PL191434B1 - Konstrukcja narożnika zawierająca okładzinę tynkową pokrytą tekturą i sposób jej wytwarzania - Google Patents

Abstract

1. Konstrukcja naroznika zawierajaca okla- dzine tynkowa pokryta tektura z wzmacniaja- cym naroznik profilem, w której okladzina za- wiera rdzen i warstwe okrywajaca przynajmniej po jednej jego stronie i gdzie okladzina, wyla- czajac warstwe okrywajaca, jest przerwana izagieta na wysokosci warstwy okrywajacej tak, ze obie czesci okladziny tworza kat, awzmacniajacy naroznik profil umieszczony jest pomiedzy wymienionymi czesciami okla- dziny, znamienna tym, ze wzmacniajacy na- roznik profil (21) zawiera czesc w postaci preta, który znajduje sie pod warstwa okrywajaca (17) i przylega do niej na jej zgieciu. PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest konstrukcja narożnika zawierająca okładzinę tynkową pokrytą tekturą i sposób jej wytwarzania. Wynalazek dotyczy okładziny o gipsowym rdzeniu zaopatrzonym przynajmniej z jednej strony w warstwę okrywającą.

Zgodnie z tradycyjnym sposobem produkcji, zewnętrzny narożnik okładziny tynkowej pokrytej tekturą powstaje w wyniku umieszczenia pod kątem okładzin tworzących w ten sposób narożnik i przymocowania na wierzchu zagiętego ocynkowanego profilu i wyrównaniu powierzchni przy użyciu materiału wypełniającego. Zagięty profil służyć ma po pierwsze do ochrony narożnika przed uderzeniami, po drugie umożliwiać też może przyleganie materiału wypełniającego.

Niekorzystnymi stronami tej tradycyjnie stosowanej techniki jest po pierwsze konieczność wykonania na miejscu długotrwałych i wymagających precyzji czynności, po drugie potrzeba zastosowania dodatkowych materiałów, jak na przykład wewnętrznego profilu podtrzymującego, umożliwiającego przybicie zagiętego profilu, samego zagiętego profilu i substancji wypełniającej, po trzecie możliwość zabrudzenia się wilgotną substancją wypełniającą, a po czwarte ścianki uzyskanego narożnika nie znajdują się kątem prostym. Może to być uznane za niekorzystne z punktu widzenia estetyki, zwłaszcza w przypadku, gdy na narożnik ten padać będzie naturalne lub sztuczne światło.

Zgodnie z inną znaną techniką prefabrykat konstrukcji narożnika powstaje poprzez wykonanie wycięcia w okładzinie tynkowej pokrytej tekturą, sięgającego dokładnie spodniej warstwy tektury, i poprzez zgięcie okładziny. Korzystną stroną tego sposobu jest możliwość wykonania narożników w zakładzie produkcyjnym, przez co na miejscu pozostaje jedynie przeprowadzenie prac instalacyjnych bez konieczności wykonywania obróbki wykończeniowej. Co więcej, sposób ten wyklucza niemal konieczność wykorzystania dodatkowych materiałów wykończeniowych. Oznacza to w szczególności, że zbędnym staje się zastosowanie zewnętrznego zagiętego profilu, substancji wypełniającej, a w wielu przypadkach i wewnętrznego profilu.

Ze sposobem tym wiąże się jednak to, że zewnętrzne narożniki tego rodzaju pozbawione są dodatkowej ochrony, w wyniku czego są mało odporne na uderzenia. Konsekwencją tego jest to, że narożniki takie szczególnie chętnie wykorzystywane są przy budowie sufitów i wyżej położonych partii ścian. Nie nadają się one natomiast zazwyczaj do budowy części ścian sięgających podłogi.

Dla wzmocnienia takich narożnych konstrukcji wykorzystać można zewnętrzne zagięte profile, jednak pociąga to za sobą wymienione powyżej słabe strony.

Technika wykonywania wycięcia w okładzinie tynkowej pokrytej tekturą na głębokość sięgającą spodniej warstwy tektury i zginania tej okładziny opisana jest między innymi w opisie patentowym WO 94/10403.

W opisie WO 94/10403 przedstawiono też technikę, zgodnie z którą w okładzinie wykonywane jest stosunkowo duże zagłębienie w taki sposób, że uzyskiwane są dwie części okładziny, z których jedna zaopatrywana jest w płaskie pasmo. Następnie całość jest zginana w pewnej odległości od wolnego końca tego pasma. Pasmo to służy utrzymaniu płaskiej powierzchni okładziny pokrytej tekturą lub też wykorzystywane jest do przymocowywania całości do konstrukcji nośnej. Zważywszy jednak, że pasmo to nie sięga do samego narożnika, nie jest on należycie chroniony.

Inne techniki wykonywania narożników znane są z opisów patentowych US 4.387.128 i US 2.142.771. Przedstawiają one sposób wykonania zaokrąglonych narożników. W tym celu okładzina zaopatrywana jest w giętkie pasmo w miejscu, gdzie ma on być wykonany. I tak w wyniku zgięcia powstaje zaokrąglony narożnik.

Przedstawiony w tych dwóch amerykańskich opisach patentowych sposób przeznaczony jest do okładzin wykonanych z drewna, sklejki i podobnych. Nie można go natomiast wykorzystać w przypadku okładzin tynkowych pokrytych tekturą. Zważywszy, że w przypadku okładzin tego typu warstwa tektury przylega do gipsowego rdzenia ze stosunkowo niewielką siłą, nie sposób wykorzystać elementu ulegającego elastycznym odkształceniom w celu wykonania narożnika. Skończyłoby to się tym, że tektura oddzieliłaby się od gipsowego rdzenia w wyniku działania siły sprężynowania zagiętego pasma.

Z uwagi na to, że sposób będący przedmiotem wspomnianych powyżej amerykańskich opisów patentowych zakłada, że zastosowane pasmo ulegać musi odkształceniom, a przez co musi być ono stosunkowo cienkie, uzyskany narożnik może zostać łatwo uszkodzony poprzez wgniecenie.

Sposób mocowania pasma opisany we wspomnianych wyżej dwóch amerykańskich opisach patentowych nie znajduje właściwie zastosowania w przypadku okładzin tynkowych pokrytych tekturą. Wynika to stąd, że zgodnie z tym sposobem w okładzinie tej po widocznej stronie wykonywane jest

PL 191 434 B1 zagłębienie, po czym przymocowywane jest pasmo, a powierzchnia wygładzana, a następnie na wierzchu umieszczana jest warstwa okrywająca. Oczywistym jest, że sposób ten nie może znaleźć zastosowania w przypadku okładzin tynkowych pokrytych tekturą, jako że tektura ta umieszczana jest na okładzinie jeszcze w trakcie procesu produkcji.

Opis patentowy US 3.911.554 przedstawia sposób wykonywania narożnika z płyty zaopatrzonej w metalową warstwę okrywającą. Zgodnie z tym sposobem narożnik może być wzmocniony po wewnętrznej stronie przy użyciu zagiętego profilu. Technika ta nie jest przydatna w przypadku okładzin tynkowych pokrytych tekturą, jako że uzyskany w jej wyniku narożnik byłby szczególnie podatny na działanie sił zewnętrznych.

Opis patentowy DE 3.937.231 ujawnia konstrukcję narożnika wykonanego z płyty z pianki plastycznej, w przypadku którego sąsiednie elementy tworzą całość dzięki połączeniu kołnierzowemu z występem i rowkiem, działającemu na zasadzie zatrzasku. Uzyskane w ten sposób połączenie nie zapewnia dodatkowej wytrzymałości na działanie sił zewnętrznych. Co więcej, nie może być ono zastosowane w przypadku okładzin tynkowych pokrytych tekturą, jako że nieelastyczny gipsowy rdzeń złamałby się przy próbie połączenia na zasadzie zatrzasku.

Opisy patentowe GB 403.218 i FR 708.939 przedstawiają metalowe profile, które mogą być przymocowane w narożnikach ścian, będąc przy tym ukryte pod warstwą tynku. Profile tego typu nie mogą być jednak stosowane w przypadku ścian zaopatrzonych w okładziny tynkowe pokryte tekturą.

W opisie DE-U1-9106350 przedstawiony został profil chroniący narożnik, który może znaleźć zastosowanie w połączeniu z okładzinami tynkowymi pokrytymi tekturą. Aby uzyskać taki narożnik, dwie płyty łączone są ze sobą w taki sposób, że ich krawędzie przylegają do profilu ochraniającego narożnik, a powstałe przy tym wolne przestrzenie wypełniane są przykładowo tynkiem. Jednak uzyskana w ten sposób konstrukcja narożnika pociąga za sobą to, że brak jest na nim warstwy okrywającej, w wyniku czego powstawać mogą pewne nierówności. Co więcej, widoczny jest profil chroniący narożnik.

Na pos.I przedstawiono tradycyjny model konstrukcji narożnika, pos.II i III przedstawiają w sposób schematyczny kolejną znaną technikę wytwarzania konstrukcji narożnika.

Jak to pokazuje pos.I, tradycyjna konstrukcja narożnika i charakteryzuje się obecnością dwóch okładzin tynkowych 2, 3 pokrytych tekturą, których końce skierowane są na wysokości narożnika do siebie i opierają się o wewnętrzny profil podtrzymujący 4. Natomiast po zewnętrznej stronie umieszczony jest zewnętrzny zagięty profil 5, przykryty z wierzchu substancją wypełniającą 6. Pos.I pokazuje opisane na wstępie słabe strony takiego rozwiązania.

Zgodnie z wynalazkiem, w okładzinie tynkowej 7 pokrytej tekturą wykonuje się na początku, jak to pokazuje pos.II, wycięcie 8 sięgające dolnej warstwy 9 tektury, po czym całość jest starannie składana. Korzystne jest, by zagięte części oparły się przy tym o wewnętrzny profil podtrzymujący 10. Nie trzeba dodawać, że uzyskana w ten sposób konstrukcja narożnika 11 charakteryzuje się niską wytrzymałością na działanie sił z zewnątrz.

Konstrukcja narożnika zawierająca okładzinę tynkową pokrytą tekturą z wzmacniającym narożnik profilem, w której okładzina zawiera rdzeń i warstwę okrywającą przynajmniej po jednej jego stronie i gdzie okładzina, wyłączając warstwę okrywającą, jest przerwana i zagięta na wysokości warstwy okrywającej tak, że obie części okładziny tworzą kąt, a wzmacniający narożnik profil umieszczony jest pomiędzy wymienionymi częściami okładziny, według wynalazku charakteryzuje się tym, że wzmacniający narożnik profil zawiera część w postaci pręta, który znajduje się pod warstwą okrywającą i przylega do niej na jej zgięciu.

Wzmacniający narożnik profil stanowi sztywny profil.

Wzmacniający narożnik profil przylegający do warstwy okrywającej styka się z wewnętrznymi stronami warstwy okrywającej obu części okładziny.

Rdzeń obu części okładziny styka się ze wzmacniającym narożnik profilem.

Korzystnie wzmacniający narożnik profil jest zaokrąglony przynajmniej z tej strony, która leży naprzeciw warstwy okrywającej.

Korzystnie profil jest całkowicie otoczony przez warstwę okrywającą i rdzeń części okładziny.

Wzmacniający narożnik profil ma promień jego zaokrąglonej części dopasowanej do warstwy okrywającej ponad dwukrotnie mniejszy od grubości tynkowej okładziny pokrytej tekturą, a całkowita grubość wzmacniającego narożnik profilu mierzona prostopadle do dwusiecznej kąta utworzonego przez ramiona tego profilu, jest ponad dwukrotnie mniejsza od grubości tynkowej okładziny pokrytej tekturą.

Okładzinę stanowi okładzina tynkowa pokryta tekturą zaopatrzona w okrywające warstwy tektury po obu jej stronach.

PL 191 434 B1

Konstrukcja narożnika zawierająca okładzinę tynkową pokrytą tekturą z wzmacniającym narożnik profilem, w której okładzina zawiera rdzeń i warstwę okrywającą przynajmniej po jednej jego stronie i gdzie okładzina, wyłączając warstwę okrywającą, jest przerwana i zagięta na wysokości warstwy okrywającej tak, że obie części okładziny tworzą kąt, a wzmacniający narożnik profil umieszczony jest pomiędzy wymienionymi częściami okładziny, według innej postaci wynalazku charakteryzuje się tym, że wzmacniający narożnik profil stanowi złożony profil zawierający pręt, który znajduje się pod warstwą okrywającą i przylega do niej na jej zgięciu.

Korzystnie wzmacniający narożnik profil stanowi sztywny profil.

Wzmacniający narożnik profil przylegający do warstwy okrywającej styka się z wewnętrznymi stronami warstwy okrywającej obu części okładziny.

Rdzeń obu części okładziny styka się ze wzmacniającym narożnik profilem.

Wzmacniający narożnik profil jest zaokrąglony przynajmniej z tej strony, która leży naprzeciw warstwy okrywającej.

Ponadto do części okładziny po zewnętrznej stronie warstwy okrywającej przytwierdzany jest, śrubami, wewnętrzny zagięty profil.

Profil jest całkowicie otoczony przez warstwę okrywającą i rdzeń części okładziny.

Wzmacniający narożnik profil jest połączony z wewnętrznym zagiętym profilem poprzez ramię, tworząc jeden element w postaci złożonego profilu.

Korzystnie wzmacniający narożnik profil ma promień jego zaokrąglonej części dopasowanej do warstwy okrywającej ponad dwukrotnie mniejszy od grubości tynkowej okładziny pokrytej tekturą, a całkowita grubość wzmacniającego narożnik profilu mierzona prostopadle do dwusiecznej kąta utworzonego przez ramiona tego profilu, jest ponad dwukrotnie mniejsza od grubości tynkowej okładziny pokrytej tekturą.

Złożony profil, którego część stanowi wzmacniający narożnik profil ma promień zaokrąglonej części wzmacniającego narożnik profilu dopasowanej do warstwy okrywającej ponad dwukrotnie mniejszy od grubości tynkowej okładziny pokrytej tekturą, a grubość części złożonego profilu znajdującej się między częściami okładziny, mierzona prostopadle do dwusiecznej kąta utworzonego przez ramiona tego profilu, jest ponad dwukrotnie mniejsza od grubości tynkowej okładziny pokrytej tekturą.

Korzystnie okładzinę stanowi okładzina tynkowa pokryta tekturą zaopatrzona w okrywające warstwy tektury po obu jej stronach.

Sposób wytwarzania konstrukcji narożnika, według wynalazku charakteryzuje się tym, że wycina się wycięcie z jednej strony okładziny do warstwy okrywającej położonej po przeciwnej stronie i jednocześnie wykonuje się zagłębienie na część w postaci pręta wzmacniającego narożnik profilu, umieszcza się część w postaci pręta wzmacniającego narożnik profil na wysokości zagłębienia i składa się całość do uzyskania narożnika o pożądanym kształcie.

Podczas wycinania tworzy się zagłębienie w kształcie ściśle określonego kąta tak, że po złożeniu ze sobą skośnie uciętych części okładziny, są one do siebie dopasowane, a na dnie zagłębienia znajduje się z kolei zagłębienie.

Całość skleja się po naniesieniu odpowiedniej ilości kleju na okładzinę na wysokości zagłębienia, po umieszczeniu profilu na swoim miejscu i złożeniu całości pod pożądanym kątem.

W wyniku umieszczenia między częściami okładziny profilu odpornego na zgniecenia, sama konstrukcja narożnika staje się automatycznie bardziej wytrzymała. Ze względu na to, że części okładziny są ze sobą połączone na stałe, nie jest konieczne zastosowanie profili zewnętrznych. Ponieważ profil zamknięty jest we wnętrzu okładziny unika się powiększenia zewnętrznej części konstrukcji. Dzięki temu nie występują tu opisywane powyżej wady dotyczące tradycyjnych technik wytwarzania narożników. Innymi słowy, uzyskany narożnik jest idealnie prosty, w wyniku czego nie sposób mówić o jakimkolwiek niekorzystnym efekcie padania nań światła.

Przedmiot wynalazku został przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig.1 przedstawia przekrój poprzeczny konstrukcji narożnika według wynalazku, fig. 2 i 3 przedstawia sposób, w jaki wykonać można konstrukcję narożnika zaprezentowaną na fig. 1, fig. 4 przedstawia przekrój poprzeczny jednego z rozwiązań niniejszego wynalazku, fig. 5 przedstawia przekrój poprzeczny przez kolejne rozwiązanie niniejszego wynalazku, fig. 6 przedstawia w perspektywie profil, który stosowany jest wraz z konstrukcją pokazaną na fig. 5.

Niniejszy wynalazek przedstawia zaprezentowaną na fig. 1 konstrukcję narożnika 12, która została wzmocniona w specjalny sposób, unikając przy tym wymienionych już wcześniej wad.

PL 191 434 B1

Podobnie jak na pos. I-III, tak i na fig. 1 zaprezentowano konstrukcję narożnika, oznaczoną tu numerem 12, która wykonana jest z okładziny 13 obejmującej rdzeń 14 zaopatrzony przynajmniej po jednej stronie 15, a korzystnie po obu 15, 16, jak to zostało zilustrowane, w warstwę okrywającą 17, 18. Zaznacza się przy tym, ze wynalazek ten dotyczy przede wszystkim stosowanej tradycyjnie okładziny tynkowej pokrytej tekturą, której rdzeń 14 wykonany jest z gipsu, zaś warstwy okrywające 17, 18 z tektury. Jednak zgodnie z szerszym rozumieniem określenie okładzina tynkowa pokryta tekturą obejmuje też okładziny, których rdzeń wykonany jest z gipsu, lub materiału opartego na gipsie, i który zaopatrzony jest w warstwę okrywającą 17 wykonaną z materiału, który może być zginany tak jak tektura.

Konstrukcja 12 narożnika charakteryzuje się obecnością okładziny 13, w której wykonane jest wycięcie na wysokości narożnika sięgające warstwy okrywającej 17. Okładzina 13 zgięta lub złożona jest w miejscu, gdzie pozostała jedynie warstwa okrywająca 17, w wyniku czego narożnik tworzą dwie części 19, 20 okładziny. Między częściami 19, 20 umieszczony jest odporny na działanie sił z zewnątrz profil 21, który szczelnie przylega do warstwy okrywającej 17, w wyniku czego uzyskuje się optymalną wytrzymałość na zgniecenia, a sam profil 21 pozostaje niewidoczny.

Profil 21 zawiera część w postaci pręta, zwłaszcza wypełniony w środku, dzięki czemu uzyskuje się narożnik o gładkiej linii, pozbawiony ostrych kantów w obrębie warstwy okrywającej 17.

Zgodnie z rozwiązaniem pokazanym na fig. 1, profil 21 jest całkowicie zamknięty wewnątrz okładziny, dzięki czemu nie zmienia on swego położenia.

Wąskie krańce 22, 23 części 19, 20 okładziny ścięte są ukośnie i dopasowane do siebie.

Na wysokości narożnika części mogą zostać ze sobą połączone na różne sposoby, w wyniku czego pozostają one w tym położeniu.

Sposób wytwarzania konstrukcji narożnika 12 pokazanego na fig. 1 będący przedmiotem tego wynalazku zaprezentowany został etapami na fig. 2 i 3.

Na początku w okładzinie 13 wykonuje się wycięcie po stronie 16, co pokazuje fig. 2, sięgające warstwy okrywającej 17 położonej po przeciwnej stronie 15. W wyniku tego uzyskuje się po pierwsze zagłębienie 24 o kącie wierzchołkowym X, który w przypadku wytwarzania prostokątnego narożnika wynosi 90°. Po drugie wykonuje się przy tym zagłębienie 25, w którym umieszczony zostanie potem wspomniany już profil 21.

Następnie na przygotowaną powierzchnię nakładany jest odpowiedni klej 26, po czym w zagłębieniu 25 umieszczany jest profil 21 w kształcie pręta, co pokazuje fig. 3, biegnący wzdłuż całej długości okładziny 13. Strzałka Y pokazuje, w jaki sposób składane są ze sobą części 19, 20 okładziny. Po odczekaniu pewnego czasu pozwalającego na zaschnięcie kleju 26, uzyskuje się konstrukcję narożnika pokazaną na fig. 1.

Oczywiste jest, że w pewnych rozwiązaniach nie jest konieczne zastosowanie kleju.

Na figurze 4 przedstawiony jest jeden ze sposobów realizacji konstrukcji narożnika 12, która została dodatkowo wzmocniona przy użyciu wewnętrznego zagiętego profilu 27, charakteryzującego się korzystnie kształtem litery L. Profil ten przyczepiony być może w dowolny sposób. Zgodnie z rozwiązaniem pokazanym na fig. 4 zastosowano śruby 28, przy czym możliwe też było wykorzystanie kleju lub innego sposobu.

W rozwiązaniu zilustrowanym na fig. 4 zbędne jest zastosowanie wewnętrznego profilu podtrzymującego 4 pokazanego na pos.I.

Zgodnie z tym, co pokazuje fig. 5, wewnętrzny zagięty profil 27 tworzyć może jedną całość z profilem 21, przykładowo w wyniku zastosowania połączenia za pomocą ramienia 29. Umieszczane jest ono później między krawędziami 22, 23 części okładziny 19, 20. Oczywistym jest, że w takim wypadku należy wykonać odpowiednie zagłębienie 24, tak aby obecność ramienia 29 nie przeszkadzała przy zginaniu części okładziny 19, 20.

Dla uzyskania pełnej jasności na fig. 6 zaprezentowano złożony profil 30, jaki zastosowano na fig. 5. Widać tutaj, że zgodnie z tym rozwiązaniem ramię 29 połączone jest z wierzchołkiem profilu 27 w kształcie litery L, pokrywając się z dwusieczną kąta utworzonego przez ramiona zagiętego profilu 27.

Wolny koniec przedłużenia ramienia 29 może opierać się na wewnętrznej stronie warstwy okrywającej 17. W wyniku tego samo ramię 29 pełniłoby rolę profilu wzmacniającego narożnik. Zagięty profil 27 nie musi być w kształcie litery L, lecz charakteryzować się formą wklęsłą, kwadratową, trójkątną lub inną.

Ramię 29 nie musi być konieczne ciągłe. Stanowić je też może szereg miejscowych połączeń, które położone w określonej odległości łączyłyby ze sobą profile 21 i 27.

PL 191 434 B1

Profile 21, 27, 30 wykonane być mogą z różnych substancji, na przykład metalu takiego jak aluminium, materiałów syntetycznych i innych.

Na figurze 5 w sposób schematyczny przy pomocy przerywanej linii pokazano, że konstrukcja narożnika 12 stanowić może część standardowego elementu narożnika, którego części okładziny 19, 20 mają określoną długość A i B. Zaopatrzone są one w skośne ścięcia 31, 32, umożliwiające przystosowanie do sąsiednich okładzin za pomocą substancji wypełniającej.

Oczywistym jest, że zaprezentowane na fig. 4 i 5 konstrukcje narożnika wykonane być mogą wtaki sam sposób, jaki opisany został w odniesieniu do fig. 2 i 3.

Niniejszy wynalazek dotyczy też specjalnych elementów pomocniczych używanych przy wytwarzaniu konstrukcji narożnika 12 tego rodzaju. Obejmują one profile specjalnie przystosowane do tego celu, jak złożony profil 30.

Oczywistym jest, że niezależnie od rozwiązania, całość może być sklejana i/lub skręcana ze sobą, czy to z zastosowaniem dodatkowych elementów pomocniczych, czy też bez nich.

Promień zaokrąglonej strony profilu 21 stykającej się z warstwą okrywającą 17 jest korzystnie ponad dwukrotnie mniejszy od grubości okładziny tynkowej 13 pokrytej tekturą. W skrajnym przypadku długość tego promienia równa jest zeru, co oznacza że jest to narożnik prostokątny.

Zgodnie z korzystnym rozwiązaniem całkowita grubość profilu 21, lub w przypadku złożonego profilu 30 całkowita grubość tej jego części, która znajduje się między częściami 19, 20 okładziny, mierzona zgodnie z kierunkiem prostopadłym do dwusiecznej kąta ramion profilu jest ponad dwukrotnie mniejsza od grubości okładziny tynkowej 13 pokrytej tekturą.

Przy wykorzystaniu profilu 21 charakteryzującego się jedną lub obiema wymienionymi wyżej cechami, uzyskuje się narożnik o niezwykle zwartej konstrukcji.

Oczywistym jest, że profil 21 obejmować może kilka części, przykładowo składać się z dwóch profili umieszczonych naprzeciw siebie, które mogą być ze sobą połączone.

Jak wspomniano wcześniej, oczywiste jest, że wspomniana wcześniej okładzina tynkowa pokryta tekturą może być dowolnego rodzaju. Substancja, z jakiej wykonany jest rdzeń, może być przykładowo wzmocniona przy użyciu opancerzenia lub włókien. Warstwy okrywające 17 i / lub 18 wykonane być mogą z kolei z różnych warstw, z których nie wszystkie stanowić musi tektura.

Mówiąc, że profil 21 przylega do warstwy okrywającej 17, rozumie się, że przylegać on może niej bezpośrednio lub pośrednio. W drugim przypadku możliwe jest przykładowo zastosowanie warstwy kleju między oboma elementami, lub też cienkiej elastycznej błony stanowiącej przykładowo ekran, chroniący metalową powierzchnię profilu 21 przed cieczą.

Chociaż przedstawione na rysunkach rozwiązania dotyczą jedynie przypadku, gdy ścianki narożnika znajdują się pod katem 90°, oczywiste jest, że niniejszy wynalazek znajduje też zastosowanie w przypadku konstrukcji narożnika o innym rozwarciu, wówczas profil 30 musi być oczywiście odpowiednio przystosowany kształtem.

Niniejszy wynalazek nie ogranicza się w najmniejszym stopniu do opisanych rozwiązań, będących jedynie jego przykładami. Konstrukcja narożnika i sposób jej wykonania oraz elementy pomocnicze wykorzystywane do jej wykonania, jak na przykład złożony profil 30, przewidują szereg możliwych rozwiązań mieszczących się zarazem w obrębie niniejszego wynalazku.

Claims (22)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Konstrukcja narożnika zawierająca okładzinę tynkową pokrytą tekturą z wzmacniającym narożnik profilem, w której okładzina zawiera rdzeń i warstwę okrywającą przynajmniej po jednej jego stronie i gdzie okładzina, wyłączając warstwę okrywającą, jest przerwana i zagięta na wysokości warstwy okrywającej tak, że obie części okładziny tworzą kąt, a wzmacniający narożnik profil umieszczony jest pomiędzy wymienionymi częściami okładziny, znamienna tym, że wzmacniający narożnik profil (21) zawiera część w postaci pręta, który znajduje się pod warstwą okrywającą (17) i przylega do niej na jej zgięciu.
2. 2. Konstrukcja według zastrz. 1, znamienna tym, że wzmacniający narożnik profil (21) stanowi sztywny profil.
3. 3. Konstrukcja według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że wzmacniający narożnik profil (21) przylegający do warstwy okrywającej (17) styka się z wewnętrznymi stronami warstwy okrywającej (17) obu części (19, 20) okładziny (13).

   PL 191 434 B1
4. 4. Konstrukcja według zastrz. 1, znamienna tym, że rdzeń (14) obu części (19, 20) okładziny (13) styka się ze wzmacniającym narożnik profilem (21).
5. 5. Konstrukcja według zastrz. 3, znamienna tym, że wzmacniający narożnik profil (21) jest zaokrąglony przynajmniej z tej strony, która leży naprzeciw warstwy okrywającej (17).
6. 6. Konstrukcja narożnika według zastrz. 1, znamienna tym, że profil (21) jest całkowicie otoczony przez warstwę okrywającą (17) i rdzeń (14) części (19, 20) okładziny (13).
7. 7. Konstrukcja według zastrz. 1, znamienna tym, że wzmacniający narożnik profil (21) ma promień jego zaokrąglonej części dopasowanej do warstwy okrywającej (17) ponad dwukrotnie mniejszy od grubości tynkowej okładziny (13) pokrytej tekturą, a całkowita grubość wzmacniającego narożnik profilu (21) mierzona prostopadle do dwusiecznej kąta utworzonego przez ramiona tego profilu, jest ponad dwukrotnie mniejsza od grubości tynkowej okładziny (13) pokrytej tekturą.
8. 8. Konstrukcja według zastrz. 7, znamienna tym, że okładzinę (13) stanowi okładzina tynkowa pokryta tekturą zaopatrzona w okrywające warstwy (17, 18) tektury po obu jej stronach.
9. 9. Konstrukcja narożnika zawierająca okładzinę tynkową pokrytą tekturą z wzmacniającym narożnik profilem, w której okładzina zawiera rdzeń i warstwę okrywającą przynajmniej po jednej jego stronie i gdzie okładzina, wyłączając warstwę okrywającą, jest przerwana i zagięta na wysokości warstwy okrywającej tak, że obie części okładziny tworzą kąt, a wzmacniający narożnik profil umieszczony jest pomiędzy wymienionymi częściami okładziny, znamienna tym, że wzmacniający narożnik profil (21) stanowi złożony profil (30) zawierający pręt, który znajduje się pod warstwą okrywającą (17) i przylega do niej na jej zgięciu.
10. 10. Konstrukcja według zastrz. 9, znamienna tym, że wzmacniający narożnik profil (21) stanowi sztywny profil.
11. 11. Konstrukcja według zastrz. 9 albo 10, znamienna tym, że wzmacniający narożnik profil (21) przylegający do warstwy okrywającej (17) styka się z wewnętrznymi stronami warstwy okrywającej (17) obu części (19, 20) okładziny (13).
12. 12. Konstrukcja według zastrz. 9, znamienna tym, że rdzeń (14) obu części (19, 20) okładziny (13) styka się ze wzmacniającym narożnik profilem (21).
13. 13. Konstrukcja według zastrz. 11, znamienna tym, że wzmacniający narożnik profil (21) jest zaokrąglony przynajmniej z tej strony, która leży naprzeciw warstwy okrywającej (17).
14. 14. Konstrukcja według zastrz. 9, znamienna tym, że do części (19, 20) okładziny (13) po zewnętrznej stronie warstwy okrywającej (18) przytwierdzany jest, śrubami, wewnętrzny zagięty profil (27).
15. 15. Konstrukcja narożnika według zastrz. 9, znamienna tym, że profil (21) jest całkowicie otoczony przez warstwę okrywającą (17) i rdzeń (14) części (19, 20) okładziny (13).
16. 16. Konstrukcja według zastrz. 9 albo 14, znamienna tym, że wzmacniający narożnik profil (21) jest połączony z wewnętrznym zagiętym profilem (27) poprzez ramię (29), tworząc jeden element w postaci złożonego profilu (30).
17. 17. Konstrukcja według zastrz. 9, znamienna tym, że wzmacniający narożnik profil (21) ma promień jego zaokrąglonej części dopasowanej do warstwy okrywającej (17) ponad dwukrotnie mniejszy od grubości tynkowej okładziny (13) pokrytej tekturą, a całkowita grubość wzmacniającego narożnik profilu (21) mierzona prostopadle do dwusiecznej kąta utworzonego przez ramiona tego profilu, jest ponad dwukrotnie mniejsza od grubości tynkowej okładziny (13) pokrytej tekturą.
18. 18. Konstrukcja według zastrz. 16, znamienna tym, że złożony profil (30), którego część stanowi wzmacniający narożnik profil (21) ma promień zaokrąglonej części wzmacniającego narożnik profilu (21) dopasowanej do warstwy okrywającej (17) ponad dwukrotnie mniejszy od grubości tynkowej okładziny (13) pokrytej tekturą, a grubość części złożonego profilu (30) znajdującej się między częściami (19, 20) okładziny (13), mierzona prostopadle do dwusiecznej kąta utworzonego przez ramiona tego profilu, jest ponad dwukrotnie mniejsza od grubości tynkowej okładziny (13) pokrytej tekturą.
19. 19. Konstrukcja według zastrz. 17, znamienna tym, że okładzinę (13) stanowi okładzina tynkowa pokryta tekturą zaopatrzona w okrywające warstwy (17, 18) tektury po obu jej stronach.

    PL 191 434 B1
20. 20. Sposób wytwarzania konstrukcji narożnika, znamienny tym, że wycina się wycięcie z jednej strony (16) okładziny (13) do warstwy okrywającej (17) położonej po przeciwnej stronie (15) i jednocześnie wykonuje się zagłębienie (25) na część w postaci pręta wzmacniającego narożnik profilu (21), umieszcza się część w postaci pręta wzmacniającego narożnik profil (21) na wysokości zagłębienia (25) i składa się całość do uzyskania narożnika o pożądanym kształcie.
21. 21. Sposób według zastrz. 20, znamienny tym, że podczas wycinania tworzy się zagłębienie (24) w kształcie ściśle określonego kąta tak, że po złożeniu ze sobą skośnie uciętych części (19, 20) okładziny, są one do siebie dopasowane, a na dnie zagłębienia (24) znajduje się z kolei zagłębienie (25).
22. 22. Sposób według zastrz. 20 albo 21, znamienny tym, że całość skleja się po naniesieniu odpowiedniej ilości kleju (26) na okładzinę na wysokości zagłębienia (25), po umieszczeniu profilu (21, 30) na swoim miejscu i złożeniu całości pod pożądanym kątem.