PL185384B1

PL185384B1 - Inhalator proszku

Info

Publication number: PL185384B1
Application number: PL97328485A
Authority: PL
Inventors: Thomas J. Ambrosio; Warren A. Benson Jr.; Kim C. Dao; David J. Kenyon; Walter J. Kreiseder; Theodore J. Schonebaum; Allen J. Vogel; Louis B. Walker; Tsong-Toh Yang
Original assignee: Schering Corp
Priority date: 1996-02-21
Filing date: 1997-02-13
Publication date: 2003-04-30
Also published as: NO983832D0; ES2172763T3; SK287878B6; CZ259998A3; AU714886B2; CN1216476A; BR9707660A; TW333459B; JP2006263478A; DE69712324T2; RU2195965C2; NZ331361A; WO1997030743A2; IL120246A; JP3830972B2; CA2245799C; KR19990087128A; SK115498A3; CN1159076C; JP2000504955A

Abstract

1. Inhalator proszku, zaw ierajacy przew ód zasilani proszku polaczony z o budow a do przetrzym yw ania w sadu sproszkow anego m aterialu przeznaczonego do dozow ania, prze- w ód inhalacyjny w ystajacy w pierw szym kierunku 1 um ieszczony w p o lozeniu przem ieszczonym w zgledem tego przew odu zasila- jaceg o , zespól dozujacy do przenoszenia w stepnie okreslonej ilosci sproszkow anego m aterialu z przew odu zasilajacego do przew odu inhalacyjnego, dysze d o redukow ania w ielkosci czastek zbrylen sproszkow anego m aterialu z przew odu inhalacyjnego dla utw orzenia rozdrobnionego m aterialu proszkow ego 1 d la zm ie- szania tego rozdrobnionego sproszkow anego m aterialu z zasysanym pow ietrzem , która to dysza zaw iera w n ek e do zm ia- ny kierunku przeplyw u tego proszku z pierw szego kierunku przew odu inhalacyjnego na drugi kierunek odm ienny od tego pierw szego kierunku, która to w neka je st utw orzona przez sciane g ó rn a 1 sciane b o czn a przylaczona do obrzeza tej sciany górnej, przy czym sciana górna m a w sobie otw ór, zas w spom niana w neka m a postac zespolu zaw irow yw ujacego do zasadniczo ciaglej zm iany kierunku przeplyw u proszku w drugim kierunku w tej w nece, kom in odchodzacy od sciany góm ej otaczajaco w zgledem tego otw oru dla zm iany kierunku przeplyw u proszku z drugiego kierunku w neki zasadniczo z pow rotem na pierw szy kierunek, przy czym ten kom in w ystaje w zdluz kierunku osiow e- go inhalatora, 1 nasadke przykryw ow a, przy k ry w ajaca ten prze- w ód zasilajacy 1 dysze, z n a m ie n n y tym , ze w ew netrzna rurow a pow ierzchnia scienna kom ina (404) m a nieregularne elem enty p rzebiegajace w kierunku osiow ym inhalatora, m ajace postac ukierunkow anych pionow o row ków (405) w zglednie plaskich odcinków sciennych, zw iekszajacych pow ierzchnie o k tó ra ude- rzaja zbrylenia proszku P L 185384 B 1 F IG .1 PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest inhalator proszku, stosowany do inhalacji odmierzonej dawki sproszkowanego lekarstwa.

Podczas dozowania lekarstw, to jest związków aktywnych farmakologicznie, w postaci stałej do układu oddechowego i do płuc, należy przykładać szczególną uwagę do dokładności dozowania, która musi być mniejsza nik 0,1 miligrama. Dzieje się tak z tego względu, ke tego rodzaju lekarstwa są często dość niebezpieczne, i dostarczenie nadmiernych ich ilości moke być szkodliwe dla pacjenta. Ponadto, jekeli dawka dostarczona jest zbyt mała, wówczas nie spełnia swego zadania.

Jest równiek konieczne, aby cząsteczki opuszczające dozownik mieściły się zasadniczo w obrębie szczególnego zakresu rozmiarów, poniewak cząsteczki lekarstwa które są zbyt duke mogą nie dotrzeć do pokądanej dolnej części układu oddechowego, tak jak do drzewa oskrzelowego lub płuc, a zamiast tego będą osadzane w jamie ustnej lub przełyku i tym samym dotrą do układu trawiennego. Przykładowo, zalecane cząstki zwykle powinny mieć średnicę mniejszą nik około 10 mikrometrów.

Dotychczas stosowano rozmaite urządzenia do dozowania odmierzonej dawki sproszkowanego lekarstwa, łącznie ze sprękanymi urządzeniami aerozolowymi, urządzeniami wytwarzającymi mgłę, inhalatorami pompkowymi i podobnymi. Jednakke ze względu na biekące wymagania odnośnie względów środowiskowych, urządzenia aerozolowe stanowiące duką część urządzeń obecnych teraz na rynku są mniej zalecane. Ponadto, w przypadku urządzeń aerozolowych lekarstwo jest rozpuszczane lub zawieszane w ciekłej mieszaninie napędzającej, co powoduje wprowadzanie niepożądanych substancji chemicznych do ciała i dodatkowo składa się na złokoność tych urządzeń.

Z publikacji międzynarodowego zgłoszenia patentowego W094/14492 jest znany inhalator proszku, zawierający przewód zasilania proszku połączony z obudową do przetrzymywania wsadu sproszkowanego materiału przeznaczonego do dozowania, przewód inhalacyjny wystający w pierwszym kierunku i umieszczony w położeniu przemieszczonym względem tego przewodu zasilającego, zespół dozujący do przenoszenia wstępnie określonej ilości sproszkowanego materiału z przewodu zasilającego do przewodu inhalacyjnego, dyszę do redukowania wielkości cząstek zbryleń sproszkowanego materiału z przewodu inhalacyjnego dla utworzenia rozdrobnionego materiału proszkowego i dla zmieszania tego rozdrobnionego sproszkowanego materiału z zasysanym powietrzem, która to dysza zawiera wnękę do zmiany kierunku przepływu tego proszku z pierwszego kierunku przewodu inhalacyjnego na drugi kierunek odmienny od tego pierwszego kierunku, która to wnęka jest utworzona przez ścianę górną i ścianę boczną przyłączoną do obrzeka tej ściany górnej, przy czym ściana górna ma w sobie otwór, zaś wspomniana wnęka ma postać zespołu zawirowywującego do zasadniczo ciągłej zmiany kierunku przepływu proszku w drugim kierunku w tej wnęce, komin odchodzący od ściany górnej otaczająco względem tego otworu dla zmiany kierunku przepływu proszku z drugiego kierunku wnęki zasadniczo z powrotem na pierwszy kierunek, przy czym ten komin wystaje wzdłuk kierunku osiowego inhalatora, i nasadkę przykrywową, przykrywającą ten przewód zasilający i dyszę.

Dodatkowo do wspomnianych powykej rodzajów urządzeń dozujących, znane są równiek zespoły dozujące proszki. Badania wykazały, ke w zasadzie nie ma istotnych róknic pomiędzy reakcją oskrzelową na równowakne ilości substancji medycznych dozowanych przez urządzenia dozujące proszki lub urządzenia aerozolowe. Tak więc, istnieje obecnie wzrastający

185 384 popyt na urządzenia dozujące proszki które mogą dozować odmierzone dawki sproszkowanego lekarstwa. Przy tego rodzaju urządzeniach, proszek jest automatycznie wciągany podczas oddychania tak, że istnieje mniejsza potrzeba zsynchronizowania uwalniania lekarstwa z dokładnym rozpoczęciem wdychania dla zapewnienia jakości dostarczania produktu.

Jednakże gdy stosowane są aglomeraty zbudowane z cząstek twardych, mających gęstość masową od 0,29 do 0,36 g/mililitr, w przeciwieństwie do standardowych aglomeratów mających gęstość masową około 0,27 g/ml, wówczas frakcja wdychana to jest ta część cząstek która może przedostawać się do dolnego kanału powietrznego może być mniejsza niż pożądana. Przykładowo, badania wykazały że wdychana frakcja z dozownika proszku według wspomnianego powyżej międzynarodowego zgłoszenia dla formuły aglomeratów mometazonu/laktozy mającej stosunek wagowy komponentów wynoszący 1:5,8 dostarcza jedynie około 10% całkowitej ilości cząstek mających średnice mniejsze niż około 3,8 mikrometrów'. Stwierdzono, że jedną z prawdopodobnych tego przyczyn jest zastosowanie dyszy wirowej, która nie rozbija w sposób wystarczający twardych aglomeratów.

Następny tego rodzaju problem występujący w przypadku takiego rozwiązania polega na tym, że gwinty śrubowe na nasadce i adaptorze stwarzają warunki w których nasadka może być przedwcześnie ściągnięta ze względu na tolerancje gwintów śrubowych. W rezultacie, dozownik może nie być przekręcony o pełne 180°, jak jest to wymagane. Tak więc, można nie dostarczyć właściwej dawki, i może nie zostać aktywowany mechanizm licznikowy. Ponadto, przez przedwczesne ściągnięcie nasadki, może nie być możliwe łatwe ponowne nałożenie nasadki na dozownik dla jego zamknięcia.

Ponadto, umieszczenie nasadki dla obrócenia nie zawsze może powodować dokładne ustawienie w linii.

Inny możliwy problem polega na przytwierdzeniu ustalacza proszku do płytki odmierzającej dawkę. Jeżeli jest stosowany gorący stopiony klej, to klej ten może przeciekać do siatki, przez co nie uzyska się żądanej jakości i konsystencji. Ponadto, przez ogrzanie siatki może nastąpić zniekształcenie jej płaskości i/lub jej uszkodzenie.

Następny potencjalny problem polega na tym, że zapadka stosowana w mechanizmie zliczającym głównego rozwiązania wymaga stosowania dodatkowej sprężyny metalowej. Zwiększa to ilość części, utrudnia montaż, otrzymuje się zespół zapadki który nie jest całkowicie formowalny i nie zawsze zapewnia otrzymanie całkowicie rzetelnego mechanizmu zliczającego. Jakkolwiek w późniejszym rozwiązaniu jest ujawniony całkowicie formowany zespół sprężyny i zapadki, to jednak tego rodzaju całkowicie formowany zespół sprężyny i zapadki jest trudniejszy do uformowania i nie jest tak zadowalający w stosowaniu jak rozwiązanie główne.

Następny potencjalny problem dotyczy wskaźników na ciągłych i przerywanych pierścieniach zliczających mechanizmu zliczającego, to znaczy dozownik musi być sprowadzony do położenia poziomego dla odczytania cyfr, zamiast otrzymywania wskaźników do odczytywania gdy dozownik pozostaje w swym normalnym położeniu wyprostowanym.

Na koniec, dysza wirowa i ustnik mogą być dość łatwo odłączone od korpusu napędzającego podczas inhalowania, co ewentualnie powoduje problem związany z ich wciągnięciem lub połknięciem.

Celem wynalazku jest opracowanie udoskonalonego inhalatora proszku, umożliwiającego wyeliminowanie powyższych problemów.

Inhalator proszku, zawierający przewód zasilania proszku połączony z obudową do przetrzymywania wsadu sproszkowanego materiału przeznaczonego do dozowania, przewód inhalacyjny wystający w pierwszym kierunku i umieszczony w położeniu przemieszczonym względem tego przewodu zasilającego, zespół dozujący do przenoszenia wstępnie określonej ilości sproszkowanego materiału z przewodu zasilającego do przewodu inhalacyjnego, dyszę do redukowania wielkości cząstek zbryleń sproszkowanego materiału z przewodu inhalacyjnego dla utworzenia rozdrobnionego materiału proszkowego i dla zmieszania tego rozdrobnionego sproszkowanego materiału z zasysanym powietrzem, która to dysza zawiera wnękę do zmiany kierunku przepływu tego proszku z pierwszego kierunku przewodu inhalacyjnego na drugi kierunek odmienny od tego pierwszego kierunku, która to wnęka jest utworzona

185 384 przez ścianę górną i ścianę boczną przyłączoną do obrzeża tej ściany górnej, przy czym ściana górna ma w sobie otwór, zaś wspomniana wnęka ma postać zespołu zawirowywującego do zasadniczo ciągłej zmiany kierunku przepływu proszku w drugim kierunku w tej wnęce, komin odchodzący od ściany górnej otaczająco względem tego otworu dla zmiany kierunku przepływu proszku z drugiego kierunku wnęki zasadniczo z powrotem na pierwszy kierunek, przy czym ten komin wystaje wzdłuż kierunku osiowego inhalatora, i nasadkę przykrywową, przykrywającą ten przewód zasilający i dyszę, według wynalazku charakteryzuje się tym, że wewnętrzna rurowa powierzchnia ścienna komina ma nieregularne elementy przebiegające w kierunku osiowym inhalatora, mające postać ukierunkowanych pionowo rowków względnie płaskich odcinków ściennych, zwiększających powierzchnię o którą uderzają zbrylenia proszku.

Środkowa oś przewodu inhalacyjnego korzystnie jest usytuowana równolegle i w odstępie względem środkowej osi komina.

Rowki korzystnie są utworzone przez liczne pierwsze wklęsłe sekcje ścienne przechodzące w kierunku osiowym i mające łuk o pierwszym promieniu w kierunku poprzecznym do tego kierunku osiowego, oraz liczne drugie sekcje ścienne wystające w kierunku osiowym i wzajemnie łączące się z pierwszymi wklęsłymi sekcjami ściennymi.

Drugie sekcje ścienne korzystnie mają konfigurację wklęsłą o łuku mającym drugi promień w kierunku poprzecznym do tego kierunku osiowego, przy czym ten drugi promień jest większy niż pierwszy promień.

Ściana górna ma kształt okrągły a jej otwór jest umieszczony centralnie w tej ścianie górnej, zaś zespół zawirowywujący zawiera zakrzywioną ścianę przechodzącą od tego otworu do osłony.

Zakrzywiona ściana korzystnie przechodzi w sposób zasadniczo spiralny.

Korzystnie zakrzywiona ściana jest połączona z górną ścianą.

Obudowa proszku zawiera korpus zbiornikowy do przetrzymywania wsadu sproszkowanego materiału przeznaczonego do wydozowania, która to obudowa proszku zawiera przewód inhalacyjny, oraz korpus napędzający przytwierdzony do korpusu zbiornikowego dla napędzania tego korpusu zbiornikowego w kierunku obrotowym, który to korpus napędzający zawiera liczne wgłębienia w jego górnej części, zaś zespół dozujący do przenoszenia wstępnie określonej ilości sproszkowanego materiału ma postać płytki odmierzającej dawkę, która zawiera otwór odmierzania dawki do przetrzymywania odmierzonej ilości sproszkowanego materiału, a ponadto ta płytka odmierzająca jest umieszczona poniżej wsadu sproszkowanego materiału, i ta płytka odmierzająca i przewód zasilający są umieszczone obracalnie względem siebie w obydwu kierunkach dookoła wspólnej osi środkowej tak, że otwór odmierzania dawki jest przemieszczalny selektywnie do połączenia ze wspomnianym wsadem sproszkowanego materiału lub z przewodem inhalacyjnym, przy czym płytka odmierzająca dawkę jest obciążona sprężymy popychającą płytkę odmierzającą i obudowę proszku ku sobie, zaś do korpusu napędzającego jest zamontowana dysza dla pobierania tej odmierzonej dawki sproszkowanego materiału przez przewód inhalacyjny, która to dysza zawiera żebra przyspawane we wgłębieniach korpusu napędzającego.

Przynajmniej jedno z wgłębień korzystnie rozciąga się na długości odmiennej niż inne z tych wgłębień, zaś żebra mają długości odpowiadające długościom odpowiednich wgłębień.

Żebra i korpus napędzający są wykonane z tworzywa sztucznego, a ponadto żebra są przyspawane ultradźwiękowo w tych wgłębieniach korpusu napędzającego tak, że plastyczny materiał żeber jest wtopiony do plastycznego materiału tych wgłębień.

Korpus napędzający korzystnie posiada ścianę górną, zaś wgłębienia są umieszczone wzdłuż obwodowej części ściany górnej.

Ściana górna korzystnie ma konfigurację kolistą, zaś wgłębienia są umieszczone wzdłuż wspólnego okręgu w obwodowej części okrągłej ściany górnej.

Korpus napędzający korzystnie zawiera przynajmniej jedno wgłębienie napędzające ze sprężystym palcem w każdym wgłębieniu napędzającym, adaptor zamontowany nieobrotowo względem płytki odmierzającej, który to adaptor zawiera przynajmniej jedno wgłębienie blokujące dla pomieszczenia tego przynajmniej jednego sprężystego palca dla zapobieżenia obrotowi

185 384 obudowy proszku względem adaptora i płytki odmierzającej, i nasadkę przykrywową zawierającą zespół inicjujący do powodowania obracania obudowy proszku tak, że przewód inhalacyjny jest połączony z otworem odmierzania dawki, gdy nasadka przykrywową jest zdjęta z położenia przykrywającego obudowę proszku i dla obracania obudowy proszku tak, że przewód inhalacyjny przestaje być połączony z otworem odmierzania dawki, gdy nasadka przykrywową jest przytwierdzona przykrywające do obudowy proszku, zaś zespół inicjujący zawiera przynajmniej jedno żebro inicjujące do odchylania przynajmniej jednego sprężystego palca poza wspomniane przynajmniej jedno wgłębienie blokujące adaptora dla umożliwienia obrotu obudowy proszku względem płytki odmierzającej i dla łączenia z przynajmniej jednym wgłębieniem napędzającym dla obrócenia obudowy proszku względem płytki odmierzającej.

Korpus napędzający korzystnie zawiera dwa średnicowo przeciwległe sprężyste palce, adaptor zawiera dwa średnicowo przeciwległe wgłębienia blokujące, a nasadka zawiera przynajmniej dwa średnicowo przeciwległe żebra inicjujące.

Korzystnie korpus napędzający zawiera dwa średnicowo przeciwległe wgłębienia napędzające i dwa sprężyste palce zachodzące wewnątrz tych dwóch wgłębień napędzających w stanie nieodchylonym.

Każde żebro inicjujące korzystnie zawiera górną część pochyłą i dolną część pochyłą, które spotykają się przy wystającej części pośredniej, a grubość ich maleje gdy odsuwają się od tej wystającej części, tak że górna część pochyła początkowo odchyla ten przynajmniej jeden sprężysty palec poza przynajmniej jedno wgłębienie blokujące podczas zdejmowania nasadki przykrywowej z położenia przykrycia, a dolna część pochyła początkowo odchyla ten przynajmniej jeden sprężysty palec poza przynajmniej jedno wgłębienie blokujące podczas przytwierdzania nasadki przykrywowej do położenia przykrywającego.

Korzystnie każdy sprężysty palec zawiera wgłębienie, które mieści w sobie wystającą część, gdy nasadka przykrywową jest całkowicie przytwierdzona w położeniu przykrywającym.

Adaptor korzystnie zawiera przynajmniej jedną spiralną bieżnię krzywkową mającą przekrój zasadniczo kwadratowy, zaś nasadka przykrywowa zawiera pierścieniową osłonę mającą wewnętrzną powierzchnię, oraz przynajmniej jedną krzywkę utworzoną na dolnej części wewnętrznej powierzchni pierścieniowej osłony dla przemieszczania w obrębie tej przynajmniej jednej śrubowej bieżni krzywkowej.

Każda krzywkowa bieżnia korzystnie zawiera część wejściową wyznaczającą pionową strefę spadku, w której łączy się z przynajmniej jedną krzywką przed umożliwieniem spiralnego ruchu tej przynajmniej jednej krzywki w obrębie przynajmniej jednej krzywkowej bieżni.

Inhalator według wynalazku ma dwie śrubowe bieżnie krzywkowe i dwie krzywki.

Płytka odmierzająca korzystnie posiada stronę spodnią ze znajdującymi się na niej żebrami, ustalacz przepuszczalny dla gazu, przytrzymujący dawkę sproszkowanego materiału w otworze odmierzania dawki, który to ustalacz jest umieszczony poniżej otworu odmierzania dawki, a ponadto ustalacz jest umieszczony przykrywająco względem strony spodniej płytki odmierzającej i znajdujących się na niej żeber, a ponadto ustalacz jest przyspawany do tych żeber tak, że żebra są wtopione do ustalacza.

Ustalacz korzystnie jest utworzony z materiału wybranego z grupy składającej się z przepuszczalnego dla gazu filtru, ekranu siatkowego, siatki z materiału porowatego i płytki perforowanej.

Ustalacz korzystnie jest przyspawany ultradźwiękowo do żeber, które są utworzone w licznych, rozstawionych, współśrodkowych okręgach.

Każde żebro ma zasadniczo trójkątny kształt przekroju.

Inhalator według wynalazku korzystnie zawiera podstawę mającą na sobie wystający osiowo słupek ustalający, współosiowy ze wspólną osią i podłączony nieobrotowo do płytki odmierzającej, oraz podzespół zliczający zamontowany obrotowo na podstawie otaczająco względem słupka ustalającego, dla dostarczania widzialnego zliczenia liczby dawek sproszkowanego materiału, które zostały wydozowane lub które pozostały do wydozowania w odpowiedzi na względny obrót obudowy proszku i płytki odmierzającej, który to podzespół zliczający zawiera pierścienie zliczające do dostarczania tego widzialnego zliczenia, które to

185 384 pierścienie zliczające są obrotowe dookoła wspólnej osi środkowej i mają na sobie wskaźniki zliczania dla pokazywania tego widzialnego zliczenia, przy czym te pierścienie zliczające zawierają ciągły pierścień zliczający, mający na sobie wskaźniki zliczania i zęby przekładniowe, utworzone dookoła na jego wewnętrznej powierzchni, i okresowy pierścień zliczający, zamontowany współosiowo z ciągłym pierścieniem zliczającym i mający na sobie wskaźniki zliczania i zęby przekładniowe, utworzone dookoła na jego wewnętrznej powierzchni, okienko, przez które jest pokazywany jeden ze wskaźników zliczania pierścieni zliczających dla wskazania liczby odpowiadającej ilości dawek sproszkowanego materiału, które zostały wydozowane lub pozostały do wydozowania, oraz zespół zapadkowy do przyrostowego obracania pierścieni zliczających w odpowiedzi na względny obrót pomiędzy płytką odmierzającą i obudową proszku, który to zespół zapadkowy jest połączony z zębami przekładniowymi ciągłego pierścienia zliczającego i okresowego pierścienia zliczającego dla obracania ciągłego pierścienia zliczającego o jeden przyrost za każdym razem, gdy jest wydozowana dawka sproszkowanego materiału dla pokazania następnego wskaźnika zliczającego ciągłego pierścienia zliczającego poprzez okienko, i dla obracania okresowego pierścienia zliczającego o jeden przyrost po każdej wstępnie określonej ilości obrotowych przyrostów ciągłego pierścienia zliczającego dla pokazania następnego ze wskaźników zliczania okresowego pierścienia zliczającego poprzez okienko, przy czym ten zespół zapadkowy posiada zewnętrzną powierzchnię i wewnętrzną powierzchnię, zapadkę uformowaną integralnie jako pojedyncza część z zewnętrzną powierzchnią tej zewnętrznej ściany, dla kontaktu z zębami przekładniowymi ciągłego pierścienia zliczającego lub okresowego pierścienia zliczającego, i sprężynę zapadkową, uformowaną integralnie jako pojedyncza część z wewnętrzną powierzchnią zewnętrznej ściany, dla odchylania zapadki do kontaktu z zębami przekładniowymi ciągłego pierścienia zliczającego okresowego pierścienia zliczającego, która to sprężyna zapadkowa przechodzi wzdłuż kierunku zasadniczo promieniowego.

Zapadkowa sprężyna korzystnie ma ogólny kształt litery L i konfigurację ogólnie liniową i wystaje pod kątem od wewnętrznej powierzchni ściany zewnętrznej.

Sprężyna zapadkowa korzystnie posiada jeden koniec uformowany integralnie z górną częścią wewnętrznej powierzchni zewnętrznej ściany.

Zęby przekładniowe ciągłego pierścienia zliczającego korzystnie są rozmieszczone odpowiednio do znajdujących się na nim wskaźników zliczania, a zęby przekładniowe okresowego pierścienia zliczającego są rozmieszczone odpowiednio do znajdujących się na nim wskaźników zliczania.

Korzystnie zęby przekładniowe ciągłego pierścienia zliczającego zawierają liczne kolejne pierwsze zęby przekładniowe o pierwszej głębokości i przynajmniej jeden drugi ząb przekładniowy o drugiej, większej głębokości, przy czym każdy drugi ząb przekładniowy jest umieszczony po każdej wstępnie określonej ilości pierwszych zębów przekładniowych, zaś okresowy pierścień zliczający zawiera liczne kolejne trzecie zęby przekładniowe o głębokości równej głębokości każdego drugiego zęba przekładniowego ciągłego pierścienia zliczającego tak, że zapadka łączy się z kolejnymi pierwszymi zębami przekładniowymi podczas kolejnych dozowań i łączy się z drugim zębem przekładniowym i trzecim zębem przekładniowym okresowego pierścienia zliczającego po licznych wydozowaniach.

Zespół zapadkowy korzystnie zawiera zespół napędzający zapadkę do przyrostowego obracania zapadki, który to zespół napędzający zapadkę zawiera ustalacz zamontowany obrotowo na podstawie współosiowo z ciągłym pierścieniem zliczającym i okresowym pierścieniem zliczającym, przy czym ustalacz zawiera pierwszy zespół napędzający zapadkę do łączenia się z jednym bokiem zespołu zapadkowego dla przyrostowego obracania tej zapadki w pierwszym kierunku obrotowym przy zakończeniu obrotu ustalacza w pierwszym kierunku obrotowym i drugi zespół napędzający zapadkę dla łączenia się z przeciwległym bokiem zespołu zapadkowego dla przyrostowego obracania tej zapadki w drugim, przeciwnym kierunku obrotowym przy końcu obrotu ustalacza w drugim, przeciwnym kierunku obrotu.

Wskaźniki korzystnie są usytuowane w kierunku osiowym inhalatora tak, że mogą być odczytywane gdy inhalator jest ustawiony pionowo.

185 384

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia perspektywiczny widok dozownika odmierzonej dawki proszku według wynalazku, fig. 2 - perspektywiczny widok dozownika odmierzonej dawki proszku z fig. 1, z usuniętą nasadką przykrywającą, fig. 3 - rozłożony na części perspektywiczny widok dozownika odmierzonej dawki proszku z fig. 1, fig. 4 - podłużny przekrój dozownika odmierzonej dawki proszku z fig. 1, fig. 5 - widok z przodu częściowo w przekroju korpusu zbiornika dozownika odmierzonej dawki proszku z fig. 1, fig. 6 - widok z góry korpusu zbiornika z fig. 5, fig. 7 - widok z dołu korpusu zbiornika z fig. 5, fig. 8 - przekrój korpusu zbiornika z fig. 6, wzdłuż linii 8-8, fig. 9 - widok z góry korka zbiornika dozownika odmierzonej dawki proszku z fig. 1, fig. 10 - widok z dołu korka zbiornika z fig. 9, fig. 11 - widok z boku korka zbiornika z fig. 9, patrząc od linii 11-11, fig. 12 - przekrój korka zbiornika z fig. 9, wzdłuż linii 12-12, fig. 13 - przekrój korka zbiornika z fig. 9, wzdłuż linii 13-13, fig. 14 - widok z przodu korpusu napędzającego dozownika odmierzonej dawki proszku z fig. 1, fig. 15 - widok z góry korpusu napędzającego z fig. 14, fig. 16 - widok z dołu korpusu napędzającego z fig. 14, fig. 17 przekrój korpusu napędzającego z fig. 15, wzdłuż linii 17-17, fig. 18 - przekrój korpusu napędzającego z fig. 16, wzdłuż linii 18-18, fig. 19 - przekrój korpusu napędzającego z fig. 16, wzdłuż linii 19-19, fig. 20 - przekrój korpusu napędzającego z fig. 16, wzdłuż linii 20-20, fig. 21

- przekrój pokazujący jeden ze sprężystych palców, fig. 22 - widok z góry płytki odmierzającej dawkę dozownika odmierzonej dawki proszku z fig. 1, fig. 22A - przekrój płytki odmierzającej dawkę z fig. 22, wzdłuż linii 22A-22A, fig. 22B - przekrój płytki odmierzającej dawkę z fig. 22, wzdłuż linii 22B-22B, wraz z formą do formowania płytki przedstawioną liniami przerywanymi, fig. 22C - powiększony przekrój części płytki odmierzającej dawkę z fig. 22B, fig. 23 - widok z dołu płytki odmierzającej dawkę z fig. 22, fig. 24A - widok z góry zmodyfikowanej płytki odmierzającej dawkę, fig. 24B - widok z dołu płytki odmierzającej dawkę z fig. 24A, fig. 24C - przekrój płytki odmierzającej dawkę z fig. 24A wzdłuż linii 24C-24C, fig. 24D - przekrój płytki odmierzającej dawkę z fig. 24B, wzdłuż linii 24D-24D, fig. 24E - powiększony przekrój części płytki odmierzającej dawkę z fig. 22D, fig. 24F powiększony przekrój części płytki odmierzającej dawkę z fig. 22E, fig. 25 - widok z góry podstawy dozownika do odmierzania dawki proszku z fig. 1, fig. 26 - widok z dołu podstawy z fig. 25, fig. 27 - widok z przodu podstawy z fig. 25, fig. 28 - widok z boku podstawy z fig. 25, fig. 29 - przekrój podstawy z fig. 25, wzdłuż linii 29-29, fig. 30 - widok z dołu dolnego ustalacza sprężystego dozownika odmierzonej dawki proszku z fig. 1, fig. 31 - widok z góry dolnego ustalacza sprężystego z fig. 30, fig. 32 - widok z boku dolnego ustalacza sprężystego z fig. 30, fig. 33 - przekrój dolnego ustalacza sprężystego z fig. 30, wzdłuż linii 33-33, fig. 34

- przekrój dolnego ustalacza sprężystego z fig. 30, wzdłuż linii 34-34, fig. 35 - widok z góry płytki podporowej dozownika odmierzonej dawki proszku z fig. 1, fig. 36 - widok z dołu płytki podporowej z fig. 35, fig. 37 - przekrój płytki podporowej z fig. 35 wzdłuż linii 37-37, fig. 38 - przekrój części płytki odmierzającej dawkę, płytki podporowej i ustalacza proszku według alternatywnego rozwiązania wynalazku, fig. 39 - przekrój części płytki odmierzającej dawkę, płytki podporowej i ustalacza proszku według następnego alternatywnego rozwiązania wynalazku, fig. 40 - widok z przodu adaptora dozownika odmierzania dawki proszku z fig. 1, fig. 41 - widok z boku adaptora z fig. 40, fig. 42 - widok z dołu adaptora z fig. 40, fig. 43 widok z góry z fig. 40, fig. 44 - przekrój adaptora z fig. 43, wzdłuż linii 44-44, fig. 45 - powiększony przekrój części adaptora z fig. 41, przedstawiający jego okienko, fig. 46 - widok z góry dyszy zawirowywującej dozownika odmierzonej dawki proszku z fig. 1, fig. 47 - widok z dołu dyszy zawirowywującej z fig. 46, fig. 48 - widok z boku dyszy zawirowywującej z fig. 46, fig. 49 - przekrój dyszy zawirowywującej z fig. 47 wzdłuż linii 49-49, fig. 50A - powiększony widok z dołu środka dyszy zawirowywującej z fig. 46, fig. 50B - przekrój przedstawiający mocowanie dyszy zawirowywującej do korpusu napędzającego, fig. 51 - widok z góry ustnika dozownika odmierzonej dawki proszku z fig. 1, fig. 52 - przekrój ustnika z fig. 51, wzdłuż linii 52-52, fig. 53 - przekrój ustnika z fig. 51, wzdłuż linii 53-53, fig. 54 - widok z dołu ustnika z fig. 51, fig. 55 - widok z boku ustnika z fig. 51, fig. 56 - widok z boku nasadki przykrywowej dozownika odmierzonej dawki proszku z fig. 1, fig. 57 - widok z dołu nasadki przykrywowej z fig. 56, fig. 58 - widok z góry nasadki przykrywowej z fig. 56, fig. 59 - przekrój nasadki

185 384 przykrywowej z fig. 57, fig. 60 - przekrój nasadki przykrywowej z fig. 58, wzdłuż linii 58-58, fig. 61 - perspektywiczny widok dolnej wewnętrznej nasadki z fig. 56, przedstawiający jedną krzywkę, fig. 62 - przekrój nasadki przykrywowej z fig. 59, wzdłuż linii 62-62, fig. 63 - przekrój nasadki przykrywowej z fig. 60, wzdłuż linii 63-63, fig. 64 - widok z dołu uchwytu środka osuszającego dozownika odmierzonej dawki proszku z fig. 1, fig. 65 - widok z boku uchwytu środka osuszającego z fig. 64, fig. 66 - przekrój uchwytu środka osuszającego z fig. 64 wzdłuż linii 66-66, fig. 67 - widok z góry ciągłego pierścienia zliczającego dozownika odmierzonej dawki proszku z fig. 1, fig. 68 - widok z dołu ciągłego pierścienia zliczającego z fig. 67, fig. 69A - przekrój ciągłego pierścienia zliczającego z fig. 67, wzdłuż linii 69A-69A, fig. 69B - przekrój ciągłego pierścienia zliczającego z fig. 67, wzdłuż linii 69B-69B, fig. 70 widok z boku pierścienia zliczającego z fig. 67, fig. 71 - widok z góry okresowego pierścienia zliczającego dozownika odmierzonej dawki proszku z fig. 1, fig. 72 - widok z dołu okresowego pierścienia zliczającego z fig. 71, fig. 73 - przekrój okresowego pierścienia zliczającego z fig. 71, wzdłuż linii 73-73, fig. 74 - widok z boku okresowego pierścienia zliczającego z fig. 71, fig. 75 - widok z góry zespołu zapadkowego dozownika odmierzonej dawki proszku z fig. 1, fig. 76 - widok z dołu zespołu zapadkowego z fig. 75, fig. 77 - widok z boku zespołu zapadkowego z fig. 75, fig. 78 - widok z tyłu zespołu zapadkowego z fig. 75, fig. 79 - przekrój zespołu zapadkowego z fig. 75, wzdłuż linii 79-79, fig. 80 - widok z góry zespołu zapadkowego według następnego rozwiązania wynalazku, fig. 81 - widok z dołu zespołu zapadkowego z fig. 80, fig. 82 - widok z boku zespołu zapadkowego z fig. 80, fig. 83 - przekrój zespołu zapadkowego z fig. 80, wzdłuż linii 83-83, fig. 84 - widok z góry zespołu zapadkowego według następnego rozwiązania wynalazku, fig. 85 - widok z dołu zespołu zapadkowego z fig. 84, fig. 86 - widok z boku zespołu zapadkowego z fig. 84, fig. 87 - przekrój zespołu zapadkowego z fig. 84, wzdłuż linii 87-87, fig. 88 - przekrój zespołu zapadkowego z fig. 84, wzdłuż linii 88-88, fig. 89A-89E - podłużne przekroje części dozownika odmierzonej dawki proszku, pokazujące zamykanie nasadki w kolejnych momentach czasowych i fig. 90A i 90B - powiększone przekroje części dozownika odmierzonej dawki proszku w momentach czasowych odpowiednio z fig. 89C i odpowiednio 89E.

Jak przedstawiono na fig. 1-4, dozownik odmierzonej dawki proszku 10 według wynalazku zawiera obudowę proszku 20 do przetrzymywania wsadu materiału sproszkowanego przeznaczonego do dozowania, i do dostarczania użytkownikowi odmierzonych dawek proszku.

Obudowa proszku 20 jest zbudowana z korpusu zbiornikowego 22, korka zbiornikowego 90 i korpusu napędzającego 120, przy czym każdy z tych elementów jest korzystnie utworzony jako pojedyncza formowana część z tworzywa sztucznego.

Na fig. 3-8 pokazano korpus zbiornikowy 22, zawierający okrągłą ścianę górną 24 mającą pierścieniową osłonę 26 wystającą w dół od obrzeża okrągłej ściany górnej 24. Pierścieniowa osłona 26 zawiera górną pierścieniową sekcję osłonową 28, której górny koniec wystaje w dół od obrzeża okrągłej ściany górnej 24, i dolną pierścieniową sekcję osłonową 30 wystającą w dół od dolnego końca górnej pierścieniowej sekcji osłonowej 28. Dolna pierścieniowa sekcja osłonowa 30 posiada wewnętrzną i zewnętrzną średnicę, większe niż odpowiednio zewnętrzna i wewnętrzna średnica górnej pierścieniowej sekcji osłonowej 28. Przy górnym końcu dolnej pierścieniowej sekcji osłonowej 30 jest utworzony w ten sposób zewnętrzny pierścieniowy występ 32.

W pierścieniowej osłonie 26 są utworzone średnicowo przeciwległe, przechodzące osiowo szczeliny napędowe 34 i 36, z których każda przechodzi na odmienny obwodowy zasięg kątowy dookoła pierścieniowej osłony 26. Przykładowo, szczelina napędowa 34 rozciąga się wzdłuż luku 30° obwodowo względem pierścieniowej osłony 26, zaś szczelina napędowa 36 rozciąga się wzdłuż luku 40° obwodowo względem pierścieniowej osłony 24. Oczywiście wynalazek nie jest ograniczony do takich szczególnych kątów. Szczeliny napędowe 34 i 36 są otwarte przy swych dolnych końcach 38, 40, odpowiednio, i rozciągają się ku górze całkowicie przez dolną pierścieniową część osłonową 30 i częściowo przez górną część osłonową 28. Tak więc, szczeliny napędowa 34 i 36 mają zamknięte górne końce które tworzą krawędzie gniazdowe 42 i 44.

185 384

Obudowa proszku 20 zawiera łukowy przewód rozgałęźmy 46, utworzony na górnej powierzchni okrągłej ściany górnej 24, w położeniu obwodowym odsuniętym od jej środka. Przewód rozgałęźny 46 zawiera łukowatą komorę 47 przechodzącą obwodowo na łukową odległość około 140° dookoła obwodowej _z części okrągłej ściany górnej 24 i która jest utworzona przez otaczającą ścianę komory 48. Ściana komory 48 jest utworzona przez dolną część ściany komory 50 wystającą w górę od okrągłej ściany górnej 24 i górną część ściany komory 52 wystającą w górę od górnego końca dolnej części ściany komory 50. Kształty części ścian 50 i 52 są zasadniczo identyczne, jednakże wewnętrzne wymiary górnej części ściany 52 są mniejsze nik wewnętrzne wymiary dolnej ściany 50. W rezultacie powstaje występ 54 przy dolnym końcu górnej części ściany komory 52.

Okrągła ściana górna 24 zawiera otwór 55 o tym samym kształcie i wymiarach co dolna część ściany komory 50 przewodu rozgałęźnego 46 i w jednej linii z dolnym końcem dolnej ściany komory 50. Górny koniec przewodu rozgałęźnego 46, a w szczególności góma część ściany komory 52 jest zamknięta ścianą górną 56 przewodu rozgałęźnego, która jest ustawiona pod kątem ku dołowi od jej środka i która posiada otwór 58 w swym środku.

Na ścianie górnej 52 przewodu rozgałęźnego jest utworzony przewód zasilania proszku 60 w jej środku w jednej linii z otworem 58. Górny koniec przewodu zasilania proszku 60 jest otwarty. Przewód zasilania proszku 60 jest normalnie wypełniony proszkiem 62 do inhalowania. Stosowane tu określenia „sproszkowane lekarstwa” i „proszek” obejmują proszek zmikzo6izowα6y, proszek sferoidalny, proszek mikzskapsułowα6y, aglomeraty proszku i tym podobne, i określenia te są stosowane wymiennie.

Na okrągłej ścianie górnej 24 zasadniczo równolegle do przewodu zasilania proszku 60 i osiowo odsunięty od środkowej osi okrągłej ściany górnej 24 jest utworzony równiek inhalacyjny przewód Venturi 64 w kształcie stożka ściętego. Oś środkowa przewodu zasilania proszku 60 i oś środkowa przewodu Venturi 64 leżą na okręgu mającym środek zgodny ze środkiem okrągłej ściany górnej 24, tak aby były umieszczone przy części obwodowej okrągłej ściany górnej 24, przy czym środkowe osie przewodów 60 i 64 są oddalone od siebie wzdłuż tego okręgu o kąt około 105°.

W szczególności, przewód Ve6tuzi jest utworzony przez dolną sekcję przewodu Ve6turi 66 i górną sekcję przewodu Venturi 68, ułożone osiowo w jednej linii, przy czym każda ma malejącą średnicę od dolnego końca do górnego swego końca. Górny koniec górnej sekcji przewodu Venturi 68 jest otwarty, a góma sekcja przewodu Venturi 68 ma mniejszą średnicę niż dolna sekcja przewodu Venturi 66, tak ke powstaje wewnętrzny pierścieniowy występ 70 przy dolnej krawędzi górnej sekcji przewodu Ve6turi 68. Okrągła ściana góma 24 zawiera następny otwór 72 o tym samym kształcie i wymiarach co dolny koniec dolnej sekcji przewodu Ve6turi 66 i w jednej z nimi linii.

Obwodowa ściana mocująca 74 przechodzi w zasadzie dookoła kolistego łuku na obwodowej części okrągłej ściany górnej 24, otaczając dolną część ściany komory 50 i dolną sekcję przewodu Venturi 66. W ścianie mocującej 74 jest utworzona szczelina 77 w położeniu naprzeciwko przewodów 60 i 64, i dwie równoległe, rozstawione, wystające promieniowo klapki 78 wystają wewnętrznie od przeciwległych końców ściany mocującej 74 przy szczelinie 76. Zewnętrznie od górnego końca ściany mocującej 74 wystaje promieniowo pierścieniowa warga 80.

Jak wynika z poniższego opisu, konieczne jest aby dolna powierzchnia okrągłej ściany górnej 24 była możliwie gładka, to jest aby miała bardzo niewiele nierówności. Jednakże jest to trudne do uzyskania przy formowaniu korpusu zbiornikowego 22 jako pojedyncza część. Z tego względu dla pokonania tego problemu, zastosowano korek zbiornikowy 90, jak pokazano na fig. 3 i 9-13.

W szczególności, korek zbiornikowy 90 zawiera cienką okrągłą płytkę 92 która z tego względu jest bardzo cienka, to może być formowana tak, ke ma bardzo gładką dolną powierzchnię bez żadnych nierówności. Zewnętrzna średnica okrągłej płytki 92 jest zasadniczo równa wewnętrznej średnicy górnej pierścieniowej części osłonowej 28 tak, ke korek zbiornikowy 90 może być w niej pasowany, jak pokazano na fig. 4. W takim stanie, dolna powierzchnia

185 384 okrągłej płytki 92 skutecznie jest na jednym poziomie z krawędziami gniazdowymi 42 i 44 szczelin napędowych 44 i 46.

Okrągła płytka 92 ma okrągły otwór 94, pierwszy zasadniczo owalny otwór 96 i drugi zasadniczo owalny otwór 98, przy czym wszystkie mają środki przechodzące wzdłuż imagieacyjengs okręgu mającego środek w środku płytki 92.

Na górnej powierzchni okrągłej płytki 92 jest utworzony okrągły przewód 100 otaczający okrągły otwór 94. Przewód 100 jest otwarty na swym górnym i dolnym końcu i ma zewnętrzną średnicę i wysokość zasadniczo równe odpowiednio wewnętrznej średnicy i wysokości dolnej sekcji przewodu Venturi 66 i wewnętrzną średnicę równą wewnętrznej średnicy górnej sekcji przewodu Yenturi 68. Tak więc gdy korek zbiornikowy 90 jest wsunięty do górnej sekcji osłony pierścieniowej 28, to przewód 100 jest dopasowany suwliwie w obrębie dolnej sekcji przewodu Venturi 66, a wewnętrzna powierzchnia przewodu korkowego 100 tworzy gładką kontynuację wewnętrznej powierzchni górnej sekcji przewodu yenturi 68. W ten sposób, górna krawędź przewodu korkowego 100 przylega do pierścieniowego występu 70 tak, że pomiędzy przewodem 100 i górną sekcją przewodu Venturi 68 nie powstaje żadna szczelina.

Na górnej powierzchni okrągłej płytki 92 jest utworzony łukowy przewód korkowy 102 otaczający pierwszy i drugi zasadniczo owalny otwór 96 i 98. Przewód 102 ma ten sam kształt co dolna część ściany komory 50 przewodu rozgałęźnego 46. Przewód korkowy 102 jest otwarty na swym górnym i dolnym końcu i ma zewnętrzny kształt i wymiary zasadniczo równe odpowiednio wewnętrznemu kształtowi i wymiarom dolnej części ściany komory 50, wewnętrzny kształt i wymiary równe wewnętrznemu kształtowi i wymiarom górnej części ścimy komory 52, i wysokość równą wysokości dolnej części ściany komory 50. Tak więc, gdy korek zbiornikowy 90 jest wsunięty do górnej sekcji pierścieniowej osłony 28, to przewód 102 jest dopasowany suwliwie w obrębie dolnej części ściany komory 50, a wewnętrzna powierzchnia przewodu 102 tworzy gładką kontynuację wewnętrznej powierzchni górnej ściany komory 52. W takim stanie, górna krawędź przewodu 102 przylega do występu 54 tak, że pomiędzy przewodem 102 i górną, częścią ściany komory 52 nie powstaje żadna szczelina.

Jakkolwiek zewnętrzne powierzchnie przewodów 100 i 102 są omówione powyżej jako gładkie, to jednak powierzchnie te mogą posiadać żebra 104, jak pokazano na fig. 11 - 13.

Jako rozwiązanie alternatywne korka zbiornikowego 90 pokazano korek zbiornikowy 90' w przekroju na fig. 7, na którym elementy odpowiadające elementom korka zbiornikowego 90 są oznaczone tymi samymi oeeaceeikami cyfrowymi z wyróżnikiem '.

Jak pokazano, przewód korkowy 100' posiada wewnętrzną średnicę o konfiguracji stożka ściętego, która zwęża się od górnego końca do dolnego końca, tworząc efekt Vnntuzi. Ponadto, wewnętrzna średnica łukowego przewodu 102' może być większa niż wewnętrzna średnica górnej ściany komory 52'. Dodatkowo, dla lepszego zapewnienia gładkiej dolnej powierzchni, do dolnej powierzchni korka zbiornikowego 90' jest przytwierdzona cienka płaska okrągła metalowa płytka 93' z elnktropolerowαeej stali nierdzewnej. W tym przypadku, płytka 92' posiada otwór 101' o tych samych wymiarach co łukowaty przewód 102', zaś owalne otwory 96' i 98' są utworzone w metalowej płytce 93'. Oczywiście, metalowa płytka 93' posiada następny okrągły otwór 95' zgodny z okrągłym otworem 94' okrągłej płytki 92'. Korzystnie, metalowa płytka 93' jest formowana na plastikowymi materiale podstawowym. Część metalowa kontaktuje się z płytą dozującą 180 w zmontowanym urządzeniu, dając bardzo płaską gładką i sztywną powierzchnię dla uniknięcia przedostawania się proszku ze zbiornika. Dodatkowo, metal rozprasza jakiekolwiek statyczne ładunki elektryczne wytwarzane w wyniku tarcia pomiędzy powierzchniami podczas załadowywania dawki, które to ładunki mogą ujemnie wpływać na przepływ proszku do i ze stanowiska dozowania.

Jak pokazano na fig. 14-21, korpus napędzający 120 zawiera okrągłą ścianę górną 122 mającą pierścieniową osłonę 124 wystającą w dół od obrzeża wystającej ściany górnej 122. Pierścieniowa osłona 124 zawiera górną pierścieniową sekcję osłonową 126, której górny koniec wystaje w dół od obrzeża okrągłej ściany górnej 122, i dolną pierścieniową sekcję osłonową 128 wystającą w dół od dolnego końca górnej pierścieniowej sekcji osłonowej 126. Dolna pierścieniowa sekcja osłonowa 128 posiada wewnętrzną i zewnętrzną średnicę większe

185 384 niż odpowiednio wewnętrzna i zewnętrzna średnica górnej pierścieniowej sekcji osłonowej 126. Tak więc, przy dolnej krawędzi górnej pierścieniowej sekcji osłonowej 126, wzdłuż wnętrza pierścieniowej osłony 124 powstaje wewnętrzny pierścieniowy występ 130. Jednakże, zewnętrzna powierzchnia obszaru przejściowego pomiędzy górną pierścieniową sekcją osłonową 126 i dolną pierścieniową sekcją osłonową 128 jest utworzona jako powierzchnia w kształcie stożka ściętego 132.

Ponadto, wewnętrzna średnica dolnej pierścieniowej sekcji osłonowej 128 jest zasadniczo taka sama jak zewnętrzna średnica pierścieniowej sekcji osłonowej 128 korpusu zbiornikowego 22, a wewnętrzna średnica górnej pierścieniowej sekcji osłonowej 126 jest zasadniczo taka sama jak zewnętrzna średnica obwodowej ściany mocującej 74 korpusu zbiornikowego 22. Tak więc, korpus zbiornikowy 22 jest dopasowany do korpusu napędzającego 120 z pasowaniem ciasnym, aż promieniowo wystająca pierścieniowa warga 80 obwodowej ściany mocującej 74 przylgnie do pierścieniowego występu 130.

Dla zablokowania korpusu zbiornikowego 22 i korpusu napędzającego 120 razem w takim położeniu, utworzono dwa rozstawione osiowo, wystające obwodowo żebra 134 i 136, równoległe do i odsunięte ponad pierścieniowym występem 130, na wewnętrznej powierzchni górnej sekcji osłonowej 126, dla utworzenia pomiędzy nimi pierścieniowego obszaru przytrzymującego 138. Tak więc, gdy korpus zbiornikowy 122 jest wsunięty do korpusu napędzającego 120 w sposób opisany powyżej, to warga 80 przy górnym końcu obwodowej ściany mocującej 74, w wyniku sprężystości części plastycznych, przesuwa się wzdłuż wewnętrznej powierzchni górnej części osłonowej 126 i ponad dolnym żebrem 136, i jest utrzymywana pomiędzy żebrami 134 i 136 w obrębie pierścieniowego obszaru przytrzymującego 138.

Okrągła ściana górna 122 ma wykonany okrągły otwór 142 który jest ustawiony w jednej linii i mieści w sobie przewód Venturi 64 w kształcie stożka ściętego tak, że górna krawędź przewodu Venturi 64 jest zasadniczo na jednym poziomie z górną powierzchnią okrągłej ściany górnej 122.

Okrągły przewód korkowy 144 wystaje w dół od dolnej powierzchni okrągłej ściany górnej 122 i jest ustawiony w jednej linii z przewodem zasilania proszku 60. Okrągły przewód 144 ma zewnętrzną średnicę zasadniczo równą lub niewiele większą niż wewnętrzna średnica przewodu zasilania proszku 60. Tak więc przewód 144 zamyka otwarty górny koniec przewodu zasilania proszku 60, gdy korpus zbiornikowy 22 jest zmontowany z korpusem napędzającym 120. Tak więc, proszek 62 może uciekać jedynie przez przewód rozgałęźny 46, otwór 55 i zasadniczo owalne otwory 96 i 98.

Z dolnej powierzchni okrągłej ściany górnej 122 wystaje ku dołowi lekko nachylona, zakrzywiona ściana przytrzymująca 148, częściowo otaczając okrągły otwór 142 dla zapewnienia dalszego rozdzielenia pomiędzy przewodem zasilania proszku 60 i przewodem Venturi 64, gdy korpus zbiornikowy 22 i korpus napędzający 120 są zmontowane.

Dla utworzenia wtórnego przepływu powietrza, jak będzie opisane poniżej, ściana tworząca górną sekcję pierścieniowej osłony 126 wystaje wewnętrznie w kierunku promieniowym dla utworzenia pierwszego zewnętrznego kanału powietrznego 150 w sąsiedztwie okrągłego otworu 142 w kierunku obwodowym korpusu napędzającego 120 i drugiego zewnętrznego kanału powietrza 152 mającego swój środek odsunięty łukowo o około 100° od środka pierwszego kanału powietrznego 150.

Wzdłuż wspólnego okrągłego łuku odsuniętego nieznacznie wewnętrznie od obrzeża na górnej powierzchni okrągłej ściany górnej są utworzone krótkie, wystające osiowo górne ściany prowadzące 154 i 156 dla przytwierdzenia dyszy do korpusu napędzającego 120, jak będzie opisane szczegółowo poniżej. W szczególności, górna ściana prowadząca 154 jest utworzona obwodowo wzdłuż większego łuku pomiędzy kanałami powietrznymi 150 i 152, górna ściana prowadząca 156 jest utworzona obwodowo wzdłuż mniejszego łuku pomiędzy kanałami powietrznymi 150 i 152. Wspólny okrągły łuk wzdłuż którego rozciągają się górne ściany prowadzące 154 i 156 jest oddalony nieznacznie od obwodowej krawędzi okrągłej ściany górnej 122 tak, aby utworzyć pierścieniowy wypust przytrzymujący 159 na okrągłej ścianie górnej 122, umieszczony zewnętrznie względem górnych ścian prowadzących 154, 156 w kierunku promieniowym.

185 384

Na wypuście przytrzymującym 159 są utworzone cztery rozmieszczone zasadniczo równokątnie, podłużne łukowate wgłębienia 158a-158d, których zadanie będzie wyjaśnione poniżej. Wgłębienia 158a-158d rozciągają się wzdłuż rozmaitych odległości łukowych. Przykładowo, wgłębienia 158a i 158c mogą rozciągnąć się na odległościach łukowych 38°, wzgłębienia 158b na odległości łukowej 42° i wgłębienie 158d na odległości łukowej 46°.

Ponadto, dolna pierścieniowa sekcja osłonowa 128 jest nacięta w dwóch położeniach średnicowych dla utworzenia dwóch średnicowo przeciwległych otworów napędzających 164 i 166, zawierających dwa średnicowo przeciwległe sprężyste palce odpowiedni 163 i 165, wystające w dół i nieznacznie na zewnątrz od ich połączeń 167 w miejscu przecięcia górnej pierścieniowej sekcji osłonowej 126 i dolnej pierścieniowej sekcji osłonowej 128. Sprężyste palce 163 i 165, jak pokazano, wystają poniżej dolnej krawędzi dolnej pierścieniowej sekcji osłonowej 128. Jak będzie opisane poniżej, otwory napędzające 164 i 166 są przyłączane dla obracania korpusu napędzającego 120. Jak pokazano, każdy sprężysty palec 163 i 165 jest wygięty lub ma nadany kształt wklęsły tak, aby było w nim utworzone wgłębienie 171, umieszczone zasadniczo centralnie względem jego kierunku podłużnego.

W dolnej pierścieniowej sekcji osłonowej 128 jest utworzone wgłębienie 169 w kształcie strzałki w położeniu usytuowanym pośrodku pomiędzy otworami napędzającymi 164 i 166, i w ustawieniu promieniowym w jednej linii z okrągłym otworem 142, ze zwrotem strzałki skierowanym w dół.

Dla dostarczania odmierzonych dawek proszku 62 z przewodu zasilania proszku 60 do przewodu Venturi 64, płyta odmierzania dawki 180 jest umieszczona w obrębie górnej pierścieniowej sekcji osłonowej 28 korpusu zbiornikowego 22, bezpośrednio poniżej korka zbiornikowego 90, jak pokazano na fig. 22, 22A-22C i 23. W szczególności, płytka odmierzania dawki 180 zawiera cienki krążek 182 mający pojedynczy niewielki otwór odmierzania dawki 184 w pobliżu jego obrzeża, który pełni funkcję pojedynczego gniazda na proszek, czyli do przetrzymywania odmierzonej dawki proszku 62. Dla uchronienia odmierzonej dawki proszku przed wypadnięciem przez otwór dozujący 182, dolna powierzchnia krążka 182 jest przykryta ustalaczem proszkowym 186 wystającym przynajmniej ponad otworem dozującym 184. Korzystnie, ustalacz proszku 186 jest utworzony przez ekran sitowy, filtr, materiał porowaty lub tym podobne, który ma minimalny efekt ograniczający przepływ przez niego gazu, natomiast zapobiega znaczącej utracie sproszkowanego lekarstwa poniżej dolnej powierzchni krążka 182. Ustalacz proszku 186 może być wykonany z dowolnego odpowiedniego materiału, łącznie z celulozą, polimerami, metalami, ceramiką, szkłem lub jego kompozytami, zaś przykładowe materiały użyteczne obejmują spieczone tworzywa porowate, porowate membrany polimerowe, naturalne lub syntetyczne tkaniny, nietkane folie syntetyczne i tym podobne. W szczególności, użyteczne materiały obejmują poliestrowe i poliolefinowe siatki tkane, i porowate membrany z poliolefin, poliwęglanów, politetrafluoroetylenu, dwuchlorku poliwinylidenu i zmieszane estry celulozy.

Płytka odmierzania dawki 180 posiada okrągłe płytkie wgłębienie 183 po stronie spodniej cienkiego krążka 183. Płytkie wgłębienie 183 jest wpółosiowe z otworem odmierzania dawki 184 jednakże ma większą średnicę niż średnica otworu odmierzania dawki 184. Ustalacz proszkowy 186 posiada konfigurację kolistą o zewnętrznej średnicy równej średnicy płytkiego wgłębienia 183 i jest przytwierdzony wewnątrz płytkiego wgłębienia 183.

Przy tego rodzaju konstrukcji, występuje problem dokładnego umieszczenia ustalacza proszkowego 186 w płytkim wgłębieniu 183. W szczególności, w przypadku zastosowania gorącego wytopu kleju, klej ten może wciekać do siatki ustalacza proszkowego 183. Ponadto, można nie uzyskać jakości i trwałości umieszczenia ustalacza proszkowego 186. Ustalacz proszkowy 186 może być również zniekształcony, co zakłóca jego płaskość, lub może być uszkodzony w wyniku ogrzewania.

Tak więc, według wynalazku dla łatwego i dokładnego utworzenia ustalacza proszku 186 w obrębie płytkiego wgłębienia 183, płytka odmierzania dawki 180 jest korzystnie formowana poprzez formowanie wkładkowe.

W szczególności, jak pokazano przerywanymi liniami na fig. 22B, ustalacz proszku 186 jest włożony we wstępnie określonym położeniu wewnątrz pierwszej połówki formy 187,

185 384 która jest stosowana do formowania płytki odmierzającej dawkę 180. Następnie, umieszcza się dopełniającą drugą połówkę do formy 189 względem pierwszej połówki formy 187 dla utworzenia płytki odmierzającej dawkę 180. Druga połówka formy 189 posiada przelotowy otwór 191 ustawiony w jednej linii ze wstępnie określonym położeniem przy którym jest umieszczany ustalacz proszku 186 w pierwszej połówce formy 187. Wewnątrz otworu 191 jest włożony kołek rdzeniowy 193 który spełnia podwójne zadanie utrzymywania ustalacza 186 w miejscu jak również formowania otworu odmierzania dawki 184. Następnie, do formy jest wtryskiwane tworzywo sztuczne przez przynajmniej jeden otwór wtryskujący 195. W rezultacie, dookoła ustalacza proszkowego 186 jest formowane wgłębienie 183.

Formowanie wtryskowe powoduje przytwierdzenie ustalacza proszku 186 do tworzywa sztucznego, bez ujemnego wpływu na płaskość lub prześwity siatki. Ponadto, na ustalacz proszkowy 186 można zastosować bardzo niewielki ekran siatkowy, zamiast stosowania ekranu zajmującego całą powierzchnię spodnią 182, jak we wspomnianym powyżej zgłoszeniu patentowym USA. Zastosowanie niewielkiego ekranu siatkowego powoduje bardziej dokładne umieszczenie, mniejsze sfałdowania i możliwość formowania wraz z krążkiem 182 w sposób całkowicie zautomatyzowany.

Z dolnej powierzchni krążka 182 wystaje ku dołowi pierścieniowy słupek montażowy 188, który jest na niej umieszczony centralnie. Pierścieniowy słupek montażowy 188 ma pręcik 190, przechodzący osiowo wewnątrz powierzchni słupka montażowego 188 w relacji średnicowej w stosunku do otworu odmierzania dawki 184. Pręcik 190 wystaje od dolnej powierzchni krążka 182 do położenia nieznacznie odległego od dolnej krawędzi słupka montażowego 188, i korzystnie ma przekrój kwadratowy. Jak wynika z powyższego opisu, pręcik 190 zapewnia, że płytka odmierzania dawki 180 pozostaje stacjonarna w stosunku do obudowy proszku 20, podczas obrotu obudowy proszku 20, która zawiera korpus zbiornikowy 22, korek zbiornikowy 90 i korpus napędzający 120.

Podczas działania, otwór odmierzania dawki 184 jest początkowo ustawiony w jednej linii z przewodem Venturi 64 w kształcie stożka ściętego. Jak będzie wyjaśnione poniżej, obudowa proszku 20 może obracać się jedynie o 180° względem płytki odmierzania dawki 180. Podczas początkowego obrotu inicjującego, otwór odmierzania dawki 184 przechodzi pod przewodem rozgałęźnym 46 i zasadniczo owalnymi otworami 96 i 98. W rezultacie, proszek 62 wpada do wewnątrz i jest zgarniany do otworu odmierzania dawki 184. W szczególności, ściany boczne wyznaczające zasadniczo otwory owalne 96 i 98 pełnią funkcję zgarniania proszku 62 do otworu odmierzania dawki 184. Ponieważ owalne otwory 96 i 98 są oddalone o mniej niż 180° od okrągłego otworu 94, zatem otwór odm ieerz arna dawki 184 całkowicie przez owalne otwory 96 i 98 i przewód rozgałęźny 46. Następnie, podczas obrotu powrotnego z powrotem do położenia początkowego, otwór odmierzania dawki 184 przechodzi z powrotem pod przewodem rozgałęźnym 46 i zasadniczo owalnymi otworami 96 i 98 do ustawienia w jednej linii z przewodem Venturi 64. Podczas tego ruchu powrotnego, ściany boczne wyznaczające zasadniczo owalne otwory 96 i 98 ponownie zgarniają proszek 62 do otworu odmierzania dawki 184, zapewniając tym samym że otwór odmierzania dawki 184 jest całkowicie i dokładnie wypełniony. Tak więc, oddziaływanie zgarniające jest zapewnione zarówno podczas przeciwnego do ruchu wskazówek zegara, jak i zgodnego z ruchem wskazówek zegara obrotu, to jest zarówno podczas etapu załadowywania o 180° i odwrotnego ruchu o 1180° do etapu inhalowania. Gdy otwór odmierzania dawki 184 jest ustawiony w linii z przewodem Venturi 64, wówczas użytkownik musi jedynie dokonać inhalowania poprzez przewód Venturi 64, powodując wciąganie i zasysanie przez otwór odmierzania dawki 184, przez co odmierzona dawka proszku 62 jest pociągana przez przewód Venturi 64 i dostarczana użytkownikowi.

Na fig. 24A-24F jest opisana zmodyfikowana płytka odmierzania dawki 180', na której elementy odpowiadające elementom płytki odmierzania dawki 180 oznaczone tymi samymi oznacznikami cyfrowymi z wyróżnikiem '.

Płytka odmierzania dawki 180'jest umieszczona wewnątrz górnej pierścieniowej sekcji 28 korpusu zbiornikowego 22, bezpośrednio poniżej korka zbiornikowego 90, jak w przypadku płytki odmierzania dawki 180. Płytka odmierzania dawki 180' zawiera cienki krążek 182'

185 384 mający pojedynczy niewielki otwór odmierzania dawki 184' w pobliżu jego obrzeża, który pełni funkcję pojedynczego gniazda na proszek, to jest dla przetrzymywania odmierzonej dawki proszku 62. Dla uchronienia odmierzonej dawki proszku przed wypadnięciem przez otwór dozujący 184', dolną powierzchnię krążka 182' przykrywa ustalacz proszku 186', wystający przynajmniej ponad otworem dozującym 184'. Korzystnie, ustalacz proszku 186'jest utworzony przez ekran siatkowy, filtr, materiał porowaty lub podobny, który wywiera minimalny efekt ograniczający na przepływ przez niego gazu, aczkolwiek zapobiega znaczącym utratom sproszkowanego lekarstwa poniżej dolnej powierzchni krążka 182'. Ustalacz proszku 186' może być wytworzony z dowolnego odpowiedniego materiału, obejmującego celulozę, polimery, metale, ceramiki, szkła lub ich kompozyty, zaś szczególnie przydatne materiały obejmują spieczone, porowate tworzywa sztuczne, porowate membrany polimerowe, naturalne lub syntetyczne tkaniny nietkane, folie syntetyczne i tym podobne. W szczególności, przydatne materiały stanowią poliestrowe i poliolefinowe siatki, i porowate membrany z poliolefin, poliwęglanów, politetrafluoroetylenu, dwuchlorku poliwinylidenu i zmieszane estry celulozy.

Jednakże, odmiennie do ustalacza proszku 186 płytki dozującej 180, ustalacz proszku 186' jest utworzony wzdłuż zasadniczo całej powierzchni spodniej krążka 182'jak pokazano najlepiej na fig. 24B. Tak więc, nie ma uformowania płytkiego wgłębienia 183 jak w krążku 182. Z tego względu ustalacz proszku 186' ma konfigurację pierścieniową z zewnętrzną średnicą trochę mniejszą niż wewnętrzna średnica krążka 182.

Dla przytwierdzenia ustalacza proszku 186' do strony spodniej krążka 182', strona spodnia krążka 182' jest wyposażona w liczne współśrodkowe żebra lub kolce 185', z których każdy ma kształt zasadniczo odwróconego trójkąta. W tego rodzaju rozwiązaniu, gdy ekran siatkowy ustalacza proszku jest umieszczony na stronie spodniej krążka 182', jest przeprowadzane ultradźwiękowe spawanie. W szczególności, energia ultradźwiękowa jest kierowana w kierunku strony spodniej krążka 182'. W tym przypadku, współśrodkowe kolce 185' pełnią funkcję elementów kierujących energią, które absorbują większe ilości energii niż pozostała część strony spodniej krążka 182'. W rezultacie, plastyczny materiał kolców 182' jest wtapiany w siatkę dla przytwierdzenia do niej ustalacza proszku 186'. W tego rodzaju rozwiązaniu, występuje jednolita energia przyłożona do przytwierdzenia ustalacza proszku 186', i można stosować oddziaływanie automatyczne dla przeprowadzenia tego rodzaju operacji przytwierdzania, uzyskując cały czas jednolitą trwałość.

Podobnie jak w przypadku płytki odmierzającej dawkę 180, płytka odmierzająca dawkę 180' zawiera pierścieniowy słupek montażowy 188' wystający w dół od dolnej powierzchni krążka 182' i umieszczony centralnie. Pierścieniowy słupek montażowy 188' ma utworzony pręcik 190' wystający osiowo wzdłuż wewnętrznej powierzchni słupka montażowego 188' w relacji średnicowej względem otworu odmierzania dawki 184'. Pręcik 190' wystaje na całą wysokość słupka montażowego 188', i korzystnie ma przekrój kwadratowy. Podobnie jak w przypadku płytki odmierzania dawki 180, pręcik 190 zapewnia, że płytka odmierzania dawki 180' pozostaje stacjonarna w stosunku do obudowy proszku 20, gdy obudowa proszku 20 zawierająca korpus zbiornikowy 22, korek zbiornikowy 90 i korpus napędzający 120, podlega obrotowi.

Dla uzyskania tego względnego obrotu, płytka odmierzania dawki 180 jest zamontowana nieobrotowo a obudowa proszku 20 jest zamontowana obrotowo na podstawie 200 pokazanej na fig. 3, 4 i 25-29. Podstawa 200 zawiera okrągłą ścianę górną 202 mającą pierścieniową osłonę 204 wystającą w dół od jej obrzeża. Obwodowa krawędź okrągłej ściany górnej 202 jest wycięta dla utworzenia zewnętrznego pierścieniowego uskoku 206. Pierścieniowa warga podporowa 208 jest uformowana na zewnętrznej powierzchni pierścieniowej osłony 204 przy jej dolnym końcu tak, aby wystawać z niego zewnętrznie w kierunku promieniowym pierścieniowej osłony 204. Pierścieniowa ściana 209 mająca średnicę mniejszą niż średnica podpierającej wargi 208 jest utworzona przy górnym końcu podpierającej wargi 208. Jak pokazano na fig. 4, pierścieniowa ściana 209 może posiadać liczne oddalone osiowo, pierścieniowe zęby 211 na jej zewnętrznej powierzchni. Ponadto, na górnej, zewnętrznej powierzchni pierścieniowej osłony 204 jest uformowany pierścieniowy wieniec ustalający 210, równoległy do podpierającej wargi 208 i pierścieniowej ściany 209, i ustawiony w odstępie ponad pierście185 384 niową ścianą 209, tak aby wystawał zewnętrznie od pierścieniowej osłony 204 w jej kierunku promieniowym. Wieniec ustalający 210 ma średnicę trochę mniejszą niż średnica pierścieniowej ściany 209. Tak więc, pomiędzy pierścieniową ścianą 209 i wieńcem ustalającym 210 powstaje pierścieniowa szczelina ustalająca 212.

Ponadto, w górę od pierścieniowej ściany 209 wystaje mały słupek 214 na wysokość ponad wieńcem ustalającym 210 lecz poniżej ściany górnej 202. Słupek 214 ma zewnętrzną średnicę równą średnicy pierścieniowej ściany 209, i również jest połączony z wieńcem ustalającym 210 i wystaje w obrębie szczeliny 212.

Środkowo i osiowo na górnej powierzchni okrągłej ściany górnej 202 jest utworzony cylindryczny rdzeń z górną pierścieniową częścią 217 częściowo wyciętą i promieniowym odcinkiem 219 również wyciętym. Współosiowy słupek ustalający 218 o średnicy mniejszej niż cylindryczny rdzeń 216 jest utworzony przy górnym końcu cylindrycznego rdzenia 216. Tak więc powstaje zewnętrzny pierścieniowy uskok 220 przy górnej krawędzi cylindrycznego rdzenia 216. Słupek ustalający 216 ma zewnętrzną średnicę trochę niniejszą niż wewnętrzna średnica pierścieniowego słupka montażowego 188 płytki odmierzania dawki 180. Słupek ustalający 218 ma utworzoną szczelinę 222 wzdłuż jego długości. Tak więc, w wyniku zastosowania pręcika 190 i szczeliny 122, słupek montażowy 188 płytki odmierzania dawki 180 jest ustalany w słupku ustalającym 218 w sposób nieobratowy dla zapewnienia, ke płytka odmierzania dawki 180 pozostaje stacjonarna w stosunku do obudowy proszku 20, gdy obudowa proszku 20 zawierająca korpus zbiornikowy 22, korek zbiornikowy 90 i korpus napędzający 120 jest obracana.

Na górnej powierzchni ściany górnej 202 są utworzone dwie krótkie, grube ścianki 221 i 223, bezpośrednio po przeciwległych stronach cylindrycznego rdzenia 216. Grube ścianki 221 i 223 są ustawione pod kątem względem siebie, wynoszącym około 30°.

Część mechanizmu zliczającego, opisanego szczegółowo poniżej, stanowi pierwszy zaczep sprężysty 224 zapobiegający obrotowi, zamontowany w sposób wspornikowy na okrągłej ścianie górnej 202. W szczególności, zakrzywiona pionowa ściana podpierająca zaczep 226 wystaje w górę od okrągłej ściany górnej 202 w położeniu zasadniczo w środku pomiędzy pierścieniowym uskokiem 206 i cylindrycznym rdzeniem 216, zaś pierwszy zaczep sprężysty 224 zapobiegający obrotowi wystaje od jednej krawędzi 228 w ścianie podpierającej 226 zaczep, równolegle i w odstępie powyżej okrągłej ściany górnej 222. Ponadto, swobodny koniec pierwszego sprężystego zaczepu 224 zapobiegającego obrotowi jest wyposażony w skierowaną zewnętrznie promieniowo klapkę 230.

Część mechanizmu zliczającego opisanego szczegółowo poniżej stanowi również drugi sprężysty zaczep 232 zapobiegający obrotowi, zamontowany w sposób wspornikowy na okrągłej ścianie górnej 202. W szczególności, drugi sprężysty zaczep 232 zapobiegający obrotowi wystaje z krawędzi 228 ściany podpierającej zaczep 226, równolegle i w odstępie powyżej okrągłej ściany górnej 202 i równolegle i w odstępie powyżej pierwszego sprężystego zaczepu 224 zapobiegającego obrotowi. Swobodny koniec drugiego sprężystego zaczepu 232 zapobiegającego obrotowi jest wyposażony w zewnętrzną skierowaną promieniowo klapkę 234.

W okrągłej ścianie górnej 202 jest utworzone trójkątnie uksztłtowane podzielone na sekcje wgłębienie 236, odpowiadające zaczepom 224 i 232, średnicowo przeciwległe względem słupka 214. W szczególności, wgłębienie 236 zawiera pierwszą promieniową granicę 240 ustawioną zasadniczo w linii z przyłączonym końcem zaczepu 232 i drugą granicę 242 ustawioną w linii z podłużnym kierunkiem zaczepu 232.

Ponadto, przy zewnętrznej promieniowej krawędzi pierścieniowego uskoku 206 jest utworzone płytkie wgłębienie 243 ustawione w jednej linii z podzielonym na sekcje wgłębieniem 236, i średnicowo przeciwległym słupkiem 214.

Dla sprężystego odchylenia płytki odmierzania dawki 180 do połączenia z dolną powierzchnią cienkiej okrągłej płytki 92 korka zbiornikowego 90 i dla zapewnienia, że proszek 92 będzie inhalowany jedynie wówczas gdy otwór odmierzania dawki 184 jest ustawiony w linii z przewodem Ve6turi 64, zastosowano zespół odchylający.

Zespół odchylający zawiera dolny ustalacz sprężysty 260 zamontowany na pierścieniowym uskoku 220, ponad słupkiem ustalającym 218, jak pokazano na fig. 3, 4 i 30-34. W szcze20

185 384 gólności, dolny ustalacz sprężysty 260 zawiera krążek 262 mający środkowy otwór 264 o wymiarach dobranych do pomieszczenia słupka ustalającego 218. Pierścieniowy rdzeń 266 wystaje z dolnej powierzchni krążka 262, otaczając centralny otwór 264. Gdy słupek ustalający 218 wystaje przez pierścieniowy rdzeń 266 i środkowy otwór 264, to dolna krawędź pierścieniowego rdzenia 266 osiada na pierścieniowym uskoku 220.

Górna pierścieniowa warga ustalająca 268 wystaje w górę od obwodowej krawędzi krążka 262. Ponadto, przy obwodowej krawędzi pierścieniowej wargi 268 są utworzone dwa wystające promieniowo ucha napędowa 270 i 272, ustawione w położeniach średnicowo przeciwległych. Ucho 270 posiada szerokość zasadniczo równą szerokości szczeliny napędowej 34 korpusu zbiornikowego 22 tak, aby było w niej dopasowane i było przez nią napędzane, zaś ucho 272 ma szerokość zasadniczo równą szerokości szczeliny napędowej 36 korpusu zbiornikowego 22 tak, aby było w niej dopasowane i było przez nią napędzane.

Ponadto, od dolnej powierzchni krążka 272 pomiędzy pierścieniowym rdzeniem 266 iobr/eżeń krążka 262 wystaje łukowata ściana napędzająca zapadkę 274, na łukową odległość około 79°. Ściana napędzająca zapadkę 274 zawiera przeciwległe końce napędzające zapadkę 276 i 278, jak będzie opisane poniżej w odniesieniu do mechanizmu zliczającego.

Zespół odchylający zawiera ponadto sprężynę zwojową 290 mającą jeden koniec osadzony na górnej powierzchni krążka 262 dolnego ustalacza sprężystego 260, i ograniczoną na nim przez pierścieniową wargę ustalającą 268.

Jak pokazano na fig. 3, 4 i 35-37, zespół odchylający zawiera ponadto płytkę podporową 300, która podpiera płytkę odmierzania dawki 180, funkcjonuje jako główny ustalacz sprężyny, odchyla płytkę odmierzania dawki 180 względem dolnej powierzchni okrągłej płytki 92 korka zbiornikowego 90, i umożliwia zasysanie przez otwór odmierzania dawki 184 tylko wówczas gdy otwór odmierzania dawki 184 jest ustawiony w linii z przewodem Venturi 64.

W szczególności, płytka podporowa 300 jest utworzona przez krążek 302 mający pierścieniową wargę ustalającą 304 wystającą w dół od obwodowej krawędzi krążka 302.

Średnicowo przeciwległe przy obwodowej krawędzi pierścieniowej wargi 304 są utworzone dwa wystające promieniowo ucha napędowe 306 i 308. Ucho 306 ma szerokość zasadniczo równą szerokości szczeliny napędowej 34 korpusu zbiornikowego 22 tak, aby było w niej dopasowane i było przez nią napędzane, zaś ucho 308 ma szerokość zasadniczo równą szerokości szczeliny napędowej 36 korpusu zbiornikowego 22, tak aby było w niej dopasowane i przez nią napędzane. Wysokość uch 306 i 308 jest mniejsza niż wysokość pierścieniowej wargi 304, zaś dolne powierzchnie uch 306 i 308 znajdują się zasadniczo na jednym poziomie z dolną krawędzią pierścieniowej wargi 304, jakkolwiek wynalazek nie jest ograniczony w ten sposób.

Ponadto, w krążku 302 jest uformowany centralny kolisty otwór 310 o wymiarach przystosowanych do obrotowego pomieszczenia pierścieniowego słupka montażowego 188 płytki odmierzania dawki 180. Od kolistego otworu 310 odchodzi połączona z nim promieniowo wystająca szczelina 312. Szczelina 312 wystaje zewnętrznie w kierunku promieniowym na odległość taką, że promieniowo zewnętrzna część szczeliny 312 przykrywa otwór odmierzania dawki 184, gdy otwór odmierzania dawki 184 jest ustawiony w linii z przewodem Venturi 64, 1 jest poza linią z tym przewodem i przez to nie przykrywa otworu odmierzania dawki 184 we wszystkich innych momentach.

Jak opisano powyżej, ustalacz proszku 186 jest utworzony przez ekran siatkowy, filtr, materiał porowaty lub tym podobny, które wywierają minimalny efekt ograniczający na przepływ gazu. Jednakże, gdy stosowany jest ekran siatkowy lub podobny, wówczas występuje redukcja przepływu gazu, i tym samym jakiegokolwiek zasysania przez użytkownika o około 35%. Według rozwiązania alternatywnego, jak pokazano na fig. 38, ustalacz proszku 186 zbudowany z ekranu siatkowego lub podobnego może być przeniesiony na dolną powierzchnię krążka 302 płytki podporowej 300, pod szczelinę 312. Tym samym, jakkolwiek ekran siatkowy lub podobny redukuje przepływ gazu przez wystającą promieniowo szczelinę 312, to jednak nie powoduje skutecznego ograniczenia przepływu gazu przez otwór odmierzania dawki 184 który jest mniejszy niż szczelina 312. Tak więc, główny przepływ powietrza jest niezależny od przekrojowej szerokości płytki odmierzania dawki 180. Ponadto, nie występuje

185 384 przy otwórze odmierzania dawki 184 żaden siatkowy ustalacz proszku 186 dla redukowania przepływu powietrza przez otwór odmierzania dawki 184.

Jak pokazano na fig. 39, stanowiącej alternatywne rozwiązanie względem fig. 38, szczelina 312 w płytce podporowej 300 jest ustawiona pod kątem przy przeciwległych bokach w sposób rozbieżny ku dołowi. Przy tego rodzaju rozwiązaniu, przekrojowa powierzchnia przepływu powietrza przy spodzie szczeliny 312 może być większa niż czterokrotność przekrojowej powierzchni przepływu powietrza otworu odmierzania dawki 184.

Z powyższego opisu można zauważyć, że płytka odmierzania dawki 180 jest utrzymywana stacjonarnie na podstawie 200 w wyniku obecności pręcika 180 i szczeliny 222. Ponadto, obudowa proszku 20 zbudowana z korpusu zbiornikowego 22, korka ebis)zrlksswegs) 100 i korpusu napędowego) 120, jest zamontowana obrotowo względem podstawy 200 i płytki odmierzania dawki 180.

Ponadto, płytka podporowa 300 jest odchylona do połączenia z dolną powierzchnią płytki odmierzania dawki 180 tak, aby ją podpierać. Podczas pracy, przechodząca promieniowo szczelina 312 jest ustawiona w linii z otworem odmierzania dawki 184 tylko wówczas, gdy otwór odmierzania dawki 184 jest ustawiony w linii z przewodem Venturi 64. Tak więc, jakikolwiek proszek 62 wewnątrz otworu odmierzania dawki 184, gdy otwór odmierzania dawki 184 nie znajduje się w jednej linii z przewodem Veeturi 64 jest zamknięty w otwórze odmierzania dawki 184 pomiędzy siatkowym ustalaczem proszku 184 i górną powierzchnią krążka 302 płytki podporowej 300 przy jej dolnym końcu, i przez dolną powierzchnię cienkiej okrągłej płytki 92 korka zbiornikowego 90 przy jej górnym końcu. Jak będzie rozważone szczegółowo poniżej, w położeniu gromadzenia lub położeniu nieaktywnym dozoweikn 10 odmierzonej dawki proszku, inicjujący otwór odmierzania dawki 184 jest umieszczony średnicowo przeciwległe względem przechodzącej promieniowo szczeliny 312. W takim położeniu, proszek 62 wewnątrz otworu odmierzania dawki 184 jest utrzymywany pomiędzy górną powierzchnią krążka 302 płytki podporowej 300 i dolną powierzchnią cienkiej okrągłej płytki 92 korka zbiornikowego 90, i z tego względu nie może wydobyć się z otworu odmierzania dawki 184.

Dla wemuseoeego przytrzymania wszystkich powyżej wspomnianych elementów razem, dozownik 10 odmierzonej dawki proszku zawiera ponadto adaptor 320, jak pokazano na fig. 3, 4 i 40-45. Jak pokazano, adaptor 320 zawiera dolną pierścieniową ścianę 322 mającą wewnętrzną średnicę większą niż zewnętrzna średnica dolnej pierścieniowej sekcji osłonowej 30 korpusu zbiornikowego 22 tak, aby była łatwo na nim dopasowana. Wewnętrzna średnica dolnej pierścieniowej ściany 322 jest również nieznacznie większa niż zewnętrzna średnica pierścieniowej osłony 204 podstawy 200 aby była dla niej, ale nineenczele mniejsza niż zewnętrzna średnica pierścieniowego wieńca ustalającego 210 podstawy 200.

Przy wewnętrznym dolnym końcu dolnej pierścieniowej ściany 322 jest utworzony pierścieniowy rowek 324, nieznacznie odległy powyżej dolnej jej krawędzi. Tak więc, w wyniku sprężystości elementów plastycznych, gdy adaptor 320 jest włożony ponad podstawę 200 i wepchnięty na nią w dół, to wieniec ustalający 210 podstawy 200 zaskakuje w pierścieniowy rowek 324 dla pzeetrzemneia adaptora 320 na podstawie 200. W tym czasie pierścieniowe zęby 211 mogą łączyć się z wewnętrzną powierzchnią dolnej pierścieniowej ściany 322, jak pokazano na fig. 4.

Dla otrzymania i utrzymania prawidłowego ustawienia w linii pomiędzy adapterem 320 i podstawą 200, adaptor posiada małą szczelinę 326 wewnątrz rowka 324. Szczelina 326 ma szerokość zasadniczo równą szerokości małego słupka 214 w podstawie 200 tak, aby przetrzymywać go w sobie. Oczywiście, należy zauważyć, że słupek 214 może być zastosowany w adapterze 320 a szczelina 326 może być zastosowana w podstawie 200, to jest w odwrotnych częściach. Tak więc obrót adaptora 320 powoduje zarazem obrót podstawy 200. Zewnętrzna powierzchnia pierścieniowej ściany 322 jest korzystnie wyposażona w powierzchnię uchwytową 328 utworzoną przez pofałdowania, radełkowanie, lub podobnie dla zwiększenia przechwytywania i obracania dozownika 10 odmierzonej dawki proszku.

W dolnej pierścieniowej ścianie 322 jest utworzony prostokątny otwór 329, zasadniczo średnicowo przeciwległe do szczeliny 326, i zasadniczo centralnie wzdłuż wysokości dolnej pierścieniowej ściany 322. Otwór 329 jest utworzony przez dużą wewnętrzną część otwórową 329a

185 384 i przylegającą zewnętrzną część otworową 329b o niniejszych wymiarach tak, aby utworzyć prostokątny występ 329c. W otworze 329 jest przytwierdzone prostokątne przezroczyste plastikowe okienko 330, które zawiera część centralną 330a dopasowaną suwliwie w obrębie zewnętrznej części otwórowej 329b i dużą wewnętrzną część przytwierdzającą 330b 0 większych wymiarach, która jest dopasowana w obrębie dużej wewnętrznej części otwórowej 329a i jest przytwierdzona do prostokątnego występu 329c za pomocą kleju, przez spawanie lub podobnie. Okienko 330 jest stosowane wraz z mechanizmem zliczającym, które będzie opisane szczegółowo poniżej.

Adaptor 320 zawiera ponadto górną pierścieniową ścianę 332 o średnicy mniejszej niż dolna pierścieniowa ściana 322, i przyłączoną do górnego końca dolnej pierścieniowej ściany 322 przez zewnętrzny pierścieniowy występ 334.

Na wewnętrznej powierzchni górnej powierzchniowej ściany 332 jest utworzona pierścieniowa warga odchylająca 338. Gdy adaptor 320 jest popchnięty w dół aby zablokować adaptor 320 na podstawie 200, jak opisano powyżej, pierścieniowa warga odchylająca 338 osiada na zewnętrznym pierścieniowym występie 32 korpusu zbiornikowego 32, i tym samym odchyla korpus, zbiornikowy w dół wbrew oddziaływaniu siły sprężyny zwojowej 290. Tym samym, sprężyna zwojowa 290 zostaje ściśnięta tak, że siła odchylająca zawsze popycha płytkę podporową 300 do przylegania względem płytki do odmierzania dawki 180, i zawsze popycha płytkę odmierzania dawki 180 do przylegania do korka zbiornikowego 90. Jednakże tego rodzaju oddziaływanie odchylające stale umożliwia obrót korpusu zbiornikowego 22 względem adaptora 320 i płytki odmierzania dawki 180.

Jednocześnie, ściskanie to zapewnia, że ucha napędowe 270 i 306 zawsze będą umieszczone w obrębie szczeliny napędowej 34, zaś ucha napędowe 272 i 300 będą zawsze umieszczone wewnątrz szczeliny napędowej 36, tak że obrót korpusu zbiornikowego 22 spowoduje w konsekwencji obrót dolnego ustalacza sprężyny 260 i płytki podporowej 300. Ponieważ płytka odmierzania dawki 180 jest utrzymywana stacjonarnie na podstawie 200, w wyniku obecności pręcika 190 i szczeliny 222, zatem obudowa proszku 20 (zbudowana z korpusu zbiornikowego 22, korka zbiornikowego 90 i korpusu napędowego 120), dolny ustalacz sprężyny 260 i płytka podporowa 300 są zamontowane obrotowo względem podstawy 200, płytki odmierzania dawki 180 i adaptora 320.

W omówionym powyżej stanie zmontowanym, dolna krawędź dolnej pierścieniowej sekcji osłonowej 128 korpusu napędowego 120 opiera się i obraca na górnej krawędzi górnej pierścieniowej ściany 322 adaptora 320. Dla zapewnienia przepływu powietrza przez otwór odmierzania dawki 184 płytki odmierzania dawki 180, w górnej pierścieniowej ścianie 332 są utworzone dwa średnicowo przeciwległe wgłębienia 340 i 342, wystające z górnej krawędzi górnej pierścieniowej ściany do pierścieniowej wargi odchylającej 338. Wgłębienie 340 ma szerokość identyczną do szerokości szczeliny napędowej 34, zaś wgłębienie 342 ma szerokość identyczną z szerokością szczeliny napędowej 36. Gdy otwór odmierzania dawki 184 jest ustawiony w linii z przewodem Venturi 64 korpusu zbiornikowego 22 i z wystającą promieniowo szczeliną 312 płytki podporowej 300, to wgłębienie 340 jest ustawione w linii ze szczeliną napędową 34 a wgłębienie 342 jest ustawione w linii ze szczeliną napędową 36. Tak więc, zasysanie oddziaływujące na przewód Venturi 64 powoduje przepływ powietrza przez wgłębienie 340 i szczelinę napędową 34 przez wgłębienie 342 i szczelinę napędową 36, a następnie przez przechodzącą promieniowo szczelinę 312, otwór odmierzania dawki 184 1 przewód Venturi 64 dla dostarczenia odmierzonej dawki proszku 62 w otwórze odmierzania dawki 184 do użytkownika dozownika 10.

Ponadto, w górnej pierścieniowej ścianie 332 są utworzone dwa średnicowo przeciwległe wgłębienia 344 i 346, przechodzące od górnej krawędzi górnej pierścieniowej ściany do położenia trochę ponad pierścieniową wargą odchylającą 338. Wgłębienia 344 i 346 są płytsze niż wgłębienia 340 i 342, i są przesunięte o 90° od wgłębień 340 i 342 tak, że wgłębienia 340-346 są równokątnie rozmieszczone dookoła górnej pierścieniowej ściany 332. Jak się okaże poniżej, wgłębienia 344 i 346 są przeznaczone do pomieszczenia sprężystych palców 163 i 165 dla zablokowania zespołu w położeniu po zdjęciu nasadki

185 384

Jak pokazano w widoku z góry na fig. 43, wzgłębienia 340, 342, 344 i 346 mają jeden bok wyposażony w zukosowanie 345 biegnące w stronę wewnętrznej ich powierzchni, którego cel będzie wyjaśniony poniżej.

Na zewnętrznej powierzchni górnej pierścieniowej ściany 332 jest utworzona, podwójna spiralna bieżnia krzywkowa 352, której przeznaczenie zostanie wyjaśnione poniżej. Ściany 353 tworzące podwójną spiralną bieżnię 352 mają przekrój zasadniczo kwadratowy, a ich przeznaczenie zostanie wyjaśnione poniżej w odniesieniu do nasadki. Ponadto, wejście 351 do każdej krzywkowej bieżni 352 jest utworzone jako pionowa strefa spadku zanim rozpocznie się obrót, zabezpieczając tym samym dokładne ustawienie nasadki przykrywającej i tym samym dokładne działanie dozownika 10, jak pokazano najlepiej na fig. 40, 89b i 89C.

Na koniec, najniższe ściany 353 mają wspólną najniższą powierzchnię, która ciągnie się w płaszczyźnie poziomej i wraz z zewnętrznym pierścieniowym występem 344 tworzą pierścieniowy rowek 355 pomiędzy sobą dla osadzania pierścienia O-ring 357. Tego rodzaju pierścień O-ring 357 tworzy uszczelkę dla oparów.

Dla zapewnienia, że rozbijanie aglomeratów proszku i właściwego jego mieszania z zasysanym powietrzem z otwartego górnego końca górnej sekcji 68 przewodu Venturi 64, do górnego końca korpusu zbiornikowego 22 jest zamontowana dysza wirująca 380, jak pokazano na fig. 46-50. Powietrze zawierające zbrylone cząstki proszku przepływa z górnej sekcji 68 przewodu Venturi do dyszy wirującej. Mechaniczne rozbijanie zbryleń stanowi ważną funkcję dyszy wirującej.

Dysza wirująca 380 zawiera okrągłą ścianę górną 382 i pierścieniową ścianę boczną 384, wystające w dół od obrzeża ściany górnej 382. Pierścieniowa ściana boczna 384 ma zewnętrzną średnicę zasadniczo równą zewnętrznej średnicy górnej sekcji pierścieniowej osłony 126 korpusu napędzającego 120. Ponadto, wewnętrzny obszar łączący 386 pomiędzy okrągłą ścianą górną 382 i pierścieniową boczną 384 jest zakrzywiony dla utworzenia gładkiego przejścia pomiędzy nimi i tym samym dla zapewnienia gładkiego toru przepływu proszku 62. Inaczej mówiąc, wewnętrzny obszar utworzony przez okrągłą ścianę górną 382, pierścieniową ścianę boczną 384 i wewnętrzny obszar łączący 386 ma konfigurację cokolwiek częściowo toroidalną. Zewnętrzny obszar łączący 390 pomiędzy nimi tworzy jednakże kąt zasadniczo prosty w przekroju pomiędzy okrągłą ścianą górną 382 i pierścieniową ścianą boczną 384.

Dla przytwierdzenia dyszy wirującej 380 na górnym końcu korpusu napędzającego 120, i w szczególności na pierścieniowym uskoku ustalającym 159 korpusu napędzającego 120, utworzono cztery kolcowe żebra 392, 393, 394 i 396, rozmieszczone równokątnie i wystające w dół od dolnej krawędzi pierścieniowej ściany bocznej 384. Kolcowe żebra 392, 393, 394 i 396 wystają na odległościach łukowych, które są odmienne od siebie i które znajdują się zasadniczo w łukowych wgłębieniach 158a-158d, korpusu napędowego 120 tak, że dysza wirująca 380 jest zmontowana we wstępnie określonym położeniu z korpusem napędzającym 120. Przykładowo, kolcowe żebra 392 i 394 mogą rozciągać się na łukowej odległości 36°, kolcowe żebro 393 na łukowej odległości 40°, zaś kolcowe żebro 396 na łukowej odległości 44°. Kolcowe żebra 392, 393, 394 i 396 rozciągają się wzdłuż wspólnego okręgu mającego średnicę równą wspólnemu okręgowi wzdłuż którego rozciągają się wgłębienia 158a-158d. Tak więc, kolcowe żebra 392, 393, 394 i 396 rozciągają się wewnętrz wgłębień 158a-158d, odpowiednio, z prześwitem regulacyjnym wynoszącym 2°. Korzystnie, każde kolcowe żebro 392, 393, 394 i 396 ma zukosowany koniec o przekroju zasadniczo trójkątnym.

Podczas inhalowania, dysza wirująca 380 i ustnik (omówiony poniżej) przytwierdzony do dyszy, mogą odłączyć się od korpusu napędowego 120 i zostać połknięte przez użytkownika. Z tego względu, dla trwałego przytwierdzenia dyszy wirującej 380 na korpusie napędzającym 120, wykonuje się spawanie ultradźwiękowe. W szczególności, energia ultradźwiękowa jest skierowana na kolcowe żebra 392, 393, 394 i 396. W takim przypadku, kolcowe lub ostre kolce żeber 392, 393, 394 i 396 pełnią funkcję elementów kierunkujących energię które absorbują większe ilości energii. W rezultacie, plastyczny materiał kolcowy żeber 392, 393, 394 i 396 jest wtopiony w plastyczny materiał wgłębień 158a-158d dla przytwierdzenia dyszy wirującej 380 na korpusie napędzającym 120, jak pokazano na fig. 50B. Przy tego rodzaju rozwiązaniu, dla przytwierdzenia dyszy wirującej 380 jest stosowana jednolita energia, i można

185 384 stosować oddziaływanie automatyczne dla przeprowadzania tego rodzaju przytwierdzania, zapewniając w każdym momencie trwałość połączenia.

Należy zauważyć, że w tego rodzaju położeniu pierwszy i drugi zewnętrzny kanał powietrzny 150 i 152 ciągną się wewnętrznie względem pierścieniowej ściany bocznej 384 dla dostarczania do niej wtórnego przepływu powietrza, który miesza się z mieszaniną powietrza/proszku z przewodu Venturi 64, który również jest doprowadzony do wnętrza pierścieniowej ściany bocznej 384.

Okrągła ściana górna 382 posiada środkowy otwór 402 i komin zasilający 404, utworzony na górnej powierzchni okrągłej ściany górnej 384, otaczający środkowy otwór 402.

Dla rozbicia zbrylonego proszku, przed dostarczeniem go przez komin zasilający 404, zakrzywiona spiralna ściana 406 przebiega w dół od okrągłej ściany górnej 382 i jest przyłączona jednym końcem 408 do pierścieniowej ściany bocznej 384. W szczególności, zakrzywiona ściana 406 wystaje w sposób krzywoliniowy z końca 408, i częściowo dookoła środkowego otworu 402 do przeciwległego końca 410. Tak więc pomiędzy końcem 410 i pozostałą częścią zakrzywionej ściany 406 jest utworzona szczelina 409. Wysokość zakrzywionej ściany 406 jest równa wysokości pierścieniowej ściany bocznej 384 tak, że dolna krawędź zakrzywionej ściany 406 osadza się na okrągłej ścianie górnej 122 korpusu napędowego 120, gdy zawirowywująca dysza 380 jest zmontowana z korpusem napędzającym 120, jak opisano powyżej. Zakrzywiona ściana 406 jest skutecznie uformowana w postaci dwóch sekcji, a mianowicie pierwszej sekcji rozpoczynającej się końcem 410 i wystającej częściowo dookoła środkowego otworu 402, przykładowo na łuku 165°, i drugiej sekcji wystającej z końca pierwszej sekcji do końca 408 wzdłuż większego promienia niż pierwsza sekcja. W stosunku do kierunku promienia środka przewodu Venturi 64, druga sekcja korzystnie odłącza się od centralnego otworu 402 pod kątem około 15° równolegle do takiej linii promieniowej, niezależnie do wielkości dyszy zawirowywującej 380.

Należy zauważyć, że zakrzywiona ściana 406 tworzy wnękę zawirowywującą 412, tak że proszek z przewodu Venturi 64 wchodzi do wnęki zawirowywującej 412 i w sposób ciągły zmienia kierunek w miarę wzrostu jego prędkości, przed wejściem do kanału zasilającego 404. Tak więc, bryłki proszku stale uderzają o okrągłą góórną ścianę 382, pierścieniową ścianę boczną 384 i zakrzywioną ścianę 406 w obrębie wnęki zawirowywującej 412. Ponadto, bryłki zderzają się ze sobą, co powoduje wzajemne ścieranie lub rozbijanie pomiędzy bryłkami. Jednocześnie, drugi przepływ powietrza z pierwszego i drugiego zewnętrznego kanału powietrznego 150 i 152 wchodzi do komory zawirowywującej 412, jak wskazano odpowiednimi strzałkami 414 i 416, dla przyspieszenia ruchu bryłek proszku we wnęce zawirowywującej 412. Ciągłe uderzenia bryłek proszku o ściany tworzące wnękę zawirowywującą 412 powodują rozbijanie bryłek do postaci zmikronizowanego proszku pod wpływem udarów. Jeżeli tylko bryłki proszku poruszają się z wystarczającą prędkością, to występuje wystarczająca energia kinetyczna do rozbijania tych bryłek.

Ponadto, zamiast wyznaczania jedynie spiralnego toru wzdłuż osiowego kierunku dyszy, jak w rozwiązaniu ze stanu techniki, zakrzywiona ściana 406 a w szczególności wnęka zawirowywującą 412 po pierwsze zmienia kierunek proszku 62 z kierunku osiowego przewodu Venturi 64 na kierunek poprzeczny zasadniczo prostopadły do kierunku osiowego. W tym kierunku poprzecznym proszek 62 ma wymuszaną ciągłą zmianę kierunku w kierunku poprzecznym zawirowywującej wnęki 412. Po wyjściu z wnęki zawirowywującej 412, kierunek proszku 62 zostaje ponownie zmieniony do kierunku osiowego poprzez kanał zasilający 404, przy jednoczesnym utrzymywaniu składowej zawirowania przepływu, to znaczy przy zawirowywaniu spiralnym poprzez komin 404. Ponieważ rozdrobniony proszek i jakiekolwiek pozostające w nim zbrylenia utrzymują zawirowanie wywarte na przepływ pochodzące z wnęki zawirowywującej 412, zatem przepływ wirowy wywiera siłę odśrodkową na rozdrobniony proszek i pozostające w nim aglomeraty, wywierając dodatkowe udary w kanale zasilającym 404 tak, aby powodując dalsze rozbijanie pozostających zbryleń.

Jednakże przeważająca część rozbijania zbryleń następuje we wnęce zawirowywującej 412. Prędkość uzyskiwana przez zbrylenia zależy od siły ciągu lub siły zasysania, bezwładności zbryleń i długości wnęki zawirowywującej 412, to znaczy czasu w jakim siła ciągu oddziaływuje

185 384 na zbrylenia. Ze względu na swą bezwładność, zbrylenia uderzają o ścianę we wnęce zawirowywującej 412 dla przekształcenia się w rozdrobniony proszek.

Dodatkowo, według wynalazku, komin 404 jest wyposażony w ukierukowane pionowo rowki lub wyżłobienia 405 przechodzące wzdłuż jego wewnętrznej ściany. Rowki 405 zapewniają większą powierzchnię, o którą mogą uderzać zbrylenia. Rowki 405 są pokazane jako utworzone przez sześć pionowych wklęsłych sekcji ściennych 411 o pierwszym promieniu, które są wzajemnie połączone sześcioma pionowymi wklęsłymi sekcjami ściennymi 413 o większym promieniu, lub nawet o płaskiej konfiguracji, to znaczy o promieniu nieskończonym. Jednakże można zastosować inne dowolne rozwiązanie. Zaleca się jednakowoż, aby niezależnie od zastosowanego rozwiązania, rowki 405 lub jakiekolwiek inne konfiguracje były ukierunkowane pionowo, przez co powstaje nieregularna ukierunkowana pionowo powierzchnia. Ponadto jak pokazano, rowki 405 korzystnie odchodzą od górnej krawędzi komina 404 od górnej krawędzi zakrzywionej ściany 406, jakkolwiek wynalazek nie jest w ten sposób ograniczony.

Rowki 405 wspomagają rozbijanie zbryleń, które wymagają większej siły rozbijającej dla rozproszenia.

Badania wykazały, że dysza zawirowywująca 380 z rowkami zwiększa frakcję wdychaną w stosunku do podobnej dyszy zawirowywującej która nie jest wyposażona w rowki. W szczególności, dla twardych zbryleń, takich jak mających gęstość masową w zakresie 0,29 0,36 g/ml, ta sama dysza zawirowywująca bez rowków dostarcza około 10% frakcji wdychanej, zaś dysza zawirowywująca z rowkami dostarcza około 35% frakcji wdychanej. „Frakcja wdychana” dla potrzeb tych badań stanowi zawartość procentową całkowitej ilości cząstek dostarczanych z dyszy mających średnicę mniejszą, lub równą 6,8 mikrometrów, jak określono z zastosowaniem wielostopniowego ciekłego urządzenia udarowego. W przeprowadzonych badaniach, zastosowano aglomeraty metazonu i laktozy o stosunku wagowym składników wynoszącym od 1do 5,8.

Dodatkowo do rozbijania aglomeratów, dysza zawirowywująca 380 musi spełniać dodatkowe ograniczenia. Przykładowo, spadek ciśnienia na inhalatorze proszku powinien korzystnie być niższy niż około 20 cali słupa płynu (5 kPa) dla łatwości stosowania przez osoby o upośledzonej funkcji układu oddechowego, jednakże wystarczająco wysoka dla umożliwienia znaczącego przepływu powietrza podstawowego przez otwór do odmierzania dawki 184. Spadek ciśnienia wywołany przez dyszę zawirowywującą 380 może być zmieniany przez zmianę kąta pomiędzy końcem 410 a położeniem w którym spotykają się pierwsza i druga sekcja zakrzywionej ściany 406, to znaczy gdzie druga sekcja opuszcza środkowy otwór 402, jak pokazano na fig. 47. W zalecanym obecnie rozwiązaniu kąt ten wynosi około 165°, jakkolwiek wartość ta może ulegać zmianie w zależności od pożądanego spadku ciśnienia.

Ponadto, na górnej powierzchni okrągłej ściany górnej 382 jest utworzona pierścieniowa ściana 418 przytwierdzająca ustnik, ustawiona w niewielkim odstępie wewnętrznie od obwodowej krawędzi. W rezultacie, na górnej powierzchni okrągłej ściany górnej 382 powstaje pierścieniowy uskok 412, zewnętrznie względem pierścieniowej ściany 418 mocującej ustnik. Ponadto, zewnętrznie w kierunku promieniowym od górnego końca pierścieniowej ściany przytwierdzającej ustnik 418 wystaje pierścieniowa warga 422.

Na górnej krawędzi pierścieniowej ściany mocującej ustnik 418 utworzone są zęby przekładniowe 424. Jakkolwiek pokazano tutaj czterdzieści zębów przekładniowych, to wynalazek nie jest w ten sposób ograniczony.

Na górnej powierzchni okrągłej ściany górnej 382 jest umieszczona klapka lokacyjna 426 wzdłuż wewnętrznej powierzchni zębów przekładniowych 424, średnicowo przeciwległe względem położenia przewodu Venturi 64 w ostatecznie zmontowanym stanie inhalatora.

Ustnik 440, jak pokazano na fig. 3, 4 i 51-55 jest przytwierdzony do górnego końca dyszy zawirowywującej 380. Ustnik 440 zawiera ogólnie prostokątną ścianę górną 442 z pierścieniową ścianą boczną 444 wystającą w dół od obrzeża ściany górnej 442. Ponieważ ściana górna 442 ma ogólnie kształt prostokątny i ze względu na pierścieniową konfigurację ściany bocznej 444, górne części przy przeciwległych bokach 446 i 448 ściany bocznej 444, odpowiadających podłużnym bokom ściany górnej 442 pochylają się w górę w sposób rozbieżny

185 384 ku sobie. Wargi użytkownika urządzenia zostają umieszczone na bokach 446 i 448 podczas inhalacji. Oczywiście ponieważ usta użytkownika są umieszczone nad ustnikiem, zatem rozmaite jego krawędzie są zaokrąglone.

W ścianie górnej 442 jest utworzony centralnie środkowy otwór 450, zaś przy dolnej powierzchni ściany górnej 442 jest utworzona pierścieniowa rura łącząca 452, otaczająca otwór 450. Gdy ustnik 440 jest osadzony na dyszy zawirowywującej 380, to rura łącząca 452 przytrzymuje górny koniec kanału zasilającego 444 dyszy zawirowywującej 380.

Dla przytwierdzenia ustnika 440 do dyszy zawirowywującej 380, dolny koniec ściany bocznej 444 ma kształt okrągły lub pierścieniowy. Przy wewnętrznej powierzchni tego dolnego końca ściany bocznej 444 jest utworzony pierścieniowy występ 454 w kształcie V, który wystaje wewnętrznie w kierunku promieniowym. Gdy ustnik 440 jest umieszczony na dyszy zawirowywującej 380 i naciśnięty w dół, to pierścieniowa warga 422 dyszy zawirowywującej 380, w wyniku sprężystości części plastikowych, przesuwa się po występie 454 w kształcie V, tak że występ 454 w kształcie V przytrzymuje pierścieniową wargę 422 i tym samym ustnik 440 na dyszy zawirowywującej 380. W tym położeniu dolna krawędź ściany bocznej 444 osadza się na pierścieniowym występie 420 dyszy zawirowywującej 380.

Ponadto, na wewnętrznej powierzchni średnicowo przeciwległych boków pierścieniowej ściany bocznej 444 są utworzone dwa zestawy trzech kół przekładniowych 460, bezpośrednio powyżej pierścieniowego występu 454 w kształcie V i umieszczone centralnie względem przeciwległych boków 446 i 448 ściany bocznej 444. Gdy ustnik 440 zostaje zmontowany z dyszą zawirowywującą 380, to zęby przekładniowe 460 łączą się zębami przekładniowymi 424 dla zapobieżenie względnemu obrotowi pomiędzy ustnikiem 440 i dyszą zawirowywującą 380.

Jak pokazano na fig. 56-63, zastosowano nasadkę przykrywową 510 dozownika 10 jako zamknięcie ustnika 440, która to nasadka jednocześnie pełni funkcję przygotowania dozownika 10 do użytku. W szczególności, nasadka przykrywowa 520 zawiera górną podłużną pierścieniową ścianę przykrywającą 522, której górny koniec jest zamknięty przez ogólnie okrągłą ścianę górną 524. Do dolnego końca pierścieniowej ściany przykrywającej 522 jest przytwierdzona dolna pierścieniowa osłona mocująca 526 o średnicy większej niż średnica pierścieniowej ściany przykrywowej 522, za pomocą pierścieniowego łącznika 528 w kształcie stożka ściętego. Dolny koniec pierścieniowej osłony mocującej 526 jest otwarty. Ponadto, wewnętrzna średnica dolnej pierścieniowej osłony mocującej 526 jest trochę większa niż zewnętrzna średnica górnej pierścieniowej ściany 332 adaptora 320 tak, aby być na niej dopasowana.

Dla przytwierdzenia nasadki przykrywowej 520 na dozowniku 10 odmierzanej dawki proszku, a w szczególności dla przykrycia ustnika 440, w średnicowo przeciwległych położeniach na wewnętrznej powierzchni dolnej pierścieniowej osłony mocującej 526 są utworzone dwie spiralne krzywki 530. Tak więc, gdy nasadka przykrywowa 520 jest nałożona na obudowę proszku 20, dyszę zawirowywującą 380 i ustnik 440, to krzywki 530 nasadki przykrywowej 520 początkowo pionowo spadają do wejścia 351, a następnie gwintowo łączą się z podwójną spiralną bieżnią krzywkową 352 adaptora 320, aż dolna krawędź dolnej pierścieniowej osłony mocującej 526 spocznie na pierścieniowej sekcji łączącej 334 w kształcie stożka ściętego w adaptorze 320.

Należy zauważyć, że krzywki 530 i krzywkowa bieżnia 352 są zastosowane zamiast konwencjonalnych gwintów śrubowych. Przyczyną tego jest fakt, że w przypadku konwencjonalnych gwintów śrubowych nasadka 520 może być przedwcześnie ściągnięta ze względu na istniejącą tolerancję gwintów. W rezultacie, dozownik 10 odmierzonej dawki proszku może nie być prawidłowo uruchomiony, to znaczy nie obrócony o pełne 180° podczas zapoczątkowywania i dostarczania dawki. Jednakże, gdy krzywki 530 i bieżnia krzywkowa 352 mają ściany 353 o przekroju kwadratowym, uzyskuje się liczne korzyści łącznie z uniknięciem przedwczesnego otwarcia nasadki 520, łatwości użytkowania, zapewnieniem właściwego umiejscowienia we wszystkich momentach obrotowych położeń części dozownika 10, i zapewnieniem że opisany poniżej licznik jest zawsze prawidłowo uruchamiany aby zawsze prawidłowo zmienić zliczenie dawki. Tak więc, nasadka 520 może nie

185 384 łączyć się z adaptorem 320 aż krzywki 530 całkowicie połączą się w bieżni krzywkowej 352, jak pokazano na fig. 89B i 89C.

Należy zauważyć, że zewnętrzna średnica dolnej pierścieniowej osłony mocującej 526 jest zasadniczo identyczna z zewnętrzną, średnicą dolnej pierścieniowej ściany 322 adaptora 320 dla otrzymania stosunkowo gładkiego, ciągłego wyglądu. Dla wspomagania zdejmowania i zamykania nasadki przykrywowej 520, zewnętrzna powierzchnia dolnej pierścieniowej osłony mocującej 526 ma powierzchnię uchwytową 532 utworzoną przez pofałdowania, radełkowanie lub podobne, dla zwiększenia zdolności chwytania i obracania nasadki przykrywowej 520.

Jak stwierdzono powyżej, nasadka przykrywowa 520 służy również do przygotowywania dozownika 10 odmierzonej dawki proszku do użytkowania. W szczególności, na wewnętrznej powierzchni nasadki przykrywowej 520 jest utworzona pierwsza para równoległych, przechodzących osiowo, rozstawionych żeber inicjujących 534, wystających na niewielką odległość w dół od łącznika 528 w kształcie stożka ściętego na dolnej pierścieniowej osłonie mocującej 526. Druga para równoległych, wystających osiowo, rozstawionych żeber inicjujących 536 jest również utworzona na wewnętrznej powierzchni nasadki przykrywowej 520, wystających na niewielką odległość w dół od łącznika 528 w kształcie stożka ściętego do dolnej pierścieniowej osłony mocującej 526, w położeniu średnicowo przeciwległym względem inicjujących żeber 534. Inicjujące żebra 534 i 536 w każdej parze są rozstawione na odległość trochę mniejszą niż szerokość głębin napędowych 164 i odpowiednio 166, korpusu napędzającego 120, dla odchylania sprężystych palców 163 i 165 wewnętrznie, jak również dla łączenia boków napędowych wgłębień 164 i 166 dla obracania korpusu napędzającego 120. Jak pokazano na fig. 59 i 63, każde z inicjujących żeber 534 i 536 ma dolną część pochyłą 535 i górną część pochyłą 537, które spotykają się w pośredniej części wystającej 539 a grubość ich maleje gdy odsuwają się od wystającej części 539.

Gdy nasadka pokrywowa 520 jest zdjęta z dozownika 10 odmierzonej dawki proszku, to otwór 184 odmierzonej dawki jest ustawiony w linii z przewodem Venturi 64, w gotowości do dokonania inhalowania przez użytkownika. Tak więc, dozownik 10 jest całkowicie przygotowany i gotowy do dokonywania inhalacji przez daną osobę. W tym czasie, sprężyste palce 163 i 165 są umieszczone we wgłębieniach 344 i 346 adaptora 320. Tak więc dozownik 10 jest zablokowany w tym położeniu.

Na fig. 89A-89E i na fig. 90A i 90E jest pokazane działanie nasadki przykrywowej 520. Po inhalowaniu, nasadka przykrywkowa 520 zostaje umieszczona na zespole, jak pokazano na fig. 89A. W tym czasie, krzywki 530 nie są wprowadzone do wnętrza krzywkowych bieżni 352. Po przekręceniu nasadki przykrywowej 520, krzywki 530 opadają wewnątrz początkowych części bieżni krzywkowych 352 i mogą być popchnięte w dół jak pokazano na fig. 89B i 89C. W tym momencie, żebra inicjujące 534 i 536 łączą się i popychają sprężyste palce 163 i 165, jak również łączą się z bokami napędzających wgłębień 164 i 166. Inaczej mówiąc, podczas początkowego działania nasadki przykrywającej, dolne części pochyłe 535 żeber inicjujących 534 i 536 łączą się z górnymi częściami sprężystych palców 163 i 165 i odchylają je wewnętrznie względem napędzających wgłębień 344 i 346. Jest to pokazane szczegółowo na fig. 90A. W rezultacie, napędzający korpus 120 może obracać się względem adaptora 320 do położenia zamkniętego, jak pokazano na fig. 89D i 89E. W trakcie tego czasu, nasadka 520 łączy się z korpusem napędzającym 120, tak że kontynuowane obracanie nasadki 520 powoduje obracanie korpusu napędzającego 120 względem adaptora 320. Gdy nasadka 520 obraca się, jest ściągana w dół poprzez krzywki 530 przesuwające się w krzywkowych bieżniach 352.

Po zakończeniu obrotu, i ze względu na konfigurację sprężystych palców 163 i 165 i dopełniających konfigurację żeber inicjujących 534 i 536, sprężyste palce 163 i 165 sprężyście przesuwają się z powrotem do położenia blokującego dla dopasowanego połączenia z inicjującymi żebrami 534 i 536, w położeniu przemieszczonym o 180° względem położenia inhalowania, to jest ze sprężystymi palcami 163 i 165 umieszczonymi we wgłębieniach 346 i 344. Ponadto, ze względu na dopasowanie sprężystych palców 163 i 165 z inicjującymi żebrami 534 i 536, te inicjujące żebra 534 i 536 są również w tym czasie umieszczone we wgłębieniach 346 i 344. Inaczej mówiąc, pośrednie części wystające 539 inicjujących żeber 534

185 384 i 536 są umieszczone w obrębie odpowiadających wklęsłych części sprężystych palców 163 i 165, jak pokazano na fig. 90b.

Należy zauważyć, gdy nasadka 520 jest w całkowicie zamkniętym położeniu z fig. 89E, to sprężyste palce 163 i 165 powracają do stanu swobodnego, to jest stanu w którym nie ma wywieranego naprężenia na sprężyste palce 163 i 165. W tym czasie, sprężyste palce 163 i 165 nie przybierają stałego ustalenia lub odkształcenia wstanie odchylonym, jak w przypadku większości materiałów plastycznych. Byłoby to szkodliwe dla działania inhalatora. W tym celu zastosowano szczególne kształty sprężystych palców 163 i 165 i inicjujących żeber 534 i 536.

Tak więc, zamykający obrót nasadki przykrywowej 520 powoduje obrót korpusu napędzającego 120, i tym samym przewodu Venturi 64 względem otworu odmierzania dawki 184, do położenia gromadzenia, usytuowanego 180° poza ustawieniem w jednej linii. W trakcie tego ruchu, proszek 62 jest zgarniany do otworu 64 odmierzania dawki, tak że zostaje uruchomiony dozownik 10 odmierzonej dawki proszku.

Gdy użytkownik jest gotowy do użycia dozownika 10, nasadka przykrywowa 510 zostaje odkręcona z adaptora 320. Podczas tego ruchu, sprężyste palce 163 i 165 początkowo łączą się ze zukosowaniami 345 na wgłębieniach 346 i 344, co powoduje przesuwanie się sprężystych palców 163 i 165 wewnętrznie tak aby nie utrudniać obrotu. Następnie, gdy nasadka 520 zaczyna się podnosić, sprężyste palce 163 i 165 ponownie łączą się z inicjującymi żebrami 534 i 536, który popychają sprężyste palce 163 i 165. Inaczej mówiąc, podczas początkowego działania otwierającego, górne pochyłe części 527 inicjujących żeber 534 i 536 łączą się z górnymi częściami sprężystych palców 163 i 165 i odchylają je wewnętrznie względem wgłębień 344 i 346. Tak więc korpus napędzający 120 może obracać się względem adaptora 320 do położenia otwartego.

Powoduje to przeciwny obrót korpusu napędzającego 120, i tym samym przewodu Venturi 64 względem otworu 184 odmierzania dawki do położenia ustawionego w jednej linii. Tak więc, gdy tylko nasadka przykrywowa 510 zostanie zdjęta, wówczas otwór 184 odmierzonej dawki wypełniony proszkiem 62 jest ustawiony w jednej linii z przewodem Venturi 64 i jest gotow-y do dokonania inhalowania. Nie ma zatem potrzeby stosowainia jakiegokolwiek dodatkowego inicjowania i działania ustawiającego po zdjęciu nasadki przykrywowej 520.

Ponadto, nasadka przykrywowa zawiera sześć rozstawionych równokątnie występów 538 utworzonych przy wewnętrznej powierzchni ściany przykrywającej 522, odległej o niewielką odległość od ściany górnej 524.

Dla ochrony proszku 62 przeciwko zanieczyszczeniom i wilgociom, występy 538 przytrzymują uchwyt 560 środka osuszającego w obrębie nasadki przykrywowej 520. Jak pokazano na fig. 64-66, uchwyt środka osuszającego 560 zawiera okrągłą ścianę górną 562 i pierścieniową ścianę boczną 564 wystające w dół od jego obrzeża. Pierścieniowe wgłębienie 566 jest utworzone w wewnętrznej powierzchni pierścieniowej ściany bocznej 564 przy jej dolnym końcu dla pomieszczenia krążka (nie pokazanego), który przytrzymuje środek osuszający, taki jak żel silikonowy. Na zewnętrznej powierzchni pierścieniowej ściany bocznej 564 jest utworzone pierścieniowe żebro 568. W ten sposób, uchwyt 560 środka osuszającego jest wsunięty do nasadki przykrywowej 520. W wyniku sprężystości części plastikowych, pierścieniowe żebro 568 przesuwa się po występach 538, tak że uchwyt 560 środka osuszającego jest utrzymywany wewnątrz nasadki przykrywowej 520 w sąsiedztwie jej ściany górnej 524. Na fig. 4 pokazano nieznaczną modyfikację uchwytu 560 środka osuszającego.

Dla zliczania liczby dawek które zostały wydozowane lub wskazania liczby dawek które pozostały do wydozowama zastosowano mechanizm zliczający 580, tak aby ostrzegać użytkownika o następującym ubytku proszku. W tym celu przydatne są rozmaite rodzaje mechanicznych i elektrycznych liczników. Cyfrowy licznik elektroniczny można umieścić wewnątrz podstawy lub w innych obszarach urządzenia, i będzie on potrzebował zastosowania przewodnich elektrycznie styków, które uzupełniają obwód w momencie załadowywania dawki, przy czym właściwości żądanej baterii będą stanowiły czynnik ustalający okres przechowywania urządzenia. Obecnie zalecany jest mechanizm zliczający 580 stanowiący ubytkowy licznik mechaniczny, wskazujący liczbę dawek pozostających do wydozowania.

185 384

Mechanizm zliczający 580 jest zbudowany ze wspomnianych powyżej pierwszych i drugich sprężystych zaczepów 224 i 232 zapobiegających obrotowi umieszczonych na podstawie 200, wspomnianego przezroczystego okienka 330 adaptora 320, ciągłego pierścienia zliczającego 590, okresowego pierścienia zliczającego 620 i odchylanego sprężyną zespołu zapadkowego 640.

Jak pokazano na fig. 3, 4 i 67-70, ciągły pierścień zliczający 590 jest utworzony przez krążek 592 mający ścianę o zasadniczo prostokątnym przekroju. Na zewnętrznej, górnej krawędzi krążka 592 jest utworzony pierścieniowy występ 594 przez wycięcij przy krążku 592. Ponadto, od dolnej, zewnętrznej krawędzi krążka 592 wystaje dolna pierścieniowa warga 596 jako gładkie przedłużenie krążka 592, jednakże o mniejszej szerokości przekrojowej. W rezultacie przy dolnej krawędzi krążka 592 powstaje wewnętrzny pierścieniowy uskok 598. Z tego względu, ciągły pierścień zliczający 590 może być osadzony na podstawie 200, a w szczególności wewnętrzny pierścieniowy uskok 598 osiada na okrągłej ścianie górnej 202 podstawy 200, a dolna pierścieniowa warga 596 osadza się na pierścieniowym uskoku 206 podstawy 202 otaczając okrągłą ścianę górną 202.

Na gładkiej połączonej zewnętrznej powierzchni krążka 592 i dolnej pierścieniowej wargi 596 są nadrukowane liczne wskaźniki cyfrowe 600. W szczególności, równokątnie dookoła są wydrukowane dwa kolejne zestawy cyfr od „0” do „9”. Wskaźniki cyfrowe 600 są wydrukowane pionowo. Tak więc, wskaźniki 600 mogą być odczytywane gdy dozownik 10 jest wyprostowany, to znaczy w sposób w którym będzie stosowany.

Na wewnętrznej powierzchni krążka 592 odpowiednio do dwudziestu cyfr wskaźników cyfrowych 600 jest utworzone równokątnie dwadzieścia zębów przekładniowych 602. Wszystkie zęby przekładniowe 602 mają tę samą głębokość w kierunku promieniowym, z wyjątkiem średnicowo przeciwległych zębów przekładniowych 604 i 606 zębów 602, odpowiadającym przeciwległym cyfrom „5” wskaźników cyfrowych 600, które są głębsze niż pozostałe zęby przekładniowe 602, to znaczy zęby przekładniowe 604 i 606 wystają zewnętrznie w kierunku promieniowym na większy zasięg niż pozostałe zęby przekładniowe 602. Gdy ciągły pierścień zliczający 590 jest osadzony na podstawie 200, to znajdujący się na podstawie 200 pierwszy sprężysty zaczep zapobiegający obrotowi 224 łączy się z jednym zębem przekładniowym 602 w danym czasie, dla uniknięcia obrotu zgodnego z ruchem wskazówek zegara ciągłego pierścienia zliczającego 590 na podstawie 200.

Jak pokazano na fig. 3, 4 i 71-74, okresowy pierścień 620 jest utworzony przez krążek 622 mający ścianę o zasadniczo prostokątnym przekroju. Dolna pierścieniowa warga 624 wystaje osiowo z dolnej zewnętrznej krawędzi krążka 622 jako gładkie przedłużenie krążka 622, jednakże o mniejszej szerokości przekrojowej. W rezultacie, przy dolnej krawędzi krążka 622 powstaje wewnętrzny pierścieniowy uskok 626. W ten sposób, okresowy pierścień zliczający 620 może być obrotowo osadzony na ciągłym pierścieniu zliczającym, a w szczególności wewnętrzny pierścieniowy uskok 626 jest ustawiony w odstępie ponad ciągłym pierścieniem zliczającym 590, zaś dolna pierścieniowa warga 624 jest osadzona na zewnętrznym pierścieniowym uskoku 594 ciągłego pierścienia zliczającego 590.

Na gładkiej połączonej zewnętrznej powierzchni krążka 628 są wydrukowane liczne wskaźniki cyfrowe 628. W szczególności, dookoła są wydrukowane równokątnie cyfry od „0” do „19”. Wskaźniki cyfrowe 628 są wydrukowane pionowo, przez co wskaźniki 628 mogą być odczytywane gdy dozownik 10 jest wyprostowany, to jest tak jak jest stosowany.

Na wewnętrznej powierzchni krążka 622 jest utworzonych równokątnie dwadzieścia zębów przekładniowych 530 odpowiadających dwudziestu cyfrom wskaźników cyfrowych 628. Wszystkie zęby przekładniowe 630 mają tę samą głębokość w kierunku promieniowym. Gdy okresowy pierścień zliczający 620 jest osadzony na ciągłym pierścieniu zliczającym 590, wówczas drugi sprężysty zaczep 232 podstawy 200 łączy się z jednym zębem przekładniowym 630 w danym czasie, dla uniknięcia obrotu zgodnego z ruchem wskazówek zegara okresowego pierścienia zliczającego 610 na podstawie 200. Jak będzie omówione poniżej, zęby przekładniowe 630 wystają wzdłuż okręgu o większej średnicy niż zęby przekładniowe 602, tak że zęby przekładniowe 630 są przemieszczone w kierunku promieniowym względem zębów przekładniowych 602.

185 384

Ponadto, w górę od górnej powierzchni krążka 622 wystaje klapka ogrreicznJacn dawkę 632, w pozycji odpowiadającej położeniu pomiędzy cyframi „9” i „10” dla uniknięcia uruchomienia dozownika 10 po wydoeowaelu zapisanej ilości dawek. Przykładowo, gdy dozownik 10 domierzonej dawki proszku jest ograniczony do weaoeowanla dwustu dawek, to klapka ograniczająca dawkę 632 może przylegać do klapki ogranicznika dawki 336 adaptera 320 po wydozawaniu dwóch setnej dawki, dla uniknięcia dalszego względnego obrotu obudowy proszku 20 względem płytki odmierzania dawki 180, jak będzie opisane w odniesieniu do działania przedstawionego poniżej.

Początkowo, cyfra „19” wskaźnika 628 jest ustawiona w jednej linii z cyfrą „9” wskaźnika 600 dla utworzenia liczby 199, która jest odsłonięta przez przezroczyste plastikowe okienko 330 adaptora 320. Po wydozowreiu pierwszej dawki, obraca się jedynie ciągły pierścień zliczający 590 tak, że zostają odsłonięte cyfry „19” i odpowiednio „8” dla utworzenia liczby „198”, odsłoniętej przez okienko 330. Po następnych dziewięciu dawkach, obraca się jedynie ciągły pierścień zliczający 590 o jeden przyrost wdanym czasie dla każdej dawki. Następnie przez okienko 330 jest odsłonięta „190”, a następna dawka powoduje obrót zarówno ciągłego pierścienia zliczającego 590 jak i okresowego pierścienia zliczającego 620 dla utworzenia liczby „189”. Działanie to jest kontynuowane aż przez okienko 330 zostanie odsłonięta liczba „00”. W tym momencie, okresowy pierścień zliczający 620 obracał się do położenia takiego, że klapka ograniczająca dawkę 632 przylega do klapki ograniczacej dawkę 336 adaptera 320, dla uniknięcia dalszego względnego obrotu obudowy 20 względem płytki odmierzania dawki 180.

Dla spowodowania takiego obrotu ciągłego pierścienia zliczającego 590 i okresowego pierścienia zliczającego 620, odchylony sprężyną zespół zapadkowy 640 zawiera napęd zapadki 642, jak pokazano na fig. 3, 4 i 75-79. Napęd zapadki 642 zawiera łukową ścianę zewnętrzną 634 mającą wysokość większą niż połączona wysokość ciągłego pierścienia zliczającego 590 i okresowego pierścienia zliczającego 620. Do swobodnych końców łukowej ściany 644 jest przyłączony ustalacz 650 w kształcie U. Ustalacz 650 w kształcie U ma wysokość mniejszą niż wysokość łukowej ściany 644. Tak więc, powstaje pętla wyznaczająca otwarty obszar 652, uformowana przez łukową ścianę 644 i ustalacz 650 w kształcie U. Przy jednym boku łukowej ściany 644 w miejscu przecięcia jej z ustalaczem 650 w kształcie U jest utworzone przedłużenie w postaci kołnierza 648 o przekroju zasadniczo trójkąteem, mający wysokość zasadniczo równą wysokości ustalac-za 650 w kształcie U.

Na zewnętrznej lub wypukłej powierzchni łukowej ściany 644 jest uformowana centralnie zapadka 654. Tak więc, gdy napęd zapadki 642 jest wsunięty na okrągłą ścianę górną 202 podstawy 200 otaczając cylindryczny trzpień 216, to zapadka 654 może być włożona do zęba przekładniowego 602. Jednakże, z tego względu że zęby przekładniowe 630 wystają wzdłuż okręgu o większej średnicy niż zęby przekładniowe 602, zatem zapadka 654 może łączyć się jedynie z zębami przekładniowymi 602, a nie z zębami przekładniowymi 630. Jedynym wyjątkiem jest, gdy zapadka 654 wchodzi wewnątrz jednego z zębów przekładniowych 604 lub 606. W takim przypadku, ponieważ zęby przekładniowe 604 i 606 są głębsze niż pozostałe zęby przekładniowe 602, zapadka 654 może dosięgnąć i połączyć się z zębami przekładniowymi 630. Ponieważ zęby przekładniowe 604 i 606 są oddalone o 10 zębów przekładniowych, zatem zapadka 654 łączy się wewnątrz jednego z zębów przekładniowych 604 lub 606 po każdym wyaoeowaeiu dziesiątej dawki, i tym samym łączy się z jednym z zębów przekładniowych 630 w takim czasie aby obrotowo napełnić okresowy pierścień zliczający 620 z ciągłym pierścieniem zliczającym 590.

Dla odchylenia zapadki 654 do połączenia z zębami przekładniowymi 602, wygięta, mająca zasadniczo kształt odwróconego L sprężyna 658 ma jeden koniec uformowany integralnie i centralnie względem kierunków szerokości i wysokości, przy wewnętrznej powierzchni łukowej ściany 644, ze swobodnym końcem zwisającym w dół dla popychania o cylindryczny trzpień 216 podstawy 220 w obrębie promieniowego segmentu 219, tym samym odchylając zespół zapadkowy 640 na zewnątrz w kierunku promieniowym. Powoduje to, że zapadka 654 wchodzi do połączenia z zębami przekładniowymi 602.

185 384

Należy zauważyć, że przez uformowanie sprężyny 658 integralnie w pojedynczej operacji formowania z zespołem zapadki 640, redukuje się liczbę części, stosuje się pojedyncze formowanie, montaż części jest łatwiejszy, a sprężyna może być wykonana jako bardziej giętka i niezawodna.

Należy zauważyć, że gdy zespół zapadkowy 640 jest umieszczony na podstawie 200, to przeciwległe boki ustalacza 650 w kształcie U są umieszczone w obrębie ustawionych pod kątem ścian 221 i 223, tak że jest wystarczająca ilość miejsca na zespół zapadkowy 640 dla odwrócenia o niewielki kąt, w celu zadziałania jako zespół zapadkowy w stosunku do zębów przekładniowych pierścieni zliczających 590 i 620.

Na fig. 80-83 pokazano odchylany sprężyną zespół zapadkowy 640' według następnego rozwiązania obecnego wynalazku, w którym elementy odpowiadające elementom zespołu zapadkowego 640 z fig. 75-79 są oznaczone tymi samymi oznacznikami cyfrowymi z wyróżnikiem'.

Jedyna różnica pomiędzy zespołem zapadkowym 640' i zespołem zapadkowym 640 polega na tym, że swobodny koniec sprężyny 658' zespołu zapadkowego 640' ma nieznacznie wypukłą krzywiznę usytuowaną dalej od jego utwierdzonego końca.

Na fig. 84-86 pokazano odchylany sprężyną zespół zapadkowy 640 według następnego rozwiązania wynalazku, w którym elementy odpowiadające elementom zespołu zapadkowego 640 z fig. 75-79 są oznaczone tymi samymi oznacznikami cyfrowymi z wyróżnikiem .

Różnica pomiędzy zespołem zapadkowym 640 a zespołem zapadkowym 640 polega na tym, że sprężyna 658 zespołu zapadkowego 640 zamiast ukształtowania jako człon w kształcie zasadniczo L, jest uformowana jako człon zasadniczo liniowy ze zukosowanymi bokami, przechodzący pod kątem od górnego końca wewnętrznej powierzchni łukowej ściany 644. Inna różnica polega na tym, że jest całkowicie wyeliminowany kołnierz 648.

Podczas pracy mechanizmu zliczającego 580, dolny ustalacz 260 sprężyny obraca się o 180° wraz z korpusem zbiornikowym 22 względem płytki odmierzania dawki 180 pomiędzy położeniem magazynowania gdy nasadka przykrywowa 520 jest wkręcona na adaptor 320, a położeniem inhalowania gdy nasadka przykrywowa 520 jest zdjęta z adaptora 320. Gdy dozownik 10 odmierzonej dawki proszku znajduje się w położeniu magazynowania, to zapadka 654 łączy się z płytkim zębem przekładniowym 602 ciągłego pierścienia zliczającego 590, i tym samym nie łączy się z zębem przekładnioym 630. Ponadto w takim położeniu koniec napędzający 276 łukowej ściany napędzającej zapadkę 274 łączy się z zespołem zapadkowym 640.

Gdy korpus zbiornikowy 22 obraca się o pierwsze 178° w stronę położenia inhalowania, to koniec napędzający zapadkę 278 łukowej ściany napędzającej zapadkę 274 obraca się do połączenia z przeciwległym bokiem zespołu zapadkowego 640. W rezultacie, zapadka 654 obraca się tak, że wyjeżdża z płytkiego zęba przekładniowego 602, ściskając tym samym sprężynę 658. Po wydozowaniu dziesięciu dawek, kontynuowany obrót do pełnych 180° powoduje niewielki obrót zapadki 654 i wpadnięcie jej do następnego zęba przekładniowego 604, który przykładowo stanowi głęboki ząb przekładniowy. W szczególności, sprężyna 658 odchyla zapadkę 654 do zęba przekładniowego 604. Ponieważ ząb przekładniowy 654 stanowi głęboki ząb, zatem zapadka 654 również wchodzi do jednego z zębów 630. W tym momencie, dozownik 10 znajduje się w położeniu inhalowania w którym otwór odmierzania dawki 184 jest ustawiony w jednej linii z przewodem Venturi 64. Gdy użytkownik dokona inhalacji dawki proszku 62, wówczas nasadka przykrywowa 520 jest z powrotem nakręcona na adaptor 320. W rezultacie, korpus zbiornikowy 22 obraca się z powrotem do położenia początkowego, co również powoduje obrót dolnego ustalacza sprężyny 260. Podczas tego obrotu z powrotem o 180° koniec napędzający zapadkę 276 łukowej ściany 274 łączy się z zespołem zapadkowym 640 przy końcu tego ruchu dla obrócenia zespołu zapadkowego 640 do jego położenia początkowego. Podczas tego ruchu, ponieważ zapadka 654 zachodzi do zęba przekładniowego 604 i jednego z zębów 630, zatem zarówno ciągły pierścień zliczający 590 jak i okresowy pierścień zliczający 620 obracają się razem o jeden przyrost. W przypadku gdy zapadka 654 nie jest połączona zjednym z głębokich zębów przekładniowych 604 lub 606, zapadka nie łączy się z zębem przekładniowym 630, tak że wówczas obracany będzie jedynie ciągły pierścień zliczający 590.

185 384

Należy zauważyć, że ciągły pierścień zliczający 590 i okresowy pierścień zliczający 620 nie mogą obracać się w kierunku przeciwnym ze względu na pierwszy i drugi sprężysty zaczep 224 i 232 zapobiegające obrotowi, które łączą się odpowiednio z zębami 602 i 630.

Należy zauważyć, że w zakresie wynalazku mieszczą się rozmaite zmiany. Przykładowo, obrót płytki odmierzania dawki 180 nie musi być o 180°, ale może odbywać się na mniejszej lub większej odległości łukowej. W takim przypadku, długość łukowej ściany 274 może ulegać zmianie dla przyrostowego napędzania zespołu zapadkowego 640.

Zgodnie z tym, według wynalazku otrzymuje się dozownik 10 odmierzonej dawki proszku który dokładnie mierzy dawki sproszkowanego lekarstwa dostarczanego pacjentowi. W szczególności, dozownik 10 ma bardzo uproszczoną konstrukcję i montaż.

Wszystkie powyższe elementy, z wyjątkiem metalowej płytki 93' i sprężyny 290 są korzystnie wytworzone z łatwo dostępnych tworzyw sztucznych, podczas gdy wcześniejsze części były korzystnie wytwarzane z odpowiednich metali. Rozmaite elementy które nie wymagają porowatości lub innych szczególnych własności, mogą być formowane z jednej lub więcej substancji termoplastycznych mających pożądaną sztywność i wytrzymałość. W niektórych rozwiązaniach, element składowy zawierający gniazdo na proszek jest stosunkowo cienki i dla utrzymania pożądanego stopnia płaskości powierzchniowej może być wykonany z trudniej odkształcalnej substancji takiej jak wzmocnione tworzywo sztuczne, ceramika lub metal. Oczywiście, wybrane materiały muszą być kompatybilne chemicznie z przeznaczonym do dozowania lekarstwem. Ze względu na koszty, zaleca się maksymalne wykorzystanie tworzyw sztucznych tam, gdzie urządzenie jest przeznaczone do wyrzucenia bez ponownego napełniania lub z jedynie ograniczoną liczbą ponownych napełnień lekarstwem po początkowym załadowaniu. Można też stosować inne elementy „kompozytowe” tam, gdzie w urządzeniu są potrzebne szczególne własności tych elementów.

Dla zmontowania dozownika 10 odmierzonej dawki proszku, najpierw montuje się obudowę proszku 20. W szczególności, wewnątrz korpusu zbiornikowego 22 wkłada się korek zbiornikowy 90, wprowadza się zatrzaskowo do nasadki przykrywowej 520 uchwyt środka osuszającego 560, z korpusem napędzającym 120 montuje się dyszę zawirowywującą 380 a z dyszą 380 montuje się ustnik 440. Następnie, na podstawę jest wpasowywany ciągły pierścień zliczający 590 i okresowy pierścień zliczający 620 na ciągłym pierścieniu zliczającym 590. Obydwa pierścienie zliczające 590 i 620 są obracane, aż liczba „19” okresowego pierścienia zliczającego 620 i liczba „9” ciągłego pierścienia zliczającego 590 znajdą się w jednej linii dla pokazania przez okienko 330. Inaczej mówiąc, odpowiada to liczbie „199”.

Następnie na górnej okrągłej ścianie 202 podstawy 200 jest umieszczany zespół zapadkowy 640, otaczający cylindryczny trzpień 216 i pomiędzy ścianami 221 i 223, z zapadką 654 odchyloną do połączenia z zębem przekładniowym 604 w jednej linii z cyfrą „5” i zębem przekładniowym 630 w jednej linii z cyfrą 5, to znaczy w jednej linii z liczbą „55”. Należy zauważyć, że pierwszy i drugi zaczep sprężyny 224 i 232 zapobiegający obrotowi są ustawione w linii z zębem przekładniowym 606 odpowiadającym liczbie „0” i z zębem przekładniowym 630 odpowiadającym liczbie „19”.

Następnie, na trzpieniu 216 jest umieszczony dolny ustalacz sprężyny 260 otaczający słupek ustalający 218, z wąskim uchem napędzanym 280 ustawionym w linii z liczbą „199” na pierścieniach 590 i 620. W takim przypadku, koniec napędzający zapadkę 276 przylega do kołnierza 648 zespołu zapadkowego 640. Następnie na krążku 262 dolnego ustalacza sprężyny 260 jest osadzana sprężyna zwojowa 290, zaś na szczycie tej sprężyny zwojowej 290 jest umieszczana płytka podporowa 300, z wąskim uchem napędzanym 306 ustawionym w linii z wąskim napędzanym uchem 270 dolnego ustalacza sprężyny 260. Następnie, przez centralny okrągły otwór 310 płytki podporowej 300 i ponad słupkiem ustalającym 218 podstawy jest umieszczany pierścieniowy słupek montażowy 188 płytki odmierzania dawki 180, z pręcikiem 190 i szczeliną 222 ustawionymi w jednej linii. W takim przypadku, otwór odmierzania dawki 184 jest w linii z przechodzącą promieniowo szczeliną 312 płytki podporowej 300.

Następnie, na płytkę odmierzania dawki 180, płytkę podporową 300, sprężynę zwojową 290 i dolną płytkę podporową 260 jest wkładany korpus zbiornikowy 22 mający zmontowany wraz z nim korek zbiornikowy 90, tak że wąskie napędzane ucha 270 i 306 są dopasowane

185 384 wewnątrz wąskiej szczeliny napędzającej 34, zaś szersze napędzane ucha 272 i 308 są dopasowane wewnątrz szerszej szczeliny napędowej 36 korpusu zbiornikowego 22. W takim przypadku, przewód Venturi 64 jest ustawiony w linii z otworem odmierzania dawki 184. Dla zmontowania powyższych części razem, następnie ponad powyższym zespołem umieszcza się adaptor 320 tak, że jego szczelina 326 jest w linii ze słupkiem 214 podstawy 200. Następnie adaptor 320 jest popychany w dół aż pierścieniowy występ 210 podstawy 200 zaskoczy w pierścieniowy rowek 324 adaptora 320. W tym momencie, sprężyna zwojowa 290 zostaje ściśnięta, w okienku 330, adaptora 320 pojawia się liczba „199”, a wgłębienia 340 i 342 adaptora 320 są ustawione w linii ze szczelinami napędowymi 34 i 36, korpusu zbiornikowego 22.

Następnie, przewód zasilania proszku 60 jest napełniany przez jego otwarty górny koniec. Następnie, korpus napędzający 120 z nałożoną dyszą 380 i ustnikiem 440 jest dopasowany ponad korpusem zbiornikowym 22, tak że okrągły przewód 144 korpusu napędzającego 120 zatyka górny otwarty koniec przewodu zasilania proszku 60 i tak że otwarty górny koniec przewodu Venturi 64 przechodzi przez okrągły otwór 42 w korpusie napędzającym 120. W tym położeniu, dolna krawędź dolnej sekcji osłonowej 128 korpusu napędzającego 120 jest umieszczona bezpośrednio powyżej górnej krawędzi górnej pierścieniowej ściany 332 adaptora 320.

Następnie na adaptor 320 jest wkręcona nasadka przykrywowa 520, przez co obudowa proszku 20 obraca się o 180° względem płytki odmierzania dawki 180 tak, aby zainicjować działanie dozownika 10 odmierzania dawki proszku, to znaczy tak aby zgarnąć proszek 62 do otworu odmierzania dawki 184. Powoduje to przesunięcie zapadki 654 do następnego zęba przekładniowego 602. Gdy użytkownik zapragnie dokonać inhalacji dawki proszku 62, to nasadka przykrywowa 520 zostaje odkręcona i zdjęta, tym samym obracając obudowę proszku 20 z powrotem o 180° tak, aby ustawić w jednej linii przewód Venturi 64 z otworem odmierzania dawki 184, w gotowości do inhalowania. W tym momencie, zapadka 654 jest obrócona o jeden przyrost, przez co przez okienko 330 zostaje uwidoczniona następna liczba „198”. Gdy wszystkie dwieście dawek zostaną wykorzystane, wówczas klapka ograniczająca dawkę 632 okresowego pierścienia zliczającego 620 przylgnie do klapki ograniczającej dozowanie 336 adaptora 320 dla zapobieżenia dalszemu obrotowi do dozowania. Tym samym, nie nastąpi kontynuacja liczb od „00” do „199”.

Jakkolwiek powyżej opisano szczególnie zalecane rozwiązania wynalazku w odniesieniu do rysunków towarzyszących, to jednak należy zauważyć, że obecny wynalazek nie jest ograniczony do tych szczególnych rozwiązań i że można dokonywać rozmaitych zmian i modyfikacji oczywistych dla fachowców z tej dziedziny bez wykraczania poza zakres lub istotę wynalazku, jak określono przez załączone zastrzeżenia.

185 384

FIG. 2

200

330

185 384

FIG. 3

185 384

FIG. 4

185 384

FIG. 8 r '4₂

FIG. 7

185 384

-11 Z¹⁰²

FIG. 10 .90

FIG. 9
104	104

¹⁰²vJ	in\ inn t 11 min 11 ^,uu

FIG. 11 i ¹ i^iU

104 z 94

100

E2!

z/z/z/zz/zy^a

FIG. 13

185 384

i ι

17-*-*

FIG. 15

185 384

---FIG. 16

185 384

FIG. 18

FIG. 21

FIG. 20

185 384

22Α

FIG. 22

180 \

U90 zzzzzza

182

188'

FIG. 22k

189 _rU_.

I 182 L —-I — z—191

193-—łf

'/

187T i z' I2/I¹ 'Ul 184

195 LIJF188

?]1 ^182 ,184

3¾¾¾¾¾

186-^ M83

FIG. 22C

190

FiGT22B’

FIG. 23

185 384

FIG. 24C

FIG. 24D

185 384

FIG. 24E

185 384

FIG. 25

FIG. 26

FIG. 29

185 384

FIG. 36 ' FIG. 35

300

312 310 302 V I )

FIG. 37

182 ^184 X

186-⁷ ^312 302

FIG. 38

182

Ί84

186^ V ^302

FIG. 39

300

185 384

FIG. 40

FIG. 41

185 384

336 326

329 ^330

FIG. 42

185 384

FIG. 43 i

324' 326'

FIG. 44

FIG. 45

329b

330a

185 384

422
426 \	413
³⁸²-x/ ⁴¹⁸V^ 405Jjj		</“380 Wu'³⁹⁰
404-L&		³⁸⁴
424	FIG. 46	411

394-⁷ 64

FIG. 47

380

FIG. 48

FIG. 50B

FIG. 50A

185 384

440

FIG. 53 FIG. 54

185 384

FIG. 56

185 384

FIG. 60

185 384

530

FIG. 63

185 384

FIG. 64

560

564

562

568

II

FIG. 65

185 384

69Β-*----1

69Β----- fig. ey

⁵⁹⁶ FIG.69B ⁵⁹⁸

596

FIG. 70

185 384

FIG. 76

640

ι

FIG. 77

640

X

644

658 \ \

650-

FIG. 78

FIG. 79

185 384

FIG. 80

FIG. 81

FIG. 83

650'

185 384

FIG. 88

185 384

520 520 520

FIG. 89A FIG. 89B FIG. 89C

185 384

FIG. 89D

FIG. 89E

185 384

FIG. 90A FIG. 90B

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 6,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Inhalator proszku, zawierający przewód zasilania proszku połączony z obudową do przetrzymywania wsadu sproszkowanego materiału przeznaczonego do dozowania, przewód inhalacyjny wystający w pierwszym kierunku i umieszczony w położeniu-przemieszczonym względem tego przewodu zasilającego, zespół dozujący do przenoszenia wstępnie określonej ilości sproszkowanego materiału z przewodu zasilającego do przewodu inhalacyjnego, dyszę do redukowania wielkości cząstek zbryleń sproszkowanego materiału z przewodu inhalacyjnego dla utworzenia rozdrobnionego materiału proszkowego i dla zmieszania tego rozdrobnionego sproszkowanego materiału z zasysanym powietrzem, która to dysza zawiera wnękę do zmiany kierunku przepływu tego proszku z pierwszego kierunku przewodu inhalacyjnego na drugi kierunek odmienny od tego pierwszego kierunku, która to wnęka jest utworzona przez ścianę górną i ścianę boczną przyłączoną do obrzeża tej ściany górnej, przy czym ściana górna ma w sobie otwór, zaś wspomniana wnęka ma postać zespołu zawirowywującego do zasadniczo ciągłej zmiany kierunku przepływu proszku w drugim kierunku w tej wnęce, komin odchodzący od ściany górnej otaczająco względem tego otworu dla zmiany kierunku przepływu proszku z drugiego kierunku wnęki zasadniczo z powrotem na pierwszy kierunek, przy czym ten komin wystaje wzdłuż kierunku osiowego inhalatora, i nasadkę przykrywową, przykrywającą ten przewód zasilający i dyszę, znamienny tym, że wewnętrzna rurowa powierzchnia ścienna komina (404) ma nieregularne elementy przebiegające w kierunku osiowym inhalatora, mające postać ukierunkowanych pionowo rowków (405) względnie płaskich odcinków ściennych, zwiększających powierzchnię o którą uderzają zbrylenia proszku.
2. Inhalator proszku według zastrz. 1, znamienny tym, że środkowa oś przewodu inhalacyjnego (64) jest usytuowana równolegle i w odstępie względem środkowej osi komina (404).
3. Inhalator proszku według zastrz. 1, znamienny tym, że rowki (405) są utworzone przez liczne pierwsze wklęsłe sekcje ścienne (411) przechodzące w kierunku osiowym imające łuk o pierwszym promieniu w kierunku poprzecznym do tego kierunku osiowego, oraz liczne drugie sekcje ścienne (413) wystające w kierunku osiowym i wzajemnie łączące się z pierwszymi wklęsłymi sekcjami ściennymi (411).
4. Inhalator proszku według zastrz. 3, znamienny tym, że drugie sekcje ścienne (413) mają konfigurację wklęsłą o łuku mającym drugi promień w kierunku poprzecznym do tego kierunku osiowego, przy czym ten drugi promień jest większy niż pierwszy promień.
5. Inhalator proszku według zastrz. 1, znamienny tym, że ściana górna (382) ma kształt okrągły, a jej otwór (402) jest umieszczony centralnie w tej ścianie górnej (382), zaś zespół zawirowywujący zawiera zakrzywioną ścianę (406) przechodzącą od tego otworu (402) do osłony (384).
6. Inhalator proszku według zastrz. 5, znamienny tym, że zakrzywiona ściana (406) przechodzi w sposób zasadniczo spiralny.
7. Inhalator proszku według zastrz. 5, znamienny tym, że zakrzywiona ściana (406) jest połączona z górną ścianą (382).
8. Inhalator proszku według zastrz. 1, znamienny tym, że obudowa proszku (20) zawiera korpus zbiornikowy (22) do przetrzymywania wsadu sproszkowanego materiału (62) przeznaczonego do wydozowania, która to obudowa proszku (20) zawiera przewód inhalacyjny (64), oraz korpus napędzający (120) przytwierdzony do korpusu zbiornikowego (22) dla napędzania tego korpusu zbiornikowego (22) w kierunku obrotowym, który to korpus napędzający (120) zawiera liczne wgłębienia (158a - 158d) w jego górnej części, zaś zespół dozujący do przenoszenia wstępnie określonej ilości sproszkowanego materiału (62) ma postać płytki odmierzającej dawkę (180, 180’) która zawiera otwór odmierzania dawki (184, 184') do przetrzymywania odmierzonej ilości sproszkowanego materiału (62), a ponadto ta płytka odmierzająca (180, 180') jest umieszczona poniżej wsadu sproszkowanego materiału (62), i ta płytka

185 384 odmierzająca (180, 180') i przewód zasilający (60) są umieszczone obracalnie względem siebie w obydwu kierunkach dookoła wspólnej osi środkowej tak, że otwór odmierzania dawki (184, 184') jest przemieszczalny selektywnie do połączenia ze wspomnianym wsadem sproszkowanego materiału (62) lub z przewodem inhalacyjnym (64), przy czym płytka odmierzająca dawkę (180, 180') jest obciążona sprężyną (290), popychającą płytkę odmierzającą (180, 180') i obudowę proszku (20) ku sobie, zaś do korpusu napędzającego (120) jest zamontowana dysza (380) dla pobierania tej odmierzonej dawki sproszkowanego materiału (62) przez przewód inhalacyjny (64), która to dysza (380) zawiera żebra (392, 393, 394, 395) przyspawane we wgłębieniach (158a - 158d) korpusu napędzającego (120).
9. Inhalator proszkp wzkbig eastrz. 8, znamienny tym, że przyeajnmiej jedno z wgłębień (158a - 158d) rozciąga się na długości odmiennej niż inne z tych wgłębień (158a - 158d), zaś żebra (392, 393, 394, 395) mają długości odpowiadające długościom odpowiednich wgłębień (158a - 158d).
10. Inhalator proszku według zastrz. 8, znamiemy tym, że żebra (392, 393, 394, 395) i korpus napędzający (120) są wykonane z tworzywa sztucznego, a ponadto żebra (392, 393, 394, 395) są pzeyspaw8ee ultradźwiękowo w tych wgłębieniach (158a - 158d) korpusu napędzającego (120) tak, że plastyczny materiał żeber (392, 393, 394, 395) jest wtopiony do plastycznego materiału tych wgłębień (158a - 158d).
11. Inhalator proszku według zastrz. 8, znamienny tym, że korpus napędzający (120) posiada ścianę górną (122), zaś wgłębienia (158a - 158d) są umieszczone wzdłuż obwodowej części ściany górnej (122).
12. Inhalator proszku według zastrz. 11, znamienny tym, że ściana górna (122) ma konfigurację kolistą, zaś wgłębienia są umieszczone wzdłuż wspólnego okręgu w obwodowej części okrągłej ściany górnej (122).
13. Inhalator proszku według zastrz. 8, znamiennę tym, że korpus napędzający (120) zawiera przynajmniej jedno wgłębienie napędzające (164, 166) ze sprężystym palcem (163, 165) w każdym wgłębieniu napędzającym (164, 166), adaptor (320) zamontowany nieobrotowo względem płytki odmierzającej (180, 180'), który to adaptor (320) zawiera przynajmniej jedno wgłębienie blokujące (344, 346) dla pomieszczenia tego przynajmniej jednego sprężystego palca (163, 165) dla zapobieżenia obrotowi obudowy proszku (20) względem adaptora (320) i płytki odmierzającej (180,180'), i nasadkę przykrywową (520) zawierającą zespół inicjujący do powodowania obracania obudowy proszku (20) tak, że przewód inhalacyjny (64) jest połączony z otworem odmierzania dawki (184, 184'), gdy nasadka przykrywowa (520) jest zdjęta z położenia przykrywającego obudowę proszku (20) i dla obracania obudowy proszku (20) tak, że przewód inhalacyjny (64) przestaje być połączony z otworem odmierzania dawki (184,184'), gdy nasadka pzeekrewowa (520) jest przytwierdzona przykrywająco do obudowy proszku (20), zaś zespół inicjujący zawiera przynajmniej jedno żebro inicjujące (534, 536) do odchylania przynajmniej jednego sprężystego palca (163, 165) poza wspomniane przynajmniej jedno wgłębienie blokujące (344, 346) adaptora (320) dla umożliwienia obrotu obudowy proszku (20) względem płytki odmierzającej (180,180') i dla łączenia z przynajmniej jednym wgłębieniem napędzającym (164, 166) dla obrócenia obudowy proszku (20) względem płytki odmierzającej (180, 180').
14. Inhalator proszku według zastrz. 13, eenmieeny tym, że korpus napędzający (120) zawiera dwa średnicowo przeciwległe sprężyste palce (163, 165), adaptor (320) zawiera dwa średnicowo przeciwległe wgłębienia blokujące (344, 346), a nasadka (520) zawiera przynajmniej dwa średnicowo przeciwległe żebra inicjujące (534, 536).
15. Inhalator proszku według zastrz. 13, znamienny tym, że korpus napędzający (120) zawiera dwa średnicowo przeciwległe wgłębienia napędzające (164, 166) i dwa sprężyste palce zachodzące wewnątrz tych dwóch wgłębień napędzających (164, 166) w stanie ninodchylonym.
16. Inhalator proszku według zastrz. 13, znamienny tym, że każde żebro inicjujące (534, 536) zawiera górną część pochylą (537) i dolną część pochyłą (535), które spotykają się przy wystającej części pośredniej (539), a grubość ich maleje gdy odsuwają się od tej wystającej części (539), tak że górna część pochyła (537) początkowo odchyla ten przynajmniej

185 384 jeden sprężysty palec (163, 165) poza przynajmniej jedno wgłębienie blokujące (344, 346) podczas zdejmowania nasadki przykrywowej (520) z położenia przykrycia, a dolna część pochyła (535) początkowo odchyla ten przynajmniej jeden sprężysty palec (163, 165) poza przynajmniej jedno wgłębienie blokujące (344, 346) podczas przytwierdzania nasadki przykrywowej (520) do położenia przykrywającego.
17. Inhalator proszku według zastrz. 16, znamienny tym, że każdy sprężysty palec (163, 165) zawiera wgłębienie (121), które mieści w sobie wystającą część (539), gdy nasadka przykrywowa (520) jest całkowicie przytwierdzona w położeniu przykrywającym.
18. Inhalator proszku według zastrz. 13, znamienny tym, że adaptor (320) zawiera przynajmniej jedną spiralną bieżnię krzywkową (352) mającą przekrój zasadniczo kwadratowy, zaś nasadka przykrywowa (520) zawiera pierścieniową osłonę mającą wewnętrzną powierzchnię, oraz przynajmniej jedną krzywkę (530) utworzoną na dolnej części (526) wewnętrznej powierzchni pierścieniowej osłony dla przemieszczania w obrębie tej przynajmniej jednej śrubowej bieżni krzywkowej (352).
19. Inhalator proszku według zastrz. 18, znamienny tym, że każda krzywkowa bieżnia (352) zawiera część wejściową (351) wyznaczającą pionową strefę spadku, w której łączy się z przynajmniej jedną krzywką (530) przed umożliwieniem spiralnego ruchu tej przynajmniej jednej krzywki (530) w obrębie przynajmniej jednej krzywkowej bieżni (352).
20. Inhalator proszku według zastrz. 18, znamienny tym, że ma dwie śrubowe bieżne krzywkowe (352) i dwie krzywki (530).
21. Inhalator proszku według zastrz. 8, znamienny tym, że płytka odmierzająca (180,180’) posiada stronę spodnią ze znajdującymi się na niej żebrami (185’), ustalacz (186, 186') przepuszczalny dla gazu, przytrzymujący dawkę sproszkowanego materiału w otworze odmierzania dawki (184, 184'), który to ustalacz (186, 186’) jest umieszczony poniżej otworu odmierzania dawki (184, 184'), a ponadto ustalacz (186, 186') jest umieszczony przykrywające) względem strony spodniej płytki odmierzającej (180,180') i znajdujących się na niej żeber (185'), a ponadto ustalacz (186, 186') jest przyspawany do tych żeber (185') tak, że żebra (185') są wtopione do ustalacza (186, 186').
22. Inhalator proszku według zastrz. 21, znamienny tym, że ustalacz (186, 186') jest utworzony z materiału wybranego z grupy składającej się z przepuszczalnego dla gazu filtru, ekranu siatkowego, siatki z materiału porowatego i płytki perforowanej.
23. Inhalator proszku według zastrz. 21, znamienny tym, że ustalacz (186, 186’) jest przyspawany ultradźwiękowo do żeber (185').
24. Inhalator proszku według zastrz. 21, znamienny tym, że żebra (185’) są utworzone w licznych, rozstawionych, współśrodkowych okręgach.
25. Inhalator proszku według zastrz. 21, znamienny tym, że każde żebro (185’) ma zasadniczo trójkątny kształt przekroju.
26. Inhalator proszku według zastrz. 8, znamienny tym, że zawiera podstawę (200) mającą na sobie wystający osiowo słupek ustalający (214), współosiowy ze wspólną osią i podłączony nieobrotowo do płytki odmierzającej (180, 180'), oraz podzespół zliczający zamontowany obrotowo na podstawie (200) otaczająco względem słupka ustalającego (214), dla dostarczania widzialnego zliczenia liczby dawek sproszkowanego materiału (62), które zostały wydozowane lub które pozostały do wydozowania w odpowiedzi na względny obrót obudowy proszku i płytki odmierzającej (180, 180'), który to podzespół zliczający zawiera pierścienie zliczające (590, 620) do dostarczania tego widzialnego zliczenia, które to pierścienie zliczające są obrotowe dookoła wspólnej osi środkowej i mają na sobie wskaźniki zliczania (600, 628) dla pokazywania tego widzialnego zliczenia, przy czym te pierścienie zliczające zawierają ciągły pierścień zliczający (590), mający na sobie wskaźniki zliczania (600) i zęby przekładniowe (602, 604, 606), utworzone dookoła na jego wewnętrznej powierzchni, i okresowy pierścień zliczający (620), zamontowany współosiowo z ciągłym pierścieniem zliczającym (590) i mający na sobie wskaźniki zliczania (628) i zęby przekładniowe (630), utworzone dookoła na jego wewnętrznej powierzchni, okienko (330), przez które jest pokazywany jeden ze wskaźników zliczania (600, 628) pierścieni zliczających (590, 620) dla wskazania liczby odpowiadającej ilości dawek sproszkowanego materiału, które zostały

185 384 wydozowane lub pozostały do wydozowania, oraz zespół zapadkowy (640, 640’, 640”) do przyrostowego obracania pierścieni zliczających (590, 620) w odpowiedzi na względny obrót pomiędzy płytką odmierzającą (180, 180') i obudową proszku (20), który to zespół zapadkowy (640, 640’, 640) jest połączony z zębami przekładniowymi (602) ciągłego pierścienia zliczającego (590) i okresowego pierścienia zliczającego (620) dla obracania ciągłego pierścienia zliczającego (590) o jeden przyrost za każdym razem, gdy jest wydozowana dawka sproszkowanego materiału (62) dla pokazania następnego wskaźnika zliczającego (600) ciągłego pierścienia zliczającego (590) poprzez okienko (330), i dla obracania okresowego pierścienia zliczającego (620) o jeden przyrost po każdej wstępnie określonej ilości obrotowych przyrostów ciągłego pierścienia zliczającego (590) dla pokazania następnego ze wskaźników zliczania (628) okresowego pierścienia zliczającego (620) poprzez okienko (330), przy czym ten zespół zapadkowy (640, 640’, 640) zawiera ścianę zewnętrzną (644, 644’, 644) mającą zewnętrzną powierzchnię i wewnętrzną powierzchnię, zapadkę (654, 654’, 654) uformowaną integralnie jako pojedyncza część z zewnętrzną powierzchnią tej zewnętrznej ściany (644, 644’, 644), dla kontaktu z zębami przekładniowymi (602, 604, 606,630) ciągłego pierścienia zliczającego (590) lub okresowego pierścienia zliczającego (620), i sprężynę zapadkową (658, 658’, 658), uformowaną integralnie jako pojedyncza część z wewnętrzną powierzchnią zewnętrznej ściany (644, 644’, 644), dla odchylania zapadki (654, 654’ 654) do kontaktu z zębami przekładniowymi (602, 604, 606, 630) ciągłego pierścienia zliczającego (590) i okresowego pierścienia zliczającego (620), która to sprężyna zapadkowa (658, 658’, 658) przechodzi wzdłuż kierunku zasadniczo promieniowego.
27. Inhalator proszku według zastrz. 26, znamienny tym, że zapadkowa sprężyna (658,658’) ma ogólny kształt litery L.
28. Inhalator proszku według zastrz. 26, znamienny tym, że zapadkowa sprężyna (658) ma konfigurację ogólnie liniową i wystaje pod kątem od wewnętrznej powierzchni ściany zewnętrznej (644).
29. Inhalator proszku według zastrz. 26, znamienny tym, że sprężyna zapadkowa (658, 658’ 658) posiada jeden koniec uformowany integralnie z górną częścią wewnętrznej powierzchni zewnętrznej ściany (644, 644’, 644).
30. Inhalator proszku według zastrz. 26, znamienny tym, że zęby przekładniowe (602, 604, 606) ciągłego pierścienia zliczającego (590) są rozmieszczone odpowiednio do znajdujących się na nim wskaźników zliczania (600), a zęby przekładniowe (630) okresowego pierścienia zliczającego (620) są rozmieszczone odpowiednio do znajdujących się na nim wskaźników zliczania (628).
31. Inhalator proszku według zastrz. 26, znamienny tym, że zęby przekładniowe (602, 604, 606) ciągłego pierścienia zliczającego (590) zawierają liczne kolejne pierwsze zęby przekładniowe (602) o pierwszej głębokości i przynajmniej jeden drugi ząb przekładniowy (604, 606) o drugiej, większej głębokości, przy czym każdy drugi ząb przekładniowy (604, 606) jest umieszczony po każdej wstępnie określonej ilości pierwszych zębów przekładniowych (602), zaś okresowy pierścień zliczający (620) zawiera liczne kolejne trzecie zęby przekładniowe (630) o głębokości równej głębokości każdego drugiego zęba przekładniowego (604, 606) ciągłego pierścienia zliczającego (590) tak, że zapadka (654, 654’, 654) łączy się z kolejnymi pierwszymi zębami przekładniowymi (602) podczas kolejnych dozowań i łączy się z drugim zębem przekładniowym (604, 606) i trzecim zębem przekładniowym (630) okresowego pierścienia zliczającego (620) po licznych wydozowaniach.
32. Inhalator proszku według zastrz. 26, znamienny tym, że zespół zapadkowy zawiera zespół napędzający zapadkę (642, 642’, 642) do przyrostowego obracania zapadki (640), który to zespół napędzający zapadkę (642, 642’ 6-42) zawiera ustalacz (260) zamontowany obrotowo na podstawie (200) współosiowo z ciągłym pierścieniem zliczającym (590) i okresowym pierścieniem zliczającym (620) przy czym ustalacz (260) zawiera pierwszy zespół napędzający zapadkę (278) do łączenia się z jednym bokiem zespołu zapadkowego (640, 640’, 640) dla przyrostowego obracania tej zapadki (640, 640’, 640) w pierwszym kierunku obrotowym przy zakończeniu obrotu ustalacza (260) w pierwszym kierunku obrotowym i drugi zespół napędzający zapadkę (276) dla łączenia się z przeciwległym bokiem zespołu

185 384 zapadkowego (640, 640’, 640”) dla przyrostowego obracania tej zapadki (640, 640', 640) w drugim, przeciwnym kierunku obrotowym przy końcu obrotu ustalacza (260) w drugim, przeciwnym kierunku obrotu.
33. Inhalator proszku wzkług eastrz. a6, znamieimy tym, że wskeżniki (600, 628) są usytuowane w kierunku osiowym inhalatora tak, ke mogą być odczytywane gdy inhalator jest ustawiony pionowo.