PL193778B1 - Sposób i urządzenie do wytwarzania elementów ściennych, element szalunkowy i element ścienny - Google Patents

Abstract

1. Sposób wytwarzania elementów sciennych, w sk lad których wchodz a co najmniej dwie warstwy, warstwa ze- wn etrzna i no sna lub po srednia warstwa oraz wewn etrzne elementy instalacji, dla scian wewn etrznych i zewn etrznych oraz dla pod lóg budynków, znamienny tym, ze przemiesz- cza si e stól pochylny (1), posiadaj acy dwie powierzchnie no sne (3, 4) ustawione pod k atem do siebie dla elementów sciennych, które b ed a produkowane, do po lo zenia kon- strukcyjnego, w którym jedna z powierzchni no snych (3) jest ustawiona poziomo jako powierzchnia konstrukcyjna, a druga powierzchnia no sna (4) jest pod k atem do niej, jako powierzchnia podtrzymuj aca elementy scienne, nak lada si e doln a zewn etrzn a warstw e (11) na powierzchni e no sn a (3) tak, aby przylega la do powierzchni no snej (4), przy czym warstwa zewn etrzna (11) mo ze nale ze c do jednego lub wi ecej produkowanych elementów sciennych i mo ze mie c co najmniej jedno wyci ecie, w które wprowadza si e elemen- ty dystansowe i/lub elementy ochronne (49) do elementów okiennych, drzwiowych lub innych otworów, przy czym te elementy dystansowe i/lub elementy ochronne wchodz a w przestrze n przeznaczon a na warstw e po sredni a (12), uk lada si e wewn etrzne elementy instalacji (14, 15, 16) i elementy dystansowe (17) na wewn etrznej stronie ze- wn etrznej warstwy (11), pozostawiaj ac wewn etrzn a prze- strze n woln a dla betonu (13) oraz dostarcza si e warstw e pokryciow a (13), …………. PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób i urządzenie do wytwarzania elementów ściennych, element szalunkowy i element ścienny.

Wynalazek dotyczy sposobu wytwarzania dużych elementów ściennych przeznaczonych do stosowania jako elementy konstrukcyjne do budynków, zwłaszcza budynków niskoenergetycznych, a ponadto urządzenia do realizacji tego sposobu, a także elementu szalunkowego do stosowania w tym sposobie oraz dużych elementów ściennych wytwarzanych według tego sposobu, zwłaszcza izolowanych termicznie elementów ściennych.

Znane są sposoby i urządzenie do wytwarzania elementów ściennych do budynków. Odpowiednie urządzenie opisano, na przykład, w WO 96/24476. Jest to stół osadzony w płaszczyźnie poziomej przeznaczony do wytwarzania elementów ściennych. Na wspomnianym stole znajduje się z zasady szalowanie lub koryto odlewnicze, w którym moż na wytwarzać element ś cienny. Na powierzchni takich stołów znajduje się na ogół miejsce tylko na jeden element ścienny w każdym przypadku ze względu na ich duży format; odpowiednie elementy ścienne mogą mieć długość do 20 metrów i większą. Jeżeli jednak, jak realizowano to dotychczas, na poziomym stole są naturalnie wytwarzane nie tylko elementy szalunku, ale również ich betonowy rdzeń lub betonowa część elementu ściennego, to skuteczne wytwarzanie elementów ściennych jest możliwe tylko w przypadku stosowania szeregu stołów produkcyjnych do produkcji, zwłaszcza w celu rozłożenia czynności budowy elementu szalunku i utwardzania betonu. Ze względu na wspomniane już duże wymiary elementów ściennych masowa produkcja znormalizowanych elementów ściennych obejmuje głównie zapewnienie bardzo dużych hal produkcyjnych, w wyniku czego koszty produkcji rosną w stopniu, którego nie można zignorować.

W szwajcarskim patencie CH-A-441 096 ujawniono sposób i urz ądzenie do wytwarzania płytowych elementów betonowych, w którym leżącą poziomo skrzynię formującą wypełnia się betonem, następnie przemieszcza do położenia pionowego i ponownie wypełnia w celu uzyskania z obu stron gładkiej powierzchni. W celu usunięcia z formy lub szalunku, skrzynię formującą obraca się ponownie z powrotem do poł o ż enia poziomego.

W konkretnym przypadku tego urzą dzenia i tego sposobu pojawia się problem polegają cy na tym, że w trakcie procesu produkcji następuje często uszkodzenie elementów ściennych podczas ich wyjmowania z szalowania, co oznacza konieczność wykonania prac naprawczych, które również zwiększają koszty produkcji. Ponadto, w przypadku znanych urządzeń okazuje się, że trudno jest załadować wykonany element ścienny na odpowiedni transporter bez jego uszkodzenia. Trudność ta wynika między innymi z tego, że po dodaniu betonu waga gotowych elementów ściennych jest tak duża, że można je podnieść z poziomej płaszczyzny, bez uszkodzenia, tylko za pomocą bardzo złożonego mechanizmu podnoszącego.

Dlatego wynalazek koncentruje się na zapewnieniu sposobu i urządzenia znacznie zmniejszających nakłady na produkcję i koszty elementów ściennych.

Sposób wytwarzania elementów ściennych, w skład których wchodzą, co najmniej dwie warstwy, warstwa zewnętrzna i nośna lub pośrednia warstwa oraz wewnętrzne elementy instalacji, dla ścian wewnętrznych i zewnętrznych oraz dla podłóg budynków, według wynalazku charakteryzuje się tym, że przemieszcza się stół pochylny, posiadający dwie powierzchnie nośne ustawione pod kątem do siebie dla elementów ściennych, które będą produkowane, do położenia konstrukcyjnego, w którym jedna z powierzchni nośnych jest ustawiona poziomo jako powierzchnia konstrukcyjna, a druga powierzchnia nośna jest pod kątem do niej, jako powierzchnia podtrzymująca elementy ścienne, nakłada się dolną zewnętrzną warstwę na powierzchnię nośną tak, aby przylegała do powierzchni nośnej, przy czym warstwa zewnętrzna może należeć do jednego lub więcej produkowanych elementów ściennych i moż e mieć, co najmniej jedno wycięcie, w które wprowadza się elementy dystansowe i/lub elementy ochronne do elementów okiennych, drzwiowych lub innych otworów, przy czym te elementy dystansowe i/lub elementy ochronne wchodzą w przestrzeń przeznaczoną na warstwę pośrednią, układa się wewnętrzne elementy instalacji i elementy dystansowe na wewnętrznej stronie zewnętrznej warstwy, pozostawiając wewnętrzną przestrzeń wolną dla betonu oraz dostarcza się oraz warstwę pokryciową, ogranicza się przestrzeń wewnętrzną pomiędzy zewnętrzną warstwą i warstwą pokryciową za pomocą odpowiednich elementów szalunkowych na wąskich bokach, które rozciągają się prostopadle do powierzchni nośnej, przy czym warstwa pokryciowa stanowi albo drugą warstwę zewnętrzną dla dolnej warstwy produkowanych elementów ściennych i wtedy elementy ścienne mają w zasadzie konstrukcję

PL 193 778 B1 trzywarstwową, albo warstwa pokryciowa należy już do drugiej warstwy produkowanych elementów ściennych i wtedy dolne elementy ścienne mają konstrukcję dwuwarstwową, buduje się drugą warstwę elementów ściennych na dolnej warstwie elementów ściennych tak, jak opisano dla dolnej warstwy oraz kontynuuje się ten sposób podczas budowy dalszych warstw elementów ściennych aż do utworzenia stosu, po czym pokrywa się górną warstwę elementów ściennych płytą dociskową, którą dociska się w kierunku powierzchni nośnej siłą dociskającą i mocuje się do stołu obrotowego przy ściskaniu stosu, obraca się stół pochylny o 90° tak, że otwarte wąskie boki są skierowane ku górze, z dostępem do odpowiednich przestrzeni wewnętrznych, wypełnia się przestrzenie wewnę trzne w odpowiednich warstwach elementów ściennych z góry płynnym betonem, a po stwardnieniu betonu, zdejmuje się płytę dociskową z jej położenia dociskowego i podnosi się pojedynczo elementy ścienne i transportuje z dala od powierzchni noś nej.

Korzystnie elementy dystansowe układa się za pomocą spoiwa pomiędzy elementem dystansowym i odpowiednią warstwą zewnętrzną.

Korzystnie na stos wywiera się siłę ściskającą, która jest wystarczająca do zaciśnięcia elementów dystansowych pomiędzy ich zewnętrzną warstwą a warstwą pokryciową.

Korzystnie warstwy elementów ściennych oddziela się od siebie w stosie za pomocą folii rozdzielających.

Korzystnie, w co najmniej niektórych warstwach stosuje się jako zewnętrzną warstwę grubą płytę piankową.

Korzystnie, jako warstwę zewnętrzną od wnętrza budynku w każdym elemencie ściennym stosuje się cienką warstwę okładzinową.

Korzystnie każdą warstwę konstruuje się w sposób przekładkowy z dwiema warstwami zewnętrznymi i warstwą pośrednią.

Korzystnie stosuje się wypełniacze przestrzeni do wykonania stosu w postaci równoległościanu. Korzystnie elementy szalunku, które mają leżeć w sąsiedztwie zewnętrznej powierzchni stosu chroni się przed ciepłem za pomocą dopasowanych bloków piankowych.

Urządzenie do wytwarzania elementów ściennych, według wynalazku charakteryzuje się tym, że zawiera stół pochylny z powierzchniami nośnymi ustawionymi pod kątem do siebie, z których jedna powierzchnia stanowi powierzchnię konstrukcyjną, a druga powierzchnia stanowi powierzchnię podtrzymującą elementy ścienne, urządzenie obrotowe do przemieszczania stołu pochylnego do położenia konstrukcyjnego, w którym powierzchnia konstrukcyjna jest pozioma, oraz do położenia odlewania i wyładunku, w którym powierzchnia konstrukcyjna jest pionowa, oraz płytę dociskową do połączenia jednego lub kilku elementów ściennych ustawionych w stosie za pomocą ściskania.

Korzystnie kąt pomiędzy powierzchniami nośnymi jest kątem prostym.

Korzystnie stół pochylny ma nieruchomą ścianę końcową, która jest prostopadła do powierzchni nośnej i powierzchni nośnej.

Korzystnie stosuje się w nim dodatkową zdejmowaną ścianę końcową, którą można montować na stole pochylnym równolegle do nieruchomej ściany końcowej.

Korzystnie urządzenie obrotowe jest osadzone na urządzeniu podnoszącym.

Korzystnie stół pochylny jest zawieszony w środku ciężkości na urządzeniu trzymającym. Korzystnie urządzenie obrotowe zawiera półokrągły element obrotowy i hydrauliczny tłok obrotowy.

Korzystnie stół pochylny jest zawieszony obrotowo w obszarze gniazdowym.

Korzystnie powierzchnie nośne mogą być używane naprzemian, jako powierzchnia konstrukcyjna albo jako powierzchnia podtrzymująca elementy ścienne.

Korzystnie w skład powierzchni nośnych wchodzą sztywno przyspawane kątowe profile dźwigarowe.

Korzystnie profile wzmacniające są połączone z profilami dźwigarowymi.

Korzystnie płyta dociskowa podtrzymuje elementy ścienne ułożone w stosie na powierzchni konstrukcyjnej przy ciśnieniu naciskowym wynoszącym, korzystnie, 1,5 t/m².

Korzystnie urządzenie zawiera zespół nośny do podtrzymywania stołu pochylnego.

Korzystnie w skład zespołu nośnego, korzystnie wchodzą trzy dwuteowe dźwigary, które mają odchylenie w pionie zasadniczo poniżej 9 mm.

Korzystnie powierzchnie nośne mają długość 12 m do 14 m, a korzystnie co najwyżej długość

m.

PL 193 778 B1

Element szalunkowy do ograniczenia przestrzeni wewnętrznej pomiędzy warstwą zewnętrzną i warstwą pokryciową elementu ściennego, według wynalazku charakteryzuje się tym, że w jego skład wchodzi rura z podłużnymi żebrami i poprzecznymi szczelinami, które są rozmieszczone w określonym położeniu kątowym względem osi rury, przy czym poprzeczne szczeliny są wykonane w określonych odstępach w celu trzymania zbrojenia łączącego, wchodzącego częściowo w przestrzeń wewnętrzną do wypełniania betonem w warstwie elementu ściennego oraz, poza przestrzenią wewnętrzną, mają kształt pętli w celu utworzenia ucha.

Korzystnie element zawiera pręt centrujący, który służy do przepychania przez środek rury i ucha w zbrojeniu łączą cym i który ma być wycentrowany.

Korzystnie na pręcie centrującym znajdują się ucha stopujące, które są rozmieszczone tak, żeby dalej trzymały zbrojenie łączące.

Element ścienny w skład, którego wchodzą co najmniej dwie warstwy, warstwa zewnętrzna i warstwa noś na oraz wewnę trzne elementy instalacji, wedł ug wynalazku charakteryzuje się tym, ż e zawiera pętle łączące z podgiętymi uchami rozmieszczone wzdłuż linii biegnącej wzdłuż powierzchni bocznej elementu ściennego, a podgięte ucha można podnosić wyginając je do góry w celu połączenia ze ścianą poprzeczną.

Element ścienny w skład, którego wchodzą co najmniej dwie warstwy, warstwa zewnętrzna i warstwa noś na oraz wewnę trzne elementy instalacji, wedł ug wynalazku charakteryzuje się tym, że warstwę nośną elementów ściennych wytwarza się na ogół ze skosem, natomiast warstwę zewnętrzną bez skośnej kieszeni, przy czym trzeba użyć wypełniacza na zewnętrznym narożu budynku w celu wytworzenia brakującej kieszeni.

W szczególności, zapewniono stół pochylny wykonany w postaci duż ego kąta, którego jedno ramię wewnętrzne jest używane do budowy stosu elementów ściennych. Stos pochyla się na wewnętrznej stronie drugiego ramienia i jest zamknięty i ściśnięty za pomocą pokrywy lub płyty dociskowej. Obracając stół pochylny o 90°, poprzednio poziome elementy ścienne są ustawiane pionowo, a przestrzenie wewnę trzne są wypełniane betonem, w wyniku czego, po utwardzeniu betonu powstaje szereg dużych elementów ściennych stojących jeden za drugim, które można używać na ściany zewnętrzne i wewnętrzne oraz na podłogi budynków.

Korzystnie, w rozwoju wynalazku, stół pochylny jest osadzony obrotowo w urządzeniu trzymającym. W szczególności, w celu realizacji ruchu pochylnego względem powierzchni nośnej, okazało się bardzo korzystne w urządzeniu według wynalazku, jeżeli obrotowe zawieszenie lub osadzenie znajduje się w przybliżeniu w środku ciężkości stołu pochylnego. W ten sposób można uniknąć niepożądanych momentów skrętnych, co może doprowadzić do destabilizacji stołu pochylnego i dlatego trzeba je skompensować. Ponadto taki montaż w środku ciężkości umożliwia przemieszczanie urządzenia pochylnego w różne położenia pochylone bez znaczącego nakładu sił. W tym celu, konieczne jest tylko stosunkowo małej mocy urządzenie pochylające tak, żeby, pomimo wysokich obciążeń, możliwe również było jego obracanie ręczne. Obsługa ręczna może być zwłaszcza realizowana w tym przypadku, w którym wystąpią uszkodzenia w sterowanym za pomocą silnika urządzeniu pochylającym.

Na powierzchni budowlanej wytwarza się szereg elementów ściennych w stosie jeden nad drugim tak, że każdy wykonany poprzednio element ścienny jest używany jako powierzchnia robocza do produkcji następnego elementu ściennego. W związku z tym, podczas budowy elementów ściennych, zmienia się w każdym przypadku wysokość robocza dla osób pracujących na tych elementach ściennych. W celu skorygowania tej zmiany wysokości podczas procesu produkcji, na stole pochylnym znajduje się urządzenie podnoszące za pomocą, którego możliwe jest podnoszenie i opuszczanie, ale również trzymanie na wyznaczonej wysokości. Ponadto, na stole pochylnym według wynalazku obrócony element ścienny może być opuszczony do gniazda, które zostanie jeszcze opisane dalej, i wypełnianie elementu ściennego betonem może być zrealizowane bezpośrednio z otworu wylotowego pojazdu-betoniarki, bez konieczności stosowania w tym procesie jakichkolwiek pomp. Korzystnie, urządzenie podnoszące chwyta również stół pochylny w środku ciężkości, co umożliwia uniknięcie występowania w tym przypadku sił bocznych.

W procesie dalszego rozwoju wynalazku, urządzenie według wynalazku ma ponadto wspomniany powyżej obszar gniazdowy do wprowadzania urządzenia nośnego. Obszar gniazdowy jest w zasadzie uż ywany do opuszczania stoł u pochylnego w trakcie produkcji stosu elementów ś ciennych. Możliwość opuszczania ułatwia przystosowanie stołu pochylnego do wysokości roboczej bez konieczności stosowania w tym celu rusztowań, które są wątpliwe pod względem bezpieczeństwa. Stwierdzono ponadto, że korzystne jest jeżeli część operacji obracania stołu pochylnego jest

PL 193 778 B1 realizowana wewnątrz gniazda. W wyniku tego można znacznie zmniejszyć ryzyko występujące podczas pochylania obciążonych powierzchni nośnych, na przykład w przypadku osób pracujących przy produkcji elementów ściennych. Ponadto, jak łatwo można się zorientować, oznacza to dalsze zaoszczędzenie miejsca w procesie produkcji elementów ściennych, ponieważ nie ma już potrzeby zajmowania podczas czynności przechylania stosunkowo dużych obszarów.

W celu eliminacji konieczności konfigurowania zbyt duż ych obszarów gniazdowych okazało się w praktyce korzystne, po wykonaniu stosu elementów ściennych, synchroniczne przeprowadzenie czynności obracania i wyjmowania stosu z gniazda.

W tym przypadku, w zależ noś ci od głębokoś ci obszaru gniazdowego, szerokość gniazda moż e być ograniczona do w przybliżeniu obszaru diagonalnego względem poprzecznej powierzchni końcowej stołu pochylnego.

Wykazano ponadto w praktyce, że, zwłaszcza podczas suszenia betonu elementów ściennych, konieczny jest wysoki stopień planarności powierzchni, na której są podtrzymywane elementy ścienne podczas suszenia w celu zapobiegnięcia ewentualnym zniekształceniom tych elementów ściennych. Dlatego w skład urządzenia według wynalazku wchodzi również specyficzna podpora, uzależniona od wielkości wytwarzanych elementów ściennych, która korzystnie, jest osadzona na dnie obszaru gniazdowego. Wypróbowano i przebadano zwłaszcza dźwigary dwuteowe biegnące wzdłuż całej długości elementów ściennych, które w urządzeniu według wynalazku, mają odchylenie w kierunku pionowym w przybliżeniu poniżej 9 mm. W celu uzyskania w przybliżeniu optymalnego montażu obciążonego stołu pochylnego okazało się korzystne równoległe rozmieszczenie, co najmniej trzech dwuteowych dźwigarów pod powierzchnią konstrukcyjną lub powierzchniami nośnymi. W celu równomiernego obciążenia dźwigarów, jeden umieszcza się pod kątem stołu pochylnego, drugi centralnie, a trzeci na końcu powierzchni konstrukcyjnej.

W przypadku stołu pochylnego według wynalazku, można stosować powierzchnie noś ne o wymiarach, korzystnie, do 22 m, tak, żeby zapewnić również wysoki stopień uniwersalności w produkcji długich elementów ściennych. Dlatego możliwe jest również, na przykład, stosowanie elementów ściennych na całej długości powierzchni nośnej w taki sposób, żeby długi bok gotowego elementu ściennego odpowiadał całej wysokości budynku, który ma być wzniesiony.

Uniwersalność urządzenia według wynalazku jest również większa w wyniku tego, że, jak widać, powierzchnie nośne tworzące stół pochylny można użyć, jako powierzchnię konstrukcyjną lub powierzchnię nośną elementu ściennego. Może to być korzystne zwłaszcza w przypadku, gdy architektura z góry zadanego obszaru roboczego narzuca jeden kierunek dostępu do stołu pochylnego. W tym przypadku stół pochylny składa się w zasadzie z trzech profili dźwigarowych, które są ze sobą połączone. Głównym elementem używanym do budowy stołu pochylnego jest w zasadzie profil dźwigarowy sztywno zespawany tak, żeby powstał kąt prosty, do którego swobodnych ramion można przymocować wzmocnione profile w celu ich przedłużenia. Przedłużone ramiona są następnie używane, jako powierzchnia nośna elementów ściennych, jakie mają być wytwarzane. Stół pochylny, w stanie zdemontowanym lub niezmontowanym można odpowiednio obciążyć i transportować w prosty sposób w konwencjonalnym odkrytym kontenerze. Ponadto używane profile dźwigarowe zapewniają stabilność wystarczającą do podtrzymania nawet najcięższych obciążeń.

Niezbędnym i wyraźnie widocznym następnym usprawnieniem wynalazku jest również to, że obejmuje on płytę dociskową, które można mocować do stołu pochylnego, i które umożliwia połączenie dociskowe pomiędzy stołem pochylnym, a jednym lub więcej elementem ściennym w stosie znajdującym się na powierzchni konstrukcyjnej. Takie połączenie dociskowe umożliwia, po pierwsze, mocowanie elementów ściennych do stołu pochylnego tak, żeby podczas obracania stołu pochylnego elementy ścienne były trzymane lub dociskane bocznie na powierzchniach nośnych, a po drugie, połączenie dociskowe służy do bocznego podtrzymywania szalowania elementów ściennych, ponieważ beton wchodzi w elementy ścienne, które zostały obrócone do pionu. W celu skompensowania ciśnienia, jakie jest wytwarzane na szalowaniu w wyniku wprowadzenia betonu do szalowania elementów ściennych, dowiedziono w praktyce, że istnieje możliwość zapewnienia w przybliżeniu, optymalnej planarności elementów ściennych pod warunkiem, że urządzenie pokryciowe jest wyposażone do wytwarzania ciśnienia około 1,5 t/m².

Stół pochylny umożliwia wytwarzanie ścian jednoosobowego mieszkania w jednej lub dwóch partiach.

Umożliwia to dawkowanie znacznej masy betonu z zastosowaniem konwencjonalnego utwardzania za pomocą pary wodnej podczas produkcji pojedynczych elementów ściennych, ponieważ

PL 193 778 B1 ciepło uwalniane podczas utwardzania wystarcza do uzyskania pożądanej podwyższonej temperatury utwardzania masy betonu. W celu uniknięcia spadku temperatury elementów ściennych stojących na krawędzi, elementy ścienne na ściany zewnętrzne budynku są skonstruowane tak, że ich gruba warstwa izolująca termicznie znajduje się na spodzie lub górze stosu, w wyniku czego unika się w ten sposób straty ciepła w tę stronę (podczas odlewania ścian stos jest obracany o 90°).

W nowoczesnym procesie produkcji dużych elementów ściennych wystę puje często taka sytuacja, że pożądane jest ich izolowanie termiczne za pomocą zewnętrznych lub przekładkowych warstw izolacyjnych. Specyficznie, te warstwy izolacji termicznej są często używane jako szalowanie do betonowego rdzenia dużych elementów ściennych przy użyciu odpowiednich elementów dystansowych z betonowych ż eber, które to elementy trzymają te warstwy we właściwej odległości od siebie jako ściany szalowania. Wytrzymałość warstw izolujących termicznie na ściskanie nie jest bardzo duża, z którego to wzglę du elementy dystansowe powinny mie ć duż e pole stycznoś ci ze swojej strony nośnej ku warstwom izolującym termicznie. Uzyskuje się to za pomocą uchwytowych elementów dystansowych, takich jak opisano w EP 0 299 353. Te elementy dystansowe z ich kołnierzowymi końcami są lekko wciskane w warstwy izolujące termicznie podczas ściskania stosu i w związku z tym są trzymane zaciskowo po obróceniu stosu o 90° i przemieszczeniu się szerokich powierzchni końcowych elementów dystansowych do położenia pionowego. W związku z tym nie ma potrzeby polegania na sile trzymającej spoiwa, które wprowadzono pomiędzy powierzchnię końcową elementu dystansowego a sąsiednią warstwę izolującą termicznie podczas budowy stosu, która służy do zapewniania dobrej przyczepności pomiędzy warstwą izolującą termicznie a warstwą betonu. Oznacza to, że podczas produkcji dużych elementów ściennych istnieje swoboda wyboru czy elementy ścienne mają być wykonane z dwóch czy trzech warstw.

Jednym z krytycznych punktów w budynkach jest łączenie ze sobą dużych elementów ściennych, tworzących ściany lub podłogi. Dużym elementom ściennym spotykającym się ze sobą w narożnikach nadaje się pewien skos, a ponadto pewną przestrzeń sprzęgową, która w każdym przypadku zawiera obniżenie biegnące podłużnie w skosie, w którą to przestrzeń sprzęgającą wchodzą pętle wzmacniające, i w tej przestrzeni sprzęgającej tworzą ucho, przez które można wepchnąć pręt sprzęgający ze stali konstrukcyjnej w celu połączenia ze sobą sąsiednich ścian lub podłóg. W trakcie wznoszenia budynku przestrzeń sprzęgająca jest wypełniana lanym betonem tak, że zbrojenie z jednego dużego elementu ściennego ciągnie się dalej, poprzez przestrzeń sprzęgającą, do zbrojenia innego dużego elementu ściennego. Wynalazek dotyczy również wytwarzania tych przestrzeni sprzęgających oraz wchodzących w nie pętli wzmacniających.

Oprócz łączenia elementów ściennych za pomocą skosów, istnieją również połączenia za pośrednictwem połączeń czołowych, to jest w ten sposób, że wąska strona elementu ściennego łączy się z szeroką stroną innego elementu ściennego i musi z nią być trwale połączona. W tym celu stosuje się również wypełnianie komory sprzęgającej lanym betonem, w której to komorze pętle zbrojeniowe są łączone ze sobą za pomocą poprzecznego pręta. W celu nie zakłócania produkcji elementów ściennych, pętle zbrojeniowe na szerokiej stronie elementu ściennego są obrócone do płaszczyzny elementu ściennego, to jest podczas produkcji elementów ściennych stosuje się wsporniki wzmacniające z podgię tymi pętlami lub uchami, i te podgięte części są ponownie wyginane do góry podczas wznoszenia budynku tak, że pętle lub ucha wystają z płaszczyzny szerokich boków elementów ściennych i mogą być sprzę gane z pętlami wzmacniającymi na wąskiej stronie sąsiednich elementów ściennych w wyniku poprzecznego przeciskania prę ta.

Przedmiot wynalazku w przykładach wykonania uwidoczniono na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia rzut perspektywiczny stosu elementów ściennych na stole pochylnym, fig. 2 - widok stosu dużych elementów ściennych z fig. 1 w kierunku wskazanym strzałką II, z położoną i naprężoną płytą dociskową, fig. 3 - szczegół w powiększeniu, częściowo w wyrwaniu, fig. 4 - przekrój przez element ścienny wzdłuż podgiętej pętli wzmacniającej, fig. 5 - widok stosu dużych elementów ściennych ze stołem pochylnym obróconym w celu odlewania elementów ściennych, fig. 6 - schematyczny widok z boku urządzenia według wynalazku, w którym stół pochylny jest zawieszony w urzą dzeniu trzymającym usytuowanym w gnieździe, fig. 7 - schematyczny widok z boku urządzenia według wynalazku ze stołem pochylnym pokazanym w różnych położeniach obróconych.

Na figurze 1 pokazano stół pochylny 1, zbudowany z szeregu zespawanych ze sobą profilowanych dźwigarów 2, do których są przyspawane blachy pokrywające ramiona w celu utworzenia powierzchni nośnych 3 i 4. W skład stołu pochylnego 1 wchodzi nieruchoma ściana końcowa 5 i nastę pna ściana koń cowa 6, która moż e być przemieszczana równolegle do ś ciany końcowej 5

PL 193 778 B1 z przodu stołu pochylnego 1. Ponadto zapewnia się płytę dociskową 7 tak, że z elementów ściennych 3, 4, 5, 6 i 7 można utworzyć skrzynię, której bok 8 jest otwarty. W skład stołu pochylnego 1 wchodzą cylindry hydrauliczne (nie pokazane na fig. 1) tak, że może on przyjąć w przybliżeniu dwa położenia, a mianowicie położenie konstrukcyjne pokazane na fig. 1, w którym powierzchnia nośna 3, określana jako powierzchnia konstrukcyjna, jest pozioma, oraz położenie odlewania i podtrzymywania elementów ściennych (fig. 5), w którym powierzchnia nośna 4 jest pozioma, a powierzchnia nośna 3 jest ustawiona pionowo.

Stół pochylny 1 może również zawierać hydrauliczne urządzenia podnoszące i opuszczające w celu odpowiedniego ustalenia wysokoś ci roboczej podczas budowy stosu du ż ych elementów ś ciennych widocznego na fig. 1. Alternatywnie, istnieje możliwość zastosowania regulowanej w pionie platformy roboczej ułatwiającej pracownikom budowę stosu 10.

Podczas budowy stosu 10 najpierw na powierzchnię nośną 3 kładzie się sztywny panel piankowy jako zewnętrzną warstwę 11 elementu ściany dolnej, przy czym odpowiednie wąskie boki panela opierają się na powierzchniach 4 i 5. Jeżeli element ścienny, który ma być wytwarzany, jest mniejszy niż długość stołu 1, to odpowiednio, układa się więcej paneli piankowych jeden przy drugim, tworząc w ten sposób zewnę trzne warstwy 11 szeregu elementów ściennych. W sztywnej panelowej piankowej zewnętrznej warstwie 11 znajduje się jedno lub więcej zagłębień, w które wchodzą elementy dystansowe i/lub elementy ochronne do elementów okiennych, drzwiowych lub innych otworów, i które również wchodzą w znajdującą się powyżej warstwę pośrednią 12. Warstwa pośrednia 12 przyjmuje wypełnienie betonowe i dlatego jest również określana warstwą nośną.

Uprzednio umieszcza się tam wewnętrzne elementy instalacyjne. Takie wewnętrzne elementy instalacji obejmują zbrojenie 14 (fig. 2), instalacje 15 grzejne lub chłodzące, puste rury 16 i, w razie potrzeby, rurociągi i kable. Wewnętrzne elementy instalacji obejmują również elementy dystansowe 17, które określają grubość warstwy pośredniej 12. Preferowane są kształty uchwytowe z kołnierzowymi lub tarczowymi końcami 18 oraz trzonkowe lub żebrowe części łączące 19. Te elementy dystansowe nakłada się na odpowiedni sztywny panel piankowy zewnętrznej warstwy 11 w szczelinach w zbrojeniu 14 z umieszczonym mię dzy nimi spoiwem, i tworzy się siatkę , która zostawia odpowiednio dużo wolnego miejsca pomiędzy żebrami 19 na inne wewnętrzne elementy złączne 15, 16.

Warstwa pośrednia 12 jest zamknięta od góry warstwą pokryciową 13 i z boku za pomocą podłużnego elementu szalunkowego 20, który służy do wytwarzania odpowiedniej powierzchni łączącej odpowiedniego elementu ściennego. W przykładzie wykonania pokazanym na fig. 3, element szalunkowy 20 tworzy szalunkowa rura 21, w której znajduje się rząd poprzecznych szczelin 22 i przyspawane podłużne żebra 23 w celu zbudowania rury szalunkowej 21 we właściwym położeniu kątowym 15 względem warstwy 12. Rura szalunkowa 21 widoczna na fig. 3 jest wyrównana tak, aby utworzyć skos na wąskim boku warstwy pośredniej 12. W skład elementu szalunkowego 20 wchodzi również pręt centrujący 24 z pokrywą zamykającą 25 i uchami stopującymi 26, które są przyspawane w regularnych odstępach wzdłuż pręta 24. Ucha stopujące 26, razem z poprzecznymi szczelinami 22, służą do układania zbrojeń łączących, które są tu utworzone jako pętle 27 ze stali konstrukcyjnej. Pętle 27 mają haczyki 28 i w obszarze rury 21, w każdym przypadku tworzą ucha 29. Po przepchnięciu pętli 27 przez poprzeczne szczeliny 22, szczeliny te są zamknięte taśmami przylepnymi w celu zapobiegania wnikania w nie betonu. Rząd takich pętli 27 musi być zmontowany wzdłuż wąskiego boku elementu ściennego, który ma być wykonany, oraz istnieje możliwość użycia elementu szalunkowego 20 do oddzielania wąskich boków dwóch sąsiednich paneli w tej samej warstwie tak, żeby pętle 27 znalazły się naprzeciwko podobnych pętli na drugim boku i zachodziły zakładkowo na swoje oczka. Pomimo takiej sytuacji, istnieje możliwość zmontowania lub zdemontowania pręta centrującego 24 w wyniku ruchu wkręcającego, przy czym pręt centrujący 24 w każdym przypadku jest obracany o 180° i następnie nieco przesuwany osiowo.

Kolejną pętlową część zbrojeniową pokazano na fig. 3, która to część, w położeniu stołu zgodnie z fig. 5, wystaje do góry poza kontur elementu ściennego i służy jako ucho nośne 30 do podnoszenia gotowego elementu ściennego po odlaniu i utwardzeniu. Na każdym produkowanym elemencie ściennym znajdują się, co najmniej dwa takie ucha nośne 30 rozmieszczone w równych odstępach od obliczeniowej linii środków ciężkości elementu ściennego. W ten sposób istnieje możliwość podnoszenia lub opuszczania gotowego elementu ściennego bez pochylania za pomocą belki nośnej, którą manewruje się za pomocą dźwigu.

Na figurze 4 pokazano następną pętlę lub strzemiączkową część zbrojeniową w postaci stalowej pętli 31, która ma haczyki końcowe 32 i podgięte ucho 33. Haczyki są zahaczane w zbrojeniu 14 tak,

PL 193 778 B1 że podgięte ucho 33 wchodzi w warstwę pokryciową 13. Warstwa pokryciowa 13 składa się, na przykład, z płyty wiórowej (płyta Heraklita), która pokrywa warstwę pośrednią 12 i ma wycięcie 34 dla umieszczenia podgiętego ucha 33.

W warstwie pośredniej 12 znajduje się szereg takich podgiętych pętli 31 leżących wzdłuż linii, przeznaczonych do późniejszego łączenia ze ścianą poprzeczną. Podgięte ucha 33 są wyginane do góry za pomocą pręta dźwigniowego podczas wznoszenia budynku, a następnie wychodzą poza powierzchnię warstwy 13 tak, żeby można było przepychać pręt zbrojeniowy przez te podgięte ucha 33 i ucha 29 w ś cianie poprzecznej w celu zapewnienia kompozytu zbrojeniowego, wokół którego jest odlewany beton w celu zamknięcia szczelin pomiędzy dwiema krzyżującymi się ze sobą ścianami.

Nawiązując ponownie do fig. 1, warstwy 11, 12 i 13 należą do jednej warstwy 41 elementu ściennego, którego ewentualną konstrukcję opisano. Następnie - stosując w razie potrzeby folię rozdzielającą - buduje się na warstwie 41 następną warstwę 42 na jeden lub więcej dużych elementów ściennych, które mają być wyprodukowane, i w ten sposób proces kontynuuje się za pomocą następnych warstw 43, 44, 45, 46, 47, 48. W warstwach 41, 42, 43, 44, jako warstwę zewnętrzną stosuje się grube sztywne panele piankowe, to jest ściany te są używane jako ściany zewnętrzne, natomiast warstwy 45 do 48 są przewidziane do produkcji ścian pośrednich. We wszystkich elementach ściennych mogą być wycięte otwory okienne lub drzwiowe, które wypełnia się elementem dystansowym wykonanym ze sztywnej pianki i/lub elementami ochronnymi do elementów okiennych lub drzwiowych. Widać, że można wstawiać całe okna lub tylko elementy ramowe i podobne, które podczas wylewania betonu podtrzymuje się i chroni za pomocą sztywnej pianki. Jeżeli, jak widać na fig. 1, warstwa górna nie jest kompletna, to stosuje się tam wypełniacz przestrzeni w celu zakończenia stosu. Poza tym, pokazany stos, ze ścianami zewnętrznymi u dołu i ścianami pośrednimi budynku u góry, nie jest obowiązkowy, natomiast często u góry stosu umieszcza się warstwy 43 i 44 w celu wykorzystania lepszych termicznych właściwości izolacyjnych sztywnych paneli piankowych na ściany zewnętrzne przed stratą ciepła podczas odlewania elementów ściennych. W tym samym celu, można stosować sztywne piankowe wypełniacze przestrzeni w postaci klina stanowiące części szalunku 20, uzyskując w ten sposób elementy ścienne z pełnym skosem w płaskich równoległościanach.

W przeciwieństwie do warstwy 12, warstwa 11 została skonstruowana bez skosu, to jest w miejscu spotkania się dwóch elementów ściennych ze sobą w narożniku budynku, pojawia się szczelina, która jest wypełniona odpowiednim wypełniaczem wykonanym ze sztywnej pianki. Zaletą opuszczenia klina ze sztywnej pianki w wąskim boku ścian zewnętrznych jest możliwość łatwiejszego budowania stosu na stole obrotowym.

Jednakże istnieje również możliwość użycia w elementach ściennych ciągłego skosu, ale wtedy konieczne jest użycie kąta dopełniającego, jako wypełniacza przestrzeni, w celu uzyskania warstw z pionowymi powierzchniami koń cowymi, gdzie każ da ze wspomnianych warstw stanowi pł aski równoległościan.

Po zakończeniu stosu, w zależności od sytuacji, ściana końcowa 6 jest dalej umieszczana przed ścianami ramieniowymi 3, 9, po czym na stosie 10 jest umieszczana płyta dociskowa 7, oraz, za pomocą tej płyty dociskowej 7, działa się na stos siłą ściskającą, trzymając go w tym stanie za pomocą opasek 50, jak pokazano na fig. 2 i 5. Płytę dociskową 7 można dodatkowo przymocować na stole obrotowym 7 za pomocą śrub 51, które pokazano schematycznie. W ten sposób wokół stosu 10 jest formowana skrzynia otwarta z boku 8.

Po sprasowaniu elementów ściennych w stosie 10 ze sobą, stół jest obracany o 90° i przemieszczany do położenia odlewniczego, jak pokazano na fig. 5. Następnie do skrzyni tej wlewa się za pomocą węża 55 beton. Beton wpływa w szczeliny lub przestrzenie wewnętrzne w warstwach 41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48 elementów ściennych, które są teraz pionowe, i wypełnia je ku górze, przy czym istnieje możliwość wspomagania ucieczki pęcherzyków powietrza poprzez potrząsanie stołem. Po utwardzeniu się betonu po pewnym czasie, zdejmuje się płytę dociskową 7, po czym istnieje możliwość odtransportowania pojedynczych dużych elementów ściennych za pomocą belki nośnej i dźwigu, zawieszonych na linach przechodzących przez ucha nośne 30 w celu symetrycznego uniesienia pojedynczych elementów ściennych. W ten sam sposób istnieje możliwość opuszczania elementów ściennych z dokładnością milimetrową bez przechylania, co ma duże znaczenie podczas wznoszenia budynku.

Na figurze 6 pokazano rzut z boku urządzenia według wynalazku, w którym stół pochylny 1 jest zawieszony obrotowo w obszarze gniazdowym 71 i urządzeniu trzymającym 60. Obszar roboczy 72, to jest obszar, na którym pracownicy wytwarzają elementy ścienne w stosie utworzonym na powierzchni

PL 193 778 B1 roboczej stołu pochylnego, znajduje się, w zależności od potrzeby, z prawej lub lewej strony nad gniazdem. Widać wyraźnie, że na obu końcach stołu pochylnego znajduje się odpowiednie zawieszenie do powierzchni nośnych 3 i 4. W skład samego stołu pochylnego 1 wchodzą dwie powierzchnie nośne 3 i 4 które są ustawione tak, że tworzą kąt prosty. W tym przypadku element bazowy 2a stołu pochylnego 1 składa się z dwóch profilowanych dźwigarów, które są sztywno przyspawane do siebie w taki sposób, ż eby tworzył y ką t prosty. W trakcie budowy stoł u pochylnego 1, w celu przedł u ż enia wolnych ramion, mocuje się do nich wzmocnione profilowane dźwigary 2b, na przykład techniką spawania, w wyniku czego powstają w ten sposób powierzchnie nośne 3, 4. Dwie powierzchnie nośne 3, 4 mają w przybliż eniu te same wymiary i, w zależności od położ enia, to jest poziomego lub pionowego, można je użyć jako powierzchnię konstrukcyjną, albo jako powierzchnię podtrzymującą ściany, w wyniku czego, z punktu widzenia koń ca pokazanego urzą dzenia, istnieje moż liwość umieszczenia elementów ściennych na nich zarówno z prawej, jak i z lewej strony. Opisany stół pochylny 1 jest obrotowo zawieszony i zamontowany na końcach, jak widać na fig. 1, na teleskopowym tłoku 63, który jest prowadzony wewnątrz wału prowadzącego 62. To osadzenie sprzęga się za pośrednictwem profilowanych rozpórek 65 z prostokątnym elementem bazowym 2a stołu pochylnego 1 w celu jego statycznego zamocowania w ten sposób. W tym przykładzie wykonania, na płytach końcowych 5 (fig. 1) przymocowanych do przedniego i tylnego boku znajdują się dodatkowo przyspawane profile wzmacniające. Za pomocą opisanego powyżej urządzenia podnoszącego 68, stół pochylny, a zwłaszcza odpowiednia powierzchnia robocza, mogą być odpowiednio przystosowane do określonej wysokości odpowiedniej do układania elementów ściennych. Oznacza to możliwość odpowiedniego przystosowywania wysokości roboczej stołu pochylnego 1 obsługiwanego przez pracowników w miarę wzrostu stosu elementów ściennych na powierzchni roboczej. Odpowiednia nowa powierzchnia robocza jest w tym przypadku wyznaczona przez górną stronę, wykonanego przedtem elementu ściennego. Stwierdzono, że w zasadzie optymalna wysokość robocza wynosi 0,9 m. Osadzenie urządzenia obrotowego 67 do obracania stołu pochylnego na teleskopowym tłoku 63 urządzenia podnoszącego 68 według wynalazku jest w tym przypadku takie, że stół pochylny 1 jest w zasadzie, zawieszony w środku ciężkości 64 i dlatego jego obciążenie w zasadzie spoczywa na urządzeniu podnoszącym 68, wskutek czego w zasadzie nie występują siły boczne wywołane niezamierzonymi momentami skrętnymi. Według fig. 1, wał prowadzący 62 stanowi część urządzenia trzymającego 60 zawierającego szereg rozpórek podtrzymujących 61 wzmacniających się wzajemnie, i za pomocą których wał prowadzący 62 jest osadzony statycznie.

Ponadto na figurze 6 przedstawiono urządzenie obrotowe 67 do obracania stołu pochylnego, na przykład do położenia odlewania. W skład tego urządzenia wchodzi, między innymi, półokrągły element obrotowy 69, który jest przymocowany do końca stołu pochylnego 1, i którego środek stanowi podporę w środku ciężkości 64 na teleskopowym tłoku 63. Na element obrotowy 69 działa, z jednej strony, hydrauliczny tłok obrotowy 68a, który podczas ruchu posuwisto-zwrotnego, to jest podczas wydłużania lub chowania się cylindra, jest prowadzony za pomocą elementu obrotowego 69. Równocześnie punkt działania 66 tłoka 68a na element obrotowy 69 przechodzi wzdłuż kołowej drogi lub części kołowej drogi, która jest wstępnie wyznaczona przez promień elementu obrotowego 69, za pomocą, którego stół pochylny 1, przymocowany do elementu obrotowego 69, jest obracany wokół znajdującego się w środku ciężkości 64 podparcia.

Zaleta obracania się lub wahania stołu pochylnego 1 wokół środka ciężkości 64 polega na tym, że do jego obracania nie są potrzebne skomplikowane urządzenia hydrauliczne, nawet kiedy na stole pochylnym 1 znajdują się ciężkie ładunki, ponieważ nie ma potrzeby kompensowania w zasadzie żadnych niepożądanych momentów oraz, w pewnych okolicznościach, możliwe jest nawet ręczne obracanie powierzchni nośnych.

Ponadto w skład przykładu wykonania z fig. 6 wchodzi zespół nośny 70 wykonany z trzech dwuteowych dźwigarów umieszczonych równolegle, które w aktualnym przypadku, podtrzymują powierzchnię nośną 3, jako powierzchnię roboczą. Dwuteowe dźwigary są umieszczone dokładnie w taki sposób, żeby, na długości 24 m miały odchylenie pionowe tylko 9 mm. Odchylenie to mieści się z dużym zapasem w tolerancjach, jakie muszą być spełnione podczas wznoszenia budynków. Zespół nośny stosuje się zwłaszcza, kiedy nowe elementy ścienne odlewane z betonu i umieszczone w położeniu na krawędzi, muszą być montowane i podtrzymywane w położeniu spoczynkowym podczas procesu suszenia, w celu eliminacji możliwości zwichrowania się elementów ściennych. Ponadto dźwigary teowe rozmieszcza się w taki sposób, żeby jeden z tych dźwigarów teowych zawsze leżał wzdłuż kąta prostego stołu pochylnego, a drugi znajdował się w miejscu połączenia prostokątnego profilu 2a

PL 193 778 B1 z przedłużeniem ramienia 2b, a ostatni z dź wigarów teowych zawsze znajdował się na końcu powierzchni nośnej lub powierzchni konstrukcyjnej 3. Takie rozmieszczenie daje w przybliżeniu optymalne rozmieszczenie ładunków.

Na figurze 7 przedstawiono podobnie rzut z boku przykładu wykonania opisanego już powyżej, przy czym na fig. 7 pokazano również inne położenia pochylone 1a do 1d stołu pochylnego 1. Według fig. 7, stół pochylny 1 kończy obrót w kierunku przeciwnym do zegarowego wewnątrz gniazda tak, że powierzchnia robocza 3, znajdująca się początkowo w poziomie, po obrocie znajdzie się w pionie. Wyraźnie można zauważyć, że urządzenie obrotowe 67 jest zdolne nie tylko do pochylania powierzchni nośnych o kąt 90° w z góry zadany sposób, ale również, że stół pochylny 1 jest również zdolny, w wyniku działania urządzenia obrotowego 67, do przyjmowania różnych położeń pochylonych. Ten ruch obrotowy może odbywać się całkowicie w części obszaru gniazdowego 71, jak pokazano na fig. 7, i jak już wspomniano. Jednakże pokazano również, że korzystne jest podnoszenie stołu pochylnego 1 z obszaru gniazdowego 71 podczas synchronicznego ruchu obrotowego i ruchu podnoszącego. Wyjmując stół pochylny w ten sposób, po pierwsze istnieje możliwość utrzymywania stosunkowo wąskiego obszaru gniazdowego z zachowaniem zalet bezpieczeństwa i również oszczędności miejsca na urządzenie stołu pochylnego, który można opuszczać w obszarze gniazdowym. Obszar gniazdowy 71 w przedstawionym przykładzie wykonania ma szerokość 5,3 m i głębokość 3,1 m. Są to te wymiary, które okazały się korzystne, zwłaszcza podczas opisanego powyżej synchronicznego ruchu obrotowego i podnoszącego poza obszar gniazdowy. Ponadto możliwość opuszczenia elementów ściennych wykonanych na stole pochylnym ma tę zaletę, że elementy te, opuszczone do położenia na krawędzi, można opuścić w obszar gniazdowy 71 przed ich wypełnieniem betonem, oraz istnieje możliwość wprowadzania betonu w szalunek elementu ściennego bezpośrednio z konwencjonalnego pojazdu betoniarki lub podobnej instalacji, bez stosowania pomp.

Na figurach 6 i 7 nie pokazano płyty dociskowej 1 (fig. 2 i 7), która za pomocą połączenia dociskowego z powierzchnią roboczą stołu pochylnego 1, trzyma elementy ścienne na powierzchni roboczej. Jest to konieczne, po pierwsze do trzymania elementów ściennych ułożonych w stosie na powierzchni roboczej podczas obracania stołu pochylnego 1 lub powierzchni roboczej z położenia poziomego do pionowego, a po drugie, w celu podtrzymywania, podczas wypełniania elementów ściennych betonem w położeniu pionowym, szalunku elementu ściennego, na który beton wywiera bardzo wysokie ciśnienie. W tym przypadku, pokrywa powinna wytrzymać ciśnienie około 1,5 t/m².

Claims (29)

1. Sposób wytwarzania elementów ściennych, w skład których wchodzą co najmniej dwie warstwy, warstwa zewnętrzna i nośna lub pośrednia warstwa oraz wewnętrzne elementy instalacji, dla ścian wewnętrznych i zewnętrznych oraz dla podłóg budynków, znamienny tym, że przemieszcza się stół pochylny (1), posiadający dwie powierzchnie nośne (3, 4) ustawione pod kątem do siebie dla elementów ściennych, które będą produkowane, do położenia konstrukcyjnego, w którym jedna z powierzchni nośnych (3) jest ustawiona poziomo jako powierzchnia konstrukcyjna, a druga powierzchnia nośna (4) jest pod kątem do niej, jako powierzchnia podtrzymująca elementy ścienne, nakłada się dolną zewnętrzną warstwę (11) na powierzchnię nośną (3) tak, aby przylegała do powierzchni nośnej (4), przy czym warstwa zewnętrzna (11) może należeć do jednego lub więcej produkowanych elementów ściennych i może mieć co najmniej jedno wycięcie, w które wprowadza się elementy dystansowe i/lub elementy ochronne (49) do elementów okiennych, drzwiowych lub innych otworów, przy czym te elementy dystansowe i/lub elementy ochronne wchodzą w przestrzeń przeznaczoną na warstwę pośrednią (12), układa się wewnętrzne elementy instalacji (14, 15, 16) i elementy dystansowe (17) na wewnętrznej stronie zewnętrznej warstwy (11), pozostawiając wewnętrzną przestrzeń wolną dla betonu (13) oraz dostarcza się warstwę pokryciową (13), ogranicza się przestrzeń wewnętrzną pomiędzy zewnętrzną warstwą (11) i warstwą pokryciową (13) za pomocą odpowiednich elementów szalunkowych (20) na wąskich bokach, które rozciągają się prostopadle do powierzchni nośnej (4), przy czym warstwa pokryciowa (13) stanowi albo drugą warstwę zewnętrzną dla dolnej warstwy (41) produkowanych elementów ściennych i wtedy elementy ścienne mają w zasadzie konstrukcję trzywarstwową, albo warstwa pokryciowa (13) należy już do drugiej warstwy (42) produkowanych elementów ściennych i wtedy dolne elementy ścienne mają konstrukcję dwuwarstwową, buduje się drugą warstwę (42) elementów ściennych na dolnej warstwie (41) elementów ściennych tak, jak opisano dla dolnej warPL 193 778 B1 stwy (41) oraz kontynuuje się ten sposób podczas budowy dalszych warstw (43, 44, 45, 46, 47, 48) elementów ściennych aż do utworzenia stosu (10), po czym pokrywa się górną warstwę (48) elementów ściennych płytą dociskową (7), którą dociska się w kierunku powierzchni nośnej (3) siłą dociskającą i mocuje się do stołu obrotowego (1) przy ściskaniu stosu (10), obraca się stół pochylny (1) o 90° tak, że otwarte wąskie boki są skierowane ku górze, z dostępem do odpowiednich przestrzeni wewnętrznych, wypełnia się przestrzenie wewnętrzne w odpowiednich warstwach (41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48) elementów ściennych z góry płynnym betonem, a po stwardnieniu betonu, zdejmuje się płytę dociskową (7) z jej położenia dociskowego i podnosi się pojedynczo elementy ścienne i transportuje z dala od powierzchni nośnej (4).

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że elementy dystansowe (17) układa się za pomocą spoiwa pomiędzy elementem dystansowym (17) i odpowiednią warstwą zewnętrzną.

3. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, ż e na stos (10) wywiera się siłę ściskającą, która jest wystarczająca do zaciśnięcia elementów dystansowych (17) pomiędzy ich zewnętrzną warstwą (11) a warstwą pokryciową (13).

4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ż e warstwy (41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48) elementów ściennych oddziela się od siebie w stosie (10) za pomocą folii rozdzielających.

5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w co najmniej niektórych warstwach (41, 42, 43, 44) stosuje się jako zewnętrzną warstwę (11) grubą płytę piankową.

6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że jako warstwę zewnętrzną od wnętrza budynku w każdym elemencie ściennym stosuje się cienką warstwę okładzinową.

7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że każdą warstwę (41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48) konstruuje się w sposób przekładkowy z dwiema warstwami zewnętrznymi (11, 13) i warstwą pośrednią (12).

8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się wypełniacze przestrzeni do wykonania stosu (10) w postaci równoległościanu.

9. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ż e elementy szalunku, które mają leżeć w sąsiedztwie zewnętrznej powierzchni stosu (10) chroni się przed ciepłem za pomocą dopasowanych bloków piankowych.

10. Urządzenie do wytwarzania elementów ściennych, znamienne tym, że zawiera stół pochylny (1) z powierzchniami nośnymi (2, 3) ustawionymi pod kątem do siebie, z których jedna powierzchnia stanowi powierzchnię konstrukcyjną, a druga powierzchnia stanowi powierzchnię podtrzymującą elementy ścienne, urządzenie obrotowe (67) do przemieszczania stołu pochylnego (1) do położenia konstrukcyjnego, w którym powierzchnia konstrukcyjna jest pozioma, oraz do położenia odlewania i wyładunku, w którym powierzchnia konstrukcyjna jest pionowa, oraz płytę dociskową (7) do połączenia jednego lub kilku elementów ściennych ustawionych w stosie (10) za pomocą ściskania.

11. Urządzenie według zastrz. 10, znamienne tym, że kąt pomiędzy powierzchniami nośnymi (3, 4) jest kątem prostym.

12. Urządzenie według zastrz. 10 albo 11, znamienne tym, że stół pochylny (1) ma nieruchomą ścianę końcową (5), która jest prostopadła do powierzchni nośnej (3) i powierzchni nośnej (4).

13. Urządzenie według zastrz. 12, znamienne tym, że stosuje się w nim dodatkową zdejmowaną ścianę końcową (5), którą można montować na stole pochylnym (1) równolegle do nieruchomej ściany końcowej (5).

14. Urządzenie według zastrz. 10, znamienne tym, że urządzenie obrotowe (67) jest osadzone na urządzeniu podnoszącym (68).

15. Urządzenie według zastrz. 10, znamienne tym, że stół pochylny (1) jest zawieszony w środku ciężkości (64) na urzą dzeniu trzymającym (60).

16. Urządzenie zastrz. 10, znamienne tym, że urządzenie obrotowe (67) zawiera półokrągły element obrotowy (69) i hydrauliczny tłok obrotowy (68a).

17. Urządzenie według zastrz. 10, znamienne tym, że stół pochylny (1) jest zawieszony obrotowo w obszarze gniazdowym (71).

18. Urządzenie według zastrz. 10, znamienne tym, że powierzchnie nośne (3, 4) mogą być używane na przemian, jako powierzchnia konstrukcyjna albo jako powierzchnia podtrzymująca elementy ścienne.

19. Urządzenie według zastrz. 10, znamienne tym, że w skład powierzchni nośnych (3, 4) wchodzą sztywno przyspawane kątowe profile dźwigarowe.

PL 193 778 B1

20. Urządzenie według zastrz. 10, znamienne tym, że profile wzmacniające są połączone z profilami dźwigarowymi.

21. Urządzenie według zastrz. 10, znamienne tym, że płyta dociskowa (7) podtrzymuje elementy ścienne ułożone w stosie (10) na powierzchni konstrukcyjnej przy ciśnieniu naciskowym wynoszącym, korzystnie, 1,5 t/m².

22. Urządzenie według zastrz. 10, znamienne tym, że zawiera zespół nośny (70) do podtrzymywania stołu pochylnego (1).

23. Urządzenie według zastrz. 22, znamienne tym, że, w skład zespołu nośnego (70) korzystnie wchodzą trzy dwuteowe dźwigary, które mają odchylenie w pionie zasadniczo poniżej 9 mm.

24. Urządzenie według zastrz. 10, znamienne tym, że, powierzchnie nośne (3, 4) korzystnie mają długość 12 m do 14 m, a korzystnie co najwyżej długość 22 m.

25. Element szalunkowy do ograniczenia przestrzeni wewnętrznej pomiędzy warstwą zewnętrzną, i warstwą pokryciową elementu ściennego, znamienny tym, że w jego skład wchodzi rura (21) z podłużnymi żebrami (23) i poprzecznymi szczelinami (22), które są rozmieszczone w określonym położeniu kątowym względem osi rury (21), przy czym poprzeczne szczeliny (22) są wykonane w okreś lonych odstępach w celu trzymania zbrojenia łączącego (27) wchodzącego częściowo w przestrzeń wewnętrzną do wypełniania betonem w warstwie elementu ściennego oraz, poza przestrzenią wewnętrzną, mają kształt pętli w celu utworzenia ucha (29).

26. Element według zastrz. 25, znamienny tym, że zawiera pręt centrujący (24), który służy do przepychania przez środek rury (21) i ucha (29) w zbrojeniu łączącym (27) i który ma być wycentrowany.

27. Element według zastrz. 26, znamienny tym, że na pręcie centrującym (24) znajdują się ucha stopujące (26), które są rozmieszczone tak, żeby dalej trzymały zbrojenie łączące (27).

28. Element ścienny, w skład którego wchodzą, co najmniej dwie warstwy, warstwa zewnętrzna i warstwa nośna oraz wewnę trzne elementy instalacji, znamienny tym, że zawiera pętle łączące (31) z podgię tymi uchami (33) rozmieszczone wzdłuż linii biegnącej wzdłuż powierzchni bocznej elementu ściennego.

29. Element ścienny, w skład którego wchodzą, co najmniej dwie warstwy, warstwa zewnętrzna i warstwa nośna oraz wewnętrzne elementy instalacji, znamienny tym, że warstwę nośną (12) elementów ściennych wytwarza się na ogół ze skosem, natomiast warstwę zewnętrzną (11) bez skośnej kieszeni.