PL186588B1 - Sposób wytwarzania ciekłego środka zapobiegającego osadzaniu się nalotu, do pokrywania wewnętrznychścian reaktorów do polimeryzacji - Google Patents

Abstract

. 1. Sposób wytwarzania cieklego srodka zapobiegajacego osadzaniu sie nalotu, do pokrywania wewnetrznych scian reaktorów do polimeryzacji monomerów, na drodze kon- densacji naftolu z aldehydowym produktem sieciujacym, znamienny tym, ze reakcje kon- densacji pomiedzy zwiazkiem aldehydowym i 1-naftolem prowadzi sie w zasadowym sro- dowisku podsiarczynu, otrzymujac produkt reakcji zawierajacy podsiarczyn i/lub rodniki wodorosiarczynowe i/lub wodorosiarczyn oraz majacy postac przezroczystej cieczy, która przy braku kontaktu z tlenem ma jasny trwaly kolor. PL PL PL PL PL

Description

Wynalazek dotyczy sposobu wytwarzania środka zapobiegającego osadzaniu się nalotu, do pokrywania wewnętrznych ścian reaktorów do polimeryzacji.

Zarówno środki zapobiegające osadzaniu się nalotu dla reaktorów do polimeryzacji, jak i sposoby ich wytwarzania sąjuż dobrze znane w stanie techniki.

W obecnym stanie techniki mamy odmienne rodzaje środków zapobiegających osadzaniu się nalotu dla każdego rodzaju polimeru.

Przykładowo, środek zapobiegający osadzaniu się nalotu przy polimeryzacji chlorku winylu nie jest taki sam, jak używany w reaktorze do produkcji polistyrenu lub w reaktorze do produkcji polimerów akrylowych i tak dalej.

186 588

Fakt ten narzuca potrzebę przechowywania różnych produktów, ze wszystkimi konsekwencjami wysokich kosztów zarządzania. Dodatkowo, nawet reaktory muszą być przeznaczone specyficznie dla jednego tylko rodzaju reakcji, co powoduje wzrost kosztów.

W szczególnym przypadku przykładowo chlorku winylu wiadomo, że w reaktorze tworzy się znaczna ilość nalotu, co ma następujące główne wady:

- konieczność ciągłej konserwacji w celu usuwania nalotu z nieuniknionym przerywaniem produkcji, otwieraniem reaktora, a zatem wypuszczaniem znacznych ilości gazowego monomeru chlorku winylu (VCM) do atmosfery;

- zanieczyszczenie powstającego produktu polimeryzacji, gdyż pewna część nalotu dostaje się do odnośnego spolimeryzowanego produktu, co pociąga za sobą obniżenie jakości i zażalenia użytkowników;

- występowanie zarówno zdecydowanych trudności w systemie produkcyjnym, jak i problemów ekologiczne w obszarach, w których działają przemysłowe fabryki polichlorku winylu (PCV).

Problem ten występuje we wszystkich rodzajach polimeryzacji.

Ponadto, produkty zapobiegające osadzaniu się nalotu, przeznaczone do pokrywania powierzchni odpowiednich reaktorów są w kolorze niebieskawym lub ciemno-brązowym, niemal czarnym, zatem cząstki, które odrywają się od powłoki zanieczyszczają polimer (przykładowo chlorek poliwinylu) otrzymywany z reaktora, jako czarne kropki, które przykładowo w wyrobach finalnych pogarszająjakościowy aspekt samego produktu.

Ponadto, należy zauważyć, że cząstki materiału które odrywają się od powłoki ze ścianek reaktora, dostają się do produktu reakcji, stanowiąc jego zanieczyszczenie, a generalnie są to na ogół związki toksyczne.

W stanie techniki znany jest sposób wytwarzania produktów zapobiegających osadzaniu się nalotu na drodze kondensacji lub polikondensacji naftoli z aldehydowym produktem sieciującym (przykładowo formaldehydem i innymi).

W tym celu należy odnieść się do następujących źródeł:

US-A-3669946 (zgłoszony w Stanach Zjednoczonych Ameryki 31 sierpnia 1970 r., a opublikowany 13 czerwca 1972 r.) wskazuje na zastosowanie kompozytów formaldehydowych i ketonowych, naftolu i tak dalej, a także alfa-naftyloaminy i nigrozyny. Opis ten ujawnia ogólną koncepcję wytwarzania na drodze kondensacji środka zapobiegającego osadzaniu się nalotu, odchodzącą od kombinacji formaldehydu i naftoli.

US-A-3825434 z 23 lipca 1974 r. opisuje środek zapobiegający osadzaniu się nalotu do polimeryzacji chlorku winylu, otrzymany przez kondensację fenolu z formaldehydem, gdzie oczywiście ze względu na przyjętą w tym patencie definicję, otrzymany produkt zawsze jest klasyfikowany jako należący do rodziny fenolo-formaldehydów lub poliarylofenoli.

US-4,068,059 (zgłoszony 17 lutego 1977 r., opublikowany 10 stycznia 1978 r.) wyjaśnia ponadto doniosłość stosowania jako środków zapobiegających osadzaniu się nalotu produktów, które w swojej strukturze chemicznej zawierają jedną lub więcej następujących grup: -OH, -COOH, SO₃H i S0₃Na. Grupy te są zwykle przyłączone do pierścienia aromatycznego.

EP-A-0052421 opisuje sposób otrzymywania produktu zapobiegającego osadzaniu się nalotu, który różni się faktem, że formaldehyd poddaje się reakcji z 1-naftolem (alfa-naftol), w którym w pierścieniu oba położenia 2 i 4 są niepodstawione, a położenie 3 jest niepodstawione lub ma podstawnik, który nie jest silnym atraktorem elektronów, z wytworzeniem produktu kondensacji.

Należy także zauważyć, że użycie naftoli uprzednio sugerowano w patencie US-A3669946, zatem było oczywistym użycie 1-naftolu w poprzednim procesie w miejsce fenoli jak wspomniano.

Nawet w tym przypadku produkt otrzymany zgodnie z zasadami chemii jest zawsze uważany za należący do rodziny poliarylofenoli.

JP-A-5-230 112 odnosi się do produktu kondensacji opartego na aminie aromatycznej i aromatycznych hydroksyzwiązkach, który jest wytwarzany z zastosowaniem terminatorów reakcji.

186 588

W szczególności sugerowane jest użycie roztworu 4-aminodwufenyloaminy i 2,7-dwuhydroksynaftalenu w MeOH, który ogrzewa się w obecności p-benzochinonu (katalizator) przez pewien czas, łączy z wodnym roztworem Rongalite i miesza przez pewien czas, z wytworzeniem produktu kondensacji.

Produkty wytorzone ostatnio omówionymi sposobami mają tę wadę, że w kontakcie z tlenem dają ciemno-brązowy lub ciemno-niebieski, niemal czarny produkt, nie zawsze nadający się do użycia w przestrzeniach, gdzie zachodzi polimeryzacja różnych materiałów.

W szczególności produkt wytworzony ostatnim z omówionych wyżej sposobów jest gorszy niż poprzednie, ponieważ Rongalite jest używany do zakończenia reakcji z wytworzeniem produktu kondensacji. Produkt kondensacji jest jedną z przyczyn otrzymywania wspomnianego ciemno-brązowego lub ciemno-niebieskiego, niemal czarnego produktu, ponieważ cząstki kondensatu są widzialnych rozmiarów i wywołują w zawiesinie ciemno-niebieskawy kolor.

Oczywiście ten ciemno-niebieskawy kolor powoduje widoczne zanieczyszczenia w końcowym spolimeryzowanym produkcie.

Reakcja jest trudna do kontrolowania i prowadzi do usieciowanego produktu nierozpuszczalnego w wodnym roztworze alkaliów (kondensacja).

Ponadto, pokrycie reaktora tymi środkami zapobiegającymi osadzaniu się nalotu jest łatwo zużywalne, bowiem rozprasza się w materiale ulegającym reakcji zanieczyszczając go kolorystycznie i powodując jego toksyczność.

Ponadto, należy zauważyć, że te środki zapobiegające osadzaniu się nalotu mają małą skuteczność lub wymagają masywnego osadu na ścianach, tak, że uniemożliwia to pewne zastosowania, przykładowo, sanitarne lub żywnościowe, gdzie wymagane granice produktów zanieczyszczających w wyrobie finalnym są zdecydowanie niższe i tak dalej.

Dla osiągnięcia dobrej efektywności w zapobieganiu osadzaniu się nalotu, muszą być one nakładane na ścianki w dużej ilości, co także wpływa na koszty.

Kolor środków zapobiegających osadzaniu się nalotu wytwarzanych znanymi sposobami jest ciemny i nisko oceniany przez użytkowników także dlatego, że sprawia wrażenie produktu zanieczyszczającego.

Ciemny kolor produktu prowadzi do ciemnego koloru (czarniawego) także powłoki na ściance reaktora, a to nie pozwala dostrzec ewentualnych defektów pokrycia. Ale znacznie bardziej poważne zagrożenie płynie stąd, o czym już wspominano wyżej, że podczas reakcji cząstki powłoki odrywają się i mieszają z polimerem. Ze względu na to, że cząstki powłoki są czarne oczywistym jest, że powoduje to jakościowe pogorszenie produktu.

Pierwszym celem obecnego wynalazku jest zatem zapewnienie sposobu wytwarzania środka zapobiegającego osadzaniu się nalotu, który działa dobrze w przypadku dowolnego typu reaktora do polimeryzacji i dla najbardziej różnorodnych materiałów, a więc dla polichlorku winylu, a jednocześnie dla styrenu i polimerów akrylowych i tak dalej.

Głównym celem obecnego wynalazku jest wyeliminowanie wyżej wspomnianych wad znanych rozwiązań, a w szczególności zapewnienie sposobu pozwalającego na wytwarzanie środka z uniknięciem ciemnego koloru produktu i powłoki, która z niego powstanie na ściankach reaktora.

Cele te osiągnięto dzięki opracowaniu sposobu według wynalazku.

Sposób wytwarzania ciekłego środka zapobiegającego osadzaniu się nalotu, do pokrywania wewnętrznych ścian reaktorów do polimeryzacji monomerów, na drodze kondensacji naftolu z aldehydowym produktem sieciującym, według wynalazku polega na tym, że reakcję kondensacji pomiędzy związkiem aldehydowym i 1-naftolem prowadzi się w zasadowym środowisku podsiarczynu, otrzymując produkt reakcji zawierający podsiarczyn i/lub rodniki wodorosiarczynowe i/lub wodorosiarczyn oraz mający postać przezroczystej cieczy, która przy braku kontaktu z tlenem ma jasny, trwały kolor.

Sposobem według wynalazku wytwarza się produkt zawierający takie ilości podsiarczynu l/lub rodników wodorosiarczynowych, i/lub wodorosiarczynu, że w obecności tlenu przyjmuje on zielonkawo-niebieski kolor lub ciemnieje, a jeżeli kontakt z tlenem jest przerwany - powraca do swego pierwotnego, jasnego koloru.

186 588

Korzystnie, zgodnie z wynalazkiem wytwarza się produkt zawierający podsiarczyn sodu. Alternatywnie, wytwarza się produkt zawierający podsiarczyn potasu.

Sposobem według wynalazku wytwarza się produkt zawierający nośnik wodny. Alternatywnie, wytwarza się produkt zawierający nośnik acetonowy, bądź produkt zawierający nośnik alkoholowy.

Korzystnie, sposobem według wynalazku wytwarza się produkt zawierający aceton, produkt zawierający alkohol metylowy, etylowy lub alkohol izopropylowy.

Sposób wytwarzania ciekłego środka zapobiegającego osadzaniu się nalotu, do pokrywania wewnętrznych ścian reaktorów do polimeryzacji monomerów, na drodze kondensacji naftolu ze związkiem aldehydowym zgodnie z korzystnym przykładem realizacji polega na tym, że reakcji poddaje się hydroksymetanosulfinian 1-naftolem.

Dzięki zastosowaniu sposobu według wynalazku uzyskać można środek trwale zapobiegający osadzaniu się nalotów, do pokrywania wewnętrznych ścian reaktorów do polimeryzacji, niezależnie od typu reakcji prowadzonej w danym reaktorze, nie powodujący zanieczyszczenia produktu polimeryzacji oraz nie toksycznego.

Wynalazcy mieli pomysł przeniesienia znanej prostej zasady wybielania produktów aromatycznych, przykładowo barwników, za pomocą podsiarczynu sodu lub podsiarczynu potasu do nowego sposobu wytwarzania środka zapobiegającego osadzaniu się nalotu i otrzymania pożądanego bezbarwnego produktu.

Próby zastosowania podsiarczynu w związku z formaldehydem i 1-naftolem dały negatywne wyniki, ponieważ powstający produkt kondensacji zawsze zachowywał tendencję do tworzenia niebiesko-czarnych depozytów, nawet jeśli reakcja była prowadzona pod nieobecność tlenu, przykładowo w obecności azotu.

Podczas prowadzenia badań, starano się uniknąć reakcji między formaldehydem a 1-naftolem, aby uniknąć stosowania formaldehydu jako takiego i używać produktu aldehydowego, który pozwala otrzymać bezbarwny produkt kondensacji.

Po niezliczonych eksperymentach, stwierdzono, że najlepszym produktem do połączenia z 1-naftolem jest Rongalite.

Wynik był zaskakujący, a otrzymany produkt kondensacji był doskonale bezbarwny.

W testach na zapobieganie osadzaniu się nalotu w reaktorach dla polichlorku winylu otrzymano rezultaty zdumiewające pod względem zachowania, jakości i wydajności, a także przydatności do stosowania do produkcji innych polimerów.

Rongalite jest nazwą handlową popularnego produktu określanego chemicznie jako formaldehydosulfoksylan sodu lub hydroksymetanosulfinian sodu o wzorze:

0=S-0na

CH₂OH

Produkt ten jest otrzymywany na drodze reakcji między podsiarczynem a formaldehydem, a zatem w rezultacie nie jest już formaldehydem.

Tak więc, z tej przyczyny produkt kondensacji nie jest już ciemno-niebieski lub nawet czarny, a to oczywiście dlatego, że podstawowa reakcja 1-naftolu z formaldehydem została zahamowana, w przeciwieństwie wskazań z zakresu wytwarzania znanych środków zapobiegających osadzaniu się nalotu.

W rezultacie stwierdzono, że w sposobie według wynalazku konieczne jest stosowanie aldehydowego środka sieciującego znamiennego tym, że został wytworzony na drodze reakcji aldehydu i podsiarczynu.

Stosując ten sulfoksylan w mieszaninie, hydroksymetanosulfinian sodu, z 1-naftolem w proporcjach wagowych 1 do 1,5 w 10-40% roztworze wodnym i utrzymując roztwór w temperaturze między 70° a 95°C w atmosferze azotu, w środowisku alkalicznym (pH 1113), otrzymuje się produkt kondensacji wyraźnie przezroczystego koloru, w pełni osiągając zamierzony cel bez obniżenia jakości produktu, a faktycznie - podwyższając ją.

186 588

Produkt kondensacji wytworzony sposobem według wynalazku osiąga w rezultacie fizycznie jasny, przezroczysty wygląd, ale jeśli zostawi się go na pewien okres w obecności powietrza, wówczas utlenia się nieco przechodząc w kolor zielonkawo-niebieski.

Zaskoczenie pochodzi stad, że jeśli przerwać kontakt z tlenem, produkt powraca do swego pierwotnego przejrzyście jasnego wyglądu.

To fizyczne zachowanie dowodzi, że otrzymuje się zupełnie nowy i strukturalnie odmienny produkt w porównaniu z produktami ze stanu techniki, gdzie to fizyczne zjawisko nie występuje.

Na podstawie chemicznej i spektralnej analizy wysuwano różne hipotezy o strukturalnej naturze produktu i nawet nie będąc całkowicie pewnym struktury, sądzi się, że odwracalność powyższego zjawiska mogłaby być powiązana z występowaniem w produkcie kondensacji aktywności redukcyjnej, prawdopodobnie ze względu na obecność redukującego rodnika.

Ostatecznie zgadzając się z bardziej prawdopodobnymi dedukcjami, powinno to dotyczyć abduktu wodorosiarczynu pierwszego produktu reakcji, jaki tworzy się między 1-naftolem a Rongalite'm.

Produkt wytworzony sposobem według wynalazku nałożony na powierzchnię reaktora w atmosferze pozbawionej tlenu, po wysuszeniu daje opalizujący biały, nieprzejrzysty kolor w przeciwieństwie do ciemnego koloru dotychczasowych środków zapobiegających osadzaniu się nalotu.

Wyniki okazały się więc zaskakująco dobre.

Aby utrzymać przezroczysty wygląd ciekłego produktu przed nałożeniem go na ścianki, zgodnie z obecnym wynalazkiem jest on przechowywany bez kontaktu z tlenem, przykładowo w pojemnikach nieprzepuszczalnych dla tlenu.

Korzystnie, stwierdzono, że najlepszą ochronę osiąga się przez utrzymywanie w pojemniku nadciśnienia gazu obojętnego, korzystnie azotu.

Równie korzystne było stwierdzenie, że najbardziej efektywnymi pojemnikami są naczynia szklane lub jeszcze lepiej z politereftalanu etylu „PET” (w ten sposób pojemniki nie powodują zanieczyszczenia i w pełni podlegają recyrkulacji).

Podczas stosowania pojemnika z „PET” (pojemnik elastyczny) dostrzeżono inne ważne fizyczne zachowanie:

- kiedy przykładowo litrową butelkę wskazanego produktu, szczelnie zamkniętą zgodnie z obecnym wynalazkiem, której przejrzystość jest widocznie wyraźnie przeźroczysta otworzy się i pozostawi otwartą na kilka minut na powietrzu, zawarty w niej produkt ciemnieje;

- zamykając butelkę ponownie po ściemnieniu produktu zauważono, że butelka z elastycznego „PET staje się lekko wklęsła (wycofuje się). Może to być wyjaśnione tym, że produkt rozkłada wszystek tlen, który pozostał w powietrzu zawartym w butelce uprzednio otwartej, a teraz zamkniętej.

Następnie produkt powraca do jasnego przezroczystego koloru jak przedtem, jak gdyby się nic nie zdarzyło.

Dowodzi to, że produkt podlega samoochronie lub samoregeneracji do swego pierwotnego wyglądu pod warunkiem jednak, że jest utrzymywany w warunkach bez kontaktu z powietrzem.

Zabezpieczony tak produkt pozostaje zatem niezmieniony, jasnego koloru, a w próbie nanoszenia na ścianki reaktora (oczywiście w obecności obojętnego gazu) ten środek zapobiegający osadzaniu się nalotu nakłada się na ścianki jako cienką warstwę, która staje się, jak wspomniano wyżej, bezbarwna i przezroczysta.

Stwierdzono, że korzystnie nanoszenie na ścianki reaktora musi być wykonane nie tylko pod nieobecność tlenu, ale także przy zastosowaniu rozpylania z parą wodną w wysokiej temperaturze.

Rozpylając produkt z parą wodną w wysokiej temperaturze (możliwie jak najwyższej) uzyskuje się maksymalną przyczepność.

Ponieważ reakcja polimeryzacji w reaktorze trwa średnio od czterech do sześciu godzin, jest oczywistym, że w tym czasie, pod nieobecności tlenu nie zachodzi istotna degradacja

186 588 produktu, a w konsekwencji degradacja kolorymetryczna, zatem po zakończeniu reakcji polimeryzacji i gdy najmniejszy procent środka zapobiegającego osadzaniu się nalotu jest zintegrowany ze spolimeryzowaną masą, nie ulegnie ona dalszym istotnym zanieczyszczeniom i degradacjom.

Odmiennie niż w stanie techniki, gdzie przy stosowaniu uprzednio znanych produktów zapobiegających osadzaniu się nalotu, reaktor musiał być całkowicie myty i opróżniany z wszelkich minimalnych śladów resztek produktu naniesionego na ścianki jako środek zapobiegający osadzaniu się nalotu, w przypadku nowego produktu wytwarzanego sposobem według wynalazku jest możliwe skierowanie popłuczu z reaktora do zbiornika wodnej zawiesiny otrzymanego polimeru bez potrzeby dalszego odrzucania resztek, realizując w ten sposób kompletną i efektywną, a przede wszystkim ekonomiczną technologię ładowania i rozładowywania reaktora do polimeryzacji monomeru chlorku winylu, określaną przez ekspertów w tej dziedzinie jako technikę realizowaną bez udziału człowieka.

Ponieważ Rongalite może być wytwarzany z molowym nadmiarem podsiarczynu, nawet używając takiego produktu otrzymuje się kondensat o analogicznej lub lepszej charakterystyce (kondensat wysoce redukujący).

Ponieważ zarówno w obecnym przypadkach jak i w poprzednim, aktywność produktu wynika z obecności pochodnych wodorosiarczanu, a w szczególności z obecności w kondensacie rodników wodorosiarczynowych, taka cecha charakterystyczna wyraźnie odróżnia obecny nowy produkt wytworzony sposobem według wynalazku od rozwiązań ze stanu techniki, w szczególności w odniesieniu do uzyskanej struktury produktu kondensacji, który jest nowatorski ze względu na obecność atomu węgla wprowadzonego między pierścień aromatyczny i sulfonową grupę tworzącą sól.

Udowodniono także, że zamiast 1-naftolu można stosować inne naftole z mniej więcej podobnymi wynikami.

Oczywiście dla przytoczonego celu, zamiast prowadzić reakcję formaldehydu z podsiarczynem sodu z wytworzeniem Rongalite'u, formaldehyd można poddać reakcji z podsiarczynem potasu otrzymując produkt równie skuteczny w użyciu do wytwarzania kondensatu.

Jest jednakże istotne, że podsiarczyn zapobiega rozwojowi reakcji kondensacji w kierunku trwałych skondensowanych form.

Na podstawie prób eksperymentalnych dowiedziono także, że nośnik wodny może być zastąpiony przez inne nośniki, jak przykładowo aceton, otrzymując wyniki równie zadawalające, jeśli nie lepsze (nie biorąc pod uwagę kosztów).

Stwierdzono również, że takie same wyniki otrzymuje się z takimi samymi korzyściami, jeśli nie większymi, stosując alkohol jako nośnik, a w szczególności:

- alkohol metylowy, który choć korzystny pod względem kosztu, ma jednakże tę wadę, że jest toksyczny, lecz jest w pełni zgodny z reakcją polichlorku winylu, kiedy używa się go jako nośnika;

- alkohol etylowy, który ma tę zaletę, że nie jest toksyczny i jest w pełni zgodny z reakcją polichlorku winylu, kiedy używa się go jako nośnika;

- alkohol izopropylowy, z zasadniczo równocennymi wynikami.

Podstawową cechą charakterystyczną przezroczystego roztworu jest jednakże zawsze posiadanie, przy braku kontaktu z tlenem, kolorystycznie jasnego, przezroczystego wyglądu.

Zmierza się do jasnego wyglądu zasadniczo niemal bezbarwnego, który może zmieniać się od opalizującego białego do jasnożółtego lub jasnego koloru kości słoniowej, lub jasnej ochry, lub jasnego beżu do takich granic jasności, aby zapewnić cieczy wygląd przezroczystej wody.

Claims (12)

1. Sposób wytwarzania ciekłego środka zapobiegającego osadzaniu się nalotu, do pokrywania wewnętrznych ścian reaktorów do polimeryzacji monomerów, na drodze kondensacji naftolu z aldehydowym produktem sieciującym, znamienny tym, że reakcję kondensacji pomiędzy związkiem aldehydowym i 1-naftolem prowadzi się w zasadowym środowisku podsiarczynu, otrzymując produkt reakcji zawierający podsiarczyn i/lub rodniki wodorosiarczynowe i/lub wodorosiarczyn oraz mający postać przezroczystej cieczy, która przy braku kontaktu z tlenem ma jasny trwały kolor.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wytwarza się produkt zawierający takie ilości podsiarczynu i/lub rodników wodorosiarczynowych, i/lub wodorosiarczynu, że w obecności tlenu przyjmuje zielonkawo-niebieski kolor lub ciemnieje, a jeżeli kontakt z tlenem jest przerwany - powraca do swego pierwotnego, jasnego koloru.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wytwarza się produkt zawierający podsiarczyn sodu.

4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wytwarza się produkt zawierający podsiarczyn potasu.

5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wytwarza się produkt zawierający nośnik wodny.

6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wytwarza się produkt zawierający nośnik acetonowy.

7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wytwarza się produkt zawierający nośnik alkoholowy.

8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wytwarza się produkt zawierający aceton.

9. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wytwarza się produkt zawierający alkohol metylowy.

10. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wytwarza się produkt zawierający alkohol etylowy.

11. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wytwarza się produkt zawierający alkohol izopropylowy.

12. Sposób wytwarzania ciekłego środka zapobiegającego osadzaniu się nalotu, do pokrywania wewnętrznych ścian reaktorów do polimeryzacji monomerów, na drodze kondensacji naftolu ze związkiem aldehydowym znamienny tym, że reakcji poddaje się hydroksymetanosulfmian z 1 -naftolem.