PL189582B1 - Urządzenie do mocowania przedmiotu w kształcie pręta lub słupa - Google Patents

Abstract

1 Urzadzenie do m ocow ania przedm iotu w ksztalcie preta lub slupa, obejm ujace czesc nagw intow ana do w kre- cania w ziemie i usuw ania z ziemi w taki sam sposób oraz rurow a czesc utrzym ujaca, przeznaczona do przyjm ow ania tego przedm iotu, z elem entam i m ocujaco-regulacyjnym i do odchylania osi przedm iotu od osi czesci utrzym ujacej, znamienne tym, ze urzadzenie (8) do ustaw iania przed- m iotu (4) wzgledem rurowej czesci utrzym ujacej (6) obej- m uje czesc chw ytajaca (14) osadzona na czesci utrzym uja- cej (6), skladajaca sie z osadzonego obrotow o w czesci utrzym ujacej (6) pierscieniow ego czlonu zew netrznego (16) z otw orem podpierajacym (22) oraz z p ierscien io - wego w ew netrznego czlonu (18) z otw orem chw ytajacym (24) do obw odow ego m ocow ania przedm iotu (4), o b ro - tow o osadzonego w otw orze (22) czlonu zew netrznego (16). przy czym os podluzna otw oru p o dpierajacego (22) jest przesunieta niew spólsrodkow o (E ) w zgledem p o - dluznej osi zew netrznej pow ierzchni zew netrznego p ier- scieniow ego czlonu (16). os po d lu zn a otw oru chw ytaja- cego (24) jest przesunieta niew spólsrodkow o (E) w zgle- dem podluznej osi zewnetrznej pow ierzchni w ew netrznego pierscieniow ego czlonu (18). a os podluzna (L G ) przed- m iotu (4) osadzonego w otw orze chw ytajacym (24) przyj- muje pozadane polozenie przez obrót czesci chwytajacej (14) wzgledem czesci utrzym ujacej (6) i/lub obrót pierscie- niowych czlonów (16. 18) wzgledem siebie 1 dodatkow o, kazde dowolne polozenie obrotow o osadzonych elem entów (14. 16. 18) podlega utrw aleniu przez sam opodpieranie. FIG 8 PL PL PL

Description

Wynalazek dotyczy urządzenia do mocowania przedmiotu w kształcie pręta lub słupa obejmującego część mocującą do trwałego osadzania w podłożu oraz część utrzymującą, przeznaczoną do przyjmowania tego przedmiotu, z elementami mocująco-regulacyjnymi do odchylania osi mocowanego przedmiotu od osi części utrzymującej urządzenia do jego mocowania.

Przy stawianiu prętów, pali lub słupów', na przykład przy stawianiu płotu czy ustawianiu tablic i tym podobnych istnieje zawsze problem utrzymania pala lub słupa w dokładnie pionowej pozycji, jeśli to możliwe. Pionowe ustawienie można przykładowo osiągnąć przez sprawdzanie pionowego ustawienia za pomocą poziomnicy lub pionu i ewentualne korygowanie położenia podczas ustalania lub kotwienia w gruncie przedmiotu w kształcie pręta, pala lub słupa, przykładowo przez wbijanie lub zabetonowanie. Jest to trudne i czasochłonne, ponieważ przykładowo przy wbijaniu pala lub słupa w grunt trzeba ciągle przerywać proces wbijania, aby kontrolować i ewentualnie korygować ustawienie. Przy zabetonowywaniu słupa lub pala jego dokładnie pionowe ustawienie można bez problemu skorygować do czasu związania betonu, trzeba jednak zastosować środki, aby utrzymać to dokładne pionowe ustawienie do momentu, aż beton będzie na tyle związany, że to pionowe ustawienie nie ulegnie samoczynnej zmianie; oznacza to, że pal lub słup musi zatem przykładowo być podpierany bocznie lub napinany.

Oprócz wbijania lub wkopywania czy też wbetonowywania pala lub słupa znane jest stosowanie urządzeń mocujących, dających się zakotwić w gruncie, których górny swobodny koniec stanowi następnie podporę przedmiotu w kształcie pala lub słupa. Urządzenie mocujące, przystosowane do zakotwienia w gruncie obejmuje przykładowo ślimak lub śrubę, które wkręca się w grunt niczym korkociąg, a następnie pal lub słup przykręca się do tego urządzenia mocującego mieszczą. Przykład takiego urządzenia podano w opisie wzoru (GM) użytkowego DE-GM 9313258. Ponadto znane jest projektowanie przedmiotu w kształcie pala lub słupa jako całości z urządzeniem do mocowania dającym się zakotwić w gruncie niczym korkociąg tak, że przedmiot na jednym swoim wolnym końcu ma urządzenie mocujące, które następnie wkręca się w grunt i tam kotwi.

Również w przypadku tych obu sposobów lub wskazanych możliwości stawiania pala lub słupa, powstają zasadniczo takie same problemy związane z pionowym ustawieniem pala lub słupa jak przy wbijaniu lub wbetonowywaniu. W tym przypadku ciągle trzeba przerywać wkręcanie urządzenia mocującego w grunt, jak poprzednio proces wbijania, aby zapewnić późniejsze pionowe ustawienie pala lub słupa przez odpowiednie czynności pomiaru i ewentualnie korygowania.

Stąd też już w przeszłości umieszczano przy urządzeniach mocujących mechanizmy regulacyjne, aby umożliwić regulację (dostosowanie) położenia przedmiotu względem urządzenia

189 582 mocującego. Przykładowo opis DE-GM 8809142 przedstawia możliwość regulacji pionowego ustawienia słupa względem płyty podstawy za pomocą przegubu kulowego. Patent US 4,199,908 umożliwia ustawienie słupa lub pala w kierunku pionowym dzięki podłużnym wgłębieniom w części podporowej. Natomiast urządzenie według niemieckiego patentu nr 3307759 zapewnia możliwość mocowania takich przedmiotów za pomocą układu półpierścieni stabilizujących położenie słupa lub pala, umożliwiających regulację wielkości otworu chwytającego.

Rozwiązanie według DE-GM 8809142 ma jednak tę zasadniczą niekorzystną wadę konstrukcyjną, że przy zaciskaniu gniazda kulowego obejmującego głowicę kulową, utwardzone występy uformowane w gnieździe powinny wgłębiać się w materiał głowicy kulowej, aby zapewnić trwałe położenie pala dodatkowo przez złącze kształtowe. W praktyce oznacza to, że przy zmianie położenia podpory, wymagającej innego ustawienia głowicy kulistej względem podpory, na skutek deformacji głowicy kulowej przez wskazane występy nie da się utrzymać bezpiecznie głowicy w nowym położeniu za pomocą gniazda i musi być ona wymieniona.

Urządzenie do regulacji według US-PS 4199908 umożliwia nastawianie w jednej tylko płaszczyźnie. Ponadto ma ono takie wady konstrukcyjne, że dla jego prawidłowego funkcjonowania, jarzmo denne musi być zakotwione na takiej głębokości w betonowym fundamencie, że otwór tam występujący musi się pokrywać z otworem podłużnym części podporowej, ponieważ w przeciwnym razie śruba nie może przejść przez te dwa otwory, dzięki którym realizuje się regulację w jednym kierunku.

Z należącego do tego samego rodzaju wzoru DE-GM 9313260 tego samego, co obecnie zgłaszającego znane są różne wykonania urządzeń do mocowania w gruncie dla przedmiotów w kształcie słupa lub pala, mających część nagwintowaną dającą wkręcać się w grunt i w taki sam sposób z niego usuwać oraz część rurową, utrzymującą przedmiot, przy czym w części rurowej jest umieszczone urządzenie do utrzymywania przedmiotu w położeniu pionowym względem części rurowej tak, że przedmiot może być ustawiony pionowo nawet jeśli nagwintowana część nie jest wkręcona w grunt dokładnie pionowo.

Chociaż wszystkie urządzenia mocujące opisane w DE-GM 9313260 zasadniczo sprawdziły się w praktyce, mają jednak niewielką wadę taką, że raz wybrane położenie przedmiotu w kształcie pręta lub słupa względem urządzenia mocującego można zmienić jedynie dużym nakładem czasochłonnych manipulacji. Tak więc przykładowo trzeba poluzować szereg śrub zaciskowych i/lub należy zastosować inne, grubsze lub cieńsze, profile podkładek aby zmienić położenie przedmiotu względem urządzenia mocującego. Jeśli zatem istnieje potrzeba, przykładowo w przypadku płotu doprowadzonego przez siły zewnętrzne do położenia ukośnego - aby poszczególne słupki doprowadzić ponownie do pozycji pionowej, w przypadku urządzeń mocujących według DE-GM 9313260 należy niekiedy na nowo ustawić dziesiątki pojedynczych urządzeń mocujących, co jest czasochłonne i w praktyce niezadowalające.

Na tym tle, celem niniejszego wynalazku jest opracowanie urządzenia do mocowania przedmiotu w kształcie pręta lub słupa, obejmującego część mocującą do trwałego osadzania w podłożu oraz część utrzymującą, przeznaczoną do przyjmowania tego przedmiotu, z elementami mocująco-regulacyjnymi do odchylania osi mocowanego przedmiotu od osi części utrzymującej urządzenia do jego mocowania takiego, żeby przy jego użyciu przedmiot w kształcie pręta lub słupa mógł być szybko i dokładnie doprowadzony do położenia pionowego, a w razie potrzeby jego pionowe położenie lub ustawienie - równie szybko przywrócone.

Cel ten, zgodnie z wynalazkiem osiągnięto dzięki opracowaniu rozwiązania według obecnego wynalazku. .

Urządzenie do mocowania w ziemi przedmiotu w kształcie pręta lub słupa, obejmujące część nagwintowaną do wkręcania w ziemię i usuwania z ziemi w taki sam sposób oraz rurową część utrzymującą, przeznaczoną do przyjmowania tego przedmiotu, z elementami mocująco-regulacyjnymi do odchylania osi przedmiotu od osi części utrzymującej, według wynalazku cechuje się tym, że urządzenie do ustawiania przedmiotu względem rurowej części utrzymującej obejmuje część chwytającą osadzoną na części utrzymującej, składającą się z pierścieniowego członu zewnętrznego z otworem podpierającym, osadzonego obrotowo

189 582 w części utrzymującej oraz z pierścieniowego członu wewnętrznego z otworem chwytającym do obwodowego mocowania przedmiotu, obrotowo osadzonego w otworze podpierającym członu zewnętrznego, przy czym oś podłużna otworu podpierającego jest przesunięta niewspółśrodkowo względem podłużnej osi zewnętrznej powierzchni pierścieniowego członu zewnętrznego, oś podłużna otworu chwytającego jest przesunięta niewspółśrodkowo względem podłużnej osi zewnętrznej powierzchni pierścieniowego członu wewnętrznego, a oś podłużna przedmiotu osadzonego w otworze chwytającym przyjmuje pożądane położenie przez obrót części chwytającej względem części utrzymującej i/lub obrót pierścieniowych członów zewnętrznego i wewnętrznego względem siebie i dodatkowo, każde dowolne położenie obrotowo osadzonych elementów podlega utrwaleniu przez samopodpieranie.

Drugi wariant urządzenia do mocowania przedmiotu w kształcie pręta lub słupa, obejmującego część utrzymującą, przeznaczoną do przyjmowania tego przedmiotu, z elementami mocująco-regulacyjnymi do odchylania osi przedmiotu od osi części utrzymującej, cechuje się tym, że część utrzymującą przeznaczoną do przyjmowania przedmiotu stanowi podstawa naziemna obejmująca płytę podstawy i czarę w formie odwróconego stożka oraz tym, że urządzenie do ustawiania przedmiotu względem części utrzymującej, obejmuje pierścieniowy człon zewnętrzny z otworem podpierającym, obrotowo osadzony w czarze podstawy naziemnej oraz pierścieniowy człon wewnętrzny z otworem chwytającym, obrotowo osadzony w członie zewnętrznym, przy czym otwór podpierający w pierścieniowym członie zewnętrznym ma oś podłużną ustawioną skośnie względem podłużnej osi zewnętrznej powierzchni pierścieniowego członu zewnętrznego, pierścieniowy człon wewnętrzny ma otwór chwytający, którego oś podłużna jest ustawiona skośnie względem podłużnej osi zewnętrznej powierzchni pierścieniowego członu wewnętrznego, a oś podłużna przedmiotu osadzonego w otworze chwytającym przyjmuje pożądane położenie przez obrót pierścieniowego członu zewnętrznego względem części utrzymującej i/lub obrót pierścieniowego członu wewnętrznego względem pierścieniowego członu zewnętrznego i dodatkowo każde dowolne położenie obrotowo osadzonych pierścieniowych członów wewnętrznego i zewnętrznego podlega utrwaleniu przez samopodpieranie.

W urządzeniu według wynalazku, pierścieniowe człony zewnętrzny oraz wewnętrzny mają punkty zaczepowe dla narzędzia, przy użyciu którego człon zewnętrzny może być obrócony względem części utrzymującej, a człon wewnętrzny może być obrócony względem członu zewnętrznego.

W urządzeniu według wynalazku, zarówno pierścieniowy człon zewnętrzny, jak i pierścieniowy człon wewnętrzny mają ciągłe szczeliny rozciągające się osiowo i promieniście w rejonie najmniejszej grubości ich ścian.

W urządzeniu według wynalazku, części osadzone obrotowo mogą być w dowolnie obróconej pozycji unieruchomione względem części utrzymującej, korzystnie w wyniku nacisku od góry.

W urządzeniu według wynalazku, zarówno pierścieniowy człon wewnętrzny z otworem chwytającym, jak i pierścieniowy człon zewnętrzny z otworem podpierającym mają, co najmniej jedną ścianę nachyloną w stosunku do swojej osi podłużnej.

W pierwszym wariancie urządzenia według wynalazku, pierścieniowy człon wewnętrzny ma na wewnętrznej ścianie obwodowej otworu chwytającego obwodowy występ w kształcie listwy.

W pierwszym wariancie urządzenia według wynalazku, rurowa część utrzymująca stożkowo zwęża się ku dołowi, co najmniej w przekroju wewnętrznym na podłużnym odcinku przeciwległym względem usytuowania części chwytającej.

W drugim wariancie urządzenia według wynalazku, oś podłużną pierścieniowego członu wewnętrznego można odchylić względem osi podłużnej pierścieniowego członu zewnętrznego przez obrót członów wewnętrznego i zewnętrznego względem siebie.

Korzystnie, w urządzeniu według wynalazku, pierścieniowe człony zewnętrzny i wewnętrzny są wykonane z tworzywa sztucznego.

Urządzenie według wynalazku do mocowania przedmiotów umożliwia z jednej strony szybkie i dokładne ustawienie w pozycji pionowej przedmiotu w kształcie pręta lub słupa

189 582 w części utrzymującej tak, że przedmiot umiejscowiony jest dokładnie pionowo, a z drugiej strony jednak - dzięki ruchomości części chwytającej względem części utrzymującej - dodatkowo stworzona jest możliwość ponownej regulacji położenia przedmiotu, w razie potrzeby, względem części utrzymującej tak, że przy przemieszczeniu urządzenia do mocowania w gruncie, przykładowo pod wpływem siły zewnętrznej, powodującym pochylenie przedmiotu w kształcie pręta lub słupa, przedmiot ten można ponownie wyregulować względem urządzenia do mocowania, aby przyjął ponownie pierwotne położenie pionowe.

Przez to, że przedmiot jest zablokowany w dowolnie ustalonym położeniu względem części utrzymującej nie są potrzebne dodatkowe środki do mocowania lub ustalania tak, ze w operacji ponownego ustawiania i korygowania takie środki do mocowania lub ustalania nie wymagają luzowania.

Korzystnie, w pierwszym wariancie urządzenia według wynalazku otwór w części chwytającej jest niewspółśrodkowy w jednym kierunku względem osi podłużnej części utrzymującej. Jeśli, w przypadku innej korzystnej postaci wykonania część chwytająca jest ponadto obracalna względem części utrzymującej, dzięki prostemu rozwiązaniu konstrukcyjnemu uzyskuje się możliwość dostosowania ustawienia osi podłużnej przedmiotu w kształcie pręta lub słupa względem kierunku osi podłużnej części utrzymującej na wszystkie strony, przy czym oś podłużna przedmiotu w kształcie pręta lub słupa leży na zewnętrznej powierzchni stożka kołowego, którego osią środkową jest oś części utrzymującej.

Korzystnie, część zewnętrzna i część wewnętrzna mają punkty zaczepowe dla narzędzia, przy użyciu, którego część zewnętrzną można obracać względem części utrzymującej, a część wewnętrzną można obracać względem części zewnętrznej.

Zarówno część zewnętrzna jak i część wewnętrzna w obszarze gdzie ścianki mają najcieńszą grubość korzystnie mają szczelinę przechodzącą osiowo i promieniście. Dzięki temu możliwe jest, by część zewnętrzna względem części utrzymującej i część wewnętrzna względem otworu podpierającego miały ewentualnie małą nadwyżkę wymiarową tak, że część zewnętrzna w rurowej części utrzymującej i część wewnętrzna w otworze podpierającym części zewnętrznej jest zamocowana lekko na wcisk i następuje zablokowanie części zewnętrznej i części wewnętrznej względem siebie i odpowiednio względem rurowej części utrzymującej bez jakichkolwiek dodatkowych środków, wyłącznie dzięki sile tarcia. Podobnie, ewentualne wahania tolerancji przy produkcji są przez to niemal w pełni skompensowane. Ponadto, szczególnie korzystnie wytwarza się otwór chwytający, ściskający przedmiot tak, aby jego średnica była mniejsza niż średnica przedmiotu. Dzięki temu oraz dzięki szczelinie w części wewnętrznej, część wewnętrzna przy nasuwaniu na przedmiot ulega niewielkiemu rozszerzeniu lub rozciągnięciu tak, że przez docisk unieruchamia się na przedmiocie i nie może się ani zsunąć ani spaść. Ponadto, przy wciskaniu nieco rozszerzonej części wewnętrznej w otwór podpierający części zewnętrznej następuje ściśnięcie części wewnętrznej tak, że ta część wewnętrzna przylega ściśle do przedmiotu względnie przedmiot ten bezpiecznie zaciska i także następuje pewne umiejscowienie części wewnętrznej w otworze podpierającym części zewnętrznej.

Część wewnętrzna, jak również otwór podpierający i otwór chwytający mają korzystnie w każdym przypadku przebieg skośny, co najmniej jednej ścianki względem odpowiedniej osi podłużnej. Spasowanie części zewnętrznej z rurową częścią utrzymującą jak również spasowanie części wewnętrznej z otworem podpierającym części zewnętrznej jest skutkiem tego zapewnione wyłącznie pod wpływem siły ciężkości. Ponadto, przedmiot jest w sposób prosty, a mimo to niezawodny ściskany lub zaciskany w otworze podpierającym części zewnętrznej, gdy część wewnętrzna i część zewnętrzna przesuwają się względem siebie wzdłuż powierzchni stożkowych. .

Jeśli część wewnętrzna ma obwodowy występ w kształcie listwy na wewnętrznej obwodowej ściance otworu chwytającego, wtedy jest lepsze podparcie przedmiotu w kształcie pręta lub słupa, ponieważ przedmiot ten może sąsiadować z określoną linią lub krawędzią.

W innym korzystnym przykładzie wykonania oś podłużna części wewnętrznej może być odchylana względem osi podłużnej części zewnętrznej przez obrót części wewnętrznej względem części zewnętrznej. Przez to można realizować także większe kąty regulacji położenia mocowanego przedmiotu.

189 582

Część utrzymująca korzystnie zwęża się stożkowo ku dołowi w podłużnym odcinku przeciwległym do części chwytającej, co najmniej w przekroju wewnętrznym. Ten zwężający się stożkowo podłużny odcinek stanowi dolny punkt podparcia dla przedmiotu w kształcie pręta lub słupa i ze względu na stożkowate zwężenie tego podłużnego odcinka, jest on automatycznie dostosowany do różnych średnic przedmiotów bez potrzeby stosowania szczególnych środków mocujących.

Dalsze szczegóły, aspekty i zalety obecnego wynalazku wynikają z poniższego opisu przykładów wykonania, przedstawionych na rysunku, na którym:

Figura 1A przedstawia - w widoku z góry - pierścieniową część wewnętrzną według przykładu wykonania obecnego wynalazku;

Figura IB przedstawia przekrój wzdłuż linii B-B przez część wewnętrzną pokazaną na rysunku figura 1A;

Figura 2A przedstawia - w widoku z góry - pierścieniową część zewnętrzną według przykładu wykonania obecnego wynalazku;

Figura 2B przedstawia przekrój wzdłuż linii B-B przez część zewnętrzną pokazaną na rysunku figura 2A;

Figura 3 przedstawia - w widoku z góry - część zewnętrzną i część wewnętrzną w stanie połączonym, przy czym otwór utworzony w części wewnętrznej jest pokazany w pozycji maksymalnie niewspółśrodkowej;

Figura 4 przedstawia te same elementy, które pokazane są na rysunku fig. 3, jednakże otwór chwytający części wewnętrznej znajduje się zasadniczo w pozycji centralnej (pośrodku);

Figura 5 A i 5B przedstawiają przykład wykonania obecnego wynalazku, w którym przez obrót części wewnętrznej względem części zewnętrznej oś podłużna części wewnętrznej może być odchylana od linii pionowej;

Figura 6A, 6B i 6C przedstawiają jak stopień i kierunek niewspółśrodkowości części wewnętrznej i części zewnętrznej jest ustalany i zmieniany w celu ustawienia przedmiotu dokładnie pionowo, za pomocą pomocniczego przyrządu stanowiącego również przedmiot obecnego wynalazku;

Figura 7 przedstawia przekrój podłużny przez urządzenie do mocowania według wynalazku z częścią zewnętrzną i częścią wewnętrzną według rysunków fig. 1A-4; zaś

Figura 8 przedstawia rozwiązanie pokazane na rysunku fig. 7 w innym, zmodyfikowanym przykładzie wykonania obecnego wynalazku.

Poniżej, na podstawie rysunku fig. 1A do 4 oraz 7 zostanie bardziej szczegółowo objaśniony pierwszy przykład wykonania obecnego wynalazku.

Urządzenie przedstawione na rysunku fig. 7 do mocowania przedmiotu 4 w kształcie pręta lub słupa, jako całość, oznaczone oznacznikiem cyfrowym 2, zasadniczo obejmuje rurową część utrzymującą 6 zaprojektowaną w celu przyjęcia przedmiotu 4, jak również urządzenie 8 do ustawienia przedmiotu 4 pionowo względem części utrzymującej 6. Na dolnym końcu rurowej części utrzymującej 6 znajduje się część nagwintowana nie uwidoczniona na rysunku fig. 7, za pomocą której urządzenie do mocowania 2 można wkręcić w grunt i w taki sam sposób z niego usunąć. Dalsze szczegóły dotyczące części nagwintowanej, wskazano w opisie DE-GM 9313258, do pełnego tekstu, którego czyni się w tym względzie odwołanie.

Część utrzymująca 6 ma górny odcinek 10 o zasadniczo stałym przekroju cylindrycznym oraz sąsiadujący z nim niżej odcinek 12, pokazany na rysunku fig. 7, który zwęża się stożkowo w kierunku części nagwintowanej, nie uwidocznionej na tym rysunku. Na górnym otwartym końcu części utrzymującej 6 i odpowiednio jej odcinku 10 zamocowane jest urządzenie 8 zaprojektowane do ustawiania pionowo przedmiotu 4.

Według rysunku fig. 1A do 4 to urządzenie 6 stanowi część chwytająca 14, która składa się z dwóch części i ma pierścieniową część zewnętrzną 16 do zamocowania na części utrzymującej 6 (fig. 2A i 2B) oraz pierścieniową część wewnętrzną 18 (fig. 1A i 1 B). Część zewnętrzna 16 według rysunku fig. 7 może być wprowadzona od góry, od strony otwartego końca, do części utrzymującej 6 i opiera się obwodowym pierścieniowym kołnierzem lub ramieniem 20 na górnej krawędzi rurowej części utrzymującej 6. Część zewnętrzna 16 ma otwór podpierający 22, w którym można obrotowo osadzić część wewnętrzną 18, jak pokazano na

189 582 rysunku fig. 3 do 5. Część wewnętrzna 18 z kolei ma otwór chwytający 24, który według rysunku fig. 7 służy do przyjęcia i uchwycenia przedmiotu 4.

Jak pokazano na rysunku fig. 1A, 2A, 3 i 4, część zewnętrzna 16 i część wewnętrzna 18 nie mają postaci zamkniętego obwodowego pierścienia, lecz każda z nich ma rozciągającą się osiowo i promieniście szczelinę 26 i odpowiednio 28. Ponadto według rysunków fig. 1A i 2A środek otworu podpierającego 22 i środek otworu chwytającego 24 nie pokrywają się odpowiednio ze środkiem zewnętrznego obwodu części zewnętrznej 16 i części wewnętrznej 18, lecz są względem nich przesunięte o pewną wartość niewspółśrodkowości E. Część zewnętrzna 16 i część wewnętrzna 18 mają tym samym - w widoku z góry, jak pokazano na rysunku fig. 2A i 1a - kształt sierpa lub księżyca, przy czym szczeliny 26 i 28 znajdują się w rejonie, gdzie grubość ścianek jest najcieńsza.

Średnica zewnętrzna części wewnętrznej 18 jest równa, lecz może być również ewentualnie nieco większa niż wewnętrzna średnica otworu podpierającego 22, zaś zewnętrzna średnica części zewnętrznej 16 jest podobnie równa, a ewentualnie nieco większa niż wewnętrzna średnica górnego odcinka 10 rurowej części utrzymującej 6. Przez to i przez ukształtowanie szczelin 26 i 28 część zewnętrzna 16 w odcinku 10, a część wewnętrzna 18 - w otworze podpierającym 22 są w naprężeniu i łagodnie unieruchomione tarciem tak, że obracanie odpowiednio części zewnętrznej 16 względem części utrzymującej 6 i obracanie części wewnętrznej 18 względem części zewnętrznej 16 zachodzi z trudem. Ponadto część wewnętrzna 18 według rysunku fig. IB jest lekko stożkowa na swojej powierzchni zewnętrznej 30, a część zewnętrzna 16 jest lekko stożkowa na wewnętrznej powierzchni 32 swojego otworu podpierającego 22 tak, że część wewnętrzna 18 osadzona jest w sposób pewny w otworze podpierającym 22 i w pozycji według rysunku fig. 7 nie może spaść w dół do wnętrza części utrzymującej 6.

Jak już wyjaśniono wcześniej, stosunki średnic otworu podpierającego 22 i części wewnętrznej 18 nie są bezwzględnie krytyczne. Jest to wzmocnione przez stożkowe ukształtowane części wewnętrznej 18 na jej powierzchni zewnętrznej 30 i części zewnętrznej 16 na powierzchni wewnętrznej 32 jej otworu podpierającego 22. Wahania w tolerancji może wyrównać płytsze lub głębsze wprowadzenie części wewnętrznej 18 w otwór podpierający 22 bez uszczerbku dla pewności osadzenia części wewnętrznej 18 w otworze podpierającym 22. Dzięki szczelinom 26 i 28, a zwłaszcza szczelinie 26 w części wewnętrznej 18, szczególnie korzystne rozwiązanie objęte obecnym wynalazkiem polega na tym, że otwór chwytający 24 do zaciskania na przedmiocie 4 ma średnicę mniejszą niż podana średnica przedmiotu 4. Dzięki temu i dzięki szczelinie 26 w części wewnętrznej 18, część wewnętrzna 18 przy nasuwaniu na przedmiot 4 nieco rozszerza się lub rozciąga tak, że jest umiejscowiona na przedmiocie 4 przez spasowanie na wcisk i nie może przemieścić się ani zgubić. Ponadto, gdy nieco rozszerzoną część wewnętrzną 18 wciśnie się w otwór podpierający 22 części zewnętrznej 16 dostatecznie głęboko, część wewnętrzna 18 jest ściśnięta lub zaciśnięta tak, że przylega ona ściśle do obwodu przedmiotu 4 i/lub pewnie się na nim zaciska, a także w sposób pewny osadzona jest w otworze podpierającym 22 części zewnętrznej 16.

Na powierzchni wewnętrznej 34 otworu chwytającego 24 jest obwodowy występ 36 w kształcie listwy.

Część zewnętrzna 16 i część wewnętrzna 18 mają na swych górnych powierzchniach punkty zaczepowe 38 w postaci otworów przelotowych lub ślepych, służące jako punkty zaczepowe dla narzędzia, przy użyciu którego obraca się część zewnętrzną 16 względem części chwytającej 14 oraz część wewnętrzną 18 względem części zewnętrznej 16. Jedną z możliwości ukształtowania punktów zaczepowych 38 i jednym z możliwych odpowiednich narzędzi jest użycie znanego narzędzia stosowanego do mocowania i luzowania tarcz szlifierki-przecinarki.

Jak juz wspomniano wyżej, wskutek wymiarowania części wewnętrznej i części zewnętrznej obrót części zewnętrznej 16 względem rurowej części utrzymującej 6 oraz obrót części wewnętrznej 18 względem części zewnętrznej 16 następuje z trudem, gdy część wewnętrzna 18 jest wystarczająco głęboko wsunięta lub wciśnięta w otwór podpierający 22 części zewnętrznej 16, co umożliwia jednoczesne obwodowe zaciśnięcie się jej na przedmiocie 4,

189 582 ponieważ przy ukształtowaniu otworu chwytającego 24 korzystnie z mniejszą średnicą niż wskazana średnica przedmiotu 4 powstają siły składowe, działające promieniście na zewnątrz, które dociskają zewnętrzną część 16 do rurowej części utrzymującej 6, część wewnętrzną 18 - do części zewnętrznej 16, a przedmiot 4 do części wewnętrznej 18. W pewnych warunkach może być pożądane by tę możliwość obrotu jeszcze bardziej utrudnić, bądź też w pełni ją zablokować. Można tu ewentualnie przewidzieć urządzenie zakleszczające, które przykładowo składa się z otworu przechodzącego przez ściankę części utrzymującej i kończącego się na zewnętrznym obwodzie części zewnętrznej. Otwór jest zaopatrzony w wewnętrzny gwint tak, że można w otwór ten wkręcić śrubę z gniazdem sześciokątnym lub wkręt dociskowy. Przez dokręcenie śruby można ciasno obracać część zewnętrzną względem części utrzymującej lub ułatwić obrót między częścią zewnętrzną a częścią utrzymującą przez dowolne poluzowanie. Tego rodzaju urządzenia zaciskające funkcjonujące ze śrubami zaciskającymi są powszechnie znane; stąd też zrezygnowano z przedstawienia tego na rysunku. Należy także odnotować, że z reguły tego rodzaju urządzenie zaciskające nie jest lub jedynie w skrajnych przypadkach jest niezbędne, ponieważ część zewnętrzna 16 obraca się obwodowo względem części utrzymującej 6, część wewnętrzna 18 obraca się obwodowo względem części zewnętrznej 16, a przedmiot 4 obraca się obwodowo względem części wewnętrznej 18 dzięki dostatecznym promieniście działającym siłom wynikającym ze stożkowego ukształtowania powierzchni 30 i 32 oraz takiemu wykonaniu otworu chwytającego 24, że jego wymiar jest mniejszy niż wynikający z wymiarów przedmiotu 4.

Jak najlepiej widać z rysunku fig. 3 i 4 w zależności od wzajemnego położenia części wewnętrznej 18 względem części zewnętrznej 16 uzyskuje się różne położenie otworu chwytającego 24, ponieważ wskutek niewspółśrodkowości E otworu podpierającego 22 i E otworu chwytającego 24, otwór chwytający 24 jest przesunięty bardziej lub mniej w kierunku zewnętrznego obwodu części chwytającej 14 przy obracaniu części wewnętrznej 18 w stosunku do części zewnętrznej 16 tak, że oś podłużna LG przedmiotu 4 może być odsunięta od osi podłużnej LB urządzenia do mocowania 2 i odpowiednio części utrzymującej 6 o wcześniej ustaloną wartość w granicach od 0 do 2E, co najlepiej wynika z rysunku fig. 7. Przedmiot 4, który swoim dolnym końcem swobodnie spoczywa w obszarze stożkowym 12, może zatem - przez odpowiednie skręcenie części wewnętrznej 18 względem części zewnętrznej 16 oraz ewentualnie części zewnętrznej 16 względem rurowej części utrzymującej 6 - być pochylony w każdym dowolnym kierunku o pewną wartość będącą wynikiem niewspółśrodkowości E części wewnętrznej 18 i części zewnętrznej 16 tak, że ewentualne ukośne położenie rurowej części utrzymującej 6 mogą znów być skompensowane, a przedmiot 4 ustawiony dokładnie pionowo. Przedmiot 4 opiera się przy tym na obwodowym występie 36 w otworze chwytającym 24, jak to pokazano na rysunku fig. 7 tak, że przedmiot - z jednej strony pewnie umiejscowiony w otworze chwytającym 24, a z drugiej strony - swoim dolnym końcem osadzony w obszarze stożkowym 12, znajduje się w ustalonej pozycji i nie przechyla się ani nie chwieje.

Przy regulacji kierunku i ustalaniu stopnia niewspółśrodkowości, część zewnętrzna 16 nadaje kierunek niewspółśrodkowości, to znaczy kierunek, w którym mocowany przedmiot musi być odchylony, aby skompensować skośne lub nachylone położenie urządzenia do mocowania wkręconego w grunt, zaś część wewnętrzna 18 ustala wielkość niewspółśrodkowości, to znaczy stopień pochylenia.

Ponieważ obrót części wewnętrznej 18 względem części zewnętrznej 16 i ewentualnie części zewnętrznej 16 względem rurowej części utrzymującej 6 następuje z oporem, gdyż część zewnętrzną 16, wykonaną korzystnie z tworzywa sztucznego wciska się w rurową część utrzymuj ącą, szczelina 28 najpierw nieco rozszerzona lub rozciągnięta przez przedmiot 4 jest ponownie ściśnięta, zaś część wewnętrzną 18, również korzystnie wykonaną z tworzywa sztucznego wciska się w otwór podpierający 22, ewentualnie przy jednoczesnym ściskaniu szczeliny 26 -względne położenie części wewnętrznej 18 w stosunku do części zewnętrznej 16 oraz części zewnętrznej 16 w stosunku do rurowej części utrzymującej 6, a tym samym również położenie przedmiotu 4, dostosowane i ustalone przy pomocy punktów zaczepowych 38, zwykle pozostaje nie zmienione. W przypadku przewidywania większych obciążeń działających na przedmiot 4, na przykład stałych

189 582 wibracji pod wpływem przejeżdżających w pobliżu pojazdów, dużej siły wiatrów i tym podobnych, można dodatkowo przewidzieć wykorzystanie wspomnianych wcześniej urządzeń zaciskowych, za pomocą których można zablokować częściowo lub całkowicie przynajmniej wzajemne położenie części zewnętrznej 16 i rurowej części utrzymującej 6 względem siebie. Siły utrzymujące położenie części wewnętrznej 18 względem części zewnętrznej 16 oraz zaciśnięcie przedmiotu 4 w otworze chwytającym 24 można zwiększyć wedle potrzeby przez wciśnięcie części wewnętrznej 18 głębiej w otwór podpierający. Na skutek stożkowej postaci powierzchni 30 i 32 oraz w wyniku obecności szczeliny 26 w części wewnętrznej, część wewnętrzna podlega dalszemu promienistemu ściśnięciu tak, że jej umiejscowienie względem części zewnętrznej 16, a także części zewnętrznej względem rurowej części utrzymującej 6 i zablokowanie przedmiotu 4 ulegają poprawie lub wzmocnieniu. Głębsze wciśnięcie części wewnętrznej 18 można osiągnąć stosując narzędzie, przykładowo młotek i tym podobne, lub też dodatkową tuleję zaciskową 48 jak to pokazano na rysunku fig. 8.

Na rysunku fig. 8 użyto tych samych oznaczników cyfrowych jak na rysunku fig. 7 dla oznaczenia takich samych lub odpowiadających sobie części, zatem zbędne jest powtarzanie opisu tego rysunku.

Według rysunku fig. 8 tuleja zaciskowa 48 umieszczona jest nad górną swobodną krawędzią rurowej części utrzymującej 6. Ramię 20 części zewnętrznej 16 jest zaprojektowane w tym przykładzie wykonania lub w tej odmianie, zgodnie ze stożkowatą formą otworu podpierającego 22 w części zewnętrznej 16, to znaczy środek obwodowego kołowego ramienia 20 pokrywa się ze środkiem otworu podpierającego 22 w części zewnętrznej 16 tak, że na rysunku fig. 8 ramię 20 wysunięte jest po lewej stronie poza swobodną krawędź rurowej części utrzymującej 6 w większym stopniu niż po prawej stronie. Tuleja 48 stanowi całość ze skierowanym do środka odcinkiem 50, który w sposób pokazany na rysunku fig. 8 przechodzi za ramieniem części zewnętrznej 16 od dołu i przylega do zewnętrznej ścianki rurowej części utrzymującej 6. OJcinek 50, tak jak i ramię 20, nie ma jednolitej grubości w kierunku obwodu, lecz podobnie ma grubość stale zwiększającą się lub zmniejszającą się odpowiednio do niewspółśrodkowości otworu podpierającego 22 tak, że odcinek 50 na rysunku fig. 8 po lewej stronie jest odpowiednio grubszy, a po prawej stronie odpowiednio cieńszy, jednakże zawsze opiera się na dolnej stronie ramienia 20. Tuleja zaciskowa 48 ma pośrodku otwór 52, przez który przechodzi przedmiot 4. Poniżej otworu 52 jest dalsza tuleja 54, składająca się z krótkiego pionowego odcinka 56 i z prostopadłego do niego obwodowego kołnierza 58. Przedmiot 4 przechodzi także przez otwór w tulei 54 określony przez odcinek 56 w sposób uwidoczniony na rysunku fig. 8. Dolne swobodne pionowe odcinki 56 oparte są na górnej powierzchni części wewnętrznej 18.

Aby zablokować przedmiot 4 po pionowym ustawieniu go w części utrzymującej 6, za pomocą części wewnętrznej 18 i części zewnętrznej 16 postępuje się następująco:

Zanim przedmiot 4 wprowadzi się do odcinka utrzymującego 6 najpierw od strony dolnego swobodnego końca przedmiotu 4 nasuwa się na niego tuleję zaciskową 48, a następnie tuleję 54. Następnie przedmiot 4 ustawia się odpowiednio względem części utrzymującej 6, za pomocą części wewnętrznej 18 i części zewnętrznej 16, ewentualnie z wykorzystaniem odpowiedniego narzędzia i otworów 38. Następnie przesuwa się tuleję 54 wzdłuż przedmiotu 4 w dół aż do oparcia jej na górnej stronie części wewnętrznej 18, a następnie tuleja zaciskowa 48 zatrzaskuje się za i/lub pod ramieniem 20. Wywierając silny nacisk na górną powierzchnię tulei zaciskowej 48 przesuwa się ją do dołu, powodując przemieszczenie tulei 54 via kołnierz 58 i w ten sposób także części wewnętrznej 18 via odcinek 56 w dół, do części zewnętrznej 16, która ulega promienistemu ściśnięciu przez powierzchnie stożkowe 30 i 32 oraz przez szczelinę 26 tak, że z jednej strony część wewnętrzna 18 zaciska przedmiot 4, a z drugiej strony i samą siebie w otworze podpierającym 22 części zewnętrznej 16. Dzięki wprowadzeniu tulei zaciskowej 48 można bez jakiegokolwiek narzędzia szybko i starannie wcisnąć część wewnętrzną 18 w część zewnętrzną 16 i utrwalić uprzednio ustawione pochylone położenie przedmiotu 4 względem osi podłużnej LB urządzenia do mocowania 2.

189 582

W innym przykładzie wykonania, nieuwidocznionym na rysunku, lecz równie korzystnym, tuleja zaciskowa 48 może być także nakrętką łączącą, która styka się z zewnętrznym gwintem na górnej krawędzi części utrzymującej 6, a przy nakręceniu na ten gwint - ewentualnie z wstawienia lub bez wstawienia dodatkowego środka odpowiadającego tulei 54 - wciska część wewnętrzną 18 odpowiednio głęboko w część zewnętrzną 16. Wówczas część zewnętrzna 16, ramię i występ 50 stanowią integralną całość, a nakrętka łącząca styka się z gwintem zewnętrznym, ukształtowanym promieniście na zewnątrz na występie 50. Ten przykład wykonania ma tę istotną zaletę, że dzięki dociągnięciu nakrętki jest wywierany stały nacisk na część wewnętrzną 18 tak, że unieruchomienie przedmiotu 4 w otworze chwytającym 24 jest szczególnie odporne na drgania i wstrząsy.

Jeżeli z upływem czasu, z jakichkolwiek powodów, zmieni się już raz ustalone, dokładnie pionowe ustawienie przedmiotu 4, wystarczy wtedy zastosować narzędzie w odpowiednich punktach zaczepowych 38 i zmieniać względne położenia części wewnętrznej 18, części zewnętrznej 16 i rurowej części utrzymującej 6 względem siebie, aż zmieniana w ten sposób niewspółśrodkowość otworu chwytającego 24 względem części utrzymującej 6 doprowadzi osadzony w nim przedmiot 4 ponownie do pionu. Może to nastąpić szybko i bezproblemowo, bez zbędnych większych manipulacji.

Figury 5A i 5B przedstawiają drugi wariant niniejszego wynalazku, w którym w porównaniu z przykładem wykonania według rysunku fig. 1A do 4 możliwe są większe kąty odchylenia przedmiotu 4 względem części utrzymującej 6. Rysunek fig. 5A i 5B ilustruje ponadto możliwość usytuowania części utrzymującej 6 nie na dennym końcu lub dyblu lub temu podobnym elemencie wkręcanym w grunt, lecz na podstawie naziemnej 60 w kształcie czary 64 w formie odwróconego stożka z obwodową ścianą zwężającej się stożkowo w kierunku płyty podstawy 62. Płyta podstawy 62 może być na przykład na stałe przyśrubowana do części podziemnych lub wbetonowana w podłoże lub inaczej przymocowana lub też pozwalać na swobodne ustawienie części utrzymującej 6 w dowolnym miejscu. W przykładzie wykonania przedstawionym na rysunku fig. 5A i 5B otwór podpierający 22 w części zewnętrznej 16 przebiega ukośnie względem pionu, a zewnętrzna powierzchnia 30 części wewnętrznej 18 ma dostosowane do tego ukształtowanie skośne tak, że w położeniu pokazanym na rysunku fig. 5A, gdzie obydwie szczeliny 26 i 28, odpowiednio części wewnętrznej 18 i części zewnętrznej 16, leżą przeciwległe do siebie (analogicznie do układu przedstawionego na rysunku fig. 4) - oś podłużna części wewnętrznej 18 pokrywa się z osią podłużną części utrzymującej, to znaczy w idealnym przypadku jest dokładnie pionowa. Przy obrocie części wewnętrznej 18 względem części zewnętrznej 16 wskutek ukośnego przebiegu wewnętrznej powierzchni 32 części zewnętrznej 16, definiującej otwór podpierający 22, następuje odchylenie części wewnętrznej 18 względem części zewnętrznej 16 i tym samym względem części utrzymującej 6, jak przedstawiono na rysunku fig. 5B. Rysunek fig. 5B przedstawia stan maksymalnego odchylenia, w którym obie szczeliny 26 i 28 pokrywają się z sobą (analogicznie do układu przedstawionego na rysunku fig. 3), co zapewnia największą niewspółśrodkowość lub odchylenie części wewnętrznej 18 względem części zewnętrznej 16.

W porównaniu do przykładu wykonania według rysunku fig. 1A do fig. 4 i 7 lub 8 odpowiednio, w przypadku przykładu wykonania według rysunku fig. 5A i 5B możliwe jest uzyskanie daleko większego odchylenia lub bardziej skośnego położenia przedmiotu 4 osadzonego w otworze chwytającym 24.

Jest oczywiste, że możliwe są również kombinacje dotychczas opisanych przykładów wykonania. W szczególności, niewspółśrodkowy układ otworów podpierającego i chwytającego według rysunku fig. 1-4 można połączyć z ukośnym ustawieniem tych otworów według rysunku fig. 5A i 5B. Także ustawienie stożkowych powierzchni 30 i 32 można dobrać inaczej; przykładowo zewnętrzna obwodowa powierzchnia części zewnętrznej 16 i wewnętrzna obwodowa powierzchnia części utrzymującej 6 mogą być ukształtowane stożkowo.

Rysunek fig. 6A do 6C przedstawia inny przykład wykonania obecnego wynalazku lub przyrząd pomocniczy 78, przy użyciu którego można dla części wewnętrznej 18 i części zewnętrznej 16 ustalić i wyregulować stopień i kierunek niewspółśrodkowości do osiągnięcia dokładnie pionowego ustawienia przedmiotu.

189 582

Według rysunku fig. 6A przyrząd pomocniczy 78 ma krótki pionowy łącznik 80, a ponad nim połączone z nim ramię 82. Zewnętrzna średnica łącznika 80 odpowiada wewnętrznej średnicy górnej swobodnej krawędzi rurowej części utrzymującej 6 tak, że przyrząd pomocniczy 78 może spoczywać na górnej, swobodnej krawędzi części utrzymującej 6, w podobny sposób jak część zewnętrzna 16. Ramię 82 jest częścią zamkniętej powierzchni, na której jest zamocowana jest poziomnica 84 zaprojektowana w znany sposób. W poziomnicy 84 pływa w znany sposób pęcherzyk powietrza 86. Jak najlepiej widać na rysunku fig. 6B, przedstawiającym przyrząd pomocniczy 78 w widoku z góry, na ramieniu 82 znajduje się część stanowiąca jedną ćwiartkę koła, wyposażona w pierwszą skalę 88, która w przedstawionym przykładzie wykonania ma zakres od 0 do 7. Ponadto, na górnej stronie szkła poziomnicy 84 jest szereg koncentrycznych pierścieni tworzących drugą skalę 90, która również może mieć zakres od 0 do 7, od środka poziomnicy 84 pierścieniowo na zewnątrz do obwodowej krawędzi ramienia 82.

Zgodnie z rysunkiem fig. 6B przedstawiającym widok z góry, jeśli pęcherzyk powietrza 86 znajduje się dokładnie w środku kół współśrodkowych tworzących drugą skalę 90, cały układ znajduje się w ustawieniu dokładnie pionowym (zasada poziomnicy).

Na rysunku fig. 6B i 6C uwidoczniono teraz, w jaki sposób można skompensować pochylenie przykładowo rurowej części utrzymującej 6, wykryte przez poziomnicę 84 lub drugą skalę 90, za pomocą urządzenia ustawiającego przedmiot w położeniu pionowym. Do tego rodzaju kompensacji trzeba znać zarówno kierunek niewspółśrodkowości, jak również stopień niewspółśrodkowości. Skompensowanie kierunku nachylenia następuje przez odpowiednie obrócenie części zewnętrznej 16, zaś stopień kompensacji realizuje się przez odpowiedni obrót części wewnętrznej 18.

Przyjmuje się według rysunku fig. 6B, że rurowa część utrzymująca 6 wkręcona w podłoże jest - patrząc na widok z góry pokazany na rysunku fig. 6B - odchylona w lewo w dół tak, że pęcherzyk powietrza 86 w poziomnicy 84 w przykładzie wykonania przedstawionym na rysunku fig. 6B jest przesunięty ze środka na prawo do góry i leży na pierścieniu drugiej skali 90, któremu przyporządkowana jest cyfra 5.

Teraz poziomnicę 84 obraca się o tyle, że pęcherzyk powietrza 86 znajduje się - jak przedstawiono na rysunku fig. 6B - w punkcie zaznaczonym oznacznikiem 87, na linii przebiegającej od punktu zerowego lub środka promieniście na zewnątrz do cyfry 7 pierwszej skali 88. Teraz szuka się cyfry 5 odczytanej z drugiej skali 90 na pierwszej skali 88 i położenie tej cyfry na pierwszej skali 88 zaznacza się za pomocą przedmiotu, przykładowo kamienia 92, który kładzie się obok części utrzymującej 6. Następnie przyrząd pomocniczy 78 zdejmuje się z górnej swobodnej krawędzi części utrzymującej 6 i na jego miejsce wprowadza się część zewnętrzną 16 tak, aby szczelina 28 części zewnętrznej 16 była skierowana w kierunku kamienia 92. Na półkolistym odcinku części zewnętrznej 16 leżącym diametralnie naprzeciw szczeliny 28 znajduje się trzecia skala 94, która analogicznie jak skale pierwsza i druga ma również zakres od 0 do 7. Teraz umieszcza się część wewnętrzną 18 w otworze podpierającym 22 części zewnętrznej 16 tak, aby oznaczenie 96 na górnej stronie części wewnętrznej 18 pokryło się z cyfrą 5 trzeciej skali 94 na części zewnętrznej 16. Przez to szczelina 26 części wewnętrznej 18 przesuwa się kątowo względem szczeliny 28 części zewnętrznej 16 o określoną odległość kątową tak, że również otwór chwytający 24 części wewnętrznej 18 przyjmuje pewną niewspólśrodkowość, co do kierunku i wielkości względem środka. Ta niewspółśrodkowość ma dokładnie taki kierunek i wielkość, jaki kompensuje pierwotne pochylone położenie części utrzymującej 6 tak, że przedmiot 4 jest ustawiony dokładnie pionowo.

Jest więc możliwe według rysunku fig. 6A do 6C albo najpierw wyregulować jedynie niewielkim nakładem dokładnie pionowe położenie przedmiotu 4 wyłącznie w czasie jego osadzania z uprzednią pomocą przyrządu pomocniczego 78 albo też wyregulować to później, w oparciu o wartości wcześniej ustalone, przy użyciu narzędzia instalowanego w otworach 38 części zewnętrznej 16 i części wewnętrznej 18.

Claims (10)

1. Urządzenie do mocowania przedmiotu w kształcie pręta lub słupa, obejmujące część nagwintowaną do wkręcania w ziemię i usuwania z ziemi w taki sam sposób oraz rurową część utrzymującą, przeznaczoną do przyjmowania tego przedmiotu, z elementami mocującoregulacyjnymi do odchylania osi przedmiotu od osi części utrzymującej, znamienne tym, że urządzenie (8) do ustawiania przedmiotu (4) względem rurowej części utrzymującej (6) obejmuje część chwytającą (14) osadzoną na części utrzymującej (6), składającą się z osadzonego obrotowo w części utrzymującej (6) pierścieniowego członu zewnętrznego (16) z otworem podpierającym (22) oraz z pierścieniowego wewnętrznego członu (18) z otworem chwytającym (24) do obwodowego mocowania przedmiotu (4), obrotowo osadzonego w otworze (22) członu zewnętrznego (16), przy czym oś podłużna otworu podpierającego (22) jest przesunięta niewspółśrodkowo (E) względem podłużnej osi zewnętrznej powierzchni zewnętrznego pierścieniowego członu (16), oś podłużna otworu chwytającego (24) jest przesunięta niewspółśrodkowo (E) względem podłużnej osi zewnętrznej powierzchni wewnętrznego pierścieniowego członu (18), a oś podłużna (LG) przedmiotu (4) osadzonego w otworze chwytającym (24) przyjmuje pożądane położenie przez obrót części chwytającej (14) względem części utrzymującej (6) i/lub obrót pierścieniowych członów (16, 18) względem siebie i dodatkowo, każde dowolne położenie obrotowo osadzonych elementów (14,16,18) podlega utrwaleniu przez samopodpieranie.

2. Urządzenie do mocowania przedmiotu w kształcie pręta lub słupa, obejmujące część utrzymującą, przeznaczoną do przyjmowania tego przedmiotu, z elementami mocującoregulacyjnymi do ochylania osi przedmiotu od osi części utrzymującej, znamienne tym, że część utrzymującą (6) przeznaczoną do przyjmowania przedmiotu (4) stanowi podstawa naziemna (60) obejmująca płytę podstawy (62) i czarę (64) w formie odwróconego stożka oraz tym, ze urządzenie do ustawiania przedmiotu (4) względem części utrzymującej (6), obejmuje pierścieniowy człon zewnętrzny (16) z otworem podpierającym (22), obrotowo osadzony w czarze (64) oraz pierścieniowy człon wewnętrzny (18) z otworem chwytającym (24), obrotowo osadzony w członie zewnętrznym (16), przy czym otwór podpierający (22) w pierścieniowym członie zewnętrznym (16) ma oś podłużną ustawioną skośnie względem podłużnej osi zewnętrznej powierzchni pierścieniowego członu zewnętrznego (16), pierścieniowy człon wewnętrzny (18) ma otwór chwytający (24), którego oś podłużna jest ustawiona skośnie względem podłużnej osi zewnętrznej powierzchni wewnętrznego pierścieniowego członu (18), a oś podłużna (LG) przedmiotu (4) osadzonego w otworze chwytającym (24) przyjmuje pożądane położenie przez obrót pierścieniowego członu zewnętrznego (16) względem części utrzymującej (6) i/lub obrót pierścieniowego członu (18) względem pierścieniowego członu zewnętrznego (16) i dodatkowo każde dowolne położenie obrotowo osadzonych pierścieniowych członów (16,18) podlega utrwaleniu przez samopodpieranie.

3. Urządzenie według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, że człon zewnętrzny (16) oraz człon wewnętrzny (18) mają punkty zaczepowe (38) dla narzędzia, przy użyciu którego człon zewnętrzny (16) może być obrócony względem części utrzymującej (6), a człon wewnętrzny (18) może być obrócony względem członu zewnętrznego (16).

4. Urządzenie według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, że zarówno człon zewnętrzny (16), jak i człon wewnętrzny (18) mają ciągłe szczeliny (26, 28) rozciągające się osiowo i promieniście w rejonie najmniejszej grubości ich ścian.

5. Urządzenie według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, że obrotowo osadzone części (14, 16, 18) mogą być w dowolnie obróconej pozycji unieruchomione względem części utrzymującej (6), korzystnie w wyniku nacisku od góry.

189 582

6. Urządzenie według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, że zarówno człon wewnętrzny (18) z otworem chwytającym (24), jak i człon zewnętrzny (16) z otworem podpierającym (22), mają co najmniej jedną ścianę nachyloną w stosunku do swojej osi podłużnej.

7. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że człon wewnętrzny (18) ma na wewnętrznej ścianie obwodowej (34) otworu chwytającego (24) obwodowy występ (36) w kształcie listwy.

8. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że rurowa część utrzymująca (6) stożkowo zwęża się ku dołowi, co najmniej w przekroju wewnętrznym na podłużnym odcinku przeciwległym względem usytuowania części chwytającej (14).

9. Urządzenie według zastrz. 2, znamienne tym, że oś podłużną członu wewnętrznego (18) można odchylić względem osi podłużnej członu zewnętrznego (16) przez obrót członów wewnętrznego (18) i zewnętrznego (16) względem siebie.

10. Urządzenie według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, że człon zewnętrzny (16) i człon wewnętrzny (18) są wykonane z tworzywa sztucznego.