PL193941B3 - Sześciokątna płyta nawierzchniowa - Google Patents

Abstract

Sześciokątna płyta nawierzchniowa, której boki są naprzemiennie zaopatrzone w górny, oraz w dolny element połączeniowy, przy czym po połączeniu płyt, dolny element połączeniowy jednej płyty współpracuje z przykrywającym go górnym elementem połączeniowym sąsiedniej płyty, a ponadto, płyta jest wyposażona w znajdujący się na jej obrzeżu skierowany do dołu kołnierz, oraz w znajdujący się w jej środku otwór, który ma kształt stożka ściętego zwężającego się w kierunku do dołu, zaś ograniczająca go ścianka wystaje poza dolną powierzchnię czołową obwodowego kołnierza płyty nawierzchniowej, oraz jest ewentualnie zaopatrzona na powierzchni zewnętrznej w pierścieniowy występ, przy czym dolna powierzchnia płyty nawierzchniowej jest zaopatrzona w stożkowe, względnie graniastosłupowe wgłębienia o niewielkiej głębokości i dużym kącie rozwarcia, natomiast układ zaczepowy płyty nawierzchniowej składa się naprzemian z wystających z jej boków górnych występów zakładkowych wystających poza obwodowy kołnierz, oraz z dolnych występów zakładkowych, utworzonych przez zmniejszenie grubości obrzeża części boku płyty, przy czym każdy górny i dolny występ zakładkowy jest zaopatrzony przynajmniej w jeden otwór przelotowy według patentu nr 192 487, znamienna tym, że górne występy zakładkowe (102) w postaci wpustów są zaopatrzone w górne otwory zaczepowe (105), natomiast dolne występy zakładkowe (103) - w odpowiadające im kształtem pionowe występy zaczepowe (106), które wchodzą w otwory

Description

Przedmiotem niniejszego patentu dodatkowego jest sześciokątna płyta nawierzchniowa według patentu nr 192 487, której boki są naprzemiennie zaopatrzone w górny, oraz w dolny element połączeniowy, przy czym po połączeniu płyt, dolny element połączeniowy jednej płyty współpracuje z przykrywającym go górnym elementem połączeniowym sąsiedniej płyty, a ponadto, płyta jest wyposażona w znajdujący się na jej obrzeżu skierowany do dołu kołnierz, oraz w znajdujący się w jej środku otwór.

Ze stanu techniki znane są różne rozwiązania konstrukcyjne płyt nawierzchniowych z tworzywa sztucznego, przystosowanych głównie do ściśle określonych zastosowań.

Na przykład, z niemieckiego opisu patentowego nr DE 196 40 128 znana jest wykładzina podłogowa złożona z prostokątnych płytek z tworzywa sztucznego, których boki mają zmniejszoną grubość. Płytki mają na swych przeciwległych bokach zagłębienia i występy, które podczas łączenia współpracują odpowiednio z występami i zagłębieniami sąsiednich płyt. Przeciwległe boki płytek zaopatrzone są ponadto w nieprzelotowe otwory, w których osadzone są kołki zapobiegające bocznemu przemieszczaniu się łączonych płytek. Płytki nie są mocowane do podłoża, na którym są układane.

Tego typu wykładzina podłogowa stosowana jest w zakładach przemysłowych.

Z niemieckiego wzoru użytkowego nr DE 94 07 901 znana jest sześciokątna płyta nawierzchniowa, których boki zaopatrzone są w hakowe występy, współpracujące z występami sąsiednich płyt. Płyta ma również nieprzelotowe otwory, w których osadzone są kołki z łbami przeciwpoślizgowymi, wykonane z tworzywa sztucznego. Dolna powierzchnia płyty wyposażona jest w układ promieniowych żeber wzmacniających.

Chociaż opisane powyżej płyty przystosowane są konstrukcyjnie do ściśle określonych zastosowań, jak przemysłowych, albo tymczasowych ścieżek pieszych, to nie mogą być one zastosowane do ułożenia na dowolnym podłożu, na przykład piaszczystym, miękkim, lub pochylonym, oraz jednocześnie przenosić dużych obciążeń, jak tych pochodzących od pojazdów samochodowych.

Dalsze badania, zwłaszcza wytrzymałościowe sześciokątnych płyt nawierzchniowych według patentu nr 192 467 z uwzględnieniem zastosowania do ich wykonania różnych tworzyw sztucznych, doprowadziły do istotnych udoskonaleń w konstrukcji i doborze najkorzystniejszych materiałów na płyty.

Istotą patentu dodatkowego jest sześciokątna płyta nawierzchniowa według patentu nr. 192 487, której boki są naprzemiennie zaopatrzone w górny, oraz w dolny element połączeniowy, przy czym po połączeniu płyt, dolny element połączeniowy jednej płyty współpracuje z przykrywającym go górnym elementem połączeniowym sąsiedniej płyty, a ponadto, płyta jest wyposażona w znajdujący się na jej obrzeżu skierowany do dołu kołnierz, oraz w znajdujący się w jej środku otwór. Środkowy otwór ma kształt stożka ściętego zwężającego się w kierunku do dołu, zaś ograniczająca go ścianka wystaje poza dolną powierzchnię czołową obwodowego kołnierza płyty nawierzchniowej, oraz jest ewentualnie zaopatrzona na powierzchni zewnętrznej w pierścieniowy występ, przy czym dolna powierzchnia płyty nawierzchniowej jest zaopatrzona w stożkowe, względnie graniastosłupowe wgłębienia o niewielkiej głębokości i dużym kącie rozwarcia, natomiast układ zaczepowy płyty nawierzchniowej składa się naprzemian z wystających z jej boków górnych występów zakładkowych wystających poza obwodowy kołnierz, oraz z dolnych występów zakładkowych, utworzonych przez zmniejszenie grubości obrzeża części boku płyty, przy czym każdy górny i dolny występ zakładkowy jest zaopatrzony przynajmniej w jeden otwór przelotowy.

Płyta nawierzchniowa według niniejszego patentu dodatkowego charakteryzuje się tym, że górne występy zakładkowe w postaci wpustów są zaopatrzone w górne otwory zaczepowe, natomiast dolne występy zakładkowe -w odpowiadające im kształtem pionowe występy zaczepowe, które wchodzą w otwory zaczepowe górnych występów zakładkowych sąsiedniej płyty nawierzchniowej, przy czym między górnymi otworami zaczepowymi znajduje się górny otwór mocujący na kołek, natomiast między pionowymi występami zaczepowymi - dolny otwór mocujący na kołek.

Górne występy zakładkowe są korzystnie zaopatrzone w dwa górne otwory zaczepowe, natomiast dolne występy zakładkowe -w dwa pionowe występy zaczepowe.

Górny otwór mocujący jest korzystnie otworem kształtowym, który rozszerza się stożkowo do góry i na niewielkiej wysokości do dołu, natomiast dolny otwór mocujący jest cylindryczny, o średnicy nieznacznie mniejszej od największej średnicy górnego otworu mocującego.

We współosiowych kształtowych otworach mocujących dwóch sąsiednich płyt nawierzchniowych jest osadzony kołek mocujący stanowiący korzystnie spinkę złożoną ze stożkowego łba, który

PL 193 941 B1 wchodzi w sposób dopasowany w górną stożkową część górnego otworu mocującego, oraz z wystających z łba sprężystych ramion zakończonych główkami, które po złączeniu płyt opierają się o dolną krawędź dolnego występu zakładkowego. Liczba sprężystych ramion spinki wynosi od dwóch do sześciu, korzystnie cztery.

Spinka jest w pobliżu łba zaopatrzona w obwodowy rowek na wywleczkę. Górny otwór mocujący jest przy tym zaopatrzony z boku w wąską szczelinę na wywleczkę.

Płyta jest korzystnie zaopatrzona w dodatkowy otwór mocujący, znajdujący się w pobliżu dolnego występu zakładkowego. W tym otworze mocującym i we współosiowym z nim otworem mocującym listwy wykończeniowej nałożonej na brzeg płyty, jest osadzona spinka, która ma korzystnie taką samą konstrukcję jak spinka łączące ze sobą sąsiednie płyty, lecz większą długość.

Listwa wykończeniowa jest zaopatrzona w kilka, rozmieszczonych na jej długości otworów mocujących mających korzystnie identyczną konstrukcję jak górne otwory mocujące górnych występów zakładkowych. Listwa wykończeniowa jest wyposażona na swym podłużnym boku w zachodzący na bok płyty kołnierz o zaokrąglonym narożu, oraz mająca ścięty przeciwległy podłużny bok, który stanowi łagodne przejście między górną powierzchnią płyty nawierzchniowej, a górną powierzchnią listwy.

Otwór środkowy płyty jest korzystnie zaopatrzony u góry w płytkie wybranie stolikowe, zaś u dołu - w węższą wnękę w kształcie ściętego stożka, która jest połączona z wybraniem stolikowym wąskim kanałem.

Średnica zewnętrzna ścianki bocznej otworu środkowego odpowiada korzystnie w przybliżeniu średnicy wybrania stolikowego.

Korzystnym jest, jeżeli przejście między ścianką boczną otworu środkowego oraz kołnierzem obwodowym, a dolną powierzchnią płyty ma charakter powierzchni zaokrąglonej.

Płyta jest korzystnie zaopatrzona w dobrze widoczny znacznik, na przykład w postaci płytkiego rowka, biegnący między jej przeciwległymi narożami.

Płyta jest na swej górnej powierzchni, korzystnie w pobliżu górnego występu zakładkowego, zaopatrzona w unikalny numer identyfikacyjny.

Płyta jest na spodzie zaopatrzona korzystnie przynajmniej w jeden układ otworów o głębokości mniejszej od grubości płyty.

Układ otworów znajduje się na ściance bocznej otworu środkowego, lub na tych częściach kołnierza obwodowego, z których wystają dolne występy zakładkowe.

Płyta jest korzystnie wykonana z polipropylenu w ilości od 25% do 75% wagowych, oraz z polietylenu w ilości od 75% do 25% wagowych.

Płyta zawiera korzystnie modyfikator właściwości mechanicznych w ilości od 5% do 60% wagowych w stosunku do łącznej masy polipropylenu i polietylenu. Modyfikatorem właściwości mechanicznych jest kreda, talk, lub włókna szklane. Najkorzystniejszy skład płyty to 50% wagowych polipropylenu, 50% wagowych polietylenu, oraz 20% wagowych kredy w stosunku do łącznej masy polipropylenu i polietylenu.

Udoskonalona konstrukcja sześciokątnej płyty nawierzchniowej, oraz jej skład zapewniają przenoszenie bardzo dużych obciążeń w szerokim zakresie temperatur jej pracy (od -30°C do +60°C). Nawierzchnia drogowa wykonana z płyt może być układana na dowolnym podłożu, bez potrzeby specjalnego przygotowania. Specjalna konstrukcja spinek łączących ze sobą płyty, a także wywleczki do usuwania spinek, zapewniają łatwy montaż i demontaż nawierzchni drogowej. Płyta jest lekka i łatwa w produkcji, a ponadto zaopatrzona w unikalny numer identyfikacyjny, która pozwala na utrzymanie kontroli nad dystrybucją płyt, a także, łącznie z konstrukcją zaczepu za pomocą spinek, skutecznie chroni płyty przed kradzieżą. Odpowiednia konstrukcja listwy wykończeniowej umożliwia bardzo korzystne i bezpieczne wykończenie brzegów nawierzchni drogowej wykonanej z płyt.

Tworzywo sztuczne, z których jest wykonana płyta pozwala zagospodarować odpady z tworzywa sztucznego, co łącznie z możliwością ponownego przerobu zużytej płyty eliminuje zanieczyszczenie środowiska.

Płyty nawierzchniowe według wynalazku wykazują wysoką odporność na działanie kwasów, zasad, soli, oraz rozpuszczalników organicznych.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie rozwiązania konstrukcyjnego na rysunku, na którym fig. 1A przedstawia sześciokątną płytę nawierzchniową z tworzywa sztucznego, w widoku z góry, fig. 1B - tę samą płytę w widoku z dołu, fig. 1C i D - płytę według fig. 1B z układem otworów, w widoku z dołu, fig. 2 - tę samą płytę w przekroju wzdłuż linii A-A na fig. 1A, fig. 3 - tę samą płytę w przekroju wzdłuż linii B-B na fig. 1A, fig. 4A - tę samą płytę w przekroju wzdłuż linii C-C na fig. 1A,

PL 193 941 B1 fig. 4B - tę samą płytę w przekroju D-D na fig. 1A, fig. 5A - spinkę do łączenia płyt nawierzchniowych, w widoku z boku, fig. 5B - spinkę do łączenia listwy wykończeniowej do płyt nawierzchniowych, w widoku z boku, fig. 6 - schemat połączenia dwóch sąsiednich płyt za pomocą spinki według fig. 5A, fig. 7 - wywleczkę do usuwania spinki z zaczepu według fig. 5, w widoku z boku, fig. 8 - fragment płyty z listwą wykończeniową, w widoku z boku z częściowym przekrojem, a fig. 9 - fragment nawierzchni drogowej wykonanej z sześciokątnych płyt nawierzchniowych, w widoku z góry.

Przedstawiona na fig. 1 do 4 sześciokątna płyta nawierzchniowa 100 według wynalazku jest wyposażona w układ zaczepowy na zakładki i kołki mocujące. Płyta nawierzchniowa jest wyposażona w skierowany do dołu kołnierz obwodowy 101, w górny występ zakładkowy 102, mający postać wpustu utworzonego przez zmniejszenie grubości kołnierza obwodowego 101, oraz w dolny występ zakładkowy 103, wystający poza obrys sześciokątnego obrysu płyty 100. Występy zakładkowe 102 i 103 są rozmieszczone naprzemian na bokach sześciokątnej płyty nawierzchniowej 100.

Górna powierzchnia górnego występu zakładkowego 102 leży w jednej płaszczyźnie z górną powierzchnią 104 płyty nawierzchniowej 100, natomiast dolna powierzchnia dolnego występu zakładkowego 103 - w jednej płaszczyźnie z dolną powierzchnią kołnierza 101. W rozwiązaniu wedługpatentu nr 192 487, występy zakładkowe są zaopatrzone od jednego do czterech otworów mocujących na kołki, które mocują ze sobą sąsiednie płyty nawierzchniowe, a korzystnie w dwa takie otwory. Badania wytrzymałościowe wykazały jednak, że przy modyfikacji konstrukcji zaczepu płyty możliwe jest przenoszenie znacznie większych obciążeń przez nawierzchnię ułożoną z płyt według wynalazku. Konstrukcja zaczepu płyty według wynalazku polega na tym, że w górnych występach zakładkowych 102 utworzono dodatkowe górne otwory zaczepowe 105, korzystnie owalne, natomiast na dolnych występach zakładkowych 103 - odpowiadające im kształtem pionowe występy zaczepowe 106, które wchodzą w otwory zaczepowe 105 górnych występów zakładkowych 102 sąsiedniej płyty nawierzchniowej 100. Dzięki temu zredukowana została liczba otworów mocujących 107 i 108 na kołki odpowiednio w górnych i dolnych występach zakładkowych 102 i 103. W korzystnym rozwiązaniu według wynalazku zastosowano dwa otwory zaczepowe 105, a tym samym i dwa pionowe występy zaczepowe 106, przy czym między dwoma otworami zaczepowymi 105, oraz dwoma pionowymi występami zaczepowymi 106 znajduje się jeden otwór mocujący 107, 108 na kołki. Konstrukcja otworów mocujących 107 i kołka mocującego będzie omówiona szczegółowo w dalszej części opisu.

W tym rozwiązaniu płyty, szerokość kołnierza 101 jest około sześciokrotnie większa od szerokości kołnierza płyty według patentu nr 192 487.

Również konstrukcja otworu środkowego 109 uległa zasadniczej modyfikacji. W porównaniu do płyty nawierzchniowej według zgłoszenia patentu głównego, otwór środkowy 109 (fig. 2) ma u góry płytkie wybranie stolikowe 110, natomiast u dołu - węższą wnękę 111 w kształcie ściętego stożka, która jest połączona z wybraniem stolikowym 110 wąskim kanałem 112. Grubość ścianki bocznej 113 otworu środkowego 109 (fig. 2) jest znacznie większa niż w opisie patentowym nr 192 487, przez co wyeliminowany został pierścieniowy występ. Ścianka boczna 113 otworu środkowego 109, podobnie jak w opisie patentowym nr 192 487, wystaje poza dolną płaszczyznę utworzoną przez dolną powierzchnię obwodowego kołnierza 101 płyty nawierzchniowej 100. Średnica zewnętrzna ścianki bocznej 113 odpowiada w przybliżeniu średnicy wybrania stolikowego 110 otworu środkowego 109. Taka konstrukcja otworu środkowego 109 umożliwia składowanie płyt nawierzchniowych 100 jedna na drugiej, bez ryzyka przemieszczania się na boki.

Na powierzchni wybrania stolikowego 110 może być umieszczona nazwa producenta, lub inne oznaczenie. Płyta ma również fragment powierzchni, korzystnie na górnym występie zakładkowym 102, który jest przeznaczony do naniesienia unikalnego dla każdej płyty numeru identyfikacyjnego, który umożliwia utrzymanie kontroli nad dystrybucją płyt, oraz ich łatwą identyfikację w przypadku kradzieży.

W tym rozwiązaniu płyty nawierzchniowej 100, przejście między ścianką boczną 113 otworu środkowego 109 oraz kołnierzem obwodowym 101, a dolną powierzchnią 114 ma charakter powierzchni zaokrąglonej.

Płyta nawierzchniowa 100 jest ponadto zaopatrzona w dobrze widoczny znacznik 115 biegnący między jej przeciwległymi narożami. Znacznik 115 służy do łatwiejszego podzielenia płyty na dwie części i może mieć postać dowolnego oznaczenia, na przykład płytkiego rowka liniowego.

Płyta nawierzchniowa 100 (fig. 1C) może być na spodniej stronie zaopatrzona w wewnętrzny układ otworów 131, znajdujący na ściance bocznej 113 otworu środkowego 109, oraz w zewnętrzny układ otworów 132, znajdujący się na tych częściach kołnierza obwodowego 101, z których wystają dolne występy zakładkowe 103. Zamiast układu dużej liczby małych otworów 132 może być zastosoPL 193 941 B1 wany układ mniejszej liczby większych otworów 133 (fig. 1D). Głębokość otworów 131, 132 i 133 jest mniejsza od grubości płyty nawierzchniowej 100. Otwory 131, 132 i 133 mają na celu zmniejszenie ciężaru gotowej płyty nawierzchniowej 100 i przyspieszyć jej schnięcie po procesie formowania.

Figury 4A i 4B przedstawiają górny i dolny występ zakładkowy 102 i 103 w przekroju przez górny i dolny otwór mocujący 107 i 108 na kołek mocujący. Górny otwór mocujący 107 jest otworem kształtowym, który rozszerza się stożkowo do góry i na niewielkiej wysokości do dołu, natomiast dolny otwór mocujący 108 jest cylindryczny, o średnicy nieznacznie mniejszej od największej średnicy górnego otworu mocującego 107.

Do takiej konstrukcji współpracujących otworów mocujących 107 i 108 łączonych ze sobą płyt nawierzchniowych 100 opracowano specjalną konstrukcję spinki 116 (fig. 5A i 6) (pełniącej funkcję kołka mocującego płytę według patentu głównego), której górna powierzchnia leży w płaszczyźnie górnej powierzchni 104 płyty nawierzchniowej 100. Spinka 116 składa się ze stożkowego łba 117, który wchodzi w sposób dopasowany w górną stożkową część górnego otworu mocującego 107 górnego występu zakładkowego 102, oraz z wystających z łba 117 czterech sprężystych ramion 118 zakończonych główkami 119, które po złączeniu płyt opierają się o dolną krawędź dolnego występu zakładkowego 103. Liczba sprężystych ramion 118 wynosi od dwóch do sześciu, korzystnie cztery. Spinka 116 jest w pobliżu łba 117 zaopatrzona w obwodowy rowek 120, w który wchodzi końcówka, zaprojektowanej specjalnie do tego celu wywleczki 121 przedstawionej na fig. 7. Wywleczka 121 ma kształt wygiętego pręta z rękojeścią, zakończonego klinową i płaską końcówką. W celu uzyskania dostępu do obwodowego rowka 120 spinki 116, otwór mocujący 107 jest zaopatrzony z boku w wąską szczelinę 122 (fig. 1 i 7), w którą wchodzi płaska końcówka wywleczki 121.

Między spinką 116, a wewnętrzną powierzchnią otworów mocujących 107 i 108 jest utworzony niewielki luz, który umożliwia niewielkie przemieszczanie się złączonych płyt nawierzchniowych 100 pod obciążeniem, lub pod wpływem zmian temperatury.

Konstrukcja otworów mocujących 107 i 108 na spinki 116 łączące ze sobą płyty nawierzchniowe 100, a także specjalna konstrukcja spinki 116 i wywleczki 121, umożliwiają łatwe i mocne połączenie ze sobą sąsiednich płyt, których rozłączenie bez użycia narzędzia jest niemożliwe.

Do wykończenia brzegu nawierzchni drogowej ułożonej z płyt nawierzchniowych 100 według wynalazku została opracowana przedstawiona na fig. 8 listwa wykończeniowa 123, wyposażona na swym podłużnym boku w zachodzący na bok płyty kołnierz 124 o zaokrąglonym narożu, oraz mająca ścięty przeciwległy podłużny bok 125, który stanowi łagodne przejście między górną powierzchnią 104 płyty nawierzchniowej 100, a górną powierzchnią listwy 123. Listwa wykończeniowa 123 jest zaopatrzona w rozłożone na jej długości otwory mocujące 126, które po nałożeniu listwy 123 na brzeg ułożonej nawierzchni drogowej są współosiowe z dodatkowymi otworami mocującymi 128 znajdującymi się w pobliżu dolnego występu zakładkowego 103, oraz leżącymi w jednej linii z jego dolnym otworem mocującym 108 (fig. 1i 2). Przez te otwory mocujące 126 i 128 przechodzą spinki 127 według wynalazku, które mają taką samą konstrukcję jak spinki 116 łączące płyty, lecz większą długość.

Figura 9 przedstawia fragment gotowej nawierzchni drogowej 130 ułożonej z płyt nawierzchniowych 100 według wynalazku. Wolne miejsca na układanej nawierzchni drogowej 130 są uzupełniane połówkami płyt nawierzchniowych 100 rozciętych wzdłuż znacznika 115. Nawierzchnia drogowa 130 jest na bokach wykończona listwami wykończeniowymi 123, które są mocowane za pomocą spinek 127 według fig. 5B. Specjalna konstrukcja płyt nawierzchniowych 100 wykonanych w całości z tworzywa sztucznego, a zwłaszcza ich zaczepu i spinki mocującej, pozwala na przenoszenie przez nawierzchnię drogową 130 dużych obciążeń, pochodzących na przykład od samochodów ciężarowych, bez powodowania jakichkolwiek uszkodzeń poszczególnych płyt.

Użyte do wytwarzania płyt nawierzchniowych 100 tworzywo sztuczne może być w całości pozyskane z odpadów z tworzywa sztucznego, lub z recyklingu. Ponadto, zużyte płyty nawierzchniowe 100 mogą być ponownie poddane recyklingowi. Jest to niezwykle istotna dla ochrony środowiska cecha wynalazku, gdyż pozwala spożytkować odpadowe tworzywo sztuczne, które staje się coraz większym problemem ekologicznym, ze względu na bardzo długi czas rozkładu i zawarte w nim związki niebezpieczne dla środowiska.

Tworzywem sztucznym korzystnym do wytwarzania płyt nawierzchniowych 100, a także listew wykończeniowych 123 i spinek 116, 127 według wynalazku, jest kombinacja powszechnie występującego w materiałach odpadowych polietylenu (PE) i polipropylenu (PP). Jednak w celu dobrania najkorzystniejszego składu tych składników i ewentualnie modyfikatora, przeprowadzono szereg testów na wytrzymałość i odkształcenie próbek materiałów wytworzonych z różnej kombinacji składników.

PL 193 941 B1

Testom wytrzymałościowym poddano próbki materiału o różnej zawartości polietylenu (PE), polipropylenu (PP), oraz kredy (K). Testy te przeprowadzone zostały na maszynie wytrzymałościowej INSTRON dla trzech różnych temperatur: dwóch skrajnych (-30°C i +60°C), oraz pokojowej (+20°C). Testy wytrzymałościowe pozwoliły określić wydłużenie, wytrzymałość (Rm) i moduł sprężystości Younga (E) badanych materiałów, których wyniki są przedstawione w poniższej tabeli. Skład procentowy modyfikatora odnosi się do łącznej masy PP i PE (100% PP+PE).

Tempera tura [°C]	Wydłużenie [%]	Rm [MPa]	E [MPa]
średnie	zakres	średnie	zakres	średnie	zakres
100% PP + 0% PE
20	240		31.9	31.3-32.2	1738	1608-1826
60	300		21.5	21.4-21.6	935	866-1120
-30	1		49.1	48.0-50.1	3710	3275-4127
0% PP+100% PE
20	70		18.6	18.5-18.8	355	280-437
60	150		14.9	14.5-15.7	148	130-188
-30	240		21.8	21-22.2	1013	1000-1112
50% PP + 50% PE
20	9	0.2-17	27.0	22-28	1630	1300-1900
60	300	240-350	18.8	17-20	780	678-858
-30	2	1-3	31	30.1-31.6	3000	2800-3580
25% PP + 75% PE
20	6	2.2-11.2	14.6	14.5-14.7	690	620-765
60	80	1-173	8.9	7.3 -9.6	308	266-351
-30			17.9	17.7-18.1	1790	1680-1720
50% PP + 50% PE + 20% K
20	230		17.3	17.1-17.5	1102	1012-1179
60	300		12.1	11.9-12.3	547	509-643
-30 28		29.3	27-30.9	2600	2390-2905
50% PP + 50% PE + 40% K
20	300		14.65	14-15.3	1254	1259-1271
60	350		11.2	11.1-11.3	568	498-654
-30	26		27.9	26-29.3	2863	2400-3494
75% PP + 25% PE + 20% K
20	300		17.2	15.2-18.8	1384	1192-1595
60	400		12.7	12.0-13.3	658	534-776
-30	10		33.2	30.8-36.2	3860	3353-4398
25% PP + 75% PE + 20% K
20	130		14.8	14.7-14.9	724	652-805
60	200		11.8	11.6-11.9	290	250-358
-30	80		22.9	21 A -24.5	1687	1526-1817

PL 193 941 B1

Z przeprowadzonych badań wynika, że materiały zawierające PP, PE i kombinację PP+PE mają stosunkowo dużą wytrzymałość mechaniczną, lecz stosunkowo małą odkształcalność (wydłużenie). Modyfikacja tych tworzyw sztucznych kredą powoduje spadek wytrzymałości, ale również znaczny wzrost odkształcalności, co jest ważne przy dużych obciążeniach. Generalnie wszystkie przebadane materiały mogą być użyte do wytwarzania płyt nawierzchniowych według wynalazku, a wykonane płyty mogą przenosić duże, a nawet bardzo duże obciążenia, pochodzące od samochodów dostawczych i ciężarowych. Najbardziej optymalnym materiałem dla dużych obciążeń, różnego rodzaju podłoży, na którym ma być wykonana nawierzchnia drogowa z płyt, oraz dużych zmian temperatury, jest proporcja 1:1 PP + PE z 20% dodatkiem kredy. Zamiast kredy może być oczywiście użyty inny modyfikator właściwości mechanicznych, zwłaszcza talk i włókna szklane, w ilości od 5% do 60% w stosunku do łącznej masy PP i PE.

Oprócz korzystnych właściwości mechanicznych, przebadane materiały wykazują wysoką odporność na działanie kwasów, zasad, soli, oraz rozpuszczalników organicznych.

Claims (25)

1. Sześciokątna płyta nawierzchniowa, której boki są naprzemiennie zaopatrzone w górny, oraz w dolny element połączeniowy, przy czym po połączeniu płyt, dolny element połączeniowy jednej płyty współpracuje z przykrywającym go górnym elementem połączeniowym sąsiedniej płyty, a ponadto, płyta jest wyposażona w znajdujący się na jej obrzeżu skierowany do dołu kołnierz, oraz w znajdujący się w jej środku otwór, który ma kształt stożka ściętego zwężającego się w kierunku do dołu, zaś ograniczająca go ścianka wystaje poza dolną powierzchnię czołową obwodowego kołnierza płyty nawierzchniowej, oraz jest ewentualnie zaopatrzona na powierzchni zewnętrznej w pierścieniowy występ, przy czym dolna powierzchnia płyty nawierzchniowej jest zaopatrzona w stożkowe, względnie graniastosłupowe wgłębienia o niewielkiej głębokości i dużym kącie rozwarcia, natomiast układ zaczepowy płyty nawierzchniowej składa się naprzemian z wystających z jej boków górnych występów zakładkowych wystających poza obwodowy kołnierz, oraz z dolnych występów zakładkowych, utworzonych przez zmniejszenie grubości obrzeża części boku płyty, przy czym każdy górny i dolny występ zakładkowy jest zaopatrzony przynajmniej w jeden otwór przelotowy według patentu nr 192 487, znamienna tym, że górne występy zakładkowe (102) w postaci wpustów są zaopatrzone w górne otwory zaczepowe (105), natomiast dolne występy zakładkowe (103) - w odpowiadające im kształtem pionowe występy zaczepowe (106), które wchodzą w otwory zaczepowe (105) górnych występów zakładkowych (102) sąsiedniej płyty nawierzchniowej (100), przy czym między górnymi otworami zaczepowymi (105) znajduje się górny otwór mocujący (107) na kołek, natomiast między pionowymi występami zaczepowymi (106) - dolny otwór mocujący (108) na kołek.

2. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że górne występy zakładkowe (102) są zaopatrzone w dwa górne otwory zaczepowe (105), natomiast dolne występy zakładkowe (103) - w dwa pionowe występy zaczepowe (106).

3. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że górny otwór mocujący (107) jest otworem kształtowym, który rozszerza się stożkowo do góry i na niewielkiej wysokości do dołu, natomiast dolny otwór mocujący (108) jest cylindryczny, o średnicy nieznacznie mniejszej od największej średnicy górnego otworu mocującego (107).

4. Płyta według zastrz. 3, znamienna tym, że we współosiowych kształtowych otworach mocujących (107, 108) dwóch sąsiednich płyt nawierzchniowych (100) jest osadzony kołek mocujący stanowiący spinkę (116) złożoną ze stożkowego łba (117), który wchodzi w sposób dopasowany w górną stożkową część górnego otworu mocującego (107), oraz z wystających z łba (117) sprężystych ramion (118) zakończonych główkami (119), które po złączeniu płyt opierają się o dolną krawędź dolnego występu zakładkowego (103).

5. Płyta według zastrz. 4, znamienna tym, że liczba sprężystych ramion (118) spinki (116) wynosi od dwóch do sześciu, korzystnie cztery.

6. Płyta według zastrz. 5, znamienna tym, że spinka (116) jest w pobliżu łba (117) zaopatrzona w obwodowy rowek (120) na wywleczkę (121).

7. Płyta według zastrz. 4, znamienna tym, górny otwór mocujący (107) zaopatrzony jest z boku w wąską szczelinę (122) na wywleczkę (121).

PL 193 941 B1

8. Płyta według zaostrz. 1, znamienna tym, że jest zaopatrzona w dodatkowy otwór mocujący (128), znajdujący się w pobliżu dolnego występu zakładkowego (103).

9. Płyta według zastrz. 8, znamienna tym, że na obrzeże płyty jest nałożona listwa wykończeniowa (123), w której otworze mocującym (126), oraz we współosiowym z nim dodatkowym otworze mocującym (128) płyty, jest osadzona spinka (127), która ma korzystnie taką samą konstrukcję jak spinka (116) łączące ze sobą sąsiednie płyty (100), lecz o większej długości.

10. Płyta według zastrz. 9, znamienna tym, że listwa wykończeniowa (123) jest zaopatrzona w kilka, rozmieszczonych na jej długości otworów mocujących (126) mających identyczną konstrukcję jak górne otwory mocujące (107) górnych występów zakładkowych (102).

11. Płyta według zastrz. 9 albo 10, znamienna tym, że listwa wykończeniowa (123) jest wyposażona na swym podłużnym boku w zachodzący na bok płyty kołnierz (124) o zaokrąglonym narożu, oraz mająca ścięty przeciwległy podłużny bok (125), który stanowi łagodne przejście między górną powierzchnią (104) płyty nawierzchniowej (100), a górną powierzchnią listwy (123).

12. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że otwór środkowy (109) jest zaopatrzony u góry w płytkie wybranie stolikowe (110), zaś u dołu - w węższą wnękę (111) w kształcie ściętego stożka, która jest połączona z wybraniem stolikowym (110) wąskim kanałem (112).

13. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że średnica zewnętrzna ścianki bocznej (113) otworu środkowego (109) odpowiada w przybliżeniu średnicy wybrania stolikowego (110).

14. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że przejście między ścianką boczną (113) otworu środkowego (109) oraz kołnierzem obwodowym (101), a dolną powierzchnią (114) płyty ma charakter powierzchni zaokrąglonej.

15. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że zaopatrzona w dobrze widoczny znacznik (115) biegnący między jej przeciwległymi narożami, mający korzystnie postać płytkiego rowka.

16. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że jest na swej górnej powierzchni (104), korzystnie w pobliżu górnego występu zakładkowego (102), zaopatrzona w numer identyfikacyjny.

17. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że jest na spodzie zaopatrzona przynajmniej w jeden układ otworów (131, 132, 133) o głębokości mniejszej od grubości płyty.

18. Płyta według zastrz. 17, znamienna tym, że układ otworów (131) znajduje się na ściance bocznej (113) otworu środkowego (109).

19. Płyta według zastrz. 17, znamienna tym, że układ otworów (132, 133) znajduje się na tych częściach kołnierza obwodowego (101), z których wystają dolne występy zakładkowe (103).

20. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że jest wykonana z polipropylenu w ilości od 25% do 75% wagowych, oraz z polietylenu w ilości od 75% do 25% wagowych.

21. Płyta według zastrz. 20, znamienna tym, że zawiera modyfikator właściwości mechanicznych w ilości od 5% do 60% wagowych w stosunku do łącznej masy polipropylenu i polietylenu.

22. Płyta według zastrz. 21, znamienna tym, że modyfikatorem właściwości mechanicznych jest kreda.

23. Płyta według zastrz. 22, znamienna tym, że jest wykonana z polipropylenu w ilości od 50% wagowych, z polietylenu w ilości od 50%, oraz z kredy w ilości 20% wagowych w stosunku do łącznej masy polipropylenu i polietylenu.

24. Płyta według zastrz. 21, znamienna tym, że modyfikatorem właściwości mechanicznych jest talk.

25. Płyta według zastrz. 21, znamienna tym, że modyfikatorem właściwości mechanicznych są włókna szklane.