PL190456B1 - Rama nośna, zwłaszcza do sprzętu elektrycznego - Google Patents

Abstract

1 . Rama nosna, zwlaszcza do sprzetu elektrycznego, zawierajaca dwa stojaki i co najmniej dwie poprzeczki, z których kazda jest przytwierdzona do kaz- dego ze stojaków za pomoca srodka mocuja- cego, znamienna tym, ze w przypadku co najmniej jednego ze stojaków (11) srodek mocujacy (13) co najmniej jednej z po- przeczek (12) jest przesuniety podluznie wzdluz tej poprzeczki (12) wzgledem srodka mocujacego (13) co najmniej jed- nej z pozostalych poprzeczek (12). FI G 1 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest rama nośna, zwłaszcza do sprzętu elektrycznego.

Znane są ramy nośne, zawierające na wzór drabiny dwa stojaki i co najmniej dwie poprzeczki. Takie ramy nośne są przeznaczone do odbioru za pośrednictwem swych poprzeczek dowolnego sprzętu, złożonego np. z modularnych przyrządów elektrycznych i należą do wyposażenia lub struktury pewnych skrzynek lub tablic, przystosowanych do umieszczenia lub zaprezentowania takiego sprzętu. Są one na ogół przymocowane do powierzchni nośnej, na której taka skrzynka lub tablica jest sama osadzona. Chodzi tu np. o ścianę. Aby zminimalizować koszty wytwarzania takiej ramy nośnej, przewiduje się zazwyczaj tylko jeden środek mocujący, najczęściej śrubę na końcu każdej z poprzeczek, w celu przytwierdzenia tej poprzeczki do odpowiedniego stojaka. W związku z tym przed jej przymocowaniem do powierzchni nośnej, na której ma być ona osadzona, ta rama nośna wykazuje tylko stosunkowo niewielką sztywność, zwłaszcza względem momentów zginających. Jest zrozumiałe, że ta sztywność zostaje dokładnie ustalona, gdy tylko przymocowanie do powierzchni nośnej zostaje dokonane. Jednakże w międzyczasie względny brak sztywności może być niekorzystnie postrzegany przez użytkownika.

Rama nośna, zwłaszcza do sprzętu elektrycznego, zawierająca dwa stojaki i co najmniej dwie poprzeczki, z których każda jest przytwierdzona do każdego ze stojaków za pomocą środka mocującego, według wynalazku charakteryzuje się tym, że w przypadku co najmniej jednego ze stojaków środek mocujący co najmniej jednej z poprzeczek jest przesunięty podłużnie wzdłuż tej poprzeczki względem środka mocującego co najmniej jednej z pozostałych poprzeczek.

Dla tego samego stojaka środki mocujące poprzeczek są na przemian przesunięte w jednym lub drugim kierunku względem siebie od jednej z poprzeczek do drugiej.

Dla tej samej poprzeczki środki mocujące są osadzone symetrycznie do siebie względem płaszczyzny środkowej całości, prostopadłej do poprzeczek.

W przypadku co najmniej jednej z poprzeczek co najmniej jeden ze stojaków zawiera rowek, biegnący prostopadle do kierunku wzdłużnego stojaka i za pomocą tego rowka poprzeczka jest unieruchomiona w sposób komplementarny.

190 456

Dla każdego obszaru zamocowania poprzeczki stojak zawiera gotowe dwa otwory, które są zdolne do odebrania środka mocującego i które są wyrównane liniowo względem siebie wzdłuż linii poprzecznej do stojaka.

Stojak zawiera stopę oraz dla każdego obszaru zamocowania poprzeczki, stojak zawiera klocek, który wystaje całkowicie na stopie i na końcu którego występują dwa odpowiednie otwory.

Poszczególne klocki stojaka są wyrównane liniowo równolegle do jego kierunku wzdłużnego.

Poszczególne klocki stojaka ciągną się wzdłuż jego wewnętrznej krawędzi.

Poszczególne klocki stojaka wystają na żebrze, które samo wystaje na stopie.

Żebro stojaka ma odcinek środkowy, który biegnie wzdłuż jego krawędzi wewnętrznej i niesie poszczególne klocki, oraz dwa odcinki krańcowe, które biegną wzdłuż jego krawędzi zewnętrznej i które są połączone odpowiednio w sposób ciągły z odcinkiem środkowym za pomocą odcinka łączącego.

W rzucie poziomym ekstremalny kontur zewnętrzny klocka ma kształt rombu z jedną przekątną równoległą do kierunku wzdłużnego stojaka, oraz z drugą przekątną prostopadłą do tego kierunku wzdłużnego.

W rzucie poziomym ekstremalny kontur zewnętrzny klocka jest zawarty w przybliżeniu w ekstremalnym konturze zewnętrznym żebra.

Dla każdego obszaru zamocowania poprzeczki stojak zawiera, skojarzone z odpowiednimi otworami, środki klinujące, zdolne do oznakowania danej poprzeczki zarówno wzdłuż kierunku wzdłużnego stojaka, jak i prostopadle do tego kierunku wzdłużnego.

Wzdłuż kierunku wzdłużnego stojaka środki klinujące są utworzone przez otwory usytuowane na dnie rowka.

Prostopadle do kierunku wzdłużnego stojaka środki klinujące mają co najmniej jeden występ, który wystaje względem powierzchni, na której występują otwory i ciągnie się z odstępem od linii prostej, jaką tworzą te ostatnie.

Ponieważ co najmniej jeden z jego obszarów zamocowania poprzeczki zawiera dwa otwory, wyrównane liniowo względem siebie wzdłuż linii poprzecznej, przewidziane jest przynajmniej lokalnie zgrubienie wsporcze, wystające dokoła co najmniej jednego z tych otworów.

Na każdym ze swych końców poprzeczka jest wydrążona i w wydrążeniu poprzeczki jest usytuowany środek mocujący wjednym lub drugim z dwóch różnych usytuowań, przesuniętych podłużnie względem siebie.

Na każdym ze swych końców poprzeczka zawiera wydrążenie, w kształcie podłużnego otworu, biegnące wzdłuż jej kierunku wzdłużnego.

Wydrążenie poprzeczki jest obrzeżone opuszczoną krawędzią która wystaje na tylnej powierzchni poprzeczki.

Na każdym ze swych końców poprzeczka zawiera dwa otwory, umieszczone odpowiednio z obu stron wydrążenia poprzeczki.

Jak to opisano powyżej w przypadku co najmniej jednego ze stojaków, a korzystnie w przypadku każdego z nich, środek mocujący przynajmniej jednej z poprzeczek jest przesunięty wzdłużnie wzdłuż tej poprzeczki względem środka mocującego co najmniej jednej z pozostałych poprzeczek.

Według jednej postaci wykonania wynalazku, środki do mocowania poprzeczek są w przypadku tego samego stojaka - na przemian przesunięte względem siebie w jednym lub drugim kierunku od jednej z poprzeczek do drugiej. Inaczej mówiąc, zamiast wyrównania liniowego na tym stojaku środki do mocowania poprzeczek są ustawione wzdłuż linii łamanej, a ściślej wzdłuż linii łamanej w kształcie zygzaka.

Przy opisanej powyżej konfiguracji uzyskuje się znaczne poprawienie sztywności całego zespołu przy tym samym materiale, a zwłaszcza przy tej samej liczbie zastosowanych środków mocujących. W praktyce sztywność ta może zostać zwiększona o 30%, przy tych samych pozostałych cechach konstrukcyjnych.

190 456

Dla użytkownika wynika stąd lepsze postrzeganie jakości ramy nośnej.

Przedmiot wynalazku uwidoczniono w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia ramę nośną według wynalazku w widoku z przodu w rzucie pionowym, fig. 2 - to samo w większej skali i w częściowym widoku perspektywicznym, w części w wyrwaniu, fig. 3 - ponownie w jeszcze większej skali szczegół z fig. 2, który jest zaznaczony za pomocą ramki na tej fig. 2 i dotyczy jednego ze stojaków, jakie zawiera ta rama nośna, fig. 4 - jeden z klocków, jakie zawiera ten stojak w częściowym przekroju poprzecznym wzdłuż osi IV-IV z fig. 3, fig. 5 - to samo w częściowym przekroju podłużnym wzdłuż osi V-V z fig. 3, fig. 6 - w skali fig. 4 i 5 i wzdłuż osi VI-VI z fig. 2 częściowy przekrój poprzeczny jednej z poprzeczek, jakie zawiera również rama nośna według wynalazku, fig. 7 - w skali 6 częściowy przekrój podłużny tej poprzeczki wzdłuż osi VII-VII na fig. 2, fig. 8 - wariant wykonania w częściowym widoku perspektywicznym, analogicznym do tego z fig. 3, fig. 9 - tenże wariant wykonania w częściowym przekroju poprzecznym wzdłuż osi ΙΧ-ΙΧ na fig. 8.

Jak to uwidoczniono na tych figurach, rama nośna 10 zawiera ogółem dwa stojaki 11 i co najmniej dwie poprzeczki 12, z których każda jest przytwierdzona do każdego ze stojaków 11 za pomocą środka mocującego 13.

Dla prostoty i oszczędności, zarówno jeśli chodzi o wytwarzanie jak i o montaż, przewidziany jest tylko jeden środek mocujący 13 na każdym z końców każdej z poprzeczek 12. Chodzi tu np. o śrubę, jak to uwidoczniono.

W przedstawionej postaci wykonania, stojaki 11, są w całości prostoliniowe i są równoległe do siebie, a poprzeczki 12, są w całości prostoliniowe i są do nich prostopadłe. Jak to uwidoczniono, w tym przykładzie wykonania liczba poprzeczek 12 jest większa od dwóch. Z tego to powodu na fig. 1 i 2 stojaki 11 zostały lokalnie urwane.

Korzystnie, lecz nie koniecznie, poszczególne poprzeczki 12 są umieszczone w równomiernych odstępach. Ich długość jest dowolna i z tego powodu również one zostały urwane lokalnie na fig. 1 i 2.

W myśl wynalazku, w przypadku co najmniej jednego ze stojaków 11, a w praktyce w przypadku każdego z nich, środek mocujący 13 co najmniej jednej z poprzeczek 12, a w praktyce każdej z nich, jest przesunięty podłużnie wzdłuż poprzeczki 12 względem środka mocującego 13 co najmniej jednej z innych poprzeczek 12.

Jak to uwidoczniono schematycznie liniami przerywanymi na fig. 1, 2 i 3, D oznacza kierunek wzdłużny stojaków 11.

Dla danego stojaka 11, środki mocujące 13 poprzeczek 12 są korzystnie przesunięte wzdłużnie na przemian wzdłuż poprzeczek 12 w jednym lub drugim kierunku względem siebie od jednej poprzeczki do drugiej.

Inaczej mówiąc, jak to przedstawiono schematycznie liniami przerywanymi na fig. 1, zamiast wyrównania liniowego te środki mocujące 13 znajdują się na linii łamanej B, która jest w całości zygzakowata, będąc utworzoną z odcinków, które są na przemian nachylone w jednym lub drugim kierunku względem kierunku wzdłużnego D stojaków 11.

Dla danej poprzeczki 12 środki mocujące 13, tj. dwa środki mocujące 13, występujące odpowiednio na obu końcach tej poprzeczki 12, są umieszczone w sposób symetryczny do siebie względem płaszczyzny środkowej M całości, które - jak to uwidoczniono schematycznie liniami przerywanymi na fig. 1 jest prostopadłe do poprzeczek 12.

W przedstawionej postaci wykonania obydwa stojaki 11 mają tę samą długość i są symetryczne do siebie względem płaszczyzny środkowej M całości.

Aby umożliwić zamocowanie ramy nośnej 10 na dowolnej podporze, np. na dowolnej powierzchni nośnej, każdy ze stojaków 11 ma w sąsiedztwie każdego ze swych końców otwór 15, który w przedstawionej postaci wykonania ma postać otworu zamka. Otwór 15 biegnie wzdłuż krawędzi zewnętrznej stojaków 11.

Y oznacza odpowiedni obszar zamocowania stojaka 11.

Dla każdego obszaru Z zamocowania poprzeczki 12 każdy ze stojaków 11 zawiera przygotowane dwa otwory 16, z których każdy jest zdolny do odbioru środka mocującego 13 i które są wyrównane liniowo ze sobą wzdłuż linii poprzecznej T do takiego stojaka 11, tj. wzdłuż prostopadłej do jego kierunku wzdłużnego D (fig. 3).

190 456

W przedstawionej postaci wykonania, każdy ze stojaków 11 zawiera stopę 17, której tylna powierzchnia 18 jest całkowicie płaska, a dla każdego obszaru Z zamocowania poprzeczki 12 - klocek 20, który wystaje całkowicie na stopie 17, na jej przedniej powierzchni 21, i na końcu którego występują obydwa odpowiednie otwory 16.

Poszczególne klocki 20, jaki niesie w ten sposób stojak 11, są wyrównane liniowo równolegle do jego kierunku wzdłużnego D.

W przedstawionej postaci wykonania, te poszczególne klocki 20 biegną, wzdłuż wewnętrznej krawędzi stojaków 11, a ściślej, w tej postaci wykonania poszczególne klocki 20, jakie niesie stojak 11, wystają na żebrze 22, które samo wystaje na stopie 17.

W przedstawionej postaci wykonania, to żebro 22 ma odcinek środkowy 23, który ciągnie się wzdłuż wewnętrznej krawędzi stojaka 11 i niesie poszczególne klocki 20 tego stojaka 11, oraz dwa odcinki krańcowe 24, które biegną wzdłuż jego krawędzi zewnętrznej, a każdy z nich jest zaopatrzony w odpowiedni otwór 15 stojaka 11, i które są połączone odpowiednio w sposób ciągły z odcinkiem środkowym 23 za pośrednictwem odcinka łączącego 25.

Jak to uwidoczniono, w przypadku każdego odcinka krańcowego 24 odcinek łączący 25 biegnie np. ukośnie względem kierunku wzdłużnego D stojaka.

W praktyce poszczególne odcinki 23, 24 i 25 żebra 22 są prostoliniowe.

W przedstawionej postaci wykonania, boki tego żebra 22 są proste, biegnąc prostopadle do tylnej powierzchni 18 stopy 17, oraz - podobnie jak przednia powierzchnia 21 tej ostatniej - jego górna powierzchnia 26 jest równoległa do tej powierzchni tylnej 18.

Jednakże, krawędzie żebra 22 mogą być szeroko zukosowane, zwłaszcza pomiędzy klockami 20.

W przedstawionej postaci wykonania, kontur ekstremalnie zewnętrzny klocka 20 ma w rzucie poziomym kształt rombu z jedną przekątną, równoległą do kierunku wzdłużnego D stojaka 11, i drugą przekątną, prostopadłą do tego kierunku wzdłużnego D.

Ten ekstremalnie zewnętrzny kontur jest korzystnie w rzucie poziomym zawarty w przybliżeniu w ekstremalnie zewnętrznym konturze żebra 22, mogąc jednocześnie wystawać nieco poza ten ostatni na końcach swej przekątnej, prostopadłej do kierunku wzdłużnego D stojaka.

Luz klocków 20 pod poprzeczkami 12 zostaje w ten sposób korzystnie zminimalizowany zarówno pomiędzy stojakami 11, jak i na zewnątrz nich, co zwalnia optymalnie przestrzeń, jaka jest do dyspozycji dla przepuszczenia przewodów elektrycznych, niezbędnych dla układu połączeń danych przyrządów elektrycznych.

Korzystnie - to właśnie ma miejsce w przedstawionej postaci wykonania - każdy ze stojaków 11 zawiera w każdym obszarze Z zamocowania poprzeczki 12 środki klinujące, które - skojarzone z odpowiednimi otworami 16 - są w stanie dokonać oznakowania danej poprzeczki 12 zarówno wzdłuż kierunku wzdłużnego D takiego stojaka 11, jak i prostopadle do tego kierunku wzdłużnego D.

W przedstawionej postaci wykonania, wzdłuż kierunku wzdłużnego D stojaka, środki klinujące są utworzone przez otwory 16 usytuowane na dnie 27 rowka 28, biegnącego prostopadle do tego kierunku wzdłużnego D (fig. 3).

W praktyce, boki 29 tego rowka 28 biegną skośnie względem dna 27, tworząc w sumie między sobą literę „V”.

Korzystnie - i to właśnie zachodzi w przedstawionej postaci wykonania - te boki 29 są symetryczne do siebie względem podłużnej płaszczyzny środkowej rowka 28.

Jak to uwidoczniono, kąt litery „V” jaki one tworzą, jest np. rzędu 45°.

Ze względu na ekstremalny kontur zewnętrzny w kształcie rombu klocków 20, boki 29 rowka 28 mają odpowiednio z boku naprzeciw siebie garby 30, które na koięcach przekątnej tego ekstremalnie zewnętrznego konturu, równoległej do kierunku wzdłużnego D stojaka 11, wystają na końcu takiego klocka 20.

Prostopadle do kierunku wzdłużnego D środki klinujące, jakie zawiera stojak 11, mają w konsekwencji co najmniej jeden występ 32, który wystaje względem powierzchni, na której występują otwory 16, w rodzaju dna 27 rowka 28, oraz biegnie z odstępem od linii, jaką tworzą te otwory 16.

190 456

W praktyce w przedstawionej postaci wykonania przewidziane są dwa występy 32, przy tym każdy z tych dwóch występów 32, które biegną równolegle do kierunku wzdłużnego D stojaka 11, wystaje odpowiednio na obu stosownych garbach 30.

Każdy ze stojaków 11 jest wykonany np. z tworzywa syntetycznego, zwanego potocznie tworzywem sztucznym, i jest wytworzony przez prasowanie.

Dla zmniejszenia ciężaru oraz ze względu na wygodę prasowania stojaki 11 są w dużym stopniu wydrążone - zarówno jeśli chodzi o ich stopę 17, jak i o ich żebro 22 i ich poszczególne klocki 20.

Odpowiednie wydrążenia uchodzą na tylną powierzchnię 18 stopy 17.

Otwory 16 są zatem odpowiednio przedłużone przez szybiki 33, w celu zwiększenia luzu środków mocujących 13.

Żebro 22 stojaków 11 zwiększa korzystnie ich sztywność i wzmacnia je w ich obszarach czynnych, tj. zarówno w obszarach Z, zamocowania poprzeczek 12, jak i w ich własnych obszarach zamocowania Y.

Jak to zatem można zauważyć, istnieje korzystnie przesunięcie poprzeczne pomiędzy obszarami zamocowania Z i obszarami zamocowania Y.

W przedstawionej postaci wykonania, to przesunięcie poprzeczne następuje do zewnątrz.

Jak to uwidoczniono w tym przykładzie wykonania poprzeczki 12 są szynami typu tych, które zwie się potocznie szynami o profilu w kształcie kołpaka lub litery omega.

Poprzeczki 12 są w praktyce metalowe i zawieraj a po jednej części środkowej 35 i dwóch pasach bocznych 36 z odgięciami kątownikowymi 37 wzdłuż swobodnej krawędzi tych pasów bocznych 36, skierowanymi w przeciwnych kierunkach względem siebie.

Każda z poprzeczek 12 jest wydrążona na każdym ze swych końców tak, aby umożliwić przepuszczenie środka mocującego 13 według jednego lub drugiego z dwóch różnych usytuowań, przesuniętych wzdłużnie względem siebie wzdłuż swej długości, tj. wzdłuż swego własnego kierunku wzdłużnego D'jak to uwidoczniono schematycznie liniami przerywanymi na fig. 2 dla jednej z nich.

W przedstawionej postaci wykonania, każda z poprzeczek 12 zawiera w tym celu na każdym ze swych końców wydrążenie 38, wydłużone w kształcie podłużnego otworu, przypominającego butonierkę wzdłuż swego kierunku wzdłużnego D'.

Dwa możliwe usytuowania środka mocującego 13 znajdują się zatem korzystnie bliżej siebie, niż gdyby były przewidziane oddzielne wydrążenia, co pozwala korzystnie zminimalizować optymalnie luz klocków 20 stojaków 11.

Korzystnie - i tak jest w przypadku przedstawionej postaci wykonania - wydrążenie 38 poprzeczek 12 jest obrzeżone opuszczoną krawędzią 39, która wystaje na ich tylnej powierzchni 40 i która na ich przedniej powierzchni umożliwia korzystnie miejscowe wpuszczenie łba odpowiedniego środka mocującego 13.

Przez tę opuszczoną krawędź 39 każda z poprzeczek 12 jest prócz tego na każdym ze swych końców w pełni komplementarna względem rowka 28 klocków 20, jakie zawierają stojaki 11.

W przedstawionej postaci wykonania, podłużne boki 41 opuszczonej krawędzi 39 są zatem symetryczne względem siebie i tworzą między sobą literę „V”, której kąt jest rzędu 45°.

Zatem, co najmniej jeden ze stojaków 11 ramy nośnej 10 według wynalazku, a w praktyce każdy z nich, zawiera dla co najmniej jednej z poprzeczek 12, a w praktyce dla każdej z nich, rowek 28, który biegnie prostopadle do jego kierunku przebiegu D i za pomocą którego poprzez opuszczoną krawędź 39 swego wydrążenia 38 taka poprzeczka 12 współpracuje lokalnie nasadowo w sposób komplementarny, będąc zatem nasadzoną na taki stojak 11, czyli zablokowaną na nim.

Sztywność ramy nośnej 10 według wynalazku zostaje dzięki temu korzystnie dodatkowo zwiększona.

W przedstawionej postaci wykonania, opuszczona krawędź 39 ma dokoła całego wydrążenia 38 odgięcie 42, które jest skierowane do wewnątrz i jest równoległe od odgięć kątownikowych 37 pasów bocznych 36.

Łącznie dla każdego z klocków 20 stojaków 11 każda z poprzeczek 12 zawiera na każdym ze swych końców odpowiednio do występów 32 takiego klocka 20 - dwa otwory 43, któ8

190 456 re są umieszczone odpowiednio z obu stron wybrania 38 i za pośrednictwem których może być ona nasadzona na występy 32, jak to uwidoczniono schematycznie liniami przerywanymi na fig. 6.

Wreszcie, w wariancie wykonania, przedstawionym na fig. 8 i 9, przewidziane jest lokalnie zgrubienie wsporcze 60 dla przynajmniej jednego z obszarów zamocowania Z poprzeczki, wystające dokoła co najmniej jednego z otworów 16 odpowiedniego klocka 20.

Jak to uwidoczniono, to zgrubienie wsporcze 60 biegnie np. koliście w sposób ciągły dokoła takiego otworu 16 na wzór kryzy.

Gdy - jak w danym przypadku - wykorzystuje się tylko jeden z otworów, mianowicie ten otoczony zgrubieniem wsporczym 60, to zgrubienie wsporcze 60 pozwala korzystnie przeciwdziałać, przez zgniecenie, ewentualnemu nachyleniu poprzeczki 12, któremu mogłaby ona w przeciwnym przypadku ewentualnie ulec, podczas jej mocowania, w wyniku pełzania materiału, z jakiego wykonany jest klocek 20.

Istotnie, pod działaniem siły ściskającej, przyłożonej wówczas do poprzeczki 12, to zgniecenie kompensuje to pełzanie, natomiast dzięki swemu wydrążeniu 28 poprzeczka 12 wykazuje w sumie większą lub mniejszą tendencję do wejścia na zgniecione w ten sposób zgrubienie wsporcze 60.

Jest zrozumiałe, że wynalazek nie ogranicza się do opisanych i uwidocznionych przykładów wykonania, lecz obejmuje wszelkie warianty wykonania.

190 456

FIG. 5

20·^

FIG. 7

12'

FIG. 8

2726FIG. 9 ³²f F° 46

16-60 y\

190 456

FIG. 1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz, Cena 2,00 zł.

Claims (20)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Rama nośna, zwłaszcza do sprzętu elektrycznego, zawierająca dwa stojaki i co najmniej dwie poprzeczki, z których każda jest przytwierdzona do każdego ze stojaków za pomocą środka mocującego, znamienna tym, że w przypadku co najmniej jednego ze stojaków (11) środek mocujący (13) co najmniej jednej z poprzeczek (12) jest przesunięty podłużnie wzdłuż tej poprzeczki (12) względem środka mocującego (13) co najmniej jednej z pozostałych poprzeczek (12).
2. 2. Rama nośna według zastrz. 1, znamienna tym, że dla tego samego stojaka (11) środki mocujące (13) poprzeczek (12) są na przemian przesunięte w jednym lub drugim kierunku względem siebie od jednej z poprzeczek (12) do drugiej.
3. 3. Rama nośna według zastrz. 1, znamienna tym, że dla tej samej poprzeczki (12) środki mocujące (13) są osadzone symetrycznie do siebie względem płaszczyzny środkowej (M) całości, prostopadłej do poprzeczek (12).
4. 4. Rama nośna według zastrz. 1, znamienna tym, że w przypadku co najmniej jednej z poprzeczek (12) co najmniej jeden ze stojaków (11) zawiera rowek (28), biegnący prostopadle do kierunku wzdłużnego (D) stojaka (11) i za pomocą tego rowka (28) poprzeczka (12) jest unieruchomiona w sposób komplementarny.
5. 5. Rama nośna według zastrz. 1, znamienna tym, że dla każdego obszaru (Z) zamocowania poprzeczki (12) stojak (11) zawiera gotowe dwa otwory (16), które są zdolne do odebrania środka mocującego (13) i które są wyrównane liniowo względem siebie wzdłuż linii poprzecznej (T) do stojaka (11).
6. 6. Rama nośna według zastrz. 1 albo 5, znamienna tym, że stojak (11) zawiera stopę (17) oraz dla każdego obszaru (Z) zamocowania poprzeczki (12), stojak (11) zawiera klocek (20), który wystaje całkowicie na stopie (17) i na końcu którego występują dwa odpowiednie otwory (16).
7. 7. Rama nośna według zastrz. 6, znamienna tym, że poszczególne klocki (20) stojaka (11) są wyrównane liniowo równolegle do jego kierunku wzdłużnego (D).
8. 8. Rama nośna według zastrz. 6, znamienna tym, że poszczególne klocki (20) stojaka (11) ciągną się wzdłuż jego wewnętrznej krawędzi.
9. 9. Rama nośna według zastrz. 6, znamienna tym, że poszczególne klocki (20) stojaka (11) wystają na żebrze (22), które samo wystaje na stopie (17).
10. 10. Rama nośna według zastrz. 9, znamienna tym, że żebro (22) stojaka (11) ma odcinek środkowy (23), który biegnie wzdłuż jego krawędzi wewnętrznej i niesie poszczególne klocki (20), oraz dwa odcinki krańcowe (24), które biegną wzdłuż jego krawędzi zewnętrznej i które są połączone odpowiednio w sposób ciągły z odcinkiem środkowym (23) za pomocą odcinka łączącego (25).
11. 11. Rama nośna według zastrz. 6, znamienna tym, że w rzucie poziomym ekstremalny kontur zewnętrzny klocka (20) ma kształt rombu z jedną przekątną, równoległą do kierunku wzdłużnego (D) stojaka (11), oraz z drugą przekątną, prostopadłą do tego kierunku wzdłużnego (D).
12. 12. Rama nośna według zastrz. 11, znamienna tym, że w rzucie poziomym ekstremalny kontur zewnętrzny klocka (20) jest zawarty w przybliżeniu w ekstremalnym konturze zewnętrznym żebra (22).
13. 13. Rama nośna według zastrz. 5, znamienna tym, że dla każdego obszaru (Z) zamocowania poprzeczki (12) stojak (11) zawiera, skojarzone z odpowiednimi otworami (16), środki klinujące, zdolne do oznakowania danej poprzeczki (12) zarówno wzdłuż kierunku wzdłużnego (D) stojaka (11), jak i prostopadle do tego kierunku wzdłużnego (D).
14. 14. Rama nośna według zastrz. 13, znamienna tym, że wzdłuż kierunku wzdłużnego (D) stojaka (11) środki klinujące są utworzone przez otwory (16) usytuowane na dnie (27) rowka (28).

    190 456
15. 15. Rama nośna według zastrz. 13 albo 14, znamienna tym, że prostopadle do kierunku wzdłużnego (D) stojaka (11) środki klinujące mają co najmniej jeden występ (32), który wystaje względem powierzchni, na której występują otwory (16) i ciągnie się z odstępem od linii prostej , jaką tworzą te ostatnie.
16. 16. Rama nośna według zastrz. 5, znamienna tym, że ponieważ co najmniej jeden z jego obszarów (Z) zamocowania poprzeczki zawiera dwa otwory (16), wyrównane liniowo względem siebie wzdłuż linii poprzecznej, przewidziane jest przynajmniej lokalnie zgrubienie wsporcze (60), wystające dokoła co najmniej jednego z tych otworów (16).
17. 17. Rama nośna według zastrz. 1, znamienna tym, że na każdym ze swych końców poprzeczka (12) jest wydrążona i w wydrążeniu (38) poprzeczki (12) jest usytuowany środek mocujący (13) w jednym lub drugim z dwóch różnych usytuowań, przesuniętych podłużnie względem siebie.
18. 18. Rama nośna według zastrz. 17, znamienna tym, że na każdym ze swych końców poprzeczka (12) zawiera wydrążenie (38) w kształcie podłużnego otworu, biegnące wzdłuż jej kierunku wzdłużnego (D').
19. 19. Rama nośna według zastrz. 18, znamienna tym, że wydrążenie (38) poprzeczki (12) jest obrzeżone opuszczoną krawędzią (39), która wystaje na tylnej powierzchni (40) poprzeczki (12).
20. 20. Rama nośna według zastrz. 17 albo 18, albo 19, znamienna tym, że na każdym ze swych końców poprzeczka (12) zawiera dwa otwory (43), umieszczone odpowiednio z obu stron wydrążenia (38) poprzeczki (12).