PL187372B1 - Sposób eksploatacji systemu telekomunikacyjnego, system telekomunikacyjny i system przetwarzania sygnalizacji dla wywołań telekomunikacyjnych - Google Patents

Abstract

1. Sposób eksploatacji systemu tele- komunikacyjnego dla wywolan telekomunika- cyjnych miedzy systemem asynchronicznym a systemem GR-303, znam ienny tym, ze odbiera sie sygnalizacje wywolania nadcho- dzaca do systemu przetwarzania sygnalizacji z systemu GR-303 i systemu asynchroniczne- go, przetwarza sie w systemie przetwarzania sygnalizacji sygnalizacje wywolania z syste- mu GR-303 i systemu asynchronicznego oraz wybiera sie co najmniej jedno polaczenie GR- 303 i identyfikator asynchroniczny dla kazde- go wywolania, po czym podaje sie komunika- ty sterujace, które identyfikuja wybrane pola- czenia i identyfikatory, z systemu przetwarza- nia sygnalizacji do multipleksera posrednicza- cego oraz sprzega sie w multiplekserze po- sredniczacym transmisje wywolan miedzy systemem GR-303 a systemem asynchronicz- nym, z wykorzystaniem wybranych polaczen i identyfikatorów, na podstawie komunikatów sterujacych Fig 1 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób eksploatacji systemu telekomunikacyjnego, system telekomunikacyjny i system przetwarzania sygnalizacji dla wywołań telekomunikacyjnych, w szczególności między systemem asynchronicznym a systemem GR-303.

Znana struktura lokalnego dostępu do systemu telekomunikacyjnego jest przedstawiona na pos. I rysunku. Przedstawiono na niej telefony, które są dołączone do telekomunikacyjnego komutatora lokalnego przez zdalne terminale cyfrowe. Zwykle do każdego zdalnego terminalu cyfrowego dołączonych jest kilka dodatkowych telefonów, lecz liczbę telefonów przedstawionych dla przejrzystości ograniczono. Połączenia między telefonami a zdalnymi terminalami cyfrowymi zwykle przenoszą sygnały analogowe parami przewodów, lecz znane są również inne połączenia. Zdalne terminale cyfrowe stanowią interfejs cyfrowy między abonentami wywołującymi a komutatorem lokalnym, przy konwersji sygnałów analogowych od abonentów wywołujących na multipleksowany sygnał cyfrowy dla komutatora lokalnego. Ogólny standard połączenia między zdalnym terminalem cyfrowym a komutatorem lokalnym realizowany jest zgodnie z zaleceniami Bellcore Reference GR-TSY-000303 (GR-303). Format GR303 jest bardzo podobny do formatu sieci cyfrowej usług zintegrowanych. Sieć formatu ISDN ma kanały nośne (B) i kanały sygnalizacyjne (D), które są zwykle w sposób typowy zespolone w układzie pierwotnym (23B+D) lub podstawowym (2B+D). Formaty, zarówno format ISDN, jaki i GR-303 są dobrze znane.

Obecnie są opracowywane i wprowadzane systemy szerokopasmowe. Systemy szerokopasmowe zapewniają operatorom telekomunikacyjnym wiele korzyści, włącznie z powiększeniem przepustowości, efektywniejszym wykorzystaniem szerokości pasma, oraz możliwością integrowania kanałów nośnych głosowych, dacyjnych i wizyjnych. Te systemy szerokopasmowe zapewniają wywołującym te zwiększone możliwości przy niższych kosztach. Jednakowoż, wywołujący mogą nie dysponować odpowiednimi terminalami szerokopasmowymi mogącymi uzyskiwać dostęp do tych systemów szerokopasmowych. Ci wywołujący potrzebują efektywnego urządzenia pośredniczącego umożliwiającego im dostęp do złożonych systemów szerokopasmowych, bez potrzeby posiadania własnych terminali szerokopasmowych. Realizatorzy usług telekomunikacyjnych również potrzebują takiego urządzenia w celu wykorzystania ich systemów szerokopasmowych dla świadczenia usług większej bazie abonentów.

Istotą sposobu eksploatacji systemu telekomunikacyjnego dla wywołań telekomunikacyjnych między systemem asynchronicznym a systemem GR-303, według wynalazku jest to, że odbiera się sygnalizację wywołania nadchodzącą do systemu przetwarzania sygnalizacji z systemu GR-303 i systemu asynchronicznego, przetwarza się w systemie przetwarzania sygnalizacji sygnalizację wywołania z systemu GR-303 i systemu asynchronicznego oraz wybiera się co najmniej jedno połączenie GR-303 i identyfikator asynchroniczny dla każdego wywołania, po czym podaje się komunikaty sterujące, które identyfikują wybrane połączenia i identyfikatory, z systemu przetwarzania sygnalizacji do multipleksera pośredniczącego oraz

187 372 sprzęga się w multiplekserze pośredniczącym transmisje wywołań między systemem GR-303 a systemem asynchronicznym, z wykorzystaniem wybranych połączeń i identyfikatorów, na podstawie komunikatów sterujących.

Korzystnie jako system asynchroniczny stosuje się system trybu przesyłania asynchronicznego, przy czym identyfikatory zawierają połączenia trybu przesyłania asynchronicznego.

Korzystnie w trakcie przetwarzania sygnalizacji wywołania w systemie przetwarzania sygnalizacji przetwarza się wstępne komunikaty adresowe.

Korzystnie w trakcie przetwarzania sygnalizacji wywołania w systemie przetwarzania sygnalizacji dokonuje się konwersji sygnalizacji wywołania z systemu GR-303.

Korzystnie dodatkowo wykrywa się fony sygnalizacji wieloczęstotliwościowej (DTMF) w urządzeniu zasobowym dołączonym do multipleksera pośredniczącego.

Istotą systemu telekomunikacyjnego dla wywołań telekomunikacyjnych między systemem asynchronicznym a systemem GR-303, według wynalazku jest to, że zawiera system przetwarzania sygnalizacji skonfigurowany do przetwarzania sygnalizacji wywołania od systemu GR-303 i od systemu asynchronicznego, przy wybieraniu co najmniej jednego połączenia GR-303 i identyfikatora asynchronicznego dla każdego wywołania, i do generowania komunikatów sterujących identyfikujących wybrane połączenia i identyfikatory, oraz dołączony do systemu przetwarzania sygnalizacji multiplekser pośredniczący skonfigurowany do odbioru komunikatów sterujących z systemu przetwarzania sygnalizacji i do sprzęgania transmisji wywołań między systemem GR-303 a systemem asynchronicznym, z wykorzystaniem wybranych połączeń i identyfikatorów, na podstawie komunikatów sterujących.

Korzystnie system asynchroniczny jest systemem trybu przesyłania asynchronicznego, przy czym identyfikatory zawierają połączenia asynchronicznego trybu transmisji.

Korzystnie system przetwarzania sygnalizacji jest skonfigurowany do przetwarzania wstępnych komunikatów adresowych dla wyboru połączeń i identyfikatorów.

Korzystnie system przetwarzania sygnalizacji zawiera konwerter sygnalizacji i procesor sygnalizacji.

Korzystnie zawiera urządzenie zasobowe dołączone do multipleksera pośredniczącego i skonfigurowane do wykrywania tonów sygnalizacji wieloczęstotliwościowej (DTMF).

Istotą systemu przetwarzania sygnalizacji dla wywołań telekomunikacyjnych między systemem asynchronicznym a systemem GR-303, według wynalazku jest to, że zawiera połączone ze sobą platformę sygnalizacji do odbioru sygnalizacji wywołania nadchodzącej z systemu GR-303 i systemu asynchronicznego, platformę aplikacji do przetwarzania sygnalizacji wywołania z systemu GR-303 i systemu asynchronicznego, przy wybieraniu co najmniej jednego połączenia GR-303 i identyfikatora asynchronicznego dla każdego wywołania, i platformę sterowania do generowania komunikatów sterujących identyfikujących wybrane połączenia i identyfikatory w multiplekserze pośredniczącym.

Korzystnie system asynchroniczny jest systemem trybu przesyłania asynchronicznego, przy czym identyfikator asynchroniczny zawiera połączenie trybu przesyłania asynchronicznego.

Korzystnie platforma aplikacji jest skonfigurowana do przetwarzania wstępnych komunikatów adresowych dla wybrania połączeń i identyfikatorów.

Korzystnie zawiera platformę konwersji sygnalizacji połączenia z systemu GR-303.

Rozwiązanie według wynalaizku zapewnia pośredniczenie między systemem asynchronicznego trybu transmisji a systemem GR-303 przy rozmowach telefonicznych, a także uzgadnianie informacji wywołań między systemem GR-303 a systemem asynchronicznym w wybranych połączeniach, na podstawie komunikatów sterujących. Ponadto, zgodnie z wynalazkiem zapewnia się abonentowi wzywającemu efektywny interfejs do wyspecjalizowanego systemu szerokopasmowego, bez konieczności posiadania własnego terminalu. Wynalazek umożliwia także usługodawcom telekomunikacyjnym świadczenie usług dużej bazie abonentów.

Przedmiot wynalazku w przykładach wykonania jest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schemat blokowy przykładu rozwiązania według wynalazku, fig. 2 schemat blokowy następnego przykładu rozwiązania według wynalazku, fig. 3, 4, 5 i 6 przedstawiają schematy sekwencyjne komunikatu w rozwiązaniach według wynalazku, fig. 7, 8, 9,

187 372

10, 11, 12, 13 i 14 przedstawiają schematy blokowe kolejnych przykładów rozwiązań według wynalazku, fig. 15 przedstawia przykład tablicy obwodów trasujących łącza dalekosiężnego, fig. 16 - przykład tablicy grupy trasującej łączy dalekosiężnych, fig. 17 - przykład tablicy wyjątków, fig. 18 - przykład tablicy ANI, fig. 19 - przykład tablicy numeru wzywanego, fig. 20 przykład tablicy trasowania, fig. 21 - przykład tablicy obróbki, fig. 22 - przykład tablicy komunikatów, zaś pos. I przedstawia schemat blokowy znanej struktury lokalnego dostępu do systemu telekomunikacyjnego.

Figura 1 rysunku przedstawia schemat blokowy systemu telekomunikacyjnego według wynalazku. Telefony 210 - 215 przedstawiono jako dołączone do zdalnych terminali cyfrowych 220 i 222. Telefony te, i zdalne terminale cyfrowe są dołączone i działają w sposób omówiony powyżej w odniesieniu do pos. I. Należy zauważyć, że jakkolwiek przedstawiono tylko telefony, to wynalazek ma w pełni zastosowanie do licznych innych typów urządzeń telekomunikacyjnych potrzebujących dostępu do systemu szerokopasmowego. Przykładami mogą być urządzenia bezprzewodowe, komputery, modemy, i aparaty telefaksowe. Urządzenia te mogą wykorzystywać wiele postaci połączeń do zdalnych terminali cyfrowych 220 i 222, na przykład połączeń bezprzewodowych i połączeń współosiowych. Na fig. 1 przedstawiono również interfejs systemu szerokopasmowego 200. Szerokopasmowy interfejs systemowy 200 zastępuje komutator lokalny z pos. I. Interfejs 200 jest dołączony do zdalnego terminalu cyfrowego 220 za pośrednictwem połączenia 230 i łącza 231. Do zdalnego terminalu cyfrowego 222 interfejs 200 jest dołączony za pośrednictwem połączenia 232 i łącza 233. Połączenia 230 i 232 są oparte na formacie GR-303 i reprezentują nośne kanały informacyjne. Łącza 231 i 233 są oparte na formacie GR-303 i reprezentują nośne kanały sygnalizacyjne. Przedstawiono również połączenie 240 i łącze sygnalizacyjne 242. Połączenie 240 jest połączeniem szerokopasmowym, na przykład połączeniem Synchronicznej Sieci Optycznej (SONET) przenoszącym komórki trybu przesyłania asynchronicznego (ATM). Możliwe jest stosowanie również innych połączeń szerokopasmowych. Łącze sygnalizacyjne 242 przenosi sygnalizację telekomunikacyjną, na przykład komunikaty Systemu Sygnalizacji #7 (SS7). Możliwe jest stosowanie również innych łączy sygnalizacyjnych. Połączenie 240 i łącze 242 są dołączone do chmury sieci szerokopasmowej, która reprezentuje pewną liczbę elementów sieciowych, jak komutatory, platformy rozszerzone i serwery, aby wymienić kilka przykładów.

Działanie interfejsu 200 obejmuje konwersję nośnych komunikatów informacyjnych i sygnalizacji z jednego formatu na inny. Informacje kanałów nośnych są to informacje użytkownika, na przykład telekomunikacyjny ruch głosowy. Sygnalizacja stanowi informację wykorzystywaną przez sieć, na przykład numer wzywany. W niektórych odmianach wykonania proces konwersji określono terminem „uzgadnianie”. Termin ten jest powszechnie znany specjalistom. Na przykład, sygnalizacja GR-303 jest uzgadniana z sygnalizacją SS7 przez konwersję sygnalizacji GR-303 na sygnalizację analogową SS7 i przez PS konwersję sygnalizacji SS7 na sygnalizację analogową. Nośne kanały informacyjne GR-303 są uzgadniane z informacjami ATM przez konwersję komunikatów nośnych na informacje a analogowe ATM i przez konwersję komunikatów informacyjnych ATM na analogowe komunikaty informacyjne GR-303.

Interfejs 200 przyjmuje wywołania w formacie GR-303 z połączenia 230 i łącza 231, i z połączenia 232 i łącza 233. Interfejs 200 generuje sygnalizację GR-303 do systemu przetwarzania sygnalizacji i wybiera połączenia dla wywołań. Ponadto odbiera komunikaty z kanałów nośnych GR-303 i implementuje wybrane połączenia w odpowiedzi na polecenia od systemu połączenia sygnalizacji. Zwykle wymaga to uzgadniania między połączeniami GR303 a połączeniami szerokopasmowymi, a połączenia mogą być wybierane na zasadzie kolejnych wywołań. Interfejs 200 może trasować wywołania do jednego z pozostałych telefonów dołączonych do zdalnych terminali cyfrowych 220 i 222. Ponadto, interfejs 200 może trasować wywołania przez połączenie szerokopasmowe 240, a przyporządkowaną sygnalizację przez łącze 242. Połączenie 240 i łącze 242 mogą dołączać abonentów wywołujących do wielu innych sieci i elementów sieciowych świadczących liczne usługi.

187 372

Można zauwazyć, że interfejs 200 zapewnia wywołującym dostęp do systemu szerokopasmowego. Można zauważyć również, że interfejs 200 jest w stanie przyjmować wywołania w formacie standardu GR-303 aktualnie wykorzystywanego przez komutatory lokalne.

Figura 2 przedstawia schemat blokowy następnego przykładu rozwiązania według wynalazku, jakkolwiek specjalista jest w stanie rozwinąć jej modyfikacje możliwe do realizowania w ramach wynalazku. Przedstawiono na tej figurze telefony 310 - 315, zdalne terminale cyfrowe 320 i 322, oraz szerokopasmowy system telekomunikacyjny 300. Szerokopasmowy system telekomunikacyjny 300 składa się z pośredniczącego multipleksera (MUX) 350 i systemu przetwarzania sygnalizacji 360 złożonego z procesora sygnalizacyji 364 i konwertera sygnalizacji 362. Zdalny terminal cyfrowy 320 dołączony jest do multipleksera 350 za pośrednictwem połączenia 330 i łącza 331. Zdalny terminal cyfrowy 322 jest dołączony do multipleksera 350 połączeniem 332 i łączem 333. Multiplekser 350, procesor sygnalizacji 364 i konwerter sygnalizacji 362, są połączone łączem 352.

Multiplekser 350 jest dołączony do konwertera sygnalizacji 362 łączem 354. Konwerter sygnalizacji 362 jest dołączony do procesora sygnalizacji 364. Multiplekser 350 jest także dołączony do łącza 340, a procesor sygnalizacji 364 jest także dołączony do łącza 342.

Telefony 310 - 315, zdalne terminale cyfrowe 320 i 322, połączenia 330 i 332 oraz łącza 331 i 333 opisano powyżej. Połączenia 320 i 322 oraz łącza 331 i 333 operują multipleksowanymi sygnałami cyfrowymi GR-303. Multipleksowany sygnał cyfrowy GR-303 składa się z wielu nośnych kanałów informacyjnych przenoszących informacje abonenta wywołującego, oraz kanału sygnalizacyjnego przenoszącego sygnalizację abonenta wywołującego. Łącze 352 mogłoby być dowolnym łączem dostosowanym do transportowania komunikatów sterujących. Przykładami takich łączy mogą być łącza SS7, UDP/IP lub TCP/IP w Ethernecie, lub struktura magistralowa wykorzystująca konwencjonalny protokół magistralowy. Łącze 354 przenosi sygnały DS0, które zawierają kanały sygnalizacyjne GR-303. Łącza 342 i 364 są łączami SS7. Łącze 340 jest zrealizowane jako połączenie ATM.

Multiplekser 350 zapewnia interfejs kanału nośnego i interfejs sygnalizacyjny. Multiplekser 350 jest dostosowany funkcjonalnie do odbioru informacji sformatowanych w formacie GR-303 przez połączenia 330 i 332 oraz łącza 331 i 333. Formatem nośnych kanałów informacyjnych od połączeń 330 i 332 oraz łączy 331 i 333 jest dobrze znany format DS0 sygnału. Multiplekser 350 jest w stanie łączyć każdy sygnał DS0 z każdym DS0. Multiplekser 350 łączy DS0 z łącza 333 do DS0 łącza 354 zapewniając kanał sygnalizacyjny GR-303 od zdalnego terminalu cyfrowego 322 do konwertera sygnalizacji 362. Multiplekser 350 może również łączyć sygnały DS0, które przenoszą informacje użytkownika. Na przykład, sygnał DS0 z telefonu 310 mógłby być dołączony do sygnału DS0 telefonu 314. Multiplekser 350 może zrealizować to ostatnie połączenie z DS0 do DS0 w odpowiedzi na polecenia sterujące z procesora sygnalizacji 364, odebrane przez łącze 352.

Multiplekser 350 jest również dostosowany funkcjonalnie do konwersji sygnałów DS0 na komórki ATM o wybranych identyfikatorach trasy wirtualnej/identyfikatorach kanału wirtualnego (VPI/VCI). Konwersja ta jest znana jako uzgodnienie ATM. Te komórki ATM są transmitowane połączeniem 340. Zwykle są one podawane do urządzenia połączenia krzyżowego ATM, które trasuje komórki według ich identyfikatorów trasy wirtualnej/identyfikatorów kanału wirtualnego (VPI/VCI). Ta konwersja jest znana jako uzgadnianie ATM. Ponieważ sygnały DS0 są dwukierunkowe, to zwykle realizuje się wstępne przydzielenie towarzyszącego identyfikatora VPI/VCI do każdego wybranego VPI/VCI w celu zapewnienia połączenia powrotnego do abonenta wywołującego. Multiplekser powinien być w stanie dokonywać konwersji komórek ATM swojego połączenia towarzyszącego VPI/VCI do zamknięcia trasy powrotnej sygnału DS0. Multiplekser 350 dokonuje konwersji DS0/ATM w odpowiedzi na polecenia sterujące z procesora sygnalizacji 364, które mogą być odbierane przez łącze 352.

W tej odmianie wykonania, multiplekser 350 dysponuje również możliwością cyfrowej obróbki sygnałów, do detekcji i dostarczania tonów w przypadku poszczególnych sygnałów DS0. Na przykład, multiplekser 350 mógłby wprowadzać ton wybierania do danego sygnału

187 372

DSO i przekazywać tę informację do konwertera sygnalizacji za pośrednictwem łącza 352. Szczegółowy opis multipleksera podano poniżej.

Procesor sygnalizacji 364 i konwerter sygnalizacji 362 zawierają system przetwarzania sygnalizacji dostosowany funkcjonalnie do odbioru sygnalizacji GR-303 i do wyboru połączeń. Może również odbierać sygnalizację SS7 i wybierać połączenia. Te dwa składniki można scalić lub pozostawić jako dyskretne.

Konwerter sygnalizacji 362 pośredniczy między sygnalizacją GR-303 a sygnalizacją SS7. Konwerter sygnalizacji 362 wymienia sygnalizację GR-303 ze zdalnymi urządzeniami kończącymi 320 i 322 przez łącza 354, 331 i 333 (oraz przez multiplekser 350). Konwerter sygnalizacji 362 wymienia sygnalizację SS7 z procesorem sygnalizacji 364. GR-303 oparty jest na protokołach LAPD i Q. 931 ustanowionych dla sygnalizacji kanału D ISDN. Urządzenia, które dokonują konwersji sygnalizacji kanału D ISDN sygnalizujące w formacie SS7 są znane. Dla specjalisty jest oczywiste, w jaki sposób takie urządzenie można dostosować do konwersji sygnalizacji GR-303 na format SS7.

W niektórych odmianach wykonania, konwerter sygnalizacji 362 będzie generował i nadawał polecenia sterujące do multipleksera 350 przez łącze 354, do zebrania informacji wejściowej DTMF od wywołującego. Będzie to zwykle następowało w odpowiedzi na komunikat ustawiający GR-303. Po zebraniu przez multiplekser 350 wszystkich tych cyfr, konwerter sygnalizacji 362 będzie odbierał komunikat z multipleksera 350 przez łącze 352, które identyfikuje cyfry wybrane przez użytkownika. Cyfry te zostaną włączone w komunikat SS7 wysłany do procesora sygnalizacji 364. Konwerter sygnalizacji 362 może również polecić multiplekserowi 350 zrealizowanie oddzwanianie wsteczne do abonenta wzywającego na dalszym końcu wywołania. Multiplekser 350 zapewnia oddzwanianie do abonenta wzywającego na odległym końcu, który wskazuje stronie wzywającej, że strona wzywana na końcu bliskim została zaalarmowana. W razie potrzeby może być stosowany sygnał zajętości. Konwerter sygnalizacji 362 może również nakazywać multiplekserowi 350 przekazanie numeru abonenta wywołującego do strony wywoływanej. Może to mieć zastosowanie w przypadku pracy z identyfikatorem.

Procesor sygnalizacji 364 jest dostosowany funkcjonalnie do przetwarzania sygnalizacji. Procesor sygnalizacyjny zwykle obrabia Wstępny Komunikat Adresowy (IAM) SS7 w celu ustawienia wywołania. Informacja sygnalizacyjna jest przetwarzana przez procesor sygnalizacji 364 w celu wybrania konkretnego połączenia dla konkretnego wywołania. Połączenie to może być połączeniem DO lub VPI/VCI. Procesor sygnalizacji 364 nadaje polecenia sterujące do multipleksera 350, identyfikujące wybrane połączenia. Szczegółowy opis procesora sygnalizacji zamieszczono poniżej.

Figura 3 przedstawia działanie rozwiązania według wynalazku w postaci sieci działań komunikatu. Fig. 3 przedstawia wywołanie lokowane z telefonu (na przykład telefonu 310 na fig. 2) do dowolnego obiektu w kraju. Sekwencja rozpoczyna się od parametrycznego dobrania połączenia do zdalnego terminalu cyfrowego. Mozę się to odbywać przy zdjęciu słuchawki z widełek. Zdalny terminal cyfrowy wykrywa sytuację podniesienia słuchawki i nadaje komunikat GR-303 ustawiania do konwertera sygnalizacji przez multiplekser. (Ponieważ multiplekser przenosi wszelkie komunikaty między konwerterem sygnalizacji a zdalnym terminalem cyfrowym, to w poniższym omówieniu można pominąć wyraźne określenie tego przekazywania). Komunikat ustawiający wysyła potwierdzenie ustawiania z powrotem do zdalnego terminalu cyfrowego i nakazuje multiplekserowi zebranie tonów sygnalizacji wieloczęstotłiwościowej (DTMF) z sygnału DSO tego połączenia. Multiplekser przekazuje ton wybierania do wybranego sygnału DSO, i wewnętrznie łączy ten DSO z urządzeniem gromadzenia cyfr (po uruchomieniu zdalny terminal cyfrowy równocześnie podaje napięcie dzwonienia do telefonu i odbiera je z zamkniętej pętli od tego telefonu). Telefon odpowiada wprowadzeniem tonu DTMF abonenta wzywającego. Konwerter sygnalizacji dokonuje konwersji komunikatu GR-303 na analogowy komunikat IAM SS7 zawierający numer wybrany z multipleksera, i nadaje ten komunikat IAM SS7 do procesora sygnalizacji.

Procesor sygnalizacji przetwarza komunikat IAM SS7 i dokonuje wyboru połączenia. W przypadku połączenia terenowego połączenie to byłoby zwykle VPI/VCI przewidziane dla

187 372 sieci dalekosiężnych. Procesor sygnalizacji powinien generować komunikat IAM SS7 i nadawać go do odnośnego elementu sieci w celu przedłużenia wywołania. Procesor sygnalizacji nadaje również polecenie sterujące do multipleksera, identyfikujące sygnały DSO i VPI/VCI.

Po odebraniu na końcu zdalnym wszystkich informacji potrzebnych dla połączenia, zwraca on komunikat SS7 „adres pełny” (ACM) do procesora sygnalizacji, który powinien przekazywać do komutatora sygnalizacji inny komunikat ACM. Równocześnie końcowe urządzenie zdalne zwraca zwykle ton oddzwaniania, który wskazuje stronie wzywającej, że strona wywoływana została zaalarmowana (lub w razie potrzeby nadaje sygnał zajętości). Ton oddzwaniania jest przepuszczany do telefonu przez połączenie VPI/VCI - DS0. Jeżeli strona wzywana odpowiada, to procesor sygnalizacji odbiera z końcowego urządzenia zdalnego komunikat odpowiedzi SS7 (ANM). Procesor sygnalizacji powinien wysłać komunikat ANM SS7 do konwertera, a konwerter powinien wysłać analogowy komunikat połączenia GR-303 do zdalnego terminalu cyfrowego.

W tym momencie połączenie zostaje dokonane i może nastąpić rozmowa transmisja, faksowa itp. Multiplekser dokonuje konwersji informacji abonenta wzywającego z DS0 na komórki ATM odebrane z towarzyszącego VPI/V CI wprowadzane do trasy powrotnej sygnału DS). W wyniku tego wzywający ma dostęp do systemu ATM przez interfejs GR-303. Korzystne jest, jeśli VPI/VCI jest wybierany ' przez procesor sygnalizacji sukcesywnie. Umożliwia to procesorowi sygnalizacji wybór połączenia wirtualnego, które zostało wstępnie przewidziane dla odpowiedniego miejsca przeznaczenia.

Figura 4 przedstawia wywołanie z pewnego miejsca w terenie do telefonu za fig. 3. Sekwencja rozpoczyna się komunikatem IAm SS7 ze strony inicjującej wywołania odbierane przez procesor sygnalizacji. Procesor sygnalizacji przetwarza komunikat IAM i wybiera miejsce przeznaczenia DS0. Procesor sygnalizacji nadaje komunikat IAM do konwertera sygnalizacji, który przekazuje dalej analogowy komunikat ustawiający GR-303 do zdalnego terminalu cyfrowego. Komunikat ustawiający identyfikuje wybrany sygnał DS0 do wykorzystania wywołania. Procesor sygnalizacji również nadaje polecenie sterujące do multipleksera identyfikującego VPI/VCI i wybrany sygnał DS0 dla wywołania.

Zdalny terminal cyfrowy wysyła komunikat alarmujący GR-303 do konwertera sygnalizacji, a następnie konwerter sygnalizacji nadaje do procesora sygnalizacji analogowy komunikat SS7 „adres pełny” (ACM). Konwerter sygnalizacji również poleca multiplekserowi generację tonu zwrotnego do strony inicjującej wywołania (lub w razie potrzeby sygnału zajętości). Multiplekser zapewnia oddzwanianie do abonenta wywołującego, które wskazuje stronie wzywającej, że strona wywoływana jest alarmowana.

Zdalny terminal cyfrowy mierzy odstęp czasu i ciszy po pierwszym dzwonku, i nadaje komunikat powiadamiający GR-303 do konwertera sygnalizacji. Po odebraniu, konwerter sygnalizacji poleca multiplekserowi przepuszczenie numeru abonenta wzywającego do telefonu, i multiplekser przekazuje żądane tony DTMF do telefonu. Po wykryciu przez terminal cyfrowy, że telefon odpowiada, nadaje komunikat połączenia analogowego SS7 do konwertera sygnalizacji, i konwerter sygnalizacji generuje analogowy komunikat ANM SS7 do procesora sygnalizacji. Procesor sygnalizacji nadaje następnie komunikat ANM SS7 do inicjującej strony wywołania. Procesor sygnalizacji poleca multiplekserowi zaprzestanie oddzwaniania i zapewnia przebicie się połączenia. W tym momencie następuje połączenie wywołania.

Figura 5 przedstawia wywołanie kasowane po odwieszeniu słuchawki w telefonie z fig. 3 i 4. Zdalny terminal cyfrowy sprawdza odwieszenie i nadaje komunikat rozłączeniowy GR303 do konwertera sygnalizacji. Konwerter sygnalizacji nadaje do procesora sygnalizacji analogowy komunikat SS7 zwolnienia (REL). Procesor sygnalizacji nadaje komunikat SS7 zwolnienia (REL) do drugiej strony połączenia dla wywołania, a również nadaje do multipleksera polecenie odłączenia sygnału dS0 od VPI/VCI. Procesor sygnalizacji następnie nadaje komunikat o wykonaniu zwolnienia (RLC) do konwertera sygnalizacji, a konwerter nadaje analogowy komunikat GR-303 zwolnienia do zdalnego terminalu cyfrowego. Zdalny terminal cyfrowy zapewnia realizację otwarcia pętli do telefonu. Dalsza strona wywołania zwykle odpowiada również komunikatem o wykonaniu zwolnienia (RLC) do procesora sygnalizacji. W tym momencie wywołanie zostaje rozłączone.

187 372

Figura 6 przedstawia połączenie kasowane po odłożeniu słuchawki w wywołaniu. Zdalny terminal cyfrowy nadaje komunikat REL SS7 do procesora sygnalizacji, a procesor sygnalizacji inicjuje procedury zwalniania dla wywołania.

Procesor sygnalizacji nadaje następnie komunikat SS7 REL do konwertera sygnalizacji, a konwerter sygnalizacji nadaje analogowy komunikat rozłączający GR-303 do zdalnego terminalu cyfrowego. Zdalny terminal cyfrowy zapewnia odwieszenie telefonu. Procesor sygnalizacji zapewnia również przekazanie polecenia sterującego do multipleksera odłączenia DS0 od VPI/VCI, i następuje nadanie komunikatu SS7 RLC do drugiej strony wywołania. Kiedy zdalny terminal cyfrowy stwierdza odwieszenie w telefonie procesora sygnalizacji, ten podaje komunikat GR-303 zwolnienia do konwertera. Konwerter podaje analogowy komunikat SS7 RLC do procesora sygnalizacji, wskazujący, że połączenie zostało skasowane do ponownego wykorzystania. W tym momencie następuje odłączenie wywołania.

Na figurach 3, 4, 5 i 6, abonent wywołujący zaopatrzony jest w interfejs do systemu szerokopasmowego przez konwencjonalny zdalny terminal cyfrowy GR-303. Sieć jest w stanie zapewnić ten interfejs i realizuje sukcesywnie wybrane połączenie ATM - bez konieczności sukcesywnego sterowania komutatorem ATM przez połączenie krzyżowe ATM. Taki system zapewnia istotne zalety w stosunku do systemów znanych.

Multiplekser może implementować połączenia DS0-DS0 dla poszczególnych wywołań. Jak to przedstawiono na fig. 3, jeżeli zgłaszane jest wywołanie od telefonu 310 do telefonu 314, to DS0 od telefonu 310 i DS0 do telefonu 314 może być wybierane przez procesor sygnalizacji 364. Multiplekser 350 może łączyć krzyżowo dwa sygnały DS0 w odpowiedzi na polecenie procesora sygnalizacji 364. Należy zauważyć, że następuje to bez konwersji sygnałów DS0 na ATM. W jednej z odmian wykonania procesor sygnalizacji dla wywołania może wybrać VPI/VCI. Możliwe jest wstępne zastrzeżenie VPI/VCI na powrót dla multipleksera 350 dla połączenia z DS0 dla telefonu 314.

W niektórych odmianach wykonania, konkretne telefony mogą być z wybieraniem impulsowym zamiast wybierania tonowego DTMF. Zdalne terminale cyfrowe są dostosowane funkcjonalnie do wykrywania cyfr wybieranych impulsowo przez telefony i do zapewnienia komunikatów informacyjnych GR-303 do konwertera sygnalizacji (przez multiplekser). Zdalny terminal cyfrowy może również odbierać komunikat informacyjny i wybierać impulsowo numer wywoływanego telefonu. W tych sytuacjach, multiplekser nie musi wymieniać sygnałów tonów DTMF z telefonami. Konwerter sygnalizacji wymienia tę informację z konwerterem sygnalizacji przez komunikaty SS7, i nie musi polecać multiplekserowi wymiany sygnałów tonów DTMF z wywołującym.

W wykonaniu alternatywnym, zdalny interfejs cyfrowy może być dostosowany do wymiany cyfr tonów DTMF i podawania tonu wybierania do telefonów. W tej odmianie wykonania multiplekser nie musi być obsługiwany w systemie DTMF, czyli z tonem wybierania. Komunikaty ustawcze i informacyjne GR-303 mogą służyć do przenoszenia wybranych numerów między zdalnym interfejsem cyfrowym a konwerterem.

W niektórych odmianach wykonania zdalny interfejs cyfrowy może wykorzystywać sygnalizację hybrydowa GR-303. Sygnalizacja hybrydowa GR-303 w przypadku stanu odłożenia/podniesienia słuchawki, poza kanałem' wykorzystuje do dodatkowej sygnalizacji sygnalizację ABCD z rabowanym bitem. W tych odmianach wykonania, multiplekser może być dostosowany do dalszego przekazywania sygnalizacji z kanału sygnalizacyjnego, i sygnalizacji ABCD z rabowanym bitem do konwertera. Konwerter może być dostosowany funkcjonalnie do konwersji obu sygnalizacji na komunikaty analogowe SS7.

Figury 7, 8, 9, 10 i 11 przedstawiają różne alternatywne struktury według wynalazku, lecz wynalazek nie jest ograniczony do tych odmian alternatywnych. Dla specjalisty jest oczywiste, że te odmiany mogą być łączone w wielu różnych innych strukturach, które są możliwe do realizacji, zgodnie z wynalazkiem.

Figura 7 przedstawia interfejs systemu szerokopasmowego 800, który składa się z multipleksera 850, łącza 852 , procesora sygnalizacji 860 i łączy 852 i 854. Przedstawiono również połączenia 830, 832 i 840 oraz łącza 831, 833 i 842. Te części składowe są skonfigurowane i działają w sposób opisany powyżej dla odpowiednich odnośników liczbowych z fig. 2,

187 372 z tym wyjątkiem, że konwerter sygnalizacji został włączony w strukturę procesora sygnalizacji 860.

Figura 8 przedstawia interfejs systemu szerokopasmowego 900, który składa się z multipleksera 950, łącza 952, procesora sygnalizacji 960 i łączy 952 i 954. Przedstawiono również połączenia 930, 932 i 940 oraz łącza 931, 933 i 942. Te części składowe są skonfigurowane i działają, jak opisane powyżej dla odpowiednich odnośników liczbowych z fig. 2, z tym wyjątkiem, że konwerter sygnalizacji włączono w multiplekser 950.

Figura 9 przedstawia interfejs systemu szerokopasmowego 1000, który składa się z multipleksera 1050, łącza 1052, obwodu przetwarzania sygnalizacji 1060, konwertera sygnalizacji 1062, łączy 1052, 1054 i procesora sygnalizacji 1062. Przedstawiono również połączenia 1030, 1032 i 1040 oraz łącza 1031, 1033 i 1042. Te części składowe są skonfigurowane i działają jak opisane powyżej, z tym wyjątkiem, że dodano urządzenie zasobowe 1070 i połączenie 1072.

Urządzenie zasobowe 1070 ma możliwość udostępniania różnych zasobów, w odpowiedzi na polecenia sterujące. Przykłady zasobów obejmują: detekcję tonową, transmisję tonową, pętle zwrotne, detekcję głosu, komunikaty głosowe, tłumienie echa, kompresję i/lub szyfrowanie. Urządzenie zasobowe 1070 obejmuje procesor, interpretujący tony i komunikujący się z innymi urządzeniami. Urządzenie zasobowe 1070 komunikuje się z procesorem sygnalizacji 1062 przez łącze 1052. Specjalista jest w stanie rozpoznać inne cechy charakterystyczne dla urządzenia zasobowego 1070, jak na przykład taktowanie międzycyfrowych, i różne inne funkcje taktujące. Dzięki temu multiplekser 1050 nie wymaga całego urządzenia cyfrowej obróbki sygnału, lecz łączy sygnały DS0 do urządzenia zasobowego 1070 wykorzystując połączenie 1072. Połączenie 1072 jest zwykle połączeniem T1, jakkolwiek może okazać się wystarczające stosowanie innych połączeń. Urządzenie zasobowe 1070 jest w stanie wymieniać polecenia sterujące wymiany przez łącze 1052.

Figura 10 przedstawia interfejs 1100 systemu szerokopasmowego, który składa się z multipleksera 1150, łącza 1152, procesora sygnalizacji 1160, konwertera sygnalizacji 1162 oraz łączy 1152, 1154 i 1164. Przedstawiono również połączenia 1130, 1132 i 1140 oraz łącza 1131, 1133 i 1142. Te części składowe działają w sposób opisany powyżej dla odpowiednich odnośników liczbowych z fig. 2, z tym wyjątkiem, że dodano połączenie krzyżowe ATM 1180. Połączenie krzyżowe ATM 1180 jest konwencjonalnym połączeniem krzyżowym ATM. Połączenie krzyżowe ATM 1180 zapewnia wiele wstępnie wyznaczonych połączeń VPI/VCI dla multipleksera 1150. Te połączenia VPI/VCI mogą być wstępnie rezerwowane przez połączenie krzyżowe ATM 1180 dla pewnego zbioru urządzeń. Przykład obejmuje komutatory, serwery, rozszerzone platformy, sprzęt w zabudowaniach klienta i inne multipleksery'. Połączenia VPI/VCI mogą kończyć się w innych sieciach. Wprowadzenie dodatkowo połączenia krzyżowego 1180 ukazuje sposób, w jaki sukcesywny wybór VPI/VCI przez procesor sygnalizacyjny umożliwia interfejsowi 1100 systemu szerokopasmowego trasowanie wywołań do wybranych miejsc przeznaczenia przez wybrane połączenia szerokopasmowe.

Odbywa się to bez konieczności dysponowania komutatorem ATM. Daje to wyraźną zaletę w stosunku do znanych systemów opartych na bazie systemu komutatora ATM, w odniesieniu do warunków kosztowych i sterowania. Komutatory ATM są zwykle bardzo kosztowne a sterowanie przez komutator jest powierzone dostawcy komutatora. Według wynalazku procesor sygnalizacyjny realizuje sterowanie, a i nie ma potrzeby nabywania procesora sygnalizacyjnego u dostawcy komutatora ATM.

Figura 11 przedstawia jedną z odmian wykonania multipleksera, nadającą się do celów niniejszego wynalazku, choć mogą być wykorzystywane również inne multipleksery spełniające wymagania wynalazku. Przedstawiono interfejs sterujący 1250, interfejs DS0 1255, cyfrowy procesor sygnału 1256, warstwę adaptacyjną ATM (AAL) 1257 oraz interfejs SONET 1258. Interfejs SONET 1258 akceptuje komórki ATM z warstwy AAL 1257 i transmituje je przez połączenie 1240. Połączenie 1240 jest połączeniem SONET, na przykład połączeniem OC-3. Interfejs sterujący 1250 wymienia komunikaty sterujące między procesorem sygnalizacyjnym, konwerterem sygnalizacyjnym, oraz elementami multipleksera.

187 372

Interfejs DS0 1255 przyjmuje sygnały w formacie GR-303 przez połączenia 1230 i 1232 oraz łącza 1231 i 1233. Interfejs DS0 1255 jest dostosowany funkcjonalnie do łączenia krzyżowego konkretnego połączenia DS0 z innymi konkretnymi połączeniami DS0 w odpowiedzi na polecenia sterujące. Interfejs DS0 1255 łączy krzyżowo kanał sygnalizacyjny połączeń DS0 łączy 1231 i 1233 z kanałem sygnalizacyjnym połączeń DS0 łącza 1254 prowadzącego do konwertera sygnalizacji. Połączenia DS0 kanału nośnego są, w odpowiedzi na polecenia sterujące, sprzęgane z cyfrową obróbką 1256 sygnałów lub warstwą AAL 1257. W niektórych odmianach wykonania, interfejs DS0 1255 może również monitorować bity ABCD z połączeń hybrydowych GR-303 i zapewniać informacje dla interfejsu sterującego 1250 w przypadku konwertera sygnalizacji. Interfejs DS0 1255 zapewnia również wzajemne przetwarzanie w kierunku odwrotnym. Na przykład komunikaty sygnalizacyjne GR-303 z konwertera sygnalizacji, odbierane łączem 1254, są nadawane do zdalnego interfejsu cyfrowego wraz z DS0 od 30 albo warstwy AaL 1257, albo procesora obróbki cyfrowej 1256.

Interfejs DS0 1255 odbiera sygnały DS0 i obsługuje je zgodnie z poleceniami procesora sygnalizacji, odebranymi przez interfejs sterujący 1250. Może to obejmować łączenie wzajemne poszczególnych DS0 z innymi DS0 w poszczególnych połączeniach. Może to obejmować również łączenie poszczególnych DS0 z innymi DS0 w poszczególnych wywołaniach. Może również obejmować łączenie poszczególnych DS0 z poszczególnymi funkcjami cyfrowego procesora sygnału 1256 lub warstwy AAL 1257.

Cyfrowy procesor sygnału 1256 jest dostosowany funkcjonalnie do stosowania różnych procesów obróbki V cyfrowej do poszczególnych sygnałów DS, w odpowiedzi na polecenia sterujące odbierane przez interfejs sterujący 1250. Przykłady obróbki cyfrowej obejmują: detekcję tonu, transmisje tonu, pętle zwrotne, detekcję głosu, komunikaty głosowe, tłumienie echa, kompresję i szyfrowanie. Na przykład, procesor sygnalizacyjny może polecić multiplekserowi zgromadzenie wybieranego numeru, a następnie zastosowanie tłumienia echa do sygnału DS0 przed konwersją na ATM.

Cyfrowy procesor sygnału 1256 dołączony jest do warstwy AAL 1257. Jak to omówiono, sygnały DS0 z interfejsu DS0 1255 mogą obchodzić ten procesor 1256 i być sprzęgane bezpośrednio z warstwą AAL 1257. Warstwa 1257 zawiera zarówno podwarstwę zbieżności, jak i podwarstwę segmentacji i ponownego składania (SAR). Warstwa AAL 1257 jest dostosowana funkcjonalnie do akceptowanie formatu DS0 i przetwarzania informacji DS0 na komórki ATM. Warstwy AAL są znane i informację o warstwach AAL zamieszczono w dokumencie I.363 Międzynarodowej Unii Telekomunikacyjnej (ITU). Warstwa AAL 1257 otrzymuje z interfejsu sterującego 1250 identyfikator trasy wirtualnej (VPI) i identyfikator kanału wirtualnego (VCI) dla każdego wywołania z interfejsu sterującego 1250. Warstwa AAL 1257 następnie dokonuje konwersji informacji użytkownika między zidentyfikowanym połączeniem DS0 a zidentyfikowanym połączeniem wirtualnym ATM. W razie potrzeby, wstecznie, do procesora sygnalizacji może być wysłane potwierdzenie, że przypisania zostały wprowadzone. Wywołania z prędkością bitową będącą wielokrotnością 64 Kb/s są znane jako wywołania Nx64. W razie potrzeby warstwa AAL 1257 może być konfigurowana na odbieranie komunikatów sterujących przez interfejs sterujący 1250 dla Nx64 wywołań. Procesor sygnalizacji może polecić warstwie AAL 1257 zgrupowanie sygnałów DS0 dla wywołania.

Jak to omówiono powyżej, multiplekser obsługuje również wywołania w kierunku przeciwnym: od interfejsu SONET 1258 do interfejsu DS0 1255. W przypadku tego ruchu telekomunikacyjnego, identyfikatory VPI/VCI zwykle już zostały wybrane i ruch był trasowany przez połączenie krzyżowe. W wyniku tego, warstwa AAL 1257 potrzebuje tylko zidentyfikować DS0 dla tego konkretnego VPI/VCI. Tego przypisania DS0-VPI/VCI przez interfejs sterujący 1250 do warstwy AAL 1257 może dokonać procesor sygnalizacji.

Połączenia DS0 są dwukierunkowe, a połączenia ATM są zwykle jednokierunkowe. Znaczy to, że w przypadku każdego DS0 będą potrzebne dwa połączenia wirtualne w przeciwnych kierunkach. Dla specjalisty jest oczywiste, że jest to możliwe do zrealizowania w kontekście niniejszego wynalazku. Na przykład może być stosowany system szerokopasmowy z drugim zestawem VPI/VCI w kierunku przeciwnym, niż pierwotny zestaw VPI/VCI. W przypadku każdego wywołania, pośredniczące multipleksery ATM mogą być skonfiguro12

187 372 wane do automatycznego przywoływania drugiego VPI/VCI dla zapewnienia dwukierunkowego połączenia wirtualnego dopasowanego do dwukierunkowego DS0 w wywołaniu.

Procesor sygnalizacyjny nazywa się często administratorem wywołania/połączenia (CCM), i odbiera i przetwarza sygnalizację wywołań telekomunikacyjnych i komunikatów sterujących do wyboru połączeń zestawiających trasy telekomunikacyjne dla wywołań. W korzystnej odmianie wykonania, administrator CCM przetwarza sygnalizację SS7 w celu wybrania połączeń dla wywołania.

Poza wyborem połączeń, administrator CCM wykonuje wiele innych funkcji w kontekście przetwarzania wywołania. Może nie tylko sterować trasowaniem i wybierać połączenia rzeczywiste, lecz również może weryfikować wzywających, sterować tłumikami echa, generować informacje rozliczeniową, przywoływać inteligentne funkcje sieci, uzyskiwać dostęp do baz danych, administrować ruchem, i wyrównywać obciążenia sieci. Dla specjalisty jest oczywiste, w jaki sposób opisany poniżej administrator CCM można dostosować do działania w powyższych odmianach wykonania.

Figura 12 przedstawia pewną wersję administratora CCM. Możliwe do pomyślenia są inne wersje. W odmianie wykonania z fig. 12, administrator CCM 1300 steruje multiplekserem pośredniczącym ATM, który realizuje pośredniczenie między DS0 a VPI/VCI. Jednak administrator CCM w innych odmianach wykonania może sterować innymi urządzeniami telekomunikacyjnymi i połączeniami.

Administrator CCM 1300 zawiera platformę sygnalizacji 1310, platformę sterowania 1320 i platformę aplikacji 1330. Każda z platform 1310, 1320 i 1330 jest sprzężona z innymi platformami.

Platforma sygnalizacji 1310 jest sprzęgana zewnętrznie z systemami SS7 - w szczególności z systemami mającymi część przekazywania komunikatów (MTP), część użytkownika ISDN, część sterującą sygnalizacją połączenia (SCCP), częścią aplikacyjną sieci inteligentnej (INAP) oraz część aplikacyjną możliwości transakcyjnych (TCAP). Platforma sterowania 1320 jest zewnętrznie sprzężona ze sterowaniem multipleksera, sterowaniem echa, sterowaniem zasobami, rozliczeniami i funkcjami.

Platforma sygnalizacji 1310 obejmuje funkcje poziomu MTP: 1-3, ISUP, TCAP, TCAP, SCCP i INAP, i jest dostosowana funkcjonalnie do nadawania i odbioru komunikatów SS7. Funkcje ISUP, SCCP, TCAP, INAP i TCAP wykorzystują MTP do nadawania i odbioru komunikatów SS7. Razem, te funkcje nazywa się „stos SS7” i są ogólnie znane.

Platforma sterowania 1320 składa się z różnych zewnętrznych interfejsów włącznie z interfejsem multipleksera, interfejsem echa, interfejsem zarządzana zasobami, interfejsem rozliczeniowym, i interfejsem eksploatacyjnym. Interfejs multipleksera wymienia komunikaty z przynajmniej jednym multiplekserem. Komunikaty te obejmują przypisania DS0 do VPI/VCI, potwierdzenia i informacje statusu. Interfejs sterowania echa wymienia komunikaty z systemami sterowania echem.

Komunikaty wymieniane z systemami sterowania echem mogą zawierać polecenia odblokowania lub zablokowania tłumienia echa, w konkretnych DS0-ch, potwierdzeniach i w informacji o statusie.

Interfejs sterowania zasobami wymienia komunikaty z zasobami zewnętrznymi. Przykładami takich zasobów są urządzenia do testowania ciągłości, szyfrowania, kompresji, detekcji/nadawania tonowego, detekcji głosu i powiadamiania głosowego. Komunikaty wymieniane z zasobami są poleceniami do zastosowania zasobów w poszczególnych DS0-ch, potwierdzeniach i informacjach o statusie. Na przykład komunikat może polecać zasobowi sprawdzanie ciągłości wykonania zapętlenia lub tonowego nadania i odbioru w przypadku sprawdzania ciągłości.

Interfejs rozliczeniowy przekazuje stosowną informację rozliczeniową do systemu rozliczeniowego. Typowa informacja rozliczeniowa zawiera strony wywołania, ilość impulsów czasowych wywołania, i wszelkie właściwości specjalne mające zastosowanie w wywołaniu. Interfejs eksploatacyjny umożliwia konfigurowanie i kontrolę administratora CCM 1300. Dla specjalisty jest oczywiste, jak należy sporządzić oprogramowanie dla interfejsów platformy sterowania 1320.

187 372

Platforma aplikacji 1330 jest dostosowana funkcjonalnie do przetwarzania informacji sygnalizacyjnej z platformy sygnalizacji 1310 w celu wybierania połączeń. Identyfikatory wybranych połączeń są podawane do platformy sterowania 1320 dla interfejsu multipleksera. Platforma aplikacji 1330 jest odpowiedzialna za weryfikowanie, translację, trasowanie, sterowanie połączeniami, wyjątki, sortowanie i obsługę błędów. Poza tym dla spełnienia wymagań sterowania multipleksera, platforma aplikacji 1330 zapewnia spełnienie również wymagań sterowania echem, i sterowania zasobami w odniesieniu do odpowiedniego interfejsu platformy sterowania 1320. Poza tym, platforma sterująca 1330 generuje informację sygnalizacji dla transmisji przez platformę sygnalizacyjną 1310. Informacją sygnalizacyjną mogą być komunikaty ISUP, INAP lub TCAP do zewnętrznych elementów sieci. Odnośna informacja dla każdego wywołania jest przechowywana w bloku kontroli wywołań (CCB) dla tego wywołania. Blok CCB można wykorzystywać do śledzenia i rozliczania wywołania.

Platforma aplikacji 1330 działa zwykle zgodnie z podstawowym modelem wywołania (BCM) określonym przez ITU. Przykładem jest tworzenie modelu BCM do obsługi każdego wywołania. Model BCM obejmuje proces inicjowania i proces kończenia. Platforma aplikacji 1330 zawiera funkcję przełączania usług (SSF), która jest wykorzystywana do przywoływania funkcji sterowania usługą (SCF). Zwykle funkcja SCF zawarta jest w punkcie sterowania usługą (SCP). Funkcja SCF jest zapytywana przez komunikaty TCAP lub INAP. Procesy inicjowania i kończenia będą miały dostęp do zdalnych baz danych przez funkcje sieci inteligentnej (IN), za pośrednictwem funkcji SSF.

Wymagania dotyczące oprogramowania w przypadku platformy aplikacji 1330 mogą być sporządzane w języku specyfikacyjno-dekryptywnym (SDL) określonym w dokumencie ITU-T Z. 100. Język SDL może być poddawany konwersji na język C. W razie potrzeby do zestawienia środowiska można wprowadzić dodatkowo oprogramowanie w języku C i C++.

Konfigurowanie i kontrola administratora CCM 1300 może obejmować opisane powyżej oprogramowanie załadowane do komputera. Komputerem może być dowolny komputer wykorzystujący na przykład system operacyjny Solaris i konwencjonalne systemy baz danych. Może być pożądane wykorzystanie możliwości wielowątkowych systemu operacyjnego UNIX.

Z figury 12 widać, że platforma aplikacji 1330 przetwarza informację sygnalizacyjną sterując licznymi systemami i umożliwiając łączenie wywołań i usługi. Sygnalizacja SS7 jest wymieniana z zewnętrznymi częściami składowymi przez platformę sygnalizacji 1310, a informacja sterująca jest wymieniana z systemami zewnętrznymi przez platformę sterowania 1320. Korzystne jest, jeśli konfigurowanie i kontrola administratora CCM 1300 nie jest zintegrowana z komutatorem CPU, który dołączony jest do matrycy komutacyjnej. W odróżnieniu od SCP (punktu sterowania usługą), administrator CCM 1300 jest dostosowane konstrukcyjnie do przetwarzania komunikatów ISUP nienależnie od zapytań TCAP.

Oznaczenia różnych komunikatów SS7 są przedstawione poniżej:

ACM - Address Complete Message (adres pełny)

ANM - Answer Message (komunikat potwierdzenia

BLO - Blocking (blokowame)

BLA - Blocking Acknowiedgment (potwierdzeme blokowania)

CPG - Cait Progress (postęp wywmltuha)

CRG - Charge Information (informacja obciążeniowa)

CGB - Circutt Group Blocking (blokowanie grupy obwodów)

CGBA - Crrcutt Group Blocking Acknowledgment (potwierdzenie blokowania grupy obwodów

GRS - Circuit C^^ou^p Reset (reset grupy obwodów)

GRA - Circuit Group Reset Acknowledgment (potwierdzenie resetu grupy obwodów)

CGU - Circuit Group Unblockńng (odblokowanie grnpy obwodów)

CGUA - Circutt Group Unbiocking Acknowiedgment (potwierdzenie odblokowana grupy obwodów

CQM - Circuit Group Query (zapytanie grupy obwodów)

CQR - Cir^c^uit Group Query Response (odpowiedź na zapytanie grupy obwodów)

187 372

CRM - Crccuit Resewaiion Message (komrnkkat rezewaaci i obwodu)

CRA - Circuit Reseevaiion Acknowledgmeni (potwierdzenie rezerwacji obwodu)

CVT - Ciccint Vaiidaióon Tett (spauwózeme wżżnoćc i

CVR - ϋΐπηώ: Validation Respon.re oodpowśedź na spsawde.enSe w^e^,.nośei obwodu)

CFN - CofSecion (zamiesznme)

COT Coeiinuity (ciągłość)

CCR - Coniimnty Check Reąuett ^powiedź na eest ciągo^ii)

EXM - Exśt Mesaage (komunikat \yyj chowy)

INF - ifkormalion lefOomsauSa)

INR - nfftrm^aik^n i^i^cp^ctt (żądame iffomsayli)

IAM - ΕιϊΙοιΙ Addrest ^^dess początkowy)

LPA - enStial L^^tpt Back AccknowSedgment Ο^ο^/εκ^^^ι^η^ zwronne w pętli)

PAM - Past AJong obok)

REL - Reiease Czwoimenie)

RLC - Releare Complete Czwoinieme wykonane)

RSC - R^s^t Crccuśt (reretuj obwód)

RES - Resume rozpozn^t ponownie)

SUS - Suppnnd Czbwieś)

UBL - Unbiock:iIlg iodbiokowanie)

UBA - υηΜοεϋ^ Acknowiedgment (potwieodzenie odbiokowama)

UCIC - Ui^^<s^cp^S^^lS Crrcuśt ldenliiicalion Codę (kod identfiikacyjny obwodu nie wyposażonego)

Przetwarzanie wywołania zwykle pociąga za sobą dwie sytuacje. Po pierwsze w procesie wywołania następuje rozpoznanie początkującego połączenia wchodzącego, czyli „inicjującego”. Na przykład wstępne połączenie, które wykorzystuje użytkownik do wejścia w sieć, jest połączeniem inicjującym w tej sieci. Po drugie, połączenie wychodzące, czyli „kończące” jest wybierane przy kończeniu procesu. Na przykład połączenie kończące jest sprzężone z połączeniem ieicyującym w celu wydłużenia połączenia przez sieć. Te dwa aspekty przetwarzania wywołania nazywane są stroną inicjującą wywołania i stroną kończącą wywołania.

Figura 13 obrazuje strukturę danych wykorzystywaną przez platformę aplikacyjną 1330 z fig. 13 do realizacji modelu BCM. Odbywa się to przez szereg tablic, które wskazują, wzajemnie na siebie na różne sposoby. Wskaźniki obejmują zwykle następną funkcję i następne wskaźniki indeksowe do pewnego elementu lub pewnego zakresu elementów w tej tablicy. Struktura danych zawiera tablicę 1400 obwodów trasujących łącza dalekosiężnego, tablicę 1402 grupy trasującej łączy dalekosiężnych, tablicę 1404 wyjątków, tablicę ANI 1406, tablicę 1408 numerów wzywanych i tablicę 1410 trasowania.

Tablica 1400 obwodów trasujących łączy zawiera informację odnoszącą się do połączeń. Zwykle tymi połączeniami są połączenia DS0 lub ATM. Wstępnie tablica 1400 obwodów trasujących łączy jest wykorzystywana do wyszukiwania informacji o połączeniu inicjującym. Później, tablica ta służy do wyszukiwania informacji o połączeniu kończącym. Kiedy przetwarzane jest połączenie inicjujące, numer grupy łączy w tablicy 1400 obwodów trasujących łączy wskazuje na możliwą do zastosowania grupę łączy dla połączenia inicjującego w tablicy 1402 grupy trasującej łączy.

Tablica 1402 grupy trasującej łączy dalekosiężnych zawiera informację o odnoszącą się do grup łączy, inicjującej i kończącej. Podczas prcetwsecαnia połączenia ieicjująceao tablica 1402 trasującej grupy łączy podaje informację odnośnie grupy łączy dla połączenia inicjującego i zwykle wskazuje na tablicę 1404 wyjątków.

Tablica 1404 wyjątków jest wykorzystywana do identyfikowania różnych warunków wyjątkowych odnoszących się do wywołania, które mogą wpłynąć na trasowanie lub innego rodzaju obsługę wywołania. Zwykle tablica 1404 wyjątków wskazuje na tablicę ANI 1406. Jednakowoż, tablica 1404 wyjątków może wskazywać bezpośrednio na pozycję w tablicy 1402 grupy łączy, tablicę 1408 numerów wzywanych lub tablicę 1410 trasowania.

Tablica aNi 1406 jest wykorzystywana do identyfikowania specjalnych parametrów charakterystycznych dotyczących numeru wzywającego. Numer wzywającego jest ogólnie

187 372 znany jako automatyczny identyfikator numeru (ANI). Tablica ANI 1406 zwykle wskazuje na tablicę 1408 numeru wzywanego. Jednakowoż, tablica ANI 1406 może wskazywać bezpośrednio na pozycję w tablicy 1402 grupy łączy, lub tablicę 1410 trasowania.

Tablica 1408 numeru wzywanego służy do identyfikowania wymagań trasowania na podstawie numeru wzywanego. Tak jest w przypadku standardowych wywołań telefonicznych. Tablica 1408 numeru wzywanego zwykle wskazuje na tablicę 1410 trasowania. Jednakowoż, może wskazywać na pozycję w tablicy 1402 grupy trasującej łączy.

Tablica 1410 trasowania zawiera informację o trasowaniu wywołania w przypadku różnych połączeń. Wejście do tablicy 1410 trasowania odbywa się według wskaźnika albo z tablicy 1404 wyjątków, albo z tablicy ANI 1406, albo z tablicy 1408 numeru wzywanego. Tablica 1410 trasowania zwykle wskazuje na grupę łączy w tablicy 1402 grupy trasującej łączy.

Kiedy tablica 1404 wyjątków, tablica ANI 1406 tablica 1408 numerów wzywanych lub tablica 1410 trasowania wskazuje na tablicę 1402 grupy trasującej łączy, skutecznie wybiera ona grupę łącza kończącego. Podczas przetwarzania połączenia kończącego numer grupy łączy w tablicy 1402 grupy trasującej łączy wskazuje na grupę łączy, która zawiera nadające się do zastosowania połączenie kończące w tablicy 1402 grupy trasującej łączy.

Obwód łącza kończącego jest wykorzystywany do przedłużenia wywołania. Obwodem łącza dalekosiężnego jest zwykle VPI/VCI lub DS0. Zatem widać, że przy migracji po tablicach można wybrać połączenie dla wywołania.

Figura 14 stanowi nakładkę fig. 13. Znajdują się na niej tablice z fig. 13, lecz dla przejrzystości zostały pominięte ich wskaźniki. Fig. 14 przedstawia tablice dodatkowe, do których jest możliwy dostęp z tablic z fig. 13. Te tablice to: tablica identyfikatora administratora (CCM ID) 1500, tablica 1504 obróbki, tablica 1506 zapytań/odpowiedzi i tablica 1508 komunikatów.

Tablica CCM ID 1500 zawiera różne kody wskaźnikowe CCM SS7. Dostęp do niej jest możliwy z tablicy 1402 grupy trasującej łączy, i wskazuje ona wstecz na tablicę 1402 grupy trasującej łączy.

Tablica 1504 obróbki identyfikuje różne działania specjalne do podjęcia w toku przetwarzania wywołania. Powoduje w wyniku zwykle transmisję komunikatu zwolnienia (REL) i ocenę przyczyny. Do tablicy 1504 obróbki jest dostęp z tablicy 1400 obwodów trasujących łączy, tablicy 1402 grupy trasującej łączy, z tablicy 1404 wyjątków, z tablicy ANI 1406, z tablicy 1408 numeru wzywanego, z tablicy 1410 trasowania, i tablicy 1506 zapytań/odpowiedzi.

Tablica 1506 zapytań/odpowiedzi zawiera informację służącą do przywoływania funkcji SCF. Dostęp do niej jest możliwy z tablicy 1402 grupy trasującej łączy, z tablicy 1404 wyjątków, z tablicy ANI 1406, z tablicy 1408 numeru wzywanego, z tablicy 1410 trasowania, i tablicy obróbki 1504.

Tablica 1508 komunikatów służy do zapewnienia poleceń dla komunikatów od strony zakończenia wywołania. Jest dostępna z tablicy 1402 grupy trasowania łączy i wskazuje na tablicę 1402 grupy trasowania łączy.

Figury 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21 i 22 przedstawiają różne opisane powyżej tablice. Fig. 15 przedstawia przykład tablicy obwodów trasowania łączy. Wstępnie tablica ta jest wykorzystywana do dostępu do informacji o połączeniu inicjującym. Później, kiedy przetwarzane jest połączenie, tablica służy do zapewnienia informacji o połączeniu kończącym. Kiedy przetwarzane jest połączenie inicjujące, do wejścia do tablicy służy przyporządkowany jej kod wskaźnikowy··. Jest to kod wskaźnikowy komutatora lub administratora CCM skojarzonego z obwodem inicjującym. W przypadku przetwarzania obwodu zakończenia, do wejścia do tablicy służy numer grupy łączy.

Tablica ta zawiera również kod identyfikacyjny obwodu (CIC). Kod CIC identyfikuje obwód, którym jest zwykle DS0 lub VPI/VCI. Zatem wynalazek jest przydatny do mapowania kodów CIC SS7 do ATM VPI/VCI. Jeżeli obwód jest obwodem ATM, to do identyfikacji może służyć również trasa wirtualna (VP) i kanał wirtualny (VC - virtual channel). Numer członka grupy stanowi kod numeryczny wykorzystywany do wyboru obwodu kończącego. Identyfikator sprzętowy identyfikuje położenie sprzętu przyporządkowanego obwodowi inicjującemu.

187 372

Element zawierający identyfikator (ID) tłumika echa (EC) identyfikuje tłumik echa dla obwodu inicjującego.

Pozostałe pola mają charakter dynamiczny polegający na tym, że są wypełniane podczas przetwarzania, pozycja sterowania echem jest wypełniana na podstawie trzech pól w komunikatach sygnalizacyjnych: wskaźnika tłumika echa w komunikatach IAM lub cRm, wskaźnika urządzenia sterowania echem w komunikacie ACM lub CPM, oraz możliwości transferu informacji w komunikacie IAM. Ta informacja służy do określenia, czy sterowanie echem jest potrzebne przy wywołaniu. Wskaźnik satelitarny jest zapełniany wskaźnikiem satelitarnym w komunikatach IAM i CRM. Może służyć do odrzucania wywołania, jeżeli wykorzystywanych jest zbyt wiele satelitów. Status obwodu wskazuje, czy dany obwód pracuje jałowo, jest zablokowany, czy nie zablokowany. Status obwodu wskazuje bieżący stan obwodu, na przykład aktywny, czy przejściowy. Czas/data wskazuje, kiedy obwód w stanie jałowym przeszedł do tego stanu jałowego.

Figura 16 przedstawia przykład tablicy grupy trasowania łączy dalekosiężnych. Podczas przetwarzania inicjalizacji, do wybierania w tablicy łączy służy numer grupy trasowania łączy z tablicy obwodów trasowania łącza. Rozdzielczość w oślepieniu wskazuje, jak ma być rozstrzygana sytuacja oślepienia. Oślepienie jest to podwójne zajęcie tego samego obwodu. Jeżeli pozycja rozdzielczości w oślepieniu jest ustawiona na „parzyste/nieparzyste”, to element sieci o wyższym kodzie wskaźnikowym steruje obwodami parzystymi, a element sieci o niższym kodzie wskaźnikowym steruje obwodami nieparzystymi. Jeżeli pozycja rozdzielczości w oślepieniu jest ustawiona na „wszystkie”, to administrator CCM steruje wszystkimi obwodami. Jeżeli pozycja rozdzielczości w oślepieniu jest ustawiona na „żaden”, to administrator CCM ustępuje. Pozycja kontroli ciągłości wyszczególnia procent wywołań wymagających testów ciągłości w grupie łączy.

Pozycja identyfikatora wspólnego obszaru językowego (CLLI) jest pozycją standardową Bellcore. Pozycja satelitarnej grupy trasującej łączy wskazuje, że grupa łączy wykorzystuje satelitę. Pozycja satelitarnej grupy trasującej łączy jest wykorzystywana w połączeniu z polem identyfikatora satelity opisanego powyżej do określenia, że wywołanie wykorzystuje zbyt wiele połączeń satelitarnych, a zatem musi być odrzucone. Wskaźnik obsługi wskazuje, czy komunikat wchodzący pochodzi od administratora CCM (ATM), czy komutatora (TDM). Indeks komunikatu wychodzącego (OMI) wskazuje na tablicę komunikatów, tak że komunikaty wychodzące mogą otrzymać parametry. Pozycja skojarzonego obszaru numeracyjnego (NPA) identyfikuje kod obszaru numeracyjnego.

Sekwencja wyboru wskazuje metodę stosowaną do wyboru połączenia. Pole sekwencji wyboru mówi grupie łączy jak wybrać obwody na następujących zasadach: najmniej nieobciążony, najbardziej nieobciążony, rosnąco, malejąco, dookoła w prawo, dookoła w lewo. Licznik skoków jest zmniejszany począwszy od adresu początkowego IAM. Jeżeli licznik skoków jest zerowy, to wywołanie jest zwalniane. Aktywna automatyczna regulacja natłoku (AAC) wskazuje, czy regulacja natłoku jest aktywna, czy nie. Jeżeli automatyczna regulacja natłoku jest aktywna, to administrator CCM może zwolnić wywołanie. Następna funkcja i indeks są wykorzystywane podczas procesu kończenia, do wejścia w tablicę obwodów łącza.

Figura 17 przedstawia przykład tablicy wyjątków. Indeks jest wykorzystywany jako wskaźnik do wejścia do tablicy. Parametr identyfikacji wyboru realizatora (ID) wskazuje, jak wzywający wszedł do sieci, i jest wykorzystywany do trasowania pewnych typów wywołań. W przypadku tych pól ma zastosowanie, co następuje: wskaźnik zapasowy lub brak wskazania, przyjęty z góry kod identyfikacyjny wybranego realizatora i wprowadzony przez stronę wzywającą, przyjęty z góry kod identyfikacyjny wybranego realizatora i nie wprowadzony przez stronę wzywającą, przyjęty z góry kod identyfikacyjny wybranego realizatora i brak wskazania w odniesieniu do wprowadzenia przez stronę wzywającą i nie przyjęty z góry kod identyfikacyjny wybranego realizatora i wprowadzony przez stronę wzywającą. Identyfikator realizatora (ID) wskazuje sieć, którą chce wykorzystywać wzywający. Wykorzystywany jest do trasowania wywołań bezpośrednio do· pożądanej sieci. Charakter adresu numeru strony wzywanej daje rozróżnienie między wywołaniami 0+, 1+, testowymi, i międzynarodowymi.

187 372

Na przykład rozmowy międzynarodowe mogą być trasowane do wybranego wstępnie realizatora międzynarodowego.

Pozycje pola strony wzywanej „cyfry od” i „cyfry do” skupiają dalszą obróbkę jednoznacznie na określonym zakresie numerów wzywanych. Pole „cyfry od” zawiera liczbę dziesiętną od 1do 15 cyfr. Może mieć długość dowolną, i jeżeli jest zapełnione mniej, niż 15 cyframi, jest dopełniane zerami na pozostałych miejscach cyfrowych, Pole „cyfry do” zawiera liczbę dziesiętną od 1do 15 cyfr. Może mieć długość dowolną, i jeżeli jest zapełnione mniej, niż 15 cyframi, jest dopełniane dziewiątkami na pozostałych miejscach cyfrowych. Pozycje: następna funkcja i następny indeks wskazują na następną tablicę, którą jest zwykle tablica ANI.

Figura 18 przedstawia przykład tablicy ANI. Indeks jest wykorzystywany jako wskaźnik do wejścia w pola tablicy. Parametr kategorii strony wzywanej rozróżnia typy stron wzywających, na przykład wywołania testowe, wywołania alarmowe, i wywołania zwykłe. Charakter adresu numeru strony wzywanej/numer obciążeniowy wskazuje, jak ma być osiągany identyfikator automatyczny ANI. W tym polu tablicy ma zastosowanie, co następuje: nieznane, niepowtarzalne numery abonentów, ANI nieosiągalne lub nie stosowane, niepowtarzalny numer krajowy, ANI strony wzywanej włączony, ANI strony wzywanej nie włączony, ANI strony wzywanej zawiera numer krajowy, nie-unikalny numer abonenta, nie-unikalny numer krajowy, nie-unikalny numer międzynarodowy, kod testowy linii próbnej, i wszystkie pozostałe wartości parametru.

Pozycje pola „cyfry od” i „cyfry do” skupiają dalszą obróbkę jednoznacznie na określonym zakresie ANI. Pozycja danych wskazuje, czy ANI reprezentuje urządzenie dacyjne nie wymagające regulacji echa. Informacja linii inicjującej (OLI) rozróżnia między zwykłym abonentem, wielonumerowym łączem towarzyskim, niedziałaniem ANI, oceną poziomu stacji, specjalną obsługa operatorską, automatycznie identyfikowanym wybieraniem zewnętrznym, wywołaniem z żetonem lub bez żetonu z wykorzystaniem dostępu do bazy danych, wywołaniem usługowym 800/888, automatem wrzutowym, usługą z aparatu więziennego/zbiorową, przechwytywaniem (in blanco, usterkowe i zwykłe), wywołanie obsługiwane przez operatora, zewnętrzna usługa telekomunikacyjna szerokiego zasięgu, telekomunikacyjne usługa przekaźnikowa (TRS), usługi komórkowe, prywatna stacja płatna, i dostęp dla prywatnych usług typu sieci wirtualnej. Następna funkcja i następny indeks wskazują na następną tablicę, którą jest zwykle tablica numerów wywoływanych.

Figura 19 przedstawia przykład tablicy numerów wywoływanych. Indeks jest wykorzystywany jako wskaźnik do wejścia w pola tablicy. Charakter adresu numeru strony wzywanej wskazuje typ wybieranego numeru, na przykład krajowy, czy międzynarodowy·'. Pozycje „cyfry od” i „cyfły do” skupiają dalszą obróbkę jednoznacznie na określonym zakresie numerów wzywanych. Przetwarzanie następuje zgodnie z logiką przetwarzania pól „cyfry od” i „cyfry do” z fig. 18. Pozycje: następna funkcja i następny indeks wskazują na następną tablicę, którą jest zwykle tablica trasowania.

Figura 20 przedstawia przykład tablicy trasowania. Indeks jest wykorzystywany do wejścia do tablicy. Plan identyfikacyjny wyboru sieci tranzytowej (TNS) wskazuje liczbę cyfr do stosowania w przypadku kodu CIC. Pola wyboru sieci tranzytowej Pozycje „cyfry od” i „cyfry do” określają zakres numerów do identyfikowania realizatora międzynarodowego. Kod obwodu wskazuje na potrzebę udziału operatora przy wywołaniu. Pozycje: następna funkcja i następny indeks w tablicy trasowania służą do identyfikacji grupy łączy. Pozycje następnej drugiej i trzeciej funkcji/indeksu określają trasy alternatywne. Pozycja następnej trzeciej funkcji może wskazywać również wstecz na inny zestaw następnych funkcji w tablicy trasowania, w celu rozszerzenia liczby alternatywnych wyborów tras. Jedynymi innymi pozycjami dopuszczalnymi są wskaźniki do tablicy obróbki. Jeżeli tablica trasowania wskazuje na tablicę grupy łączy, to tablica grupy łączy wskazuje na obwód łącza w tablicy obwodów łącza. Wynikiem działania tablicy obwodów łącza jest zakończenie połączenia dla wywołania.

Na figurach 15, 16, 17, 18, 19 i 20 można zauważyć, że tablice mogą być skonfigurowane i odnosić się jedna do drugiej w taki sposób, że procesy związane z wywołaniem mogą wchodzić w tablicę obwodów trasowania łącza w przypadku połączenia inicjującego i mogą

187 372 przechodzić przez tablice przez podawanie z klawiatury informacji i wykorzystanie wskaźników. Efektem tablic jest zwykle zakończone połączenie identyfikuje przez tablicę obwodów trasowania łącza. W niektórych przypadkach w tablicy obróbki zamiast połączenia jest wyspecyfikowana obróbka. Jeżeli w dowolnym momencie obróbki, możliwe jest wybranie grupy trasowania łączy dalekosiężnych, to obróbka może w przypadku kończenia wyboru obwodu przechodzić bezpośrednio do tablicy grupy łączy. Na przykład, może być pożądane trasowanie wywołań od konkretnego ANI przez konkretny zespół grup łączy. W tym przypadku, tablica ANI mogłaby wskazywać w przypadku obwodu kończącego bezpośrednio na tablicę grupy łączy. Domyślna ścieżka przez tablice jest następująca: obwód łącza, grupa łączy, wyjątek, ANI, numer wzywany, trasowanie, grupa łączy i obwód łącza.

Figura 21 przedstawia przykład tablicy obróbki. W tablicy zamieszczone są albo indeksy albo odebrane w komunikatach numery przyczyn, i wykorzystywane są do wejścia do tablicy. Jeżeli wypełniony jest indeks i jest wykorzystywany do wejścia do tablic, to do generacji komunikatu REL SS7 służą ogólna lokalizacja, standard kodowania i identyfikator przyczyny. Pozycja otrzymanej w komunikacie oceny przyczyny oznacza ocenę przyczyny z odebranego komunikatu SS7. Jeżeli ocena przyczyny w odebranym komunikacie jest wypełniona i wykorzystywana do wejścia do tablicy, to ocena przyczyny z komunikatu jest wykorzystana w komunikacie REL z administratora CCM. Pozycje: następna funkcja i następny indeks wskazują na następną tablicę.

Figura 22 przedstawia przykład tablicy komunikatów. Tablica umożliwia administratorowi zmianę informacji w komunikatach wychodzących. Pozycja: typ komunikatu informacyjnego jest wykorzystywana do wejścia do tablicy, i reprezentuje typ komunikatu według standardu SS7. Parametr oznacza odpowiedni parametr wewnątrz komunikatu wychodzącego SS7. Indeksy wskazują na różne pozycje w tablicy grupy łączy i określają, czy parametry w komunikatach wychodzących mogą pozostać niezmienione, pominięte, lub zmodyfikowane.

Fig. 2

187 372

ZDALNY

TERMINAL

CYFROWY

2AGĘCIE .	USTAWIENIE		IAM .	IAM .
		ACK
TON WYBIERANIA	ZBIERZ DTMF
< 1 ............ DTMF		NUMER WYBRANY
			dso-vpiaci	( ACM
ŁĄCZ	t ACM
. ANM	, ANM
	POŁĄCZENIE
		ZESTAWIONE

Fig. 3

187 372

ZDALNY

TERMINAL

CYFROWY

, ZACIĘCIE		USTAWIENIE	, IAM	. IAM
. ALARM	ALARMOWANIE		DSO-VPI/VCI	ACM .
CISZA .		ACM .
POWIADAMIANIE	REALIZUJ , ODDZWANIANIE
ODDZWANIANIE
	ANM k	ANM .
	DTMF	NR WZYWAJĄCY
ZWARCIE .	ŁĄCZ
			KOŃCZ ODDZWANIANIE 1 PRZERWO
POŁĄCZENIE
		ZESTAWIONE

187 372

Fig. 5

Fig. 6

187 372

Fig. 7

187 372

006

cn cn co

187 372

σι

Fig.

187 372

1130

1133

Fig. 10

187 372

Ο

Τ

CM

1252

CM

Ο

CO

CM

1255 1256 1257 1258

187 372

Fig. 12

187 372

1404

1406

1410

1408

Fig. 13

187 372

V

1504

187 372

187 372

187 372

TYP KOMUNIKATU	PARAMETRY	INDEKS NR1	INDEKS NR..	INDEKS NRN
ADRES KOMPLETNY	WSKAŹNIK POŁĄCZENIA WSTECZNEGO
	DOSTĘP DO TRANSPORTU
	WSKAŹNIK PRZYCZYNY
	DODATKOWE WSKAŹNIKI POŁĄCZENIA WSTECZNEGO
	DODATKOWY WSKAŹNIK FE
ODPOWIEDZ	DOSTĘP DO TRANSPORTU
	WSKAŹNIK POŁĄCZENIA WSTECZNEGO
POSTĘP POŁĄCZENIA	INFORMAGA ZDARZENIOWA
	WSKAŹNIK POŁĄCZENIA WSTECZNEGO
	WSKAŹNIK PRZYCZYNY
	DODATKOWY WSKAŹNIK POŁĄCZENIA WSTECZNEGO
REZERWAOA OBWODU	CHARAKTER WSKAŹNIKA POŁĄCZENIA
POTWIERDZENIE REZERWACJI OBWODU	N/A
ZABURZENIE	N/A
CIĄGLOSC	WSKAŹNIK CIĄGŁOŚCI
WYJŚCIE	NUMER GRUPY ŁĄCZA WYCHODZĄCEGO
INFORMACJA	WSZYSTKIE INFORMACJE
ŻĄDANIE INFORMAGI	WSZYSTKIE INFORMACJE
ADRES POCZĄTKOWY	CHARAKTER WSKAŹNIKA POŁĄCZENIA
	WSKAŹNIK PRZEKAZANIA POŁĄCZENIA
	KATEGORIA STRONY WZYWANEJ
	INFORMACJA USŁUGOWA ABONENTA
	NUMER STRONY WZYWANEJ
	DOSTĘP DO TRANSPORTU
	NUMER STRONY WZYWAJĄCEJ
	IDENTYFIKACJA REALIZATORA
	INFORMACJA 0 WYBORZE REALIZATORA
	NUMER OBCIĄŻANY
	ADRES OGOLNY
	INFORMACJAO LINII ŹRÓDŁOWEJ
	PIERWOTNY NUMER WZYWANY
	NUMER Z PRZEKIEROWANIA
	KOD USŁUGI
	WYBÓR SIECI TRANZYTOWEJ
	LICZNIK SKOKOW
PRZEJSGE	WSZYSTKIE PARAMETRY
ZWOLNIENIE	WSKAŹNIK PRZYCZYNY
	DOSTĘP 00 TRANSPORTU
	AUTOMATYCZNA KONTROLA NATŁOKU
ZWALNIANIE ZAKOŃCZONE	N/A
KONTYNUACJA	WSKAŹNIK KONTYNUACJA/ZAWIESZENIE
ZAWIESZENIE	WSKAŹNIK KONTYNUAUA/ZAWIESZENIE

Fig. 22

187 372

POS. I

187 372

Fig. 1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 6,00 zł.

Claims (14)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób eksploatacji systemu telekomunikacyjnego dla wywołań telekomunikacyjnych między systemem asynchronicznym a systemem GR-303, znamienny tym, że odbiera się sygnalizację wywołania nadchodzącą do systemu przetwarzania sygnalizacji z systemu GR-303 i systemu asynchronicznego, przetwarza się w systemie przetwarzania sygnalizacji sygnalizację wywołania z systemu GR-303 i systemu asynchronicznego oraz wybiera się co najmniej jedno połączenie GR-303 i identyfikator asynchroniczny dla każdego wywołania, po czym podaje się komunikaty sterujące, które identyfikują wybrane połączenia i identyfikatory, z systemu przetwarzania sygnalizacji do multipleksera pośredniczącego oraz sprzęga się w multiplekserze pośredniczącym transmisje wywołań między systemem GR-303 a systemem asynchronicznym, z wykorzystaniem wybranych połączeń i identyfikatorów, na podstawie komunikatów sterujących.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako system asynchroniczny stosuje się system trybu przesyłania asynchronicznego, przy czym identyfikatory zawierają połączenia trybu przesyłania asynchronicznego.
3. 3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ze w trakcie przetwarzania sygnalizacji wywołania w systemie przetwarzania sygnalizacji przetwarza się wstępne komunikaty adresowe.
4. 4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w trakcie przetwarzania sygnalizacji wywołania w systemie przetwarzania sygnalizacji dokonuje się konwersji sygnalizacji wywołania z systemu GR-303.
5. 5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że dodatkowo wykrywa się tony sygnalizacji wieloczęstotliwościowej (DTMF) w urządzeniu zasobowym dołączonym do multipleksera pośredniczącego.
6. 6. System telekomunikacyjny dla wywołań telekomunikacyjnych między systemem asynchronicznym a systemem GR-303, znamienny tym, że zawiera system przetwarzania sygnalizacji (360) skonfigurowany do przetwarzania sygnalizacji wywołania od systemu GR303 i od systemu asynchronicznego, przy wybieraniu co najmniej jednego połączenia GR-303 i identyfikatora asynchronicznego dla każdego wywołania, i do generowania komunikatów sterujących identyfikujących wybrane połączenia i identyfikatory, oraz dołączony do systemu przetwarzania sygnalizacji (360) multiplekser pośredniczący (350) skonfigurowany do odbioru komunikatów sterujących z systemu przetwarzania sygnalizacji i do sprzęgania transmisji wywołań między systemem GR-303 a systemem asynchronicznym, z wykorzystaniem wybranych połączeń i identyfikatorów, na podstawie komunikatów sterujących.
7. 7. System według zastrz. 6, znamienny tym, że system asynchroniczny jest systemem trybu przesyłania asynchronicznego, przy czym identyfikatory zawierają połączenia asynchronicznego trybu transmisji.
8. 8. System według zastrz. 6, znamienny tym, że system przetwarzania sygnalizacji (360) jest skonfigurowany do przetwarzania wstępnych komunikatów adresowych dla wyboru połączeń i identyfikatorów'.
9. 9. System według zastrz. 6, znamienny tym, że system przetwarzania sygnalizacji (360) zawiera konwerter sygnalizacji (362) i procesor sygnalizacji (364).
10. 10. System według zastrz. 6, znamienny tym, ze zawiera urządzenie zasobowe (1070) dołączone do multipleksera pośredniczącego (350) i skonfigurowane do wykrywania tonów sygnalizacji wieloczęstotliwościowej (DTMF).
11. 11. System przetwarzania sygnalizacji dla wywołań telekomunikacyjnych między systemem asynchronicznym a systemem GR-303, znamienny tym, że zawiera połączone ze sobą platformę sygnalizacji (1310) do odbioru sygnalizacji wywołania nadchodzącej z systemu

    187 372

    GR-303 i systemu asynchronicznego, platformę aplikacji (1330) do przetwarzania sygnalizacji wywołania z systemu GR-303 i systemu asynchronicznego, przy wybieraniu co najmniej jednego połączenia GR-303 i identyfikatora asynchronicznego dla każdego wywołania, i platformę sterowania (1320) do generowania komunikatów sterujących identyfikujących wybrane połączenia i identyfikatory w multiplekserze pośredniczącym (350).
12. 12. System według zastrz. 11, znamienny tym, że system asynchroniczny jest systemem trybu przesyłania asynchronicznego, przy czym identyfikator asynchroniczny zawiera połączenie trybu przesyłania asynchronicznego.
13. 13. System według zastrz. 11, znamienny tym, że platforma aplikacji (1330) jest skonfigurowana do przetwarzania wstępnych komunikatów adresowych dla wybrania połączeń i identyfikatorów;
14. 14. System według zastrz. 11, znamienny tym, że zawiera platformę konwersji sygnalizacji połączenia z systemu GR-303.