PL188470B1 - Kompozycja stosowana przeciw mikroorganizmom w zakażeniach wirusem opryszczki i innych chorobach infekcyjnych - Google Patents

Abstract

1. Kompozycja stosowana w leczeniu opryszczki i innych chorób zakaznych, zawie- rajaca ekstrakt z roslin nalezacych do rodzaju Echinacea, znamienna tym, ze kompozycja zawiera od 2% do 90% wagowych ekstraktu z roslin Echinacea purpurea; od 0,005% do 0,8% wagowych chlorku benzalkoniowego oraz jako rozpuszczalnik i nosnik wode doda- na w ilosci uzupelniajacej sklad kompozycji do 100% wagowych. 5. Zastosowanie kompozycji okreslonej w zastrz. 1 do wytwarzania leku skuteczne- go przeciwko chorobom wywolywanym przez wirus opryszczki typu 1 i wirus opryszczki typu 2. PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest kompozycja stosowana w leczeniu opryszczki i innych chorób zakaźnych, zawierająca ekstrakt z roślin należących do rodzaju Echinacea, przy czym kompozycja zawiera od 2% do 90% wagowych ekstraktu z roślin Echinacea purpurea; od 0,005% do 0,8% wagowych chlorku benzalkoniowego oraz jako rozpuszczalnik i nośnik wodę dodaną w ilości uzupełniającej skład kompozycji do 100% wagowych.

Korzystnie kompozycja zawiera od 40% do 60% wagowych ekstraktu z roślin Echinacea purpurea; od 0,02% do 0,30% chlorku benzalkoniowego i od 20% do 60% wody.

Zawarty w kompozycji ekstrakt z roślin Echinacea purpurea zawiera fitochemikalia wybrane z grupy obejmującej: echinacen, echinacen B, echinaceinę, echinakozyd, estry kwasu kofeinowego, echinolon, enzymy, kwas glukoronowy, inulinę, inuloid, pentadekadien, związki poliacetylenowe, polisacharydy, arabinogalaktan, ramnozę, taniny, PSI (4-O-metyloglukoronoarabinoksylan, M. 35 kD). PSU (kwas ramnoarabinogalaktanowy, M. 450 kD), cynarynę (kwas 1,5-O-di-kofeinochinowy), kwas hikorowy (kwas 2,3-O-di-kofeinowinowy), bomeol, octan bomylu, pentadekano-8(z)-enzon, germakren D, kariofilen, epoksyd kariofilenu, antocyjan, alkaloid pirolizydynowy, amid lipofilowy, amid izobutylowy, poliacetylen, 34

188 470

-O-B-D-glukopiranozyd, tussilaginę, izotussilaginę, izomery dodekaizobutyloamidu, kwas tetraenowy lub kariofileny.

Fitochemikalia zawarte w ekstrakcie z roślin Echinacea purpurea stanowią następujące części wagowe całkowitej masy kompozycji: echinakozyd od 0,3% do 9%, PSI (4-O-metyloglukoronoarabinoksylan, Mr 45 kD) i PSn (kwas ramnoarabinogalaktanowy, Mr 450 kD) od 0,1% do 7%, cynaryna (kwas 1,5-O-di-kofeinochinowy), kwas hikorowy (kwas 2,3-O-di-kofeinowinowy) i ich pochodne od 0,1% do 10,0%, echinolon od 0,2% do 4,0%, echinacen B od 0,2% do 8,0%, echinaceina od 0,1% do 6,0%, antocyjany, w tym cyjanidyno-3-O-B-D-glukopiranozyd i 3-0-(6-O-malonylo)-B-D-glukopiranozyd od 2% 5 do 7%, alkaloidy pirolizydynowe zawierające tussilaginą od 0,01% do 0,06%, izomery dodekaizobutyloamidów i kwas tetraenowy od 0,003% do 0,009% i kariofileny od 0,01% do 2%.

Wynalazek obejmuje także zastosowanie określonej powyżej kompozycji według wynalazku do wytwarzania leku skutecznego przeciwko chorobom wywoływanym przez wirus opryszczki typu 1 i wirus opryszczki typu 2.

Przedstawiamy udoskonalony sposób leczenia i lek, który podany miejscowo szybko łagodzi ból i leczy ubytki wywołane wirusem opryszczki. Korzystne jest, że sposób leczenia oraz lek według wynalazku są bezpieczne, niedrogie i skuteczne. Udoskonalony lek, nazywany również Viracea, stanowi nową kompozycję leczniczą o nowej formule zawierającą składniki przeciw mikrobowe i roztwór. Nowy lek i sposób leczenia przeciw mikrobowego są skuteczne głównie w leczeniu miejscowym infekcji wirusem opryszczki (HSV 1 i HSV 2) i mogą być stosowane w innych, zbliżonych do opryszczki, infekcjach mikrobami łącznie z, lecz nie tylko, takimi jak: ospa wietrzna i wirus cytomegalii. W niektórych warunkach może być przydatne użycie nowego leku ogólnoustrojowo.

Korzystne jest, że udoskonalony sposób leczenia i kompozycja (lek) przedstawione w niniejszym wynalazku nieoczekiwanie zaowocowały zaskakująco dobrymi wynikami. Wstępne badania in vivo polegające na miejscowym podaniu preparatu pokazały, że zmniejsza on ból w ciągu minut i szybko prowadzi do wchłonięcia pęcherzyków u wszystkich badanych osób. Gdy będący przedmiotem wynalazku sposób leczenia i lek zostały podane w fazie wstępnej choroby, infekcja została przerwana i nie obserwowano dalszego jej rozwoju. Badania in vitro nowego sposobu leczenia i leku wykazały jego zaskakująco silne działanie hamujące na wirus opryszczki. Nowy lek jest sporządzony z dostępnych, gotowych składników chemicznych lub produktów i pozwala na bezpieczne, tanie i łatwe dla stosującego leczenie.

Ponieważ nowy lek i preparat przeciw mikrobowy są szczególnie użyteczne dla niezwykle silnego hamowania wirusa opryszczki to mogą one być użyteczne w leczeniu innych chorób wywołanych przez drobnoustroje, takich jak: infekcja wirusem HIV, wirusem EpstainBarra, wirusem brodawczaka, zapaleniu tkanki łącznej, infekcjami spowodowanymi przez gronkowce, paciorkowce, mykobakterie, wirusy grypy i grypy rzekomej, adenowirusem, wirusami zapalenia mózgu i opon mózgowych, arbowirusami, bakteriami beztlenowymi, pikomawirusami, koronawirusami i wirusami syncytialnymi jak również przez wirusa ospy wietrznej i wirusa cytomegalii.

Ta, łatwa w użyciu, przeciw mikrobowa kompozycja, po zastosowaniu zarówno na tkankę w fazie wstępnej infekcji jak i na rumieniowe pęcherzykowate uszkodzenia typowe dla opryszczki, wytwarza umiarkowanie odporną na wodę warstwę okrywającą. Po kontakcie z lekiem obserwuje się słabe uczucie mrowienia. W ciągu minut po zastosowaniu ustaje ból związany z infekcją. Stopniowo, ustępuje obrzęk pachwinowy, gorączka, złe samopoczucie, ból ciała i porażenie nerwów. Zazwyczaj w ciągu dwudziestu jeden godzin ustępują wszystkie objawy zewnętrzne i fizyczne przejawy infekcji, pęcherzyk zasycha i zanika. Szczególnie zaskakującym korzystnym skutkiem wywoływanym przez lek będący przedmiotem wynalazku jest to, że podany w chwili gdy zaobserwuje się pierwsze objawy choroby, w fazie wstępnej, hamuje wszystkie następne objawy i przejawy infekcji. Nie pojawiaaą się wypryski i nie następuje dalsze nasilenie objawów infekcji. Wybuch choroby zostaje dosłownie zatrzymany.

Pożądane jest, aby nowy lek (kompozycja lecznicza) zawierał inhibitory mikrobów hamujące, ograniczające i zatrzymujące infekcje spowodowane przez mikroby, a co za tym idzie wywoływane przez nie choroby. Inhibitory mikrobów mogą być izolatami posiadającymi działanie przeciw mikrobowe, wyciągami z roślin lub substancjami pochodzenia roślinnego sta188 470 nowiącymi część jednej lub kilku szczególnych, niżej wymienionych roślin. Inhibitor mikrobów może składać się z inhibitora wirusów hamującego choroby wywołane przez wirusy takie jak: wirus opryszczki typ 1 (HSV 1), wirus opryszczki typ 2 (HSV 2), wirus varicella zoaster (ospa wietrzna) wirus cytomegali, HIV, wirus Epstain-Barra, wirus brodawczaka, wirus grypy, wirus pseudogrypy, adenowirus, wirus zapalenia mózgu, wirus zapalenia opon mózgowych, arbowirus, arenawirus, pikomawirus, koronawirus i wirusa syncytialnego. Inhibitor mikrobów może również składać się z czynnika hamującego choroby spowodowane bakteriami takimi jak: bakterie powodujące zapalenie tkanki łącznej, gronkowce, paciorkowce, mykobakterie, bakterie wywołujące zapalenie mózgu i bakteryjne zapalenie opon mózgowych oraz bakterie beztlenowe. W pewnych warunkach inhibitor drobnoustrojów może zawierać inhibitor grzybów.

Lepsze wyniki uzyskuje się jeśli stosowane w leku rośliny takie jak Echinacea lub inne rośliny nie są stosowane w postaci surowej, jako nie pocięte i nie poddane uprzedniej obróbce fragmenty. Dla uzyskania lepszego działania lek może zawierać: arabinozę, betainę., celulozę, miedź, fruktozę, kwasy tłuszczowe, galaktozę, glukozę, żelazo, potas, białka, żywicę, sacharozę, siarkę, witaminę A, witaminę C, witaminę E i ksylozę.

Dla udoskonalenia leczenia wynalazek dostarcza nową technikę i sposób zwalczania wyżej wymienionych chorób zakaźnych polegający na podaniu inhibitora mikrobów na obszar zarażony mikrobem i utrzymywaniu go na zarażonym obszarze (okolica lub powierzchnia) aż do momentu ustąpienia lub zaniku zewnętrznych objawów i przejawów fizycznych infekcji występujących na zakażonym obszarze. Lek może być podawany przez rozpylanie, nanoszenie gazikiem, opylanie, pędzlowanie, zmywanie gąbką, szczotkowanie, zamaczanie, bezpośrednie użycie leku, powlekanie lub pokrywanie grubą warstwą leku miejsc zarażonych drobnoustrojami takich jak: śluzówka jamy ustnej, śluzówka nosa, tkanka pochwy, tkanka warg sromowych, tkanka odbytu i wokół odbytowa, usta, tkanka podskórna, tkanka oka, spojówka i powieki.

Choć leczenie i lek są szczególnie użyteczne dla hamowania opryszczki i innych chorób infekcyjnych u osób (istot ludzkich) (Homo sapiens), może również znaleźć zastosowanie weterynaryjne dla leczenia infekcji wirusowych i bakteryjnych oraz chorób zakaźnych u zwierząt takich jak: psy, koty, ptaki, konie, krowy, owce, świnie (maciory i knury) i innych zwierząt gospodarczych jak również gryzoni i innych zwierząt spotykanych w ogrodach zoologicznych.

Korzystnie udoskonalony lek, kompozycja lecznicza lub mieszanina stanowi koncentrat fitochemiczny, łączony i podawany równocześnie lub wymiennie z substancją powierzchniowoczynną i nośnikiem, rozpuszczalnikiem lub rozcieńczalnikiem, tak aby uzyskać roztwór leku przeciw mikrobowego.

Ponadto, omawiany roztwór przeciw mikrobom zawiera substancję powierzchniowoczynną o właściwościach przeciw mikrobowych z wyciągiem z roślin. Korzystnie stosuje się kationową substancję powierzchniowo czynną, która może składać się z jednego lub dowolnej liczby czwartorzędowych chlorków amoniowych posiadających 6-18 atomów węgla, takich jak chlorek alkilobenzylodimetyloamoniowy, chlorek alkilodimetyloetylobenzyloamoniowy, chlorek n-alkilodimetylobenzyloamoniowy, chlorek diizobutylofenylooksetoksyetylodimetylobenzyloamoniowy, chlorek N-CuCiąCi^dimetylobenzyloamoniowy, chlorek benzalkoniowy, chlorek oktylodecylodimetyloamoniowy, chlorek didecylodimetyloamoniowy, chlorek dioktylodimetyloamoniowy, chlorek dialkilodimetyloamoniowy, chlorek dialkilometylobenzyloamoniowy, chlorek oktylodecylodimetyloamoniowy, chlorek dimetylobenzyloamoniowy, chlorek laurylodimetylobenzyloamoniowy, o-benzylo-p-chlorofenol, chlorek didecylomętyloamoniowy, chlorek dioktylodimetyloamomowy, chlorek alkilofCiąC^C^diiiietylobenzyloamoniowy, korzystnie chlorek amoniowy jest chlorkiem alkilobenzylodimetyloamoniowym, a najkorzystniej chlorkiem benzalkoniowym. Zakres aktywnych stężeń kationowej substancji powierzchniowo czynnej mieści się w granicach od 5% do 90%, przy czym najlepsze wyniki uzyskiwano dla stężeń od 8% do 20%. Czwartorzędowe sole amoniowe są łatwo dostępne w handlu. W pewnych warunkach korzystnie może być zastosowanie innych substancji powierzchniowo czynnych, takich jak, ale nie tylko: dimetylosulfotlenek (DMSO), kwas glikolowy, enzymatyczne substancje powierzchniowo czynne, amfofilne substancje po6

188 470 wierzchniowo czynne, amfoteryczne i niejonowe substancje powierzchniowo czynne. Substancje powierzchniowo czynne mogą dodatkowo składać się z detergentów, substancji zwilżających, emulgatorów, substancji zapobiegających pienieniu i/lub substancji obniżających napięcie powierzchniowe.

Nośniki są użyteczne dla mieszania składników, utrzymania ich w roztworze i dostarczenia prostego sposobu podania leku na chory obszar zarówno przy pomocy rozpylacza, kroplomierza jak i aplikatora. Najlepsze wyniki uzyskuje się stosując roztwory wodne, korzystnie jałowe wodne nośniki i rozpuszczalniki takie jak: gliceryna, olej mineralny, krzemionka, olej z nasion bawełny, olej kokosowy, olej roślinny, olej z nasion, olej rybi lub zwierzęcy, alkohol, talk, mąka kukurydziana, wosk pszczeli, wosk kamauba, beta karoten, olej z czosnku, olej kamforowy, rozpuszczalne witaminy, rozpuszczalne minerały, olej rzepakowy, olej orzechowy, olej z oliwek, lipozomy, kwas askorbinowy, olej z pierwiosnka, olej z morskich stawonogów (pycnogenol), olej z nasion winogron, lanolina, ethocyn, kolagen, wyciąg z aloesu, propolis, mleczko pszczele, siarczan chondroityny A, glony, EDTA, kwasy tłuszczowe, zioła,' lecytyna, biflawonoidy, olej lub proszek zbożowy, glony, herbaty, octy, kwaśne mleko, kiszonki, kwas askorbinowy, hydra, wyciągi z gruczołów, aminokwasy, psyllium, pochodne roślin lub inne jałowe nośniki. Wyciągi roślinne o działaniu przeciw mikrobowym lub fitochemikalia zawarte w nowym leku i stosowane w leczeniu mogą zawierać: arabinozę, betainę, miedź, wyciąg z rudbeki wąskolistnej, echinaceinę B, echinakozyd, echinol (olej z rudbeki), enzymy, fruktozę, kwasy tłuszczowe, galaktozę, glukozę, kwas glukoronowy, inulinę, olejek inulinowy, żelazo, pentadekadien, pochodne poliacetylenowe, polisacharydy, takie, lecz nie tylko, jak arabinogalaktan, potas, białka, żywice, ramnozę, sacharozę, siarkę, taninę, witaminy A, C i E, ksylozę. Dla uzyskania lepszych wyników koncentraty fitochemikaliów mogą zawierać powyższe związki z wyjątkiem: arabinozy, betainy celulozowej, miedzi, fruktozy, kwasów tłuszczowych, galaktozy, glukozy, żelaza, potasu, białka, żywicy, sacharozy, siarki, ksylozy i witaminy A, C i E.

Korzystnie z fragmentów roślin takich jak: Pimpine/Za anisum, MyroyyZon sp., ArctostaphyZos sp., Carum sp., papryki, Eugenia mytacea, CorZandrum sp., InuZa sp., AZZZum sp., Gent/ana sp., Junzperus sp., CałcnduZa sp., Organum sp., Mentha labiata, Commzphora sp., Plantago sp., Rosmarius sp., Ruta sp., Baptzsa sp., ArtemZsa sp., szałwi lekarskiej, Mentha sp., ParthenZum zntegrifołzum, EucaZyptus sp., astrowatych, korzystnie z rodzaju Echinacea należącego do rodziny astrowatych (Asteriacaea,) konkretnie z Echinacea purpurea, Echinacea angustifolium, Echinacea paZZidae, Echinacea vegetałis, Echinacea atribactiZus i ich odmian i roślin należących do rodziny pozyskuje się wyciągi o właściwościach przeciwdrobnoustrojowych, z których dalej izolowane są fitochemikalia. Najlepsze wyniki uzyskuje się gdy fitochemikalia i środki przeciwdrobnoustrojowe pozyskuje się z ekstraktów uzyskanych z Echinacea purpurea i Echinacea angustifo/ium.

Technologia, sposób leczenia i kompozycja (lek) według wynalazku przynoszą bardzo zachęcające, uzyskiwane niewielkim kosztem, zaskakująco dobre i spójne wyniki. Badania pokazały, że roztwór środka mikrobójczego (lek) i sposób leczenia są wyjątkowo użyteczne do: leczenia i kontrolowania ataków opryszczki, usuwania wirusów, wydłużają okresy uśpienia choroby i wybitnie hamują rozwój wirusa pozostając ogólnie bezpiecznym dla pacjenta i środowiska.

Bardziej szczegółowe wyjaśnienie wynalazku przedstawione jest w poniższym opisie i załączonych zastrzeżeniach patentowych.

Szczegółowy opis korzystne postaci wynalazku.

Środek mikrobobójczy przeciwko wirusowi opryszczki i sposób leczenia pozwalają na zlikwidowanie bólu, leczenie ubytków, szybkie zahamowanie rozwoju choroby i zahamowanie rozwoju wirusów opryszczki typu 1 i 2 (HSV 1 i HSV 2). Pożądane jest, aby stosowane przeciw wirusowi opryszczki środek mikrobobójczy i sposób leczenia całkowicie hamowały jego rozwój, jak również rozwój innych, wywołanych mikrobami chorób, i były bezpieczne oraz nietoksyczne dla ludzi, zwierząt i środowiska.

Środek mikrobobójczy i lek mogą zawierać substancje powierzchniowo czynne i preparaty ziołowe uzyskiwane z ekstraktów roślinnych, fitochemikalia, wydzielone składniki o działaniu mikrobobójczym, wyodrębnione wirusy, inhibitory mikrobów i inhibitory wiru188 470 sów. Korzystna kompozycja o działaniu mikrobobójczym może zawierać: substancje powierzchniowo czynne; wodny rozcieńczalnik; i wyciąg roślinny uzyskiwany z przedstawicieli rodzaju Ec/unacea (E) należącego do rodziny astrowatych (As/eracaea) z gatunków: E. purpurea, E. angustifolia, E pallidae, E vegetalis, E. atrióacti’lus i ich kultywarów. Korzystnie jest gdy preparaty roślinne są ekstraktami i wyciągi zawierają fitochemikalia z Echinacea, które znajdowane są w ekstraktach z: Echinacea purpurea, E pallidaea i E angustifolia. Aby uzyskać najlepsze wyniki w leczeniu środek mikrobobójczy (kompozycja lecznicza) zawiera: kationową substancję powierzchniowo czynną, fitochemikalia z E purpurea i E. angustifolia i sterylny rozcieńczalnik wodny.

Substancja powierzchniowo czynna zapewnia przygotowanie komórek nabłonka na różnorodne działania skierowane przeciwko mikrobom. Substancje powierzchniowo czynne tego typu mogą zawierać czwartorzędowe sole amoniowe posiadające 6-18 atomów węgla. Korzystnie, czwartorzędowa sól amoniowa będąca substancją powierzchniowo czynną jest mieszaniną chlorku alkilodimetylobenzyloamoniowego, którym może być halogenek benzalkoniowy, bromek benzalkoniowy, chlorek benzalkoniowy i najkorzystniej chlorek benzalkoniowy. W leczeniu opryszczki wykazują one 100% aktywność w roztworach wodnych, lecz mogą być również stosowane jako koncentraty. Roztwór może zawierać różne ilości wagowe stężonej substancji powierzchniowo czynnej w zakresie od 0,005% do 0,8%, korzystniej 0,02% do 0,30% i najkorzystniej 0,02 % do 0,26%.

Fitochemikalia występujące w botanicznych gatunkach Echinacea wykaz^ą zadziwiającą aktywność skierowaną przeciw bakteriom, wirusom i niektórym grzybom. Szczegółowy mechanizm ich działania jest nieznany. Gdy bada się je in vivo podając miejscowo na obszary zainfekowane HSV 1 i 2 wykazują pewne skuteczne działanie w leczeniu wybuchów infekcji opryszczki. W testach in vitro wykazuje pewne zdolności hamowania rozwoju HSV 1 i 2.

Stężona mieszanina fitochemikalii zawiera następujące izolowane z roślin składniki, wyciągi roślinne, inhibitory mikrobów i izolowane składniki o działaniu mikrobobójczym: polisacharydy, echinacen, echinaceinę, echinakozyd (ester kwasu kofeinowego), echinolon, echinodiol, enzymy, kwas glukoronowy, arabinogalaktan, ramnozę, PS I (4-O-metylglukoronoarabinoksylan, M.r 35 kD) i PS II (kwas ramnoarabinogalaktanowy, M.r 450 kD), cynarynę (kwas 1,5-di-O kofeinochinowy), kwas (kwas 2,3^fOdi-kofeinowinowy) i ich pochodne, alkiloamidy, ketoalkiny i -alkeny; chinony, olejki w tym bomeol, octan bomylu, pentadekan-8(z)-en-2one, germakren D, kariofylinę, żywicę goździkową, antocyjany, alkaloidy pyrrolizydynowe, amidy lipofilowe, amidy izobutylowe, poliacetyleny.

Dla najlepszego działania uzyskany z koncentratu fitochemikaliów preparat kompozycji o działaniu przeciw mikrobowym zawiera wagowo (liczone względem całkowitej wagi kompozycji leczniczej będącej przedmiotem wynalazku): 0,3-9% echinakoidu, 0,1-7% PS I (4-O-metylglukoronoarabinoksylan, M.r 35 kD) i PS II (kwas ramnoarabinogalaktanowy, M._r 450 kD), 0,1-10% cynaryny (kwas 1,5-di-O-kofeinochinowy) i kwasu (kwas 2,3-O-di-kofeino winowy) oraz ich pochodne; 0,2-4% echinolonu, 0,2-8% echinacyny B, 0,1-6% echinaceiny, 0,2-7% antocyjanów zawierających 3-O-(3-D-glukopyranozyd i 3-O-(6-O-majonyl-βglukopirαnozyd), 0,01-0,06% alkaloidów pirrolizydynowych w tym tusilaginę i izotusilaginę, 0,003-0,009% izomerów dodekaizobutylamidów i kwas 2E, 4E, 8Z, 10E/Z-czteroenolowy i 0,01-2% kariofilenów.

Koncentrat fitochemikali może stanowić 2%-90% wagowych kompozycji leczniczej i roztworu, korzystnie jeśli zawiera nie mniej niż 15% kompozycji i roztworu, a dla osiągnięcia najlepszych wyników zawiera 40%-60% kompozycji leczniczej i roztworu.

Rozcieńczalnik rozpuszcza chlorek benzalkoniowy (substancja powierzchniowo czynna) i koncentrat fitochemikali i może działać jako nośnik do oprysków, sztyftów i zakraplaczy. Korzystnie rozcieńczalnik jest rozcieńczalnikiem wodnym, a najkorzystniej jałowym rozpuszczalnikiem wodnym. Proporcja wody w wodnym roztworze do chlorku benzalkoniowego może wahać się w zakresie od 30 000:1 do 250:1, a korzystnie, przy podawaniu miejscowym waha się w zakresie od 5000:1 do 750:1. Proporcja zawartości wody w roztworze do łącznej zawartości chlorku benzalkoniowego i fitochemikali może mieścić się w zakresie od 2:1 do 100:1, korzystnie w zakresie od 4:1 do 40:1, a najlepsze wyniki można uzyskać przy proporcjach od 6: 1 do 20: 1.

188 470

Dla najlepszego działania udoskonalony sposób leczenia i kompozycja (lek) mikrobobójcza przeciw opryszczce zawiera: 0,02% do 0,3% wagowego chlorku benzalkoniowego, a dla uniknięcia działania toksycznego korzystne jest, aby zawierała mniej niż 0,26%; oraz 40% do 60% wagowych fitochemikali z roślin Echinacea oraz 20% do 60%, a najkorzystniej 29,74% do 59,8% jałowej wody.

Choć woda jest najkorzystniejszym rozpuszczalnikiem i nośnikiem, w pewnych warunkach pożądane może być zastosowanie innych nośników, co pozwala na stosowanie koncentratu w formie aerozolu lub zwiększa stopień jego rozpuszczalności i skuteczności. Pożądane, w pewnych warunkach, może być również dodanie czynnika kontrolującego lepkość roztworu. Ponadto, ponieważ oszacowano trwałość udoskonalonej kompozycji (leku) na opryszczkę na dwa lata, konieczne może być dodanie odpowiedniego środka konserwującego,

W preferowanym sposobie użycia kompozycja lecznicza (lek) stosowana w czasie ataku choroby lub gdy ujawni się wirus opryszczki, korzystnie przy pierwszych objawach stadium wstępnego, takich jak mrowienie, swędzenie lub podrażnienie spowodowane wirusem opryszczki, powinna być podawana miejscowo na zainfekowany obszar. Porażony (zainfekowany) obszar powinien być suchy tak jak tylko jest to możliwe w zależności od miejsca w którym rozwija się choroba. Lek może być nanoszony miejscowo przez; spryskiwanie, zwilżanie wacikiem, nakraplanie lub jakimkolwiek sposobem pozwalającym na powleczenie całego porażonego obszaru. Pokrywanie kompozycją (lekiem) powinno być prowadzone do całkowitego zaniku zewnętrznych objawów choroby, ponawiane zależnie od potrzeb każdorazowo, gdy warstwa pokrywająca ulegnie zmniejszeniu, przykładowo po wzięciu prysznica. Nie zalecane mogą być mydła anionowe i anionowe środki piorące, a zwłaszcza mydła zawierające białka. Korzystne jest, aby zainfekowana powierzchnia przed naniesieniem leku była wymyta, wyczyszczona i wysuszona.

Farmakologia kliniczna.

Preferowaną substancją powierzchniowo aktywną jest chlorek benzalkoniowy. Chlorek benzalkoniowy jest dostępny w handlu w postaci roztworu wodnego pod nazwą handlową Aephiran® i jako taki jest rozprowadzany przez Sanofi Winthrop Pharmaceuticals (dawniej Winthrop Labs.). Chlorek benzalkoniowy jest szybko działającą substancja powierzchniowo czynną przeciwdziałaaącą. infekcji, charakte;r^:^iu^^ią się średnio opóźnionym działaniem. Substancja powierzchniowo czynna działa przeciw bakteriom i niektórym wirusom, grzybom i pierwotniakom. Roztwory chlorku benzalkoniowego w zależności od stężenia działają bakteriostatycznie i bakteriobójczo. Mechanizm działania chlorku benzalkoniowego na bakterie jest nieznany, lecz uważa się, że związany jest z inakify^j^ty^ enzymu. Ogólnie, aktywność chlorku benzalkoniowego wrasta wraz ze wzrostem temperatury i pH. Bakterie gram dodatnie są bardziej wrażliwe na chlorek benzalkoniowy niż bakterie gram-ujemne.

Niefortunnie, chlorek benzalkoniowy jest inaktywowany przez mydła, detergenty anionowe, surowicę i pewne białka.

Z powyższych powodów stosowanie chlorku benzalkoniowego zostało zaniechane w wielu laboratoriach. Gdy w testach in vivo używano miejscowo jedynie chlorku benzalkoniowego okazał się on nieskutecznym względem rozwijających się infekcji opryszczki. W testach in vitro, w których badano wpływ chlorku benzalkoniowego na HSV 1 i 2, ujawniono jego niekorzystnie wysoką toksyczność względem komórek, nawet gdy stosowany był w bardzo rozcieńczonej postaci, co jest niepożądane z medycznego punktu widzenia. Poniżej przedstawiono wzór chemiczny jednego rodzaju chlorku benzalkoniowego. Zastosowane mogą być inne rodzaje chlorku benzalkoniowego.

Chlorek benzalkoniowy

CH₃

188 470

Chociaż surowa, nie poddana obróbce i nie frakcjonowana Echinacea jest zasadniczo nieużyteczna w leczeniu opryszczki, stwierdzono że pewne, lecz nie wszystkie, frakcje i wyciągi z Echinacea (jak opisano powyżej) dostarczają fitochemikalii, frakcji o działaniu przeciw mikrobowym, ekstraktów i inhibitorów mikrobów, które są skuteczne w zwalczaniu wirusa opryszczki i innych chorób infekcyjnych. Jak stwierdzono uprzednio stężona mieszanina fitochemikaliów zawiera następujące wydzielone składniki, wyciągi z roślin, inhibitory mikrobów i frakcje o działaniu przeciw mikrobowym: polisacharydy, echinacen, echinaceinę, echinakozyd (ester kwasu kofeinowego), echinolon, echinadiol, enzymy, kwas glukoronowy, inuloid, pentadekadien, pochodne poliacetylenu, arabinogalaktan, ramnozę, PS I (4-0-metylglukoronoarabinoksylan, M._r 35 kD) i PS II (kwas ramnoarablnogalaktanowy, M._r 450 kD), cynarynę (kwas 1,5-di-O-kofeinochinowy), kwas (kwas 2,3-O-di-kofeinowinowy) i ich pochodne, alkiloamidy, ketoalkiny i -alkeny; chinony, oleje w tym bomeol, octan bomylu, pentadekan-8(z)-en-2one, germakren D, kariofylinę, żywicę goździkową, antocyjany, alkaloidy pyrrolizydynowe, amidy lipofilowe, amidy izobutylowe, poliacetyleny. Skład chemiczny pewnych ekstraktów roślinnych z Echinacea pokazano poniżej.

Kiedy fitochemikalia z Echinacea (frakcja o działaniu przeciw mikrobowym, wyciągi roślinne i inhibitory mikrobów) zmieszano, połączono i podawano z substancją powierzchniowo czynną, korzystnie z chlorkiem benzalkoniowym i jałowym wodnym nośnikiem, wyniki zwalczania (leczenia) wirusa opryszczki i innych chorób infekcyjnych, były nieoczekiwanie i zaskakująco dobre i dramatycznie wzrastała skuteczność działania kompozycji (leku - preparatu mikrobobójczego). Kiedy synergistycznie działającą kompozycję (lek) badano in vivo, przez podanie miejscowe, infekcje spowodowane wirusem opryszczki ulegały natychmiastowemu zahamowaniu. Gdy synergistycznie działającą kompozycję (lek) badano in vitro, powierzchniowo czynna substancja chlorek benzalkoniowy był znacząco mniej toksyczny i w zakresie bezpiecznego działania posiadał większą zdolność hamowania wirusów HSV 1 i 2. Efekt synergistyczny wynikający z łączenia fitochemikaliów Echinacea i substancji aktywnej powierzchniowo pokazano i obserwowano przez zademonstrowanie szybkiego upłynniania składników w trakcie mieszania i słabe właściwości adhezyjne ujawniane przez roztwór. Co więcej, chemiczne właściwości fitochemikaliów z Echinacea, substancji powierzchniowo czynnej i wodnego nośnika zwiększały stabilność i reaktywność, co jest użyteczne w leczeniu chorób infekcyjnych.

Kompozycja (lek) może być stosowana w różnych rozcieńczeniach na: śluzówki nosa i jamy ustnej; tkankę pochwy; tkankę warg sromowych; tkanki odbytu i wokół odbytową, tkankę prądową, tkankę skórną i odkrytą tkankę podskórną; a w wyższych stężeniach w infekcjach oczu. Zmiana stężenia leku umożliwia jego podawanie pozajelitowe. Stosowanie leku w postaci czopków dopochwowych lub dojelitowych może być niewskazane, jak również podawanie go do kanału ucha, w postaci okluzyjnego opatrunku, lub w postaci pokarmu bowiem mogą one powodować podrażnienia i stany zapalne. Stosowanie leku w leczeniu infekcji grzybami beztlenowymi może być niewskazane ponieważ pewne grzyby mogą być na niego oporne.

188 470

Przykłady 1-7

Badania in vivo.

We wstępnym, miejscowym stosowaniu, podjęto badania in vivo, których celem była ocena wyników sposobu leczenia i leku według wynalazku jakiemu poddano siedem osób, u których stwierdzono zakażenie wirusem HSV 1 lub 2. Pacjenci byli traktowani miejscowo lekiem zawierającym chlorek benzalkoniowy jako substancję powierzchniowo czynną w roztworze wodnym (w stosunku 1 : 750) w połączeniu z wyciągiem z Echinacea purpurea w postaci sproszkowanej i zawierającej uprzednio wymienione fitochemikalia. Podawanie kompozycji przeprowadzano dwustopniowo, po pierwsze zwilżając zaatakowany obszar lub pęcherzyki chlorkiem benzalkoniowym, będącym substancją powierzchniowo czynną, w roztworze wodnym przez rozpylenie, wklepanie, lub użycie wkraplacza; następnie pokrywając zwilżony obszar warstwą sproszkowanych fitochemikaliów przy pomocy wacika lub ręcznie posypując proszkiem zakażony obszar. Ważnym elementem leczenia było całkowite pokrycie chorego obszaru na czas trwania ataku choroby. Dlatego zaatakowany obszar utrzymywano przykryty leczniczą kompozycją uzupełnianą w miarę potrzeb.

Sześć z pośród siedmiu pacjentów było kobietami, jeden mężczyzną. Na początku badań mężczyzna miał 38 lat, a kobiety 8, 27, 30, 32, 38 i 39 lat. W ciągu około sześciu tygodni wystąpiło dwanaście ataków infekcji. Dziewięć z nich wywołała postać genitalna HSV 2, a trzy HSV 1 powodujący powstanie opryszczki na wardze. U kobiet w wieku 8 i 27 lat obserwowano HSV 1 (zimno na wardze). Kobiety 30 letnia, 38 letnia i 39 letnia ujawniały zakażenia spowodowane HSV 2 (postać genitalna). U 38 letniej kobiety występował również HSV 1 powodujący powstanie zimna na wardze. U mężczyzny ujawniał się HSV 2 (postać genitalna). Wszystkie poddane testom osoby posiadały dobrze udokumentowane historie choroby i wykazywały ich typowy przebieg. Dla uzyskania obiektywnych danych, żadna z poddanych testom osób nie wiedziała nic o charakterze stosowanego leczenia lub jakimkolwiek działaniu leku. W powtórzonych testach badanym powiedziano, że placebo może być wmieszane w próbki preparatu.

W siedmiu przypadkach składnik o działaniu przeciw mikrobowym (mikrobobójczy) był nanoszony bezpośrednio na tkankę w czasie wstępnego stadium choroby. W pięciu przypadkach składniki o działaniu przeciw mikrobowym nanoszono bezpośrednio na pęcherzyki. W miarę potrzeb warstwę leku uzupełniano nanosząc dodatkową porcję składnika przeciw mikrobowego.

Obserwacje: Przy każdorazowym nanoszeniu leku, każda z osób (obiekty testu) zgłaszała uczucie mrowienia trwające kilka sekund. Zgłaszały one również znaczące przywieranie leku (przeciw mikrobowego) do pęcherzyk(ów)a lub chorego miejsca.

Przyleganie kompozycji do tkanki nabłonka utrzymywało się w pewnym stopniu nawet po kąpieli pod prysznicem lub spłukaniu wodą badanego miejsca.

Wyniki: w przypadku 7 osób poddanych leczeniu lekiem wyniki były zaskakująco dobre i bardzo zgodne ze sobą. W każdym przypadku obiekt badań radośnie donosił, że gdy kompozycja (lek) została naniesiona na chorą powierzchnię, ból całkowicie ustawał w ciągu 10 do 20 minut, podczas gdy wcześniej nie zdarzyło się, aby cokolwiek mogło zmniejszyć odczuwany przez nie ból. W siedmiu przypadkach, gdy preparat (lek) był podawany w fazie wstępnej choroby, osoba testowana donosiła o ustąpieniu bólu, wszystkie objawy, które uprzednio nasilały się, aż do pełnego rozwoju choroby ustąpiły i nigdy nie doszło do jej rozwinięcia. Wszystkie zewnętrzne symptomy i objawy opryszczki zanikły w ciągu kilku godzin po podaniu leku. W pięciu przypadkach, gdzie preparat (lek) był nanoszony na rozwinięte pęcherzyki, pacjenci donosili o ustaniu bólu w ciągu minut, a w ciągu dwóch do czterech godzin zanikało pieczenie, swędzenie i podrażnienie, w ciągu dwudziestu jeden godzin pęcherzyki zasychały i zanikały. We wszystkich przypadkach poważniejsze objawy choroby taicie jak: gorączka, złe samopoczucie, wysięki z pachwiny, sączące się wrzody i bolesne oddawanie moczu zanikały w momencie podania leku.

Następnie, gdy badanym dostarczano kompozycję (lek) zgodnie z ich potrzebami celem sprawdzenia jego wpływu na przyszłe nawroty choroby, donoszono, że jeśli wystąpią wczesne objawy rozwoju choroby sygnalizując wystąpienie jej fazy wstępnej, to gdy zgodnie z zaleceniami badana osoba stosowała kompozycję (lek) to następowało całkowite zatrzymanie roz188 470 woju choroby, a dalsze jej objawy nigdy nie nastąpiły. Znaczące jest, że u osoby, u której w ciągu roku następowało kilka nawrotów choroby zaobserwowano znaczące wydłużenie okresu latencji. W ciągu następnych trzech lat osoba, u której przez cztery lata co miesiąc obserwowano ostre nawroty choroby poinformowała, że od kiedy stosuje preparat (lek) to od roku nie miała nawrotów choroby.

Dodatkowe obserwacje: badany mężczyzna poinformował, że po nałożeniu leku na chory obszar we wstępnej fazie rozwoju choroby brał prysznic i przez następne 30 godzin nie pamiętał uzupełnić ubytku leku. W konsekweńcji zaczęło rozwijać się kilka pęcherzyków. Badany uzupełnił ubytki preparatu (leku) i utrzymywał porażony obszar pokryty preparatem. W konsekwencji po 21 godzinach nastąpił zanik choroby, który nastąpił tak jak to obserwowano u innych badanych ludzi.

Kolejna obserwacja wskazuje, że siła działania kompozycji (leku) może zostać osłabiona lub może stać się on mniej efektywna, gdy w używanym mydle znajdują się pewne białka. Jedna z poddawanych testom kobiet, mogła być nadmiernie gorliwa w myciu porażonej powierzchni ciała przed naniesieniem preparatu (leku). Zdarzyło się to przy trzecim ataku choroby, podczas gdy przy dwóch poprzednich podawanie kompozycji (leku) uwieńczone było sukcesem. W tym przypadku po naniesieniu preparatu (leku) nie obserwowano znajomego mrowienia, a objawy choroby nie ustąpiły. W okoio 24 godziny po rozpoczęcia leczenia atak choroby nasilił się osiągając stadium charakteryzujące się występowaniem pęcherzy poprzedzonego wszystkimi objawami choroby. Poinstruowano ją, aby spłukała wszelkie ślady mydła, osuszyła powierzchnię, a następnie naniosła kompozycje (lek). Po wykonaniu czynności zgodnych z instrukcją, kobieta poinformowała, że atak choroby całkowicie ustąpił, tak jak to miało miejsce po naniesieniu preparatu przy dwóch poprzednich atakach choroby.

Przykłady 8-13

Badania dermatologiczne i weterynaryjne.

Dla ustalenia czy stosowanie kompozycji leczniczej (leku) nie powoduje reakcji alergicznej przeprowadzono na zwierzętach wszelkie możliwe testy, W badaniach użyto sześciu zwierząt. Były to 3 samice królików (wiek nieznany), 2 psy (1 samica dwuletnia i jeden 9 letni samiec), jeden trzy letni wykastrowany kot. Kompozycję (lek) nanoszono zwierzętom w uprzednio opisany sposób na wewnętrzną powierzchnię małżowiny usznej zwierzęcia. We wszystkich przypadkach poddany testom obszar trzymano przykryty kompozycją przez dwadzieścia cztery godziny, co odpowiadało czasowi, w ciągu którego preparat stosowany był przez pacjentów. Badania przeprowadzone na sześciu zwierzętach wykazały, że nie wywoływał on podrażnień dermatologicznych i reakcji alergicznych.

Przykład 14.

Powyższą kompozycję medyczną zawierającą inhibitory wirusa testowano również przeciw wirusowi brodawczaka wywołującego brodawki u dwuletniego wałacha czystej krwi. Wywołujący brodawki wirus brodawczaka jest trudny w leczeniu. Brodawki mają średnicę 25 mm. Kompozycję mikrobobójczą (lek) nanoszono dwa razy dziennie. Po każdym podaniu mierzono brodawki.

Wyniki: Całkiem nieoczekiwanie, brodawka dramatycznie zmniejszyła wielkość w czasie podawania leku o około 3 mm na dzień, a po pięciu dniach całkowicie znikła. Zauważono, że najpierw warstwa powierzchniowa brodawki zaczęła się rozpadać ukazując duże rumieniowate grudki. Następnie, co interesujące, brodawki nie zmniejszyły po prostu swojej wielkości przez złuszczenie lub ścieranie, lecz zmniejszały się w miejscu połączenia z naskórkiem pacjenta i odpadały w całości nie pozostawiając blizn.

W dalej omówionych, długoterminowych badaniach in vzvo dotyczących wynalazku, które rozpoczęto na siedmiu obiektach w kwietniu 1989 i prowadzono przez dalsze 7 lat, przebadano około 100 ataków infekcji leczonych przy pomocy leku stosowanego w różnych stężeniach w uprzednio opisany sposób. We wszystkich przypadkach uzyskano takie same zaskakująco dobre wyniki: 1. Ból zanikał w ciągu minut, 2. Ataki choroby nie występowały, gdy preparat nanoszono w stadium wstępnym choroby, 3. Atak choroby ustępował w ciągu dwudziestu jeden godzin, gdy podawany był w momencie pojawienia się pęcherzyków, 4 występował wydłużony okres latencji lub ataki nie powtarzały się.

188 470

Badania in vitro.

Celem określenia hamującej aktywności sposobu leczenia i kompozycji (leku) w testach in vitro podjęto badania laboratoryjne na Uniwersytecie Chicago w Pracowni Mikrobiologii Klinicznej. Badania laboratoryjne były prowadzone przez kierownika pracowni posiadającego stopień naukowy doktora oraz adiunkta patologa. Badanie in vitro kompozycji leczniczej określanej niżej jako „lekarstwo” zaowocowało zaskakująco dobrymi wynikami. Wykazano, że sposób leczenia i kompozycja posiadają nieoczekiwanie, zaskakująco znakomitą aktywność hamującą przeciw wirusom HSV 1 i HSV 2. Patolodzy stwierdzili, że badali „setki” innych składników i nigdy nie widzieli czegoś tak dobrego jak ten preparat.

Poniżej przedstawiono testy leku przeprowadzone na Uniwersytecie Chicago i uzyskane w nich wyniki. Dla łatwiejszej interpretacji niektórych danych naukowych i wyników testów podajemy poniższe definicje:

„MEM” dotyczy minimalnej pożywki kompletnej. Jest to pożywka hodowlana stosowana w laboratoriach do hodowania komórek, na których zostaną przeprowadzone badania.

„Fibroblast” jest komórką ludzkiej mezenchymy (komórka ta występuje w tkance łącznej, krwi, kościach, układzie limfatycznym i chrząstce).

„IC50” oznacza stężenie hamujące. Dla tych badań 50% wydajność hamowania została wybrana jako typowa. Podawana wartość opisuje największe rozcieńczenie wywołujące 50% hamowanie. Tym samym określa ona wartość końcową.

Jeżeli indeks dolny podawany przy rozcieńczeniu pozostaje niewypełniony wskazuje to, że przy tym rozcieńczeniu występować może działanie toksyczne, co oznacza, że przy tym stężeniu odczytywanie wyniku nie ma sensu lub nie uzyskuje się danych nadających się do interpretacji.

Jeśli indeks dolny jest zaznaczony myślnikiem (-) wskazuje to, że nie obserwowano pęcherzyków, a co za tym idzie uzyskano pełną aktywność hamującą.

Przykłady 15-18

W tych testach in vitro użyto następujących leków (preparatów):

Lekarstwo #1 = Chlorek benzalkoniowy jako substancja powierzchniowo czynna stosowana w roztworze wodnym w proporcjach 1 : 750. Substancja powierzchniowo czynna znajdująca się w roztworze wodnym była filtrowana przed użyciem i rozcieńczona równą objętością 2 x MEM co dawało jej końcowe rozcieńczenie 1 : 1500 w 1 x MEM.

Lekarstwo #2 = Proszek z Echinacea (fitochemikalia) w roztworze wodnym. Preparat taki otrzymywano przez ekstrakcję ciepłego naparu w jałowej wodzie. Wyekstrahowane fitochemikalia wirowano i filtrowano przed użyciem. Filtrowane fitochemikalia rozcieńczano w objętości równej 2 x MEM, aby uzyskać nierozcieńczone lekarstwo w 1 x MEM.

Lekarstwo #3 = Proszek z Echinacea (fitochemikalia) został wyekstrahowany i połączony z chlorkiem benzalkoniowym, jako substancją powierzchniowo czynną, w procesie zalewania na zimno. Połączone lekarstwo było wirowane i filtrowane przed użyciem i rozcieńczane równą objętością 2 x MEM, co dawało właściwy preparat w 1 x MEM.

1. Trzy 24-studzienkowe płytki zaszczepiano fibroblastami. W celu sprawdzenia aktywności antywirusowej badano trzy różne ekstrakty (dla porównania) stosowane w pięciu różnych stężeniach: nierozcieńczony, 1 : 2, 1 : 4, 1 : 8, i 1 : 16 w 1 x MEM. Na każdej płytce znajdowały się cztery kontrolne studzienki zawierające MEM bez lekarstwa.

2. Pożywka hodowlana była usuwana ze studzienek i do studzienek w górnej połowie płytki dodawano 200 μ1 HSV 1. HSV 1 był rozcieńczony 1 : 5000 (2.0 j stężonego HSV-1 w 10 ml MEM). Miano wirusa wynosiło 3 x 10⁶ na ml. Do studzienek znajdujących się w dolnej części płytki dodawano 200 (il HSV-2. HSY-2 był rozcieńczony 1 : 2000 (5 (il stężonego HSV-2 w 10 ml MEM). Miano wirusa wynosiło 6x10⁵ na ml.

3. Płytki inkubowano przez dwie godziny w temperaturze 37°C.

4. Inokulum usuwano i do czterech studzienek dodawano 1 ml MEM zawierającej lekarstwa nr 1 - 3. Stężenie leku względem MEMN podano poniżej.

188 470

Tabela 1

Stężenie	Niarazcieńczany	1:2	1:4	1:8	1:16
Lekarstwo (pl)	4000	2000	1000	500	50
Men (pl)	-	2000	3000	500	750

5. Wyniki: zalaniepłynem zwirusem HSm -1. Lekarsriko dodane niezwłoczrnłepo absorcji wirusa.

Płytka 1, Lekarstwo #1 zanieczyszczone bakteriami! Brak wzrostu, możliwe występowanie resztek komórek.

Płytka 2, Lekarstwo #2 zanieczyszczone bakteriami! Brak wzrostu, możliwe występowooie resztek komórek.

Płytka 3, Lekarstwo #3. Wyniki przedstawiono poniżej w tabelach 2 i 3.

Tabela 2 - Lekarstwo #3. Wyniki testu dla HSV 1

Stężenie	Nierazcieńczane	1:2	1:4	1:6	1:16
Łysinki54	trujące	trujące
				*	2**
Łysinki 42	trujące	trujące		*	6**
Średnio 48					4

IC₅0>1:16

Tabela 3 - Lekarstwo #3. Wyniki testu dla HSV 2

Stężenie	Niarozcieńczana	1:2	1:4	1:6
Łysinki 46	trujące	trujące	22*	32**
Łysinki 49	trujące	trujące	21*	28**
Średnio 48			22	30

IC50=1:8 * nieznacznie toksyczne * * bardzo małe łysinki

Komentarz: Badanie leku (lekarstwo #3) dało znakomite wyniki. Komórki wyglądały bardzo dobrze, nie zawierały zanieczyszczeń. Przy mniejszym rozcieńczeniu preparat może być trujący dla niektórych komórek. Preparat wykazywał niezwykle korzystną aktywność jako inhibitor wirusów,

Przykłady 19-22

Trzy 24 studzieokowe płytki zaszczepiano fibroblastami i lekarstwami.

Baeooia Lekarstwa #1A = Roztwór wodny substancji powierzchniowo czynnej - chlorku baouαlkooiowego. Roztwór substancji pawiarzchoiawa czynnej - chlorku baozαlkooiooego przygotowywano rozcieńczając w stosunku 1:375 wodą (32 pl w 12,0 ml jałowej wody). Filtrowano przed użyciem. Następnie roucieńcuaoa równą objętością 2xMEM otrzymując rozcieńczenie 1:750 w 1xMEM. Rozcieńczenia sporządzano dla zachowania proporcji.

Badanie lekarstwa #2A - Proszek z EcAio_laceo —wr—wrao (fitochemikalia).

W roztworze wodnym, preparat ten był wodnym roztworem proszku z Echi^^cea purp«r'eia o stężeniu 50 mg/ml (300 mg w 6,0 ml wody). Roztwór wytrząsano i chłodzono przez cztery godziny. Preparat otrzymany z proszku Ejhinajea wirowano przy 3500 obr./ min. przez

188 470 minut w 10°C i filtrowano przed użyciem, a następnie rozcieńczano równą objętością 2xMEM, w efekcie otrzymywano nierozcieńczony preparat w 1xMEM.

Badanie Lekarstwa #3a = proszek (fitochemikalia) z Echinacea pwrpwrea

Rozpuszczony w roztworze substancji powierzchniowo czynnej - chlorku benzalkoniowego. Preparat ten był roztworem o stężeniu 50 mg/ml (300 mg w 6 ml roztworu chlorku benzalkoniowego, 1:375). Mieszaninę wytrząsano i schładzano przez cztery godziny. Mieszaninę fitochemikaliów i substancji powierzchniowo czynnej wirowano przy 3500 obr./min. przez 15 min. w 10°C i filtrowano przed użyciem, a następnie rozcieńczano równą objętością 2x MEM otrzymując końcowy preparat w roztworze 1xMEM.

1. Dla testowania preparatów trzech lekarstw użyto trzech płytek. Dla śledzenia aktywności antywirusowej wymagane było zastosowanie nastejnyących rozcieńczeń: 1:2, 1:4, 1:8 i 1:16 w 1xMEM. Każda płytka zawierała cztery studzienki kontrolne zawierające MEM bez lekarstwa.

2. Pożywkę hodowlaną usuwano, a do studzienek znajdujących się w górnej części każdej szalki dodawano po 200 μΐ HSV-1. HSV-1 rozcieńczano 1:5000 (2,0 pl stężonego HSV-1 w 10 ml MEM). Miano wirusa wynosiło 3x10⁴ na ml.

3. Płytki inkubowano przez cztery godziny w 37°C.

4. Inokulum usuwano i do czterech studzienek dodawano jeden ml MEM zawierającej lekarstwo #1A-3A.

Tabela 4

Stężenie	Nierozcieńczony	1:2	1:4	1:8	1:16
Lekarstwo (μΐ)	4000	2000	1000	500	250
Men (ąl)		2000	3000	3500	3750

5. Wyniki: zalano płynem z HSY-1, kompozycję dodano bezpośrednio po absorpcji wirusa.

Tabela 5 - Lekarstwo #1A - wyniki testów dla HSV 1

Stężenia	1:2	1:4	1:8	1:16	1:32
Łysinki 70	toksyczna	toksyczna	toksyczna	toksyczna	toksyczna
Łysinki 68
Łysinki 58
Łysinki 74
Średnio 70			IC50

Komentarz: w studzienkach występował delikatny osad na powierzchni komórek. Prawdopodobnie chlorek benzalkoniowy wytrąca się z pożywki w obecności białka.

Tabela 6 - Lekarstwo #2A - HSV 1 wyniki badań

Stężenia	1:2	1:4	1:8	1:16	1:32
1	2	3	4	5	6
Łysinki 72				9*	12*
Łysinki 74				7	8
Łysinki 79				4	12
Łysinki 71				7	11
Średnio 70			IC50>32

188 470

Komentarz: mino, że pojawiła się pewna liczba łysinek, były one bardzo małe.

Tabela 7 - Lekarstwo #3A -wyniki testów dla HSV 1

Stężenia	1:2	1:4	1:8	1:16	1:32
Łysinki 72	toksyczna	toksyczna	toksyczna	toksyczna	_*
Łysinki 68				-
Łysinki 67				-
Łysinki 70				-
Średnio 70			IC5o>1:32

Komentarz: mimo, że obserwowano pewne działanie toksyczne lek bardzo skutecznie hamował wirusa, nie zaobserwowano żadnych łysinek.

Przykłady 23-27

Fibroblastami zaszczepiono cztery dwudziestocztero studzienkowe płytki.

Badano lekarstwo #1B = chlorek benzalkoniowy (substancja powierzchniowo czynna) w roztworze wodnym. Chlorek benzalkoniowy przygotowano przez rozcieńczenie 1:10000 w wodzie (10 pl w 10 ml jałowej wody). Preparat sączono przed użyciem i rozcieńczano równą objętością 2xMEM co dawało rozcieńczenie 1:2000 w 1xMEM (500 pl lekarstwa plus 500 pl 2xMEM).

Badanie leku #2B = proszek z Echinacea purpurea (fitochemikalia) w roztworze wodnym. Preparat to roztwór proszku z Echinacea purpurea o stężeniu 50 mg/ml (250 mg w 5,0 ml wody) w sterylnej wodzie. Mieszankę wytrząsano i mrożono przez cztery godziny. Otrzymany z proszku Echinacea preparat wirowano przy 3500 obr./min. przez 15 min. w 10°C i sączono przed użyciem, rozcieńczano równą objętością 2x MEM otrzymując nierozcieńczony preparat w 1xMEM (500 pl lekarstwa plus 500 pl 2x MEM).

Badanie leku #3B = proszek z Echinacea purpurea (fitochemikalia) w roztworze chlorku benzalkoniowego (substancja powierzchniowo czynna). Preparat to roztwór chlorku benzalkomowego o stężeniu 50 mg/ml (250 mg w 5,0 ml chlorku benzalkoniowego, 1:1000). Mieszankę wytrząsano i mrożono przez cztery godziny. Otrzymany z proszku Echinacea preparat i substancję powierzchniowo czynną, wirowano przy 3500 obr./min. przez 15 min. w 10°C i sączono przed użyciem, rozcieńczano równą objętością 2x MEM otrzymując nierozcieńczony preparat w 1xMEM (500 pl lekarstwa plus 500 pl 2xMEM).

Badanie leku #4B = proszek z Echinacea purpurea (fitochemikalia) w roztworze wodnym (rozpuszczalnik) zmieszany z chlorkiem benzalkoniowym (substancja powierzchniowo czynna) w stosunku 1:1000. Preparat to roztwór proszku z Echinacea purpurea o stężeniu 50 mg/ml (250 mg w 5,0 ml wody) w sterylnej wodzie. Mieszankę wytrząsano i mrożono przez cztery godziny. Otrzymany z proszku Echinacea preparat wirowano przy 3500 obr./min. przez 15 min. w 10°C i sączono przed użyciem. Dla uzyskania mieszanki Echinacea-chlorek benzalkoniowy otrzymany preparat rozcieńczano równą objętością chlorku benzalkoniowego 1:1000. Miksturę rozcieńczano równą objętością 2x MEM otrzymując rozcieńczony 1:4 preparat w 1xMEM (500 pi lekarstwa #1 i 250 pl lekarstwa #2 plus 500 pl 2xMEM).

1. Do przebadania czterech preparatów lekarstw użyto czterech płytek. Rozcień czeniami potrzebnymi do przeprowadzenia oznaczeń były 1:20, 1:40, 1:80, 1:160 i 1:320 przygotowane w 1xMEM. Na każdej płytce znajdowały się cztery kontrolne studzienki zawierające MEM bez lekarstwa.

2. Ze studzienek usuwano pożywkę hodowlaną, a do studzienek tworzących dwa górne rzędy każdej z płytek dodawano 200 pl HsV-1. HSV-1 był rozcieńczony 1:5000 (2,0 pl stężonego HSV-1 w 10 ml MEM). Miano wirusa wynosiło 3x10⁶ na ml. Do studzienek stanowiących dolną część każdej płytki dodawano 200 p1 HSV-2. HSV-2 był rozcieńczony 1:2 000 (5,0 pl stężonego HSV-2 w 10 ml MEM). Miano wirusa wynosiło 6x10⁵ na ml.

188 470

3. Płytki inkubowano przez cztery godziny w 37°C.

4. Inokulum usuwano, a następnie do czterech studzienek dodawano MEM zawierający lekarstwa #1-4.

Tabela 8

Stężenie	1:20	1:40	1:80	1:160	1:320
Lekarstwo (ąl)	400	200	100	50	25
Men μ l)	3600	3800	3900	3950	3975

5. Wyniki: zalano płynem z HSV-1, kompozycję dodano bezpośrednio po absorpcji wirusa.

Tabela 9 - Lekarstwo #1B - wyniki testów dla HSV 1

Stężenie	1:20	1:40	1:80	1:160	1:320
Łysinki 37	toksyczna	toksyczna	toksyczna	toksyczna	15?*
Łysinki 45					18?*
Średnio 41			IC50

Komentarz: Nieznacznie trująca, test był trudny do odczytania.

Zalano płynem z HSV-1, kompozycję dodano bezpośrednio po absorpcji wirusa.

Tabela 10 - Lekarstwo #1B - wyniki testów dla HSV 2

Stężenie	1:20	1:40	1:80	1:160	1:320
Łysinki 38	trujące	trujące	trujące	trujące	21
Łysinki 42	trujące	trujące	trujące	trujące	17
Średnio	40				19
IC50 1:320

Uwagi: test był zbyt toksyczny aby uzyskać dobre odczyty

Tabela 11 - Lekarstwo #2B - wyniki testów dla HSV 1

Stężenie	1:20	1:40	1:80	1: 160	1:320
Łysinki 39	2*	8*	23*	24	44
Łysinki 40		18	11	28	38
ÓrfiJr.d iA 4rCU10U *+U		1 σ IJ	1 7 1 /	26
IC50>1:80

Uwagi: małe łysinki.

188 470

Tabela 12 - Lekarstwo #2B - wyniki testów dla HSV 2

Stężenie	1:20	1:40	1:80	1:160	1:320
Łysinki 48	21	23
Łysinki 52	22	38
Średnio 50	21,5	35,5			ICjo1:20

Tabela 13 - Lekarstwo #3B - wyniki testów dla HSV 1

Stężenie	1:20	1:40	1:80	1:160	1:320
Łysinki 44	1*	17	31	37
Łysinki 46		16	28	27
Średnio 45		17	30	32
IC5>1:40

Uwagi: mimo, że stwierdzono pewne toksyczne działanie leku to lek okazał się bardzo skutecznym bowiem nie zaobserwowano żadnych łysinek.

Tabela 14 - Lekarstwo #3B - wyniki testu dla HSV 2

Stężenie	1:20	1:40	1:80	1:160	1:320
Kilka komórek	11*	27	30	35
Łysinki 44	10	32
Średnio 44	11	29,5			RCj0>1:20

Uwagi: trudny test dla uzyskania rzeczywiście dobrych odczytów. Jakkolwiek lekarstwo wykazywało zdolność hamowania rozwoju wirusów.

Tabela 15 - Lekarstwo #4B - wyniki testów dla HSV 1

Stężenie	1:40	1:80	1:160	1:320	1:640
Łysinki 47	trujące	trujące	trujące	33
Łysinki 48			28
Średnio 48			30		IC50> 1:320

Uwagi: Zbyt toksyczne przy wyższych stężeniach. Mimo to obserwowano zdolność do hamowania rozwoju wirusów w rozcieńczeniu 1 :320.

Tabela 16 - Lekarstwo #4B - wyniki testów dla HSV 2

Stężenie	1:40	1:80	1:160 Z	1:320	1:640
Łysinki 38	trujące	trujące	trujące	2*	16
Łysinki 40					20
Średnio 39				18	IC50> 1:640

188 470

Uwagi: działanie toksyczne najprawdopodobniej zależy od chlorku benzalkonu. Lekarstwo rozcieńczone 1:320 wykazuje bardzo silne hamowanie rozwoju wirusów.

W badaniach in vitro przedstawionych w przykładach 23-27 stosowano surowy materiał, który nie pył poddany obróbce. Jednakże badania wykazały zaskakująco dobra zdolność do hamowania rozwoju wirusów oraz prawdopodobnie synergiczne działanie jego składników.

W przeprowadzonych in vitro testach w których badano leki #3, 3A i 3B uzyskane przez połączenie wyciągów (fitochemikali) z Echinacea purpurea z chlorkiem benzalkoniowym (substancja powierzchniowo czynna) wykazały one bardzo silne działanie antywirusowe a bardziej znacząco synergiczne działanie składników: wyciągu z Echinacea purpurea i chlorku benzalkoniowego. Prawdopodobnie może to być wytłumaczone wzajemnym stabilizowaniem się składników mieszaniny i wzajemnym wzmacnianiem reaktywności jej dwóch składników. Chlorek benzalkoniowy w mieszaninie o właściwościach synergicznych wykazuje niższą toksyczność, a synergicaiie działająca kompozycja (lek) wykazuje większą zdolność· hamowania rozwoju wirusów, szczególnie HSY-2.

Substancje /powierzchniowo czynne.

Choć chlorek benzalkoniowy jest najkorzystniejszą substanccą powierzchniowo czynną, w pewnych sytuacjach pożądanym może być zastosowanie innej czwartorzędowej, amonowej substancji powierzchniowo czynnej lub innego środka powierzchniowo czynnego.

Czwartorzędową solą amoniową może być chlorek dwuamoniowy kwasów oleju kokosowego, który jest również znany jako alkilowy chlorek amoniowy dimetylowo dikokosowy lub chlorek amoniowy dikokosowodimetylowy lub chlorek Di-C8-18-alkilodimetylowy. Mogą być one użyte w połączeniu z izopropanolem, takim jak izopropanol 20-30%. Preferowane źródło czwartorzędowych składników powierzchniowo czynnych zawiera 70-80% czwartorzędowej soli amoniowej i mniej niż 0,03% chlorku metylu, posiada ciężar właściwy około 0,87 g/ml w temperaturze 46°C, ciśnienie pary 33 mmHg (44hPa) w 20°C i temperaturze wrzenia 82°C przy ciśnieniu 760 mmHg (1013hPa) i lotność 20-30%, jest wytwarzany pod handlową nazwą CarSpray 300 przez Witco Corporation, Dublin, Ohio, USA. Czwartorzędowy składnik nadaje właściwości dezynfekcyjne i służy jako środek grzybobójczy w leczeniu infekcji spowodowanych przez drożdże i grzyby.

Użyteczne mogą być również inne czwartorzędowe sole amoniowe, takie jak produkowana pod handlową nazwą Jet Quat 2C-75 przez Jetco Chemicals, Inc. Z Corsicana, Texas, USA. Lub produkowany pod handlową, nazwą Carspray 400 i Camauba Spray 200 przez Witco Corporation, Dublin, Ohio, USA lub zawierający 9% denaturowany alkohol etylowy taki jak sprzedawany pod handlową nazwą BTC 2125m. przez Stephan Company, Northfield, Illinois, USA lub następne produkty: wytwarzany przez firmę MAQUAT zawierający chlorek nalkilobenzylo amoniowy, wytwarzany przez Mason Chemical Company, Arlington Heights, Illinois, USA. LC-12S (67% C12, 25% C14, 7% C16, 1% C18), MC 1416 (5% C12, 60% C14, 30% C16, 5% C18), MC1412 (40% C12, 50% C14 10% C16), S.C.-18 jałowa pasta lub płatki (5% C16, 95% C18), TC-76 lub MQ-2525 (5% C12, 60% C14, 30% C16 i 5% C18) i MC6025-50% (25% C12, 60% C14 i 15% C16). Jet Quat 2C-75 zawiera: 50-75% czwartorzędowego chlorku dikokosowo dimetylowo amoniowego, 20-50% alkoholu izopropylowego, posiada gęstość właściwą 0,88g/ml i temperaturę wrzenia 82°C. CarSpray 400 składa się z: 55-65% czwartorzędowej soli amoniowej, 20-30 % etoksylowanych nienasyconych amin alkilowych C14-18 i C16-18, 10-20% izopropanolu, i mniej niż 0.03% chlorku metylu, i ma ciężar właściwy około 0.88 g/ml w temperaturze 24°C, ciśnienie par 33 mmHg w 20°C, temperaturę wrzenia 82°C przy 760 mmHg (1013 hPa) oraz 10-20% lotność. Camauba Spray 200 zawiera: 50-60 % czwartorzędowej soli amoniowej, 10-20% izopropanolu, i 5-25% wody, 1-10% alkilowanego wosku camauba i mniej niż 0.03% chlorku metylu, i ma gęstość właściwą około 0.90 g/ml w temperaturze 27°C, ciśnienie par 33 mmHg (43 hPa) w 20°C i temperaturę wrzenia 82°C przy ciśnieniu 760 mm/Hg (1013hPa) i 20-40% lotność.

Niejonowe substancje powierzchniowo czynne to takie składniki, które nie ulegąjąjonizacji w roztworach wodnych. Często mają one charakter hydrofilowy dzięki obecności tlenu w łańcuchu (np. łańcuch poli-oksyetylenowy), liofilowa część pochodzi z kwasów tłuszczowych, fenoli, alkoholi, amidów lub amin. Przykładowymi składakami są produkty kondensa188 470 cji pali-tleoku etylenu i alkilofenoli, np. produkt kondensacji jednego mola fenolu nooylowago i dziesięciu moli tlenku etylenu, i produkty kondensacji alkoholi alifatycznych i tlenku etylenu np. produkt kondensacji otrzymywany z 1 molo tridekaoolu i 12 moli tlenku etylenu.

Niejonowe substancje powierzchniowo czynne mogą zawierać etaksylaoy fenolu, w tym produkty kondensacji tlenku etylenu i alkilowych pochodnych fenoli lub alkoholi alifatycznych. Korzystnie niejonowymi substancjami powierzchniowo czynnymi są: etoksyloo oooylofenolu taki jak T-DET i/lub etoksyloo oktylofcnobi. Niejonowe substancje powierzchniowo czynne są produktami reakcji tlenku etylenu i eoeylolfezolu i/lub oktylofenolu. Proporcja fenolu do tlenku etylenu powiooa mieścić się w zakresie od 2:20 do 4:16 korzystnie około 8:12.

Niejonowe syntetyczne substancje powierzchniowo czynne mogą zawierać niejonowe detergenty. Niejonowe syntetyczne substancje powierzchniowo czynne mogą również być otrzymywane przez kondensację tlenku etylenu z hydrofobowymi zosanavi otrzymywanymi przez kondensację tlenku propylenu z glikolem propylenowym. Hydrofobowa część cząsteczki, która oczywiście jest nierozpuszczalna w wodzie ma masę cząsteczkową od 1200 do 2500. Dodatek grup poliaksyetylaoowych do hydrofobowej części cząsteczki zwiększa jej rozpuszczalność w wodzie jako całości i ciekły charakter produktu może się utrzymać aż do momentu, gdy palioksyetylen stanowi około 50% całkowitej masy produktów kondensacji. Ieze niejonowe syntetyczne substancje powierzchniowo czynna mogą zawierać: produkty kondensacji tlanku polietylenu i alkilofeooli, tzn. produkty koonezsacji alkilofenoli lub nialkilofenoli, w których grupa alkilowa zowiara od około 6 do 12 atomów węgla zarówno w postaci nierozgałęzionego jak i rozgałęzionego łańcucha z tlenkiem etylenu. Tlenek etylenu może występować w ilości odpowiadającej 8 do 25 moli tlenku etylenu na mol alkilofenolu. W takich substancjach podstawniki alkilowe mogą pochodzić ze spolamaryzowooego propylenu, diizobutyleou, o-oktenu lub o-zoneou.

Niejonowe substancje powierzchniowo czynne mogą być również produkowana poprzez kondensację tleoku etylenu z produktem reakcji tleoku propylenu i etylenodwuaminy, op. związki zawierające od około do 40% do około 80% wagowych polioksyetyleou o masie cząsteczkowej od około 5000 do około 11000 otrzymywane w wyniku reakcji grup oksyetyleoowych z zasadą hydrofobową, w tym produktu reakcji etylenodiaminy z oaeviorem tlenku propylenu; zasadą o masie cząsteczkowej w zakresie od 2500 do 3000.

Iooe niejonowe substancje powierzchniowo czynne to produkty kondensacji alkoholi alifatycznych zbudowanych z 8 do 18 atomów węgla tworzących zarówno oie rozgałęziooy jak i rozgałęziooy łańcuch z tlenkiem etylenu op. alkoholu kokosowago z tlenkiem etylenu, w którym 10 do 30 moli tleoku etylenu przypada no mol alkoholu kokosowego a frakcja alkoholu kokosowago składa się z cząsteczek o 10 do 14 atomach węgla.

Kolejnymi substancjami powierzchniowo czynnymi są tleoki czwartorzędowych amin, które możoo opisać wzorem ogólnym:

R1R3R2N—>O

W których Rj jest resztą alkilową zbudowaną z 8 do 12 atomów węgla, R2 i R3 są resztami metylowymi lub etylowymi. Strzałko we wzorze jest tradycyjnym przedstawieziem wiązania semipolarnego. Przykładami tlenków omie dogodnych do zastosowania są: tleoek dimetylododecyloamizy, tleoak dimetylooktyloamaoy, tleoek divetylonecyloavany, tlenek dimetylotetranejyloovioy i tleoek nϊvetyłoheksαnecyloamϊzy.

Iozymi oiejanowyvi substancjami powierzchniowo czynnymi mogą być: nługołońjuchowe tleoki czwartorzędowych fosfao, o zastępującym wzorze ogólnym RRRP—»O

W których Rjest grupą aikilową, alkeny Iową lub monohydroksyalkilową posiadającą od 10 do 18 węgli w łańcuchu i R', i R są grupami alkilowymi lub mooohynroksyalkilowyvi zawierającymi od 1 do 3 atomów węgla. Strzałka wa wzorze jest tradycyjnym przedstawieniem wiązania semipolarzago. Przykładami użytecznych tlenków fosfin są: tleoek dimetylododecylofosfiny, tlenek divetylotetranonejylofosfioy, tleoek etylometylotetradecylofosfioy, tlenek cetylonimetylofosfmy, tlenek nivetylasteoryłofosfizy, tleoek cetyloetylopropylafosfiey, tlaoek nietylononecylofosfiny, tlaoek nietylotetrodecylofbsfmy, tlenek nipropylononecylofosfany, tleoek bϊS-(2-hydroksymetylo)nodejylafosΓmy, tlenek bis-(2-hydroksyetylo)do20

188 470 decylofosfiny, tlenek ^-hydroksypropylo^ietylotetradecylofosfiny, tlenek dimetylooleilofosfiny i tlenek dimetyl-(2-hydroksydodecylo)fbsiiny.

W pewnych okolicznościach wygodne jest stosowanie innych substancji powierzchniowo czynnych takich jak: inne kationowe substancje powierzchniowo czynne, i amfoteryczne substancje powierzchniowo czynne.

Kationowymi substancjami powierzchniowo czynnymi mogą być detergenty kationowe. Kationowe substancje powierzchniowo czynne zawierają składniki, które ulegają jonizacji w roztworze wodnym dając kationy posiadające grupy liofilowe.

Typowe dla tych składników są czwartorzędowe sole amonowe zawierające grupę alkilową i od około 12 do około 18 atomów węgla, takie jak chlorek laurylobenzylodimetyloamoniowy.

Amfoteryczne substancje powierzchniowo czynne są składnikami mającymi w tej samej cząsteczce zarówno grupy anionowe jak i kationowe. Przykładami takich składników są pochodne amin alifatycznych, które zawierają długi łańcuch od około 8 do około 18 atomów węgla i anionową grupę solibilizuj^^i^^ w wodzie np. karboksysulfonową, sulfonową i siarczanową. Przykładami detergentów amfoterycznych są: sulfonian sodowo-3-dodecylaminopropanowy, taurynian sodowo-N-metylowy i pokrewne substancje takie jak wyższe dwupodstawione grupami alkilowymi aminokwasy, betainy, tetyny, siarczany długołańcuchowych amin olefinowych i siarczany pochodnych imidazolin.

Amfoteryczne substancje powierzchniowo czynne mogą być syntetycznymi detergentami. Ogólnie amfoteryczne substancje powierzchniowo czynne są pochodnymi alifatycznych czwartorzędowych związków amoniowych, w których grupy alifatyczne mogą posiadać łańcuchy nierozgałęzione lub rozgałęzione zawierające od około 8 do około 18 atomów węgla i każda zawiera anionową grupę rozpuszczalną w wodzie, tzn. karboksylową, sulfonową lub siarczanową. Przykładami związków objętych tą definicją. są: sulfonian l-propano-3-(N,N-dimetylo-N-heiksadecyloamoniowowy) i sulfonian-1 -(2-hydroksypropano)-3-(N,N-dimetylo-N-h^iksadecylomoniow^).

Leczenie

Preferowane działanie medyczne obejmuje sposób leczenia infekcji wirusem opryszczki lub innych zakaźnych chorób polegający na usunięciu fizycznych objawów ataku infekcji wirusem herpes simplex 1 lub 2 (HSV 1 lub HSV 2) lub innymi zakaźnymi chorobami wywoływanymi przez mikroby, w ciągu 1-30 godzin. Osiąga się to przez miejscowe stosowanie opisanej powyżej przeciw mikrobowej kompozycji (leku) na obszarze zaatakowanym przez wirusa opryszczki lub inne choroby zakaźne wywołane mikroorganizmami, i utrzymanie kompozycji przeciw mikrobowej na zainfekowanej powierzchni w ciągu 1-30 godzin, korzystnie w ciągu co najmniej 10 godzin. Kompozycja przeciw mikrobowa (lek) może być stosowane we wcześniej opisany sposób i najkorzystniej pokrywając zainfekowaną powierzchnię. Przed zastosowaniem kompozycji przeciw mikrobowej (leku) zainfekowany obszar jest przemywany i osuszany w celu usunięcia jakichkolwiek pozostałości mydła przed zastosowaniem kompozycji według wynalazku. Korzystnie pęcherzyki wywołane wirusem opryszczki są usuwane w ciągu 1924 godzin, a najkorzystniej wywołane wirusem opryszczki ubytki są wyleczone w sposób opisany powyżej dzięki utrzymaniu kompozycji na zainfekowanej powierzchni przez 1924 godzin.

Pomiędzy licznymi korzyściami wynikającymi ze sposobu leczenia i kompozycji według wynalazku (leku) przedstawionymi w wynalazku są:

1. Znakomite wyniki w usuwaniu bólu związanego z infekcją wirusem opryszczki i innymi infekcjami powodowanymi przez mikroorganizmy.

2. Doskonałe wyniki w szybkim usuwaniu ataków chorób spowodowanych wirusem opryszczki i innymi mikroorganizmami.

3. Możliwość uratowania życia noworodkom i zwierzętom.

4. Zmniejszenie niebezpieczeństwa ślepoty u noworodków.

5. Zmniejszenie światowych strat ekonomicznych wywołanych przez opryszczkę i inne choroby powodowane przez mikroorganizmy.

188 470

5. Zmniejszenie światowych strat ekonomicznych wywołanych przez opryszczkę i inne choroby powodowane przez mikroorganizmy.

6. Usunięcie poważnych emocjonalnych i psychicznych cierpień u chorych na opryszczkę.

7. Łatwo dostępne materiały (składniki).

8. Ekonomiczność.

9. Bezpieczeństwo.

10. Łatwość stosowania.

11. Pewność.

12. Efektywność.

Jakkolwiek zastosowania wynalazku i przykłady zostały przedstawione i opisane, jest zrozumiałe, że biegli w sztuce mogą wprowadzić liczne modyfikacje i zmiany, jak również przekształcić część składników i etapów postępowania, sposobów i leczenia, nie odchodząc nowej idei i nie przekraczając zakresu tego wynalazku.

188 470

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 4,00 zł.

Claims (5)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Kompozycja stosowana w leczeniu opryszczki i innych chorób zakaźnych, zawierająca ekstrakt z roślin należących do rodzaju Echinacea, znamienna tym, że kompozycja zawiera od 2% do 90% wagowych ekstraktu z roślin Echinacea purpurea; od 0,005% do 0,8% wagowych chlorku benzalkoniowego oraz jako rozpuszczalnik i nośnik wodę dodaną w ilości uzupełniającej skład kompozycji do 100% wagowych.
2. 2. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera od 40% do 60% wagowych ekstraktu z roślin Echinacea purpurea; od 0,02% do 0,30% chlorku benzalkoniowego i od 20% do 60% wody.
3. 3. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że ekstrakt z roślin Echinacea purpurea zawiera fitochemikalia wybrane z grupy obejmującej: echinacen, echinacen B, echinaceinę, echinakozyd, estry kwasu kofeinowego, echinolon, enzymy, kwas glukoronowy, inulinę, inuloid, pentadekadien, związki poliacetylenowe, polisacharydy, arabinogalaktan, ramnozę, taniny, 4-O-metyloglukoronoarabinoksylan, kwas ramnoarabinogalaktanowy, cynarynę (kwas 15-O-di-kofeinochinowy), kwas hikorowy (kwas 2,3-O-di-kofeinowinowy), borneol, octan bomylu, pentadekano-8(z)-en-zon, germakren D, kariofilen, epoksyd kariofilenu, antocyjan, alkaloid pirolizydynowy, amid lipofilowy, amid izobutylowy, poliacetylen, 3-O-B-D-glukopiranozyd, tussilaginę, izotussilaginę, izomery dodekaizobutyloamidu, kwas tetraenowy lub kariofileny.
4. 4. Kompozycja według zastrz. 1 albo 2 albo 3, znamienna tym, że ekstrakt z roślin Echinacea purpurea zawiera fitochemikalia stanowiące następujące części wagowe całkowitej masy kompozycji: echinakozyd od 0,3% do 9%, PSI (4-O-metyloglukoronoarabinoksylan, Mr 45 kD) i PSU (kwas ramnoarabinogalaktanowy, Mr 450 kD) od 0,1% do 7%, cynaryna (kwas 1,5-O-di-kofeinochinowy), kwas hikorowy (kwas 2,3-O-di-kofeinowinowy) i ich pochodne od 0,1% do 10,0%, echinolon od 0,2% do 4,0%, echinacen B od 0,2% do 8,0%, echinaceina od 0,1% do 6,0%, antocyjany, w tym cyjanidyno-3-O-B-D-glukopiranozyd i 3-0-(6-O-malonylo)-B-D-glukopiranozyd od 2% do 7%, alkaloidy pirolizydynowe zawierające tussilaginę od 0,01% do 0,06%, izomery dodekaizobutyloamidów i kwas tetraenowy od 0,003% do 0,009% i kariofileny od 0,01% do 2%.
5. 5. Zastosowanie kompozycji określonej w zastrz. 1 do wytwarzania leku skutecznego przeciwko chorobom wywoływanym przez wirus opryszczki typu 1 i wirus opryszczki typu 2.

   Podłoże wynalazku.

   Przedstawiany wynalazek dotyczy wirusa opryszczki, a w szczególności leczenia w przypadku zakażenia wirusem opryszczki i w innych infekcjach wywołanych mikroorganizmami.

   Wirus herpes simpleks (HSV) potocznie nazywany wirusem opryszczki lub opryszczką wywołuje chorobę infekcyjną, która osiąga krytyczny poziom choroby narodowej bowiem, jak szacuje American Social Health Association (ASHO), 70-80% populacji amerykańskiej jest nim zarażonych, a co roku ich liczba zwiększa się o 500 000 lub więcej osób. Znane są dwa najczęściej występujące rodzaje wirusa opryszczki: wirus typu 1 (HSV 1) i typu 2 (HSV 2).

   Wirus opryszczki wnika do ciała człowieka przez mikroskopijne ranki w naskórku zazwyczaj w wyniku kontaktu z nosicielem i zwykle występuje w postaci pojawiających się jednego lub większej ilości pęcherzyków, które zazwyczaj tworzą zgrupowania. Zwykle infekcja przebiega następująco, rozpoczyna się od stadium zapowiadającego chorobę, w kolejnym sta188 470 dium pojawiają się pęcherzyki, po nim stadium w którym występują owrzodzenia; zlewanie się pęcherzyków; wchłanianie i utajnienie się choroby (okres łatencji). Wysyp może trwać kilka tygodni zazwyczaj dwa-trzy tygodnie. U osób z upośledzoną opornością. immunologiczną może on trwać do miesiąca. Pęcherzyki mogą pojawić się w dowolnym miejscu skóry lub błony śluzowej, zazwyczaj na wargach jako opryszczka warg, na gruczołach, śluzówce jamy ustnej, spojówce, rogówce, narządach płciowych, śluzówce odbytu i tkance około odbytowej.

   Objawy opryszczki obejmują: obrzęk w pachwinach, ból, gorączkę, złe samopoczucie, ból głowy, bóle mięśni i obrzęk gruczołów. Niektóre osoby, u których nerw trójdzielny został zaatakowany przez opryszczkę w jamie ustnej, cierpią na rozdzierający ból twarzy, trudności w przełykaniu, jedzeniu i obrzęk twarzy. Osoby, których nerw krzyżowy został zaatakowany cierpią na poważny ból górnej kończyny, obrzęk i duże trudności w chodzeniu.

   Zakażenie wirusem Herpes simplex (HSV) jest okresowo zaostrzającą się, gdy wirus zasiedlający zwoje nerwowe pobudzony bliżej nieznanym czynnikiem powoduje nawrót choroby. Nawroty infekcji opryszczki mogą być spowodowane działaniem prawie każdego czynnika, w tym: nadmiernym przebywaniem na słońcu, nieodpowiednią dietą, stresem, menstruacją, działaniem środków immunosupresyjnych, pewnymi rodzajami pokarmów, lekami, przeziębieniem itp. Niedawno cząsteczki wirusa opryszczki wyizolowano z tkanki mięśnia sercowego.

   Infekcje wirusami HSV 1 i HSV 2 wywołują poważne problemy zdrowotne często powodując: ślepotę; zwiększone ryzyko nowotworów szyjki macicy, nie bakteryjne zapalenie opon mózgowych i zapalenie mózgu: śmierć okołoporodową; wiremię; itp.

   Niszczące efekty tej choroby wychodzą poza zasięg medycznego postrzegania ludzkiego cierpienia; hSv jest odpowiedzialny za poważne zaburzenia psychologiczne i emocjonalne, jak również za poważne straty ekonomiczne ponoszone przez narody świata.

   Proponowano różne metody leczenia opryszczki obejmujące miejscowe podawanie takich substancji jak jodyna powidonowa, iodoksyurydyna, trójfluorotymidyna, i acyklowir. Takie sposoby leczenia odnoszą sukces w różnym stopniu. Wcześniejsze sposoby leczenia okazały się niezadowalające. Acyklowir wykazuje pewne pozytywne działanie gdy stosowany jest ogólnoustrojowo. Jednakże acyklowir działa jedynie zaburzając replikację wirusa i dla zahamowania rozwoju infekcji jest stosowany ogólnoustrojowo.· Nie ma danych potwierdzających jego wyraźne efektywne działanie gdy stosowany jest miejscowo. Donoszono o szczepach opornych na acyklowir. Osoby z zespołem nabytego niedoboru odpornościowego (AIDS) są poważnie upośledzone immunologicznie i cierpi;^, na szczególnie wyniszczające napady HSV. Dodatkowo, osoby obarczone AIDS mogą być nosicielami szczepów HSV opornych na acyklowir, co czyni go nieużytecznym w ich leczeniu.

   Tym samym jest niezwykle ważne opracowanie bezpiecznego i skutecznego sposobu leczenia dla zapobiegania poważnym problemom związanym z wirusem opryszczki.

   PYzedwiot wynalazku.