PL193237B1 - Pochodne 1-aminoalkilocykloheksanu, kompozycja farmaceutyczna je zawierająca oraz ich zastosowanie - Google Patents

Abstract

1. Zwiazek 1-aminoalkilocykloheksanowy wybrany ze zwiazków o wzorze w którym R* oznacza -(CH 2 ) n -(CR 6 R 7 ) m -NR 8 R 9 , gdzie n+m = 0, 1 lub 2, a R 1 do R 9 sa nieza- leznie wybrane z wodoru i grupy C 1-6 alkilowej, przy czym co najmniej R 1 , R 4 i R 5 oznaczaja grupy C 1-6 alkilowe, oraz ich dopuszczalnych farmaceutycznie soli, z wylaczeniem 1-metyloamino- 1,3,3,5-tetrametylocykloheksanu. PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku są związki pochodne 1-aminoalkilocykloheksanu, które są czynne systemicznie jako antagoniści receptora NMDA, zawierające je kompozycje farmaceutyczne, oraz ich zastosowanie do leczenia zaburzeń OUN, w tym zaburzeń transmisji glutaminergicznej.

Antagonizm receptorów glutaminianu typu N-metylo-D-asparaginianu (NMDA) ma potencjalnie szeroki zakres zastosowań terapeutycznych [19]. Funkcjonalne hamowanie receptorów NMDA można osiągnąć poprzez działania w różnych miejscach rozpoznających, takich jak pierwotne miejsce transmitera, niewrażliwe na strychninę miejsce glicynowe (glicynaB), miejsce poliaminowe i miejsce fencyklidynowe, ulokowane wewnątrz kanału kationowego. Blokery kanału receptora NMDA działają w sposób niekompetycyjny, „zależny od używania”, co oznacza że zwykle blokują one tylko kanał w stanie otwartym. Ta zależność od używania jest przez wielu interpretowana tak, że silniejsza aktywacja receptora powinna prowadzić do większego stopnia antagonizmu. Ponadto uznaje się, że taki sposób działania powoduje, że ta klasa antagonistów może być szczególnie użyteczna gdy można oczekiwać nadaktywacji receptorów NMDA, tak jak w padaczce, niedokrwieniu i urazach. Jednakże początkowe doświadczenia kliniczne z selektywnym, o wysokim powinowactwie, silnie zależnym od używania, niekompetycyjnym antagonistą NMDA maleinianem (+)-5-metylo-10,11-dihydro-5H-dibenzocyklo-hepten-5,10-iminy ((+)-MK-801) były rozczarowujące. Mianowicie, skuteczność terapeutyczna w padaczce była słaba, natomiast widoczne było w dawkach terapeutycznych pewne psychotropowe działania uboczne. Obserwacje te, razem z faktem że osoby nadużywające fencyklidyny doświadczają podobnych objawów psychotropowych, doprowadziły do konkluzji, że niekompetycyjny antagonizm receptorów NMDA może nie być obiecującym kierunkiem terapeutycznym.

Jednakże stosowanie bardziej dopracowanych metod elektrofizjologicznych wskazuje, że nie ma równości między różnymi antagonistami niekompetencyjnymi, ponieważ czynniki takie jak szybkość blokady receptorów (kinetyka on-off) i zależność tego efektu od napięcia mogą determinować cechy farmakodynamiczne in vivo, to jest również bezpieczeństwo terapeutyczne. Paradoksalnie, mogą być pożądane nie środki o wysokim powinowactwie, a środki o powinowactwie niskim do średniego. Te odkrycia doprowadziły do ponownego rozważenia koncepcji niekompetycyjnego antagonizmu NMDA w rozwoju leków [19, 22]. Obecnie, wiele z takich środków jest na różnych stadiach rozwoju, np. karwedilol, ADCI, ES 242S, remacemide, felbamate i budipine. Z drugiej strony, związki będące niekompetycyjnymi antagonistami receptora NMDA, takie jak amantadyna i memantyna, które spełniają powyższe kryteria, są stosowane klinicznie od kilku lat w leczeniu odpowiednio choroby Parkinsona i demencji, i rzeczywiście rzadko dają działania uboczne w dawkach terapeutycznych stosowanych w ich odpowiednich wskazaniach.

W związku z powyższym, opracowaliśmy szereg nowych niekompetycyjnych antagonistów receptora NMDA opartych na strukturze 1-aminoalkilocykloheksanu. Przeprowadzono badania porównujące właściwości antagonistyczne tych pochodnych 1-aminoalkilocykloheksanu względem receptora NMDA w testach wiązania receptora, testach prądów „patch clamp”, ekscytoktoksyczności in vitro, trzech modelach drgawek i dwóch modelach zaburzeń motorycznych. Podstawienie tych pochodnych 1-aminoalkilocykloheksanu wyszczególniono w tabeli 6.

Stwierdzono obecnie, że pewne pochodne 1-aminoalkilocykloheksanu posiadają wyraźnie zaznaczoną i nieoczekiwaną czynność antagonistyczną względem receptora NMDA. Ze względu na wyżej wymienioną właściwość substancje te nadają się do leczenia szerokiego zakresu zaburzeń OUN związanych z zaburzeniami transmisji glutaminergicznej, korzystnie w postaci zawierających je kompozycji farmaceutycznych, w których są one obecne razem z jednym lub więcej niż jednym dopuszczalnym farmaceutycznie nośnikiem, rozcieńczalnikiem lub środkiem pomocniczym.

Celem wynalazku jest dostarczenie nowych związków farmaceutycznych, które są 1-aminoalkilocykloheksanowymi antagonistami receptora NMDA, oraz zawierających je kompozycji farmaceutycznych. Dalszym celem wynalazku jest dostarczenie środków do leczenia, eliminowania, uśmierzania lub poprawiania schorzeń OUN, związanych z zaburzeniami transmisji glutaminergicznej poprzez zastosowanie takich związków lub zawierającej je kompozycji farmaceutycznej.

Zatem objęte naszym wynalazkiem są związki 1-aminoalkilocykloheksanowe wybrane ze związków o wzorze:

PL 193 237 B1

w którym:

R* oznacza -(CH2)n-(CR⁶R⁷)m-NR⁸R⁹; n+m = 0, 1lub 2;

R¹ do R⁹ są niezależnie wybrane z wodoru i grupy alkilowej C1-C6,

4 5 przy czym co najmniej R¹, R⁴ i R⁵ oznaczają grupę alkilową C1-C6, oraz ich dopuszczalnych farmaceutycznie soli, z wyłączeniem 1-metyloamino-1,3,3,5-tetrametylocykloheksanu.

Szczególnymi grupami związków według wynalazku są grupy związków, w których:

R¹ do R⁵ oznaczają, grupy metylowe;

₁

R¹ oznacza grupę etylową;

₂

R² oznacza grupę etylową;

₃

R³ oznacza grupę etylową;

R⁴ oznacza grupę etylową;

₅

R⁵ oznacza grupę etylową;

₅

R⁵ oznacza grupę propylową;

R⁶ lub R⁷ oznacza grupę metylową; i R⁶ lub R⁷ oznacza grupę etylową.

Szczególnym wykonaniem wynalazku są związki wybrane z grupy składającej się z:

1-amino-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanu,

1-amino-1,3,5,5-tetrametylo-3-etylocykloheksanu,

1-amino-1,5,5-trimetylo-3,3-dietylocykloheksanu,

1-amino-1,5,5-trimetylo-cis-3-etylocykloheksanu,

1-amino-1,5,5-trimetylo-trans-3-etylocykloheksanu,

1-amino-1-etylo-3,3,5,5-tetrametylocykloheksanu, 1-amino-1-propylo-3,3,5,5-tetrametylocykloheksanu, N-metylo-1-amino-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanu, i N-etylo-1-amino-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanu, i dopuszczalne farmaceutycznie sole powyższych związków.

Ponadto, przedmiotem wynalazku jest zastosowanie związku 1-aminoalkilocykloheksanowego, wybranego ze związków o wzorze:

w którym R* oznacza -(CH2)n-(CR⁶R⁷)m-NR⁸R⁹; n+m = 0, 1 lub 2 i R¹ do R⁹ są niezależnie wybrane z wodoru i grupy alkilowej C1-C6, oraz ich dopuszczalnych farmaceutycznie soli, do wytwarzania leku o działaniu immunomodulującym, antymalarycznym, przeciwko wirusowi Borna lub przeciwko zapaleniu wątroby C lub do leczenia zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego związanych z zakłóceniem transmisji glutaminergicznej, wybranych z ostrej ekscytotoksyczności, niedokrwienia podczas udaru, urazu, niedotlenienia, hipoglikemii, encefalopatii wątrobowej, przewlekłych chorób neurodegeneracyjnych, choroby Alzheimera, otępienia naczyniopochodnego, choroby Parkinsona, choroby Hun4

PL 193 237 B1 tingtona, stwardnienia rozsianego, stwardnienia zanikowego bocznego, neurodegeneracji związanej z AIDS, zaniku oliwkowo-mostowo-móżdżkowego, zespołu Tourette'a, choroby neuronu ruchowego, dysfunkcji mitochondriów, zespołu Korsakowa, choroby Creutzfelda-Jakoba, chorób związanych z długotrwałymi plastycznymi zmianami w ośrodkowym układzie nerwowym, przewlekłego bólu, tolerancji na leki, zależność i uzależnienie, w tym od opiatów, kokainy, benzodwuazepin i alkoholu, padaczki, opóźnionej dyskinezy, schizofrenii, lęku, depresji, ostrego bólu, spastyczności i szumu w uszach.

Szczególnymi grupami związków, mających zastosowanie takie jak określono powyżej, są grupy w których:

R¹ do R⁵ oznaczają grupy metylowe;

₁

R¹ oznacza grupę etylową;

₂

R² oznacza grupę etylową;

₃

R³ oznacza grupę etylową;

R⁴ oznacza grupę etylową;

₅

R⁵ oznacza grupę etylową;

₅

R⁵ oznacza grupę propylową;

R⁶ oznacza grupę propylową;

R⁶ lub R⁷ oznacza grupę metylową; i

R⁶ lub R⁷ oznacza grupę etylową.

Szczególnymi związkami, mającymi zastosowanie takie jak określono powyżej związki wybrane z grupy składającej się z:

1-amino-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanu,

1-amino-1,3,5,5-tetrametylo-3-etylocykloheksanu,

1-amino-1,5,5-trimetylo-3,3-dietylocykloheksanu,

1-amino-1,5,5-trimetylo-cis-3-etylocykloheksanu,

1-amino-1,5,5-trimetylo-trans-3-etylocykloheksanu,

1-amino-1-etylo-3,3,5,5-tetrametylocykloheksanu,

1-amino-1-propylo-3,3,5,5-tetrametylocykloheksanu,

N-metylo-1-amino-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanu, i

N-etylo-1-amino-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanu, i dopuszczalnych farmaceutycznie soli powyższych związków.

W leczeniu wyżej określonych stanów i chorób związek podaje się w postaci kompozycji farmaceutycznej zawierającej związek w kombinacji z jednym lub więcej niż jednym dopuszczalnym farmaceutycznie nośnikiem, rozcieńczalnikiem lub środkiem pomocniczym.

Ponadto przedmiotem wynalazku jest kompozycja farmaceutyczna antagonisty receptora NMDA, zawierająca skuteczną farmaceutycznie związku 1-aminoalkilocykloheksanowego wybranego ze związków o wzorze:

w którym: R* oznacza -(CH2)n-(CR⁶R⁷)m-NR⁸R⁹; n+m = 0, 1lub 2 i R¹ do R⁹ są niezależnie wy1 4 5 brane z wodoru i grupy alkilowej C1-C6, przy czym co najmniej R¹, R⁴i R⁵ oznaczają grupy alkilowe C1-C6, w kombinacji z jednym lub więcej niż jednym dopuszczalnym farmaceutycznie nośnikiem, rozcieńczalnikiem lub środkiem pomocniczym.

Korzystne są kompozycje zawierające taki związek, w którym R¹ do R⁵ oznaczają grupy metylowe;

₁ taki związek w którym R¹ oznacza grupę etylową;

₂ taki związek w którym R² oznacza grupę etylową;

₃ taki związek w którym R³ oznacza grupę etylową;

PL 193 237 B1 taki związek w którym R⁴ oznacza grupę etylową;

₅ taki związek w którym R⁵ oznacza grupę etylową;

₅ taki związek w którym R⁵ oznacza grupę propylową; taki związek w którym R⁶ lub R⁷ oznacza grupę metylową; taki związek w którym R⁶ lub R⁷ oznacza grupę etylową; i związek wybrany z grupy składającej się z:

1-amino-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanu,

1-amino-1,3,5,5-tetrametylo-3-etylocykloheksanu, 1-amino-1,5,5-trimetylo-3,3-dietylocykloheksanu, 1-amino-1,5,5-trimetylo-cis-3-etylocykloheksanu, 1-amino-1,5,5-trimetylo-trans-3-etylocykloheksanu, 1-amino-1-etylo-3,3,5,5-tetrametylocykloheksanu, 1-amino-1-propylo-3,3,5,5-tetrametylocykloheksanu, N-metylo-1-amino-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanu, i N-etylo-1-amino-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanu, i dopuszczalne farmaceutycznie sole powyższych związków.

Poniższe szczegóły i szczegółowe przykłady podano wyłącznie w celu zilustrowania i nie należy ich interpretować jako ograniczenia wynalazku.

PL 193 237 B1

Wytwarzanie 3-propylo-5,5-dimetylo-2-cykloheksen-1-onu (1-7)

Roztwór 3-etoksy-5,5-dimetylo-2-cykloheksen-1-onu [1] (5,04 g, 30 mmoli) w eterze wkroplono do mieszanego roztworu jodku propylomagnezowego wytworzonego z 90 mg magnezu i 90 mmoli 1-jodopropanu w 60 ml eteru. Mieszano przez 1 h w temperaturze pokojowej, po czym zadano mieszaninę reakcyjną 5% roztworem H2SO4. Oddzielono fazę organiczną, przemyto solanką, wysuszono nad MgSO4 i odparowano, otrzymując surowy olej, który rozdzielono na kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując mieszaniną heksan-octan etylu. Otrzymano cykloheksenon (1-7) w postaci bezbarwnego oleju (2,0 g, 70%).

¹HNMR (CDCl3, TMS) d0,92 (3H, t, J=7Hz); 1,03 (6H, s); 1,3-1,75 (2H, m); 2,16 (2H, t, J=7Hz); 2,17 (2H, d, J=1,5Hz); 2,21 (2H, s) i 5,87 ppm (1H, t, J=1,5Hz).

Poniższe znane cykloheksenony 1 użyto do wytworzenia związków 2:

1-1 (R¹=R²=R³=H) [dostępny w handlu]

PL 193 237 B1

1-2 (R³=Me)* [dostępny w handlu]

1-3 (R²=R³=Me) [dostępny w handlu]

1-4 (R¹=R²=Me) [2]

1-5 (R¹=R²=R³=Me) [dostępny w handlu]

1- 6 (R¹=R²=Me, R³=Et) [dostępny w handlu] * Rⁿ=H, jeśli pominięty

Inne substancje wyjściowe 1 wytworzono w ten sam lub podobny sposób.

Ogólna procedura wytwarzania cykloheksanonów 2

Do ochłodzonego roztworu jodku alkilomagnezowego (15-18 mmoli) w eterze dodano bezwodny chlorek miedzi(1) (7,5 mmoli). Mieszaninę mieszano w atmosferze obojętnej przez 5 minut i wkroplono roztwór 2-cykloheksen-1-onu 1 (10 mmoli) w eterze, utrzymując temperaturę poniżej -5°C. Po zakończeniu dodawania ketonu mieszaninę reakcyjną mieszano przez 1 godzinę i ostrożnie zobojętniono nasyconym wodnym roztworem NH4Cl. Po tradycyjnej obróbce dla reakcji Grignarda otrzymano surową substancję, którą rozdzielono na kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując mieszaniną eter naftowy - octan etylu. Otrzymano cykloheksanony 2_w postaci oleju.

Wydajności i dane widm ¹H NMR dla związków 2 podano w tabeli 1.

Poniższe znane cykloheksanony 2 użyto do wytworzenia związków 3.

2- 1 (R⁴=Me)* [dostępny w handlu]

2-2 (R⁴=Et) [4]

2-3 (R⁴=Pr) [5]

2-4 (R³=R⁴=Me) [6]

2-5 (R³=Me, R⁴=Et) [7]

2-6 (R³=Me, R⁴=Pr) [8]

2-7 (R¹=R⁴=Me) [9]

2-8 (R²=R³=R'-Me) [10]

2-9 (R²=R³=Me, R⁴=Et) [11]

2-13 (R¹=R²=R³=R⁴=Me) [dostępny w handlu]

2-14 (R¹=R²=R³=Me, R⁴=Et) [10]

2- 15 (R¹=R²=R³=Me, R⁴=Pr) [10] *Rⁿ=H, jeśli pominięty

Inne pośrednie cykloheksanony 2 wytworzono w ten sam lub podobny sposób. Cykloheksanony 2 użyto do wytworzenia związków 3.

Ogólna procedura wytwarzania alkilocykloheksanoli 3

Do ochłodzonego roztworu cykloheksanonu 2 w eterze wkroplono eterowy roztwór jodku alkilomagnezowego. Mieszaninę mieszano przez 1 godzinę w temperaturze pokojowej i ostrożnie rozłożono nasyconym wodnym roztworem chlorku amonu. Po tradycyjnej obróbce reakcji Grignarda otrzymano mieszaniny diastereomerycznych alkoholi 3, które rozdzielono na kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując mieszaniną eter naftowy-octan etylu.

Wydajności i dane widm ¹H NMR dla związków 3 podano w tabeli 2.

Poniższe znane cykloheksanole 3 użyto do wytworzenia związków 4.

3- 1 ((R³)(R⁴)=R⁵=Me)* [9], to jest R³ albo R⁴ i R⁵ oznaczają Me

3-4 (R³=R⁴=Me, R⁵=Me) [12]

3-5 (R³=R⁵=Me, R⁴=Et) [13]

3-7 (R¹=R⁴=R⁵=Me) [14]

3-8 (R¹=R³=R⁴=R⁵=Me) [10]

3-13 (R¹=R²=R³=R⁴=R⁵=Me) [10]

3-14 (R¹=R²=R³=R⁴=Me, R⁵=Et) [15] *Rⁿ=H, jeśli pominięty

Inne pośrednie cykloheksenole 3 wytwarza się w taki sam lub podobny sposób.

Ogólna procedura wytwarzania 1-alkilo-1-azydocykloheksanów 4

Alkohol 3 zmieszano z 1,7-2N roztworem kwasu hydrazowego w chloroformie (10-13 równoważników) i chłodzi się w łaźni lodowej. Wkroplono roztwór TiCl₄ (1,2 równoważników) w chloroformie, utrzymując temperaturę poniżej 5°C. Mieszaninę mieszano wtemperaturze pokojowej przez 24 godziny i przepuszczono się przez kolumnę z tlenkiem glinu, eluując chloroformem. Po odparowaniu rozpuszczalnika otrzymano diastereomeryczne azydki 4, które oczyszczano przez chromatografię flash na żelu krzemionkowym, eluując lekkim eterem naftowym.

PL 193 237 B1 ₁

Wydajności i dane widm H NMR dla związków 4 podano w tabeli 3.

Inne pośrednie 1-alkilo-1-azydocykloheksany 4 wytwarza się w taki sam lub podobny sposób.

Wytwarzanie 1-nitrometylo-3,3,5,5-tetrametylocykloheksenu (6).

Roztwór 3,3,5,5-tetrametylocykloheksanonu (2-13) (1,54 g, 10 mmoli) i etylenodiaminy (60 mg) w nitrometanie (45 ml) ogrzewano do wrzenia w atmosferze argonu przez 25 h. Następnie nadmiar nitrometanu usunięto pod próżnią, a pozostałość oczyszczono przez chromatografię flash na żelu krzemionkowym, eluując mieszaniną heksan-octan etylu (6:1). Otrzymano 1,2 g (61%) związku 6 w postaci oleju, ¹H NMR (CDCl3, TMS) d 0,96 i 1,03 (łącznie 12H, oba s, cykloheksan 3,5-CH3); 1,34 (2H, s,

4-CH2); 1,82 (2H, br s, 6-CH2); 4,80 (2H, s, CH2NO2) i 5,64 ppm (1H, br s, C=C-H).

Wytwarzanie 3,3,5,5-tetrametylocykloheksylidenooctanu etylu (7).

Do mieszanego roztworu fosfonooctanu trietylu (49,32 g, 0,22 mola) w suchym THF (180 ml) pod argonem dodano małymi porcjami, chłodząc wodą z lodem, NaH (8,8 g, 0,22 mola, 60% zawiesina w oleju mineralnym). Mieszanie kontynuowano przez 1 h w temperaturze pokojowej, następnie dodano w ciągu 10 minut roztwór 3,3,5,5-tetrametylocykloheksanonu (2-13) (30,85 g, 0,2 moli) i uzyskaną mieszaninę ogrzewano do wrzenia przez 22 h. Następnie wylano ją na lód (400 g), produkt ekstrahowano eterem (4 x 150 ml) i roztwór wysuszono nad MgSO4. Po zatężeniu pod próżnią oleistą pozostałość destylowano w 145°C (11 mm Hg), otrzymując 36,8 g (86%) związku 6 w postaci oleju.

¹H NMR (CDCis, TMS) d 0,96 i 0,98 (łącznie 12H, oba s, cykloheksan 3,5-CH₃); 1,27 (3H, t, CH3-etyl); 1,33 (2H, m, cykloheksan 4-CH2); 1,95 i 2,65 (łącznie 4H, oba s, cykloheksan 2,6-CH2); 4,14 (2H, q, CH2-etyl); i 5,69 ppm (1H, s, =C-H).

Wytwarzanie 3,3,5,5-tetrametyiocykloheksylooctanu etylu (8).

3,3,5,5-Tetrametylocykloheksylidenooctan etylu (7) (4,48 g, 20 mmoli) w etanolu (100 ml) uwodorniano na 10% Pd/C (0,22 g, 5% wag.) pod ciśnieniem 1 atm przez 18 h. Po odsączeniu przez Celit i odparowaniu otrzymano 4,28 g (95%) związku 8 w postaci oleju.

¹H NMR (CDCla, TMS) d 0,89 i 1,02 (łącznie 12H, oba s, cykloheksan 3,5-CH₃); 1,26 (3H, t, CH3-etyl); 0,6-1,55 (7H, m, protony pierścienia); 2,13 (2H, m, 2-CH2) i 4,12 (2H, q, J=7Hz, CH2-etyl).

Wytwarzanie 2-metylo-(3,3,5,5-tetrametylocykloheksylo)-propan-2-olu (9).

Do 2M roztworu jodku metylomagnezowego w eterze (20 ml) wkroplono w ciągu 15 minut roztwór 3,3,5,5-tetrametylo-cykloheksylooctanu etylu (8) (2,26 g, 10 mmoli) w eterze (20 ml), chłodząc wodą z lodem. Mieszaninę ogrzewano we wrzeniu przez 2 h, ochłodzono i zatrzymano reakcję nasyconym wodnym roztworem NH4Cl. Po typowej obróbce produkt oczyszczono na kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując mieszaniną heksan-octan etylu (20:1), otrzymując 1,7 g (80%) związku 9 w postaci oleju.

NMR (CDCl3, TMS) d 0,86 i 1,00 (łącznie 12H, oba s, cykloheksan 3,5-CH3); 1,23 (6H, s, a-CH3); 1,36 (2H, d, J=5Hz, -CH2-); 0,6-2,04 ppm (8H, m, protony pierścienia i OH).

Wytwarzanie azydku 2-metylo-(3,3,5,5-tetrametylocykloheksylo)-2-propylowego (10).

Do mieszanego roztworu 2-metylo-(3,3,5,5-tetrametylo-cykloheksylo)propan-2-olu (9) (0,96 g, 4,53 mmoli) i azydku trimerylosililowego (0,63 g, 0,72 ml, 5,44 mmoli) w benzenie (10 ml) wkroplono eterat trifluorku boru (0,77 g, 0,69 ml,5,44 mmoli). Mieszano przez 24 h w temperaturze pokojowej, po czym wylano mieszaninę do wody (20 ml). Fazę organiczną oddzielono i przemyto nasyconym wodnym roztworem NaHCO3 (10 ml) i solanką (10 ml). Roztwór wysuszono nad MgSO4, przesączono i zatężono. Surowy produkt oczyszczono na kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując heksanem, otrzymując 0,56 g (52%) związku 10 w postaci oleju.

¹H NMR (CDCl3, TMS) d 0,87 i 1,01 (łącznie 12H, oba s, cykloheksan 3,5-CH3); 1,27 (6H, s, a-CH3); 1,36 (2H, d, J=5Hz, -CH2-); 0,6-1,85 ppm (7H, m, protony pierścienia i OH).

Wytwarzanie 2-(3,3,5,5-tetrametylocykloheksylo)etanolu (11).

Do mieszanej zawiesiny wodorku litowoglinowego (0,9 g, 24,0 mmoli) w eterze (30 ml), chłodzonej w łaźni lodowej, wkroplono roztwór (3,3,5,5-tetrametylocykloheksylo)octanu etylu 8 (1,8 g, 8,0 mmoli) w eterze (30 ml). Mieszaninę reakcyjną ogrzewano do wrzenia przez 3 h, ochłodzono i rozłożono pozostałości wodorku litowoglinowego wodą. Warstwę wodną oddzielono i ekstrahowano dwa razy eterem. Połączone fazy eterowe przemyto solanką, wysuszono nad MgSO4, przesączono i odparowano. Surowy produkt oczyszczono przez chromatografię flash na żelu krzemionkowym, eluując mieszaniną heksan-octan etylu (4:1), otrzymując 1,2 g (79%) związku 11 w postaci oleju.

¹H NMR (CDCla, TMS) d 0,89 i 1,00 (łącznie 12H, oba s, cykloheksan 3,5-CH₃); 1,44 (2H, q, J=7Hz, 2-CH2); 0,55-1,95 (8H, m, protony pierścienia i OH) i 3,70 ppm (2H, t, J=7Hz, CH2O).

PL 193 237 B1

Wytwarzanie metanosulfonianu 2-(3,3,5,5-tetrametylocykloheksylo)etylu (12).

Do mieszanego roztworu 2-(3,3,5,5-tetrametylo-cykloheksylo)-etanolu (11) (1,1 g, 6,0 mmoli) i trietyloaminy (1,2 g, 1,7 ml, 12 mmoli) w benzenie (40 ml) dodano roztwór chlorku metanosulfonylu (1,03 g, 0,7 ml,9,0 mmoli) w suchym benzenie (20 ml), chłodząc łaźnią lodową. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 3 h, następnie przesączono przez krótką kolumnę z żelem krzemionkowym, eluując benzenem. Po odparowaniu rozpuszczalnika otrzymano 1,48 g (94%) związku 12 w postaci oleju.

¹H NMR (CDCis, TMS) d 0,88 i 0,98 (łącznie 12H, oba s, cykloheksan 3,5-CH3); 1,62 (2H, q, J=7Hz, 2-CH2); 0,65-2,00 (7H, m, protony pierścienia); 3,0 (3H, s, CH3-SO2) i 4,29 ppm (2H, t, J=7Hz, CH2O).

Wytwarzanie azydku 2-(3,3,5,5-tetrametylocykloheksylo)etylowego (13).

Mieszaninę azydku sodu (2,27 g, 34,2 mmoli), metanosulfonianu 2-(3,3,5,5-tetrametylocykloheksylo)etylu (12) (1,46 g, 5,57 mmoli) i dimetylosulfotlenku (20 ml) mieszano w temperaturze pokojowej przez 48 h, rozcieńczono wodą (50 ml) i ekstrahowano eterem (3x30 ml). Fazę organiczną przemyto solanką (30 ml), wysuszono nad MgSO4, przesączono i odparowano. Surowy produkt oczyszczono przez chromatografię flash na żelu krzemionkowym, eluując heksanem z wytworzeniem 0,93 g (80%) związku (13) w postaci oleju.

¹H NMR (CDCla, TMS) d 0,87 i 0,99 (łącznie 12H, oba s, cykloheksan 3,5-CH₃); 1,47 (2H, q, J=7Hz, 2-CH2); 0,55-2,00 (7H, m, protony pierścienia) i 3,31 ppm (2H, t, J=7Hz, CH2N3).

Wytwarzanie N-formvlo-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanaminv (14-1).

Do energicznie mieszanego roztworu 1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanolu (3-13) (2,7 g, 15,6 mmoli) i cyjanku trimetylosililu (2,36 g, 23,8 mmoli) w kwasie octowym (2,5 ml) pod argonem dodano 98% kwas siarkowy (4,66 g, 47,6 mmoli), utrzymując temperaturę poniżej -5°C. Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 22 h, następnie wylano ją na lód (100 g), zobojętniono 50% roztworem NaOH do pH 7 i ekstrahowano eterem (3x30 ml). Połączone fazy eterowe przemyto solanką (50 ml),następnie wysuszono nad MgSO4 i odparowano. Jasno żółtą krystaliczną pozostałość zadano małą ilością acetonitrylu i odsączono, otrzymując 2,5 g (80%) związku 14-1 w postaci białych kryształów o t.t. 104-106°C.

¹H NMR (CDCl3, TMS) d 0,91 i 0,93 (łącznie 6H, oba s, cykloheksan 3,5-CH3eq); 1,08 (2H, m, 2,6-CHeq); 1,13 i 1,15 (łącznie 6H, oba s, 3,5-CH3aks); 1,25 (2H, m, 4-CH2); 1,32 i 1,38 (łącznie 3H, oba s, 1-CH3); 1,70- i 2,12 (łącznie 2H, oba d, 14,7Hz, 2,6-CHaks); 5,30 i 5,60 (łącznie 1H, oba brs, NH); 8,05 i 8,30 ppm (łącznie 1H, oba d, 2,0 i 12,7 Hz, odp., HCO).

Wytwarzanie N-acetylo-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanaminy (14-2).

Do energicznie mieszanego roztworu 1,3,3,5,5-penta-metylocykloheksanolu (3-13) (3,0 g, 17,65 mmoli) w acetonitrylu (20 ml) wkroplono dymiący HNO3 (6 ml), utrzymując temperaturę poniżej 45°C. Uzyskaną mieszaninę mieszano w 45-50°C przez 6 h, następnie ochłodzono, wylano na wodę (30 ml) i zobojętniono wodnym NH3. Fazę wodną ekstrahowano eterem (3 x 30 ml). Połączone fazy eterowe przemyto solanką (30 ml), następnie wysuszono nad MgSO4, przesączono i odparowano. Surowy produkt krystalizowano z zimnego acetonitrylu, otrzymując 2,23 g (60%) związku 14-2 w postaci białych kryształów o t.t. 110°C.

¹H NMR (CDCl3, TMS) d 0,90 i 1,12 (łącznie 12H, oba s, 3,5-CH3); 1,33 (3H, s, 1-CH3); 1,88 (3H, s, CH3C=O); 0,75-2,25 (6H, m, protony pierścienia) i 5,3 ppm (1H, brs, NH).

Wytwarzanie N-metoksykarbonylo-N,1,3,3,5,5-heksametylo-cykloheksanaminy (15).

Do zawiesiny chlorowodorku N,1,3,3,5,5-heksametylocykloheksan-aminy (5-20) (1,13 g, 5,13 mmoli) i Na₂CO₃ (1,63 g, 15,4 mmoli) w THF (30 ml) dodano w jednej porcji chloromrówczan metylu (0,97 g, 0,8 ml, 10,3 mmoli). Uzyskaną mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 6 h, następnie rozcieńczono wodą (50 ml) i ekstrahowano eterem (3x30 ml). Połączone fazy organiczne przemyto 10% K2SO4, solanką, wysuszono nad MgSO4, przesączono i odparowano. Surowy produkt oczyszczono przez chromatografię flash, eluując mieszaniną heksan-octan etylu (6:1), otrzymując 0,90 g (78%) związku (15) w postaci oleju.

¹H NMR (CDCl₃, TMS) d 0,93 i 1,07 (łącznie 12H, oba s, 3,5-CH₃); 1,23 (3H, s, 1-CH₃); 1,0-1,4 (4H, m, 4-CH2 i 2,6-CHeq); 2,56 (2H, d, J=14Hz, 2,6-CHąks); 2,87 (3H, s, CH₃N) i 3,64 ppm (3H, s, CH₃O).

Wytwarzanie (3,3,5,5-tetrametylocykloheksylideno)cyjanooctanu etylu (16).

Mieszaninę 3,3,5,5-tetrametylocykloheksanonu (2-13) (2,64 g, 17 mmoli), cyjanooctanu etylu (1,93 g, 17 mmoli), kwasu octowego (0,2 ml) i 5 octanu amonu (0,2 g) w benzenie (6,4 ml) ogrzewano

PL 193 237 B1 do wrzenia w aparacie Deana-Starka przez 10 h. Dodano benzen (30 ml) i solankę (30 ml), warstwę organiczną oddzielono, wysuszono nad Na2SO4, przesączono i odparowano. Surowy produkt oczyszczono przez chromatografię flash, eluując heksanem, otrzymując 2,0 g (50%) związku (16) w postaci oleju.

¹H NMR (CDCl3, TMS) d 1,01(6H, s, 3,5- CH3eq); 1,05(6H, s, 3,5-CH3aks); 1,34 (3H, t, J=7Hz, etyl-CH3); 1,42 (2H, s, 4-CH2); 2,46 i 2,79 (łącznie 4H, oba s, 2,6-CH2) i 4,29 ppm (2H, q, J=7Hz,

CH2O).

Wytwarzanie (1,3,3,5,5-pentamentylocykloheksylo)cyjanooctanu etylu (17).

Do ochłodzonego roztworu jodku alkilomagnezowego (wytworzonego z magnezu (0,46 g, 19,2 mmoli) i jodometanu (2,84 g, 20 mmoli) w eterze (12 ml) dodano bezwodny chlorek miedzi(1) (0,8 g, 8 mmoli). Mieszaninę mieszano w atmosferze obojętnej przez 5 minut i wkroplono roztwór (3,3,5,5-tetrametylocykloheksylideno)cyjanooctanu etylu (16) (2 g, 8 mmoli) w eterze (10 ml), utrzymując temperaturę poniżej -15°C. Po zakończeniu dodawania ketonu mieszaninę reakcyjną mieszano przez 3 h i ostrożnie zobojętniono nasyconym wodnym roztworem NH4Cl. Po tradycyjnej obróbce dla reakcji Grignarda otrzymano surową substancję, którą rozdzielono na kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując mieszaniną eter naftowy-octan etylu (20:1), otrzymując 1 g (47%) związku 17 w postaci oleju.

¹H NMR (CDCl3, TMS) d 0,98 (9H, s, 3,5-CH3eq i 1-CH3); 1,06 (6H, s, 3,5-CH3aks);1,31 (3H, t, J=7Hz, etyl-CH3);1,2-1,5 (6H, m, protony pierścienia); 3,41 (1H, s, a-CH) i 4,25 ppm (2H, q, J=7Hz, CH2O).

Wytwarzanie 1 -cyjanometylo-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanu (18)

Mieszaninę (1,3,3,5,5-pentamentylocykloheksylo)cyjanooctanu etylu (17) (1 g, 3,7 mmoli), LiCl (0,05 g) i wody (0,15 ml) w DMSO (2,5 ml) ogrzewano do 150-160°C przez 4 h. Roztwór wylano do wody (70 ml) i ekstrahowano eterem (4x20 ml). Eter przemyto solanką (2x50 ml), wysuszono nad Na2SO4, przesączono i odparowano. Surowy produkt oczyszczono na kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując mieszaniną eter naftowy-octan etylu (20:1), otrzymując 0,66 g (94%) związku 18 w postaci oleju.

¹H NMR, (CDCl3 TMS) d 0,98 (9H, s, 3,5- CH3eq i 1-CH3); 1,02 (6H, s, 3,5-CH3); 1,21 (3H, s, protony pierścienia); 1,31 (3H, s, protony pierścienia) i 2,31 ppm (2H, s, CH2CN). IR (czysta substancja) v_cN=2242 cm^-1.

Ogólna procedura wytwarzania chlorowodorków alkilocykloheksanoaminy 5-1 do 5-25

Do mieszanej zawiesiny wodorku litowoglinowego (4 równoważniki) w eterze, ochłodzonej w łaźni lodowej, dodano roztwory związków 4, 10 lub 13-15, 18 w eterze. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej w przypadku 4, 10, 13, lub w temperaturze wrzenia w przypadku 14, 15, 18 do całkowitej konwersji substancji wyjściowej (kontrola TLC). Resztki wodorku litowoglinowego rozłożono wodą, warstwę wodną oddzielono i dwukrotnie przemyto eterem. Połączone fazy eterowe przemyto solanką, wysuszono nad NaOH, odsączono i odparowano. Otrzymaną aminę zadano HCl bez charakteryzowania jej. Chlorowodorek aminy wytworzono przez przepuszczanie gazowego chlorowodoru przez roztwór aminy w heksanie lub przez dodanie 1N roztworu HCl w eterze do roztworu aminy w heksanie.W obu przypadkach po dodaniu HCl rozpuszczalnik usunięto, pozostałość zadano heksanem lub acetonitrylem, i krystaliczny produkt odsączono, otrzymując związki 5-1 do 5-25 o doskonałej czystości.

Właściwości fizyczne i wydajności związków 5-1 do 5-25 podano w tabeli 4.

Dane widm H NMR związków 5-1_do 5-25 podano w tabeli 5.

Inne 1-aminocykloheksany i ich chlorowodorki wytworzono w taki sam sposób lub podobny. Chlorowodorki można przekształcić w wolne zasady lub inne sole addycyjne w sposób ujawniony poniżejw sekcji „Sole addycyjne z kwasami.

Wytwarzanie chlorowodorku 3,3,5,5-tetrametylocykloheksylo-metylo-aminy (5-26).

Roztwór 1-nitrometylo-3,3,5,5-tetrametylocykloheksenu (6) (1,1 g, 5,63 mmoli) w mieszaninie etanolu (140 ml) i chloroformu (2,8 ml) uwodorniano nad 10% Pd/C (280 mg) pod ciśnieniem 5 atm przez 20 h, odsączono i odparowano. Surowy produkt zadano eterem, odsączono i przemyto eterem, otrzymując 0,57 g (50%) aminy 5-26.

Właściwości fizyczne i wydajności związku 5-26 podano w tabeli 4.

Dane widma ¹H NMR związku 5-26 podano w tabeli 5.

Aminę 5-27 wytworzono zgodnie ze znanymi procedurami [16].

PL 193 237 B1

Aminę 5-28 [17] wytworzono zgodnie z ogólną procedurą z odpowiadającego azydku [18]. Wszystkie właściwości fizyczne były w dobrej zgodności z opisanymi danymi [17].

Czystość wszystkich wytwarzanych związków sprawdzano za pomocą GC (MN-OV-1,

25mx0,53m, df=1,0mm, 50-270°C (10°C/min)).

Sole addycyjne z kwasami

Jako kwasy odpowiednie do wytwarzania soli addycyjnych z kwasami zgodnie z typowymi procedurami można przykładowo wymienić z grupy kwasów mineralnych następujące kwasy: chlorowodorowy, bromowodorowy, metanosulfonowy, izotionowy, siarkowy, fosforowy i sulfamowy, a z grupy kwasów organicznych między innymi kwasy: octowy, propionowy, maleinowy, fumarowy, winowy, cytrynowy, szczawiowy i benzoesowy. Korzystnymi kwasami są chlorowodorowy, cytrynowy i maleinowy. Mogą być także w razie potrzeby wytworzone inne dopuszczalne farmaceutycznie sole addycyjne z kwasami, a jedna sól addycyjna z kwasem może być przekształcona w drugą przez zobojętnienie jednej soli, na przykład chlorowodorku, z wytworzeniem wolnej zasady, a następnie ponowne zakwaszenie innym wybranym kwasem mineralnym lub organicznym, z wytworzeniem innej dopuszczalnej farmaceutycznie soli addycyjnej z kwasem.

PL 193 237 B1

	V3
	I
	es	E
	v—	X
	cs	i£
		lo
	E	Tt
		CS
	X
		lO
	in	Tt
	o		E
	(S	1Λ
		to	X
	lO	X	in	(rt
	ΙΩ	W D	LO Tt <S	x’ 2
	E		co
Ε ο. ο. *ο	X 2. to	« E	LO Tt	CS “tt	CA X X
ω S	to	X CS	tt	x“ CS	©
1-	«	lO	X w		CS
£	ιο	Tt	es
ο	q	r-	w	LO	tt
Ω	W—	|		ł»	*
Ο		(£) r*	es	7j	S* CS
α: 2	HS	2	E	X t-	ro LO
ζ	•d	*s>	X	tr
•		*	Tt	«
I	X	X		X	E
	ro	Γ3	IO	<s
		CD			X
	o	o			go
	r-	f—	IO	τ»	1O
	rr	-V		ϋ	es
				tt
		X		«
	X	r-	A?	X	Λί
	M	*	tt	co	tt
		♦*		w	«,
	00	*	X	Tt	X
	o>	X	CO	o	©
	C5
	ó		lO		n
	4«.	O			o
		cn	•	N
	X	ó		X
	® —			h*	JLZ
	~ E	'w	E		E
	X* x’	x'	X*	x'	X
		n	©	to	©
				™”·	w
	o	CD	Γ*·	»	r*.
	oo m	(0	CS	N	CD
	O M	ó	ó	o	o
ρ-	ιο SD	Ti Lfl	Tt r·»	LO rt OD	0) r*
• cc	£	·* LU	Ł	♦* LU	t» 0.
	o			·*	w
Κ	2			U	CU
		C	e»	tt	tt
c		2	E	Ξ	Ξ
		®	c	B	«1
=	2	2	E	E	E
5	o	p-	s	D	s
)	1-	1—	F“	F·
Ν	V	Ń		M	M

PL 193 237 B1

Tabela 2.1-Alkilocykloheksanole 3

E o. CL łO ω 2 ł- n o o o c £ z I

E X CM id 03 O w X Γ5 Γ-* w X r* X <2 00 ó

E X CS ID 00 r* O X 2 CS X r* X 2 co ó

E X ^s· O) Τ- Ο (0 X 2 00 T7 X r* *-» X 2 CD CS ©

E X Tt UD 03 O to X 2 O) *— X r* *. X 2 CD co ó

Ε χ’ CO tn 03 1 O *© x' 2 cn ? X 2 CD 00 Ó » x' 2 en

E χ” r> id O) ID Oł O w X 2 r- “vi x‘ 2 Tt o X ID CD *-> x‘ 2 co <° O

X O © fŚ σ> O m X* 2 £ r— *N X ID CD •d X 2 CD OO © X r· ♦* X 2 τ» CD ó “tt X 2 o CD Λ o E

E X CS O cs cn ó “5? X 2 X ID CD Τ3 X 2 CD 00 O E x“ CD 00 Ó

E X o *“ in o> ID 03 ó tó x’ tn co w o co O Έ co □3 ©

E 1 rj ID cn 03 Ó “to X 2 00 w X 2 © o w— E X co 03 03 Ó

E X CD en ó *w X £ CS E X 2 05 03 Ó

0.Θ1 I3H, t, 7Hz); 0.89, 1.17 and 1.21 (total 12H, all s); 0.9 - 1.35 (5H, ml; 1.35 - 2.0 (4H, ml ‘ '

0.84 (3H, ml; 0.88 and 1.19 (total 12H, both sl; 0.9 - 1.35 (7H, m|· 1 35 · 2 0 (4H ml '

E X Tt ID O CS <*5 r— E X P*- en 4 ID 05 Ó ΐϊ X £ © Ίη X 2 © co ó Ϊ r- ·* X £ CD r- ó

E x‘ Tt ID q CS ro E X 2 ó νϊ X £ co ł— X 2 00 co O CD CD X £ © co ©

Ó _ gŁ

co σι

CO 05

CD 00

Tt 03

CO CD

n co

03 03

in 00

05 03

00 oo

r* 00

o ©

o cc

© 2

®

O 2

© 2

© s

© 2

O 2

O 2

© 2

0 £

X

© £

© £

0 £

© £

o:

*- UJ

w X

X

o 2

© 2

© 5

♦-» UJ

X

© 2

*© 2 UJ

© £ £

£

h> X

7 x

*-» UJ

£

Φ 2

£

w UJ

fc* 0-

© 2

u © 2

X © 2

*-· UJ

X

V

0 2

© 2

© 2

© 2

© £

© £

σ £

E

© £

© £

© 2

© 2

© 2

© 2

i

© £

© 2

5 N

© CS Λ

D CS M

e Π l*5t

β 2 Λ

© s n

£ CTC

o> w

O r- cń

- I— ni

s 1“ *31

n *m c

o * *M

** f- *M

D ń

n ińt

PL 193 237 B1

Tabela 3. 1-Alkilo-1-azydocykloheksany 4

•95 - -195 I14H, m|

PL 193 237 B1

Tabela 4. Pochodne aminocykloheksanu 5

Mrz 2/	Zw	Wzór	M.W.	Analiza elementarna	. Tt. i°C)	Wyd. (%l
Obliczono	[%)-	|Żnalezionof%)
c	.i	N	c	I H
625	5-1«	c„h,7n*hci	163.72	58.7	10.5	8.6	58.7	10.5	8.6	> 250	63
631	5-1b	c„h,7n*hci	163.72	58.7	10.5	8.6	58.7	10.5	8.6	200 - 202	48
629	5-2a	C,H„N»HCI	177.75	60.8	10.8	7.9	60.8	10.8	7.9	> 250	66
630	5-2b	C,H„N»HCI	177.75	60.8	10.8	7.9	60.8	10.8	7.9	179 - 181	43
627	5-3«	C,0H„N’HCI	191.78	62.6	11.1	7.3	62.6	11.1	7.3	> 250	80
628	5-3b	C,„H„N*HC!	191.78	62.6	11.1	7.3	62.6	11.1	7.3	181 - 182	81
621	5-4	C,H„N*HCI	177.75	60.8	10.8	7.9	60.8	10.8	7.9	230 - 231	73
620	5-5	C,nH7,N’HCI	191.78	62.6	11.1	7.3	62.6	11.1	7.3	168 - 170	71
617	5-6	C„H„N»HCI	205.81	64.2	11.3	6.8	64.2	11.3	6.8	106 - 109	68
616	5-Z	C,H„N’HCI	177.75	60.8	10.8	7.9	60.8	10.8	7.9	280 - 282	50
607	5-Sa	C,ftH„N*HCI	191.78	62.6	11.1	7.3	62.6	11.1	7.3	>240	74
608	5-8b	C,nH„N*HCI	191.78	62.6	11.1	7.3	62.6	11.1	7.3	>240	57
622	5-9a	C„H„N’HCI	205.81	64.2	11.3	6.8	64.2	11.3	6.8	250 - 253	68
624	5-9b	C„H„N»HCI	205.81	64.2	11.3	6.8	64.2	11.3	6.8	228 - 231	60
618	5-10a	C„H„N’HCJ	219.84	65.6	11.9	6.4	65.6	11.5	6.4	167 - 168	57
619	5-10b	C„H„N*HCI	219.84	65.6	11.9	6.4	65.6	11.5	6.4	237 - 238	36
633	5-11a	C,,H„N*HC1	205.81	64.2	11.3	6.8	64.2	11.3	6.8	255 - 257	69
632	5-11b	C„H„N’HCI	205.81	64.2	11.3	6.8	64.2	11.3	6.8	216 - 218	44
635	5-12a	C„H„N*HCI	219.84	65.6	11.9	6.4	65.6	11.5	6.4	218 - 221	83
634	5-12b	C„H„N*HCI	219.84	65.6	11.9	6.4	65.6	11.5	6.4	200 - 203	44
579	5-13	C,,H„N»HCt	205.81	64.2	11.3	6.8	64.2	11.3	6.8	235 - 237	82
600	5-14	Ο,,Η,,ΝΉΟΉ,Ο	237.86	60.6	10.6	5.9	60.6	10.6	5.9	215 - 218	74
601	5-15	C,,H„N’HCI	233.87	66.8	11.7	6.0	66.8	11.7	6.0	> 280	88
615	5-16	C„H„N*HCI	219.84	65.6	11.9	6.4	65.6	11.5	6.4	162 - ,63	65
614	5-17	C,7H77N»HCI’O.5H7	242.84	64.3	12.0	5.8	63.8	12.0	5.6	106 - 107	54
623	5-18	C„H77N’HCI’H,0	251.89	62.0	10.8	5.6	62.0	10.8	5.6	99 - 102	78
626	5-19	Ο,,Η,,Ν’Ηα	261.93	68.8	12.0	5.3	68.8	12.0	5.3	167 - 169	72
640	5-20	ε„Η„Ν·.Ηα	219.84 ·	65.6	.11.9	6.4 |	65.6	11.7	6.3	249-251	86

639	6-21	C„H77N*HCI	233.82	66.8 12.1 6.0	66.6 12.3 5.9	257-259	82
642	5-22	CuHnNUCrHjO	251.82	62.0 12.0 5.6	62.0 12.0 5.5	>210	98
645	6-23	CuHrJSCHCl	247.85	67.8 12.2 5.7	67.6 12.3 5.6	205-207	89
644	5-24	C„HmN*HCI	219.84	65.6 11.9 6.4	65.4 11.9 6.2	>250	83
662	5-25	CnH77N*HC,*0.5HjO	242.84	64.3 12.0 5.8	64.9 11.9 5.7	>250	64
580	5-26	C„Hr)N*HCI	205.81	64.2 11.3 6.8	64.1 11.4 6.9	>230	50
557	5-27	CinH?iN*HCt	191.75	62.6 11.6 7.3	62.3 11.6 7.2	>250(dec.)	70
641	5-28 |	C7H15N*HCI	149.7	56.2 10.8 9.4	55.9 11.0 9.2	283-285	69

PL 193 237 B1

PL 193 237 B1 >,

Ν

W

Φ σ

§>

ό

ΙΛ ro α>

JS m

Η-

.47 (3Η, s) 1.2 - 2.2 (10Η, m); 8,3 (3Η, br s)

PL 193 237 B1

Mrz 2/	Zw.	R1	R2	R3	R*	R6	R'
625	5-1 a	H	H	H	Me	Me	NH?
631	5-1 b	H	H	Me	H	Me	NH,
629	5-2a	H	H	H	Et	Me	NH?
630	5-2b	H	H	Et	H	Me	NH,
627	5-3a	H	H	H	Pr	Me	NH,
628	5-3b	H	H	Pr	H	Me	NH,
621	5-4	H	H	Me	Me	Me	NH,
620	5-5	H	H	Me (Et)	Et (Mci	Me	NH,
617	5-6	H	H	Me (Pr)	Pr (Me)	Me	NH,
616	5-2	Me (HI	H (Me)	H (Me)	Me (H)	Me	NH,
643	5-8 a	Me	H	Me	Me	Me	NH,
600	5-8b	H	Me	Me	Me	Me	NH,
622	5-9a	Me	H	Et	Me	Me	NH,
624	5-9b	H	Me	Me	Et	Me	NH,
618	5-10a	Me	H	Pr	Me	Me	NH,
619	5-1 Ob	H	Me	Me	Pr	Me	NH,
633	5-1 la	Me	Me	H	Et	Me	NH,
632	5-11b	Me	Me	Et	H	Me	NH,
635	5-12a	Me	Me	H	Pr	Me	NH,
634	5-12b	Me	Me	Pr	H	Me	NH,
579	5-13	Me	Me	Me	Me	Me	NH,
600	5-14	Me	Me	Me	Me	Et	NH,
601	5-15	Me	Me	Me	Me	Pr	NH,
615	5-16	Me	Me	Me (Et)	Et (Me)	Me	NH,
614	5-17	Me	Me	Me (Pr)	Pr (Me)	Me	NH,
623	5-18	Me	Me	Et	Et	Me	NHz
626	5-19	Me	Me	Pr	Pr	Me	NH,
640	5-20	Me	Me	Me	Me	Me	NHMe
639	5-21	Me	Me	Me	Me	Me	NHEt
642	5-22	Me	Me	Me	Me	Me	NfMe),
645	5-23	Me	Me	Me	Me	H	CH,CMe,NH,
644	5-24	Me	Me	Me	Me	H	CH,CH,NH,
662	5-25	Me	Me	Me	Me	Me	CH,CH,NH,
580	5-26	Me	Me	Me	Me	H	chznh2
557	5-27	Me	Me	Me	Me	H	NH,
641	5-28	H	H	H	H	Me	NH,

PL 193 237 B1

Kompozycje farmaceutyczne

Składniki czynne według wynalazku, razem z jednym lub więcej typowym środkiem pomocniczym, nośnikiem lub rozcieńczalnikiem, mogą być umieszczane w postaci kompozycji farmaceutycznych i ich dawek jednostkowych, i w takiej formie mogą być stosowane w postaci stałej, takiej jak tabletki powlekane lub niepowlekane lub napełniane kapsułki, lub w postaci cieczy, takich jak roztwory, zawiesiny, emulsje, eliksiry lub napełniane nimi kapsułki, wszystkie do stosowania doustnego. Mogą być także stosowane w postaci czopków lub kapsułek do podawania doodbytniczego albo w postaci jałowych roztworów do stosowania pozajelitowego (w tym dożylnego lub podskórnego). Takie kompozycje farmaceutyczne i ich jednostki dawkowania mogą zawierać typowe lub nowe związki lub składniki czynne, w typowych lub specjalnych proporcjach, z dodatkiem lub bez dodatkowych związków lub składników czynnych, a takie jednostki dawkowania mogą zawierać dowolną odpowiednią skuteczną ilość składnika czynnego, współmierną z zamierzonym zakresem stosowanej dawki dziennej. Tabletki zawierające dwadzieścia (20) do stu (100) miligramów składnika czynnego, albo szerzej, dziesięć (10) do dwustu pięćdziesięciu (250) miligramów na tabletkę, są odpowiednimi reprezentatywnymi formami dawek jednostkowych.

Ze względu na wysoką czynność i niską toksyczność, razem dające najbardziej korzystny indeks terapeutyczny, składniki czynne według wynalazku mogą być podawane podmiotowi np. żyjącemuzwierzęciu (w tym ludziom), potrzebującemu takiego traktowania, w celu leczenia, uśmierzania lub polepszania, leczenia paliatywnego lub eliminacji wskazania lub stanu, który jest na to podatny, albo reprezentatywnie wskazania lub stanu przedstawionego w innych częściach niniejszego zgłoszenia, korzystnie równolegle, jednocześnie lub razem z jednym lub więcej dopuszczalnym farmaceutycznie środkiem pomocniczym, nośnikiem lub rozcieńczalnikiem, zwłaszcza i korzystnie w postaci kompozycji farmaceutycznej, drogą doustną, doodbytniczą lub pozajelitową (w tym dożylną lub podskórną) lub w niektórych przypadkach nawet drogą miejscową, w skutecznej ilości. Odpowiednie zakresy dawek to 1-1000 miligramów dziennie, korzystnie 10-500 miligramów dziennie, zwłaszcza 50-500 miligramów dziennie, zależnie jak zwykle od dokładnego sposobu podawania, postaci w jakiej są podawane, wskazania przeciwko któremu podawanie jest skierowane oraz ciężaru ciała podmiotu, a także preferencji i doświadczenia lekarza lub weterynarza prowadzącego terapię.

Przykłady reprezentatywnych kompozycji farmaceutycznych

Przy użyciu typowo stosowanych rozpuszczalników, środków pomocniczych i nośników, produkty reakcji mogą być przetwarzane na tabletki, tabletki powlekane, kapsułki, roztwory, czopki, preparaty do iniekcji i infuzji, kroplówek i podobne. Mogą być one stosowane terapeutycznie drogą doustną, doodbytniczą, pozajelitową i innymi. Poniżej przedstawiono reprezentatywne przykłady kompozycji farmaceutycznych.

(a) Tabletki odpowiednie do podawania doustnego zawierające składnik czynny mogą być wytworzone typowymi technikami tabletkowania.

(b) W przypadku czopków, można zastosować dowolną typową podstawę do wprowadzenia do niej typową metodą składnika czynnego, np. glikol polietylenowy, który jest stały w normalnej temperaturze pokojowej, ale który topi się w temperaturze ciała lub zbliżonej.

(c) W przypadku jałowych roztworów pozajelitowych (w tym dożylnych lub podskórnych) stosuje się składnik czynny razem z typowymiskładnikami w zwykłych ilościach, takimi jak na przykład chlorek sodu i dwukrotnie destylowana woda do uzupełnienia, i typowe metody, takie jak filtracja, aseptyczne napełnianie do ampułek lub butli do kroplówek dożylnych, oraz autoklawowanie w celu wyjałowienia.

Inne odpowiednie kompozycje farmaceutyczne będą oczywiste dlaspecjalisty.

Poniższe przykłady podano jedynie dla ilustracji i nie należy ich interpretować jako ograniczenia wynalazku.

P r z y k ł a d 1

Preparat w postaci tabletki

Odpowiednia receptura dla tabletki zawierającej 10 mg składnika czynnego jest podana poniżej.

mg
Składnik czynny	10
Laktoza	63
Celuloza mikrokrystaliczna	21
Talk	4

PL 193 237 B1

Stearynian magnezu	1
Krzemionka koloidalna	1
Przykła d 2 Preparat w postaci tabletki Odpowiednia receptura dla tabletki zawierającej 100 mg składnika czynnego jest podana poniżej.
mg
Składnik czynny	100
Skrobia ziemniaczana	20
Poliwinylopirolidon	10
Tabletkę powlekano membraną i barwiono. Substancja powlekająca składa się z następujących składników:	10
Laktoza	100
Celuloza mikrokrystaliczna	80
Żelatyna	10
Sieciowany poliwinylopirolidon	10
Talk	10
Stearynian magnezu	2
Krzemionka koloidalna	3
Barwniki pigmentowe	5
Przykła d 3 Preparat w postaci kapsułki Odpowiednia receptura dla kapsułki zawierającej 50 mg składnika czynnego jest podana poniżej.
mg
Składnik czynny	50
Skrobia kukurydziana	20
Dwuzasadowy fosforan wapnia	50
Talk	2
Krzemionka koloidalna	2
Użyto do napełniania kapsułek żelatynowych.
Przykła d 4 Roztwór do iniekcji Receptura odpowiednia dla roztworu do iniekcji zawierającego jeden procent składnika czynnego jest podana poniżej.
Składnik czynny	12 mg
Chlorek sodu	8 mg
Jałowa woda do	1 ml

PL 193 237 B1

P r zyk ł a d 5

Ciekły preparat doustny

Odpowiednia receptura dla 1 litra ciekłej mieszaniny zawierającej 2 miligramy składnika czynnego w jednym mililitrze mieszaniny jest następująca.

	gramy
Składnik czynny	2
Sacharoza	250
Glukoza	300
Sorbitol	150
Smak pomarańczowy „sunset yellow”	10
Woda oczyszczana do uzupełnienia objętości całkowitej do 1000 ml

P r zyk ł a d 6

Ciekły preparat doustny

Odpowiednia receptura dla 1 litra ciekłej mieszaniny zawierającej 20 miligramów składnika czynnego w jednym mililitrze mieszaniny jest następująca.

gramy
Składnik czynny	20
Tragakanta	7
Glicerol	50
Sacharoza	400
Metyloparaben	0,5
Propyloparaben	0,05
Smak czarnej porzeczki	10
Rozpuszczalny barwnik czerwony	0,02
Woda oczyszczana do uzupełnienia objętości całkowitej do 1000 ml
P r zyk ł a d 7
Inna odpowiednia receptura dla 1 litra ciekłej mieszaniny zawierającej 2 miligramy składnika
czynnego w jednym mililitrze mieszaniny jest następująca.
gramy
Składnik czynny	2
Sacharoza	400
Tinktura ze skórki gorzkiej pomarańczy	20
Tinktura ze skóry słodkiej pomarańczy	15
Woda oczyszczana do uzupełnienia objętości całkowitej do 1000 ml

PL 193 237 B1

Przykła d 8

Preparat aerozolowy

180 g roztworu aerozolowego zawiera:

gramy
Składnik czynny	10
Kwas oleinowy	5
Etanol	81
Woda oczyszczana	9
Tetrafluoroetan	75
15 ml roztworu napełnia się aluminiowe puszki do aerozoli, zamyka zaworem dozującym, spręża do 3,0 bara.
P rzyk ła d 9 Preparat transdermalny 100 g roztworu zawiera:
gramy
Składnik czynny	10,0
Etanol	57,5
Glikol propylenowy	7,5
Dimetylosulfotlenek	5,0
Hydroksyetyloceluloza	0,4
Woda oczyszczana	19,6
1,8 ml roztworu umieszcza się na włókninie pokrytej folią przylepną. Układ zamyka się warstwą zabezpieczającą, którą usuwa się przed użyciem.
P rzykła d 10 Preparat nanocząstkowy 10 g nanocząstek z policyjanoakrylanu butylu zawiera:
gramy
Składnik czynny	1,0
Poloksamer	0,1
Cyjanoakrylan butylu	8,75
Mannitol	0,1
Chlorek sodu	0,05

Nanocząstki z policyjanoakrylanu butylu wytwarza się na drodze polimeryzacji emulsyjnej w mieszaninie woda/0,1N HCl/etanol jako środowisku polimeryzacji. Nanocząstki w zawiesinie liofilizuje się pod próżnią.

FARMAKOLOGIA - PODSUMOWANIE

Aktywne związki według niniejszego wynalazku i ich farmaceutyczne kompozycje oraz ich zastosowanie w leczeniu, charakteryzują się wyjątkowymi, korzystnymi i nie dającymi się przewidzieć właściwościami, co nada je przedmiotowi wynalazku jako całości cechę nieoczywistości. Związki te i ich farmaceutyczne kompozycje wykazują w standardowych, przyjętych i rzetelnych procedurach testowych, następujące cenne właściwości i cechy charakterystyczne.

Są one aktywnymi systemowo, niekomperycyjnymi antagonistami receptora NMDA z szybką kinetyką blokowania/odblokowywania i silną zależnością od napięcia. Są odpowiednie do leczenia, eliminacji, łagodzenia, przynoszenia ulgi i polepszania wrażliwych stanów z szerokiego zakresu chorób

PL 193 237 B1 ośrodkowego układu nerwowego związanych z zaburzeniami przekaźnictwa glutaminergicznego, poprzez podawanie żywemu zwierzęcemu gospodarzowi.

FARMAKOLOGIA

In vitro

Badania wiązania z receptorem

Samce szczurów Sprague-Dawley (200-250 g) zostały zdekapitowane a następnie szybko pobrano ich mózgi. Kora została wypreparowana i homogenizowana w 20 objętościach lodowatej 0,32 M sacharozy za pomocą szklano-teflonowego homogenizatora. Homogenat był wirowany przy 1000g przez 10 minut. Uzyskane granulki zostały odrzucone a supernatant był wirowany przy 20 000g przez 20 minut. Uzyskane w ten sposób granulki zostały ponownie zawieszone w 20 objętościach wody destylowanej i wirowane przy 8000 g przez 20 minut. Następnie supernatant i kożuszek były trzykrotnie wirowane (przy 48000g przez 20 minut) w obecności 50 mM Tris-HCl i pH 8,0. Wszystkie etapy wirowania były przeprowadzane w temperaturze 4°C. Po ponownym zawieszeniu w 5 objętościach 50 mM Tris-HCl przy pH 8,0, zawiesina błon została szybko zamrożona w temperaturze 5-80°C. W dniu przeprowadzenia testu błony zostały rozmrożone i czterokrotnie przemyte poprzez ponowne zawieszenie w 50 mM Tris-HCl a następnie wirowanie przy 48000 g przez 20 minut. Granulki finalne zostały zawieszone w buforze testowym. Ilość białka w finalnym preparacie błonowym została oznaczona zgodnie z metodą Lowry'ego, z pewnymi modyfikacjami. Finalne stężenie białka stosowane w naszych badaniach wynosiło pomiędzy 250-500 mg/ml.

Błony zostały powtórnie zawieszone i inkubowane w 50 mM Tris-HCl w pH 8,0. Inkubacje zostały rozpoczęte poprzez dodanie [³H]-(+)-MK-801 (23,9 Ci/mmol, 5 nM) do probówek zawierających glicynę (10 mM), glutaminian (10 mM) i 0,1-0,25 mg białka (całkowita objętość 0,5 ml) i różne stężenia testowanych związków (10 stężeń w powtórzeniach). Inkubacje były kontynuowane w temperaturze pokojowej przez 120 minut. W zastosowanych warunkach zawsze osiągano stan równowagi. Niespecyficzne wiązanie było określane poprzez dodanie nieznakowanego MK-801 (10 mM). Inkubacje były zakończane za pomocą układu filtrów Millipore. Próbki były przepłukiwane trzykrotnie 2,5 ml lodowatego roztworu buforu testowego na filtrach z włókna szklanego (Schleider & Schuell) w warunkach stałej próżni. Filtracja była przeprowadzana jak najszybciej po separacji i przepłukaniu, filtry były umieszczane w płynie scyntylacyjnym (5ml; Ultima Gold) i za pomocą konwencjonalnego ciekłego licznika scyntylacyjnego (Hewlett Packard, Ciekły Analizator Scyntylacyjny) była oznaczana radioaktywność zatrzymana na filtrach.

Pomiar prądów Patch clamp

Z płodów szczurzych (E20 do E21) pobrano hipokampy i przeniesiono do niezawierającego wapnia i magnezu buforowanego roztworu soli Hanksa (Gibco) w lodzie. Komórki były mechanicznie rozdzielane w 0,05% DNA-zie/0.3% owomukoidzie (Sigma) po uprzedniej 8 minutowej wstępnej inkubacji w 0,66% trypsynie/0,1% DNA-zie (Sigma). Rozdzielone komórki były następnie wirowane przy 18g przez 10 minut, powtórnie zawieszone w minimalnej zasadniczej pożywce (Gibco) i nałożone w ilości 150000 komórek/cm^-2 na plastikowe płytki Petriego (Falcon) pokryte uprzednio poli-L-lizyną (Sigma). Komórki były odżywiane minimalną podstawową pożywką buforowaną NaHCO3/HEPES, wzbogaconą 5% płodową surowicą cielęcą i 5% surowicą końską (Gibco). Inkubacja zachodziła w temperaturze 37°C, w 5% CO2 i w 95% wilgotności. Odżywka została całkowicie wymieniona po zahamowaniu mitozy glejowej za pomocą b-D-arabinofuranozydu cytozyny (20 nM Sigma), po około 7 dniach in vitro. Następnie pożywka była częściowo wymieniana dwa razy w tygodniu.

Zapisy pomiaru prądów były uzyskiwane z neuronów za pomocą polerowanych szklanych elektrod (4-6 mW), z całych komórek. Zapisy były przeprowadzane w temperaturze pokojowej (20-22°C) za pomocą wzmacniacza EPC-7 (List). Substancje testowe były nakładane poprzez przełączane kanały wykonanego na specjalne zamówienie szybkiego układu wlewania ze wspólnym odpływem (czasy wymiany 10-20 ms). Skład roztworu wewnątrzkomórkowego był następujący (nM): CsCl (120), TEACI (200), EGTA (10), MgCl2 (1), CaCl2 (0,2), glukoza (10), ATP (2), cAMP (0,25); pH zostało dostosowane do 7,3 za pomocą CsOH lub HCl. Roztwory pozakomórkowe miały następujący podstawowy skład (mM): NaCl (140), KCl (3), CaCl2 (0,2), glukoza (10), HEPES (100), sacharoza (4,5), tetrodotoksyna (TTX 3* 10^-4). We wszystkich roztworach obecna była glicyna (1 mM), w stężeniu wystarczającym do spowodowania aktywacji około 80-85% receptorów glicynyB. Do końcowej analizy zostały włączone tylko wyniki uzyskane ze stabilnych komórek, to znaczy tych u których następowało odzyskanie najmniej 75% z depresji ich odpowiedzi na NMDA spowodowanej testowanymi antagonistami.

PL 193 237 B1

Ekscytotoksyczność („toksyczność wobec pobudliwości)

Z kory mózgowej 17/18 dniowych płodów szczurzych (Wistar) pobierano neurony korowe, według ogólnej procedury rozdzielenia opisanej w [23]. Po krótkiej trypsynizacjii łagodnym ucieraniu na proszek za pomocą zatapianych pipet Pasteura, zawiesina komórek została przemyta poprzez odwirowanie. Komórki zostały zawieszone w niezawierającej surowicy odżywce Neurobasal z dodatkiem B27 (Gibco) a następnie nałożone na 96-dołkowe płytki (Falcon, Primaria), pokryte poli-L-lizyną (Sigma; 0,2 mg/ml, 20 godz. 4°C) i lamininą (Sigma; 2 mg/ml, 1 godz. 37°C) w ilości 5x10⁴ komórek/dołek. Neurony korowe były utrzymywane w temperaturze 37°C, w nawilżonej mieszaninie 10% CO2/90% powietrza. Jeden dzień po nałożeniu na płytki, do każdego dołka dodano 5 mM p-D-arabinofuranozydu cytozyny (Sigma) w celu zahamowania proliferacji komórek glejowych. Odżywka została po raz pierwszy wymieniona po 4 dniach in vitro, a następnie co 4 dni była wymieniana poprzez zastąpienie 2/3 odżywki przez wzbogaconą astrocytami pożywkę. Do eksperymentu były używane neurony korowe po 12-14 dniach hodowli.

Astrocyty noworodków szczurzych były izolowane nieenzymatycznie, zgodnie z metodą według [24]. Pokrótce, z 2-dniowych szczurów wypreparowywano obie półkule, przepuszczano poprzez 80 firn siatkę i rozcierano pipetą Pasteura. W podstawowej, zmodyfikowanej pożywce Dulbecco (DMEM, Gibco) wzbogaconej 10% płodową surowicą cielęcą (FCS, Hyclone), 2mM glutaminą (Gibco) i 50 mg/ml gentamycycny wytworzono zawiesinę komórek, którą przeniesiono do niepreparowanych, plastikowych kolb hodowlanych (Corning; 75 cm³). W dwa dni po przeniesieniu kolby były wstrząsane przez 10 minut na platformie obrotowej (150 U/min) aby usunąć komórki mikroglejowe. Hodowle były hodowane aż do zlania się komórek przez 14 dni a pożywka hodowlana była zmieniana 2 razy w tygodniu. Następnie warstwy komórek glejowych były intensywnie przemywane pozbawioną surowicy pożywką Neurobasal (Gibco), w celu usunięcia surowicy. Potem kolby były kilkakrotnie wstrząsane aby usunąć oligodendrocyty i neurony. Aby uzyskać z pierwotnych astrocytów wzbogaconą odżywkę, hodowle były inkubowane ze świeżą odżywką NEUROBASAL, wzbogaconą B27 i glutaminą. Co 2-3 dni, wzbogacona odżywka była zbierana i zastępowana świeżą odżywką. Czynność ta była powtarzana 4-krotnie.

Ekspozycja na EAA była przeprowadzona w pozbawionej surowicy odżywce Neurobasal zawierającej 100 mM glutaminianu i testowany lek. Po 20 godzinach inkubacji, efekt cytotoksyczny był oceniany morfologicznie w mikroskopie kontrastowo-fazowym i biochemicznie oceniany ilościowo poprzez pomiar żywotności komórek za pomocą testu MTT (Promega). Ten test kolorymetryczny mierzy redukcję składnika tetrazoliowego (MTT) do nierozpuszczalnego formazanu przez mitochondria żywych komórek. Po inkubacji neuronów korowych z roztworem barwnika przez około 1-4 godzin, dodawany był roztwór rozpuszczający w celu lizy komórek i rozpuszczenia zabarwionego produktu (inkubacja przez całą noc w 37°C, 10% CO2, 90% wilgotności względnej). Próbki były następnie odczytywane za pomocą czytnika płytkowego Elisa (Thermomax, MWG Biotech) przy długości fali 570 nm. Ilość wytworzonego barwnika była bezpośrednio proporcjonalna do liczby żywych komórek.

In vivo

Aktywność przeciwdrgawkowa.

Samice myszy NMR (18-28 g), trzymane po 5 w klatce, były używane do testów maksymalnych elektrowstrząsów (MES) i testów upośledzenia ruchowego. Wszystkie zwierzęta były trzymane w kontrolowanej temperaturze (20±0,5°C), z zachowanym 12-godzinnym cyklem światło-ciemność (światło zapalano o 6 rano). Wodę i pożywienie podawano bez ograniczeń. Wszystkie doświadczenia były przeprowadzane pomiędzy 10 rano a 5 po południu. Testowane związki były wstrzykiwane dootrzewnowo na 30 minut przed indukcją drgawek, jeżeli nie zaznaczono inaczej (patrz poniżej). Wszystkie składniki były rozpuszczane w 0,9% roztworze soli.

Test MES był przeprowadzany razem z testami działania miorelaksacyjnego (odruch trakcyjny) i koordynacji motorycznej (drążek obrotowy). Do badania odruchu trakcyjnego testowanym myszom umieszczano przednie łapy na poziomym drążku i wymagano aby umieściły wszystkie 4 łapy na przewodzie w ciągu 10 sekund. W celu badania ataksji (koordynacja motoryczna), myszy były umieszczane na drążku obrotowym (5 obrotów/min) i wymagano, aby pozostały na drążku przez 1minutę. Jedynie myszy, które nie spełniały kryteriów we wszystkich trzech powtórzeniach każdego testu, były brane pod uwagę jako wykazujące odpowiednio miorelaksację lub ataksję. Po tych testach przeprowadzano MES (100 Hz, czas trwania wstrząsu 0,5 sek, nasilenie wstrząsu 50 mA, czas trwania impulsu 0,9 ms, Ugo Basile) doprowadzany poprzez elektrody rogówkowe. Oceniano obecność drgawek tonicznych (toniczny wyprost tylnych łap z minimalnym kątem względem tułowia rzędu 90°). Celem było uzyskaPL 193 237 B1 nie ED50 dla wszystkich ocenianych parametrów (aktywność przeciwdrgawkowa i motoryczne działania uboczne) z zastosowaniem testu Litchfielda Wilcoxona dla ilościowych odpowiedzi na dawkę. Poprzez podzielenie ED50 dla efektów ubocznych (ataksja lub miorelaksacja) przez ED50 dla działania przeciwstawnego dla drgawek spowodowanych elektrowstrząsami uzyskiwano wskaźnik terapeutyczny (TI).

Analiza statystyczna

Wartości IC₅₀ w testach pomiaru prądów, ekscytotoksyczności i badaniach wiązania były wyliczane zgodnie z czteroparametrowym równaniem logarytmicznym za pomocą programu komputerowego Grafit (Erithacus Software, Anglia). Wartość Ki dla badań wiązania była wyznaczana według Chenga i Prusoffa. Prezentowane wartości wiązania są średnimi ± SEM z 3-5 oznaczeń (każde wykonywane dwukrotnie).

W każdym z testów in vivo (5-8 zwierząt na dawkę) testowano 4-7 dawek antagonistów, tak aby umożliwić wyliczenie stopniowanych ED₅₀, zgodnie z analizą probitów (Litchfield i Wilcoxon) z poprawką na 0% do 100% skutków. ED50 są prezentowane z 95% granicami przedziałów ufności (C1). Do porównania sił działania in vitro i aktywności przeciwdrgawkowej in vivo stosowano analizę korelacji Pearsona.

WYNIKI

Wiązanie

Wszystkie cykloheksany wypierały [³H]-(+)-MK-801 wiążąc się z błonami korowymi szczurów z IC50 pomiędzy 4 a 150 mM, podczas gdy wartości Ki oznaczane za pomocą równania Cheng-Prusoff były dwukrotnie niższe (patrz tabela 7).

Pomiar prądów

W stanie ustalonym, odpowiedzi prądów wewnętrznych hodowanych neuronów hipokampa na NDMA (200 mM z glicyną 1 mM M-70mV) były antagonizowane przez testowane cykloheksany z IC50 1,3-99 mM (tabela 7). Prądy szczytowe i prądy w stanie ustalonym ulegały oddziaływaniu w podobnym stopniu, czyniąc mało prawdopodobnym, że ich działanie zachodziło za pośrednictwem receptora glicynyB. Silnym poparciem dla niekompetycyjnego charakteru tego antagonizmu była wyraźna zależność ich blokady od zastosowania i napięcia. Słabsi antagoniści wykazywali szybszą kinetykę i silniejszą zależność od napięcia.

Ekscytotoksyczność

In vitro większość cykloheksanów w niskich mM stężeniach, było skutecznymi substancjami neuroprotekcyjnymi. Pod tym względem najsilniejszy wydawał się Mrz 2/579 (patrz tabela 7). Dla większości związków pełną ochronę uzyskiwano przy stężeniu 20 mM.

In vivo

Aktywność przeciwdrgawkowa

Wszystkie pochodne cykloheksanu hamowały u myszy drgawki indukowane przez MES z ED₅₀ od 3,6 do 50 mg/kg, po podaniu dootrzewnowym (tabela 7). Wybrane związki były także testowane przeciwko drgawkom indukowanym przez PTZ i NMDA (patrz [20,21] dla metod) i wykazywały siłę porównywalną z testem MES (np. Mrz 2/579 miał ED50 w testach PTZ i NMDA odpowiednio 5,5 i 3,7 mg/kg). Ich siła przeciwdrgawkowa wzrastała po podaniu dożylnym (np. Mrz 2/579 ED50 = 2.5 mg/kg). Mrz 2/579 był także aktywny po podaniu podskórnym i raczej mniej skuteczny po podaniu doustnym (ED50 odpowiednio 4.6 i 13.7 mg/kg). Przy zastosowaniu niektórych cykloheksanów w dawkach z zakresu przeciwdrgawkowego obserwowano miorelaksację (test trakcyjny) i ataksję (test na drążku obrotowym). Dla większości z nich do dawki 50 mg/kg nie obserwowano ostrej śmiertelności.

Analiza korelacji

Obserwowano bardzo dobrą krzyżową korelację pomiędzy wszystkimi trzema badaniami in vitro (wszystkie współczynniki korelacji > 0,70, p< 0.001). Istniała także dobra korelacja pomiędzy siłą przeciwstawiania się wewnętrznym prądom indukowanym przez NDMA i ochroną przed toksycznością indukowaną przez NMDA in vitro a aktywnością przeciwdrgawkową in vivo (współczynniki korelacji > 0,56, p< 0,01).

PL 193 237 B1

T ab el a 7

Mrz2/	[3h] MK-801 IC50 (mM) (mM)	SEM	Pateh Clamp IC50 (mM)	SEM	Glut. Tox. ICS0(mM)	SD	MES ED50 mg/kg	C.L
1	2	3	4	5	6	7	8	9
557	17.6	0.9	18.5	2.7	6.7	2.0	43.9	35.6-54.1
579	1.9	0.1	1.3	0.02	2.2	0.0	3.6	2.2-6.1
580	15.9	0.8	12.9	0.4	5.6	0.8	27.3	12.8-64
600	2.4	0.1	3.7	0.2	2.1	0.2	22.6	43.0-197
601	7.4	0.7	10.5	0.8	3.5	0.3	15.6	10.4-23.4
607	8.2	0.3	13.8	1.5	10.1	2.2	22.9	18.3-28.7
608	6.6	1.3	12.7	1.2	16.6	1.1	20.6	18.3-23.2
614	13.6	1.3	13.9	1.9	>10		23.5	15.7-34,9
615	2.5	0.1	2.9	0.1	2.3	0.1	6.1	3.4-10.7
616	15.0	0.4	34.2	4.6	9.1	2.1	24.0	15.6-36,8
617	51.8	3.9	57.4	7.3	>70		54.9	42.9-70.4
618	32.7	2.4	43.7	9.4	17.6	2.9	24.0	9.6 8.6-59.5
619	72.1	6.7	60.8	5.4	30.9	2.9	44,6	32.0-62.3
620	32.2	2.1	99.0	10.4	38.4	1.6	41.3	32.9-51.7
621	36.7	4.4	92.4	19.0	>100		36.9	22.6-60.3
622	15.0	0.6	64.8	11.7	19.3	8.1	21.0	16.1-27.5
623	3.3	0.2	3.7	0.7	4.5	0.6	13.1	9.9-17.2
624	15.4	1.2	31.0	3.6	2.7	0.6	47.2	41.8-53.2
625	46.8	8.1	244.9	40.1	39.4	6.3	129.8	42.5-395.6
626	11.6	1.5	9.6	2.0	19.0	3.3	41,2	22.9-56.7
627	70.3	3.3	209.7	1.0	26.6	5.7	43,9	30.3-63.7
628	35.6	4.4	125.5	0.8	27.3	4.5	73.2	33.6-159.4
629	39.4	24	218.6	1.6	>300		58.5	38.3-89.2
630	44.3	3.8	>100		>100		>30
631	69,7	8.6	>100		>100		30.00
632	2.0	0.2	6.4	0.6	10.9	0.4	11.04	7.7-15.8
633	6.8	0.5	13.9	3.2	5.4	0.9	8.78	3.6-21.4
634	15.5	1.0	10.8	2.6	19.0	3.5	>30
635	7.8	0.4	21.0	4.6	8.2	1.4	31.59	21.3-46.8
639	3.3	0.3	7.4	1.0	5,7	0.4	5.5	3.8-9.0
640	3.7	0.6	14.6	1.2	8.3	0.4	8.2	5.7-11.8
641	184,5	26.7	>100		>100		>50
642	10.2	1.6	42.5	6.5	29.3	3.3	8.04	5.1-12.7
643	3.6	0.5	13.5	1.7	12.0	0.9	18.65	10.8-32.2

PL 193 237 B1 cd tabeli 7

1	2	3	4	5	6	7	8	9
644	3.8	3.7	4.1	1.8	4.3	0.4	52.98	27.8-100.8
645	85.1	30.6	20.4	3.6	>100		65.61	43.8-98.2
Memantine	0.7	0.11	2.3	0.3	1.3	0.7	6.9	5.4-8.8
Amantadine	20.4	5.4	71.0	11.1	20.7	0.7	184.0	122-279
MK-801	0.0026	0.0002	0.14	0.10	0.012	0.002	0.16	0.13-0.21

Wpływ pochodnych cykloheksanu i standardowych niekompetycyjnych antagonistów NMDA na wiązanie[³H]-(+)-MK-801, indukowane przez NMDA wewnętrzne prądy w eksperymentach pomiaru prądów „patch clamp”, toksyczność glutaminianową w hodowanych korowych neuronach i w indukowanych przez MES drgawkach in_vivo. Wartości Ki wiązania są średnimi ± SEM z 3-5 eksperymentów. IC₅₀ (±SEM) w testach pomiaru prądów i toksyczności glutaminianu były wyznaczane z danych otrzymanych z co najmniej 3 stężeń powodujących inhibicję w granicach pomiędzy 15 a 85% i co najmniej 5 komórek na stężenie. Dla drgawek wywołanych przez MES, wartości ED50 są wyrażone w mg/kg (95% granice przedziałów ufności są pokazane w nawiasach).

Dodatkowo, przynajmniej częściowo z powodu aminowych podstawników, związki według niniejszego wynalazku są także skuteczne we wskazaniach nie związanych z NMDA. Wykazują one aktywność immunomodulacyjną, działanie przeciwmalaryczne, aktywność skierowaną przeciw wirusowi BORNA i aktywność przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu C.

Na zakończenie można stwierdzić, że z powyższych danych jest widoczne, że niniejszy wynalazek dostarcza nowoczesnych, cennych i niemożliwych do przewidzenia zastosowań i możliwości użytkowania związków według wynalazku. Związki te stanowią czynniki aktywne zgodne z niniejszym wynalazkiem jak również ich nowoczesne kompozycje farmaceutyczne, metody ich przygotowywania oraz sposoby leczenia za ich pomocą. Wszystkie one posiadają cechy i zalety które zostały wymienione uprzednio bardziej szczegółowo.

Dowiedziona za pomocą opisanych testów wysoka aktywność czynnego związku według niniejszego wynalazku i jego kompozycji, jest wskaźnikiem użyteczności opartej jego cennej aktywności, zarówno u ludzi jak i u zwierząt niższych. Jednakże, ocena kliniczna u ludzi nie została zakończona. Jest oczywiście zrozumiałe, ze dystrybucja i sprzedaż jakiegokolwiek związku lub kompozycji będących w zakresie niniejszego wynalazku, w celu zastosowania u ludzi będzie możliwa jedynie po uprzedniej aprobacie przez agencje rządowe takie jak Amerykański Departament Kontroli Żywności i Leków, które są odpowiedzialne i upoważnione do wydawania opinii w takich sprawach.

Wnioski

1-Amino-alkilocykloheksany według wynalazku reprezentują nowoczesną kategorię aktywnych systemowo, niekompetycyjnych antagonistów receptora NMDA z szybką kinetyką blokowania/odblokowywania i silną zależnością od napięcia. Z uwagi na ich relatywnie niska siłę i towarzyszą cą szybką kinetykę będą one użytecznymi środkami terapeutycznymi w szerokim zakresie chorób ośrodkowego układu nerwowego które obejmują zaburzenia przekaźnictwa glutaminergicznego.

Związki te znajdą odpowiednie zastosowanie w leczeniu następujących chorób u żyjących zwierząt a w szczególności u człowieka. 1. Ostrej ekscytotoksyczności takiej jak niedokrwienie podczas udaru, urazu, niedotlenienia, hipoglikemii i encefalopatii wątrobowej. 2. Przewlekłych chorób neurodegeneracyjnych takich jak choroba Alzheimera, otępienie naczyniopochodne, choroba Parkinsona, choroba Huntingtona, stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, neurodegeneracja związana z AIDS, zanik oliwkowo-mostowo-móżdżkowy, zespół Tourette'a, choroby neuronu ruchowego, dysfunkcja mitochondriów, zespół Korsakowa, choroba Creutzfelda-Jakoba. 3. Innych chorób związanych z długotrwałymi, plastycznymi zmianami w ośrodkowym układzie nerwowym takich jak przewlekły ból, tolerancja na leki, zależność i uzależnienie (np. od opiatów, kokainy, benzodwuazepin i alkoholu). 4. Padaczki, opóźnionej dyskinezy, schizofrenii, lęku, depresji, ostrego bólu, spastyczności i szumu w uszach. 5. Dodatkowo, jak to już uprzednio stwierdzono, co najmniej częściowo z powodu ich aminowego podstawnika, związki niniejszego wynalazku są także skuteczne we wskazaniach nie

PL 193 237 B1 związanych z NMDA, wykazując aktywność immunomodulacyjną, działanie przeciwmalaryczne, aktywność przeciw wirusowi Bornai aktywność przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu C.

Jest zrozumiałe, że wynalazek nie jest ograniczony do pokazanych i opisanych tutaj dokładnych szczegółów działania, lub szczególnych kom pozycji, sposobów, procedur lub przykładów zastosowania. Modyfikacje i ekwiwalenty wynalazku będą oczywiste dla fachowców w danej dziedzinie. Dlatego, wynalazek ograniczony jest jedynie przez pełen zakres, który zgodnie z prawem określają dołączone zastrzeżenia.

Odnośniki literaturowe

1. R.L. Frank, H.K. Hall (1950) J. Am. Chem. Soc. 72:1645-1648.

2. G.A. Hiegel, P. Burk. (1973) J. Org. Chem. 38:3637-3639.

3. N. F. Firrell, P.W. Hickmott. (1970) J. Chem. Soc. C:716-719.

4. G.H. Posner, L.L. Frye. (1984) Isr. J. Chem. 24:88-92.

5. G.L. Lemiere, T.A. van Osselaer, F.C. Anderweireldt. (1978) Bull. Soc. Chim. Belg. 87: 771-782.

6. H.O. House, J.M. Wilkins. (1976) J. Org. Chem. 41:(25) 4031-4033.

7. A.R. Greenaway, W.B. Whalley. (1976) J. Chem. Soc. P.T. 1. :1385-1389.

8. S. Matsuzawa, Y. Horiguchi, E. Nakamura, I. Kuwajima. (1989) Tetrahedron 45:(2) 349-362.

9. H.O. House, W.F. Fischer. (1968) J. Org. Chem. 33:(3) 949-956.

10. Chiurdoglu, G., Maquestiau, A. (1954) Bull. Soc. Chim. Belg. 63: 357-378.

11. Zaidlewicz, M., Uzarewicz A., Zacharewicz, W. (1964) Roczniki Chem. 38; 591-597.

12. Crossley, A.W., Gilling, C. (1910) J. Chem. Soc. 2218.

13. Zaidlewicz, M., Uzarewicz, A. (1971) Roczniki Chem. 45: 1187-1194.

14. Lutz, E.T., van der Maas, J.H. (1982) Spectrochim. Acta, A. 38A: 283.

15. Lutz, E.T., van der Maas, J.H. (1981) Spectrochim. Acta, A. 37A: 129-134.

16. Ramalingam K., Balasubramanian, M., Baliah, V. (1972) Indian J. Chem. 10: 366-369.

17. Hamlin, K.E., Freifelder, M. (1953) J. Am. Chem. Soc. 75: 369-373.

18. Hassner, A., Fibinger, R., Andisik, D. (1984) J. Org. Chem. 49: 4237-4244.

19. W. Danysz, C.G. Parsons, I. Bresink, G. Quack (1995) Drug News Perspect. 8.: 261-277.

20. J.D. Leander, R.R. Lawson, P.L., Ornstein, D.M. Zimmerman (1988) Brain Res. 448:115-120.

21. C.G. Parsons, G. Quack, I. Bresink, L. Baran, E. Przegalinski, W. Kostowski, P. Krzascik,

S. Hartmann, W. Danysz (1995). Neuropharmacology 34:1239-1258.

22. M.A. Rogawski (1993) Trends Pharmacol. Sci. 14:325- 331.

23. Booher J. and Sensenbrenner M. (1972). Neurobiology 2:97-105.

24. Dichter, M. (1987) Brain Research 149:279.

Claims (34)

1. Związek 1-aminoalkilocykloheksanowy wybrany ze związków o wzorze w którym R* oznacza -(CH2)n-(CR⁶R⁷)m-NR⁸R⁹, gdzie n+m = 0, 1 lub 2, aR¹ do R⁹ są niezależnie wybrane z wodoru i grupy C1-6 alkilowej, przy czym co najmniej R¹, R⁴ i R⁵ oznaczają grupy C1-6 alkilowe, oraz ich dopuszczalnych farmaceutycznie soli, z wyłączeniem 1-metyloamino-1,3,3,5-tetrametylocykloheksanu.

2. Związek według zastrz. 1, w którym R¹do R⁵oznaczają grupy metylowe.

₁

3. Związek według zastrz. 1, w którym R¹ oznacza grupę etylową.

PL 193 237 B1 ₂

4. Związek według zastrz. 1, w którym R² oznacza grupę etylową.

₃

5. Związek według zastrz. 1, w którym R³ oznacza grupę etylową.

6. Związek według zastrz. 1, w którymR⁴ oznacza grupę etylową.

₅

7. Związek według zastrz. 1, w którymR⁵ oznacza grupę etylową.

₅

8. Związek według zastrz. 1, w którym R⁵ oznacza grupę propylową.

9. Związek według zastrz. 1, w którym R⁶ lub R⁷ oznacza grupę metylową.

10. Związek według zastrz. 1, w którym R⁶ lub R⁷ oznacza grupę etylową.

11. Związek według zastrz. 1, wybrany z grupy składającej się z:

1-amino-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanu,

1-amino-1,3,5,5-tetrametylo-3-etylocykloheksanu,

1-amino-1,5,5-trimetylo-3,3-dietylocykloheksanu,

1-amino-1,5,5-trimetylo-cis-3-etylocykloheksanu,

1-amino-1,5,5-trimetylo-trans-3-etylocykloheksanu,

1-amino-1-etylo-3,3,5,5-tetrametylocykloheksanu,

1-amino-1-propylo-3,3,5,5-tetrametylocykloheksanu,

N-metylo-1-amino-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanu, i

N-etylo-1-amino-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanu, i dopuszczalne farmaceutycznie sole powyższych związków.

12. Zastosowanie związku 1-aminoalkilocykloheksanowego, wybranego ze związków o wzorze w którym R* oznacza -(CH2)n-(CR⁶R⁷)m-NR⁸R⁹ n+m = 0, 1lub 2 w którym R¹ do R⁹ są niezależnie wybrane z wodoru i grupy C1-6alkilowej, lub ich dopuszczalnych farmaceutycznie soli, do wytwarzania leku o działaniu immunomodulującym, antymalarycznym, przeciwko wirusowi Borna lub przeciwko zapaleniu wątroby C lub do leczenia zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego związanych z zakłóceniem transmisji glutaminergicznej, wybranych z ostrej ekscytotoksyczności, niedokrwienia podczas udaru, urazu, niedotlenienia, hipoglikemii, encefalopatii wątrobowej, przewlekłych chorób neurodegeneracyjnych, choroby Alzheimera, otępienia naczyniopochodnego, choroby Parkinsona, choroby Huntingtona, stwardnienia rozsianego, stwardnienia zanikowego bocznego, neurodegeneracji związanej z AIDS, zaniku oliwkowo-mostowo-móżdżkowego, zespołu Tourette'a, choroby neuronu ruchowego, dysfunkcji mitochondriów, zespołu Korsakowa, choroby Creutzfelda-Jakoba, chorób związanych z długotrwałymi plastycznymi zmianami w ośrodkowym układzie nerwowym, przewlekłego bólu, tolerancji na leki, zależność i uzależnienie, w tym od opiatów, kokainy, benzodwuazepin i alkoholu, padaczki, opóźnionej dyskinezy, schizofrenii, lęku, depresji, ostrego bólu, spastyczności i szumu w uszach.

13. Zastosowanie według zastrz. 12, wktórym R¹ do R⁵ oznaczają grupy metylowe.

₁

14. Zastosowanie według zastrz. 12, w którym R¹ oznacza grupę etylową.

₂

15. Zastosowanie według zastrz. 12, w którym R² oznacza grupę etylową.

₃

16. Zastosowanie według zastrz, 12, w którym R³ oznacza grupęetylową.

17. Zastosowanie według zastrz 12, w którym R⁴ oznacza grupę etylową.

₅

18. Zastosowanie według zastrz. 12, w którym R⁵ oznacza grupę etylową.

₅

19. Zastosowanie według zastrz. 12, w którym R⁵ oznacza grupę propylową.

20. Zastosowanie według zastrz. 12, w którym R⁶ lub R⁷ oznacza grupę metylową.

21. Zastosowanie według zastrz. 12, w którym R⁶ lub R⁷ oznacza grupę etylową.

22. Zastosowanie według zastrz. 12, w którym związek jest wybrany z grupy składającej się z:

1-amino-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanu,

PL 193 237 B1

1-amino-1,3,5,5-tetrametylo-3-etylocykloheksanu,

1-amino-1,5,5-trimetylo-3,3-dietylocykloheksanu,

1-amino-1,5,5-trimetylo-cis-3-etylocykloheksanu,

1-amino-1,5,5-trimetylo-trans-3-etylocykloheksanu,

1-amino-1-etylo-3,3,5,5-tetrametylocykloheksanu,

1-amino-1-propylo-3,3,5,5-tetrametylocykloheksanu,

N-metylo-1-amino-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanu, i

N-etylo-1-amino-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanu, i dopuszczalnych farmaceutycznie soli powyższych związków.

23. Zastosowanie według zastrz. 12, w którym lek ma postać kompozycji farmaceutycznej, zawierającej związek w kombinacji z jednym lub więcej niż jednym dopuszczalnym farmaceutycznie rozcieńczalnikiem, środkiem pomocniczym lub nośnikiem.

24. Kompozycja farmaceutyczna, znamienna tym, że zawiera skuteczną farmaceutycznie ilość związku 1-aminoalkilocykloheksanowego wybranego ze związków o wzorze w którym R* oznacza -(CH2)n-(CR⁶R⁷)m-NR⁸R⁹ n+m =0, 1lub 2 w którym R¹do R⁹ są niezależnie wybrane z wodoru i grupy C1-6alkilowej, przy czym co najmniej

145

R¹, R⁴ i R⁵ oznaczają grupy C1-6alkilowe.

25. Kompozycja według zastrz. 24, w której R¹ do R⁵ oznaczają grupy metylowe.

₁

26. Kompozycja według zastrz. 24, w której R¹ oznacza grupę etyIową.

₂

27. Kompozycja według zastrz. 24, w której R² oznacza grupę etylową.

₃

28. Kompozycja według zastrz. 24, w której R³ oznacza grupę etylową.

29. Kompozycja według zastrz. 24, w której R⁴ oznacza grupę etylową.

₅

30. Kompozycja według zastrz. 24, w której R⁵ oznacza grupę etylową.

₅

31 . Kompozycja według zastrz. 24, w której R⁵ oznacza grupę propylową.

32. Kompozycja według zastrz. 24, w której R⁶ lub R⁷ oznacza grupę metylową.

33. Kompozycja według zastrz. 24, w której R⁶ lub R⁷ oznacza grupę etylową.

34. Kompozycja według zastrz. 24, zawierająca związek wybrany zgrupy składającej się z: 1-amino-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanu,

1-amino-1,3,5,5-tetrametylo-3-etylocykloheksanu, 1-amino-1,5,5-trimetylo-3,3-dietylocykloheksanu, 1-amimo-1,5,5-trimetylo-cis-3-etylocykloheksanu, 1-amino-1,5,5-trimetylo-trans-3-etylocykloheksanu, 1-amino-1-etylo-3,3,5,5-tetrametylocykloheksanu, 1-amino-1-propylo-3,3,5,5-tetrametylocykloheksanu, N-metylo-1-amino-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanu, i N-etylo-1-amino-1,3,3,5,5-pentametylocykloheksanu, i dopuszczalnych farmaceutycznie soli powyższych związków.

Departament Wydawnictw UP RP