie klej przylepcowy, nanoszony za pomocą powlekania, albo akrylowy, zgodny biologicznie przenoszący klej przylepcowy.

Rozwieracz 30 z fig. 12 jest wykonywany dokładnie tak jak tu ujawniono, co obejmuje nałożenie na jego dolnej powierzchni warstwy klejącej 81, jeśli do taśmy sprężystej 80 jest przyklejona tylko warstwą górną 38' w przykładzie wykonania przedstawionym w perspektywicznym widoku rozłożonym na fig. 16. Korzystnie, taśma sprężysta 80 jest przyklejona tylko do materiału dolnego 18', bez stosowania warstwy górnej 38', nie pokazane. Części składowe korpusu rozwieracza 10 w tym przypadku są połączone za pomocą tych samych rodzajów klejów, co stosowane w rozwieraczu 10 z fig.2. Rozwieracze z fig. 15 i 16

184 662 korzystnie mają górną warstwę 38' o długości równej długości krawędzi zewnętrznych taśmy sprężystej 80, albo przewyższającej wymiary taśmy sprężystej 80 poza jej krawędzie końcowe, albo poza jej boki, albo w obu tych kierunkach. Rozwieracz 10 z fig. 15 podobnie korzystnie posiada materiał podkładowy 18', o długości równej długości krawędzi zewnętrznych taśmy sprężystej 80, albo przewyższającej wymiary taśmy sprężystej 80 poza jej krawędzie końcowe, albo poza jej boki, albo w obu tych kierunkach.

Rozwieracze 10 z fig.7, 9, 10 i 11 korzystnie maja podobna budowę, jeśli pożądane są korzyści wynikające z zastosowania materiału podkładowego do rozpraszania sił rozwarstwiających i stabilizacji ich wartości za pomocą warstwy górnej. Tak, więc, fig. 17 i 18 przedstawiają przykłady wykonań wynalazku, w których zastosowano taśmę sprężystą 80 z fig.7 z warstwą klejącą 81, używaną do łączenia się ze skórą nosa noszącego, nałożoną na materiał podkładowy 18' przyklejony na spodzie taśmy sprężystej 80. Na tych figurach, taśma sprężysta 80 z wycięciami 82 na jej przeciwległych końcach jest umieszczoną pomiędzy materiałem podkładowym 18' i warstwą górną 38'i przyklejoną do nich. Na figurze 17 materiał podkładowy 18 i warstwa górna 38' są przedstawione jako posiadające równą długość z taśmą sprężystą 80, ale na fig. 18 mają one wymiary większe niż taśma sprężysta 80.

Korzystnie, rozwieracze 30 w postaciach przedstawionych na fig. 7, 9, 10 i 11 mogą być stosowane tak jak tutaj ujawniono, z warstwą klejącą 81 nałożoną na dolną powierzchnię taśmy sprężystej 80 w celu łączenia ich z nosem noszącego, bez zastosowania materiału podkładowego 18', jak przedstawiono na fig. 17 i 18 dla każdej z postaci taśmy sprężystej 80. Rozwieracz 10 ma jedynie warstwę górną 38' przyklejoną do taśmy sprężystej 80, którego przykład, z wykorzystaniem pewnej postaci taśmy sprężystej 80 przedstawionej na fig. 7, jest pokazany na fig. 19 i 20. Fig. 19 przedstawia perspektywiczny widok rozłożonej warstwy górnej 38' o wymiarach równych wymiarom krawędzi zewnętrznych taśmy sprężystej 80, a fig. 20 przedstawia perspektywiczny widok rozłożonej warstwy górnej 38' o wymiarach przewyższających wymiary krawędzi zewnętrznych taśmy sprężystej 80, rozciągającej się poza nią zarówno na długości jak i szerokości.

Możliwe jest pominięcie warstwy górnej 38', jak pokazano na fig. 17 i 18, ale zastosowania materiału podkładowego 18' oraz warstwy klejącej 81 umieszczonej w dowolnej postaci taśm sprężystych 80 przedstawionych na fig. 7, 9, 10 i 11, na spodzie materiału podkładowego 18', w celu stosowania do łączenia 2 nosem noszącego.

Na figurze 21 i 22 przedstawione są perspektywiczne widoki rozłożonych takich rozwieraczy, zawierających taśmę sprężystą 80 przedstawioną na fig. 7, przyklejoną do materiału podkładowego 18', posiadającego na jego przeciwległej stronie warstwę klejącą łączą się ze skórą. Na figurze 21 materiał podkładowy 18' posiada równe wymiary z taśmą sprężystą 80, ale na fig. 22 materiał podkładowy 18' przewyższa wymiary taśmy sprężystej 80 zarówno na długości jak i szerokości. W rozwieraczach opisanych w odniesieniu do fig. 17 do 22, mogą być zastosowane te same rodzaje klejów, co stosowane w rozwieraczu 10 z fig. 2.

Chociaż wynalazek mniejszy został opisany w odniesieniu do korzystnych przykładów wykonania, należy rozumieć, że w postaci i szczegółach wynalazku możliwe są zmiany, bez odchodzenia od ducha i zakresu wynalazku.

184 662

184 662

43σ·

433

43c

184 662

184 662

184 662

184 662

184 662

184 662

F*¹

78'

Fg-1

184 662

Fg 20

184 662

di

184 662

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz. Cena 4,00 zł.

Claims (18)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Rozwieracz nosowy, zawierający korpus posiadający dwa końce z krawędziami końcowymi oraz usytuowaną w nim pomiędzy krawędziami końcowymi co najmniej jedną, taśmę sprężystą o sprężystości, przy której w położeniu zbliżonych do siebie końców korpusu pod działaniem siły przyłożonej od zewnątrz, siła powrotna w taśmie sprężystej korpusu jest skierowana na zewnątrz w kierunku przywrócenia wyjściowych położeń końców korpusu, przy czym na końcach korpusu są umieszczone elementy łączące utrzymujące końce korpusu na nosie przeciwko siłom powrotnym, znamienny tym, że taśma sprężysta (30a, 30b, 80) korpusu ma zmniejszające siłę powrotną wycięcia (82, 82’, 82, 82', 82) ukształtowane w wybranych położeniach taśmy sprężystej (30a, 30b, 80) korpusu, przy czym wycięcia (82, 82’, 82, 82', 82) są otoczone krawędzią oddzielającą przechodzącą przynajmniej przez pierwszą powierzchnię taśmy sprężystej (30a, 30b, 80).
2. 2. Rozwieracz według zastrz. 1, znamienny tym, że wycięcia (82, 82’, 82, 82', 82) mają krawędź, która przechodzi przynajmniej częściowo przez drugą powierzchnię taśmy sprężystej (30a, 30b, 80) usytuowaną po przeciwnej stronie do pierwszej powierzchni taśmy sprężystej (30a, 30b, 80).
3. 3. Rozwieracz według zastrz. 1, znamienny tym, że wycięcia (82, 82', 82, 82', 82) są ukształtowane pomiędzy krawędzią końcową taśmy sprężystej (30a, 30b, 80) oraz dwiema krawędziami bocznymi, a usytuowane w pobliżu tych krawędzi, odpowiednie części krawędzi wycięć (82, 82', 82, 82', 82) są do nich równoległe w miejscach ich najbardziej zbliżonego położenia.
4. 4. Rozwieracz według zastrz. 1, znamienny tym, że korpus posiada elastyczną warstwę górną (38, 38'), pod którą, po stronie powierzchni skierowanej do nosa, jest umieszczona przynajmniej część taśmy sprężystej (30a, 30b, 80).
5. 5. Rozwieracz według zastrz. 1, znamienny tym, że korpus zawiera elastyczny pasek (16) materiału podkładowego (18, 18'), nad którym, po stronie przeciwnej do powierzchni skierowanej do nosa, jest usytuowana przynajmniej część taśmy sprężystej (30a, 30b, 80).
6. 6. Rozwieracz według zastrz. 1, znamienny tym, że taśma sprężysta (30a, 30b, 80) jest ukształtowana w całości z jednego arkusza materiału polimerowego przynajmniej w części perforowanego.
7. 7. Rozwieracz według zastrz. 1, znamienny tym, że taśma sprężysta (80) ma wzdłużne wycięcia (85, 85'), których dwie krawędzie rozciągają się równolegle do siebie i w kierunku wzdłużnym pomiędzy krawędziami końcowymi korpusu i są połączone z krawędziami wycięć (82, 82) usytuowanych poprzecznie na każdym przeciwległym końcu taśmy sprężystej (80).
8. 8. Rozwieracz według zastrz. 1, znamienny tym, że taśma sprężysta (80) ma zestaw wycięć (82, 82', 82, 82', 82) i wycięć wzdłużnych (85, 85') rozmieszczonych na jej powierzchni, przy czym każde z wycięć (82, 82', 82, 82', 82) oraz wycięć wzdłużnych (85, 85) i jest otoczone krawędzią przechodzącą przez przynajmniej pierwszą powierzchnię taśmy sprężystej (80).
9. 9. Rozwieracz według zastrz. 2, znamienny tym, że krawędź wycięcia (82') ma odcinki przebiegające poprzecznie do wycięcia (82') i oddalone od siebie, a wycięcie (82') ma przynajmniej w części kształt otworu ukształtowanego w taśmie sprężystej (80).
10. 10. Rozwieracz według zastrz. 2, znamienny tym, że krawędź wycięcia (82) ma odcinki przebiegające poprzecznie do wycięcia (82) i usytuowane obok siebie, a wycięcie (82) ma przynajmniej w części kształt szczeliny ukształtowanej w taśmie sprężystej (80).
11. 11. Rozwieracz według zastrz. 3, znamienny tym, że taśma sprężysta (80) ma zestaw wycięć (82, 82', 82, 82', 82) rozmieszczonych na jej powierzchni, przy czym każde z wycięć (82, 82', 82, 82', 82) jest otoczone odpowiednią krawędzią przecinającą przynajmniej pierwszą powierzchnię taśmy sprężystej (30a, 30b, 80), a taśma sprężysta (30a, 30b, 80)

    184 662 jest ograniczona na jej przeciwległym końcu pozostałą krawędzią końcową i dwiema krawędziami bocznymi, pomiędzy którymi jest usytuowane drugie z wycięć (82, 82’, 82,82’, 82), przy czym odcinki jego krawędzi są równoległe do każdej z dwóch krawędzi w miejscach ich najbardziej zbliżonego położenia.
12. 12. Rozwieracz według zastrz. 4, znamienny tym, że górna warstwa (38, 38’) jest dłuższa niż taśma sprężysta (30a, 30b, 80).
13. 13. Rozwieracz według zastrz. 4, znamienny tym, że górna warstwa (38, 30’) ma długość w przybliżeniu równą długości taśmy sprężystej (30a, 30b, 80).
14. 14. Rozwieracz według zastrz. 4, znamienny tym, że korpus zawiera elastyczny pasek (16) materiału podkładowego (18, 18’), nad którym, po stronie przeciwnej do powierzchni skierowanej do nosa, jest usytuowana przynajmniej częściowo taśma sprężysta (30a, 30b, 80).
15. 15. Rozwieracz według zastrz. 5, znamienny tym, że pasek (16) materiału podkładowego (18,18’) jest dłuższy niż taśma sprężysta (30a, 30b, 80).
16. 16. Rozwieracz według zastrz. 5, znamienny tym, że pasek (16) materiału podkładowego (18,18’) jest krótszy niż taśma sprężysta (30a, 30b, 80).
17. 17. Rozwieracz według zastrz. 5, znamienny tym, że pasek (16) materiału podkładowego (18,18’) ma długość w przybliżeniu równą długości taśmy sprężystej (30a, 30b, 80).
18. 18. Rozwieracz według zastrz. 7, znamienny tym, że taśma sprężysta (80) ma zestaw wycięć (82, 82”) i wycięć wzdłużnych (85, 85’) rozmieszczonych na jej powierzchni, przy czym każde z wycięć (82, 82, 85, 85’) jest otoczone krawędzią przechodząca przez przynajmniej pierwszą powierzchnię taśmy sprężystej (80), a wycięcia wzdłużne (85, 85’) mają dwa odcinki krawędzi, które rozciągają się równolegle do siebie i w kierunku wzdłużnym korpusu pomiędzy jego krawędziami końcowymi i są połączone z odcinkami poprzecznymi krawędzi wycięć (82, 82) usytuowanych na każdym przeciwległym końcu taśmy sprężystej (80).