PL188370B1

PL188370B1 - Łącznik medyczny

Info

Publication number: PL188370B1
Application number: PL98324599A
Authority: PL
Inventors: Karl R. Leinsing
Original assignee: Alaris Medical Syst Inc; Alaris Medical Systems Inc
Priority date: 1997-02-02
Filing date: 1998-02-02
Publication date: 2005-01-31
Also published as: EP1398053B1; EP1398053A1; CA2227661C; US6142446A; DE856331T1; EP0856331A3; NZ329638A; DE69820311T2; HK1015291A1; ES2286376T3; AU5287598A; DE69837688D1; JP2984642B2; DE69820311D1; ES2123488T1; EP0856331B1; ES2123488T3; PT1398053E; JPH10323397A; EP0856331A2

Abstract

1. Lacznik medyczny do laczenia miejsca przekluwa- nia ze zlaczem wtykowym dla plynu, zawierajacy korpus majacy pierwszy koniec 1 drugi koniec, otwór do przeplywu plynu oraz wewnetrzny kanal cieczowy, znamienny tym, ze na pierwszym koncu korpusu (110) jest usytuowana uszczelniona sekcja beziglowego zaworu (102) zawieraja- ca przepust (18) do przeplywu plynu, w którym jest umieszczone wtykowe zlacze dla plynu, zas na drugim koncu korpusu (110) jest usytuowana sekcja (104) za- ostrzonej kaniuli (122), przy czym kaniula (122) ma za- ostrzona koncówke (120) oraz wewnetrzny kanal dla plynu laczacy przeplywowo przepust (18) do przeplywu plynu sekcji beziglowego zaworu (102) z zaostrzona kaniula (122), a ponadto do korpusu (110) jest przymoco- wane pierwsze ramie zaciskowe (116), które siega do koncówki (120) zaostrzonej kaniuli (122), zas na dalszym koncu pierwszego ramienia zaciskowego (116) jest usytu- owany kiel (118), zwrócony w kierunku zaostrzonej ka- niuli (122), przy czym pierwsze ramie zaciskowe (116) i kiel (118) oslaniaja zaostrzona koncówke (120) a ponad- to do pierwszego ramienia zaciskowego (116) jest przy- mocowana raczka (114, 164) tak, ze przylozenie odpo- wiedniej sily do raczki (114), (164) powoduje odsuniecie kla (118) pierwszego ramienia zaciskowego (116) od zaostrzonej koncówki (120) kaniuli (122) FIG . 14 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest łącznik medyczny. Łącznik tego typu służy do łączenia miejsca iniekcji ze złączem wtykowym dla płynu i służy do podawania płynów pozajelitowych.

Miejsca iniekcji, w które wstrzykuje się lub usuwa się płyny z układu, takiego jak woreczek z roztworem, miejsce w kształcie litery Y, rurka do krwi, flaszka z płynem lub fiolka z lekiem, są dobrze znane i szeroko stosowane.

Konwencjonalne miejsca iniekcji mają w ogólności dającą się przekłuwać przegrodę utworzoną z materiału elastomerycznego, takiego jak lateks lub materiał podobny, która osłania otwór wejściowy. Ostrą kaniulę wsuwa się w otwór wejściowy, przebijając przegrodę do takiego położenia, w którym dalszy, otwarty koniec kaniuli za przegrodą tworzy połączenie dla płynów z wnętrzem otworu wejściowego. Po wyciągnięciu ostrej kaniuli elastorueryczna przegroda zamyka się ponownie, a zatem utrzymuje sterylne środowisko w osłonie miejsca iniekcji. Zewnętrzną powierzchnię przegrody miejsca iniekcji przeciera się przed każdym

188 370 użyciem środkiem antyseptycznym zapobiegając w ten sposób wciągnięciu środków septycznych do otworu wejściowego przy przebijającym ruchu igły.

Na skutek wielkiej liczby dostępnych obecnie urządzeń, wyposażonych w dające się przebijać przegrody, istnieje ciągła potrzeba opracowania takich łączników, które ułatwią dostęp do tych urządzeń. Istnieje duże zainteresowanie związane z użyciem urządzeń z zaostrzonymi kaniulami. Przynajmniej częściowo jest to związane z możliwością przenoszenia chorób związanych z krwią przez przypadkowe nakłucia igłą osób manipulujących zaostrzonymi kaniulami. Pożądane są zatem łączniki nie mające ostrych powierzchni, ponieważ wyeliminowane zostaje wtedy takie ryzyko. Skutkiem tego, szczególnie ostatnio, w coraz większym stopniu stosuje się łączniki do umieszczania w nich płynów iniekcyjnych i usuwania z nich tych płynów bez użycia ostrych kaniuli.

Znane są ze stanu techniki łączniki medyczne do łączenia miejsca przekłuwania ze złączem wtykowym dla płynu, zawierające korpus mający pierwszy koniec i drugi koniec, otwór do przepływu płynu oraz wewnętrzny kanał cieczowy.

Niektóre istniejące łączniki bezigłowe charakteryzują się jednak różnymi niedogodnościami. Na przykład, stosunkowo złożone układy zawierające duża liczbę części składowych są trudne do wytwarzania i składania, co nie tylko zwiększa koszty produkcji, lecz stwarza także problemy przy ich obsłudze. Ponadto złożone układy mogą nie nadawać się do użycia intuicyjnie, co może prowadzić do rozproszenia uwagi, a zatem okazać się niepożądane w typowym środowisku pokoju szpitalnego.

Dalsza troską przy projektowaniu łączników bezigłowych polega na kolejności czynności, w czasie których wytwarza się połączenie. Nie jest, na przykład, pożądana możliwość wypłynięcia płynu lub wejścia powietrza podczas wzajemnego łączenia na skutek otwarcia łącznika wewnętrznego przed ostatecznym osadzeniem łącznika zewnętrznego.

Niektóre istniejące łączniki mają ponadto stosunkowo dużą wewnętrzną objętość płynu, wymagającą wstrzyknięcia stosunkowo dokładnie dużej objętości płynu w celu napełnienia i uruchomienia łącznika. Jeżeli nie weźmie się tego pod uwagę, to taka objętość płynu może pomniejszyć objętość leku wstrzykiwanego pacjentowi i może mieć duże znaczenie kliniczne. Na skutek takiej stosunkowo dużej objętości wewnętrznej, przy wstrzykiwaniu małych dawek lub przy wstrzykiwaniu leków nietrwałych może okazać się koniecznością prowadzenie niedogodnej, oddzielnej procedury przepłukiwania łącznika. Co więcej, stosunkowo złożone geometrie oraz użycie sprężyn lub tym podobnych elementów w wilgotnej części wnętrza łącznika mogą powodować tworzenie się „martwych przestrzeni”, w których płyn ma skłonność do zatrzymywania się na skutek słabego płukania. Martwe przestrzenie stwarzają problemy podobne do tych, jakie występują przy dużych objętościach wewnętrznych, i znów stwarzające niedogodności związane z wymogiem płukania łącznika.

Tam, gdzie w łącznikach stosuje się elementy metalowe, takie jak sprężyny metalowe, to te elementy metalowe mogą zakłócać wykorzystywane w szpitalach obrazy rezonansu magnetycznego. Dodatkowa trudność z użyciem spiralnych sprężyn metalicznych związana jest z ostrożnością, jaką należy zachować podczas produkcji. Możliwość stykania się ze sobą spiralnych sprężyn przed wprowadzeniem ich do zaworków może spowodować, że sprężyny te splączą się ze sobą, co wymaga dalszej manipulacji przed ich zainstalowaniem.

Pożądane jest ponadto, aby bezigłowe łączniki miały taką konstrukcję, która przed utworzeniem połączenia zapewniłaby łatwe ich oczyszczenie za pomocą wytarcia środkami antyseptycznymi lub wysterylizowanie inny sposób. Wszystkie powierzchnie zewnętrzne, które mogą uczestniczyć przy przesyłaniu płynu przed utworzeniem połączenia powinny być łatwo dostępne w celu ich oczyszczenia. Niektóre łączniki znane ze stanu techniki mają małą szczelinę na skutek powstania luzu pomiędzy częściami. W takim przypadku jest trudno i niedogodnie czyścić łączniki przy próbach sterylizacji. Łączniki, które wymagają użycia nasadki dla utrzymania sterylnego otworu łącznikowego, nie są pożądane, ponieważ nie jest dogodne zastosowanie dodatkowych etapów związanych z usuwaniem i wymianą nasadki, a ponadto już samo wytwarzanie nasadki powoduje dodatkowe koszty.

W łączniku bezigłowym pożądana jest także zdolność przystosowania się do wysokich prędkości przepływu płynów. W pewnych sytuacjach lekarze zalecają podawanie leków przy

188 370 wysokich prędkościach przepływu. Niektóre łączniki znane ze stanu techniki mają taką konstrukcje, która ogranicza zdolność przepływu płynu i podawanie płynów przy dużych prędkościach jest niemożliwe. Zastosowanie krętych dróg przepływu przez łącznik lub przez wiele otworów w ruchomym urządzeniu zaworu, przez które musi przepłynąć płyn, może spowodować zmniejszenie maksymalnie nastawionej prędkości przepływu. Przy pewnych układach wymóg zastosowania wyższych prędkości przepływu w warunkach przepływu zależnego od wysokości położenia może nie być możliwy do spełnienia i może wówczas okazać się konieczną pompa wyższego ciśnienia. Takie łączniki byłyby niepożądane tam, gdzie pompy nie są dostępne, a ich użyteczność byłaby znacznie ograniczona. Zwiększenie zdolności szybkości przepływu oraz wyeliminowanie krętych dróg przepływu mogą także ułatwić zadziałanie łącznika i zmniejszyć potencjalną hemolizę krwi.

Sprawność łączników zamontowanych w zestawach IV do podawania leków i stosowanych do automatycznego podawania leków nosząc je na plecach lub na ramieniu staje się mniejsza, gdy prędkości przepływu przez łącznik nie mogą być regulowane. Jeżeli prędkości przepływu płynu przez łącznik nie mogą być regulowane, to automatyczne prędkości podawania leku noszonego na plecach lub na ramieniu przy zastosowaniu pomp infiizyjnych muszą być ograniczone do stosunkowo niskich prędkości przepływu. W innym przypadku może zdarzyć się przypadkowy jednoczesny przepływ płynów podstawowych, jeżeli pomiędzy pojemnikiem głównym i pojemnikiem do podawania leku noszonego na plecach lub na ramieniu stosuje się normalne różnice wysokości poziomów niwelacyjnych. Wyższe prędkości przepływu przez łącznik bezigłowy pozwalają na wyższe prędkości przepływu przy automatycznym podawaniu leku umocowanego na plecach lub na ramieniu bez możliwości przypadkowego jednoczesnego przepływu płynów podstawowych.

Przy projektowaniu łącznika bierze się ponadto pod uwagę jego możliwość współpracy z innymi łącznikami. W tych przypadkach, gdzie kaniula zamontowana jest od wewnątrz w łączniku bezigłowym aby ślizgać się w otworze do przepływu płynu łącznika wewnętrznego wprowadzonego do łącznika bezigłowego, tworząc tym samym drogę przepływu, to średnica zewnętrzna tej kaniuli musi być ściśle regulowana, tak aby mogła z powodzeniem współpracować z szeroką gamą łączników zewnętrznych. Jeżeli średnica jest zbyt duża, to może spowodować zakłócenie pracy niektórych łączników zewnętrznych, a zatem uczynić je bezużytecznymi dla łączników bezigłowych. Natomiast, jeżeli średnica zewnętrzna kaniuli jest zbyt mała, to powoduje to zmniejszenie szybkości przepływu przez kaniulę.

Ponadto kaniula wewnętrzna w łączniku może uszkodzić sam zawór. W szczególności, kaniula może przebić, przeciąć lub rozedrzeć tłok gumowy lub przegrodę zamontowane nad nią oraz zmniejszyć zdolność uszczelniania się zaworu. Kaniula może także wytwarzać cząstki przez oderwanie części tłoka gumowego lub przegrody, jeżeli w łączniku jest umieszczony wewnętrzny łącznik Luera. Może się to zdarzyć wtedy, gdy kaliber wewnętrznego łącznika Luera nie pasuje lub ma rozmiary ściśle dopasowane do rozmiarów kaniuli i przy przekłuwaniu następuje usunięcie kawałka przegrody gumowej. Jest to zasadnicza przyczyna unikania takich układów.

W celu spełnienia zarówno potrzeby ciągłego używania urządzeń z dającymi się przebijać przegrodami, jak i w celu używania łączników tępych lub bezigłowych dla zwiększenia bezpieczeństwa, powstało zapotrzebowanie na łącznik, który może współpracować z obydwoma takimi urządzeniami. Taki łącznik „przystosowałby” dające się przebijać urządzenie do układu z dostępną bezigłową lub tępą kaniula. Gdy kaniula jest już raz umieszczona na swoim miejscu po przebiciu przegrody, to pożądane jest, aby łącznik był zakotwiczony w takim położeniu, w którym nie nastąpiło by przypadkowe rozłączenie, które jest możliwe, gdy taki łącznik połączony jest ze zwieszającym się w dół woreczkiem z płynem.

Pod uwagę bierze się także koszty. Ponieważ łączniki te stosuje się w środowisku medycznym, to przywiązuje się dużą uwagę do czystości. Należy unikać skażenia różnych urządzeń do płynów, pacjentów, i tym podobnych. Przeważnie większością łączników gospodaruje się w taki sposób, że po jednorazowym użyciu wyrzuca się je aby uniknąć skażenia. Oczywiście największą uwagę przywiązuje się też do kosztów. Łączniki powinny być wykonane z niewielu części, tak aby koszty produkcji części i koszty ich wytwarzania można było

188 370 utrzymywać na możliwie niskim poziomie oraz aby można było zmniejszyć koszty ponoszone przez pacjenta.

Ponadto bierze się również pod uwagę koszty ponoszone przez szpital lub inny zakład opieki, spowodowane koniecznością trzymania w magazynie licznych typów łączników. Korzystny byłby pojedynczy łącznik, który pasowałby do wszystkich innych urządzeń. Przeważnie dla zapewnienia współpracy z różnymi urządzeniami do płynów leczniczych szpital musi mieć w magazynie szereg różnych łączników. Na przykład, rurka do krwi ma inny otwór niż woreczek do roztworu, co powoduje, że należy mieć na składzie dwa różne łączniki.

W pewnych przypadkach należy mieć w magazynie łącznik mający zaostrzony kolec na jednym końcu i zewnętrzny łącznik Luera na drugim końcu. W celu przystosowania tego łącznika do połączenia bezigłowego zawór bezigłowy musi być połączony z łącznikiem Luera, co wymaga posiadania przez szpital dwóch elementów składowych. W wielu przypadkach zaostrzony kolec znajduje się w zabezpieczającej osłonce izolacyjnej w celu ochrony operatora przed przypadkowym ukłuciem. Osłonka taka nie pasuje do wszystkich elementów składowych, dla których konieczny jest łącznik, co wymaga trzymania w szpitalnym magazynie wielu typów łączników z zaostrzonym końcem. Wymóg trzymania różnych elementów składowych zwiększa koszty ponoszone przez szpital. Byłoby pożądane trzymanie pojedynczego łącznika, który współpracowałby ze wszystkimi urządzeniami do płynów leczniczych.

Celem wynalazku jest opracowanie łącznika medycznego, który byłby użyteczny zarówno przy współpracy z dającym się przebić miejscem iniekcji, jak i z bezigłowym układem łącznikowym.

Ponadto celem wynalazku jest to, aby taki łącznik składał się z małej liczby części, co dawałoby obniżkę kosztów.

Istnieje również potrzeba opracowania łącznika, który może współpracować z szeregiem urządzeń do płynów leczniczych. W takim przypadku potrzebny byłby tylko jeden łącznik i nie byłoby potrzeby trzymania w magazynie wielu elementów składowych łącznika. Stąd wynika potrzeba opracowania ulepszonego bezigłowego łącznika, który miałby stosunkowo prostą, konstrukcję i niewielka liczbę części, bez możliwości dostania się powietrza przy łączeniu, o zmniejszonych wymaganiach przepłukiwania, oraz który byłby łatwo czyszczony przed użyciem i pozwalał na stosunkowo wysokie prędkości przepływu.

Łącznik medyczny do łączenia miejsca przekłuwania ze złączem wtykowym dla płynu, zawierający korpus mający pierwszy koniec i drugi koniec, otwór do przepływu płynu oraz wewnętrzny kanał cieczowy, według wynalazku, charakteryzuje się tym, że na pierwszym końcu korpusu jest usytuowana uszczelniona sekcja bezigłowego zaworu zawierająca przepust do przepływu płynu, w którym jest umieszczone wtykowe złącze dla płynu, zaś na drugim końcu korpusu jest usytuowana sekcja zaostrzonej kaniuli przy czym kaniula ma zaostrzoną końcówkę oraz wewnętrzny kanał dla płynu łączący przepływowo przepust do przepływu płynu sekcji bezigłowego zaworu z zaostrzona kaniula a ponadto do korpusu jest przymocowane pierwsze ramię zaciskowe, które sięga do końcówki zaostrzonej kaniuli, zaś na dalszym końcu pierwszego ramienia zaciskowego, jest usytuowany kieł, zwrócony w kierunku zaostrzonej kaniuli, przy czym pierwsze ramię zaciskowe i kieł osłaniają zaostrzoną końcówkę a ponadto do pierwszego ramienia zaciskowego jest przymocowana rączka tak, że przyłożenie odpowiedniej siły do rączki powoduje odsunięcie kła pierwszego ramienia zaciskowego od zaostrzonej końcówki kaniuli.

Korzystnie uszczelniona sekcja bezigłowego zaworu jest zamontowana przesuwnie między pierwszym położeniem, w którym zawór jest zamknięty, a drugim położeniem, w którym zawór jest otwarty i płyn płynie.

Korzystnie z pierwszym ramieniem zaciskowym jest połączona sprężyna dociskająca pierwsze ramię zaciskowe do zaostrzonej końcówki kaniuli.

W korzystnym rozwiązaniu łącznik zawiera również drugie ramię zaciskowe przymocowane do korpusu naprzeciwko pierwszego ramienia, które również sięga do końcówki zaostrzonej kaniuli a na jego dalszym końcu jest umieszczony kieł zwrócony w kierunku zaostrzonej kaniuli osłaniający ją.

188 370

Korzystnie do drugiego ramienia zaciskowego jest przymocowana rączka tak, że przyłożenie odpowiedniej siły do rączki powoduje odsunięcie kła drugiego ramienia zaciskowego od zaostrzonej końcówki kaniuli.

Łącznik medyczny do łączenia miejsca przekłuwania ze złączem wtykowym dla płynu, zawierający korpus mający pierwszy koniec i drugi koniec, otwór do przepływu płynu oraz wewnętrzny kanał cieczowy, według wynalazku charakteryzuje się tym, że na pierwszym końcu korpusu jest umieszczone złącze gniazdowe, mające przepust do przepływu płynu, zaś na drugim końcu korpusu jest usytuowana zaostrzona kaniula, przy czym kaniula ma zaostrzoną końcówkę, wewnętrzny kanał dla płynu, łączący przepływowo przepust do przepływu płynu rejonu złącza gniazdowego z zaostrzoną kaniula, zaś do korpusu jest przymocowana pierwsza nakładka ochronna, otaczająca zaostrzoną kaniulę poza zaostrzoną końcówką i druga nakładka ochronna, otaczająca zaostrzoną kaniulę, przy czym druga nakładka ochronna ma długość co najmniej taką samą jak zaostrzona kaniula.

Korzystnie druga nakładka ochronna jest dłuższa niż pierwsza nakładka ochronna i jest usytuowana na zewnątrz pierwszej nakładki ochronnej.

Korzystnie w drugiej nakładce ochronnej są umieszczone dwa wydłużone wycięcia formując ramię.

Korzystnie na wewnętrznej powierzchni ramienia znajduje się występ.

Korzystnie na wewnętrznej powierzchni jednej z nakładek ochronnych jest utworzony występ.

Korzystnie druga nakładka ochronna jest dłuższa niż pierwsza nakładka ochronna i jest usytuowana na zewnątrz pierwszej nakładki ochronnej, zaś występ jest utworzony na drugiej nakładce ochronnej.

Łącznik medyczny do łączenia miejsca nakłuwania ze złączem wtykowym dla płynu, zawierający korpus, mający pierwszy koniec i drugi koniec, otwór do przepływu płynu oraz wewnętrzny kanał cieczowy, według wynalazku charakteryzuje się tym, że na drugim końcu znajduje się część uszczelniająca usytuowana wewnątrz przewodu w miejscu nakłuwania, przy czym wewnątrz przewodu wytwarzane jest uszczelnienie dla płynu, a ponadto na pierwszym końcu korpusu znajduje się zawór bezigłowy mający przepust dla przepływu płynu i zawierający sprężyście deformowany tłok z otworem umieszczony przesuwnie wewnątrz korpusu między pierwszym położeniem w pierwszym końcu korpusu, w którym deformowany tłok zamyka otwór, a drugim położeniem, w którym nieodkształcony tłok otwiera otwór umożliwiając przepływ płynu, a ponadto na drugim końcu korpusu jest umieszczona kaniula z zaostrzoną końcówką, przy czym w drugim położeniu tłoka otwarta jest droga przepływu między pierwszym końcem korpusu a zaostrzoną kaniula, a ponadto do korpusu jest przymocowane pierwsze ramię zaciskowe, które sięga do końcówki zaostrzonej kaniuli, zaś na dalszym końcu pierwszego ramienia zaciskowego jest umieszczony kieł, zwrócony w kierunku zaostrzonej kaniuli i osłaniający zaostrzoną końcówkę, przy czym kieł posiada zaostrzony wierzchołek zwrócony w kierunku zaostrzonej kaniuli, a ponadto do pierwszego ramienia zaciskowego jest przymocowana rączka oraz sprężyna, przy czym konstrukcja rączki powoduje, że po przyłożeniu siły do rączki kie! pierwszego ramienia zaciskowego odsuwa się od zaostrzonej końcówki kaniuli, zaś konstrukcja sprężyny powoduje, że popycha ona dalszy koniec pierwszego ramienia zaciskowego w kierunku zaostrzonej końcówki kaniuli, przy czym sprężyna tworzy elastyczne połączenie miedzy pierwszym ramieniem zaciskowym a korpusem.

Korzystnie po przyłożeniu nacisku do rączki w kierunku korpusu łącznika kieł jest odsuwany od zaostrzonej końcówki kaniuli.

W alternatywnym rozwiązaniu po przyłożeniu nacisku do rączki w kierunku przeciwnym, skierowanym od korpusu łącznika kieł jest odsuwany od zaostrzonej końcówki kaniuli.

W korzystnym rozwiązaniu do korpusu naprzeciwko pierwszego ramienia jest przymocowane drugie ramie zaciskowe, które sięga do końcówki zaostrzonej kaniuli, zaś na dalszym końcu drugiego ramienia zaciskowego jest umieszczony kieł zwrócony w kierunku zaostrzonej kaniuli, który ją osłania, przy czym kieł zawiera zaostrzona powierzchnię i dwa ostre wierzchołki skierowane w stronę zaostrzonej kaniuli.

188 370

Korzystnie na ramionach zaciskowych są usytuowane rączki przy czym po przyłożeniu nacisku do rączek w kierunku korpusu łącznika kły są odsuwane od końcówki zaostrzonej kaniuli.

W alternatywnym rozwiązaniu na ramionach zaciskowych są usytuowane rączki przy czym po przyłożeniu nacisku do rączek w kierunku przeciwnym, skierowanym od korpusu łącznika, kły są odsuwane od końcówki zaostrzonej kaniuli.

Korzystnie długości ramion zaciskowych i kłów oraz kąty między kłami a odpowiednimi ramionami zaciskowymi są tak dobrane, aby konstrukcja kłów zapewniła ochronę zaostrzonej końcówki kaniuli i nie pozwoliła na zranienie operatora łącznika aż do momentu, gdy ramiona i kły zostaną odsunięte od zaostrzonej końcówki.

Korzystnie długości ramienia zaciskowego i kła oraz kąty między kłem a odpowiednim ramieniem zaciskowym są tak dobrane, aby konstrukcja kła zapewniła ochronę zaostrzonej końcówki kaniuli i nie pozwoliła na zranienie operatora łącznika aż do momentu, gdy ramiona i kieł zostaną odsunięte od zaostrzonej końcówki.

Korzystnie w drugim końcu korpusu znajduje się część uszczelniająca, która jest usytuowana wewnątrz przewodu w miejscu nakłuwania i konstrukcja korpusu zapewnia uszczelnienie dla płynu między korpusem a przewodem.

Korzystnie korpus zawiera również część stożkową, usytuowaną między zaostrzoną kaniulą a częścią uszczelniającą.

Korzystnie długości zaostrzonej kaniuli i ramienia zaciskowego są dobrane tak, że sięgają miejsc nakłuwania, mających różne rozmiary.

Łącznik medyczny do łączenia miejsca nakłuwania ze złączem wtykowym dla płynu zawierający korpus, mający pierwszy koniec i drugi koniec, otwór do przepływu płynu oraz wewnętrzny kanał cieczowy, według wynalazku charakteryzuje się tym, że na pierwszym końcu korpusu znajduje się zawór bezigłowy obejmujący przepust do przepływu płynu i elastycznie deformowany tłok z otworem, umieszczony przesuwnie wewnątrz korpusu, między pierwszym położeniem na pierwszym końcu korpusu, w którym deformowany tłok zamyka otwór a drugim położeniem, w którym tłok nieodkształcony otwiera otwór, zaś na drugim końcu korpusu znajduje się zaostrzona kaniula, która ma zaostrzoną końcówkę, przy czym w drugim położeniu tłoka otwarta jest droga dla przepływu płynu między pierwszym końcem korpusu a zaostrzoną kaniula, a ponadto do korpusu jest przymocowane pierwsze ramię zaciskowe, które ciągnie się do końcówki zaostrzonej kaniuli i na jego dalszym końcu znajduje się kieł, zwrócony w kierunku zaostrzonej kaniuli i osłaniający zaostrzoną końcówkę.

Korzystnie łącznik zawiera również sprężynę połączona z pierwszym ramieniem zaciskowym, przy czym konstrukcja połączenia sprężyny z pierwszym ramieniem zaciskowym powoduje, że sprężyna popycha dalszy koniec pierwszego ramienia zaciskowego w kierunku zaostrzonej końcówki kaniuli.

Korzystnie sprężyna tworzy elastyczne połączenie między pierwszym ramieniem zaciskowym a korpusem.

Korzystnie kieł posiada zaostrzony wierzchołek zwrócony w kierunku zaostrzonej kaniuli.

Korzystnie łącznik zawiera również drugie ramie zaciskowe przymocowane do korpusu naprzeciwko pierwszego ramienia, które sięga końcówki zaostrzonej kaniuli i na dalszym jego końcu znajduje się kieł zwrócony w kierunku zaostrzonej kaniuli, przy czym konstrukcja pierwszego ramienia zaciskowego z kłem zapewnia osłonę zaostrzonej kaniuli.

Korzystnie każdy kieł ma zaostrzoną powierzchnię i dwa ostre wierzchołki zwrócone w kierunku zaostrzonej kaniuli.

Korzystnie każdy kieł zawiera wcięcie zwrócone w kierunku zaostrzonej kaniuli.

Korzystnie łącznik zawiera również rączkę przymocowaną do każdego z ramion zaciskowych, przy czym konstrukcja rączek powoduje, że po przyłożeniu odpowiedniej siły do rączek kły ramion zaciskowych odsuwają się od zaostrzonej końcówki kaniuli.

Korzystnie rączki są umieszczone na ramionach zaciskowych, przy czym konstrukcja rączek powoduje, że po przyłożeniu nacisku do rączek w kierunku korpusu łącznika kły odsuwają się od zaostrzonej końcówki kaniuli.

188 370

Korzystnie rączki są umieszczone na ramionach zaciskowych przy czym konstrukcja rączek powoduje, że po przyłożeniu nacisku do rączek w kierunku przeciwnym, skierowanym od korpusu łącznika kły odsuwają się od zaostrzonej końcówki kaniuli.

Korzystnie długości ramion zaciskowych i kłów oraz kąt między kłami a odpowiednimi ramionami zaciskowymi są dobrane tak, że konstrukcja kłów powoduje, że kły osłaniają zaostrzoną końcówkę kaniuli nie pozwalając, aby zaostrzona końcówka zraniła operatora łącznika, do czasu, gdy ramiona i kły są odsunięte od zaostrzonej końcówki.

Korzystnie łącznik zawiera również rączkę, przymocowaną do pierwszego ramienia zaciskowego, przy czym konstrukcja rączki powoduje, że po przyłożeniu odpowiedniej siły do rączki kieł pierwszego ramienia zaciskowego odsuwa się od zaostrzonej końcówki kaniuli.

Korzystnie rączka jest umieszczona tak, że konstrukcja rączki powoduje, że po przyłożeniu nacisku do rączki w kierunku korpusu łącznika kieł odsuwa się od zaostrzonej końcówki kaniuli.

Korzystnie rączka jest umieszczona tak, że konstrukcja rączki powoduje, że po przyłożeniu nacisku do rączki w kierunku przeciwnym, skierowanym od korpusu łącznika, kieł odsuwa się od zaostrzonej końcówki kaniuli.

Korzystnie długość ramienia zaciskowego i kła oraz kąt między kłem a ramieniem zaciskowym są dobrane tak, że konstrukcja kła powoduje, że kieł osłania zaostrzoną końcówkę kaniuli nie pozwalając, aby zaostrzona końcówka zraniła operatora łącznika, do czasu, gdy ramię i kieł są odsunięte od zaostrzonej końcówki.

Korzystnie korpus zawiera w drugim końcu część uszczelniającą, która mieści się wewnątrz przewodu, w miejscu nakłuwania zaś konstrukcja korpusu powoduje powstanie uszczelnienia dla płynu między korpusem a przewodem.

Korzystnie korpus zawiera również część stożkowa, która jest usytuowana między zaostrzoną kaniulą a częścią uszczelniającą

Korzystnie długości zaostrzonej kaniuli i ramienia zaciskowego są dobrane tak, że są dostatecznie duże, aby dotrzeć do miejsc przekłuwania o różnych rozmiarach.

Pokrótce i ogólnie mówiąc wynalazek dotyczy łącznika medycznego do wzajemnego połączenia miejsca przebicia z zewnętrznym łącznikiem płynu, który składa się z korpusu mającego dwa końce, przy czym miejsce bezigłowe usytuowane jest na jednym końcu korpusu i ma otwór dla przepływu płynu, a zaostrzona kaniulą usytuowana jest na drugim końcu korpusu i jest wyposażona w zaostrzoną końcówkę. Wewnętrzny kanał cieczowy łączy ze sobą otwór miejsca bezigłowego dla przepływu płynu i zaostrzona kaniulę, tak że płyn może przepływać pomiędzy obydwoma elementami, przy czym pierwsze ramię zaciskowe zamontowane jest na korpusie, i rozciąga się do końcówki zaostrzonej kaniuli oraz ma odległy koniec, na którym znajduje się kieł pierwszego ramienia zaciskowego skierowany w stronę zaostrzonej kaniuli i zabezpieczający zaostrzoną końcówkę.

W innym rozwiązaniu łącznik zawiera ponadto sprężynę połączoną z pierwszym ramieniem zaciskowym i popychającą odległy koniec pierwszego ramienia zaciskowego w kierunku zaostrzonej końcówki kaniuli. W bardziej szczegółowym rozwiązaniu sprężynę stanowi sprężysty łącznik wmontowany pomiędzy pierwszym ramieniem zaciskowym i korpusem.

Jeszcze w innym rozwiązaniu wynalazku kieł wyposażony jest w ostrą końcówkę skierowaną w stronę zaostrzonej kaniuli.

Jeszcze w innych rozwiązaniach łącznik zawiera drugie ramię zaciskowe zamontowane na korpusie przeciwnie do pierwszego ramienia, przy czym drugie ramię zaciskowe rozciąga się do końcówki zaostrzonej kaniuli i ma odległy koniec, na którym znajduje się kieł drugiego ramienia skierowany w kierunku zaostrzonej kaniuli i zabezpieczającym zaostrzoną kaniulę. Każdy kieł ma zaostrzoną powierzchnię oraz dwa wierzchołki skierowane w stronę zaostrzonej kaniuli. Każdy kieł zawiera ponadto wycięcie skierowane w stronę zaostrzonej kaniuli.

Łącznik zawiera ponadto rączkę zamontowaną na każdym ramieniu zaciskowym tak, że przyłożenie siły do rączki powoduje to, że kieł ramienia zaciskowego odsuwa się od końcówki zaostrzonej kaniuli. W jednym rozwiązaniu rączka jest tak usytuowana, że przyłożenie nacisku do rączki w kierunku korpusu łącznika powoduje, że kieł odsuwa się od końcówki zaostrzonej kaniuli. W innym rozwiązaniu raczka jest usytuowana w taki sposób, że przyłożenie

188 370 nacisku do rączki w kierunku przeciwnym, skierowanym od korpusu łącznika powoduje, że kieł odsuwa się od końcówki zaostrzonej kaniuli.

W rozwiązaniach dodatkowych długości ramion zaciskowych i kłów oraz kąt nachylenia kłów względem odpowiednich ramion zaciskowych są tak dobrane, że kły zabezpieczają zaostrzoną końcówkę kaniuli i zapobiegają ukłuciu się przez nią operatora łącznika, jeżeli ramiona i kły nie odsuwają się od zaostrzonej końcówki.

Długości zaostrzonej kaniuli i ramion zaciskowych są również tak dobrane, że łącznik łączy się z różnymi urządzeniami do płynów o różnych rozmiarach.

Długość zaostrzonej kaniuli jest tak dobrana, aby była większa niż największa grubość przebijanej membrany.

Ramiona są zainstalowane dosyć daleko od korpusu łącznika, tak że nie przeszkadzają współpracy kaniuli z urządzeniami o różnych rozmiarach.

W bardziej szczegółowym rozwiązaniu korpus łącznika zawiera część uszczelniającą, której wielkość jest tak dobrana aby była ściśle spasowana z rurką miejsca iniekcyjnego urządzenia tworząc szczelne uszczelnienie dla płynu po połączeniu z urządzeniem.

W jeszcze innym rozwiązaniu opracowano łącznik wyposażony w zaostrzoną kaniulę na jednym końcu i wewnętrzny łącznik na drugim końcu w celu przystosowania miejsca przebijania do zewnętrznego łącznika płynu, zapewniając w ten sposób osłonę dla zaostrzonej kaniuli dla uniknięcia ukłucia operatora łącznika. Dookoła zaostrzonej kaniuli rozmieszczona jest pewna liczba ochronnych nakładek izolacyjnych, przy czym przynajmniej jedna nakładka izolacyna ma długość równą lub większa niż zaostrzona kaniula. Pewna liczba nakładek jest koncentryczna względem osi zaostrzonej kaniuli i mają one różne średnice. Jedna nakładka ma średnicę dobrana do ścisłego przyjmowania elastomerycznej membrany urządzenia, takiego jak miejsce iniekcyne woreczka z roztworem, w celu uszczelnienia dla płynu.

Te i inne cechy i korzyści wynalazku widoczne są z następującego opisu korzystnych rozwiązań, które w połączeniu z załączonymi rysunkami ilustrują przykładowo zasady wynalazku.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia łącznik medyczny według wynalazku, w widoku perspektywicznym; fig. 2 - łącznik z fig. 1 w powiększonym przekroju poprzecznym, w położeniu zamknięcia; fig. 3 - łącznik z fig. 2 w powiększonym przekroju poprzecznym, z łącznikiem zewnętrznym wsuniętym w otwór łączący łącznika i przesuwającym przez to tłok łącznika do położenia otwarcia; fig. 4 - łącznik w drugim przykładzie wykonania według wynalazku w przekroju poprzecznym, w położeniu zamknięcia; fig. 5 - łącznik z fig. 4, w przekroju poprzecznym, z łącznikiem zewnętrznym wsuniętym w otwór łączący łącznika i przesuwającym przez to tłok łącznika w jego położenie otwarcia; fig. 6 - łącznik Luera łącznika z fig. 1 do fig. 5, w powiększeniu, w przekroju poprzecznym; fig. 7a i 7b - element tłokowy łącznika z fig. 2, w powiększonym przekroju poprzecznym, w widokach obróconych o 90° względem siebie; fig. 8a - łącznik medyczny, w trzecim przykładzie wykonania, według wynalazku, w przekroju poprzecznym; fig. 8b - część łącznika z fig. 8a w powiększonym przekroju poprzecznym pokazującym fragment elementu tłokowego z wsuniętym łącznikiem zewnętrznym; fig. 9 - inne rozwiązanie głowicy elementu tłokowego w powiększonym przekroju poprzecznym; fig. lOa do fig. lOd - różne konfiguracje elementu tłokowego montowanego w łączniku według wynalazku; fig. 1la i fig. llb - inne rozwiązanie łącznika w przekroju poprzecznym, ilustrujące zasady wynalazku, w którym umieszczony jest trzpień centralny, przy czym fig. llb przedstawia łącznik z fig. lla w przekroju wzdłuż linii llb-llb; fig. 12 - inne alternatywne rozwiązanie łącznika według wynalazku, w powiększonym przekroju poprzecznym; fig. 13 - łącznik z fig. 12 z łącznikiem zewnętrznym wsuniętym w przewód z płynem, w powiększonym przekroju poprzecznym; fig. 14 - łącznik medyczny w widoku perspektywicznym, posiadający otwór wejściowy dla zaworu bezigłowego i zaostrzoną kaniulę, według wynalazku; fig. 15 - łącznik z fig. 14, pokazujący zaostrzoną kaniulę przebijająca gumową przegrodę fiolki z lekiem; fig. 16 - kły łącznika z fig. 14, pokazane wzdłuż linii 16-16; fig. 17 - kły łącznika z fig. 14 pokazane wzdłuż linii 17-17 z fig. 16; fig. 18 - łącznik medyczny z fig. 14 w częściowym przekroju poprzecznym, pokazujący zaostrzoną kaniulę przebijającą membranę z tworzywa sztucznego woreczka z roztworem i tworzącą uszczelnienie dla płynu z rurka iniekcyjnego otworu woreczka; fig. 19 - zastosowanie łącznika z fig. 14 z woreczkiem

188 370 z roztworem i strzykawką, pokazujące także zestaw do podawania płynu, stosowany z pompą infuzyjną oraz pacjenta; fig. 20 - łącznik z fig. 14 w widoku zespołu rozebranego; fig. 21 - łącznik z fig. 14, z innym ustawieniem rączek; fig. 22 - łącznik z fig. 14 z jeszcze innym ustawieniem rączek; fig. 23 - łącznik w przekroju poprzecznym, wyposażony w zaostrzoną kaniulę na jednym końcu i łącznik wewnętrzny na drugim końcu do przyjmowania łącznika zewnętrznego, z pewną liczba izolacyjnych nakładek ochronnych otaczających zaostrzona kaniulę i wystającym podłużnym występem do wspomagania utrzymywania łącznika na swoim miejscu; fig. 24 - łącznik z fig. 23, pokazujący ramię sprężyny utworzone w nakładce ochronnej do chwytania urządzenia, z którym ma być sprzęgnięta zaostrzona kaniula.

Na fig. 1 do fig. 3 przedstawiono łącznik medyczny w kształcie litery Y zawierający beziglowy zawór i ilustrujący zasady niniejszego wynalazku. Ta szczególna konfiguracja łącznika medycznego została wybrana wyłącznie dla ilustracji wynalazku, ponieważ przedmiotowy zawór bezigłowy można wykonać w każdym z szeregu łączników, włącznie z, lecz nie tylko, pętlami w kształcie litery J, łącznikami w kształcie litery T, łącznikami typu trójnik, łącznikami typu PRN, zamknięciami Luera, łącznikami ślizgowymi Luera, urządzeniami z połączeniem rurkowym, szpilkami udrażniającymi i innymi.

Jak pokazano na fig. 1 łącznik 12 w kształcie litery Y posiada korpus 14 zakończony otworem wejściowym 20 mający odgałęzienie 21 w kształcie litery Y z odgałęźnym otworem 22. To szczególne rozwiązanie zawiera także łącznik Luera 16 tworzący część korpusu, a sam łącznik medyczny 12 ma otwór łączący 18. Łącznik 12 jest tak skonfigurowany, że można na nim montować wszystkie zewnętrzne łączniki Luera jak również inne tępe kaniule lub urządzenia do prowadzenia płynów. W położeniu zamknięcia głowica tłoka 24, usytuowana od wewnątrz względem korpusu łącznika 12, jest współpłaszczyznowo ustawiona z otaczającym otworem łączącym 18 i ma w części środkowej szczelnie zamknięty otwór 26.

Na fig. 2 przedstawiono w powiększonym przekroju łącznik medyczny w kształcie litery Y z fig. 1 z beziglowym zaworem, w położeniu zamknięcia. Odgałęzienie 21 w kształcie litery Y jest zakończone odgałęźnym otworem 22, zaś odcinek 19 korpusu 14 jest usytuowany pomiędzy odgałęzieniem 21 w kształcie litery Y i otworem wejściowym 20. Korpus 14 zawiera rurkowy odcinek 28 o przekroju kołowym, otwór wyjściowy 30 usytuowany przy podstawie 31, rurkę podporową 29 rozciągającą się od podstawy 31 do góry oraz rowek 32 utworzony w podstawie 31 otaczającej rurkę podporową 29. Powierzchnia zewnętrzna odcinka rurkowego 28 na najbliższym końcu jest stopniowana nieznacznie do środka w celu umieszczenia nad nią łącznika Luera i uzyskania układu dla zgrzewania ultradźwiękowego. Alternatywnie, łącznik i korpus mogą być łączone drogą zgrzewania tarciowego, połączenia zatrzaskowego, spajania lub innymi sposobami.

Na fig. 2 przedstawiono dodatkowo element tłokowy 44 usytuowany wewnątrz otworu 33 odcinka rurkowego 28, zamknięty pomiędzy łącznikiem Luera 16 i podstawą 31. Element tłokowy 44 zawiera ogółem cztery mieszki.

Alternatywne rozwiązanie przedstawione na fig. 4 i 5 jest podobne do rozwiązania z fig. 2 i 3, z tym wyjątkiem, że została pominięta rurka podporowa 29, a element tłokowy 44a ma ogółem 5 mieszków o płytszym kącie.

Jak przedstawiono na fig. 6, wnętrze łącznika Luera 16 ma sekcje o różnej średnicy. Sekcja przylegająca bezpośrednio do otworu łączącego 18 tworzy sekcję stożkową 38 Luera, która jest nieznacznie zbieżna w kierunku do wewnątrz. Sekcja środkowa 40 ma w zasadzie średnicę większą i jest oddzielona od sekcji stożkowej 38 za pomocą stożkowej sekcji 42 pochylnia/zamek. Średnica wewnętrzna środkowej sekcji 40 jest nieznacznie większa od wewnętrznej średnicy sekcji rurkowej 28 korpusu 14. Łącznik Luera 16 ma osłonę boczną 36, która ma takie rozmiary, że przechodzi przez stopniowany bliski koniec odcinka rurkowego 28, zabezpieczając układ dla zgrzewania ultradźwiękowego. Łącznik Luera 16 może być prasowany z materiału zawierającego barwnik fosforencyjny aby nadać mu widzialność w zaciemnionym pokoju.

Jak pokazano ogólnie na fig. 2 do 5, odkształcalny sprężyście element tłokowy 44 i 44a zamknięty jest pomiędzy podstawą 31 odcinka rurkowego 28 i łącznikiem Luera 16 w otworze 33 korpusu 14. O ile szczegóły tej konstrukcji zmieniają się nieznacznie w porównaniu z poprzednimi rozwiązaniami, to element tłokowy 44a przedstawiony na fig. 7a i 7b służy pokazaniu wielu

188 370 wspólnych cech. Element tłokowy 44a, który prasuje się w całości z gumy, w tym rozwiązaniu zawiera tłok 46 oraz ściśliwą, sekcję 48. Z kolei tłok 46 zawiera głowicę 24, która ma w przekroju kształt eliptyczny, oraz grubą część stozkowo-zamkową 50, która ma okrągły przekrój poprzeczny; Otwór 51 w kształcie markizy utworzony jest wzdłuż osi wzdłużnej głowicy 24 i kończy się w otworze 26 przy jego najbliższym końcu, natomiast stożkowe uszczelnienie dziobkowe 59 na jego dalszym końcu. Stożkowe uszczelnienie dziobkowe 59 zawiera parę dziobków 54, które rozciągają się od przeciwnych stron boków otworu. Dziobki 54 mają stożkowe odcinki, które rozciągają się od boków otworu działając jako uszczelnienie.

Jak widać porównując fig. 7a i 7b, otwór 51 w kształcie markizy ustawiony jest w taki sposób, że jego dłuższa oś 53 jest prostopadła do dłuższej osi 55 eliptycznie ukształtowanej głowicy 24 tłoka 44a. Ponadto sekcja przejściowa 57 pomiędzy głowicą 24 i stożkowozamkową częścią 50 jest eliptyczna i ma kształt stożkowy, przy czym oś wielka tej elipsy jest równoległa do wielkiej osi 53 otworu 51. Taka geometria wspomaga dodatkowo naturalne ustawienie otworu 51 w kształcie markizy w położeniu otwarcia. Taki kształt eliptyczny wytwarza siłę skierowaną na zewnątrz, równoległą do wielkiej osi eliptycznie ukształtowanej głowicy 24 tłoka 46, oraz skierowaną do wewnątrz siłę równoległą do tej samej osi. Siła skierowana do wewnątrz ma tendencję do ściskania tłoka 46 w kierunku prostopadłym do jego wielkiej osi, a zatem do otwierania otworu 51 w kształcie markizy, gdy zewnętrzny łącznik Luera 16 wywiera nacisk na wierzchołek tłoka 46, przesuwając tłok 44a do sekcji środkowej 40 łącznika 16.

Część stożkowo-zamkowa 50 elementu tłokowego 44 jest dostatecznie gruba aby zapobiec ściśnięciu się. Taka grubsza część pomaga przy utrzymywaniu tłoka 46 w zaworze przy wyższych ciśnieniach wewnętrznych i działa także jako rozdzielacz pomiędzy mieszkiem 0 działaniu sprężynowym a otwieraniem i zamykaniem otworu 51 w kształcie markizy. Chociaż. element tłokowy 44 jest osadzony szczelnie w podstawie 31 korpusu 14, to skrajne ciśnienia wewnętrzne mogą wytworzyć znaczną siłę wypychając element tłokowy 44 poza korpus 14, a zatem może zniszczyć jego zwartość. Taka pogrubiona część stożkowo-zamkowa 50 elementu tłokowego 44 daje dodatkowa pewność, że nie ulegnie kompresji pod takimi siłami wewnętrznymi i utrzyma tłok 46 w korpusie 14 łącznika 12.

Na fig. 8a i 8b przedstawiono trzeci przykład wykonania łącznika medycznego według wynalazku, w którym wewnętrzna średnica odcinka rurkowego 28 jest wystarczająco mała, w porównaniu ze średnicą wewnętrzna sekcji środkowej 40 łącznika Luera 16, aby utworzyć pierścieniowy rowek 35 na jej bliższej krawędzi. Odcinki kołowego rowka 37 utworzone są na każdym końcu wielkiej osi 55 dna eliptycznej głowicy 24 tworząc haki 25. Haki 25 są tak ukształtowane, że sczepiają się z rowkiem 35 sekcji rurkowej 28. Gdy haki 25 już raz sczepią się z rowkiem 35 w wyniku popychania tłoka 24 przez zewnętrzny łącznik Luera 62 w kierunku łącznika Luera 16, to haki 25 przeciwstawiają się dalszemu ruchowi obrzeża tłoka 46 1 w rezultacie wywołują pewne dalsze siły pochodzące od zewnętrznego łącznika Luera 62, powodujące szersze otwarcie otworu 51, jak przedstawiono na fig. 8b.

Na fig. 9 przedstawiono rozwiązanie alternatywne, w którym para elastycznych klapek 55 rozciąga się mniej więcej w kierunku od otworu 51 tworząc zawór kontrolny 69. Zawór ten przeciwstawia się odwrotnemu kierunkowi przepływu płynu, gdy element tłokowy 42 znajduje się w położeniu zamknięcia.

Powracając do fig. 7a i 7b otwór 51 w połączeniu z pustym wnętrzem części stożkowozamkowej 50 i pustym wnętrzem ściśliwej sekcji 48 tworzy kanał przepływowy przez cały element tłokowy 44. Sekcja ściśliwa 48 może mieć układ harmonijkowy, jak przedstawiono na fig. 2-5, 7a, 7b i 8a, albo alternatywnie pierścieniowo lub śrubowo użebrowaną konstrukcję, która w podobny sposób pozwala w sposób kontrolowany na zapadanie się konstrukcji wzdłuż osi wzdłużnej co pozwala na ponowne wytworzenie siły czynnej.

Niektóre alternatywne rozwiązania elementu tłokowego przedstawione są na fig. lOa do lOd i wskazuj ą one na możliwe odmiany co do liczby, wielkości i układu żeber lub mieszków. Dla poprawienia szybkości przepływu płynu można wykorzystywać różne kształty elementu tłokowego, siłę zadziałania, szybkość nawrotną sprężyny, uszczelnienie, zatrzymanie tłoka oraz akceptację tępych kaniuli. Zmiany w geometrii tłoka mogą także polepszyć działanie zaworu

188 370 względem płynów, które łatwo zestalają się, na przykład przez usunięcie wewnętrznych rowków pierścieniowych i obszarów dociskania punktowego. Modyfikacje obejmują zmianę liczby mieszków, żeber, grubości ścianki, wysokości, średnicy, twardościomierza, barwy i geometrii. Obszary dociskania punktowego utworzone są z harmonijkowych fałd, które schodzą się ze sobą po naciśnięciu tłoka i mogą w pewnych warunkach wychwytywać zestalone płyny, zakłócając naciskanie tłoka.

Na fig. lOa przedstawiono w szczególności sekcję ściśliwą, wyposażoną w pięć mieszków, jak przedstawiono na fig. 4, 5, 7 i 8, co wymaga zmniejszonej siły czynnej.

Na fig. lOb przedstawiono sekcję ściśliwą wyposażoną w zewnętrzną strukturę żebrową, w której w stanie ściśnięcia brak jest punktów dociskowych.

Na fig. lOc przedstawiono sekcję ściśliwą elementu tłokowego z prostymi ściankami, co zwiększa siłę czynna i zmniejsza liczbę punktów dociskowych.

Na fig. lOd przedstawiono sekcję ściśliwą, która po ściśnięciu daje gładką powierzchnię wewnętrzną, co zwiększa prędkość przepływu płynu.

Powracając ponownie do fig. 2, 3, 7a i 7b, dalszy koniec 45 sekcji ściśliwej 48 wchodzi w rowek 32 w podstawie 31 odcinka rurkowego 28 tworząc ciasną uszczelkę dookoła rurki podporowej 29 i otworu wejściowego 30. Element tłokowy 44a smarowany jest olejem silikonowym ułatwiając ruch tłoka 46 wewnątrz łącznika 16 i zabezpieczając otwór 51 głowicy 24 przed szczelnym zamknięciem podczas sterylizacji.

W czwartym przykładzie wykonania łącznika medycznego według wynalazku, przedstawionego na fig. 1la i llb do wnętrza odcinka rurkowego 28 dodano konstrukcję podporową w kształcie spłaszczonego słupka 63 w taki sposób, że wchodzi on do sekcji ściśliwej 48 tłoka 46. Słupek 63 ma zaokrągloną końcówkę 61, która ciągnie się do otworu 51 elementu tłokowego 44 po zluzowaniu ściśnięcia tłoka 44 wspomagając otwarcie otworu. Luz pomiędzy końcówką słupka 61 i ostrymi końcami otworu 51 w kształcie markizy ułatwia przepływ, natomiast luz pomiędzy cieńszą częścią spłaszczonego słupka 63 i powierzchnią wewnętrzną opadającej sekcji 48 pozwala na przepływ płynu do otworu wyjściowego 30.

Na fig. 12 i 13 przedstawiono piąty przykład wykonania łącznika medycznego, według wynalazku, w którym raczej jest rozciągana sprężyna w kształcie przepony 64, niż sprężyna naciskowa, pokazana na innych figurach, i służy ona do wychylenia tłoka 46 w położenie zamknięcia. Przepona 64 rozciąga się od podstawy sekcji stożkowe-zamkowej 50 i ma pierścieniowe zgrubienie 66 utworzone dookoła swojego obrzeża. Zgrubienie 66 jest zamknięte pomiędzy łącznikiem Luera 16 i najbliższą krawędzią odcinka rurkowego 28. W tych odpowiednich elementach utworzone są rowki zapewniając uchwycenie zgrubienia 66. Położenie zgrubienia 66 względem jego punktu przymocowania do sekcji stożkowo-zamkowej 50 oraz wielkość przepony 64 zapewniają to, że przepona 64 jest wstępnie obciążona, tak że wychyla ona stożkowy kołnierz 56 tłoka 46 aż do zetknięcia się z sekcją stożkowo-zamkową 42 łącznika Luera 16.

Powracając teraz do bardziej szczegółowego omówienia działania zaworu przedstawionego na różnych figurach, to należy podkreślić, że rozmiary eliptycznej głowicy 24 tłoka 46 oraz otworu 51 w kształcie markizy są tak dobrane, iż gdy głowica 24 jest wciskana do kołowego wnętrza stożkowej sekcji 38 łącznika Luera 16, to otwór 51 zamyka się całkowicie odcinając szczelnie otwór 26, co powoduje, że przyległe dziobki 54 stożkowego uszczelnienia dziobkowego 59 przylegają do siebie. Stożkowy kołnierz 56 sekcji stożkowo-zamkowej 50 styka się z sekcją pochylnia/zamek 42 łącznika medycznego 16 i zabezpiecza wierzchołek głowicy 24 przed rozszerzeniem się poza otwór łącznikowy 18. Średnica wewnętrzna sekcji środkowej 40 łącznika Luera 16 jest tak dobrana, że głowica 24 jest gotowa do przyjęcia eliptycznego kształtu po usytuowaniu się wewnątrz. Umożliwia to z kolei ponowne przyjęcie przez otwór 51 swojego naturalnego kształtu markizy, a zatem otwarcie ścieżki dla przepływu płynu przez tłok i łącznik.

Co się tyczy rozwiązań przedstawionych na fig. 2-11, to łącznik bezigłowy jest początkowo niedostępny lub znajduje się początkowo w położeniu zamknięcia, jak przedstawiono na fig. 2, 4, 11 a i llb. Sekcja ściśliwa 48 jest wstępnie obciążona i powoduje, ze głowica 24 nastawia się względem sekcji stożkowej 38 (fig. 6) łącznika Luera 16. Kołnierz 56 sekcji

188 370 stożkowo-zamkowej 50 styka się ze stożkową sekcją pochylnia/zamek 42 łącznika medycznego 16 i zabezpiecza wierzchołek głowicy 24 tłoka przed rozszerzeniem się poza otwór łączący 18 tworząc gładką i wyrównaną powierzchnię. Otwór przelotowy 51 przez głowicę 24 tłoka jest szczelnie zamknięty dzięki normalnie eliptycznie ukształtowanej głowicy tłoka wciskanej w stożkową sekcję 38 łącznika Luera o przekroju kołowym. Ostre wierzchołki otworu przelotowego 51 w kształcie markizy ułatwiają uszczelnienie po ściśnięciu otworu przelotowego wzdłuz jego wielkiej osi poprzez nacisk głowicy 24 tłoka wzdłuż wielkiej osi. Ponadto dziobki stożkowe 54 uszczelnienia stożkowego 59 albo alternatywnie elastyczne klapki 55 zaworu kontrolnego 69 zapewniają to, że otwór przelotowy 51 pozostaje szczelny nawet wtedy, gdy poddany jest znacznym naciskom zewnętrznym. Przepona 64 zastosowana w alternatywnym rozwiązaniu przedstawionym na fig. 12 i 13 w podobny sposób służy do nastawienia głowicy tłoka 24 względem stożkowej sekcji łącznika medycznego 16 typu Luer.

Bezpośrednio przed udostępnieniem łącznika 16 głowicę 24 tłoka i krawędź otworu łączącego 18 czyści się, na przykład, za pomocą środka sterylizującego. Brak podłużnych występów, rowków, szczelin lub wypukłości gwarantuje uzyskanie właściwej czystości. Łącznik jest wtedy dostępny dla standardowego wewnętrznego łącznika Luera z zaniknięciem Luera lub bez niego.

Gdy końcówka 62 wewnętrznego łącznika Luera 60 (fig. 3, 5, 8 i 13) styka się z powierzchnią wierzchołkowa gumowej głowicy 24 elementu tłokowego, to tworzy się uszczelnienie uniemożliwiające przejście pomiędzy nimi powietrza. Przyłożenie dostatecznego nacisku powoduje ściśnięcie się sekcji ściśliwej 48 elementu tłokowego 44 lub, alternatywnie, rozciągnięcie się przepony 64 oraz wysunięcie się głowicy 24 elementu tłokowego poza stożkową sekcję 38 Luera do sekcji środkowej 40 (fig. 6). Gdy głowica 24 elementu tłokowego opuszcza stożkowa sekcję pochylnia/zamek 42 i wchodzi w sekcję środkową 40, to jej większa średnica wewnętrzna umożliwia przyjęcie przez głowicę 24 elementu tłokowego naturalnie eliptycznego, pełnego kształtu. To z kolei umożliwia przy'ęcie przez otwór 51 naturalnego kształtu markizy, a zatem otwarcie drogi przepływu płynu przez głowicę 24 elementu tłokowego. Ciągły nacisk przez zewnętrzny łącznik Luera powoduje, ze głowica 24 elementu tłokowego posuwa się do przodu do sekcji rurkowej 28 głównego korpusu 14.

Pokazana na fig. 8a i 8b nieznacznie zmniejszona średnica wewnętrzna sekcji rurkowej 28, w porównaniu ze średnicą sekcji środkowej 40 łącznika medycznego 16, służy do dalszego poszerzenia otworu 26 otworu przelotowego 51 drogą naciskania gumowego materiału do góry, od strony zewnętrznej dookoła zewnętrznej końcówki 60. Haki 25 utworzone w krawędzi dennej sekcji stożkowo-zamkowej 50 sczepiają się z pierścieniowym rowkiem 35 powodując wymuszone otwarcie otworu 51 w kształcie markizy. Sekcja środkowa 40 łącznika Luera 16 może mieć kształt elipsy, w której oś mała jest nieznacznie mniejsza niż oś małą głowicy 24 elementu tłokowego. Służy to do naciskania głowicy 24 elementu tłokowego wzdłuż jego małej osi, co zapewnia osiągnięcie przez otwór 51 swojego kształtu, odpowiadającego stanowi pełnego otwarcia. W rozwiązaniu alternatywnym przedstawionym na fig. 1la i llb nieznaczne wprowadzenie zaokrąglonej końcówki 61 słupka 63 w otworze 51 umożliwia wymuszone otwieranie się tego otworu. Fakt, że końcówka 61 jest zaokrąglona i ma stosunkowo małą średnicę, zabezpiecza ja przed uszkodzeniem elementu tłokowego 44. Ustalono, że w przedstawionym rozwiązaniu ze słupkiem 63 nie pojawia się przecięcie, rozdarcie, ani nie ma żadnego oddziaływania kłującego na element tłokowy 44, gdy posuwa się on aż do zetknięcia ze słupkiem 63.

W takim położeniu łącznik jest w pełni przygotowany do zabezpieczenia krótkiej, prostej i niezablokowanej drogi przepływu płynu. W żadnej chwili podczas przepływu płynu przez łącznik płyn nie płynie po zewnętrznej stronie elementu tłokowego 44. Możliwa do uzyskania jest objętość „resztkowa”, to jest objętość pomiędzy zewnętrznym łącznikiem Luera i otworem wylotowym, rzędu 0,04 ml. Przez cały czas wykluczona jest ucieczka powietrza lub dostanie się skażenia, jak również ucieczka płynu z urządzenia.

W rozwiązaniu przedstawionym na fig. 2 i 3 oraz w alternatywnym rozwiązaniu przedstawionym na fig. 1la i llb rurka podporowa 29 oraz spłaszczony słupek 63 służą do zabezpieczenia sekcji ściśliwej 48 przed wyboczeniem i zamknięciem drogi przepływu płynu.

188 370

Spłaszczony w przekroju kształt słupka 63 zapewnia odpowiedni luz przyległej, ściśniętej, harmonijkowej sekcji 48 zapewniając przepływ płynu przez cały czas. W rozwiązaniu przedstawionym na fig. 3 płyn kierowany jest przez środek rurki podporowej 29.

Gdy wewnętrzny łącznik Luera 60 jest wyciągany, to siła odchylająca wytwarzana przez sekcję ściśliwa 48 elementu tłokowego 44, albo rozciągająca się przepona 64 w alternatywnym rozwiązaniu przedstawionym na fig. 12 i 13, utrzymuje styk pomiędzy głowicą 24 elementu tłokowego i końcówką 62 wewnętrznego łącznika Luera 60. Nieznacznie większa średnicą sekcji centralnej 40 łącznika Luera 16 (fig. 6) w stosunku do sekcji rurkowej 28 powoduje, że sekcja stożkowo-zamkowa 50 elementu tłokowego przesuwa się swobodnie w położenie z kołnierzem 56 (fig. 7a), przylegającym do sekcji pochylnia/zamek 42 (fig. 6). Jednocześnie eliptyczna głowica 24 elementu tłokowego wprowadzana jest do sekcji stożkowej 38 łącznika Luera za pomocą stożkowej sekcji pochylnia/zamek 42, gdzie jeszcze raz zostaje wciśnięta w wymuszony kształt kołowy stożkowej sekcji łącznika Luera, zamykając otwór 51 i przywracając równomierne uszczelnienie. Podobna operacja odbywa się przy rozwiązaniu przedstawionym na fig. 12 i 13.

Na fig. 14 pokazano łącznik medyczny 100 wyposażony w sekcję bezigłowego zaworu 102 i sekcję zaostrzonej kaniuli 104. Łącznik 100 zawiera także dwa sprężynowe zaciski 106 i 108 umieszczone po przeciwnych stronach mającego kształt rurki korpusu 110. Każdy zacisk sprężynowy 106 i 108 składa się ze sprężyny 112, rączki 114, ramienia zaciskowego 116 i sekcji kłowej 118. Sprężyny 112 są w przybliżeniu umieszczone prostopadle do korpusu 110, natomiast kły 118 prawie stykają się. W innych rozwiązaniach, sprężyny mogą być zamontowane w taki sposób, że znajdują się pod różnymi kątami względem korpusu. Ramiona zaciskowe 116 i kły 118 są tak usytuowane, że gdy łącznik 100 nie przechodzi przez dającą się przekłuć membranę w celu przepływu płynu, to ramiona zaciskowe 116 i kły 118 osłaniają zaostrzony koniec 120 kaniuli 122 zmniejszając prawdopodobieństwo przypadkowych ukłuć podczas manipulacji nią.

Sekcja zaworu bezigłowego 102 łącznika 100 zawiera głowicę 24 elementu tłokowego mającą otwór 26 (pokazany także na fig. 20), jak przedstawiono i opisano wcześniej.

Na fig. 15 przedstawiono zastosowanie łącznika pokazanego na fig. 14 do fiolki 124 z lekiem. Ramiona 116 łącznika 100 umieszczone są po każdej stronie szyjki 126 fiolki, a ostry koniec kaniuli 122 przebija elastomeryczną przegrodę 128. Przy rozciąganiu ramion 116 operator naciska tak długo na obydwie rączki 114 do wewnątrz, aż kły 118 uwolnią kołnierz 130 otworu fiolki 124, a następnie przebiją przegrodę 128 kolcem, jak pokazano na rysunku. W tym rozwiązaniu na rączkach 114 są umieszczone podłużne występy 129, które ułatwiają operatorowi naciskanie rączek 114 do wewnątrz. Ponieważ naciskanie rączek 114 do wewnątrz powoduje zginanie się sprężyn 112, to mają one skłonność do prostowania się, a zatem następuje zbliżanie kłów 118 do siebie i utrzymywanie ich w styku z szyjką 126 fiolki 124. Kły 118 nie mogą być wyciągnięte poza kołnierz 130 fiolki 124, a zatem zabezpieczają one kaniulę 122 przed odłączeniem się od przegrody 128 fiolki 124. Tarcie kaniuli 122 w przegrodzie 128 sprzyja dodatkowo utrzymaniu łącznika 100 na swoim miejscu. Łącznik bezigłowy, taki jak wewnętrzny stożkowy łącznik typu Luer, można umieścić w bezigłowym otworze łączącym 18, otwierając zawór utworzony przez tłok 44 (nie pokazany) i umożliwiając w ten sposób przepływ płynu. Płyn można wprowadzić do fiolki 124, na przykład w celu zmieszania, oraz wyprowadzić z fiolki, na przykład w celu podania pacjentowi. W otworze łącznika bezigłowego przedstawionego na fig. 15 znajduje się także wewnętrzne złącze typu Luer-Lock.

Na fig. 16 i 17 pokazano fragment kłów 118. Kły 118 umieszczone są pod pewnym kątem względem ramion zaciskowych 116, który w tym przypadku wynosi 90°, przy czym możliwe są również i inne kąty. Na każdym kle 118 znajduje się skośna krawędź 132 dając w rezultacie ostra krawędź wewnętrzną i dwa ostre wierzchołki 134 (widoczne także na fig. 14). Jak widać lepiej na fig. 17, w każdym kle 118 utworzone jest ponadto kołowe wycięcie 136. Ponieważ promień wycięcia 136 nadaje się tylko dla jednego wymiaru szyjki, to jego podstawowym celem jest uformowanie dwóch ostrych wierzchołków 134 na każdym kle 118 w celu sprzężenia szeregu urządzeń do utrzymywania łącznika 100 na swoim miejscu. Wycięcie 136 może ponadto zapewnić dopasowanie łącznika 100 do zaokrąglonego kształtu urządzenia

188 370 właściwych rozmiarach w celu uzyskania lepszego styku powierzchniowego pomiędzy kłem 118 i urządzeniem.

Na fig. 18, pokazano przekrój niektórych elementów, w układzie, gdy łącznik 100 został połączony z otworem iniekcyjnym woreczka z płynem. Miejsce iniekcji woreczka z płynem składa się z cienkiej plastikowej membrany 139, przez którą przechodzi zaostrzona kaniula 122 w celu utworzenia drogi przepływu płynu z wnętrzem woreczka i jego zawartością. Dzięki działaniu sprężyn 112 kły 118 sczepiająsię z rurką 138 woreczka. Woreczek z płynem zawiera rurkę uszczelniającą 140 tworzącą część otworu woreczka. Rurką uszczelniająca 140 została połączona za pomocą łącznika 100 w sposób szczelny dla płynu. Korpus 110 łącznika 100 zawiera część stożkową 142 umieszczona pomiędzy podstawą 144 zaostrzonej kaniuli 122, która ma promień większy niż kaniula 122, oraz częścią uszczelniającą 146 korpusu 110. Część uszczelniająca 146 ma tak dobrane rozmiary, że zapewnia ciasne dopasowanie pomiędzy nią i średnicą wewnętrzną rurki uszczelniającej 140 woreczka w celu utworzenia uszczelnienia dla cieczy. Żaden płyn kapiący z przebitej membrany 139 woreczka nie może przejść przez uszczelnienie utworzone przez część uszczelniającą 146 i rurkę 140. Zatem łącznik 100 można pozostawić w swoim położeniu w rurce uszczelniającej 140 celem późniejszego użycia. Część stożkowa 142 na korpusie 110 łącznika 100 wspomaga wprowadzenie zaostrzonej kaniuli 122 i części uszczelniającej 146 do rurki uszczelniającej 140 woreczka w celu łatwiejszego połączenia. Dla całkowitego wprowadzenia korpusu 110 łącznika 100 do rurki uszczelniającej 140 i utworzenia uszczelnienia dla płynu przeważnie wykorzystuje się ruch skrętny.

Na fig. 19 przedstawiono zastosowanie łącznika 100 z fig. 18. Woreczek 138 z roztworem odwraca się i zawiesza na wieszaku 148, po czym wprowadza się łącznik 100, który przebija cienką membranę woreczka 138, jak przedstawiono na fig. 18, a zatem powstaje połączenie z płynem leczniczym 150 znajdującym się w woreczku 138. Do sekcji zaworu bezigłowego 102 łącznika 100 wprowadzono strzykawkę w celu wyciągnięcia płynu 150 z woreczka 138 lub wprowadzenia płynu do woreczka 138. Inny otwór woreczka 138 połączony jest z zestawem 152 do podawania pacjentowi płynu, zawierającym zaostrzoną kaniulę (nie pokazana) przebijającą otwór woreczka 138, rurkę oraz kaniulę podłączoną do pacjenta 154. Dla regulacji podawania pacjentowi 154 płynu leczniczego 150 na zespole rurek pracuje dozująca pompa infuzyjna w sposób znany specjalistom w tej dziedzinie, odmierzająca dokładnie pacjentowi płyn 150. Chociaż nie jest to wyraźnie pokazane, to pompa infuzyjna składa się w tym przypadku z palców perystaltycznych i płyty dociskowej (nie pokazanych) do dokładnej regulacji przepływu płynów leczniczych przez rurkę 152 do pacjenta 154.

Ponieważ szyjka woreczka, z którą sczepiają się kły 118, wykonana jest ze sprężystego materiału plastikowego, to ostra krawędź 135 kłów 118 chwyta za woreczek 138. Poza tym istnieje znaczne tarcie pomiędzy częścią uszczelniającą 146 i rurką 140, tak że jest mało prawdopodobne, aby łącznik 100 wypadł z woreczka 138 wskutek ciężaru strzykawki 151, nawet przy całkowitym jej napełnieniu. Ustawienie kłów 118 pod pewnym kątem do ramion 166 zapobiega rozłączeniu się z woreczkiem 138, ponieważ przed odjęciem łącznika 100 od woreczka 138 kły 118 natrafiają pewnie na kołnierz 145 woreczka 138 utworzony przez membranę 139. Siła sprężyny 112 jest dostatecznie duza, aby zapobiec wysunięciu się ramion 118 na zewnątrz pod działaniem własnego ciężaru lub w reakcji na ciężar strzykawki.

Długość sprężyn oraz długość ramion są tak dobrane, aby sczepić się z powodzeniem z każdym urządzeniem, przy którym można stosować łącznik medyczny. Ponieważ sprężyny i ramiona są stosunkowo długie, to sczepiają się one z powodzeniem zarówno z dużymi, jak i małymi urządzeniami. Przy wybranych zastosowaniach długość każdego z nich można zmniejszyć, zgodnie z wymaganiami.

Można stwierdzić, że łącznik 100 przystosowuje przebijalną membranę woreczka do połączenia bezigłowego. Łącznik 100 można pozostawić na swoim miejscu, gdy woreczek jest łączony, rozłączany i ponownie łączony z zestawami do podawania leku, zgodnie z wymaganiami. Łącznik 100 jest cieczoszczelny względem rurki uszczelniającej 140 woreczka 138 i zawiera wewnętrzny oraz całkowicie zintegrowany zawór bezigłowy 102. Dzięki temu tak długo jak łącznik jest nie połączony z łącznikiem 100, to nie ma żadnego przepływu płynu.

188 370

Na fig. 20 przedstawiono łącznik 100 z fig. 14, rozłożony na części. W tym rozwiązaniu łącznik 100 składa się tylko z trzech części: łącznika typu Luer 16, elementu tłokowego 44 i sekcji zaostrzonej kaniuli 122. Sekcja zaostrzonej kaniuli 122 wykonana jest z jednego elementu i składa się ze sprężyn, rączek, ramion, kłów, części uszczelniającej, części stożkowej oraz zaostrzonej kaniuli. Element tłokowy 44 jest zamontowany tarciowe w sekcji zaostrzonej kaniuli 122, jak jest to widoczne bardziej wyraźnie na fig. 18. Utworzony jest także rowek 32, ściśle dopasowany do elementu tłokowego 44 i utrzymujący go. Dla łatwiejszego montażu, w ściance bocznej sekcji zaostrzonej kaniuli 158 umieszczony jest odpowietrznik 160 umożliwiający odpływ powietrza w czasie montażu ściśle dopasowanego elementu tłokowego 44 w rowku 32. Przy końcowym montażu łącznika 100 najbliższy koniec 161 sekcji zaostrzonej kaniuli 158 jest łączony droga zgrzewania ultradźwiękowego z łącznikiem typu Luer 16. Taka mała liczba części składowych oraz łatwość montażu daje obniżenie kosztów łącznika medycznego 100. W innych rozwiązaniach do konstrukcji łącznika można wykorzystać większą liczbę części składowych. Zaostrzona kaniula 122 może być, na przykład, oddzielną częścią połączoną z podstawą 144 wykonaną z metalu.

Na fig. 21 i 22 przedstawiono dwa różne rozwiązania rączek.

Na fig. 21 rączka 162 składa się tylko z jednego zakrzywionego segmentu umieszczonego na sekcji zaworu bezigłowego, po stronie sprężyn. Operator naciska rączki 162 kierunku do wnętrza korpusu 110 otwierając kły 118.

Na fig. 22 każda rączka 164 składa się z dwóch zakrzywionych segmentów, usytuowanych na zaostrzonej kaniuli po stronie sprężyn, dla palców operatora lub kciuka i palców. Operator ciągnie za rączki 164 rozdzielając kły 118.

Zatem widać, że opisany został łącznik uniwersalny. Taki projekt łącznika, w którym zaostrzona kaniula jest zabezpieczona przed przypadkowym ukłuciem operatora, może być ponadto wykorzystany z powodzeniem do przystosowania przebijalnej przegrody do współpracy z urządzeniami bezigłowymi. Zarówno zaostrzona kaniula, jak i bezigłowy łącznik, znajdują się w jednym łączniku, a zatem nie ma potrzeby stosowania dwóch urządzeń. Do zabezpieczenia zaostrzonej kaniuli nie stosuje się ograniczającej, jednowymiarowej nakładki ochronnej. Ramiona ochronne według wynalazku odsuwają się na boki przy wkładaniu zaostrzonej kaniuli, a zatem umożliwiają wykorzystanie łącznika dla szerokiej gamy urządzeń. Zatem w przypadku takiego łącznika nie ma potrzeby trzymania na składzie różnych łączników o różnych rozmiarach, ponieważ łącznik według wynalazku można dopasować do wielu urządzeń o różnych wielkościach. Łącznik można, na przykład, łączyć z powodzeniem z woreczkami do roztworów, probówkami do krwi, fiolkami z lekiem, miejscami w kształcie litery Y oraz umieszczonymi przed szczelinami i pozbawionymi szczeliny miejscami iniekcyjnymi. Długość zaostrzonej kaniuli jest tak dobrana, że jest ona dłuższa niż największa grubość przegrody, natomiast długość ramion i sprężyn jest dostateczna dla dopasowania do wyżej wymienionych urządzeń. Dzięki małej liczbie części składowych tworzących łącznik objętość początkowa jest znacznie zmniejszona, a martwa przestrzeń w łączniku, w której zbiera się płyn, jest znacznie zmniejszona lub całkiem wyeliminowana. W wyniku tego więcej płynu dochodzi do pacjenta i traci się mniej płynu w całości urządzenia lub w łączniku.

Możliwe są rozwiązania alternatywne, co jest oczywiste dla specjalistów w tej dziedzinie. W jednym przypadku zaostrzoną kaniulę można wyposażyć w zadzior lub zadziory, dzięki czemu kaniula, która jest już raz umieszczona w przegrodzie, nie może być z niej usunięta.

Na fig. 23 i 24 przedstawiono alternatywne rozwiązanie łącznika medycznego 166. W tym rozwiązaniu zaostrzona kaniula 168 umieszczona jest w szeregu ochronnych nakładek. W tym przypadku, zewnętrzna nakładka ochronna 170 ma przynajmniej taką sama długość jak zaostrzona kaniula 168, zabezpieczając w ten sposób operatora łącznika 166 przed ukłuciem przez kaniulę 168. W pobliżu otwartego końca 174 zewnętrznej nakładki ochronnej 170 utworzony jest występ 172. Występ 172, znajdujący się dookoła wewnętrznej powierzchni zewnętrznej nakładki 170 pomaga w utrzymaniu łącznika 166 na miejscu nad przekłuwanym miejscem. Gdy nakładka 170 dociskana jest do tego miejsca, to występ 172 zakleszcza się, na przykład, na kołnierzu i utrzymuje łącznik 166 w swoim położeniu.

188 370

Alternatywnie, do występu 172 przedstawionego na fig. 23, który jest usytuowany obwodowo na całej powierzchni wewnętrznej, na fig. 24 przedstawiono takie rozwiązanie, w którym na zewnętrznej nakładce ochronnej 170 utworzono ramię 176 drogą uformowania w kierunku osiowym dwóch wycięć 177. Jakkolwiek nie pokazano, to występ 172 można utworzyć na wewnętrznej powierzchni ramienia 176, i działa on w ten sam sposób jak w przypadku występu przedstawionego na fig. 23. Ponieważ wycięcia 177 tworzące ramię 176 są stosunkowo długie, to ramię 176 może poruszać się na zewnątrz i do wewnątrz względem nakładki ochronnej 170. Jego połączenie z nakładką 170 działa jak sprężyna popychając ramię 176 z powrotem do swojego położenia względem nakładki 170.

Powracając do przekroju pokazanego na fig. 23 wewnętrzna nakładka ochronna 178 umieszczona jest koncentrycznie względem zaostrzonej kaniuli 168, podobnie jak zewnętrzna nakładka ochronna 170, i jest od niej krótsza. Wewnętrzna średnica wewnętrznej nakładki ochronnej 178 jest tak dobrana, aby ściśle pasować do elastomerycznej przegrody wyposażonej w otwór iniekcyjny dla woreczków do roztworu. Wciskanie elastomerycznej przegrody w wewnętrzną, nakładkę ochronną 178 wytwarza uszczelnienie dla płynu. Zaostrzona kaniula 168 jest dostatecznie długa, aby przebić plastykową membranę otworu iniekcyjnego woreczka z roztworem, jak to pokazano na fig. 18, ponieważ przegroda elastomeryczna (nie pokazana) jest uszczelniana za pomocą wewnętrznej nakładki ochronnej 178. Przegroda elastomeryczna została usunięta z otworu iniekcyjnego, pokazanego na fig. 18.

Na fig. 23 zewnętrzne złącze 188 typu Luer utworzone jest na jednym końcu łącznika medycznego 166. Zamiast zewnętrznego złącza typu Luer w łączniku medycznym 166 można umieścić zawór bezigłowy, podobnie jak w układzie przedstawionym na fig. 18.

Po przedstawieniu i opisaniu szczególnych postaci wynalazku widoczne jest dla specjalistów w tej dziedzinie, że możną wykonać wiele modyfikacji wynalazku nie odchodząc od jego idei i zakresu. Zgodnie z tym nie zamierza się ograniczyć wynalazku do załączonych zastrzeżeń.

188 370

FIG. 7a

FIG. 7b

188 370

fig. 9

188 370 fig. 10b fig. 1Od

FIG. 1Oc

FIG. 1 Oa

llb

FIG. 7 7 a

FIG.7 7b

188 370

FIG. 13

188 370

114

100

114 fig. 15

134

FIG. 17

188 370

100

fig 22

188 370

469

180

174 /76 fi G. 24

188 370

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 6,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Łącznik medyczny do łączenia miejsca przekłuwania ze złączem wtykowym dla płynu, zawierający korpus mający pierwszy koniec i drugi koniec, otwór do przepływu płynu oraz wewnętrzny kanał cieczowy, znamienny tym, że na pierwszym końcu korpusu (110) jest usytuowana uszczelniona sekcja bezigłowego zaworu (102) zawierająca przepust (18) do przepływu płynu, w którym jest umieszczone wtykowe złącze dla płynu, zaś na drugim końcu korpusu (110) jest usytuowana sekcja (104) zaostrzonej kaniuli (122), przy czym kaniula (122) ma zaostrzona końcówkę (120) oraz wewnętrzny kanał dla płynu łączący przepływowo przepust (18) do przepływu płynu sekcji bezigłowego zaworu (102) z zaostrzoną kaniula (122), a ponadto do korpusu (110) jest przymocowane pierwsze ramię zaciskowe (116), które sięga do końcówki (120) zaostrzonej kaniuli (122), zaś na dalszym końcu pierwszego ramienia zaciskowego (116) jest usytuowany kieł (118), zwrócony w kierunku zaostrzonej kaniuli (122), przy czym pierwsze ramię zaciskowe (116) i kieł (118) osłaniają zaostrzoną końcówkę (120) a ponadto do pierwszego ramienia zaciskowego (116) jest przymocowana rączka (114,164) tak, że przyłożenie odpowiedniej siły do rączki (114), (164) powoduje odsunięcie kła (118) pierwszego ramienia zaciskowego (116) od zaostrzonej końcówki (120) kaniuli (122).
2. Łącznik medyczny według zastrz. 1, znamienny tym, że uszczelniona sekcja bezigłowego zaworu (102) jest zamontowana przesuwnie między pierwszym położeniem, w którym zawór (102) jest zamknięty, a drugim położeniem, w którym zawór (102) jest otwarty i płyn płynie.
3. Łącznik medyczny według zastrz. 1, znamienny tym, że z pierwszym ramieniem zaciskowym (116) jest połączona sprężyna (112) dociskająca pierwsze ramię zaciskowe (116) do zaostrzonej końcówki (120) kaniuli (122).
4. Łącznik medyczny według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera również drugie ramię zaciskowe (116) przymocowane do korpusu (110) naprzeciwko pierwszego ramienia (116), które również sięga do końcówki (120) zaostrzonej kaniuli (122) a na jego dalszym końcu jest umieszczony kieł (118) zwrócony w kierunku zaostrzonej kaniuli (122) osłaniający ją
5. Łącznik medyczny wdług zastrz. 4, znamienny tym, że do drugiego ramienia zaciskowego (116) jest przymocowana rączka (114), (164) tak, że przyłożenie odpowiedniej siły do rączki (114), (164) powoduje odsunięcie kła (118) drugiego ramienia zaciskowego (116) od zaostrzonej końcówki (120) kaniuli (122).
6. Łącznik medyczny do łączenia miejsca przekłuwania ze złączem wtykowym dla płynu, zawierający korpus mający pierwszy koniec i drugi koniec, otwór do przepływu płynu oraz wewnętrzny kanał cieczowy, znamienny tym, że na pierwszym końcu korpusu (167) jest umieszczone złącze gniazdowe (171), mające przepust do przepływu płynu, zaś na drugim końcu korpusu (Ί67) jest usytuowana zaostrzona kaniula (168), przy czym kaniula (168) ma zaostrzona końcówkę (169), wewnętrzny kanał dla płynu, łączący przepływowo przepust do przepływu płynu rejonu złącza gniazdowego (171) z zaostrzoną kaniula (168), zaś do korpusu (167) jest przymocowana pierwsza nakładka ochronna (178), otaczająca zaostrzoną kaniulę (168) poza zaostrzoną końcówką (169) i druga nakładka ochronna (170), otaczająca zaostrzoną kaniulę (168), przy czym druga nakładka ochronna (170) ma długość co najmniej taka samą jak zaostrzona kaniula (168).
7. Łącznik medyczny według zastrz. 6, znamienny tym, że druga nakładka ochronna (170) jest dłuższa niż pierwsza nakładka ochronna (178) i jest usytuowana na zewnątrz pierwszej nakładki ochronnej (170).
8. Łącznik medyczny według zastrz. 7, znamienny tym, że w drugiej nakładce ochronnej (170) są umieszczone dwa wydłużone wycięcia (177) formując ramię (176).
9. Łącznik medyczny według zastrz. 8, znamienny tym, że na wewnętrznej powierzchni ramienia (176) znajduje się występ (172).

188 370
10. Łącznik medyczny według zastrz. 6, znamienny tym, że na wewnętrznej powierzchni jednej z nakładek ochronnych (170,, 178) jest utworzony występ (172).
11. Łącznik medyczny według zastrz. 10, znamienny tym, że druga nakładka ochronna (170) jest dłuższa niż pierwsza nakładka ochronna (178) i jest usytuowana na zewnątrz pierwszej nakładki ochronnej (178), zaś występ (172) jest utworzony na drugiej nakładce ochronnej (170).
12. Łącznik medyczny do łączenia miejsca nakłuwania ze złączem wtykowym dla płynu, zawierający korpus, mający pierwszy koniec i drugi koniec, otwór do przepływu płynu oraz wewnętrzny kanał cieczowy, znamienny tym, że na drugim końcu znajduje się część uszczelniająca (146) usytuowana wewnątrz przewodu w miejscu nakłuwania, przy czym wewnątrz przewodu wytwarzane jest uszczelnienie dla płynu, a ponadto na pierwszym końcu korpusu (110) znajduje się zawór bezigłowy (102) mający przepust (18) dla przepływu płynu i zawierający sprężyście deformowany tłok (44) z otworem (26) umieszczony przesuwnie wewnątrz korpusu (110) między pierwszym położeniem w pierwszym końcu korpusu (110), w którym deformowany tłok (44) zamyka otwór (26), a drugim położeniem, w którym nieodkształcony tłok (44) otwiera otwór (26) umożliwiając przepływ płynu, a ponadto na drugim końcu korpusu (110) jest umieszczona kaniula (122) z zaostrzoną końcówką (120), przy czym w drugim położeniu tłoka (44) otwarta jest droga przepływu między pierwszym końcem korpusu (110) a zaostrzoną kaniula (122), a ponadto do korpusu (110) jest przymocowane pierwsze ramię zaciskowe (116), które sięga do końcówki (120) zaostrzonej kaniuli (122), zaś na dalszym końcu pierwszego ramienia zaciskowego (116) jest umieszczony kieł (118), zwrócony w kierunku zaostrzonej kaniuli (122) i osłaniający zaostrzona końcówkę (120), przy czym kieł (118) posiada zaostrzony wierzchołek (134) zwrócony w kierunku zaostrzonej kaniuli (122), a ponadto do pierwszego ramienia zaciskowego (116) jest przymocowana rączka (114, 164) oraz sprężyna (112), przy czym konstrukcja rączki (114, 164) powoduje, że po przyłożeniu siły do rączki (114, 164) kieł (118) pierwszego ramienia zaciskowego (116) odsuwa się od zaostrzonej końcówki (120) kaniuli (122), zaś konstrukcja sprężyny (112) powoduje, że popycha ona popycha dalszy koniec pierwszego ramienia zaciskowego (116) w kierunku zaostrzonej końcówki kaniuli (122), przy czym sprężyna (112) tworzy elastyczne połączenie między pierwszym ramieniem zaciskowym (116) a korpusem (110).
13. Łącznik medyczny według zastrz. 12, znamienny tym, że po przyłożeniu nacisku do rączki (114) w kierunku korpusu (110) łącznika (100) kieł (118) jest odsuwany od zaostrzonej końcówki (120) kaniuli (122).
14. Łącznik medyczny według zastrz. 12, znamienny tym, że po przyłożeniu nacisku do rączki (164) w kierunku przeciwnym, skierowanym od korpusu (110) łącznika (100), kieł (118) jest odsuwany od zaostrzonej końcówki kaniuli (122).
15. Łącznik medyczny według zastrz. 12, znamienny tym, że do korpusu (110) naprzeciwko pierwszego ramienia (116) jest przymocowane drugie ramię zaciskowe (116), które sięga do końcówki zaostrzonej kaniuli (122), zaś na dalszym końcu drugiego ramienia zaciskowego (106) jest umieszczony kieł (118) zwrócony w kierunku zaostrzonej kaniuli (122), który ją osłania, przy czym kieł (118) zawiera zaostrzoną powierzchnię (132) i dwa ostre wierzchołki (134) skierowane w stronę zaostrzonej kaniuli (122).
16. Łącznik medyczny według zastrz. 15, znamienny tym, że na ramionach zaciskowych (116) są usytuowane rączki (114) przy czym po przyłożeniu nacisku do rączek (114) w kierunku korpusu (110) łącznika (100) kły (118) są odsuwane od końcówki zaostrzonej kaniuli (122).
17. Łącznik medyczny według zastrz. 15, znamienny tym, że na ramionach zaciskowych (116) są usytuowane rączki (164) przy czym po przyłożeniu nacisku do raczek (164) w kierunku przeciwnym, skierowanym od korpusu (110) łącznika (100), kły (118) są odsuwane od końcówki zaostrzonej kaniuli (122).
18. Łącznik medyczny według zastrz. 15, znamienny tym, że długości ramion zaciskowych (116) i kłów (118) oraz kąty między kłami (118) a odpowiednimi ramionami zaciskowymi (116) są tak dobrane, aby konstrukcja kłów (118) zapewniła ochronę zaostrzonej końcówki (120) kaniuli (122) i nie pozwoliła na zranienie operatora łącznika (100) aż do momentu, gdy ramiona (116) i kły (118) zostaną odsunięte od zaostrzonej końcówki (120).

188 370
19. Łącznik medyczny według zastrz. 12, znamienny tym, ze długości ramienia zaciskowego (116) i kła (118) oraz kąty między kłem (118) a odpowiednim ramieniem zaciskowym (116) są tak dobrane, aby konstrukcja kła (118) zapewniła ochronę zaostrzonej końcówki (120) kaniuli (122) i nie pozwoliła na zranienie operatora łącznika (100) aż do momentu, gdy ramiona (116) i kieł (118) zostaną odsunięte od zaostrzonej końcówki (120).
20. Łącznik medyczny według zastrz. 12, znamienny tym, że w drugim końcu korpusu (110) znajduje się cześć uszczelniającą (146), która jest usytuowana wewnątrz przewodu w miejscu nakłuwania i konstrukcja korpusu (110) zapewnia uszczelnienie dla płynu między korpusem (110) a przewodem.
21. Łącznik medyczny według zastrz. 20, znamienny tym, że korpus (110) zawiera również część stożkową (142), usytuowaną między zaostrzoną kaniulą (122) a częścią uszczelniającą (146).
22. Łącznik medyczny według zastrz. 12, znamienny tym, że długości zaostrzonej kaniuli (122) i ramienia zaciskowego (116) są dobrane tak, że sięgają miejsc nakłuwania, mających różne rozmiary
23. Łącznik medyczny do łączenia miejsca nakłuwania ze złączem wtykowym dla płynu zawierający korpus, mający pierwszy koniec i drugi koniec, otwór do przepływu płynu oraz wewnętrzny kanał cieczowy, znamienny tym, że na pierwszym końcu korpusu (110) znajduje się zawór bezigłowy (102) obejmujący przepust (18) do przepływu płynu i elastycznie deformowany tłok (44) z otworem (26), umieszczony przesuwnie wewnątrz korpusu (110), między pierwszym położeniem na pierwszym końcu korpusu, w którym deformowany tłok (44) zamyka otwór (26) a drugim położeniem, w którym tłok nieodkształcony otwiera otwór (26), zaś na drugim końcu korpusu (110) znajduje się zaostrzona kaniula (122), która ma zaostrzoną końcówkę (120), przy czym w drugim położeniu tłoka (44) otwarta jest droga dla przepływu płynu między pierwszym końcem korpusu (110) a zaostrzoną kaniula (122), a ponadto do korpusu (110) jest przymocowane pierwsze ramię zaciskowe (116), które ciągnie się do końcówki zaostrzonej kaniuli (122) i na jego dalszym końcu znajduje się kieł (118), zwrócony w kierunku zaostrzonej kaniuli (122) i osłaniający zaostrzoną końcówkę (120).
24. Łącznik medyczny według zastrz. 23, znamienny tym, że zawiera również sprężynę (112) połączona z pierwszym ramieniem zaciskowym (116), przy czym konstrukcja połączenia sprężyny (112) z pierwszym ramieniem zaciskowym (116) powoduje, że sprężyna (112) popycha dalszy koniec pierwszego ramienia zaciskowego (116) w kierunku zaostrzonej końcówki kaniuli (122).
25. Łącznik medyczny według zastrz. 24, znamienny tym, że sprężyna (112) tworzy elastyczne połączenie miedzy pierwszym ramieniem zaciskowym (116) a korpusem (110).
26. Łącznik medyczny według zastrz. 23, znamienny tym, że kieł (118) posiada zaostrzony wierzchołek (134) zwrócony w kierunku zaostrzonej kaniuli (122).
27. Łącznik medyczny według zastrz. 23, znamienny tym, że zawiera również drugie ramię zaciskowe (116) przymocowane do korpusu (110) naprzeciwko pierwszego ramienia (116), które sięga końcówki zaostrzonej kaniuli (122) i na dalszym jego końcu znajduje się kieł (118) zwrócony w kierunku zaostrzonej kaniuli (122), przy czym konstrukcja pierwszego ramienia zaciskowego (116) z kłem (118) zapewnia osłonę zaostrzonej kaniuli (122).
28. Łącznik medyczny według zastrz. 27, znamienny tym, ze każdy kieł (118) ma zaostrzoną powierzchnie (132) i dwa ostre wierzchołki (134) zwrócone w kierunku zaostrzonej kaniuli (122).
29. Łącznik medyczny według zastrz. 27, znamienny tym, że każdy kieł (118) zawiera wcięcie (136) zwrócone w kierunku zaostrzonej kaniuli (122).
30. Łącznik medyczny według zastrz. 27, znamienny tym, że zawiera również rączkę (114) (164) przymocowaną do każdego z ramion zaciskowych (116), przy czym konstrukcja rączek (114,164) powoduje, że po przyłożeniu odpowiedniej siły do rączek (11^^, 164) kły (118) ramion zaciskowych (116) odsuwają się od zaostrzonej końcówki (120) kaniuli (122).
31. Łącznik medyczny według zastrz. 30, znamienny tym, że rączki (114) są umieszczone na ramionach zaciskowych (116), przy czym konstrukcja rączek (114) powoduje, ze po

188 370 przyłożeniu nacisku do rączek (114) w kierunku korpusu (110) łącznika (100) kły (118) odsuwają się od zaostrzonej końcówki kaniuli (122).
32. Łącznik medyczny według zastrz. 30, znamienny tym, że rączki (164) są umieszczone na ramionach zaciskowych (116) przy czym konstrukcja rączek (114) powoduje, że po przyłożeniu nacisku do rączek (114) w kierunku przeciwnym, skierowanym od korpusu (110) łącznika (100) kły (118) odsuwają się od zaostrzonej końcówki (120) kaniuli (122).
33. Łącznik medyczny według zastrz. 27, znamienny tym, że długości ramion zaciskowych (116) i kłów (118) oraz kąt między kłami (118) a odpowiednimi ramionami zaciskowymi (116) są dobrane tak, że konstrukcja kłów (118) powoduje, że kły (118) osłaniają zaostrzona końcówkę kaniuli (122) nie pozwalając, aby zaostrzona końcówka (120) zraniła operatora łącznika, do czasu, gdy ramiona (116) i kły (118) są odsunięte od zaostrzonej końcówki (120).
34. Łącznik medyczny według zastrz. 23, znamienny tym, że zawiera również rączkę (114, 164), przymocowana do pierwszego ramienia zaciskowego (116), przy czym konstrukcja rączki (114, 164) powoduje, że po przyłożeniu odpowiedniej siły do rączki (11^^, 164) kieł (118) pierwszego ramienia zaciskowego (116) odsuwa się od zaostrzonej końcówki (120) kaniuli (122).
35. Łącznik medyczny według zastrz. 34, znamienny tym, że rączka (114) jest umieszczona tak, że konstrukcja rączki (114) powoduje, że po przyłożeniu nacisku do rączki (114) w kierunku korpusu (110) łącznika (100) kieł (118) odsuwa się od zaostrzonej końcówki kaniuli (122).
36. Łącznik medyczny według zastrz. 34, znamienny tym, że rączka (164) jest umieszczona tak, że konstrukcja rączki (164) powoduje, że po przyłożeniu nacisku do rączki (164) w kierunku przeciwnym, skierowanym od korpusu (110) łącznika (100), kieł (118) odsuwa się od zaostrzonej końcówki kaniuli (122).
37. Łącznik medyczny według zastrz. 23, znamienny tym, że długość ramienia zaciskowego (116) i kła (118) oraz kąt między kłem (118) a ramieniem zaciskowym (116) są dobrane tak, że konstrukcja kła (118) powoduje, że kieł (118) osłania zaostrzoną końcówkę kaniuli (122) nie pozwalając, aby zaostrzona końcówka (120) zraniła operatora łącznika (100), do czasu, gdy ramię (116) i kieł (118) są odsunięte od zaostrzonej końcówki(120).
38. Łącznik medyczny według zastrz. 23, znamienny tym, że korpus (110) zawiera w drugim końcu część uszczelniającą (146), która mieści się wewnątrz przewodu, w miejscu nakłuwania zaś konstrukcja korpusu (110) powoduje powstanie uszczelnienia dla płynu między korpusem (110) a przewodem.
39. Łącznik medyczny według zastrz. 38, znamienny tym, że korpus (110) zawiera również część stożkowa (142), która jest usytuowana między zaostrzoną kaniula (122) a częścią uszczelniaj ącą (146).
40. Łącznik medyczny według zastrz. 23, znamienny tym, że długości zaostrzonej kaniuli (122) i ramienia zaciskowego (116) są dobrane tak, że są dostatecznie duże, aby dotrzeć do miejsc przekłuwania o różnych rozmiarach.