PL186212B1 - Ząb, zwłaszcza do zamontowania na narzędziu rolniczym do obróbki gleby - Google Patents

Abstract

1 . Zab, zwlaszcza do zamontowania na na- - rzedziu rolniczym do obróbki gleby, zawierajacy obsade usytuowana na górnym koncu zeba, montu- jaca zab wspornikowo na ramie narzedzia, trzon wystajacy do dolu z obsady oraz ostrze zeba za- montowane na dolnym koncu trzonu, znamienny tym, ze ostrze (106) zeba zawiera ostrze tnace (107), umieszczone korzystnie, w plaszczyznie pionowej i posiadajace krawedz natarcia (108) wycinajaca szczeli- ne w glebie i krawedz splywu (109), przy czym ostrze tnace (107) posiada pierwszy zespól skrzydelkowy (110) rozszerzajacy szczeline w glebie i drugi zespól skrzydelkowy (112), który to pierwszy zespól skrzy- delkowy (110) i drugi zespól skrzydelkowy (112) sa wystajace bocznie i utworzone na krawedzi splywu (109), przy czym zespól skrzydelkowy (112) przytwierdzony jest do trzonu (101). FIG. 4 . PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest ząb, zwłaszcza do zamontowania na narzędziu do obróbki gleby, w szczególności przeznaczonym do obróbki gleby i przygotowania jej do zasiewu.

Znanych jest wiele typów narzędzi, które stosuje się w rolnictwie do obróbki gleby, włącznie z pługami, bronami w tym z bronami napędzanymi energią, kultywatorami i ugniataczami, przy czym takie narzędzia wjednych operacjach wykorzystuje się pojedynczo, a w innych okolicznościach stosuje się je w operacjach wieloczynnościowych w pojedynczym przejściu, gdy są one zespolone w postaci zintegrowanych zespołów. Przykładem zintegrowanego zespołu jest na przykład zespół pług obracalny/ugniatacz, jak ujawniono na przykład w zgłoszeniu patentowym nr WO 95/02315.

Montowanie zębów do obróbki gleby na sprzęcie rolniczym jest oczywiście dobrze znane i stosuje się je zwykle do dalszej obróbki częściowo spulchnionej gleby, na przykład po oraniu. Znane jest także montowanie zębów na narzędziach do bezpośredniego wiercenia. Zęby wystają do dołu ze swojej obsady na ramie narzędzia i, jako część przygotowań gleby do zasiewów, wchodzą w glebę, a przez wyciąganie do przodu przez grunt wywierają na nią działanie spulchniające, rozrywając glebę na przykład na mniejsze bryły i grudy ziemi. Kolej186 212 na obróbka gleby może być konieczna przy użyciu ugniataczy, albo w postaci oddzielnych operacji, albo przez włączenie ugniataczy w zintegrowane zespoły brona/ugniatacz.

Zęby są zwykle wykonane ze stali sprężynowej, a sprężystość powrotna zęba umożliwia wyciąganie go przez grunt celem prowadzenia operacji spulchniania. Jeżeli napotyka się na szczególnie trudne warunki glebowe, na przykład stwardniałą glinę, zagrzebane kamienie lub duże grudy, to ząb może odchylić się pod obciążeniem minimalizując ryzyko uszkodzenia. Podatność zęba na czasowe uginanie się pod naciskiem sprzyja także gromadzeniu się dodatkowej energii sprężystej w zębie, co także pomaga przy operacji obróbki gleby w trudnych warunkach.

Sprężystość powrotną zęba uzyskuje się częściowo przez sztywne przytwierdzenie górnej części zęba, który wystaje do dołu ze swojej obsady w postaci wspornika, co umożliwia odkształcenie sprężyste wystającej do dołu części zęba oraz końca zęba w każdym kierunku. Jeżeli jest konieczna dodatkowa sprężystość powrotna, na przykład w celu umożliwienia dalszego sprężystego ustępowania końca zęba pod naciskiem (a także i dalszego czasowego zmagazynowania energii sprężystej), to górny koniec zęba może być wyposażony w zwoje sprężyn albo inne urządzenia do zmagazynowania energii.

Szczególnie trudny dla zęba zespół warunków obróbki gleby występuje przy obróbce twardszych i bardziej zbitych gleb z dużym udziałem gliny. W warunkach suchych obecność gliny w glebie powoduje tworzenie się w czasie pracy, na przykład po oraniu, dużych brył, które są trudne do rozbicia przy dalszej pracy z zębami. Natomiast w warunkach wilgotnych lub mokrych gleba po oraniu rozbija się z trudnością na oddzielne grudy.

Tradycyjny sposób pracy w trudnych warunkach glebowych, to jest przy dużej proporcji zawartości gliny, polega na przeprowadzeniu wstępnej obróbki gleby drogą orania na jesieni, a następnie pozostawienie zaoranego gruntu na działanie zimowych warunków pogodowych celem przeprowadzenia wstępnego rozbicia zaoranej gleby. Zatem działanie deszczu i mrozu w okresie zimowym może spowodować częściowe rozbicie zaoranego gruntu, a drogą następującej potem obróbki gruntu na wiosnę za pomocą brony można przygotować glebę pod zasiew. Aby przygotować glebę pod zasiewy konieczne jest często przeprowadzenie do 6 oddzielnych operacji bronowania, przy czym w sposób oczywisty taki tradycyjny sposób pociąga za sobą znaczny nakład pracy, zużycie paliwa i sprzętu. Zależy to także od pogody w tym sensie, że musi istnieć odpowiednia pogoda sprzyjająca orce jesiennej, a także następującemu potem bronowaniu wiosną.

Powszechną praktyką jest także stosowanie przed bronowaniem ciężkich walców z masywnymi cylindrami lub pierścieniami ugniatacza celem pokruszenia lub rozbicia niektórych brył gleby. Do tego celu można wykorzystać także brony zasilane energią, chociaż wymaga to większego zużycia energii i czasu.

Pomimo trudności w pracy z tak ciężkimi glebami istnieją wyraźne korzyści ekonomiczne (jeżeli uzyska się zadowalającą obróbkę gleby) w porównaniu z pracą z łatwiejszymi lub „lżejszymi” glebami, na przykład glebami piaszczystymi, ponieważ obecność gliny w całkowicie spulchnionym rozsadniku daje glebę bardziej urodzajną.

Urodzajność takiej gleby zawdzięcza się temu, że obecnośc gliny w glebie służy latem lepszemu zatrzymaniu wilgoci niż w glebach lżejszych.

Narzędzia do obróbki gleby znanego typu ujawniono także w zgłoszeniu patentowym nr WO 95/02315, europejskim opisie patentowym nr EPA 96306433.2 i brytyjskim zgłoszeniu patentowym nr GB 9614991.9.

Istnieje zatem wyraźna potrzeba opracowania narzędzia rolniczego o wielkiej wytrzymałości, wyposażonego w bardzo wydajne zęby do obróbki tak ciężkich gleb oraz sposobu, dzięki któremu można zmniejszyć ogólne nakłady czasowe (pracochłonność) przy przygotowaniu gleby pod zasiewy.

Ząb, zwłaszcza do zamontowania na narzędziu rolniczym do obróbki gleby, zawierający obsadę usytuowaną na górnym końcu zęba, montującą ząb wspomikowo na ramie narzędzia, trzon wystający do dołu z obsady oraz ostrze zęba zamontowane na dolnym końcu trzonu, według wynalazku charakteryzuje się tym, że ostrze zęba zawiera ostrze tnące, umieszczone korzystnie, w płaszczyźnie pionowej i posiadające krawędź natarcia wycinającą szczelinę

186 212 w glebie i krawędź spływu, przy czym ostrze tnące posiada pierwszy zespół skrzydełkowy rozszerzający szczelinę w glebie i drugi zespół skrzydełkowy, który to pierwszy zespół skrzydełkowy i drugi zespół skrzydełkowy są wystające bocznie i utworzone na krawędzi spływu, przy czym drugi zespół skrzydełkowy przytwierdzony jest do trzonu.

Korzystnie, drugi zespół skrzydełkowy jest usytuowany wyżej niż pierwszy zespół skrzydełkowy.

Korzystnie, połączenie pomiędzy drugim zespołem skrzydełkowym i ostrzem tnącym jest odkształcalne sprężyście.

Korzystnie, ostrze zęba jest jednolitą konstrukcją płytkową

Korzystnie, drugi zespół skrzydełkowy jest zaopatrzony w utworzone w nim korytkowe wcięcie montażowe, przy czym wcięcie montażowe jest dostosowane do osadzania dolnego końca trzonu zęba.

Korzystnie, ząb jest wyposażony w pojedynczy łącznik, za pomocą którego koniec trzonu zęba jest przytwierdzony nieobrotowo do wcięcia.

Korzystnie, obsada zęba jest wyposażona w sprężynę spiralną.

Korzystnie, pierwszy zespół skrzydełkowy jest usytuowany tak, że wystaje w bok na zewnątrz krawędzi spływu w jednym kierunku, a drugi zespół skrzydełkowy jest usytuowany tak, że wystaje w bok na zewnątrz krawędzi spływu w kierunku przeciwnym.

Korzystnie, dolna krawędź drugiego zespołu skrzydełkowego jest usytuowana na tym samym poziomie jak poziom górnej krawędzi pierwszego zespołu skrzydełkowego.

Zaleta rozwiązania według wynalazku polega na opracowaniu ulepszonej konstrukcji zęba do zamontowania na narzędziu rolniczym do obróbki gleby, który jest skuteczny przy pracy w trudnych lub ciężkich warunkach glebowych i pozwala na skrócenie ogólnego czasu potrzebnego do przygotowania takiej gleby pod zasiewy.

Ząb według wynalazku, może być włączony do jednego lub więcej zestawów lub rzędów zębów i może być montowany na każdym odpowiednim sprzęcie do obróbki gleby, takim jak brona lub kultywator gleby albo część składowa zintegrowanego zespołu do obróbki gleby.

Zalety rozwiązania według wynalazku wynikają w szczególności z tego, że zaproponowany ząb zawiera obsadę na górnym końcu zęba do montowania go w postaci wspornika na ramie narzędzia, trzon wystający do dołu z obsady oraz ostrze zęba usytuowane w dolnym końcu trzonu, które to ostrze zęba składa się z ostrza tnącego rozciągającego się na ogół w płaszczyźnie pionowej i mającego krawędź natarcia i krawędź spływu, przy czym krawędź natarcia jest przystosowana do rozcinania gruntu w czasie posuwu narzędzia do przodu, zaś ostrze tnące jest wyposażone w pierwszy i drugi zespół skrzydełkowy, utworzone na krawędzi spływu, ponadto pierwszy zespół skrzydełkowy jest przeznaczony do poszerzania rozcięcia utworzonego przez krawędź natarcia, a drugi zespół skrzydełkowy jest przytwierdzony do trzonu.

Ponadto drugi zespół skrzydełkowy w czasie pracy może być usytuowany nad gruntem, natomiast połączenie pomiędzy drugim zespołem skrzydełkowym i ostrzem tnącym jest odkształcalne sprężyście.

Ostrze zęba może być jednolitą konstrukcją płytową.

Korzystne jest także, że drugi zespół skrzydełkowy ma korytkowe wcięcie montażowe, przy czym wcięcie to jest przystosowane do przyjmowania dolnego końca trzonu zęba. Ząb może mieć pojedynczy łącznik, za pomocą którego przytwierdza się we wcięciu nieobrotowo koniec trzonu.

Obsada zęba może zawierać jedną sprężynę spiralną lub korzystnie zespół spiralnych sprężyn.

Pierwszy zespół skrzydełkowy rozciąga się w bok na zewnątrz od krawędzi spływu ostrza w jednym kierunku, natomiast drugi zespół skrzydełkowy rozciąga się w bok na zewnątrz krawędzi spływu w kierunku przeciwnym.

Ponadto zaletę rozwiązania stanowi fakt, że dolna krawędź drugiego zespołu skrzydełkowego jest usytuowana na tym samym poziomie lub blisko tego samego poziomu, co krawędź górna pierwszego zespołu skrzydełkowego.

186 212

W jednym z korzystnych rozwiązań narzędzie rolnicze do prowadzenia obróbki gleby może być wyposażone co najmniej w jeden szereg zębów według wynalazku.

Maszyna rolnicza może być wyposażona · w jeden lub więcej rzędów redlić do rozsiewania ziarna i ewentualnie do rozrzucania nawozu, które są zamontowane na urządzeniu za co najmniej jednym rzędem zębów.

Przedmiot wynalazku w zalecanych przykładach wykonania przedstawiono na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia ciągniony kultywator rozsadnika, wyposażony co najmniej w dwa różne typy zamontowanego na nim narzędzia do obróbki gleby, stanowiący tylko jeden przykład kultywatora do obróbki gleby, w którym ząb według wynalazku może być zamontowany w jednym lub kilku rzędach zębów, schematycznie w widoku bocznym, fig. 2 - kultywator przedstawiony na fig. 1, w widoku z góry, schematycznie, fig. 3 - ząb według wynalazku w widoku perspektywicznym, fig. 4 - części składowe zęba przedstawionego na fig. 3 w widoku w stanie rozmontowanym, fig. 5a - płytkowy koniec zęba do obróbki gruntu w widoku z jednej strony, fig. 5b - płytkowy koniec zęba do obróbki gruntu w widoku od końca, fig. 5c - płytkowy koniec zęba do obróbki gruntu w widoku z przeciwnej strony, fig. 5d - płytkowy koniec zęba do obróbki gruntu w widoku z góry, fig. 6 - zmodyfikowany płytkowy koniec zęba w widoku perspektywicznym oraz fig. 7 - inny przykład wykonania zęba w widoku.

Ząb do zamontowania na narzędziu rolniczym według wynalazku przedstawiono na fig. 1 i fig. 2 rysunku, gdzie uwidoczniono zalecany przykład urządzenia do kultywacji gleby, które może być wyposażone w jeden albo więcej rzędów zębów do obróbki gleby według wynalazku. Urządzenie jest urządzeniem 20 do kultywacji gleby, ciągnionym, zintegrowanym lub typu zespołowego, które jest przeznaczone do sprzężenia z tylną częścią ciągnika lub innego pojazdu napędowego 21 i przeprowadzenia szeregu operacji obróbki gleby w czasie ciągnięcia urządzenia 20 do przodu przez pojazd 21.

Urządzenie 20 składa się z ramy głównej 1, zwykle o długości około 3 metrów, do zamocowania na niej pewnej liczby rzędów narzędzi do obróbki gleby, które są wymagane do zamocowania na niej, znajdujących się w pewnych odstępach od siebie na jej długości, to jest oddalonych od siebie względem kierunku ruchu urządzenia do przodu. Na przednim końcu ramy 1 jest zastosowany układ sprzęgający do sprzęgania urządzenia 20 z tylną częścią pojazdu 21, na przedstawionym rysunku pokazany schematycznie w postaci dyszla 2.

Jak widać na fig. 1 i fig. 2, na ramie 1 jest zamontowana pewna liczba oddzielnych rzędów zębów brony, składających się z przedniego rzędu zębów „wyrównujących” 8, czołowych i tylnych zestawów zębów pośrednich 26 i 27 oraz tylnej pary rzędów zębów 28 i 29. Zęby 28 i 29 są wprowadzone do redlić do rozsiewania nasion na wymaganą głębokość sadzenia, natomiast tylny zestaw zębów pośrednich 27 jest wprowadzony do redlić do rozrzucania nawozu. Jak przedstawiono na schemacie, na czole zębów najbardziej do przodu wysuniętego rzędu zębów „wyrównujących” 8 są zamontowane urządzenia do regulacji rozstawu toru.

Oprócz rzędów zębów rama 1 urządzenia ma także zamontowany na sobie wał 9 do ugniatania, składający się z szeregu osiowo rozstawionych tarcz lub pierścieni, zamontowanych za najbardziej wysuniętym rzędem zębów „wyrównujących” 8, oraz dalszy wał 11 do ugniatania, składający się z szeregu rozstawionych tarcz i znajdujący się pomiędzy rzędami zębów pośrednich 27 i rzędem zębów 28.

Na fig. 2 przedstawiono schematycznie w widoku z góry narzędzia do obróbki gleby urządzenia, natomiast na fig. 1 przedstawiono je schematycznie w widoku z boku. Szczególnie w widoku z boku przedstawionym na fig. 1 widać, że zęby w każdym z rzędów zębów 8, 26, 27 i 28 mają tę samą konstrukcję i kołowy przekrój poprzeczny i są podobne do „palcowych zębów” stosowanych w bronach.

Najbardziej do przodu wysunięty rząd zębów „wyrównujących” 8 jest wyposażony w hydraulicznie regulowane „zęby wyrównujące”, których głębokość można nastawiać, za pomocą których można wykonywać wstępną obróbkę gleby i które zastępują działanie wykonywane normalnie za pomocą znanej, zamontowanej z przodu „listwy wyrównującej”.

W urządzeniach do kultywacji gleby typu przedstawionego na fig. 1 i fig. 2, stosowane mogą być zęby wykonane zgodnie z zalecanym przykładem wykonania według wynalazku,

186 212 przedstawionym na fig. 3, fig. 4 i fig. 5. Urządzenie 20 albo inny sprzęt do obróbki gleby można wyposażyć w jeden lub więcej zestawów zębów o konstrukcji przedstawionej na fig. 3 - fig. 5.

Ząb 100 jest sztywno zamontowany w postaci wspornika swoim górnym końcem 120, a główny trzon 101 zęba wystaje z niego do dołu i mocuje koniec 102 zęba, który jest wyposażony w płytkę tnącą, którą można ciągnąć poprzez grunt, wywierając działanie tnące i robocze na glebę w czasie posuwania się urządzenia do przodu.

Górny koniec 120 montażowy zęba 100 jest wyposażony w wielozwojowy krąg 103, który nadaje zębowi dodatkową sprężystość powrotną i służy także do czasowego magazynowania energii sprężystej, gdy trzon 101 zęba odkształca się pod działaniem obciążenia. Koniec 102 zęba ma nową konstrukcję ostrza, utworzonego z płytki, którą kształtuje się i hartuje, a następnie mocuje pewnie do dolnego końca trzonu 101 zęba, jak uwidoczniono zwłaszcza w widoku zespołu, rozebranego na fig. 4. Dolny koniec trzonu 101 zęba, jest pewnie zamontowany w rowku, stanowiącym wcięcie montażowe 104 oraz przytwierdzony do niego za pomocą pojedynczego łącznika 105, w taki sposób, że koniec zęba 102 nie może obracać się względem końca trzonu 101 zęba. Jest to prosty lecz skuteczny sposób sztywnego sprzężenia ze sobą ostrza zęba 102 i trzonu zęba 101 i wykonuje się je drogą mocowania łącznika 105, w połączeniu ze ścisłym pasowaniem dolnego końca trzonu zęba 101, we wcięciu 104, pomiędzy jego V-kształtnymi ściankami obejmującymi końce trzonu zęba.

Koniec zęba 102 jest wykonany z pojedynczej płytki 106, która jest ukształtowana do przyjęcia kształtu pokazanego zwłaszcza na fig. 4 i 5. Płytka 106 ma ostrze tnące 107, które ma V-kształtną krawędź natarcia 108, jak przedstawiono na fig. 5c, i które jest zdolne do ciecia gleby jak nożem, natomiast krawędź spływu 109 jest wyposażona w pierwszy zespół skrzydełkowy 110 i drugi zespół skrzydełkowy 112, wystające w bok. Pierwszy rozciągający się w bok zespół skrzydełkowy 110 ciągnie się od dolnej krawędzi 113 płytki 106 do punktu usytuowanego w przybliżeniu w połowie drogi pomiędzy górną i dolną krawędzią 111 i 113. Pierwszy rozciągający się w bok zespół skrzydełkowy 110 wykrzywia się z płaszczyzny ostrza tnącego 107 w jednym kierunku. Promień krzywizny zespołu skrzydełkowego 110 zmniejsza się od dołu krawędzi górnej płytki 106. Ten pierwszy zespół skrzydełkowy 110 wystający w bok pełni funkcję rozszerzania szczeliny utworzonej w glebie przez krawędź natarcia 108.

Drugi zespół skrzydełkowy 112 rozciągający się w bok przebiega od górnej krawędzi płytki 106 do górnej krawędzi pierwszego zespołu skrzydełkowego 110, z tym, że pomiędzy drugim 112 i pierwszym zespołem skrzydełkowym 110 znajduje się mała przerwa. Drugi zespół skrzydełkowy 112 rozciągający się w bok, zakrzywia się z płaszczyzny ostrza tnącego 107 w drugim kierunku, przeciwnym do kierunku krzywizny pierwszego zespołu skrzydełkowego 110. Zatem pierwszy i drugi zespół skrzydełkowy 110, 112 są usytuowane po przeciwnych stronach płaszczyzny ostrza tnącego 107. Promień krzywizny połączenia pomiędzy płytką 106 i drugim zespołem skrzydełkowym 112 jest w zasadzie stały na swojej długości.

W czasie pracy ząb 100 jest osadzony swoim pierwszym zespołem skrzydełkowym 110 w glebie, a drugi zespół skrzydełkowy 112 znajduje się nad nim. Gdy ząb 100 jest ciągnięty poprzez glebę, to krawędź natarcia 108 wycina szczelinę w gruncie. Gleba po jednej stronie szczeliny jest wtedy odpychana na bok przez pierwszy zespół skrzydełkowy 110, który poszerza w ten sposób szczelinę. Gdy gleba jest odpychana na bok, to wywiera pewną siłę na pierwszy zespół skrzydełkowy 110 obracając nieznacznie ostrze tnące 107 dookoła osi trzonu 101. Gdy ostrze tnące 107 obraca się, to przez odkształcenie połączenia pomiędzy drugim zespołem skrzydełkowym 112 i płytką 106 powstaje siła przywracająca. Zatem ostrze tnące 107 dochodzi do równowagi pod kątem nieznacznie ukośnym względem kierunku ruchu zęba 100 poprzez glebę.

Gdy ząb 100 przechodzi przez szczególnie odbojowy odcinek gleby, to gwałtownie wzrasta siła w pierwszym zespole skrzydełkowym 110, co powoduje, że ostrze 107 drga obrotowo dookoła osi trzonu 101. Krawędź natarcia 108 ostrza tnącego 107 jest usytuowana w pewnej odległości od trzonu 101, a zatem drgania obrotowe ostrza tnącego 107 powodują drgania boczne krawędzi natarcia 108. Takie drgania boczne krawędzi natarcia 108 rozrywają ścianki boczne szczeliny gleby, poszerzając ją i ułatwiając oranie takiego szczególnie trudnego zagonu gleby.

186 212

Ząb 100 z końcową konstrukcją w postaci płytki 106 stosowano w próbach w postaci zespołu zębów, w zamontowanym pługu odwracalnym ze zintegrowanym ugniataczem, jak przedstawiono na fig. 3 zgłoszenia patentowego nr WO 95/02315, na którym zestaw zębów zastępuje listwę wyrównującą 109. W większości przypadków pracowało to zadowalająco, przy czym jeżeli gleba jest nadzwyczaj trudna do obróbki, to korzystnie jest mieć dodatkowy zestaw zębów z nową konstrukcją ostrza, usytuowany za pierścieniami ugniatacza, ujawnionymi w tym zgłoszeniu.

Alternatywnie nowa konstrukcja zębów może być stosowana, na przodzie jakiejkolwiek brony, a zwłaszcza w nowej konstrukcji brony siewnej, jak ujawniono w europejskim opisie patentowym nr EPA 96306433.2 i nr GB 9614991.9. Może być ona również zastosowana w postaci rzędu zębów 100 zamontowanego na przodzie kultywatora.

Nową konstrukcję zęba 100 można zastosować w połączeniu z ugniataczem i w takim przypadku zęby 100 wykonują na glebie obróbkę przygotowawczą, natomiast znajdujące się za nimi pierścienie ugniatacza mogą wtedy ze zwiększoną skutecznością wykonywać dalszą obróbkę gleby.

W pewnych warunkach osiągnięte wyniki obróbki gleby mogą być tak zadowalające, że jest możliwe prowadzenie zasiewu bezpośrednio na poddanej obróbce glebie, przy czym w cięższych warunkach korzystne jest pozostawienie' gleby aż do wiosny. W trudniejszych warunkach krawędź natarcia 108 nowej konstrukcji ostrza zęba 100 według wynalazku wycina w glebie szczelinę, która jest rozszerzana w górnej części przez krawędź spływu konstrukcji pierwszego zespołu skrzydełkowego 110. Zimą tak utworzone rowki, które są rozszerzone przy powierzchni gruntu, wypełniają się wodą, która następnie zamarza, a rozszerzanie się wody przy tworzeniu się lodu rozrywa glebę na mniejsze grudki.

W takiej sytuacji prowadzenie na wiosnę bezpośrednich prac zasiewowych, -bez jakiejkolwiek dalszej obróbki gleby, może być możliwe przy zastosowaniu nowej konstrukcji brony siewnej. Kontrastuje to z tradycyjną praktyką przedstawioną na wstępie, w której na wiosnę należy czasami przeprowadzić sześć operacji bronowania, zanim uzyska się zadowalające warunki do siewu.

Konstrukcję ostrza zęba 100 według wynalazku o opisanej wyżej budowie płytkowej montuje się korzystnie na dolnym końcu trzonu ł0ł zęba w taki sposób, że gdy ostrze zęba 100 napotyka na przeszkody w gruncie, to naturalna odbojność konstrukcji zęba umożliwia ostrzu zęba poruszanie się do tyłu i ewentualnie na boki, omijając w ten sposób przeszkodę. Mobilność ostrza zęba zależy od oporu gleby i względnej sztywności stosowanych zębów.

Dodatkowa zaleta nowej konstrukcji ostrzy zębów 100 polega na tym, że mogą one przecinać słomę, chwasty i korzenie na przykład perzu właściwego. Mogą one przecinać korzenie traw przy oraniu łąk, gdy zęby posuwają się za pługiem, albo w następnej operacji, gdy są one zamontowane na kultywatorze, albo gdy są włączone do zintegrowanego zespołu pługa i kultywatora. Wynikiem jest o wiele łatwiejsze rozbijanie skib odkładanych przez pług.

Inna zaleta nowej konstrukcji ostrza zęba kultywatora polega na tym, że przyczynia się on do zwalczania szkodników upraw, na przykład ślimaków.

Do zwalczania szkodliwej inwazji szkodników, np. ślimaków, w obecnej praktyce stosuje się szereg pestycydów, lecz staje się to coraz bardziej nie do przyjęcia ze względów ekologicznych.

Jeżeli jednakże stosuje się nową konstrukcję ostrzy zębów 100 na potencjalnie zaatakowanych obszarach, w połączeniu z pierścieniami ugniatacza, to zęby 100 można regulować pod kątem pracy na regulowanej głębokości. Mogą one wtedy przechodzić przez skiby utworzone przez pług, a także przez szczeliny pomiędzy przyległymi skibami. Działanie ostrza zęba za pomocą jego krawędzi spływu konstrukcji zespołów skrzydełkowych tworzy skibę, która staje się poszerzona. Gdy przychodzi teraz kolej na ugniatacz, to poddane obróbce, odłożone przez pług skiby i szczeliny mogą się wypełniać, a zwłaszcza mogą się wypełniać glebą poszerzone rowki utworzone przez zespoły skrzydełkowe, co powoduje, że szkodnikom jest wtedy bardzo trudno wyjść z gleby i atakować rosnące uprawy.

Zatem nowa konstrukcja ostrza zęba 100 umożliwia obróbkę nawet ciężkich gleb z lepszymi wynikami, znacznym skróceniem czasu i zmniejszeniem kosztów.

186 212

Na fig. 5b uwidoczniono, że rozciągający się w kierunku bocznym pierwszy zespół skrzydełkowy 110, usytuowany na krawędzi spływu 109 płytki 106, jest umieszczony pomiędzy odpowiednią górną i dolną krawędzią 111 i 113 płytki 106, to jest w rzeczywistości umieszczony w przybliżeniu w obszarze środkowym i bezpośrednio poniżej dolnej krawędzi korytkowego wcięcia montażowego 104 przeznaczonej do przyjmowania dolnego końca trzonu 101 zęba.

Należy mieć także na uwadze, że oprócz skuteczności w „ciężkich” lub trudnych warunkach glebowych nowa konstrukcja zęba 100 jest także korzystna przy obróbce niektórych lżejszych typów gleby. Kształt płytkowego końca zęba 100, a zwłaszcza układ zespołów skrzydełkowych 110,112, jest taki, że powoduje, iż część gleby porusza się do przodu oraz na boki względem zęba. Przyczynia się to w znacznym stopniu do polepszenia wyrównującego działania sprzętu, a zwłaszcza wypełniania szczelin i rozbijania gleby.

Na fig. 6 i fig. 1 przedstawiono modyfikację konstrukcji płytkowego końca, która może być w pewnych warunkach korzystna. Kształt i kąt zespołu skrzydełkowego mogą różnić się dla różnych typów gleby, przy czym najkorzystniejszy kształt płytki i zespołów skrzydełkowych określa się doświadczalnie w różnych warunkach glebowych.

Jak przedstawiono na fig. 6, kąt a, który jest kątem nachylenia do tyłu części krawędzi natarcia 108, może ponadto zmieniać się w zależności od różnych warunków glebowych, przy czym znów najskuteczniejszy kąt określa się doświadczalnie.

Jak przedstawiono na fig. 7, obsada zęba na ramie narzędzia rolniczego (nie pokazanego szczegółowo) może być umieszczona w sposób regulowany, albo alternatywnie może być regulowana sama rama narzędzia. Umożliwia to także zmianę sposobu, w jaki płytkowy koniec zęba znajduje się w glebie, oraz przeprowadzenie doświadczalne różnych regulacji celem określenia najodpowiedniejszego sposobu wprowadzenia płytkowego końca zęba w grunt.

186 212

186 212

(d)

FIG. 6

FIG. 7

186 212

FIG. 4

186 212

FIG. 3

186 212

Old

186 212

FIG.

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz.

Cena 4,00 zł.

Claims (9)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Ząb, zwłaszcza do zamontowania na narzędziu rolniczym do obróbki gleby, zawierający obsadę usytuowaną na górnym końcu zęba, montującą ząb wspornikowo na ramie narzędzia, trzon wystający do dołu z obsady oraz ostrze zęba zamontowane na dolnym końcu trzonu, znamienny tym, że ostrze (106) zęba zawiera ostrze tnące (107), umieszczone korzystnie, w płaszczyźnie pionowej i posiadające krawędź natarcia (108) wycinającą szczelinę w glebie i krawędź spływu (109), przy czym ostrze tnące (107) posiada pierwszy zespół skrzydełkowy (110) rozszerzający szczelinę w glebie i drugi zespół skrzydełkowy (112), który to pierwszy zespół skrzydełkowy (110) i drugi zespół skrzydełkowy (112) są wystające bocznie i utworzone na krawędzi spływu (109), przy czym zespół skrzydełkowy (112) przytwierdzony jest do trzonu (101).
2. 2. Ząb według zastrz. 1, znamienny tym, że drugi zespół skrzydełkowy (112) jest usytuowany korzystnie wyżej niż pierwszy zespół skrzydełkowy (110).
3. 3. Ząb według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że połączenie pomiędzy drugim zespołem skrzydełkowym (112) i ostrzem tnącym (107) jest odkształcalne sprężyście.
4. 4. Ząb według zastrz. 1, znamienny tym, że ostrze zęba (106) jest jednolitą konstrukcją płytkową.
5. 5. Ząb według zastrz. 1 albo 2, albo 4, znamienny tym, że drugi zespół skrzydełkowy (112) jest zaopatrzony w utworzone w nim korytkowe wcięcie montażowe (104), przy czym wcięcie montażowe (104) jest dostosowane do osadzania dolnego końca trzonu (101) zęba.
6. 6. Ząb według zastrz. 5, znamienny tym, że jest wyposażony w pojedynczy łącznik (105), za pomocą którego koniec trzonu (101) zęba jest przytwierdzony nieobrotowo do wcięcia (104).
7. 7. Ząb według zastrz. 1, znamienny tym, że obsada (120) zęba (100) jest wyposażona w sprężynę spiralną (103).
8. 8. Ząb według zastrz. 1 albo 2, albo 4, albo 6, albo 7, znamienny tym, że pierwszy zespół skrzydełkowy (110) jest usytuowany tak, że wystaje w bok na zewnątrz krawędzi spływu (109) w jednym kierunku, a drugi zespół skrzydełkowy (112) jest usytuowany tak, że wystaje w bok na zewnątrz krawędzi spływu (109) w kierunku przeciwnym.
9. 9. Ząb według zastrz. 8, znamienny tym, że dolna krawędź drugiego zespołu skrzydełkowego (112) jest usytuowana korzystnie, na tym samym poziomie jak poziom górnej krawędzi pierwszego zespołu skrzydełkowego (110).