PL193706B1 - Sposób i dysk optyczny do zapisu informacji zwłaszcza dźwiękowych oraz urządzenie odczytujące - Google Patents

Abstract

1. Sposób zapisu informacji, zwlaszcza dzwieko- wych, na odczytywalnym dysku optycznym z wyko- rzystaniem tablicy spisu zawartosci TOC, okreslaja- cej rzeczywiste rozmieszczenie róznych elementów danych dzwiekowych na dysku, w którym to sposo- bie do kazdego zestawu co najmniej dwu obszarów sciezek przyporzadkowuje sie co najmniej dwie, tablice podrzedne Sub-TOC z identyczna informacja, przez co umozliwia sie odzyskanie dowolnej czesci skladowej tablicy podrzednej Sub-TOC z dowolnej poprawnej kopii tablic podrzednych Sub-TOC i wprowadza sie co najmniej jedna tablice nadrzedna Master-TOC, zawierajaca informacje o polozeniu kazdej z tablic podrzednych Sub-TOC, znamienny tym, ze tablice podrzedne Sub-TOC (TOC-1, TOC-2) z identyczna informacja zwiazana z obszarem sciez- ki lokuje sie przy przeciwleglych koncach przypo- rzadkowanych im obszarów sciezek (126, 128, 130) i zapewnia sie, ze kazda tablica nadrzedna Master- TOC (124) wskazuje kazda z tablic podrzednych Sub-TOC (TOC-1, TOC-2). PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest sposób i dysk optyczny do zapisu informacji zwłaszcza dźwiękowych oraz urządzenie odczytujące.

Powszechnie stosowane jest zapisywanie dźwięku w postaci cyfrowej na jednostkowym nośniku, takim jak płyta lub taśma. W przypadku podziału zapisanego dźwięku na wiele fragmentów, istnienie tabeli spisu zawartości TOC (Table Of Contents) pozwala na łatwy dostęp do informacji. TOC przechowuje informacje o tym co i gdzie zostało zapisane. Dźwięk może być zapisany w którymkolwiek z wielu standardowych formatów, takich jak: dwukanałowe stereo, dźwięk wielokanałowy (5-6 kanałów) w zastosowaniach typu dźwięk otoczenia lub w innych formatach. Dostawca dźwięku może chcieć połączyć różne obszary ścieżek zapisane w tych samych lub różnych formatach na jednym nośniku, np. na dysku optycznym.

W opisie patentowym US 5 737 639 został ujawniony sposób zapisu danych z wykorzystaniem tablic spisu zawartości dysku TOC. Każda tablica nadrzędna P-TOC i tablica użytkownika U-TOC jest zapisana trzykrotnie kolejno jedna za drugą, aby zapewnić korekcję błędów. Jednakże, tablice te nie są przyporządkowane do określonych obszarów tylko do rodzaju danych, takich jak dane dźwiękowe użytkownika A-UTOC, czy dane nie dźwiękowe użytkownika D-UTOC. Obie te tablice TOC poprzedzają jeden obszar danych, w którym oba rodzaje danych są umieszczone.

Sposób zapisu informacji, zwłaszcza dźwiękowych, na odczytywalnym dysku optycznym z wykorzystaniem tablicy spisu zawartości TOC, określającej rzeczywiste rozmieszczenie różnych elementów danych dźwiękowych na dysku, w którym to sposobie do każdego zestawu co najmniej dwu obszarów ścieżek przyporządkowuje się co najmniej dwie tablice podrzędne Sub-TOC z identyczną informacją, przez co umożliwia się odzyskanie dowolnej części składowej tablicy podrzędnej Sub-TOC z dowolnej poprawnej kopii tablic podrzędnych Sub-TOC i wprowadza się co najmniej jedną tablicę nadrzędną Master-TOC, zawierającą informacje o położeniu każdej z tablic podrzędnych Sub-TOC, według wynalazku jest charakterystyczny tym, że tablice podrzędne Sub-TOC z identyczną informacją związaną z obszarem ścieżki lokuje się przy przeciwległych końcach przyporządkowanych im obszarów ścieżek i zapewnia się, że każda tablica nadrzędna Master-TOC wskazuje każdą z tablic podrzędnych Sub-TOC.

Korzystnie, tablicę nadrzędną Master-TOC umieszcza się w położeniu standardowo przesuniętym względem pozycji początkowej dysku optycznego.

Dysk optyczny do zapisu informacji, zwłaszcza dźwiękowych, zawierający tablicę spisu zawartości dysku TOC, określającą rzeczywiste rozmieszczenie różnych elementów danych dźwiękowych na dysku, zawierający co najmniej dwie tablice podrzędne Sub-TOC z identyczną informacją do każdego zestawu co najmniej dwu obszarów ścieżek, do odzyskiwania dowolnej części składowej tablicy podrzędnej Sub-TOC z którejkolwiek poprawnej kopii wymienionych tablic podrzędnych Sub-TOC, oraz co najmniej jedną tablicę nadrzędną Master-TOC zawierającą informacje o położeniu tych tablic podrzędnych Sub-TOC, według wynalazku jest charakterystyczny tym, że tablice podrzędne Sub-TOC z identyczną informacją związaną z obszarem ścieżki przylegają do przeciwległych końców przyporządkowanych im obszarów ścieżek, a tablica nadrzędna Master-TOC wskazuje każdą tablicę podrzędną Sub-TOC.

Korzystnie tablice nadrzędne Master-TOC są umieszczone w położeniu standardowo przesuniętym względem pozycji początkowej dysku optycznego.

Urządzenie odczytujące, zawierające zespół optyczny odczytu, zespół napędowy dysku do kierowania ścieżki dysku wzdłuż zespołu optycznego odczytu oraz jednostkę sterującą odczytem, która to jednostka sterująca jest przystosowana do odczytywania z dysku optycznego tablic spisu zawartości dysku TOC, określających rzeczywiste rozmieszczenie różnych fragmentów danych dźwiękowych na dysku, według wynalazku jest charakterystyczne tym, że jednostka sterująca jest ponadto przystosowana do wyszukiwania poprawnej kopii z dwu tablic podrzędnych Sub-TOC z identyczną informacją na dysku, przy czym te tablice podrzędne Sub-TOC z identyczną informacją związaną z obszarem ścieżki przylegają do przeciwległych końców przyporządkowanych im obszarów ścieżek, za pomocą informacji wskaźnika zapisanej w każdej tablicy nadrzędnej Master-TOC wskazującej do każdej tablicy podrzędnej Sub-TOC.

Korzystnie, jednostka sterująca jest przystosowana do umieszczania tablicy nadrzędnej MasterTOC w położeniu standardowo przesuniętym względem położenia początkowego dysku optycznego.

PL 193 706 B1

Rozwiązanie według wynalazku umożliwia użytkownikowi dostęp do różnych obszarów ścieżek w szybki i łatwy sposób. Użytkownik ma możliwość rozróżniania różnych ścieżek i poruszania się pomiędzy różnymi pozycjami w obrębie obszaru pojedynczej ścieżki w sposób niezawodny, bez przeszkód wywołanych błędami danych w samej tabeli spisu zawartości TOC.

Możliwe jest pobieranie dowolnej składowej części podrzędnej tabeli TOC z co najmniej jednej poprawnej kopii. Ponadto co najmniej jedna główna tabela TOC zawiera wskazania do każdej z podrzędnych tabel TOC.

Przedmiot wynalazku, w przykładzie wykonania jest zobrazowany na rysunku, na którym fig. 1a przedstawia nośnik zapisu, w widoku z góry; fig. 1b - nośnik zapisu, w przekroju poprzecznym wzdłuż linii b-b na fig. 1a; fig. 2 - urządzenie odczytujące, w schemacie blokowym; fig. 3 - urządzenie zapisujące, w schemacie blokowym; fig. 4 - układ plików do stosowania zgodnie z wynalazkiem, fig. 5 - układ zapisu według wynalazku, natomiast fig. 6 przedstawia strukturę obszaru dźwięku.

Figura 1a przedstawia nośnik zapisu 11 mający postać płyty, zawierający ścieżkę 19 i środkowy otwór 10. Ścieżka 19 ma postać spiralnych zwojów tworzących zasadniczo równoległe ścieżki w warstwie informacji. Nośnik może być dowolną płytą optyczną, z zapisywalną albo wstępnie zapisaną warstwą informacyjną. Płyty CD-R, CD-RW, DVD-RAM są płytami zapisywalnymi. Płyty dźwiękowe CD są płytami wstępnie zapisanymi. Płyty wstępnie zapisane mogą być wytwarzane poprzez nagranie najpierw płyty-matki a następnie przez wytłaczanie kolejnych płyt powszechnego użytku. Ścieżka 19 na zapisywalnym nośniku informacji może być uformowana przy użyciu wstępnie wytłoczonej ścieżki. Ścieżka może być uformowana jako rowek wstępny 14, w celu umożliwienia głowicy zapisującoodczytującej podążania za ścieżką 19 podczas skanowania. Informacja jest zapisywana w warstwie informacyjnej za pomocą optycznie wykrywalnych znaczników wzdłuż ścieżki, na przykład zagłębień i obszarów płaskich.

Figura 1b przedstawia przekrój poprzeczny wzdłuż linii b-b nośnika zapisu 11 z fig. 1a. Na przezroczystym podłożu 15 znajduje się warstwa zapisu 16 i warstwa ochronna 17. Rowek wstępny 14 może być zrealizowany jako wcięcie, wzniesienie lub jako materiał o własnościach odróżniających go od otoczenia.

Dla wygody użytkownika, informacja dźwiękowa na nośniku zapisu jest podzielona na fragmenty, które mogą mieć kilkuminutowy czas trwania, jak na przykład piosenki w albumie lub fragmenty utworów symfonicznych. Nośnik będzie zawierał również informację o dostępie do identyfikacji tych fragmentów, taką jak tablica spisu zawartości TOC lub system plików typu ISO 9660 dla CD-ROM. Informacja o dostępie może zawierać czas odtwarzania, adres początkowy każdego fragmentu i inne informacje, takie jak tytuł piosenki.

Informacja dźwiękowa jest zapisywana w postaci cyfrowej po konwersji analogowo cyfrowej A/D. Przykładową konwersję A/D może stanowić modulacja PCM 16 bitów na próbkę przy częstotliwości próbkowania 44,1 kHz, znana z formatu dźwiękowego CD, oraz 1 bitowa modulacja Sigma Delta o dużej szybkości nadpróbkowania, np. 64 x Fs, nazywana bitowo-strumieniową. Ten ostatni jest sposobem kodowania wysokiej jakości, umożliwiając albo dekodowanie wysokiej jakości albo dekodowanie o niskiej jakości.

Zostało to opisane w publikacji pt. „A digital decimating filter for analog-to-digital conversion of hi-fi audio signals” (Cyfrowy filtr do konwersji analogowo-cyfrowej sygnałów akustycznych wysokiej jakości), którego autorem jest J. J. van der Kam, oraz w publikacji pt. „A higher order topology for interpolative modulators for oversampling A/D converters” (Topologie wyższego rzędu modulatorów interpolacyjnych do przetworników A/D nadpróbkowania), którego autorami są Kirk C. H. Chao i inni.

Po konwersji A/D, cyfrowy sygnał dźwiękowy może być skompresowany do danych dźwiękowych o zmiennej szybkości transmisji danych do zapisu na warstwie informacyjnej. Skompresowane dane dźwiękowe odczytuje się z nośnika z taką szybkością, że po dekompresji zasadniczo pierwotna skala czasu będzie przywrócona, przy ciągłym odtwarzaniu dźwięku. Tak więc skompresowane dane muszą być pobierane z nośnika zapisu z prędkością zależną od zmieniającej się szybkości transmisji danych. Dane są pobierane z tak zwaną szybkością transferu, tzn. z szybkością przesyłania danych z nośnika zapisu do dekompresora. Dostarczenie nośnika zapisu o stałej przestrzennej gęstości zapisu danych pozwala na uzyskanie największej pojemności pamięci danych na jednostkę obszaru. Prędkość transferu jest proporcjonalna do względnej prędkości liniowej między nośnikiem a głowicą odczytująco-zapisującą. W przypadku występowania bufora przed dekompresorem, rzeczywista prędkość transferu jest prędkością przed tym buforem.

PL 193 706 B1

Figura 2 przedstawia urządzenie odtwarzające przeznaczone do odczytu nośnika 11. Urządzenie zawiera zespół napędowy 21 do obracania nośnika 11 i głowicę odczytującą 22 do skanowania ścieżki zapisu. Zespół pozycjonujący 25 zgrubnie ustawia promieniowe położenie głowicy odczytującej 22. Głowica odczytująca 22 zawiera powszechnie znany układ optyczny ze źródłem promieniowania do wytwarzania wiązki 24, która jest prowadzona poprzez elementy optyczne i ogniskowana w plamce 23 na ścieżce informacyjnej. Głowica odczytująca 22 zawiera ponadto siłownik ustawiania ostrości do przesuwania ogniskowej wiązki 24 wzdłuż osi optycznej oraz siłownik śledzący do precyzyjnego ustawiania plamki 23 w kierunku promieniowym na środku ścieżki. Siłownik śledzący może zawierać cewki do poruszania elementu optycznego albo może być tak zaprojektowany, by zmieniał kąt elementu odbijającego. Promienie odbite przez warstwę informacyjną są wykrywane w detektorze znanego typu w głowicy odczytującej 22, na przykład w diodzie czterokwadrantowej, w celu wygenerowania sygnału odczytu i innych sygnałów, takich jak sygnały błędu śledzenia ścieżki i sygnały błędów ogniskowania dla siłownika śledzącego i siłownika ogniskującego, odpowiednio. Sygnał odczytu jest przetwarzany przez standardowy zespół odczytujący 21w celu wyodrębnienia danych, na przykład poprzez dekoder kanałowy i korektor błędów. Wyodrębnione dane są przesyłane do zespołu wyboru danych 28, gdzie skompresowane dane dźwiękowe są wybierane i podawane do bufora 29. Wybór jest dokonywany na podstawie wskaźników rodzaju danych również znajdujących się na nośniku, np. nagłówków ramki. Z bufora 29 skompresowane dane dźwiękowe dostają się do dekompresora 31 jako sygnał 30. Dekompresor 31 dekoduje skompresowane dane dźwiękowe by odtworzyć oryginalną informację dźwiękową na wyjściu 32. Dekompresor 31 może być umieszczony w oddzielnym przetwornika C/A 33, a bufor 29 może być umieszczony przed zespołem wyboru danych 28. Bufor 29 może być oddzielną jednostką lub może być połączony z buforem 29 w dekompresorze 31. Urządzenie zawiera ponadto jednostkę sterującą 20do odbierania rozkazów sterujących od użytkownika lub z głównego komputera (nie pokazany). Jednostka sterująca 20 jest połączona liniami sterującymi 26 z zespołem napędowym 21, zespołem pozycjonującym 25, zespołem odczytującym 27 i zespołem wyboru danych 28, a także z buforem 29 w celu sterowania poziomem wypełnienia. W końcu, jednostka sterująca 20 może zawierać cyfrowy układ sterowania do realizacji opisanych poniżej procedur.

Technika kompresji i dekompresji dźwięku jest powszechnie znane. Dźwięk może być skompresowany po digitalizacji poprzez analizę korelacji w sygnale i wytwarzanie parametrów dla fragmentów o określonym rozmiarze. W czasie dekompresji proces odwrotny rekonstruuje sygnał pierwotny. Jeśli zdigitalizowany sygnał pierwotny jest zrekonstruowany dokładnie, wówczas dekompresja jest bezstratna. Stratna dekompresja nie pozwala na odtwarzanie niektórych szczegółów sygnału pierwotnego, które nie są zasadniczo wykrywalne przez ludzkie ucho lub oko. Najbardziej znane systemy dźwiękowe i wizyjne, takie jak DCC i MPEG, stosują kompresję stratną, podczas gdy bezstratna kompresja jest używana dla danych komputerowych.

Zespół wyboru danych 28 wydobywa z odczytanych danych informację sterującą, a zwłaszcza dotyczącą profilu prędkości transferu. Zespół wyboru danych 28 również usuwa dane wypełniające, które zostały dodane w czasie zapisywania, stosownie do profilu prędkości. Gdy jednostka sterująca 20 otrzymuje rozkaz, by odtworzyć fragment nagrania z nośnika zapisu, zespół pozycjonujący 25 ustawia głowicę odczytującą na fragmencie ścieżki zawierającej tablice TOC. Adres początkowy i profil prędkości tego fragmentu ścieżki są następnie odczytywane z tablic TOCza pośrednictwem zespołu wyboru danych 28. Alternatywnie, zawartość tablic TOC może być odczytywana tylko raz i zapisywana w pamięci, gdy płytę wkłada się do urządzenia. W celu odtworzenia danego fragmentu, zespół napędowy 21 będzie obracał nośnik zapisu z prędkością wskazaną przez profil prędkości. Wymagana prędkość obrotowa może być taka jak w profilu prędkości dla ustawienia zespołu napędowego. Alternatywnie, profil prędkości może zawierać szybkość transmisji danych i wtedy prędkość obrotową można wyliczyć w następujący sposób. Położenie promieniowe fragmentu można wyliczyć z adresu początkowego, ponieważ parametry gęstości nośnika zapisu, takie jak odstęp między ścieżkami idługość bitu, są znane dla urządzenia odtwarzającego, zazwyczaj z norm standardowych. Następnie, prędkość obrotową można wyliczyć z szybkości transmisji danych w bitach na sekundę i położenia promieniowego.

Aby zapewnić ciągłość odtwarzania bez przekroczenia pojemności bufora, prędkość transferu jest związana z prędkością odtwarzania przetwornika D/A, tzn. z prędkością transmisji danych po dekompresji. W związku z tym urządzenie zawiera źródło częstotliwości odniesienia do sterowania dekompresora, a prędkość obrotową ustala się w zależności od prędkości odniesienia i profilu prędkości.

PL 193 706 B1

Prędkość obrotowa może być również ustalana przez poziom średniego wypełnienia bufora 29, np. obniża się prędkość obrotową, gdy bufor jest wypełniony więcej niż w 50%.

Figura 3 przedstawia urządzenie do zapisu informacji na nośniku 11 wielokrotnego zapisu. W czasie operacji zapisywania znaczniki reprezentujące informację są formowane na nośniku zapisu 11. Znaczniki mogą być odczytywalne optycznie, na przykład jako obszary, w których odbicie różni się od odbicia otoczenia, dzięki zapisaniu w tworzywach takich jak barwnik, stop lub przejście fazowe, albo w postaci obszarów, w których kierunek namagnesowanie jest różny niż ich otoczenia. Zapis i odczyt informacji przechowywanych na płytach optycznych oraz użyteczne reguły dotyczące formatowania, korekcji błędów i kodowania kanałów, są powszechnie znane, na przykład z systemów CD. Znaczniki mogą być formowane poprzez plamkę 23 wytwarzaną na warstwie zapisu przez wiązkę 24 promieniowania elektromagnetycznego, zazwyczaj wytwarzanego przez diodę laserową. Urządzenie zapisujące zawiera podobne podstawowe elementy jak urządzenie odtwarzające z fig. 2, tzn.: jednostkę sterującą 20, zespół napędowy 21 i zespół pozycjonujący 25, z tym, że ma inną głowicę - głowicę zapisującą 39. Informacja dźwiękowa jest podawana na wejście zespołu kompresji 35. Skompresowany ze zmienną szybkością transmisji bitów sygnał dźwięku z wyjścia zespołu kompresji 35 jest wysyłany do bufora 36. Dane z bufora 36 są przesyłane do zespołu łączenia danych 37, gdzie dodawane są dane wypełniające i dodatkowo dane sterujące. Cały strumień danych jest wysyłany do zespołu zapisującego 38 w celu zapisania. Głowica zapisująca 39 jest sprzężona z zespołem zapisującym 38, który zawiera na przykład formater, koder błędów i modulator kanałowy. Dane podawane na wejście zespołu zapisującego 38 są rozmieszczane w sektorach logicznych i fizycznych, zgodnie z regułami kodowania i dekodowania, a następnie przetwarzane w sygnał zapisu dla głowicy zapisującej 39. Jednostka sterująca 20 steruje buforem 36, zespołem łączenia danych 37i zespołem zapisującym 38za pośrednictwem linii sterujących 26, oraz realizuje procedurę pozycjonowania, jak opisano powyżej dla urządzenia odczytującego. Urządzenie zapisujące może również mieć cechy urządzenia odtwarzającego i posiadać uniwersalną głowicę zapisująco-odczytującą.

Figura 4 przedstawia układ plików stosowanych w niniejszym wynalazku, w którym możliwe są różne opcje. Nośnik zapisu bazuje na układzie plików UDF lub układzie według ISO 9660. Oba te układy są standardami znanymi przez znawcę w tej dziedzinie techniki. W alternatywnym przykładzie realizacji, można nie stosować żadnego układu plików, a odpowiednie odstępy między sektorami mogą pozostać puste.

W układzie plików cała informacja dźwiękowa jest przechowywana w plikach dźwiękowych umieszczonych w podkatalogu SCD_AUDIO. Jak pokazano na fig. 4, podstawą hierarchii jest plik ROOT 50, który prowadzi do różnych plików podrzędnych 52, 54, 56. Tablica nadrzędna pliku MASTER.TOC 52, w tym przypadku jednego, zostanie później dokładniej opisana. Kolejny plik podrzędny 2_CH_AUDIO 54 prowadzi do tablicy spisu zawartości 2_CH_TOC 58 oraz do różnych ścieżek stereofonicznych TRACKn.2CH 60. Ponadto, plik podrzędny_CH_AUDIO 56 prowadzi do tablicy spisu zawartości o nazwie M_CH_TOC 62 oraz do różnych ścieżek wielokanałowych TRACKn.MCH 64.

Figura 5 przedstawia pierwszy układ pamięci, który, tytułem przykładu, został odwzorowany na pojedynczej seryjnej ścieżce. Wzdłuż osi poziomej zostały uwidocznione następujące elementy: obszar wejściowy 120 wykorzystywany do wzajemnej synchronizacji czytnika i zespołu napędowego nośnika; układ plików 122 według fig. 4; tablica nadrzędna pliku MASTER_TOC 124 skonfigurowana zgodnie ze standardowymi procedurami; obszar informacji stereofonicznej 126 i obszar informacji wielokanałowej 128, oraz jeśli jest to konieczne, to również obszar danych dodatkowych 130. Długości tych trzech obszarów nie są standaryzowane, ponieważ mogą one zawierać różne ilości różnych informacji. W obszarach informacji dźwiękowej znajdują się obszary ścieżek dźwiękowych oraz związane z nimi podrzędne tablice spisu zawartości SUB_TOC. Niezależnie od tego, zawartość obszarów 126, 128 i 130 może być zdefiniowana zgodnie z konwencjonalnymi standardami, które same w sobie nie stanowią części niniejszego wynalazku. Zwykle, dwa obszary informacji dźwiękowej mogą mieć tę samą strukturę i zawierać te same rodzaje informacji, oprócz różnic między różnorodnymi kanałami. Dźwięk może być zakodowany w sposób zwykły lub bezstratny. Wszystkie rodzaje danych dźwiękowych mogą być zwielokrotnione danymi wypełniającymi, takimi jak tekst płyty kompaktowej.

Informacja wyprowadzająca 132 jest wykorzystywana zwłaszcza podczas operacji wyszukiwania. Ścieżki tej informacji nie zawierają innych informacji niż numery i adresy. Numery ścieżek wyprowadzających mogą pokrywać pierścień o szerokości od 0,5 do 1mm. Zgodnie z powyższym, zapisana informacja może być dostępna albo poprzez układ plików 122, albo poprzez strukturę tablicy nadrzęd6

PL 193 706 B1 nej MASTER_TOC 124, a zwłaszcza poprzez dwu- lub więcej poziomową strukturę tablicy spisu zawartości TOC.

Dowolna pojedyncza tablica lub kilka tablic nadrzędnych MASTER_TOC 124 rozpoczynają się przy jednolitym standardowym położeniu przesunięcia względem obszaru wejściowego 120, na przykład przy numerze 500 bajtu dla pierwszej tablicy nadrzędnej MASTER_TOC 124. W przedstawionym przykładzie realizacji tablica nadrzędna MASTER_TOC zajmuje tylko jeden sektor standardowej wielkości i zawiera przede wszystkim wskazania do różnych tablic podrzędnych Sub-TOC lub obszarów tablic spisu zawartości TOC. Korzystna składnia tablicy nadrzędnej MASTER_TOC 124 jest następująca:

1. 16 bajtów podpisu identyfikuje tablicę nadrzędną MASTER_TOC, na przykład jako „SACD Master TOC”. Podpis zawiera trzy znaki spacji, a apostrofy nie mogą być częścią określenia.

2. 2 bajty wersji specyfikacji wskazujące numer wersji formatu zastosowanego na płycie.

3. 14 bajtów spacji zarezerwowanych na przykład dla wy pełnienia wyrównującego.

4. 4 bajtowa liczba całkowita 2CH-start_adress zawierająca adres logiczny pierwszego sektora obszaru stereofonicznego.

5. 4 bajtowa liczba całkowita 2CH-end_adress zawierająca adres logiczny ostatniego sektora obszaru stereofonicznego.

6. 4 bajtowa liczba całkowita MC-start_adress zawierająca adres logiczny pierwszego sektora obszaru wielokanałowego.

7. 4 bajtowa liczba całkowita MC-end_adress zawierająca adres logiczny ostatniego sektora obszaru wielokanałowego.

8. 4 bajtowa liczba całkowita Extra_data_start_adress zawierająca adres logiczny pierwszego sektora obszaru danych dodatkowych.

9. 4 bajtowa liczba całkowita Extra_data_end_adress zawierająca adres logiczny ostatniego sektora obszaru danych dodatkowych.

Całkowity rozmiar informacji zawartej w wymienionych powyżej punktach to 56 bajtów. Ponadto, tablica nadrzędna MASTER_TOC, może charakteryzować się dodatkowymi własnościami. Jeśli jakiś obszar, taki jak obszar danych stereofonicznych, obszar danych wielokanałowych lub obszar danych dodatkowych, nie występuje, zarówno adres początkowy jak i końcowy tego obszaru ma wartość zero.

Ponadto, obszary 126 i 128 będą zawierały tablice podrzędne Sub-TOC albo tablice spisu zawartości obszarów Area-TOC dla interwałów kanałów stereofonicznych i wielokanałowych kanałów dźwiękowych, odpowiednio, sformatowane zgodnie z tym co przedstawiono na fig. 6. Korzystna składnia tablicy podrzędnej TOC jest następująca:

1. 16 bajtów podpisu identyfikuje tablice podrzędne Sub-TOC, na przykład jako „SACD stereo TOC” - dla obszaru dźwięku stereofonicznego i jako „SACD MC TOC” - dla obszaru dźwięku wielokanałowego, przy czym liczba bajtów jest osiągana przez dodanie końcowych znaków spacji.

2. 2 bajty wersji specyfikacji wskazujące numer wersji formatu zastosowanego na płycie

3. 4 bajty długości tablicy podrzędnej TOC wskazujące liczbę bajtów istniejących w bieżącej tablicy TOC.

4. 10 bajtów spacji zarezerwowanych na przykład dla wypełnienia wyrównującego.

5. Może występować zmiennej długości zbiór *parametrów płyty*, takich jak nazwa albumu lub nazwa katalogu.

6. 4 bajty disc_play_time określające całkowity liniowy czas grania płyty, wyrażony jako kod czasowy.

7. 4 bajty disc_name_pointer określające przesunięcie w bajtach od początku danej tablicy podrzędnej Sub-TOC do początku pola nazwa płyty. Jeśli wartość ta wynosi 0, oznacza to, że takie pole nie występuje.

8. 4 bajty disc_date_pointer określające przesunięcie w bajtach od początku danej tablicy podrzędnej Sub-TOC do początku pola daty płyty. Jeśli wartość ta wynosi 0, oznacza to, że takie pole nie występuje.

9. 4 bajty disc_copyright_pointer określające przesunięcie w bajtach od początku danej tablicy podrzędnej Sub-TOC do początku pola prawa autorskiego. Jeśli wartość ta wynosi 0, oznacza to, że takie pole nie występuje.

10. 4 bajty disc_publisher_pointer określające przesunięcie w bajtach od początku danej tablicy podrzędnej Sub-TOC do początku pola wydawcy. Jeśli wartość ta wynosi 0, oznacza to, że takie pole nie występuje.

PL 193 706 B1

11. Może występować zmiennej długości lista ścieżek dla każdej z wielu ścieżek dźwiękowych, zawierająca informację o przesunięciu względem początku odpowiedniej tablicy spisu zawartości TOC, oraz różne inne elementy, takie jak nazwa ścieżki lub duża ilość innych elementów, które są przypuszczalnie interesujące dla słuchacza określonego zapisu.

Figura 6 przedstawia przykładową strukturę obszaru dźwięku, tj. obszaru informacji stereofonicznej 126 i obszaru informacji wielokanałowej 128 z fig. 5. W tym przypadku obszar ścieżki jest poprzedzony obszarem lub tablicą podrzędną Sub-TOC-1, zaś po obszarze dźwięku występuje tablica TOC-2 obszaru. To są dwie identyczne kopie. Innym sposobem zgodności logicznej tych obszarów może być inwersja na poziomie bitów. W każdym razie, każda z kopii wzięta oddzielnie musi zawierać całą informację zawartą w obu tablicach spisu zawartości TOC. Położenie każdej oddzielnie tablicy TOC obszaru jest określone w wyższym poziomie tablicy nadrzędnej Master-TOC. Niedopuszczalne jest występowanie szczeliny między obszarem ścieżki i następującą za nim tablicą spisu zawartości TOC-2 obszaru. Z drugiej strony, szczelina G pomiędzy poprzedzającą tablicę spisu zawartości TOC-1 obszaru a obszarem ścieżki jest dozwolona. Nie zawiera ona zwykle żadnej znaczącej informacji, a zwłaszcza tablicy spisu zawartości TOC czy ścieżki. Zatem, logicznie obszar ścieżki z obu stron przylega do tablic spisu zawartości TOC. Dzięki zdublowaniu tablic spisu zawartości TOC obszaru i ich wzajemnej odległości żadne zakłócenia spowodowane wpływem otoczenia lub innymi czynnikami zwykle nie będą dublowane w obu kopiach. W efekcie, prawdopodobieństwo prawidłowego zapamiętania wszystkich części tablicy spisu zawartości TOC obszaru w przynajmniej jednej z ich dwóch wersji, będzie praktycznie zagwarantowane, nawet bez zapewniania wewnętrznej nadmiarowości. Korekcja błędów poprzez taką nadmiarowość często powoduje nieuzasadnione opóźnienie. W rzeczywistości, jeśli poprzedzająca tablica spisu zawartości TOC jest poprawna, wystartowanie ścieżki może być wykonane faktycznie natychmiast.

Claims (6)

1. Sposób zapisu informacji, zwłaszcza dźwiękowych, na odczytywalnym dysku optycznym z wykorzystaniem tablicy spisu zawartości TOC, określającej rzeczywiste rozmieszczenie różnych elementów danych dźwiękowych na dysku, w którym to sposobie do każdego zestawu co najmniej dwu obszarów ścieżek przyporządkowuje się co najmniej dwie, tablice podrzędne Sub-TOC z identyczną informacją, przez co umożliwia się odzyskanie dowolnej części składowej tablicy podrzędnej Sub-TOC z dowolnej poprawnej kopii tablic podrzędnych Sub-TOC i wprowadza się co najmniej jedną tablicę nadrzędną Master-TOC, zawierającą informacje o położeniu każdej z tablic podrzędnych SubTOC, znamienny tym, że tablice podrzędne Sub-TOC (TOC-1, TOC-2) z identyczną informacją związaną z obszarem ścieżki lokuje się przy przeciwległych końcach przyporządkowanych im obszarów ścieżek (126, 128, 130) i zapewnia się, że każda tablica nadrzędna Master-TOC (124) wskazuje każdąz tablic podrzędnych Sub-TOC (TOC-1, TOC-2).

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że tablicę nadrzędną Master-TOC (124) umieszcza się w położeniu standardowo przesuniętym względem pozycji początkowej dysku optycznego (11).

3. Dysk optyczny do zapisu informacji, zwłaszcza dźwiękowych, zawierający tablicę spisu zawartości dysku TOC, określającą rzeczywiste rozmieszczenie różnych elementów danych dźwiękowych na dysku, zawierający co najmniej dwie tablice podrzędne Sub-TOC z identyczną informacją do każdego zestawu co najmniej dwu obszarów ścieżek, do odzyskiwania dowolnej części składowej tablicy podrzędnej Sub-TOC z którejkolwiek poprawnej kopii wymienionych tablic podrzędnych SubTOC, oraz co najmniej jedną tablicę nadrzędną Master-TOC zawierającą informacje o położeniu tych tablic podrzędnych Sub-TOC, znamienny tym, że tablice podrzędne Sub-TOC (TOC-1, TOC-2) z identyczną informacją związaną z obszarem ścieżki przylegają do przeciwległych końców przy porządkowanych im obszarów ścieżek (126, 128, 130), a tablica nadrzędna Master-TOC (124) wskazuje każdą tablicę podrzędną Sub-TOC (TOC-1, TOC-2).

4. Dysk optyczny według zastrz. 3, znamienny tym, że tablice nadrzędne Master-TOC (124) są umieszczone w położeniu standardowo przesuniętym względem pozycji początkowej dysku optycznego (11).

5. Urządzenie odczytujące zawierające zespół optyczny odczytu, zespół napędowy dysku do kierowania ścieżki dysku wzdłuż zespołu optycznego odczytu oraz jednostkę sterującą odczytem, która to jednostką sterująca jest przystosowana do odczytywania z dysku optycznego tablic spisu

PL 193 706 B1 zawartości dysku TOC, określających rzeczywiste rozmieszczenie różnych fragmentów danych dźwiękowych na dysku, znamienne tym, że jednostka sterująca (20) jest ponadto przystosowana do wyszukiwania poprawnej kopii z dwu tablic podrzędnych Sub-TOC (TOC-1, TOC-2) z identyczną informacją na dysku (11), przy czym te tablice podrzędne Sub-TOC (TOC-1, TOC-2) z identyczną informacją związaną z obszarem ścieżki przylegają do przeciwległych końców przyporządkowanych im obszarów ścieżek (126, 128, 130), za pomocą informacji wskaźnika zapisanej w każdej tablicy nadrzędnej Master-TOC (124) wskazującej do każdej tablicy podrzędnej Sub-TOC (TOC-1, TOC-2).

6. Urządzenie, według zastrz. 5, znamienne tym, że jednostka sterująca (20) jest przystosowana do umieszczania tablicy nadrzędnej Master-TOC (124) w położeniu standardowo przesuniętym względem położenia początkowego dysku optycznego (11).