PL184910B1 - Zespół łączący do wyrobów chłonnych - Google Patents

Abstract

1. Z espól laczacy do w yrobów chlonnych, takich ja k pieluchy typu m ajtkow ego, pieluchy, w klady ochronne dla osób nie panujacych nad w ydalaniem lub podobne zaw ierajacy pierw szy elem ent zlaczny i drugi elem ent zlaczny zahacza- jace o siebie podczas zakladania w yrobu, przy czym w sklad pierw szego elem entu zlacznego w chodzi co najm niej je d n a rozciagliw a czesc ela- styczna zaopatrzona w co najm niej je d e n otw ór szczelinow y lub w form ie luki, z n a m ie n n y tym , ze otw ór (6) szczelinow y lub w form ie luki, je st skie- row any poprzecznie w stosunku do kierunku roz- ciagania sie elastycznej czesci, zas drugi elem ent zlaczny (4) zaw iera co najm niej jed en elem ent haczykow y (5), który w polozeniu podczas uzyt- kow ania je st um ieszczony w otw orze (6), szczeli- now ym lub w form ie luki, przy czym w tym polo- zeniu otw ór (6 ), szczelinow y lub w form ie luki, je st usytuow any w okól elem entu haczykow ego (5). F i g . 1 a Fig. 1 b PL PL PL PL PL PL PL

Description

Wymelezak dotyczy zaspołu łączącago do wyrobów chłommych, w szczagólmości jadmorazowago użytku tekich jek pialuchomąjtki, pialuchy, wkłedy ochromma dle osób mia pemujących med wydeaąóiam lub podobmych wyrobów.

Wymelezak możme rówmiaż stosoweć do mejtak przaimądzoóydh do podtrzymywemie wkłedu chłommago.

W skłed zmemych wyrobów chłommych jadmorezowago użytku wchodzi zązwycząj zawmętrzme werstwe przapuszdząaóą dle płymów, miaprzapuszdząlóą dle płymów werstwe podkłedowe orez umiaszczomy pomiędzy mimi rdzań chłommy. Werstwe zawmętrzmą i werstwe podkłedowe są zezwycząj połączoma za sobą me krewędziech rdzamie chłommago i tworzą rezam osłomę lub kopartę. Werstwe zawmętrzme moża mięć posteć antycznych mejtak z otworam me telię i dwome otworami me mogi orez zewiara rdzań chłommy i miaale.^'t^^^ią werstwę podkładową Wyrób jast zwykla wydłużomy i me przadmi obszer teliowy, tylmy obszer teliowy i zmejdujecy się pomiędzy mimi węższy obszer krokowy. W skłed wyrobu wchodzą rówmiaż różma alamamty antyczna, główmia me krewędziech boczmych obszeru krokowago orez me krewędziech końcowych obszerów teliowych.

Calam ząstosowąóią tekich alamamtów jast poprewe dopesowemie wyrobu do, odpowiadmio, otworów me mogi i otworu me telię.

Wyrób jast mocow^y wokół telii użytkowmike ze pomocą alamamtów łączących zmejdujących się me boczmych krawędziech obszerów teliowych. Tekia alamamty łącząca mogą miać posteć, me przykłed, języczków przylapmych priymocowąmydh do boczmych krawędzi tylmago obszeru teliowago i łączomych z przadmim obszeram teliowym wyrobu podczes ząkłąd^e wyrobu. Altaróątewóia, alamamty łącząca mogą miać posteć alamamtów machemiczmych, tekich jek łączmiki zątrząskowa, mp. łączniki typu Valcro®, w których jadme powiarzchmie jast złożome z heczyków i jast łączome z odpowiadmio pesującą powiarzchnią złożoną z pętalak. W skłed alamamtów łączących mogą rówmiaż wchodzić wciskema słupki, imma formy słupków lub guziki.

Wymiamioma powyżaj, komwamcjomelma typy alamamtów łączących są skomstruowema tek, ża zemykeją wyrób wokół telii unetkowmiką. Gamaralmia, w skłed typowych alamamtów łączących wchodzi alamamt odbiorczy i alamamt przywiarejący. Elamamt odbiorczy umiaszcze się me kążdaj krawędzi boczmaj jadmago obszeru teliowago, zązwydiąj przadmiago obszeru teliowago, mątomiąst alamamt przywiarający umiaszczą się me ke^daj krawędzi boczmaj przaciwlagłago obszeru teliowago. Elamamty ta łącze się za sobą i rezam łączą obszery tekowa. Podczes óąkłedąóią wyrobu alamamt przewiarajądy jast wciskemy me alamamt odbiorczy tek, ża alamamty ta przywiarają do siabia. Necisk jast wywiaramy pod kątemi prostymi do płąsidzyzmy obszeru teliowago, tj. do brzuche użytkownike

Komwamcjomelma alamamty łącząca są mąranoma podczes używenie me duża siły ścimejąca wemikąjeca z ruchów ciełe użytkowmike. Elamamt przywiarający jast zezwyczej mocowemy do alamamtu odbiorczago kiady użytkownik stoi piomowo lub laży poziomo. W położamiech tych obe obszery teliowa wyrobu zmejdują się w ząsedzia me taj semaj wysokości wokół telii użytkowmka. Elamamt odbiorczy umiaszcze się zezwyczej me przadmim obszerza teliowym wyrobu e wyrób jast ząmykąmy i mocowemy ze jago pomocą w sąsiadztwia brzuche użytkownike. Kiady użytkowmik siede przadmi obszer teliowy me tamdamcję do przamiaszdząóią się w dół e tylmy obszer teliowy do góry, co jast meturalną komsakwamcją wygimemie się ciełe. W razultecia, pomiędzy alamamtam przywiarąjądem e alamamtam odbiorczym pojewiee^ się duża siły ścmejąca. Problam tam próbowmo rozwiązeć ze pomocą alamamtów łączących o większych powiarzdhóiądh styku.

184 910

W konwencjonalnych elementach łączących występuje łatwość zwolnienia łącznika przez użytkownika w chwili, która może być niebezpieczna, poprzez proste rozdarcie elementów łączących.

W znanych rozwiązaniach elementów łączących, a zwłaszcza języczków przylepnych, występuje pogarszanie się ich zdolności łączących po powtarzalnym łączeniu i rozłączaniu albo po ich zetknięciu się z, na przykład, kremem lub talkiem do skóry. Występują również trudności z umieszczaniem mechanicznych elementów łączących na wyrobie bak, żeby uzyskać optymalne dopasowanie do użytkowników o różnych budowach ciała. W celu rozwiązania tego problemu, często konieczne jest stosowanie wyrobu z niepotrzebnie szerokim elementem odbiorczym, co wiąże się ze znacznym wzrostem kosztów wytwarzania wyrobu. Ponadto za szerokie zatrzaskowe elementy łączące pogarszają wygodę użytkownika ze względu na ich sztywność, trudności w zginaniu, nieelastyczność a także łatwość łączenia się z odzieżą użytkownika i opiekunki.

Z tego względu jest oczywiste, że elementy łączące do wyrobów chłonnych, takich jak pieluchy typu majtkowego, pieluchy, wyroby ochronne dla osób nie panujących nad wydalaniem i podobnych wyrobów wymagają znacznego ulepszenia.

Zespół łączący do wyrobów chłonnych, takich jak pieluchy typu majtkowego, pieluchy, wkłady ochronne dla osób nie panujących nad wydalaniem lub podobne zawierający pierwszy element złączny i drugi element złączny zahaczające o siebie podczas zakładania wyrobu, przy czym w skład pierwszego elementu złącznego wchodzi co najmniej jedna rozciągliwa część elastyczna zaopatrzona w co najmniej jeden otwór szczelinowy lub w formie luki, odznacza się według wynalazku tym, że otwór szczelinowy lub w formie luki, jest skierowany poprzecznie w stosunku do kierunku rozciągania się elastycznej części, zaś drugi element złączny zawiera co najmniej jeden element haczykowy, który w położeniu podczas użytkowania jest umieszczony w otworzę, szczelinowym lub w formie luki, przy czym w tym położeniu otwór, szczelinowy lub w formie luki, jest usytuowany wokół elementu haczykowego.

Korzystnie pierwszy element złączny zawiera arkusz materiału warstwowego, zaś otwór, szczelinowy lub w formie luki, ma postać ciągłej szczeliny w arkuszu, ponadto w skład części elastycznej wchodzi zamontowana na arkuszu elastyczna struktura rozciągająca się co najmniej poprzecznie do kierunku ciągłej szczeliny, przy czym co najmniej cześć elastycznej struktury jest usytuowana poprzecznie do szczeliny.

Korzystnie pierwszy element złączny zawiera arkusz materiału warstwowego, zaś otwór, szczelinowy lub w formie luki, ma postać przerywanej szczeliny w formie wielu oddzielnych szczelin w arkuszu, ponadto w skład części elastycznej wchodzi zamontowana na arkuszu elastyczna struktura rozciągająca się co najmniej poprzecznie do kierunku przerywanej szczeliny, przy czym co najmniej część elastycznej struktury jest usytuowana poprzecznie do szczeliny.

Korzystnie w skład elastycznej struktury wchodzi co najmniej jedna elastyczna pętelka, zawierająca wiele w przybliżeniu równoległych elementów elastycznych rozciągających się co najmniej poprzecznie do kierunku szczeliny i umieszczonych poprzecznie w stosunku do tej szczeliny.

Korzystnie w skład elastycznej struktury wchodzi elastyczna siatka, rozciągająca się co najmniej poprzecznie do kierunku szczeliny.

Korzystnie w skład drugiego elementu złącznego wchodzi w przybliżeniu płaski półwyrób, przy czym drugi element złączny ma elementy haczykowe wystające z płaszczyzny tego półwyrobu o sztywności większej od sztywności półwyrobu, zaś każdy z tych elementów haczykowych ma cześć dolną usytuowaną bliżej powierzchni półwyrobu oraz część górną połączoną z częścią dolną, przy czym część górna ma większe pole powierzchni przekroju poprzecznego niż część dolna elementów haczykowych.

Korzystnie w skład drugiego elementu złącznego wchodzi w przybliżeniu płaski półwyrób, przy czym drugi element złączny ma elementy haczykowe usytuowane pod kątem ostrym w stosunku do płaszczyzny półwyrobu, które mają ponadto większą sztywność niż ten półwyrób.

184 910

Korzystnie w skład drugiego elementu złącznego wchodzi w przybliżeniu płaski półwyrób, przy czym drugi element złączny ma elementy haczykowe wystające ku górze z płaszczyzny półwyrobu i mające większą sztywność niż ten półwyrób, ponadto każdy z elementów haczykowych jest zaopatrzony w rowek lub karb.

Korzystnie co najmniej górna część elementu haczykowego ma pole powierzchni przekroju poprzecznego, większe niż wymiar otworu, szczelinowego lub w formie luki w stanie zluzowanym.

Szczególnie korzystną zaletą elementów łączących według wynalazku jest zamykanie wyrobu poprzez odkształcanie jednego z elementów równolegle do płaszczyzny obszarów taliowych bez narażania ciała użytkownika na jakiekolwiek znaczące naciski.

Dodatkową zaletą elementów łączących według wynalazku jest ich odkształcalność nawet w kierunku pionowym oraz zdolność do reagowania na ruchy użytkownika poprzez kurczenie się i rozciąganie bez pogarszania swoich właściwości łączących.

Warunkiem rozłączenia elementów łączących według wynalazku jest, działanie na jeden element łączący równocześnie dwiema siłami w dwóch różnych kierunkach, przy czym pierwszy z tych kierunków jest równoległy do elementu łączącego, a drugi jest skierowany na zewnątrz od ciała użytkownika, co utrudnia ich przypadkowe rozłączenie.

Zaletą zespołu łączącego według wynalazku wynikają głównie z budowy elementów łączących, z których pierwszy element łączący zawiera co najmniej jedną elastyczną część, w której znajduje się co najmniej jeden otwór i która jest zbudowana tak, że otwór ten rozszerza się podczas rozciągania elastycznej części oraz zbiega lub zbliża podczas jej kurczenia, zaś w skład drugiego elementu łączącego wchodzi co najmniej jeden element haczykowy. Po odpowiednim rozciągnięciu elastycznej części, element haczykowy można włożyć w rozszerzony otwór, gdzie następny sprężysty powrót lub skurcz elastycznej części powoduje sprzężenie pierwszego i drugiego elementu łączącego ze sobą z otworem usytuowanym wokół elementu haczykowego.

Pierwszy element łączący zawiera w zalecanym przykładzie wykonania arkusz materiału warstwowego. W skład części elastycznej wchodzi struktura elastyczna umieszczona na arkuszu warstwowym. Otwór jest ciągły albo jest to wycięcie lub szczelina albo też są to przerywane wycięcia lub szczeliny w arkuszu warstwowym. Struktura elastyczna może być rozciągnięta co najmniej poprzecznie do kierunku szczeliny lub szczelin oraz co najmniej część elastycznej struktury może biec poprzecznie do tej szczeliny.

Korzystnie elastyczna struktura zawiera co najmniej jedną elastyczną pętlę lub co najmniej jedną elastyczną siatkę z wielu w przybliżeniu równoległymi segmentami, które można rozciągać co najmniej poprzecznie do kierunku szczeliny i które biegną do niej poprzecznie.

Pierwszy element łączący w korzystnym przykładzie wykonania umieszcza się w bezpośrednim sąsiedztwie jednego z obszarów taliowych wyrobu, korzystnie tylnego obszaru taliowego, albo też stanowi on jego część. W skład wyrobu wchodzi wiele równoległych do siebie elastycznych nitek, które są naprężone poprzecznie wzdłuż całego tylnego obszaru taliowego. Pierwszy element łączący zespołu łączącego uzyskuje się wytwarzając wąskie szczeliny pomiędzy i prostopadle do nitek na bocznych krawędziach tylnego obszaru taliowego. W miarę rozciągania tylnego obszaru taliowego szczeliny te rozszerzają się w kierunku poprzecznym wyrobu i są w stanie objąć elementy haczykowe, które są odpowiednio do tego skonfigurowane, przy czym elementy haczykowe są rozmieszczone na odpowiedniej krawędzi bocznej pierwszego obszaru taliowego. W miarę luzowania tylnego obszaru taliowego elementy haczykowe blokują się na odpowiednich szczelinach, które zamykają się w wyniku tego luzowania.

Przedmiot wynalazku w przykładach wykonania przedstawiono na rysunku, na którym: fig. 1a przedstawią zespół łączący z nie połączonymi ze sobą elementami złącznymi (strzałkami zaznaczono działające siły rozciągającej, fig. 1b - zespół łączący z połączonymi elementami złącznymi (strzałki oznaczają sprężyste siły powrotne lub kontrakcyjne), fig. 2a pieluchę w płaskim wydłużonym stanie ze swoim tylnym bokiem zwróconym ku obserwatorowi zawierająca zespół łączący w jednym z przykładów wykonania wynalazku, fig. 2b pieluchę w innym przykładzie wykonania, w którym, pierwszy element złaczny jest osadzony

184 910 wzdłuż tylnego obszaru taliowego i stanowi opaskę lub pasek taliowy, fig. 2c - pieluchę podobną jak na fig. 2b, po jej założeniu wokół talii użytkownika (nie pokazano), z jeszcze nie połączonymi elementami złącznymi, fig. 2d - pieluchę podobną do przedstawionej na fig. 2b podczas używania, z połączonymi elementami złącznymi, fig. 3a i 3b - pierwszy element złączony w przykładzie wykonania, w którym w skład struktury elastycznej wchodzi elastyczna pętla a otwór ma postać ciągłej szczeliny, fig. 4a i 4b - pierwszy element złączny w przykładzie wykonania, w którym w skład struktury elastycznej wchodzi elastyczna pętla a otwór ma postać przerywanej szczeliny, fig. 5a, 5b, 5c i 5d -pierwszy element złączny w przykładzie wykonania, w którym struktura elastyczna ma postać elastycznej siatki fig. 6a - zespół łączący z nie połączonymi elementami złącznymi, (strzałkami pokazano działające siły rozciągające), fig. 6b - zespół łączący z połączonymi elementami złącznymi, (strzałkami pokazano siły sprężystego skurczu lub siły kontrakcyjne), fig. 7a, 7b, 7c, 7d, 7e, 7f, 7g i 7h - osiem różnych przykładów wykonania elementu haczykowego, (strzałkami pokazano kierunek, w jakim działają, w pierwszym elemencie siły sprężystego skurczu lub kontrakcyjne), fig. 8a, 8b i 8c zespół łączący w widoku z jednej strony, oraz fig. 9 -zespół łączący w kolejnym przykładzie wykonania według wynalazku.

Zespół łączący według wynalazku w przykładzie wykonania przedstawionym na fig. 1a zawiera dwa przystosowane do siebie elementy złączne pierwszy i drugi 1, 4, które można łączyć ze sobą i rozłączać dowolną ilość razy bez pogarszania ich właściwości złącznych. Generalnie, pierwszy element złączny 1 cechuje się tym, że ma właściwości elastyczne, a drugi element złączny 4 tym, że w jego skład wchodzą elementy haczykowe 5.

W skład pierwszego elementu złącznego 1 wchodzi generalnie płaski, prostokątny półwyrób wykonany z materiału warstwowego, na przykład materiału włókninowego. W skład elastycznej części wchodzi elastyczna struktura 2, która znajduje się na półwyrobie i którą, można rozciągać i kurczyć w co najmniej jednym kierunku w płaszczyźnie półwyrobu, w kierunku rozciągania, jak pokazano strzałkami, odpowiednio, 1a i 1b. W półwyrobie znajduje się co najmniej jeden otwór lub jedna nieciągłość materiału. W przypadku przykładu wykonania pokazanego na fig. 1, w skład pierwszego elementu złącznego 1 wchodzi podłużna szczelina 3, która biegnie nieprzerwanie poprzecznie do kierunku rozciągania się, i dzieli półwyrób na dwie oddzielne części 11 i 12.

W skład elastycznej struktury 2 wchodzi wiele równoległych do siebie elementów elastycznych 21-24, takich jak nitki lub tasiemki, które są usytuowane poprzecznie do szczeliny 3 i łączą ze sobą różne części 11,12 półwyrobu. W korzystnym przykładzie wykonania elementy elastyczne 21-24 montuje się na półwyrobie w stanie rozciągniętym. Po zluzowaniu lub skurczeniu elastycznych elementów 21-24 półwyrób fałduje się. Fałdy te powstają w kierunku poprzecznym do kierunku rozciągania (fig. 9). Kiedy elastyczne elementy 21-24 są w swoim sianie skurczonym, szczelina 3 jest zamknięta i dwie części 11, 12 półwyrobu leżą blisko siebie, jak pokazano na fig. 1b. Alternatywnie, elastyczna struktura 2 może być zamontowana na półwyrobie w stanie rozluźnionym. W tym przypadku szczelina 3 musi mieć w stanie rozluźnionym odpowiednią szerokość, ponieważ tylko ta część struktury 2, która biegnie po szczelinie 3 może rozciągać się i kurczyć. Pierwszy element złączny 1 zespołu łączącego, który widać na fig. 1a, składa się z dwóch części 11, 12. Część 11 jest przymocowana do wyrobu (nie pokazanego), natomiast część 12 jest swobodna.

Drugi element złączny 4 zespołu łączącego widocznego na fig. 1a zawiera płaski, prostokątny półwyrób z materiału warstwowego, na przykład materiału włókninowego.

W przykładzie wykonania widocznym na fig. la, drugi element złączny 4 według zawiera wiele występujących ku górze, podobnych do grzybków elementów haczykowych 5, które są, korzystnie, wykonane z materiału sztywnego. Drugi element złączny 4 przykładu wykonania z fig. 1a, jest przymocowany do wyrobu (nie pokazano).

Podczas zamykania zespołu łączącego wolna część 12 i element złączny 1 są odciągane w kierunku rozciągania, jak pokazano strzałkami na fig. 1a. Powoduje to rozszerzenie szczeliny 3 w kierunku rozciągania tak, że powstaje luka. W luce pomiędzy wspomnianymi częściami 11, 12 powstaje wiele kwadratowych otworów 6, z przerwami pomiędzy rozciągniętymi elementami elastycznymi 21-24. Następnie pierwszy element złączny 1 doprowadza się

184 910 do drugiego elementu złącznego 4 tak, że każdy z elementów haczykowych 5 otacza odpowiedni otwór 6. Następnie luzuje się swobodną część 12 pierwszego elementu złącznego 1, w wyniku czego elastyczna struktura 2 kurczy się i powoduje zamykanie szczeliny 3. Otwory 6 są ściągane wokół co najmniej części trzonków elementów haczykowych 5 tak, że mocują zespół łączący.

Na figurze 2a przedstawiono pieluchę z zespołem złącznym według wynalazku. Pieluchę pokazano w stanie płaskim, przed jej założeniem. Na fig. 2a widać tylną stronę pieluchy (tj. tę stronę, którą leży podczas używania dalej od użytkownika). Pielucha ma w przybliżeniu wydłużony kształt prostokątny i ma przedni obszar taliowy 7, tylny obszar taliowy 8 i usytuowany pomiędzy nimi, zwężający się obszar krokowy 9, przy czym główna część rdzenia chłonnego 10 znajduje się w obszarze krokowym. Tylny obszar taliowy 8 ma wydłużony kształt prostokątny i biegnie wzdłuż tylnej krawędzi końcowej pieluchy, poprzecznie do jej osi podłużnej. Pierwszy element złączny zespołu łączącego umieszczą się na każdym końcu tylnego obszaru taliowego.

Przedni obszar taliowy 7 ma wydłużony kształt prostokątny i biegnie wzdłuż przedniej krawędzi końcowej pieluchy poprzecznie do jej osi podłużnej. Drugi element złączny 4 zespołu łączącego znajduje się na każdym końcu przedniego obszaru taliowego.

W skład pierwszego elementu złącznego 1 wchodzi w przybliżeniu płaski, prostokątny półwyrób wykonany z materiału warstwowego, na przykład z materiału włókninowego.

W skład półwyrobu wchodzi elastyczna struktura 2, która może rozciągać się i kurczyć w co najmniej jednym kierunku w płaszczyźnie półwyrobu, określanej jako kierunek rozciągania, co pokazano strzałkami na fig. 2a.

W pierwszym elemencie złącznym 1 zespołu łączącego pokazanego na fig. 2 znajduje się podłużna szczelina 3, która biegnie nieprzerwanie poprzecznie do kierunku rozciągania i dzieli półwyrób na dwie oddzielne części 11 i 12.

Elastyczna struktura 2 ma postać elastycznej siatki, która biegnie poprzecznie do szczeliny 3 i łączy różne części 11,12 półwyrobu.

W drugim elemencie złącznym 4 zespołu łączącego uwidocznionego na fig. 2a znajduje się co najmniej jeden element haczykowy 5.

Na figurze 2b pokazano pieluchę tego samego typu jak na fig. 2a, ale w innym przykładzie wykonania zespołu łączącego według wynalazku. Pierwszy element złączny 1 zespołu łączącego z fig. 2b biegnie poprzecznie do pieluchy, wzdłuż tylnego obszaru taliowego 8.

W skład elementu złącznego 1 wchodzą dwie części końcowe 13, 14 oraz pośrednia część centralna 15. Część centralna 15 jest przymocowana do tylnego obszaru taliowego i połączona z obu częściami końcowymi 13, 14 za pomocą elastycznej struktury 2, korzystnie w postaci siatki elastycznej, która biegnie wzdłuż elementu.

Część centralna 15, korzystnie stanowi tylny obszar taliowy 8 albo jego część. Ta część elastycznej struktury 2, która biegnie w centralnej części 15 również służy jako elastyczny pasek taliowy lub pasek taliowy, do poprawy dopasowania wyrobu wokół talii użytkownika.

Podobnie jak w przypadku wolnej części 12 przedstawionej na fig. 1a, 1b i 2a, części końcowe 13, 14 zawierają płaski, prostokątny warstwowy półwyrób, w którym, jest zamontowana struktura elastyczna 2.

Przecięcie lub szczelina 3 jest uformowana w linii granicznej pomiędzy częścią centralną 15 a każdą z części końcowych 13, 14 w sposób podobny do pokazanego na fig. 2a. Kiedy struktura elastyczna 2 w formie siatki znajduje się w stanie skurczonym lub luźnym, szczeliny 3 są zamknięte i części 13, 14,15 przechodząjedne w drugie.

W miarę rozciągania elementu złącznego 1 szczelina 3 rozszerza się w kierunku rozciągania, co pokazano strzałkami, w wyniku czego powstaje luka.

W miarę rozszerzania się oczek struktury elastycznej 2 w formie siatki w kierunku rozciągania, w luce pomiędzy częściami końcowymi 13, 14 a centralną częścią 15 powstaje wiele kwadratowych otworów 6.

Na figurach 2c i 2d pokazano widoki z boku pieluchy widocznej na fig. 2b oraz jedną krawędź boczną tylnego obszaru taliowego 8 połączoną z odpowiednią krawędzią boczną przedniego obszaru taliowego 1. W ten sposób powstają w pielusze otwory 16 na nogi.

184 910

Na figurze 2c pokazano pierwszy element złączny 1 w stanie rozciągniętym, w którym część końcowa 14 jest wyciągnięta w kierunku rozciągania, jak pokazano strzałką. Szczelina 3 jest rozszerzona i nad elementami haczykowymi 5 tworzy się luka.

Na figurze 2d pokazano zespół łączący w stanie złączonym. Szczelina 3 zamyka się kiedy część końcowa 14 jest zluzowana, w wyniku czego oczka struktury elastycznej 2 w postaci siatki są ściągane razem wokół elementów haczykowych 5.

W jednym z przykładów wykonania pierwszego elementu złącznego 1, takiego jak przykład wykonania pokazany na fig. 3a, 3b, element złączny 1 zawiera prostokątny półwyrób z włókniny mający koniec umocowany 17 i koniec swobodny 18.

Można przyjąć, że umocowany koniec 17 jest mocowany do wyrobu, na przykład swoim tylnym obszarem taliowym, w sposób pokazany na fig. 2a. Umocowany koniec 17 stanowi centralną część 15 elementu, jak widać na fig. 2b.

Na figurze 3a pokazano element złączny, na który nie działa obciążenie.

Na figurze 3b pokazano ten sam element złączny w stanie rozciągniętym. Półwyrób jest rozdzielony wzdłuż całej szerokości, albo wzdłuż jej największej części, przez szczelinę 3.

Elastyczna struktura 2 zawiera pętelkę z elastycznej nitki, złożoną z wielu równoległych do siebie elementów elastycznych 31-35, które biegną w poprzek szczeliny 3 pod kątami prostymi do niej. Elastyczną pętelkę można rozciągać i luzować w kierunku równoległych segmentów.

Korzystnie, pętelkę umieszcza się na półwyrobie tak, żeby była w stanie rozciągniętym. Kiedy na półwyrób nie działa obciążenie, to jest kiedy pętelka jest w stanie skurczonym lub zluzowanym, to półwyrób jest skurczony, a szczelina 3 jest zamknięta. W miarę jak wolny koniec 18 półwyrobu wydłuża się w kierunku rozciągania, jak pokazano na fig. 3b, pętelka rozciąga się i szczelina rozszerza się w kierunku działania siły rozciągającej tak, że w półwyrobie tworzy się luka. W wyniku tego w przerwach pomiędzy równoległymi pętelkowymi elastycznymi elementami 31-35 w tej luce powstają kwadratowe otwory 6. Po zaprzestaniu działania siły rozciągającej, pętelka kurczy się do swojego stanu zluzowanego, zamykając otwór 6.

Pierwszy element złączny 1 można skonstruować na wiele różnych sposobów, w korzystnym przykładzie wykonania w skład elastycznej struktury 2 wchodzi elastyczny materiał rozmieszczony w różnych konfiguracjach, takich jak w postaci pętelek, równoległych nitek, siatek, elementów zakrzywionych, albo może mieć postać perforowanego arkusza elastycznego lub sprężystego materiału, takiego jak pianka, tworzywo sztuczne, elastyczny materiał włókninowy lub podobne materiały.

Ponadto elastyczna struktura 2 może być umieszczona na półwyrobie w różny sposób w różnych zalecanych przykładach wykonania. Montuje się ją w stanie wstępnie rozciągniętym, wydłużoną w kierunku rozciągania a także w innych kierunkach. W takich przypadkach struktura elastyczna 2 jest przymocowana do półwyrobu, na przykład przyklejona do niego, zgrzana ultradźwiękami lub termicznie, a następnie zluzowana lub skurczona tak, że fałduje półwyrób. W miarę rozciągania struktury półwyrób wygładza się. Jak widać, zwłaszcza na fig. 9, na której pokazano półwyrób w stanie pofałdowanym lub z zakładkami, kiedy nie działa na niego obciążenie, co zachodzi dzięki punktowemu przymocowaniu struktury elastycznej 2 do materiału warstwowego.

Elastyczną strukturę 2 można również montować w stanie zluzowanym. W takim przypadku co najmniej jej część jest przymocowana do półwyrobu. W skład półwyrobu mogą wchodzić dwie zachodzące na siebie zakładkowe części. Struktura elastyczna 2 jest przymocowana w stanie zluzowanym do powierzchni wyrobu z wyjątkiem obszaru zachodzącego na siebie zakładkowo, gdzie nie jest przymocowana. Po przyłożeniu siły rozciągającej nie przymocowany obszar rozciąga się i odciąga te dwie części od siebie. W skład półwyrobu mogą również wchodzić dwie części, które w stanie zluzowanym lub nieobciążonym są oddzielone od siebie luką o pewnej szerokości. Tylko ta część struktury, która biegnie w luce (i nie jest tam przymocowana), może się rozciągać.

Po trzecie, półwyrób może być wykonany z jednego z wielu różnych materiałów. Po pierwsze, z półwyrobu, w takiej formie, można zrezygnować, a element może składać się

184 910 wyłącznie z elastycznej struktury 2, na przykład w formie stosunkowo drobnej siatki. Półwyrób może być również wykonany z elastycznego materiału, który może częściowo rozciągać się i kurczyć wraz z ruchami struktury. Półwyrób może być wykonany z materiału włókninowego, tworzywa sztucznego, pianki lub podobnego materiału. Korzystnie, półwyrób może być wykonany z materiału przepuszczalnego dla par.

Po czwarte, otwór 6 (lub otwory) są wykonywane na wiele różnych sposobów. Otwory mogą mieć postać dyskretnych perforacji w półwyrobie albo też postać ciągłej szczeliny 3 dzielącej półwyrób na dwie części co najmniej na części jego szerokości. Alternatywnie, szczelina 3 składa się z szeregu szczelin przerywanych, tj. z wielu oddzielonych od siebie szczelin leżących wzdłuż linii prostej. W zalecanym rozwiązaniu szczelina jest usytuowana poprzecznie do kierunku rozciągania półwyrobu, ale, alternatywnie, może być również usytuowana skośnie do tego kierunku.

W pewnych przypadkach półwyrób może składać się z dwóch oddzielnych części, które zachodzą na siebie zakładkowo w określonym obszarze. Otwór nie musi być koniecznie otworem przelotowym w materiale. Kiedy na półwyrobie umieszcza się elastyczną siatkę, która jest rozciągnięta w kierunku podłużnym i poprzecznym, to w półwyrobie, w tych miejscach, w których oczka siatki kurczą się, powstają wgłębienia. Podczas łączenia zespołu łączącego tego typu wgłębienia mogą pełnić taką samą funkcje jak normalne „otwory”, otaczając odpowiednio skonstruowane elementy haczykowe.

W stosowanym tu znaczeniu, termin „otwór” niekoniecznie oznacza szczelinę lub lukę wykonaną wstępnie w materiale. Przykładowo, „otworem” może być cieńszy obszar materiału półwyrobu, w którym cieńsze części zaznaczono w sposób łatwo dostrzegalny przez użytkownika. Przykładowo, w półwyrobie mogą być linie przedarcia, wzdłuż których można go przedrzeć na różne części pociągając za jego wolny koniec, albo też półwyrób jest wykonany tak, że można go perforować za pomocą elementów haczykowych o odpowiedniej budowie.

Zgodnie z kolejnym, przykładem wykonania pierwszego elementu złącznego 1, pokazanym na fig. 4a, 4b, w skład elementu złącznego 1 wchodzi prostokątny półwyrób z włókniny, który ma umocowany koniec 17 i wolny koniec 18.

Na figurze 4a pokazano ten element złączny 1 w stanie zluzowanym, a na fig. 4b uwidoczniono ten sam element w stanie rozciągniętym. W półwyrobie jest wiele poprzecznie biegnących szczelin 36-39 podobnych do dziurek do guzików.

W skład elastycznej struktury 2 wchodzi pętelka z elastycznej nitki, złożona z wielu równoległych elastycznych elementów 31-35, które biegną pomiędzy szczelinami 36-39. Pętelka może rozciągać się i kurczyć w kierunku równoległych segmentów. Korzystnie, pętelka po zamontowaniu na półwyrobie jest w stanie rozciągniętym.

Kiedy na pętelkę nie działa obciążenie, tj. kiedy pętelka jest rozluźniona, półwyrób kurczy się a znajdujące się w nim szczeliny 36-39 zamykają się. W miarę jak wolny koniec 18 półwyrobu jest ciągnięty w kierunku rozciągania, jak pokazano na fig. 4b, pętelka rozciąga się i szczeliny 36-39 rozszerzają, się w kierunku działania siły rozciągającej. W rezultacie w półwyrobie powstaje luka. W luce tej, w przerwach pomiędzy równoległymi elastycznymi elementami 31-35 pętelki powstają owalne otwory 6. Po zwolnieniu siły rozciągającej pętelka wraca sprężyście do swojego stanu rozluźnionego, kurcząc otwory 6.

W trzecim przykładzie wykonania pierwszego elementu złącznego 1, pokazanego na fig. 5a, 5b, element złączny 1 zawiera prostokątny półwyrób włókninowy z przymocowanym końcem 17 i wolnym końcem 18.

Na figurze 5a pokazano element ten w stanie rozluźnionym, a na fig. 5b ten sam element w stanie rozciągniętymi. Półwyrób jest podzielony szeroka, szczeliną 3, która albo biegnie na całej jego szerokości albo na jej większej części.

W skład elastycznej struktury 2 wchodzi elastyczna siatka. Siatka jest przymocowana do półwyrobu z wyjątkiem obszaru A wzdłuż szczeliny 3, na którym siatka nie jest do niego przymocowana. Ten wolny obszar A ma szerokość odpowiadającą, korzystnie, szerokości jednego lub więcej oczek siatki w kierunku poprzecznym i biegnie w poprzek szczeliny 3. Siatka może rozciągać się i kurczyć we wszystkich kierunkach w płaszczyźnie półwyrobu. Kiedy wolny koniec 18 półwyrobu jest ciągnięty w kierunku rozciągania, jak pokazano na fig. 5b,

184 910 wspomniany powyżej nie przymocowany obszar A siatki rozciąga się rozszerzając szczelinę 3 w kierunku działania siły ciągnącej.

Na figurach 5c i 5d pokazano alternatywny przykład wykonania pierwszego elementu złącznego 1 z fig. 5a i 5b. W tym przypadku półwyrób nie jest podzielony i jest złożony na siebie na co najmniej części nie przymocowanego obszaru A. Zatem w miarę odciągania wolnego końca 18 półwyrobu może on rozwijać się w poprzek nie przymocowanego obszaru A.

W przypadku następnego przykładu wykonania (nie pokazanego) siatka jest zamontowana na materiale włókninowym i jest rozciągana co najmniej w swoim kierunku podłużnym. W materiale włókninowym znajduje się Jeden lub więcej otworów, każdy otoczony oczkiem siatki. Przy braku obciążenia, tj. przy braku sił rozciągających działających na siatkę, materiał włókninowy składa się lub fałduje ze względu na rozluźniony stan siatki, w związku z tym otwory są praktycznie zamknięte lub co najmniej ściągnięte. W miarę rozciągania półwyrobu w jego kierunku podłużnym siatka rozciąga się i włóknisty materiał się wygładza. Te otwory, które znajdują się w oczkach siatki, rozszerzają się w kierunku rozciągania i kurczą lub ściągają po zwolnieniu siły rozciągającej.

Według jeszcze innego przykładu wykonania (nie pokazanego), pierwszy element złączny 1 zawiera elastyczny półwyrób, który może rozciągać się i kurczyć co najmniej w swoim podłużnym kierunku. W skład półwyrobu może wchodzić stosunkowo drobna siatka, w której mogą ewentualnie znajdować się większe oczka w pewnych wybranych dyskretnych obszarach. Alternatywnie, w skład półwyrobu może wchodzić perforowany materiał elastyczny. W miarę rozciągania półwyrobu oczka lub perforacje rozszerzają się w kierunku rozciągania, natomiast po zwolnieniu siły ponownie zamykają się lub kurczą.

W skład drugiego elementu złącznego 4 wchodzi ogólnie płaski warstwowy półwyrób z elementami haczykowymi 5 wykonanymi ze stosunkowo sztywnego materiału i zbudowanymi tak, że pasują do odpowiednich otworów 6 w pierwszym elemencie złącznym 1, po jego rozciągnięciu. Ogólnie, elementy haczykowe 5 są na tyle małe, że wchodzą w odpowiednie rozciągnięte otwory 6 i na tyle duże, że trzymają się w tych otworach kiedy otwory te są w stanie zamkniętym lub skurczonym.

Na figurze 6a pokazano cały zespół łączący w widoku z góry. W skład pokazanego zespołu łączącego wchodzi pierwszy element złączny 1 w przykładzie wykonania przedstawionym na fig. 3a oraz leżący pod nim drugi element złączny 4. Na fig. 6a pokazano zespół łączący przed jego połączeniem z pierwszym, elementem złącznym 1 w stanie rozciągniętym. Na fig. 6b pokazano zespół złączny w stanie zamkniętym.

W przypadku przykładu wykonania z fig. 6a, drugi element złączny 4 zawiera płaski, prostokątny półwyrób z materiału włókninowego, z osadzonym na nim paskiem 41 ze sztywnego materiału, korzystnie z materiału ze sztywnego tworzywa sztucznego. Na pasku znajdują się elementy haczykowe 42, w postaci stojących, podobnych do grzybków słupków.

Na figurze 7d pokazano konstrukcję tych słupków. Każdy z nich ma stosunkowo krótki i wąski trzonek 43, który biegnie pod katem prostym do powierzchni paska 41, oraz szerszą półkulistą główkę 44. Pole powierzchni przekroju główki 44 jest takie, że można ją stosunkowo łatwo wkładać w odpowiedni otwór 6, kiedy otwór ten jest rozszerzony. Natomiast wielkość główki 44 jest znacznie większa od wielkości otworu 6, kiedy otwór ten jest zamknięty, co widać na fig. 6b.

W przypadku przykładu wykonania pokazanego na fig. 8 elementy haczykowe 42 są zamontowane na półwyrobie 45. Każdy z tych elementów haczykowych 42 składa się ogólnie z trzech części, podstawowej 48, trzonka 43 oraz główki 44. Trzonek 43 jest trwale osadzony w otworze w półwyrobie 45.

Na figurze 8 pokazano rzut z boku nie złączonego zespołu łączącego, w którym znajduje się pierwszy element złączny 1, np. tego samego typu jak pokazano na fig. 3a. W skład pierwszego elementu złącznego 1 wchodzi włókninowy półwyrób 46, który mą umocowaną część 17 i wolną cześć 18. Wzdłuż całej długości półwyrobu 46 biegnie elastyczna struktura 2 łącząca końce 17, 18 na szczelinie 3. Pierwszy element złączny 1 pokazano w stanie rozciągniętym, przy czym siła rozciągającą działa na wolną część 18 w płaszczyźnie półwyrobu 46. W skład drugiego elementu 4 wchodzi włókninowy półwyrób 45 złączony z wyrobem.

184 910

Półwyrób 45 może znajdować się w przednim obszarze centralnym wyrobu albo też stanowić ten obszar.

Na figurze 8b pokazano ten sam zespół łączący po jego złączeniu. Szczeliną 3 jest nanizaną na główkę 44 elementu haczykowego a powierzchnie dwóch półwyrobów 45, 46 opierają się o siebie. Struktura 2 jest trzymana w stanie rozciągniętym.

Na figurze 8c pokazano ten sam zespół łączący po złączeniu. Szczelina 3 jest ściągnięta na trzonku 43 elementu haczykowego. Oba półwyroby 45, 46 stykają się ze sobą. Struktura elastyczna 2 mogła sprężyście powrócić do stanu rozluźnionego. Wolna część końca 18 półwyrobu 46 naciska na jedną stronę trzonka 43. Kiedy zespół łączący znajduje się w takim położeniu/ to nie ma możliwości zluzowania pierwszego elementu złącznego 1 ze słupka za pomocą siły skierowanej od płaszczyzny półwyrobów 45, 46, ponieważ główka 44 słupka jest znacznie szersza niż szerokość skurczonej szczeliny 3.

Jak widać na fig. 8c, kiedy zespół łączący został złączony, na trzonki 43 odpowiednich słupków działa siła skierowana ogólnie przeciwnie do kierunku rozciągania pierwszego elementu złącznego 1. Zatem słupki powinny być skonstruowane tak, żeby w miarę możliwości skutecznie wytrzymały tę siłę.

Na figurach 7a-7h pokazano osiem możliwych przykładów wykonania (wariantów) konstrukcji elementu haczykowego 5, przy czym strzałki wskazują kierunek, w jakim przewiduje się działanie głównej części sił na słupki podczas noszenia wyrobu.

Pokazany na fig. 7a element haczykowy 5 ma postać stojącego, w przybliżeniu cylindrycznego słupka, który tworzy kąt prosty z płaszczyzną półwyrobu. Na boku trzonka znajduje się karb lub rowek 47, w którym może być mocno umocowana krawędź wolnej części końca 18 pierwszego elementu złącznego 1 (patrz fig. 6a) po złączeniu zespołu łączącego.

Element haczykowy 5 pokazany na fig. 7b jest stojącym, w przybliżeniu cylindrycznym słupkiem, który tworzy kąt ostry z płaszczyzną półwyrobu. Słupek jest pochylony w stosunku do kierunku działania wspomnianej siły.

Na figurach 7c, 7d, 7f i 7h pokazano różne słupki podobne do grzybków, składające się z trzonka 43 i główki 44. Na fig. 7d pokazano jeden przykład wykonania słupka w postaci podobnej do haczyka, natomiast na fig. 7g przykład wykonania, w którym rowek 47 biegnie skośnie do góry.

Elementy haczykowe 5 nie muszą koniecznie mieć postaci wystających na zewnątrz słupków, ale mogą mieć postać konwencjonalnych guzików, wciskanych słupków, zacisków przytrzymujących lub innych odpowiednich do tego elementów. Dopuszcza się również możliwość umieszczania słupków w zasadzie w płaszczyźnie półwyrobu 45 oraz kierowanie słupków przeciwnie do kierunku działania siły.

Claims (9)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Zespół łączący do wyrobów chłonnych, takich jak pieluchy typu majtkowego, pieluchy, wkłady ochronne dla osób nie panujących nad wydalaniem lub podobne zawierający pierwszy element złączny i drugi element złączny zahaczające o siebie podczas zakładania wyrobu, przy czym w skład pierwszego elementu złącznego wchodzi co najmniej jedna rozciągliwa część elastyczna zaopatrzona w co najmniej jeden otwór szczelinowy lub w formie luki, znamienny tym, że otwór (6) szczelinowy lub w formie luki, jest skierowany poprzecznie w stosunku do kierunku rozciągania się elastycznej części, zaś drugi element złączny (4) zawiera co najmniej jeden element haczykowy (5), który w położeniu podczas użytkowania jest umieszczony w otworze (6), szczelinowym lub w formie luki, przy czym w tym położeniu otwór (6), szczelinowy lub w formie luki, jest usytuowany wokół elementu haczykowego (5).
2. 2. Zespół łączący według zastrz. 1, znamienny tym, że pierwszy element złączny (1) zawiera arkusz materiału warstwowego, zaś otwór (6), szczelinowy lub w formie luki, ma postać ciągłej szczeliny (3) w arkuszu, ponadto w skład części elastycznej wchodzi zamontowana na arkuszu elastyczna struktura (2) rozciągająca się co najmniej poprzecznie do kierunku ciągłej szczeliny (3), przy czym co najmniej część elastycznej struktury (2) jest usytuowana poprzecznie do szczeliny (3).
3. 3. Zespół łączący według zastrz. 1, znamienny tym, że pierwszy element złączny (1) zawiera arkusz materiału warstwowego, zaś otwór (6), szczelinowy lub w formie luki, ma postać przerywanej szczeliny (3) w formie wielu oddzielnych szczelin w arkuszu, ponadto w skład części elastycznej wchodzi zamontowana na arkuszu elastyczna struktura (2) rozciągająca się co najmniej poprzecznie do kierunku przerywanej szczeliny (3), przy czym co najmniej cześć elastycznej struktury (2) jest usytuowana poprzecznie do szczeliny (3).
4. 4. Zespół łączący według zastrz. 2 albo 3, znamienny tym, że w skład elastycznej struktury (2) wchodzi co najmniej jedna elastyczna pętelka, zawierająca wiele w przybliżeniu równoległych elementów elastycznych (21-24, 31-35) rozciągających się co najmniej poprzecznie do kierunku szczeliny (3) i umieszczonych poprzecznie w stosunku do tej szczeliny.
5. 5. Zespół łączący według zastrz. 2 albo 3, znamienny tym, że w skład elastycznej struktury (2) wchodzi elastyczna siatka, rozciągająca się co najmniej poprzecznie do kierunku szczeliny (3).
6. 6. Zespół łączący według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienny tym, że w skład drugiego elementu złącznego (4) wchodzi w przybliżeniu płaski półwyrób, przy czym drugi element złączny (4) ma elementy haczykowe (5) wystające z płaszczyzny tego półwyrobu o sztywności większej od sztywności półwyrobu, zaś każdy z tych elementów haczykowych (5) ma część dolną usytuowaną bliżej powierzchni półwyrobu oraz część górną połączoną z częścią dolną, przy czym część górna ma większe pole powierzchni przekroju poprzecznego niż część dolna elementów haczykowych (5).
7. 7. Zespół łączący według zastrz. 1 albo 2 albo 3, znamienny tym, że w skład drugiego elementu złącznego (4) wchodzi w przybliżeniu płaski półwyrób (46), przy czym drugi element złączny (4) ma elementy haczykowe (5, 42) usytuowane pod kątem ostrym w stosunku do płaszczyzny półwyrobu, które mają ponadto większą sztywność niż ten półwyrób.
8. 8. Zespół łączący według zastrz. 1 albo 2 albo 3, znamienny tym, że w skład drugiego elementu złącznego (4) wchodzi w przybliżeniu płaski półwyrób (46), przy czym drugi element złączny (4) ma elementy haczykowe (5) wystające ku górze z płaszczyzny półwyrobu i mające większą sztywność niż ten półwyrób, ponadto każdy z elementów haczykowych (5) jest zaopatrzony w rowek lub karb (47).

   184 910
9. 9. Zespół łączącywedług aasta.1 albo 2 albo 3,:mamienny tym, że co najmniej górna część zlzmamtu heczykowago (5) me pola powiarzchmi przekroju poprzadzmago, większa min wymier otworu (6), szczalimowago lub w formia luki, w stenia zluzowemem.