PL186966B1

PL186966B1 - Wykładzina termoplastyczna z mikrokolcami oraz sposób i walec kalandrujący do formowania wykładzinytermoplastycznej z mikrokolcami

Info

Publication number: PL186966B1
Application number: PL98328143A
Authority: PL
Inventors: Heinrich Heinzlreiter
Original assignee: Gruber Alois Agru Gmbh
Priority date: 1997-08-25
Filing date: 1998-08-21
Publication date: 2004-04-30
Also published as: EP0899086A3; CZ234598A3; EP0899086A2; HU9801899D0; US6132845A; HUP9801899A1; CZ297422B6; PL328143A1; JPH11179816A; US6203741B1

Abstract

1 W ykladzina term oplastyczna z m ikrokolcam i zaw iera- j aca term oplastyczna w arstw e pod staw o w a posiadajaca prze-- ciw legle oddalone zew netrzne pow ierzchnie, z n a m ie n n a ty m , ze przynajm niej je d n a pow ierzchnia (18) w ykladziny (7) je s t chropow ata, przy czym ma liczne nieregularnie uksztaltow ane elem enty w ystajace (2 2 ) z pow ierzchni chropow atej, ponadto elem enty w ystajace (22) s a jednolicie uform ow ane z w arstw a podstaw ow a. 5. Sposób formowania wykladziny termoplastycznej z m i k rokolcam i, z n a m ie n n y tym , ze w y tlacza sie c iag la pow loke term o p lasty cz n a (3) p o siad ajaca dw ie przeciw legle p o w ierz- chnie, um ieszcza sie w kalandrze (8) p ierw szy w alec k a la n - drujacy (5) p o siad ajacy ch ro p o w ata z e w n etrz n a p ow ierzchnie (14) i liczne slepe o tw o ry (1 2 ) o d c h o d z a c e od z e w n e trz n e j p ow ierzchni (14) do wnetrza pierwszego w alca kalandrujacego (5), przy czym kazdy o tw ó r (12) posiada n iereg u larn ie u k sztal- tow any w lot ro z ciag aiacy sie na zew netrznej pow ierzchni (14), um ieszcza sie w kalandrze (8) drugi, w zasadzie gladki, w alec kalandrujacy (4), usytuowany równolegle wzgledem pier- wszego walca (5) w o d step ie tw orzacym zacisk 8. W alec k a la n d ru ja cy do fo rm o w an ia w y k lad zin y te r- m o p la sty czn ej z m ik ro k o lcam i, sk lad a ja c y sie z c y lin d ry c z - nie u k szta lto w a n e g o korpusu p o s iad a ja c eg o z e w n e trz n a p o - w ierzch n ie, z n a m ie n n y tym , ze k o rp u s (1 0 ) m a liczn e s le - pe otw ory (12) odchodzace od zew netrznej pow ierzchni (14) do w n etrza k o rp u su (1 0 ). przy czy m k a zd y slep y o tw ó r (1 2 ) m a n ie re g u la rn ie u k sztalto w a n y w lot z n ajd u jac y sie na z ew n etrzn ej p o w ie rz ch n i (14) k o rp u su (1 0 ). a z ew n e trz n a p o w ie rz ch n ia w y m ien io n eg o k o rp u su (1 0 ) je s t n ieg lad k a FIG. 2 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest wykładzina termoplastyczna z mikrokolcami oraz sposób i walec kalandrujący do formowania wykładziny termoplastycznej z mikrokolcami.

Termoplastyczne wykładziny były szeroko stosowane w znanej dotychczas technice do uszczelniania tuneli, ścian wykopów, przy wyrównywaniu wgłębień terenów i tym podobnych.

186 966

Zwykle, gdy zachodzi potrzeba pokrycia wymaganego obszaru wykładziną termoplastyczną, długie odcinki wykładziny są układane albo na zakładkę, albo na styk oraz łączone jakimś uszczelniającym sposobem, takim jak zgrzewanie. Jak łatwo można się przekonać, powstają pewne problemy ze stosowaniem wykładzin termoplastycznych. Po pierwsze, ponieważ wykładziny termoplastyczne muszą być używane przy różnych pochyleniach, muszą one być zaopatrzone w przynajmniej jedną powierzchnię, która będzie tarciowe współpracować z pochyloną powierzchnią i utrzymywać wykładzinę w wymaganym położeniu. Po drugie, z powodu częstych potrzeb pokrywania olbrzymich obszarów wykładzinami termoplastycznymi, istnieje potrzeba minimalizowania kosztów wytwarzania takich wykładzin.

W dotychczasowej technice robiono niemało prób wyprodukowania wykładzin termoplastycznych, które mogłyby być akceptowane. Na przykład, zaopatrywano powierzchnię wykładziny termoplastycznej w powtarzający się wytłoczony wzór, taki jak przedstawiono w dokumencie patentowym U.S. nr 4 612 152. Znane dotychczas techniki wytłaczania wykazują jednak wiele wad. Po pierwsze, zasadnicze podłoże podstawowe wykładziny termoplastycznej musi być poważnie zdeformowane by uzyskać wymagany wytłoczony wzór, co może powodować uszkadzanie podstawowego podłoża. Po drugie, powtarzanie wytłoczonego wzoru tworzy zazwyczaj regularne ciągłe rowki w wykładzinie termoplastycznej pomiędzy wytłoczonymi elementami wystającymi.

Po jakimś czasie, ciągłe rowki mogą powodować zazębianie się z materiałem podłoża, takim jak gleba, robiąc bruzdy na nim, a przy dalszym bruzdowaniu, umożliwiając ruch wykładziny względem materiału podłoża i zanikanie jego siły trzymającej. Po trzecie, chociaż proces wytłaczania stara się ustanowić ostre krawędzie w wytłaczanym podłożu, krawędzie są często tworzone z zaokrągleniami małym promieniem. To oczywiście skutkuje obniżeniem przyczepności do trzymającej warstewki na materiale podłoża.

Znana jest również z dokumentu US nr 3 895 153 płaska podłożowa warstwa jednolitej grubości dwukierunkowo zorientowana, stanowiąca zespół tereftalanu polietylenowego posiadający przyległe związaną do górnej części steksturowaną, twardą, odporną na zarysowania, wodoodporną warstwę termoplastycznego etylenowego kopolimeru i lepką wrażliwą na ciśnienie warstwę spajającą przylegle związaną do dolnej części, tworzącą powierzchnię cierną wykorzystywaną na schodach, w wannach i prysznicach i innych powierzchniach. Powierzchnia cierna jest utworzona przez powlekanie cienką, lekką, samoutrzymującą się warstwą spójnej powłoki tworzącej termoplastyczny polimer na warstwie tereftalanu polietylenowego, z naświetlaną wewnętrzną powierzchnią pomiędzy warstwami w celu ścisłego związania oraz powleczenia etylenowego kopolimeru na wierzchu warstwy kopolimeru w celu otrzymania steksturowanej powierzchni. Wrażliwe na ciśnienie lepiszcze stosuje się dla ułatwienia przymocowania chropowatej powierzchni do podłoża.

Przedmiotem wynalazku jest wykładzina termoplastyczna z mikrokolcami o nieokreślonych wymiarach, która ma dwie przeciwległe powierzchnie, przy czym przynajmniej jedna z tych powierzchni jest chropowata i posiadająca liczne elementy wystające. Wykładzina według wynalazku jest formowana w procesie kalandrowania.

Wykładzina termoplastyczna jest formowana z warstwą podstawową posiadającą dwie przeciwległe zewnętrzne powierzchnie. Te zewnętrzne powierzchnie są w rzeczywistości równoległe i są o równym zasięgu na całych wymiarach długości i szerokości wykładziny. Przynajmniej jedna z zewnętrznych powierzchni jest chropowata z powtarzającym się nieregularnym wzorem. Każdy z elementów wystających jest ukształtowany nieregularnie i wystaje z chropowatej powierzchni. Korzystnie jest, by elementy wystające były równomiernie rozmieszczone zarówno wzdłużnie jak i poprzecznie na powierzchni chropowatej, ale alternatywnie, elementy te mogą być poprzesuwane w kierunkach, bocznym i/lub wzdłużnym, albo mogą być rozmieszczone przypadkowo. Każdy element wystający jest uformowany nieregularnie, powoduje to proces formowania wykładziny opisany niżej. Kombinacja elementów wystających i chropowatej powierzchni pozwala wykładzinie na tarciowe zazębianie się utrzymujące wymagane położenie. Powierzchnia chropowata i nieregularne kształty elementów wystających zabezpieczają materiał współpracującego z nimi podłoża przed bruzdowaniem. zapewniając w ten sposób dobrą tarciową współpracę pomiędzy wykładziną

186 966 i materiałem podłoża. Określenie „nieregularny”, albo pochodne od niego używane tutaj, są użyte z zamiarem opisania kształtu, który nie jest równomiernie uformowanym geometrycznym kształtem takim jak koło, owal, prostokąt, równoległościan, i tym podobne.

Wykładzina według niniejszego wynalazku jest formowana w procesie kalandrowania z wykorzystaniem walca kalandrującego. Walec kalandrujący według niniejszego wynalazku ma ogólnie kształt cylindryczny z zewnętrzną chropowatą powierzchnią. W głąb walca, od powierzchni zewnętrznej, rozciągają się ślepe otwory. Każdy ślepy otwór ma nieregularnie uformowane swoje wejście przy powierzchni zewnętrznej walca, oraz ma stały kołowy przekrój poprzeczny w części wchodzącej z powierzchni w głąb walca według niniejszego wynalazku.

Walec kalandrujący według niniejszego wynalazku jest uformowany poprzez nawiercenie wielu ślepych otworów w ogólnie cylindrycznie ukształtowanym walcu. Każdy otwór jest wiercony o określonym stałym wymiarze przekroju poprzecznego. Zaleca się, aby otwory były wiercone jako równomiernie rozłożone obwodowo i osiowo dookoła korpusu walca. Następnie na zewnętrznej powierzchni walca jest wykonywana chropowatość o nieregularnym wzorze jednym ze sposobów znanych specjalistom. Na przykład może być stosowane radełkowanie. Zewnętrzna powierzchnia musi być także chropowata dookoła wejścia do każdego z otworów tak żeby każdy z otworów został nieregularnie ukształtowany.

Opisany wyżej walec kalandrujący ma zastosowanie przy sposobie formowania opisanej wyżej wykładziny termoplastycznej. Przy formowaniu wykładziny termoplastycznej stopiony materiał termoplastyczny jest w sposób ciągły wytłaczany przez matrycę szczelinową, w celu ukształtowania powłoki posiadającej właściwie gładkie przeciwległe zewnętrzne powierzchnie. Opisany wyżej walec kalandrujący jest przewidziany jako związany układem z drugim walcem tworzącym określony zacisk pomiędzy nimi, równolegle umieszczonym z zachowaniem pewnego odstępu. Wytłaczana termoplastyczna powłoka jest podawana do zacisku, gdzie uplastyczniona termicznie, jest zmuszana pod wpływem nacisku wytwarzanego przez zacisk, do wchodzenia do wewnątrz, w różne otwory walca kalandrującego, oraz jest zazębiana, pod wpływem prasowania, z nierównościami powierzchni zewnętrznej walca kalandrującego, podczas jej przechodzenia przez zacisk. Następnie powłoka jest wyprowadzana z zazębienia z walcem, a wzór powierzchni chropowatej utworzony na walcu kalandrującym pozostaje na niej odciśnięty. Również wtedy każdy z elementów wystających jest deformowany i wydłużany podczas usuwania ich z odpowiadających im otworów, spowodowane jest to nieregularnie uformowanymi wejściami do otworów, przez które odpowiadające im elementy wystające muszą przechodzić, a więc uzyskuje się nieregularnie uformowane elementy wystające.

Walec kalandrujący może być podgrzewany lub chłodzony. Podgrzewanie lub chłodzenie termoplastycznej wykładziny podczas procesu kalandrowania daje zgodny z tym efekt wydłużenia i wzrostu stopnia deformacji poszczególnych elementów wystających. Należy zauważyć, że podgrzewanie lub chłodzenie walca kalandrującego nie jest wymagane. Korzystnie jest, aby temperatura walca kalandrującego mogła być tak utrzymywana, żeby przed usunięciem elementów wystających z otworów walca kalandrującego zewnętrzna powierzchnia na poszczególnych elementach wystających twardniała, a rdzenie poszczególnych elementów wystających były w stanie stopionym. W takim stanie, podczas usuwania elementów wystających z poszczególnych otworów, nieregularnie ukształtowane wejścia powodują uszkadzanie stwardniałej zewnętrznej powierzchni elementów wystających przez nieregularne krawędzie otworów, oraz jednocześnie powodują wydłużanie się stopionych rdzeni. Podgrzewanie lub chłodzenie walca kalandrującego będzie powodować, że elementy wystające będą miały różne stopnie utwardzenia, co będzie powodować różne stopnie deformacji elementów wystających i różne stopnie wydłużenia.

Według wynalazku uzyskuje się chropowatą wykładzinę termoplastyczną utworzoną z licznymi równorozmieszczonymi elementami wystającymi, z których każdy jest ukształtowany nieregularnie.

Walec kalandrujący do formowania chropowatej termoplastycznej wykładziny posiadającej liczne równo rozmieszczone elementy wystające, z których każdy jest ukształtowany nieregularnie.

186 966

Przedmiot wynalazku został uwidoczniony na przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 jest widokiem układu pokazującym proces formowania wykładziny według wynalazku, fig. 2 - częściowym widokiem bocznym walca kalandrującego według wynalazku, fig. 3 - powiększonym przekrojem poprzecznym ślepego otworu wzdłuż linii 3-3 z fig. 2, fig. 4 - widokiem kawałka wykładziny według wynalazku, fig. 5 - przekrojem elementu wystającego wzdłuż linii 5-5 z fig. 4, fig. 6 - przekrojem poprzecznym ślepego otworu z materiałem termoplastycznym podobnego z fig. 3.

Figura 1 pokazuje schematycznie podstawową konstrukcję układu do ciągłej produkcji wykładzin termoplastycznych. Układ zawiera wytłaczarkę 1 zastosowaną do podawania materiału termoplastycznego do szczeliny matrycy 2, w celu wytwarzania gładkiej termoplastycznej powłoki 3. Powłoka 3 z tworzywa sztucznego jest podawana do zacisku utworzonego przez dwa walce 4 i 5, i jest przeprowadzana wzdłuż części obwodów walca 5 i trzeciego walca 6. Trzy walce 4, 5, 6 razem wchodzą w skład kalandra 8, który powoduje, że gładka powłoka 3 jest kształtowana jako wykładzina termoplastyczna 7 posiadająca elementy wystające 22 z powierzchni.

Do produkcji wykładziny 7 według wynalazku, środkowy walec 5 kalandra 8 ma korpus 10 o ogólnie cylindrycznym kształcie posiadający liczne ślepe otwory 12. Korpus 10 ma również zewnętrzną chropowatą powierzchnią 14, która się rozciąga na całej długości „s” walca 5. Do formowania walca 5, przewidziany jest korpus 10 z zewnętrzną powierzchnią 14 początkowo w zasadzie gładką. Ślepe otwory 12 są wiercone w korpusie 10, przez zewnętrzną powierzchnię 14, w licznych miejscach. Jak pokazano na fig. 2, ślepe otwory 12 mogą być rozmieszczone liniowo z równomiernym rozstawem w kierunku osiowym z podziałką „a” wzdłuż długości „s” walca 5, oraz/lub ślepe otwory 12 mogą być rozmieszczone z równomiernym rozstawem obwodowym dookoła obwodu korpusu 10 z równymi odstępami ,,b”. Chociaż tego nie pokazano, ślepe otwory 12 mogłyby być rozmieszczone odmiennie, w poprzesuwanych miejscach, osiowo lub obwodowe. Co więcej, ślepe otwory 12 mogą być przypadkowo rozmieszczone dookoła korpusu 10 walca 5.

Nawiązując do fig. 3, każdy ze ślepych otworów 12 jest wiercony w korpusie 10 na z góry określoną głębokość. Także, każdy z otworów 12 jest początkowo wiercony w korpusie 10 o ustalonym stałym przekroju poprzecznym określonym przez średnicę „w”. Skoro ślepe otwory 12 zostały już wywiercone w korpusie 10, zewnętrzna powierzchnia 14 jest doprowadzana do stanu chropowatego. Fig. 2 przedstawia schematycznie chropowatą strukturę zewnętrznej powierzchni 14. Na fig. 2 przykładowe ukształtowania zewnętrznej powierzchni 14 i nie ogranicza zakresu tego zgłoszenia. Każdy wzór o niegładkiej konfiguracji może być uformowany na zewnętrznej powierzchni 14. Także każdy sposób znany specjalistom może być zastosowany do wykonania chropowatości na zewnętrznej powierzchni 14, włączając takie techniki jak radełkowanie. Zaleca się, żeby chropowatości na powierzchni zewnętrznej 14 były uformowane w sposób nieuporządkowany. Ponieważ na powierzchni zewnętrznej 14 jest wykonywana chropowatość, wloty każdego ze ślepych otworów 12 są równocześnie poddawane deformacji, jak pokazano na fig. 3. Na przykład, jak przedstawiono schematycznie na fig. 3, można spowodować że zadzior 16 może być skierowany do środka we wlocie ślepego otworu 12. Zrozumiałe jest, że w procesie wykonywania chropowatości na zewnętrznej powierzchni 14 jest zamierzone tworzenie nieregularnych kształtów wlotów w ślepych otworach 12, które są określone innymi wymiarami niż średnica „w”. W ten sposób, każdy ze ślepych otworów 12 powinien mieć ukształtowany nieregularnie wlot, który się rozciąga równo z zewnętrzną powierzchnią 14 i mieć stały przekrój poprzeczny w części, która jest skierowana od tej powierzchni w głąb korpusu 10.

Odnosząc się do fig. 4, wykładzina 7 jest formowana o wymiarze szerokości „x”, która nie może być większa niż długość „s” walca 5 stosowanego do formowania wykładziny 7, a szerokość „x” wykładziny 7 jest zależna od szczeliny w matrycy 2. Wykładzina 7 jest formowana w sposób ciągły, jak opisano powyżej, i może być cięta na każdą długość. Wykładzina 7 jest formowana z dwiema przeciwległymi powierzchniami, które są współwymiarowe z jej szerokością i długością. Przynajmniej jedna powierzchnia 18 wykładziny jest ukształtowana w postaci chropowatej, niegładkiej. Jak przedstawiono na fig. 4, nieregulamości 20 są

186 966 rozmieszczone przypadkowo po powierzchni 18. Nieregulamości 20 są nieregulamościami powierzchniowymi i w skład ich mogą wchodzić grzbiety, szczeliny, występy, wgłębienia, i tym podobne. Fig. 4 pokazuje w sposób graficzny, że powierzchnia 18 jest niegładka, a przedmiot zgłoszenia nie jest ograniczony do żadnego wzoru układu chropowatości ujawnionego na nim. Wzór układu chropowatości uformowany na powierzchni 18 może mieć każdą postać. Co więcej, chociaż nie pokazano, przeciwległa powierzchnia wykładziny 7 może także być uformowana w postaci chropowatej.

Mnóstwo nieregularnie uformowanych elementów wystających 22 odchodzi od chropowatej powierzchni 18 wykładziny 7. Jak pokazano na fig. 4, elementy wystające 22 mogą być rozmieszczone z równymi odstępami wyznaczającymi kolumny oddzielone przez odstęp „a” oraz rzędy oddzielone przez odstęp „b”. Rozstawienie elementów wystających 22, zarówno boczne jak i wzdłużne, odpowiada rozstawieniu ślepych otworów 12 uformowanych na walcu 5. Boczne rozstawienie elementów wystających 22, w poprzek szerokości wykładziny 7, jest podyktowane przez osiowy rozstaw ślepych otworów 12 na walcu 5, podczas gdy wzdłużne rozstawienie elementów wystających 22 wzdłuż długości wykładziny 7 jest określone przez rozstaw obwodowy ślepych otworów 12 na walcu 5. Jak opisano powyżej, ślepe otwory 12 mogą być poprzesuwane obwodowo i osiowo na walcu, co daje rezultat przesunięcia elementów wystających 22 wzdłuż długości i szerokości wykładziny 7, odpowiednio. Także, jak opisano powyżej, elementy wystające 22 mogą być formowane przypadkowo na walcu 5, przy czym odpowiadający im, przypadkowy wzór elementów wystających 22 zostanie uformowany na wykładzinie 7. Każdy z elementów wystających 22 jest uformowany o nieregularnym kształcie, jak pokazano na fig. 5. Każdy z elementów wystających 22 może być uformowany o odmiennym nieregularnym kształcie. A więc znowu, fig. 5 ma za zadanie tylko pokazać nieregularny kształt, a elementy wystające mogą być formowane z rozmaitymi nieregularnymi kształtami, które odchodzą od chropowatej powierzchni 18.

Chropowata powierzchnia 18 zawiera nieregularny niegładki wzór, który jest wyciśnięty na niej przez walec 5. Ponieważ wykładzina 7 jest formowana w sposób ciągły, nieregularny wzór uformowany na walcu 5 będzie odciskany na wykładzinie 7 przy ustalonych odstępach. Nawiązując do fig. 4, wymiar „L” jest przeznaczony do zaznaczenia długości wykładziny 7, która jest równa długości obwodu walca 5. Jak pokazano na fig. 2, walec 5 ma średnicę „d”. W ten sposób, wymiar „L”, pokazany na fig. 4, powinien być równy wynikowi π razy średnica „d” walca 5, albo algebraicznie stanowić wynik działania L = nd. W następstwie tego, ponieważ wykładzina jest formowana w sposób ciągły, nieregularny wzór formowany na powierzchni 14 walca 5 jest powtarzany w równych odstępach „L” wzdłuż długości wykładziny 7 (nie pokazano).

Podczas kalandrowania wykładziny 7 wzór chropowatości ukształtowany na zewnętrznej powierzchni 14 walca 5 jest odciskany na wykładzinie 7. Jednocześnie, materiał termoplastyczny wykładziny 7 wnika w ślepe otwory 12. Walec 5 może być chłodzony lub podgrzewany podczas procesu kalandrowania, ale żaden z tych zabiegów nie jest wymagany. Korzystnie jest utrzymywać temperaturę walca 5 taką, żeby materiał termoplastyczny wchodzący do ślepych otworów 12 podczas kalandrowania był częściowo chłodzony. Jest wymagane, żeby materiał termoplastyczny wystarczająco ochłodzić w ten sposób, by pozwolić zewnętrznej powierzchni materiału 24 chłodzić się przy styku z powierzchnią odpowiedniego ślepego otworu 12, na ograniczonej głębokości w każdym ze ślepych otworów 12. Odnośnie fig. 6, zaleca się, aby materiał termoplastyczny, znajdujący się w ślepym otworze 12, miał rdzeń 26, który jest w stanie stopionym, oraz aby ten rdzeń 26 pozostawał w stanie stopionym do czasu, kiedy wykładzina 7 będzie usuwana z walca 5. Podczas ubywania materiału termoplastycznego ze ślepego otworu 12, nieregularnie ukształtowany wlot do ślepego otworu 12 będzie korzystnie przeciwdziałał usuwaniu materiału termoplastycznego z niego. Przy usuwaniu materiału, nieregularnie ukształtowane wloty będą zacinać i uszkadzać stwardniałą zewnętrzną powierzchnię 24 materiału, a jednocześnie powodować wydłużanie się stopionego rdzenia 26, a w konsekwencji całego elementu wystającego 22. Jeżeli materiał termoplastyczny będzie za bardzo ochłodzony albo niedostatecznie ochłodzony, materiał termoplastyczny będzie zgodnie z tym. albo całkowicie twardy wewnątrz ślepego otworu 12, albo niedostatecznie twardy,

186 966 skutkiem czego wystąpi albo niewielkie wydłużenie, albo brak wydłużenia, i/lub brak uszkodzenia na pozostałej powierzchni 24. Poprzez wyregulowanie temperatury walca 5 można osiągnąć wymagane wydłużenie i/lub zasięg uszkodzeń elementów wystających 22. Kombinacja nieregularnie ukształtowanych elementów wystających 22 i chropowatej powierzchni 18 na wykładzinie 7, jest wymagana do wytworzenia zdolności do wykazywania dobrej przyczepności przez wykładzinę 7.

Pomimo, że wynalazek został opisany w odniesieniu do zalecanych przykładów, jest oczywiste, że mogą być dokonywane rozmaite zmiany bez wychodzenia z dziedziny wynalazku, określonej zastrzeżeniami.

FIG.3

186 966

FIG. 4

FIG.5

186 966

FIG.6

186 966

FIG.1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 2,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Wykładzina termoplastyczna z mikrokolcami zawierająca termoplastyczną warstwę podstawową posiadającą przeciwległe oddalone zewnętrzne powierzchnie, znamienna tym, że przynajmniej jedna powierzchnia (18) wykładziny (7) jest chropowata, przy czym ma liczne nieregularnie ukształtowane elementy wystające (22) z powierzchni chropowatej, ponadto elementy wystające (22) są jednolicie uformowane z warstwą podstawową..
2. Wykładzina według zastrz. 1, znamienna tym, że elementy wystające (22) i warstwa podstawowa są uformowane z jednego materiału.
3. Wykładzina według zastrz. 2, znamienna tym, że elementy wystające (22) są równomiernie rozstawione w kierunku bocznym i równomiernie rozstawione w kierunku wzdłużnym.
4. Wykładzina według zastrz. 1, znamienna tym, że na powierzchni chropowatej (14) jest określony nieregularny wzór zajmujący prostokątną część wykładziny (7), przy czym wzór ten jest powtarzany wzdłuż wymiaru długości wykładziny (7).
5. Sposób formowania wykładziny termoplastycznej z mikrokolcami, znamienny tym, że wytłacza się ciągłą powłokę termoplastyczną (3) posiadającą dwie przeciwległe powierzchnie, umieszcza się w kalandrze (8) pierwszy walec kalandrujący (5) posiadający chropowatą zewnętrzną powierzchnię (14) i liczne ślepe otwory (12) odchodzące od zewnętrznej powierzchni (14) do wnętrza pierwszego walca kalandrującego (5), przy czym każdy otwór (12) posiada nieregularnie ukształtowany wlot rozciągający się na zewnętrznej powierzchni (14), umieszcza się w kalandrze (8) drugi, w zasadzie gładki, walec kalandrujący (4), usytuowany równolegle względem pierwszego walca (5), w odstępie tworzącym zacisk pomiędzy walcami (4, 5), przeciska się powłokę termoplastyczną (3) przez zacisk, tak żeby jedna powierzchnia powłoki termoplastycznej (3) wchodziła w zazębienie dociskowe z zewnętrzną powierzchnią (3) pierwszego walca kalandrującego (5), usuwa się powłokę termoplastyczną z pierwszego walca kalandrującego (5), tak żeby nieregularnie ukształtowane wloty otworów (12) przynajmniej częściowo formowały części powłoki (3).
6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że podgrzewa się walec kalandrujący (5).
7. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że chłodzi się walec kalandrujący (5).
8. Walec kalandrujący do formowania wykładziny termoplastycznej z mikrokolcami, składający się z cylindrycznie ukształtowanego korpusu posiadającego zewnętrzną powierzchnię, znamienny tym, że korpus (10) ma liczne ślepe otwory (12) odchodzące od zewnętrznej powierzchni (14) do wnętrza korpusu (10), przy czym każdy ślepy otwór (12) ma nieregularnie ukształtowany wlot znajdujący się na zewnętrznej powierzchni (14) korpusu (10), a zewnętrzna powierzchnia wymienionego korpusu (10) jest niegładka.
9. Walec według zastrz. 8, znamienny tym, że ślepe otwory (12) są równomiernie rozstawione w kierunku obwodowym i w kierunku osiowym dookoła walca kalandrującego (5).
10. Walec według zastrz. 8, znamienny tym, że ślepy otwór (12) ma stały wymiar w przekroju poprzecznym w części odchodzącej od punktu przyległego do odpowiedniego nieregularnie ukształtowanego wlotu, do wnętrza korpusu (10).