PL194442B1 - Zastosowanie przyżyciowego barwnika do ułatwieniazabiegów chirurgicznych usuwania zaćmy - Google Patents

Abstract

1. Zastosowanie co najmniej jednego barwnika, zdolnego do zabarwienia tkanki bez dyfundo- wania przez te tkanke, o wzorze (I) w którym R 1 i R 2 sa takimi samymi lub róznymi grupami naftylowymi ewentualnie podstawionymi przez jedna lub wiecej grup sulfonianowych, zas R 3 i R 4 dobiera sie niezaleznie od siebie z grupy, do której nalezy atom wodoru, grupa metylowa, etylowa, metoksylowa, aminowa, hydroksylowa i sulfonianowa, do wytwarzania kompozycji do barwienia przedniej torebki soczewki oka podczas prowadzenia kapsu- loreksji. PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Wynalazek należy do dziedziny chirurgii ocznej, w szczególności dotyczy zastosowania przyżyciowego barwnika do ułatwienia zabiegów chirurgicznych usuwania zaćmy.

W prawidłowym oku krystaliczna soczewka znajduje się za tęczówką i przed ciałkiem szklistym. Soczewka jest przejrzysta, dwuwypukła, odpowiada za około 20 dioptrii zbieżnej mocy refrakcyjnej oka i składa się z torebki, która zamyka i otacza soczewkę, to znaczy nabłonek soczewki, korę i jądro. Pierścień włókienek obwódki rzęskowej, rozciągający się od ciała rzęskowego do przedniej części torebki soczewki, utrzymuje soczewkę na jej miejscu w gałce ocznej.

Torebka jest sprężystą błoną podstawną z kolagenu typu IV, wytwarzaną przez komórki nabłonka soczewki. Grubość torebki wynosi od 4 do 24 mm, przy czym grubość wynosi około 14 mm w części przedniej, 24 mm w części równikowej i około 4 mm w części tylnej. Z uwagi na swą przejrzystość, i dlatego, że jej wskaźnik refrakcji niemal równy jest wskaźnikowi istoty soczewki, torebki soczewki nie można rozróżnić od istoty soczewki, o ile nie użyje się lampy szczelinowej przy dużym powiększeniu.

Istota soczewki może stawać się mniej przezroczysta, to znaczy może powstawać zaćma z powodu starzenia lub różnych chorób i stanów patologicznych oka i całego ustroju. Zajęte części istoty soczewki mogą być różne, w zależności od typu zaburzenia, w większości przypadków jednak dochodzi do zaburzenia optycznej i/lub refrakcyjnej czynności soczewki, przykładowo do zmniejszenia ostrości wzroku, zmniejszenia wrażliwości na kontrast, spadku akomodacji itp.

W celu odtworzenia szlaku optycznego można przeprowadzić zabieg usunięcia zaćmy w celu usunięcia nieprzejrzystej masy soczewki. Jakkolwiek znanych jest wiele technik zabiegu, pozatorebkowe techniki usunięcia zaćmy, technika Blumenthala i fakoemulsyfikacja są najczęściej stosowane. Przy wszystkich technikach otwiera się przednią komorę oka przez obwodowe nacięcie rogówki, rąbka rogówki lub twardówki, i usuwa się istotę soczewki, pozostawiając obwodowy brzeg przedniej torebki soczewki, jak również równikową i tylną część torebki na miejscu. Pusta torebka soczewki tworzy „worek”, który można zastosować do utrzymywania syntetycznego wewnątrzocznego wszczepu soczewkowego (IOL), tak że IOL znajduje się w „worku”.

Do otwierania przedniej torebki soczewki stosuje się różne techniki, to znaczy wycięcie części przedniej torebki soczewki, ewentualnie z zastosowaniem substancji lepkiej lub lepko-sprężystej, na przykład technikę otwieracza do konserw, technikę koperty, kapsulotomię i ciągłe okrężne rozerwanie torebki - kapsuloreksję. W celu uwidocznienia ubytku torebki w czasie otwierania torebki, stosuje się powszechnie czerwone odbicie z dna, współosiowe światło mikroskopu operacyjnego, które odbija się od tylnego bieguna oka. Przy braku odbicia z tyłu, na przykład w przypadku gęstej zaćmy, silnie zabarwionego dna lub połączenia tych dwóch stanów, często niemożliwe lub bardzo trudne jest rozróżnienie przedniej torebki od leżącej pod spodem tkanki soczewki.

Uwidocznienie ubytku w torebce przedniej w czasie otwarcia torebki soczewki jest ważnym etapem zabiegu chirurgicznego, ponieważ siły pociągania mechanicznego, które może wytrzymać torebka w czasie zabiegu, są różne w zależności od otwarcia torebki. Na przykład w fakoemulsyfikacji często dokonuje się ciągłej okrężnej kapsuloreksji, ponieważ okrężny kształt otwarcia torebki najlepiej wytrzymuje manipulacje chirurgiczne w obrębie torebki soczewki w czasie usuwania istoty soczewki. Niewłaściwe uwidocznienie przedniej torebki soczewki w czasie kapsuloreksji może odpowiadać za ryzyko powstania promieniowego rozdarcia ku lub poza równikiem torebki soczewki, i za związane z tym powikłania, takie jak wyciek szklistki lub wypadnięcie jądra.

Ponadto w późniejszej fazie zabiegu zewnętrzna granica otwarcia w przedniej torebce soczewki jest często trudna do uwidocznienia. W czasie usuwania istoty soczewki w fakoemulsyfikacji użyteczny czerwony odblask z dna jest niemal zawsze nieobecny, ponieważ tkanka soczewki staje się nieprzejrzysta. Jednakże w czasie fakoemulsyfikacji nadal ważne jest aby nie uszkodzić brzegu kapsuloreksji, tak aby zachować integralność torebki w czasie manipulacji chirurgicznych w obrębie torebki. Na przykład niezamierzone dotknięcie brzegu czubkiem narzędzia do fakoemulsyfikacji lub nadmierne wyprostowanie torebki w czasie dzielenia istoty soczewki może uszkodzić brzeg kapsuloreksji. Uszkodzenie brzegu może dawać większe ryzyko promieniowego rozdarcia ku równikowi i związanym z tym powikłaniom, szczególnie dlatego, że uszkodzenie brzegu kapsuloreksji może pozostać niezauważone w czasie zabiegu chirurgicznego.

W czasie wszczepiania IOL konieczne jest uwidocznienie torebki przedniej w celu umieszczenia części haptycznej IOL między przednią a tylną częścią torebki soczewki. W tej fazie zabiegu często

PL 194 442 B1 widoczny jest przedni brzeg torebki przy zastosowaniu czerwonego odbicia z dna. W celu ustalenia, czy część haptyczna (części haptyczne) znajdują się pod przednim brzegiem torebki, IOL manipuluje się w taki sposób, aby przemieszczenie brzegu torebki haptyczną lub optyczną częścią IOL wskazywało na pozycję IOL względem torebki. W przypadkach, w których nie ma użytecznego czerwonego odbicia z dna, jak to wspomniano powyżej, trudne staje się ustalenie pozycji IOL względem torebki.

I tak istnieje ryzyko, że IOL zostanie umieszczone w polu między tęczówką a przednią torebką soczewki, na przykład w bruździe rzęskowej. Nieprawidłowe umieszczenie IOL (ukształtowanego tak, aby pasować do „worka” torebki) może być powikłane przemieszczeniem IOL po zabiegu operacyjnym.

W liście do redakcji Journal of Cataract and refractive Surgery (Hoffer KJ, McFarland JE, „Intracameral subcapsular fluorescein staining for improved visualization during capsulorhexis in mature cataracts”, J.Cataract Refract Surg 1993;19:566), K.J. Hoffer i J.E. McFarland ustosunkowali się do powyższych problemów związanych ze słabą widocznością torebki przedniej w czasie wykonywania kapsuloreksji, zwłaszcza w obecności zaćmy dojrzałej. Sugerują oni, że problem można rozwiązać poprzez wstrzyknięcie roztworu fluoresceiny pod komorę przednią. W czasie kapsuloreksji torebka byłaby lepiej widoczna, ponieważ byłaby wybarwiona barwnikiem fluoresceinowym.

Fritz W.L. w swym artykule „Fluorescein blue, light-assisted capsulorhexis for mature or hypermature cataract” J.Cataract Refract Surg., 24, styczeń 1998, 24: 19-20 zaleca stosowanie fluoresceiny do barwienia.

Fluoresceina jest barwnikiem zdolnym do dyfuzji przez różne struktury tkankowe (zob. na przykład Brubaker RF, „Clinical evaluation of the circulation of aqueous humor”, w: Tasman W, Jaeger EA, „Duane's Clinical Ophtalmology”, tom 3, rozdział 46, Filadelfia, JB Lippincott Co, 1994:1-11, lub Friberg TR, „Examination of the retina: principles of fluorescein angiography”, w; Albert DM, Jakobiec FA, „Principles and practice of ophtalmology, tom 2, Filadelfia, WB Saunders Co, 1994; 697-718). W związku z tym, przy zastosowaniu według sugestii Hoffera i McFarlanda, fluoresceina zabarwi nie tylko przednią torebkę soczewki, lecz również substancję poniżej torebki, zwłaszcza że fluoresceinę wstrzykuje się pod przednią torebkę soczewki. Oznacza to, że zarówno przednia torebka soczewki, jak i leżąca pod spodem tkanka soczewki są zabarwione barwnikiem fluoresceinowym. Tak więc nie można zaobserwować różnicy zabarwienia między torebką przednią a tkanką leżącą poniżej w czasie kapsuloreksji, i nie osiąga się, lub w niedostatecznym stopniu, pożądaną poprawę widoczności.

Ponadto Hoffer i McFarland zauważyli, że hialuronian sodowy, stosowany w czasie operacji do wypełnienia przedniej komory oka, może się zabarwić i może zachodzić potrzeba zastąpienia go świeżym hialuronianem sodowym. Oczywiście niekorzystna jest potrzeba przerwania operacji w celu zastąpienia warstwy żelu.

Norn M.S. w artykułach „Per operative trypan blue vital staining of corneal endothelium. Eight years follow up” Acta Ophtalmologica, vol. 58, 1980, str. 550-555 i „Vital staining of corneal endothelium in cataract extraction” Acta Ophtalmologica, vol. 49, 1971, str. 725-733, opisuje użycie błękitu trypanu. W obu artykułach opisano przeprowadzenie kilku doświadczeń w celu stwierdzenia, czy błękit trypanu jest barwnikiem odpowiednim do oceny uszkodzenia komórek śródbłonka w rogówce w wyniku usunięcia zaćmy. Właściwości barwienia zatem, opisane w tych artykułach, dotyczą wyłącznie warunków niefizjologicznych. W odniesieniu do tego błękit trypanu zastosowano ze względu na jego znane właściwości rozróżniania komórek żywych od obumarłych (zob. pierwsze zdanie artykułu Norna z roku 1980 i ostatnie zdanie nad nagłówkiem „Corneal Endothelium [„Śródbłonek rogówki”] na str. 726 artykułu Norna z roku 1971). Tak więc cel zastosowania błękitu trypanu, opisany w tych publikacjach, jest zupełnie niezwiązany z zastosowaniem w kontekście niniejszego wynalazku.

W czasie, gdy publikowano artykuły Norna, technika kapsuloreksis nie była jeszcze znana. Jak objaśniono wyżej, technikę tę wprowadzono dopiero w roku 1990, to znaczy ponad 20 lat od ukazania się pierwszego artykułu Norna. Usunięcie zaćmy przeprowadzane przez Norna nie obejmowało otwierania torebki soczewki. Torebkę pozostawiano nietkniętą i usuwano ją w całości wraz z zamkniętą w niej masą soczewki. Nie miało więc żadnego znaczenia, czy barwnik jest zdolny do wybiórczego zabarwienia torebki soczewki bez dyfundowania przez tę torebkę i czy jego zastosowanie pozwala uniknąć zabarwienia znajdującej się pod torebką masy soczewki, skoro usuwano razem zarówno torebkę, jak i masę soczewki.

Tak więc, biorąc pod uwagę treść publikacji Norna, specjalista nie miał powodu stosować błękitu trypanu czy któregokolwiek innego barwnika, zamiast zieleni indocyjaninowej, w celu wizualizacji torebki soczewki w czasie kapsuloreksis. Nie można w sposób racjonalny spodziewać się, że błękit

PL 194 442 B1 trypanu czy jakikolwiek inny barwnik diazowy o wzorze 1 według zastrz. 1 byłby w tym kontekście nie tylko mniej toksyczny, niż zieleń indocyjaninowa, lecz również zapewniałby lepszą wizualizację.

Ozaki i in. „Intraocular Implant Soc. J. 1984, 10 str. 182-184 przedstawia przepuszczalność błękitu trypanowego przez tylną torebkę soczewki oka królika i w objętym zaćmą oku ludzkim. Wyniki tego badania wykazały, że błękit trypanu nie przenika przez tylną torebkę soczewki. Jednakże badanie opisywane przez Ozakiego jest badaniem in vitro, nie odzwierciedla zatem warunków klinicznych. Ponadto w artykule nie ma informacji na temat szczegółowych warunków przeprowadzenia doświadczenia. Nie ma informacji na temat pH, izotoniczności, temperatury itd. Dlatego też opublikowanych wyników nie można bezpośrednio odnieść do zachowania błękitu trypanu w sytuacji klinicznej in vivo, to znaczy u żywego pacjenta. Co ważniejsze, Ozaki nie wspomina wcale, czy w badaniu błękit trypanu zabarwił badaną tylną torebkę soczewki. Na podstawie publikacji Ozakiego specjalista nie doszedłby zatem do wniosku, że błękit trypanu może być użyteczny w wizualizacji torebki soczewki w przebiegu kapsuloreksis, ponieważ warunkiem sine qua non zastosowania substancji w tym celu jest zdolność do właściwego barwienia.

Horiguchi i wsp. w artykule „Staining of the lens capsule for circular continuous capsulorhexis in eyes with cataract”, Arch.Ophtalmol. vol. 116, kwiecień 1998 r, str. 535-537, również przyznali, że stosowaniu fluoresceiny towarzyszy ten problem (zob. drugi akapit środkowej kolumny na str. 537). Artykuł Horiguchi i wsp., opublikowany w roku 1998, sugeruje z tego powodu zastąpienie fluoresceiny innym barwnikiem - zielenią indocyjaninową. W artykule opisano, że wizualizacja torebki soczewki zielenią indocyjaninową daje znacznie lepsze efekty, niż użycie fluoresceiny.

Według niniejszego wynalazku te niekorzystne cechy zieleni indocyjaninowej przezwycięża się, wybierając inny barwnik, a mianowicie, barwnik o wzorze strukturalnym przedstawionym dalej, korzystnie błękit trypanu.

Celem niniejszego wynalazku jest przezwyciężenie wyżej opisanych problemów związanych ze słabą widocznością torebki soczewki w czasie operacji zaćmy. Celem wynalazku jest umożliwienie wzrokowego rozróżnienia przedniej torebki soczewki z leżącej pod spodem substancji soczewki, tak aby można było lepiej nadzorować konfigurację otwarcia w przedniej torebce soczewki w czasie operacji, na przykład w celu zapobieżenia powstaniu promieniowego rozdarcia ku lub poza równik torebki soczewki w czasie przeprowadzania kapsuloreksji.

Nieoczekiwanie stwierdzono obecnie, że cel ten można osiągnąć stosując swoisty barwnik lub mieszaninę barwników, zdolne do zabarwienia tkanki lub elementu tkanki, takiego jak błona, bez dyfuzji przez tę tkankę lub jej składnik.

Tak więc wynalazek dotyczy zastosowania co najmniej jednego barwnika, zdolnego do zabarwienia tkanki bez dyfundowania przez tę tkankę, o wzorze (I)

w którym R₁ i R₂ są takimi samymi lub różnymi grupami naftylowymi ewentualnie podstawionymi przez jedną lub więcej grup sulfonianowych, zaś R₃ i R₄ dobiera się niezależnie od siebie z grupy, do której należy atom wodoru, grupa metylowa, etylowa, metoksylowa, aminowa, hydroksylowa i sulfonianowa, do wytwarzania kompozycji do barwienia przedniej torebki soczewki oka podczas prowadzenia kapsuloreksji.

Korzystnie przednią torebkę soczewki barwi się poprzez wstrzyknięcie barwnika na torebkę. Korzystnie kapsulorekcja jest częścią zabiegu chirurgicznego usunięcia zaćmy.

Korzystnie barwnikiem jest błękit trypanowy.

Korzystnie kompozycja ma postać fizjologicznie zgodnego roztworu.

Korzystnie co najmniej jeden barwnik obecny jest w stężeniu od 0,001 do 2% wagowo, w odniesieniu do masy roztworu.

Korzystnie kompozycja zawiera ponadto od 0,8 do 1,0% wagowo soli, w odniesieniu do masy roztworu.

PL 194 442 B1

W sposobie według niniejszego wynalazku zewnętrzną powierzchnię przedniej torebki soczewki wybiórczo barwi się, przez co rozumie się, że substancja soczewkowa poniżej przedniej torebki soczewki nie jest zauważalnie zabarwiona.

W związku z tym po otwarciu przedniej torebki soczewki można zaobserwować wyraźną różnicę między usuwaną częścią przedniej torebki soczewki a leżącą pod spodem substancją soczewkową. To rozróżnienie ułatwia kontrolowane otwieranie torebki przedniej i zmniejsza ryzyko niezamierzonego uszkodzenia torebki, na przykład promieniowego rozdarcia ku lub poza równik soczewki.

Zauważono, że zabarwienie przedniej torebki soczewki nie ma szkodliwego wpływu na tkankę, z którą styka się barwnik. Ponadto zaobserwowano, że krótko po zakończeniu zabiegu chirurgicznego znikły w zasadzie wszystkie widoczne ślady barwnika. Tak więc pacjent poddawany usunięciu zaćmy obejmującemu zabarwienie przedniej torebki soczewki według niniejszego wynalazku nie doświadcza dyskomfortu lub objawów niepożądanych, takich, jak przy konwencjonalnej operacji bez stosowania barwienia.

Ponadto nie dochodzi, lub dochodzi w nieszkodliwym stopniu, do niepożądanego zabarwienia struktur wewnątrz gałki ocznej. Nie dochodzi również, lub nie w stopniu szkodliwym, do zabarwienia żelu hialuronianu sodowego, który nakłada się po wypłukaniu barwnika z komory przedniej.

Jak wspomniano powyżej, w sposobie według niniejszego wynalazku przednią torebkę soczewki barwi się barwnikiem. Ważnym aspektem wynalazku jest to, że stosuje się barwnik zdolny do zabarwienia tkanek bez dyfuzji do tej tkanki lub przez tę tkankę. Korzystne barwniki posiadające tę zdolność powinny dawać wystarczające zabarwienie, czyli zdolność barwienia w stężeniu fizjologicznie i toksykologicznie dopuszczalnym. Innymi słowy minimalna ilość barwnika niezbędna do zapewnienia zabarwienia wystarczającego do uwidocznienia tkanek powinna być tak mała, aby nie dochodziło lub dochodziło jedynie do niewielkich objawów niepożądanych.

Korzystnie, barwnik nie jest lub jest jedynie w niewielkim stopniu toksyczny dla śródbłonka. Korzystne jest również, aby w oku nie były obecne w zasadzie żadne ślady barwnika krótko po zakończeniu operacji usunięcia zaćmy. W wyniku tego bardzo małe jest ryzyko wystąpienia u pacjenta podrażnienia rogówki (obrzęku rogówki) lub innej części oka.

W wysoce korzystnym wykonaniu barwnik dobiera się z grupy obejmującej błękit trypanowy, czerwień trypanową i brylantowy błękit kryzylowy. Stwierdzono, że barwniki te zapewniają wyraźnie widoczne zabarwienie w bardzo małych ilościach. Mają one również skrajnie korzystny profil toksyczności. Korzystniej, barwnikiem jest błękit trypanowy.

Oczywiście możliwe jest również stosowanie mieszanin powyższych barwników, pod warunkiem, że powstała mieszanina jest zdolna do osiągnięcia zabarwienia przedniej torebki soczewki, które można łatwo rozróżnić od zabarwienia substancji poniżej tej torebki.

Barwnik korzystnie stosuje się w postaci fizjologicznie zgodnego roztworu. W szczególnie korzystnym wykonaniu barwnik wytwarza się w postaci wodnego roztworu soli, izotonicznego z płynem śródgałkowym. Sól stanowi korzystnie chlorek sodowy, fosforan sodowy, chlorek potasowy, chlorek wapniowy, chlorek magnezowy lub ich połączenie. Korzystnymi przykładami są zrównoważony roztwór soli lub mleczanowy roztwór Hartmanna Ringera (Nuijts RMMA, Edelhauser HF, Holley GP, „Intraocular irrigating solutions: a comparison of Hartmann's lactated Ringer's solution, BS and BSS plus”, Clin. Exp. Ophtalmol., t. 233 (1995), str. 655-661). Według tego wykonania, stężenie soli będzie wynosiło od 0,8 do 1,0% wagowo, w oparciu o masę roztworu.

Korzystne jest dalej, aby pH roztworu było obojętne, to znaczy, aby było to pH od 6,5 do 7,5, Specjalista będzie w stanie wybrać korzystny bufor, o właściwościach umożliwiających jego wykorzystanie w okulistyce. Przykładem korzystnego buforu jest NaCl zbuforowana fosforanem, dostępna w handlu w NPBI, Emmer-Compascuum, Holandia.

W niektórych przypadkach, w zależności od pożądanego sposobu nakładania roztworu barwnika na przednią torebkę soczewki, korzystne może być wytworzenie tego roztwory w postaci dyspresji, lub w postaci lepkiego lub lepko-sprężystego roztworu, na przykład z zastosowaniem kwasu hialuronowego (zob. WO-A-96/32929). Specjalista o przeciętnym doświadczeniu jest w stanie wybrać korzystną postać roztworu. Na przykład korzystna może być większa lepkość w celu zmniejszenia ciśnienia na torebkę soczewki w czasie kapsuloreksji lub dla ochrony rogówki.

Stężenie barwnika lub mieszaniny barwników w roztworze będzie korzystnie wynosić od 0,001 do 2% wagowo, korzystniej od 0,01 do 0,1% wagowo, w odniesieniu do masy roztworu. W tym zakresie stężenie można modyfikować w zależności od toksyczności i charakterystyki barwienia dobranego

PL 194 442 B1 barwnika. Korzystne jest dobranie takiej ilości, aby uzyskać optymalny efekt barwienia, przy jednoczesnej minimalizacji ryzyka możliwego uszkodzenia oka lub jakiejkolwiek jego części.

Sposób według niniejszego wynalazku korzystnie stosuje się jako część zabiegu chirurgicznego usunięcia zaćmy. Po otwarciu gałki ocznej, na przykład poprzez tunelowe nacięcia twardówki lub rogówki, aspiruje się płyn śródgałkowy i przednią komorę wypełnia się powietrzem. Kilka kropel wyżej opisanego roztworu, zawierającego barwnik w odpowiednim stężeniu, nakłada się na przednią torebkę soczewki. Zastosowanie roztworu można przeprowadzić poprzez przyłożenie kaniuli połączonej ze strzykawką zawierająca barwnik do komory przedniej, i wstrzyknięcie kilku kropel barwnika, zwykle poniżej 1 ml, na przednią torebkę soczewki.

Komorę przednią wypełnia się powietrzem, tak aby stężenie barwnika w roztworze nie zostało obniżone przez płyn śródgałkowy. Zamiast tego barwnik można podawać w większym stężeniu do płynu śródgałkowego lub można stosować dyspersję barwnika w roztworze lepkim lub lepkosprężystym.

Korzystnie, nadmiar barwnika wypłukuje się poprzez irygacje komory przedniej, po czym można kontynuować zabieg rutynowym sposobem. Irygacje można przeprowadzić stosując zrównoważony roztwór soli lub dowolny inny roztwór, powszechnie używany w zabiegach chirurgicznych z otwarciem gałki ocznej.

Po zabarwieniu przedniej torebki soczewki torebkę można otworzyć rutynowymi technikami chirurgicznymi. Niezależnie od tego, czy obecne jest czerwone odbicie z dna, ubytek w torebce można zauważyć z powodu różnicy zabarwienia między zabarwioną torebką soczewki a eksponowaną szarobiałą substancją soczewki. Na przykład granice ubytku w torebce można uwidocznić w czasie tworzenia kapsuloreksji, w czasie usuwania substancji soczewki przez fakoemulsyfikację i w czasie wszczepiania soczewki śródocznej w późniejszych fazach zabiegu.

W wybranych przypadkach zwiększonego ryzyka powstania zaćmy po operacji, dokonuje się tylnej kapsuloreksji w tylnej torebce soczewki, przed lub po wszczepieniu IOL. W tych przypadkach sposób według niniejszego wynalazku można stosować do zabarwienia tylnej torebki soczewki. Zabarwienie tylnej torebki soczewki ułatwia kontrolowane otwarcie tylnej torebki bez uszkodzenia przedniej błony szklistej.

Wynalazek zostanie objaśniony poniższymi nieograniczającymi przykładami.

Przykład I g proszku błękitu trypanowego (Gurr, BDH Laboratory Supplies, Poole, Wielka Brytania) rozpuszczono w 1000 ml (1 litrze) zrównoważonego roztworu soli (wodny roztwór 0,9% NaCl) do uzyskania stężenia 0,1% wagowo barwnika w roztworze. Z roztworu pobrano 0,5 ml do strzykawki i do strzykawki dołączono kaniulę.

Przykład II

Przeprowadzono in vivo zabieg usunięcia zaćmy na oku ludzkim. Wykonano tunelowe nacięcie rogówki, aspirowano płyn śródgałkowy i komorę przednią wypełniono powietrzem. Do komory przedniej wprowadzono kaniulę połączoną ze strzykawką zawierającą roztwór barwnika wytworzony według przykładu I. Czubek kaniuli trzymano naprzeciwko przedniej torebki soczewki i kilka kropel roztworu soli nałożono na przednią torebkę soczewki. Następnie komorę przednią przemyto zrównoważonym roztworem soli (bez barwnika) aż do wypłukania wszystkich widocznych śladów barwnika. Widoczne było niebieskawe zabarwienie przedniej torebki soczewki. Do komory przedniej wstrzykuje się substancję lepko-sprężystą (HPMC Ocucoat, nabyta w firmie Storz, Clear Water, Floryda, Stany Zjednoczone) i wykonuje się kapsuloreksję z użyciem igły kalibru 30 lub małych kleszczyków. Konfigurację kapsuloreksji nadzoruje się uwidocznieniem niebieskawo zabarwionej części obwodowej torebki przedniej, natomiast w obszarze, w którym wycięto centralną część torebki przedniej, widoczna jest tylko szara masa soczewkowa.

Po zakończeniu kapsuloreksji prowadzi się zabieg fakoemulsyfikacji w celu usunięcia tkanki soczewkowej.

Claims (7)

Zastrzeżenia patentowe

1. Zastosowanie co najmniej jednego barwnika, zdolnego do zabarwienia tkanki bez dyfundowania przez tę tkankę, o wzorze (I)

PL 194 442 B1 w którym R₁ i R₂ są takimi samymi lub różnymi grupami naftylowymi ewentualnie podstawionymi przez jedną lub więcej grup sulfonianowych, zaś R₃ i R₄ dobiera się niezależnie od siebie z grupy, do której należy atom wodoru, grupa metylowa, etylowa, metoksylowa, aminowa, hydroksylowa i sulfonianowa, do wytwarzania kompozycji do barwienia przedniej torebki soczewki oka podczas prowadzenia kapsuloreksji.

2. Zastosowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że przednią torebkę soczewki barwi się poprzez wstrzyknięcie barwnika na torebkę.

3. Zastosowanie według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, że kapsulorekcja jest częścią zabiegu chirurgicznego usunięcia zaćmy.

4. Zastosowanie według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, że barwnikiem jest błękit trypanowy.

5. Zastosowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że kompozycja ma postać fizjologicznie zgodnego roztworu.

6. Zastosowanie według zastrz. 5, znamienne tym, że co najmniej jeden barwnik obecny jest w stężeniu od 0,001 do 2% wagowo, w odniesieniu do masy roztworu.

7. Zastosowanie według zastrz. 5 albo 6, znamienne tym, że kompozycja zawiera ponadto od 0,8 do 1,0% wagowo soli, w odniesieniu do masy roztworu.