PL189101B1 - Narzędzie do wiercenia oraz uchwyt do narzędzia do wiercenia - Google Patents

Abstract

1. Narzedzie do wiercenia z koncem wtykowym, przy czym koniec wtykowy ma w zasadzie cylindryczny obszar pro­ wadzacy, z co najmniej jedna powierzch­ nia prowadzaca, a obszar blokujacy wysta­ je promieniowo ponad obszar prowadzacy, znamienne tym, ze obszar blokujacy (11) ma powierzchnie blokujace (11, 112), przebiegajace w zasadzie prostopadle do osi wzdluznej narzedzia do wiercenia, o prostopadlym do osi wzdluznej narze­ dzia do wiercenia przekroju poprzecznym, odbiegajacym od kolowego przekroju po­ przecznego. PL PL PL

Description

Wynalazek dotyczy narzędzia do wiercenia z końcem wtykowym oraz uchwytu do narzędzia do wiercenia.

Do wytwarzania otworów w twardych podłożach, jak beton, kamień, stal lub tym podobne, przykładowo z DE-OS 37 44 091 jest znane narzędzie do wiercenia z korpusem nośnym w postaci rury, który na swoim obszarze końcowym, w kierunku wiercenia, posiada pierścieniowy korpus tnący, a na swoim obszarze końcowym przeciwnym do kierunku wiercenia jest zaopatrzony w koniec wtykowy. Ten koniec wtykowy ma obszar prowadzący i obszar blokujący, wystający promieniowo ponad obszar prowadzący. Obszar blokujący jest zaopatrzony w gwint, który służy do osiowego ustalania narzędzia do wiercenia w uchwycie

189 101 narzędziowym. Uchwyt narzędziowy ma przestawną ograniczoną osiowo tuleję blokującą ze współpracującym gwintem. Przy osadzaniu narzędzia do wiercenia w uchwycie narzędziowym, poprzez wielokrotne całkowite obracanie tulei blokującej w kierunku zamykania, jest osiągane zamocowanie narzędzia do wiercenia w uchwycie narzędziowym. Wytwarzanie obszaru blokującego zawierającego gwint jest bardzo nakładcze.

Zadaniem wynalazku jest opracowanie narzędzia do wiercenia, które byłoby wytwarzane ekonomicznie i szybko oraz łatwo ustalane osiowo w uchwycie narzędziowym.

Zadanie to zostało rozwiązane cechami zastrzeżenia 1.

Dzięki prostemu ukształtowaniu obszaru blokującego nakład na jego wytwarzanie jest bardzo nieznaczny.

Ze względu na technikę wytwarzania zarys zewnętrzny obszaru blokującego jest zaopatrzony w co najmniej jedno wybranie. Odpada skomplikowane ustawianie narzędzia do wiercenia wobec uchwytu narzędziowego, podczas jego osadzania w uchwycie narzędziowym, ponieważ zarys zewnętrzny obszaru blokującego ma dwa wybrania, rozdzielone równomiernie na obwodzie zarysu zewnętrznego.

Korzystnie obszar prowadzący przylega do obszaru blokującego w kierunku przeciwnym do kierunku wiercenia. Dzięki temu narzędzie do wiercenia jest bezproblemowo osadzane w odpowiednim uchwycie narzędziowym przyrządu do wiercenia.

Aby narzędzie do wiercenia mogło być możliwie dokładnie prowadzone w uchwycie narzędziowym, obszar prowadzący ma dwie powierzchnie prowadzące, umieszczone w odstępie od siebie.

Samoczynny obrót narzędzia do wiercenia w uchwycie narzędziowym, znajdującym się w położeniu blokowania jest korzystnie uniemożliwiony za pomocą co najmniej jednego elementu blokującego, który jest umieszczony na co najmniej jednej powierzchni blokującej. Tym elementem blokującym jest przykładowo zagłębienie lub występ na powierzchni blokującej lub element krzywkowy zamocowany do powierzchni blokowania.

Celowo uchwyt narzędziowy ma korpus nośny z otworem i tuleję mocującą, rozciągającą się prostopadle do osi wzdłużnej uchwytu narzędziowego i przestawną osiowo wobec korpusu nośnego, której obszar końcowy w kierunku wiercenia ma przelot, którego przekrój poprzeczny odpowiada przekrojowi poprzecznemu obszaru blokującemu narzędzia do wiercenia, a przekrój poprzeczny otworu przewyższa przekrój poprzeczny obszaru końcowego, od strony kierunku wiercenia, tulei mocującej przy utworzeniu odsadzenia, które jest utworzone przez drugą powierzchnię współpracującą tulei mocującej, która jest zwrócona do pierwszej powierzchni współpracującej skierowanej w kierunku wiercenia, korpusu nośnego.

Dzięki temu jest osiągnięte szybkie osadzanie narzędzia do wiercenia w uchwycie narzędziowym i dokładne jego prowadzenie. Obok własności blokujących uchwyt narzędziowy posiada szczególnie dobre własności prowadzące, gdy otwór ma dwa lezące jeden za drugim obszary, przy czym obszar, wychodzący od wylotu otworu, przy utworzeniu powierzchni współpracującej przewyższa przekrój poprzeczny dalszego obszaru.

W obszarze końcowym otworu korpusu nośnego leżącym przeciwnie do kierunku wiercenia, jest tak umieszczony element uszczelniający, że w położeniu blokowania uchwyt narzędziowy współpracuje z wolnym końcem narzędzia do wiercenia, skierowanym przeciwnie do kierunku wiercenia, który przykładowo ma wydrążony korpus nośny. Aby przy obracaniu narzędzia do wiercenia wewnątrz uchwytu narzędziowego uniemożliwić tarcie pomiędzy narzędziem do wiercenia a elementem uszczelniającym celowo część korpusu nośnego jest ukształtowana jako pierścień, który co najmniej częściowo tworzy obszar, wychodzący z wylotu otworu i wobec pozostałej części korpusu nośnego jest przestawny przeciwnie do kierunku wiercenia wobec siły elementu sprężystego.

W położeniu niezablokowanym uchwytu narzędziowego co najmniej cześć tego pierścienia, współpracująca z obszarem blokowania narzędzia do wiercenia, wystaje ponad powierzchnię współpracującą korpusu nośnego tak, że przy obracaniu narzędzia do wiercenia w uchwycie narzędziowym wolny koniec obszaru, prowadzącego narzędzia do wiercenia nie dochodzi do styku z elementem uszczelniającym.

Aby móc osiągnąć boczne podparcie końca wtykowego w uchwycie narzędziowym, korzystne pierścień jest co najmniej częściowo obracalny w kierunku obwodowym wobec pozostałej części korpusu nośnego.

Samoczynne obracanie narzędzia do wiercenia w niezablokowanym uchwycie narzędziowym z położenia wyjmowania lub położenia blokowania celowo jest osiągnięte dzięki temu, ze na pierścieniu jest umieszczony co najmniej jeden element sprężysty, który wystaje poza zarys zewnętrzny pierścienia i jest połączony złączem kształtowym z tuleją mocującą.

Obracanie narzędzia do wiercenia wobec uchwytu, znajdującego się w położeniu blokowania, korzystnie jest uniemożliwione dzięki temu, że co najmniej jedna powierzchnia współpracującą jest zaopatrzona w co najmniej jeden element blokujący. Ten element blokujący przykładowo może być utworzony przez zagłębienie występ na jednej z powierzchni blokujących lub element krzywkowy, zamocowany do jednej z powierzchni współpracujących. Ten element blokujących służy do połączenia złączem kształtowym z odpowiadającym elementem blokującym, umieszczonym w obszarze blokowania narzędzia do wiercenia.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku., na którym fig. 1 przedstawia narzędzie do wiercenia z końcem wtykowym, fig. 2 - widok z góry na narzędzie z fig. 1, fig. 3 - uchwyt narzędziowy, fig. 4 - przekrój według linii IV-IV na fig. 3 uchwytu narzędziowego w położeniu wyjmowania, a fig. 5 - przekrój poziomy przez uchwyt narzędziowy w położeniu zablokowania z narzędziem do wiercenia.

Narzędzie do wiercenia, przedstawione na fig. 1 i 2 składa się z odcinka 2, w postaci rurowego elementu nośnego 20, który na jednym końcu jest zakończony pierścieniem tnącym 21, a na drugim końcu jest połączony z końcem wtykowym 1. Koniec wtykowy 1 ma cylindryczny obszar prowadzący 10 i obszar blokujący 11, który wystaje promieniowo ponad obszar prowadzący 10. Obszar prowadzący 10 ma dwie powierzchnie prowadzące 101, 102, o większej średnicy od średnicy obszaru prowadzącego 10, które są umieszczone w odstępie od siebie. Inaczej mówiąc obszar prowadzący 10 ma przykładowo dwa różne obszary średnicowe, przy czym na każdym z tych obszarów średnicowych jest umieszczona powierzchnia prowadząca 101 lub 102, a powierzchnia prowadząca 102 graniczy z powierzchnią blokowania 11.

Obszar blokowania 11 ma dwie wzajemnie przeciwległe, prostopadłe do osi wzdłuznej narzędzia do wiercenia, powierzchnie blokujące 111, 112, przy czym pierwsza powierzchnia blokująca 112 jest umieszczona od strony kierunku wiercenia, a druga powierzchnia blokująca 111 w kierunku przeciwnym. Powierzchnia blokująca 112 posiada dwa wzajemnie, przeciwległe elementy blokujące 114 w postaci dwóch zagłębień, które przykładowo są ukształtowane otwarte w kierunku do zarysu zewnętrznego 113 obszaru blokującego 11.

Jak pokazuje fig. 2 przekrój poprzeczny obszaru blokującego 11 odbiega od kształtu kołowego, ponieważ przekrój poprzeczny obszaru blokowania 11 jest zmniejszony o dwa wzajemnie przeciwległe odcinki 115, w zasadzie w rodzaju odcinka koła.

Uchwyt narzędziowy, przedstawiony na fig. 3 do 5, służy do przyjęcie narzędzia do wiercenia według fig. 1 i 2. Fig. 3 pokazuje korpus nośny 4 z osiowym otworem 40, dostosowanym do obszaru prowadzącego 10 końca wtykowego 1, oraz otaczającą korpus nośny 4, tuleję mocującą 5, która przykładowo za pomocą nie przedstawionego narzędzia jest przestawiana w kierunku wiercenia wobec korpusu nośnego 4 i wbrew sile nie przedstawionej sprężyny. Otwór 40 ma dwa osiowo leżące jeden za drugim obszary 401, 402 o różnych przekrojach poprzecznych. Drugi obszar 402, od strony wlotu w kierunku wiercenia, ma większy przekrój poprzeczny od pierwszego obszaru 401, usytuowanego w odstępie od wlotu. Do pierwszego obszaru 401 przylega tylny od strony końca wtykowego 1 otwór przelotowy 42.

W obszarze przejściowym pomiędzy otworem 40 a tylnym otworem przelotowym 42 znajduje się element uszczelniający 43, ukształtowany w postaci tarczy. Część korpusu nośnego 4 jest ukształtowana jako pierścień 44, który tworzy obszar 402 i wobec pozostałej części korpusu nośnego 4 jest przestawny wbrew sile elementu sprężystego 45, przeciwnie do kierunku wiercenia i jest częściowo obracalny, co,najmniej w kierunku obwodu. Przekrój poprzeczny otworu 40 w obszarze 402 odpowiada co najmniej przekrojowi poprzecznemu obszaru końcowego, od strony kierunku wiercenia, tulei mocującej 5. W położeniu niezablokowanym uchwytu narzędziowego odsądzenie oporowe 46 pierścienia 44 wystaje poza po189 101 wierzchnię współpracującą 41 korpusu nośnego 4. Przy przekręcaniu narzędzia do wiercenia, osadzonego w uchwycie narzędziowym odsądzenie oporowe 46 współpracuje z powierzchnią blokującą 111 narzędzia do wiercenia i powoduje, ze wolny koniec obszaru prowadzącego 10 nie dochodzi do styku z elementem uszczelniającym 43. Przekręcenie pierścienia 44 wobec pozostałej części korpusu nośnego 4 jest ograniczone za pomocą bliżej nie przedstawionych powierzchni zderzakowych i zderzaka. Przykładowo pierścień 44 jest przekręcany wobec korpusu nośnego 4 o 90°. Na pierścieniu 44 jest umieszczony co najmniej jeden element sprężysty 7, w postaci kołka gwintowego z kulką obciążoną sprężyną, wystający poza zarys zewnętrzny pierścienia 44. Ten element sprężysty 7 współpracuje w położeniu wyjmowania i położeniu blokowania z odpowiednim półkulowym zagłębieniem na zarysie wewnętrznym tulei mocującej 5. Mierzona w kierunku wiercenia długość drugiego obszaru 402 otworu 40 odpowiada najwyżej długości obszaru blokowania 11, mierzonej równolegle do osi wzdłużnej narzędzia do wiercenia.

Tuleja mocująca 5 w obszarze końcowym, od strony kierunku wiercenia, ma dno z osiowym otworem przelotowym 52, którego przekrój poprzeczny odpowiada przekrojowi poprzecznemu obszaru blokującego 11. Obszar przejściowy otworu przelotowego 52 tulei mocującej 5, skierowany przeciwnie do kierunku wiercenia, tworzy drugą powierzchnię współpracującą 50. Od drugiej powierzchni współpracującej 50 wystaje, przeciwnie do kierunku wiercenia, element blokujący 51 w postaci zderzaka.

W położeniu wyjmowania, jak pokazuje fig. 4, odstęp pomiędzy pierwszą powierzchnią współpracującą 41 korpusu nośnego 4 a elementem blokującym 51, wystającym od drugiej po wierzchni współpracującej 50 tulei mocującej 50 jest większy od długości obszaru blokującego 11, mierzonej równolegle do osi wzdłużnej narzędzia do wiercenia.

Pierścień 44, przedstawiony na fig. 5, jest przekręcony o 90° wobec położenia wyjmowania według fig. 6. Element blokujący 51 tulei mocującej 5 i niewidzialne elementy blokujące 114 obszaru blokującego 11 wchodzą wzajemnie w postaci złącza kształtowego.

Claims (10)

1. Narzędzie do wiercenia z końcem wtykowym, przy czym koniec wtykowy ma w zasadzie cylindryczny obszar prowadzący, z co najmniej jedną powierzchnią prowadzącą, a obszar blokujący wystaje promieniowo ponad obszar prowadzący, znamienne tym, że obszar blokujący (11) ma powierzchnie blokujące (11,112), przebiegające w zasadzie prostopadle do osi wzdłużnej narzędzia do wiercenia, o prostopadłym do osi wzdłużnej narzędzia do wiercenia przekroju poprzecznym, odbiegającym od kołowego przekroju poprzecznego.

2. Narzędzie według zastrz. 1, znamienne tym, że do obszaru blokującego (11) od strony przeciwnej do kierunku wiercenia przylega obszar prowadzący (10).

3. Narzędzie według zastrz. 2, znamienne tym, że obszar prowadzący (10) ma dwie powierzchnie prowadzące (101,102), umieszczone w odstępie od siebie.

4. Narzędzie według zastrz. 1, znamienne tym, że co najmniej jedna powierzchnia blokująca (111,112) jest zaopatrzona w element blokujący (114).

5. Uchwyt narzędziowy do przyjmowania narzędzia do wiercenia, znamienny tym, że ma korpus nośny (4) z otworem (40) i tuleję mocującą (5), rozciągającą się prostopadle do osi wzdłużnej uchwytu narzędziowego i przestawną osiowo wobec korpusu nośnego (4), której obszar końcowy w kierunku wiercenia ma przelot, którego przekrój poprzeczny odpowiada przekrojowi poprzecznemu obszaru blokującemu (11) narzędzia do wiercenia, a przekrój poprzeczny otworu (40) przewyższa przekrój poprzeczny obszaru końcowego, od strony kierunku wiercenia, tulei mocującej (5) przy utworzeniu odsadzenia, które jest utworzone przez drugą powierzchnię współpracującą (50) tulei mocującej (5), która jest zwrócona do pierwszej powierzchni współpracującej (41), skierowanej w kierunku wiercenia, korpusu nośnego (4).

6. Uchwyt według ząstrz. 5, znamienny tym, że otwór (40) ma dwa lezące jeden za drugim obszary (401, 402), przy czym obszar (402), wychodzący od wylotu otworu (40) przewyższą przy utworzeniu powierzchni współpracującej (41) przekrój poprzeczny dalszego obszaru (401).

7. Uchwyt według zastrz. 5, znamienny tym, ze część korpusu nośnego (4) jest ukształtowana jako pierścień (44), który co najmniej częściowo tworzy obszar (402), wychodzący z wylotu otworu (40) i wobec pozostałej części korpusu nośnego (4) jest przestawny przeciwnie do kierunku wiercenia wobec siły elementu sprężystego (45).

8. Uchwyt według zastrz. 7, znamienny tym, że pierścień (44) jest co najmniej częściowo przekręcalny w kierunku obwodu wobec pozostałej części korpusu nośnego (4).

9. Uchwyt według zastrz. 7 albo 8, znamienny tym, że na pierścieniu (44) jest umieszczony co najmniej jeden element sprężysty (7), który wystaje poza zarys zewnętrzny pierścienia (44) i jest połączony złączem kształtowym z tuleją mocującą (5).

10. Uchwyt według zastrz. 5, znamienny tym, że co najmniej jedna powierzchnia współpracująca (50) jest zaopatrzona w co najmniej jeden element blokujący (51).