PL197805B1 - Emulsja higieniczna albo kosmetyczna typu olej w wodzie, sposoby jej wytwarzania oraz sucha mieszanka preparatu stabilizującego emulsję - Google Patents

Abstract

1. Higieniczna albo kosmetyczna emulsja typu olej w wodzie w postaci mleczka lub kremu, ja- ko uk lad stabilizuj acy emulsj e zawieraj ac a niejonowy emulgator oleju oraz kombinacj e polisacharydo- w a polisacharydu ksantanu i polisacharydu poliglukomannanu, znamienna tym, ze stezenie niejono- wego emulgatora oleju le zy w zakresie od 0,02 do 1,5% wagowych emulsji, a st ezenie kombinacji polisacharydowej le zy w zakresie od 0,02 do 0,5% wagowych emulsji. 24. Sposób wytwarzania emulsji, jak okre slono w zastrz. 1, przez emulgowanie bezpo srednie, znamienny tym, ze emulgator i stabilizator polisacharydowy wprowadza si e do fazy wodnej, ewentu- alnie do fazy wodnej wprowadza si e srodki zag eszczaj ace, a nast epnie do ci ag lej fazy wodnej dodaje sie olej, mieszaj ac a z do zemulgowania go. 28. Sucha mieszanka preparatu stabilizuj acego emulsj e, zawieraj aca emulgator oleju oraz sta- bilizator emulsji typu olej w wodzie, który stanowi kombinacja polisacharydowa polisacharydu ksanta- nu i polisacharydu poliglukomannanu, znamienna tym, ze zawiera: od 2 do 10 cz esci wagowych ksantanu; od 2 do 10 cz esci wagowych poliglukomannanu; przy czym stosunek wagowy ksantanu do poliglukomannanu wynosi od 1:4 do 4:1; od 20 do 75 cz esci wagowych emulgatora o warto sci HLB co najmniej 12; ewentualnie od 5 do 40 cz esci wagowych emulgatora o warto sci HLB mniejszej ni z 8; i ewentualnie od 2 do 10 cz esci wagowych srodka wspomagaj acego mielenie. PL PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest emulsja higieniczna albo kosmetyczna typu olej w wodzie, sposoby jej wytwarzania, oraz sucha mieszanka preparatu stabilizującego emulsję. W szczególności wynalazek dotyczy produktów higieny osobistej, takich jak kosmetyczne kremy i mleczka do skóry.

Emulsyjne produkty do higieny osobistej, takie jak kremy i mleczka, powinny łączyć wiele właściwości: stabilność przy wytwarzaniu, preparowaniu, przechowywaniu i stosowaniu; lepkość odpowiednią do końcowego zastosowania; i korzystnie pożądane przyjemne odczucie dotyku na ciele i skórze. Odczucie dotyku na skórze i ciele jest zwykle oceniane subiektywnie, i jakkolwiek dobre odczucie dotyku na ciele i/lub skórze jest zwykle związane z nieniutonowskim profilem lepkości cieczy rozrzedzanej przy ścinaniu, to jednak profil zmniejszania lepkości przy ścinaniu nie gwarantuje dobrego odczucia dotyku na ciele i skórze. Typowe konwencjonalne emulsyjne produkty do higieny osobistej wykorzystują emulgatory (w tym stabilizatory emulsji) w ilościach około 3 do około 5% wagowych emulsji. Ostatnio jako stabilizatory emulsji zaproponowano środki zagęszczające i mechanizm stabilizacji przy ich użyciu wydaje się być taki, że środek zagęszczający zwiększa lepkość emulsji przy niskim ścinaniu wystarczająco, aby zapewnić barierę zapobiegającą koagulacji kropel emulsji, prawdopodobnie przez zmniejszenie ruchliwości kropel.

Podstawą niniejszego wynalazku jest stwierdzenie, że pewne kombinacje polisacharydów o dużej masie cząsteczkowej mogą zapewnić dobrą stabilizację emulsji, przy ilościach nie dających dużej, a nawet nie zwiększających znacznie, lepkości przy niskim ś cinaniu, i że dzięki stosowaniu takich kombinacji ilość emulgatora, zwykle o względnie małej masie cząsteczkowej, często niejonowego, środka powierzchniowo czynnego, może być znacznie mniejsza niż zwykle stosowana w emulsjach, zwłaszcza emulsyjnych produktach do higieny osobistej, takich jak kosmetyczne kremy i mleczka do skóry.

Odpowiednio, przedmiotem niniejszego wynalazku jest higieniczna albo kosmetyczna emulsja typu olej w wodzie, w postaci mleczka lub kremu, jako układ stabilizujący emulsję zawierająca niejonowy emulgator oleju oraz kombinację polisacharydową polisacharydu ksantanu i polisacharydu poliglukomannanu, w której stężenie niejonowego emulgatora oleju leży w zakresie od 0,02 do 1,5% wagowych emulsji, a stężenie kombinacji polisacharydowej leży w zakresie od 0,02 do 0,5% wagowych emulsji.

Wynalazek obejmuje również sposoby wytwarzania wspomnianej emulsji przez emulgowanie bezpośrednie lub odwrotne. Ponadto wynalazek obejmuje suchą mieszankę preparatu stabilizującego emulsję, która zawiera emulgator oleju i stabilizator emulsji olej w wodzie, który stanowi polisacharydowa kombinacja polisacharydu ksantanu i polisacharydu poliglukomannanu.

Polisacharydowa kombinacja polisacharydu ksantanu i polisacharydu poliglukomannanu może być dla wygody określana skrótowo jako stabilizator polisacharydowy.

Łączna ilość emulgatora i stabilizatora w emulsjach według wynalazku może być znacznie mniejsza niż typowe 3 do 5% stosowane w zwykłych układach emulsji do higieny osobistej. W szczególności, w wielu emulsjach według niniejszego wynalazku, ilość emulgatora wynosi od 0,1 do 1,5% wagowych emulsji. Ilość stabilizatora polisacharydowego może być mniejsza niż około 0,5%, a czasami zaledwie około 0,02%, przy czym korzystnie łączna ilość wynosi poniżej około 1,5%, zwłaszcza do około 1%. Minimalna ilość emulgatora wynosi zwykle około 0,02%, częściej 0,025% wagowych emulsji (patrz również niżej). Odpowiednio, wynalazek obejmuje higieniczne albo kosmetyczne emulsje typu olej w wodzie, które zawierają, jako układ stabilizujący emulsję, emulgator oleju w ilości nie większej niż około 1% wagowy emulsji, i stabilizator polisacharydowy w ilości od około 0,02 do około 0,5% wagowych emulsji.

Emulsje higieniczne ze względu na lepkość podzielić można na mleczka i płyny kosmetyczne, których typowa lepkość przy niskim ścinaniu wynosi do około 10000 mPa^s, oraz kremy, których typowa lepkość przy niskim ścinaniu wynosi powyżej około 20000 mPa^s. Zwykle, mleczka i płyny kosmetyczne mają lepkość przy niskim ścinaniu od około 100 do około 10000 mPa^s, częściej od około 500 do około 5000 mPa^s, a typowe kremy mają lepkość przy niskim ścinaniu co najmniej około 30000 mPa^s, w szczególności od około 30000 do około 80000 mPa^s, jednak stosowane mogą być również nawet wyższe lepkości, na przykład do około 10⁶ mPa^s. W tym kontekście, lepkość przy niskim ścinaniu oznacza lepkość zmierzoną przy szybkości ścinania około 0,1 do 10 s^-1, jaką zwykle stosuje się w wiskozymetrach Brookfielda. Ze względu na dobre odczucia dotyku na skórze, w higienicznych i kosmetycznych emulsjach lepkość zazwyczaj zmniejsza się przy ścinaniu, zaś zmierzona lepkość przy niskim ścinaniu stanowi tylko ogólną wskazówkę, czy produkt jest mleczkiem (albo płynem), czy kremem.

PL 197 805 B1

Niniejszy wynalazek obejmuje zarówno emulsje w postaci mleczka (i płynu) jak i kremu, a ściślej wynalazek obejmuje emulsję higieniczną albo kosmetyczną typu olej w wodzie w postaci mleczka albo płynu o lepkości przy niskim ścinaniu równej od 100 do 10000 rnPa^s, która zawiera jako układ stabilizujący emulsję emulgator oleju i stabilizator polisacharydowy. Ponadto wynalazek obejmuje higieniczną albo kosmetyczną emulsję olej w wodzie w postaci kremu o lepkości przy niskim ścinaniu równej od 30000 do 80000 mPa^s, która zawiera jako układ stabilizujący emulsję emulgator oleju i stabilizator polisacharydowy, przy czym emulsja dodatkowo zawiera składniki zagęszczające.

Ksantan jest polisacharydem zawierającym monomery mannozy, glukozy i kwasu glukuronowego i zwykle główny szkielet polimeru stanowi poliglukoza, o acetylowanych łańcuchach bocznych złożonych z trzech jednostek, obejmujących reszty glukozy, kwasu glukuronowego, zwykle w postaci mieszanej soli potasowej, sodowej i wapniowej, i mannozy. Polimery ksantanu mają masę cząsteczkową leżącą zwykle w granicach 1·10⁶ do 5·10⁶, a zwykle około 2·10⁶, i otrzymuje się je na ogół na drodze fermentacji bakteryjnych, w szczególności Xanthomannas campestris i drobnoustrojów pokrewnych. Produkty ksantanu sprzedawane pod zastrzeżoną nazwą towarową Keltrol przez firmę Kelco, w szczególności klasy F i T, są szczególnie odpowiednie w niniejszym wynalazku.

W korzystnym wariancie wykonania wynalazku polisacharyd poliglukomannan zawiera bezładny szkielet glukozy/mannozy o stosunku molowym glukozy do mannozy od 1:1,5 do 1:3. Ten stosunek molowy zwykle wynosi około 1:2, z przypadkowo acetylowanymi grupami hydroksylowymi na bocznych grupach hydroksymetylowych, tak więc zwykle około jednej grupy acetylowej przypada na 6 do 20 reszt monomerów cukrów. Masa cząsteczkowa użytecznych poliglukomannanów może być różna, zwykle w granicach od około 2·10⁵ do około 2·10⁶. Odpowiednie materiały obejmują poliglukomannany roślinne. Korzystnie polisacharyd poliglukomannanowy stanowi poliglukomannan konjak pochodzący z rośliny Amorphophallus konjak (dziwidło Riviera), o pospolitych nazwach angielskich Konjak albo Konjac albo Devil's Tongue, rośliny bulwiastej uprawianej w Azji jako jadalna. Składniki węglowodanowe bulwy zawierają poliglukomannan konjak. Występujący w naturze poliglukomannan konjak zwykle ma masę cząsteczkową około 1·10⁶ do około 2·10⁶, ale obróbka, na przykład, rafinacja i mielenie, może zmniejszyć tę masę cząsteczkową.

Emulsje według wynalazku mają ciągłą fazę wodną i przy wytwarzaniu emulsji polisacharydy są zwykle zdyspergowane w wodzie. Rozmiar cząstek polisacharydów, zwłaszcza poliglukomannanu, może być istotny przy uzyskiwaniu dobrej dyspersji w wodzie, w szczególności w wodzie stosunkowo chłodnej, a zwłaszcza zimnej (temperatura otoczenia). Poliglukomannan konjak łatwo ulega zdyspergowaniu w gorącej wodzie w stężeniach od 0,001 do 0,5% wagowych. Jednakże, jak zwykle przy substancjach pochodzących z bulw, poliglukomannan konjak ma stosunkowo duży rozmiar cząstek, zwykle średni rozmiar cząstek wynosi od około 100 do około 2000 μτι. Materiały o takim rozmiarze cząstek raczej stosunkowo źle ulegają dyspersji w zimnej wodzie. Zmielenie w celu uzyskania mniejszego rozmiaru cząstek, na przykład od około 50 do około 200 μm, może spowodować, że produkt będzie łatwiej ulegał zdyspergowaniu w zimnej wodzie. Zdolność do tworzenia dyspersji w zimnej wodzie przez polimery ksantanu w ich sproszkowanej postaci handlowej zwykle nie stanowi problemu.

Jak podano powyżej, polimery ksantanu mają zwykle masy cząsteczkowe rzędu 2·10⁶. Na ogół znaczące zmniejszenie tej masy cząsteczkowej jest niepożądane, jako że ma to niekorzystny wpływ na właściwości ksantanu. Dla poliglukomannanów, zwłaszcza poliglukomannanów konjak, masa cząsteczkowa ma mniejsze znaczenie pod warunkiem, że produkt jest w inny sposób znacznie rozłożony chemicznie. Skuteczne w niniejszym wynalazku mogą być materiały o masach cząsteczkowych zaledwie około 2·10⁵, odpowiadające fragmentom 1/10 wyjściowego polimeru.

Kombinacja polisacharydów ksantanu i konjaku jako stabilizator emulsji jest szczególnie korzystna i stanowi konkretny aspekt wynalazku, obejmując różne opisane wersje wykonania, i w związku z tym wynalazek obejmuje higieniczną albo kosmetyczną emulsję typu olej w wodzie, która zawiera jako układ stabilizujący emulsję emulgator oleju i polisacharydową kombinację polisacharydu ksantanu i polisacharydu poliglukomannanu konjak.

Uważa się, że polisacharydy ksantan i poliglukomannan tworzą kompleksy, które w układach wodnych dają termo-odwracalne żele synergistyczne (patrz, na przykład Biopolymer Mixtures wydane przez Nottingham University Press [1995], Rozdział 14, autor V. J. Morris), ale szczegółowa budowa tych kompleksów nie została ostatecznie określona. Podobnie, inne kombinacje polisacharydów mogą również dawać wodne żele. Właściwości te nie liczą się jednak przy uzyskiwanym w tym wynalazku działaniu stabilizującym emulsję, ponieważ trwałe emulsje mogą być otrzymane przy porównywalnie niskich lepkościach. Wynik ten jest niezwykły, gdyż przy zastosowaniu innych materiałów żelu4

PL 197 805 B1 jących, takich jak żywice tara, karagenina, grochodrzewu, guar i alginian, samych albo w kombinacji z ksantanem, nie udał o nam się uzyskać dobrej trwał o ś ci emulsji połączonej z dopuszczalnymi wł asnościami dotyczącymi odczucia dotyku na skórze i ciele. Otrzymane wyniki sugerują, że tamte inne materiały żelujące zapewniają stabilizację emulsji, gdyż zwiększają jej lepkość. Podobnie, literatura donosi, że wodny roztwór ksantanu zwykle występuje w postaci agregatów cząsteczkowych, czasami określanych jako dimery. Może to wyjaśnić, dlaczego stwierdzono, że działanie stabilizujące ksantanu/poliglukomannanu może być wzmacniane przez ogrzewanie i/lub energiczne mieszanie wodnej dyspersji ksantanu i poliglukomannanu przed emulgowaniem oleju w układzie wodnym (patrz poniżej). Ostatecznie nie wiemy, dlaczego udało nam się uzyskać bardzo trwałe emulsje według niniejszego wynalazku i nie chcemy się tu ograniczać do żadnej konkretnej teorii wyjaśniającej ten fakt.

Korzystnie, stosunek wagowy ksantanu do poliglukomannanu wynosi od 1:10 do 10:1, w szczególności 2:1 do 1:2, a zwłaszcza około 1:1. To pozostaje w mocy nawet wtedy, gdy stosuje się poliglukomannan o niższej masie cząsteczkowej, a stosunkowa stałość tej proporcji sugeruje, że przy użyciu poliglukomannanu o mniejszej masie cząsteczkowej utworzona kombinacja może zawierać kilka cząsteczek poliglukomannanu na każdą cząsteczkę ksantanu.

Stosowana ilość stabilizatora polisacharydowego na ogół jest wystarczająca do poprawienia trwałości emulsji, a korzystniej, do uzyskania odpowiedniej trwałości emulsji. Jednakże, wprowadzenie stabilizatora polisacharydowego w znacznym nadmiarze ponad ilość potrzebną do uzyskania trwałości emulsji jest niekorzystne, gdyż może znacząco zagęścić emulsję. Układy wodne, obejmujące emulsje zagęszczane ksantanem, poliglukomannanem albo stabilizatorem polisacharydowym, mają na ogół pseudoplastyczny profil reologiczny zmniejszający lepkość przy ścinaniu, ale dają muliste albo ciągnące się produkty o złym odczuciu dotyku na skórze i/lub ciele, co jest niepożądane w produktach higieny osobistej. Właściwości te często zniechęcają do stosowania tych polisacharydów samych albo w kombinacjach w emulsjach higienicznych i kosmetycznych.

Zastosowanie nawet małych stężeń stabilizatora polisacharydowego, na przykład, zaledwie około 0,01% wagowych emulsji, może użytecznie poprawić stabilność emulsji. W praktyce, ilość zastosowanego stabilizatora polisacharydowego jest dobrana tak, aby otrzymać emulsje o przedłużonej trwałości i wynosi na ogół co najmniej około 0,02% wagowych emulsji. Maksymalne stężenie ogólnie stosowane zależy od układu emulsyjnego, ale zwykle wynosi około 0,5% wagowych emulsji. Korzystnie, polisacharydowa kombinacja polisacharydu ksantanu i polisacharydu poliglukomannanu występuje w ilości od 0,025 do 0,15% wagowych emulsji. Stosunkowo wysokie stężenia w tych granicach mogą być stosowane, na przykład, przy wytwarzaniu szczególnie trudnych emulsji, jak emulsje zawierające bardzo hydrofobowe oleje albo (i zwłaszcza) kremy, albo te, w których występuje elektrolit (patrz poniżej), nawet jeżeli reologia może nie być idealna.

Emulsje wytworzone i stabilizowane według wynalazku mogą mieć wyjątkowo dużą stabilność nawet w podwyższonych temperaturach, na przykład do około 50°C. Jednak kombinacje polisacharydowe są wrażliwe na substancje jonowe, które destabilizują te emulsje. Uważa się, że obecność substancji jonowych destabilizuje kombinację ksantanu/poliglukomannanu tak, że jest ona mniej zdolna do zapewnienia trwałości emulsji. Z tego powodu substancje jonowe, na przykład, kwasy, zasady i sole, w tym sole oboj ę tne, takie jak sole organiczne albo nieorganiczne, są korzystnie obecne jedynie w mał ych stężeniach w emulsjach wedł ug wynalazku, albo nie wystę pują w ogóle. Na ogół stężenie substancji jonowych nie jest większe niż około 0,05 molarnie, korzystnie nie więcej niż około 0,02 molarnie, a zwłaszcza nie więcej niż około 0,01 molarnie. Podobnie, jonowe środki powierzchniowo czynne, obejmujące emulgatory, w tym anionowe, kationowe i obojnacze środki powierzchniowo czynne, korzystnie nie są obecne w znaczących stężeniach w emulsjach według niniejszego wynalazku. Amfoteryczne środki powierzchniowo czynne mogą być stosowane, ale zwykle jedynie w takich warunkach, w których nie ma substancji obdarzonych ładunkiem i, jako że jest to raczej środowisko, w którym amfoteryczne środki powierzchniowo czynne nie są szczególnie skuteczne, to zwykle korzystnie nie są zawarte.

Odpowiednio, emulgator stosowany w wynalazku korzystnie stanowi albo zawiera jeden albo więcej emulgatorów niejonowych wybranych spośród następujących:

1. emulgatory alkoksylanowe, w szczególności pochodzące od estrów kwasów tłuszczowych, eterów, hemiacetali albo acetali związków wielowodorotlenowych, albo amid kwasu tłuszczowego N-podstawiony resztą związku wielowodorotlenowego;

PL 197 805 B1

2. estry kwasów tłuszczowych, etery, hemiacetale albo acetale związków wielowodorotlenowych, albo amid kwasu tłuszczowego N-podstawiony resztą związku wielowodorotlenowego, w szczególności ester kwasu tłuszczowego i cukru.

Konkretny charakter emulgatora powierzchniowo czynnego stosowanego w każdym określonym przypadku zależy od typu wytwarzanej emulsji, w szczególności od tego, czy stosowane są tłuszczowe amfifilowe środki zagęszczające, wymaganego stopnia trwałości, charakteru emulgowanego oleju i cał kowitej pożądanej zawartoś ci ukł adu emulgator/stabilizator.

Termin emulgator alkoksylanowy stosowany jest na określenie środka powierzchniowo czynnego, którego część hydrofobowa, zwykle grupa hydrokarbylowa, połączona jest resztą grupy łącznikowej, zawierającą reaktywny atom wodoru, z polimerycznym, albo oligomerycznym łańcuchem reszt oksyalkilenowych. Grupę hydrokarbylową stanowi zwykle łańcuch, najczęściej łańcuch alkilowy, zawierający od 8 do 24, w szczególności 12 do 22, a zwykle 14 do 20 atomów węgla. Grupę łącznikową stanowić może atom tlenu (reszta grupy hydroksylowej); grupa karboksylowa (reszta kwasu tłuszczowego albo estru); grupa aminowa (reszta grupy aminowej); albo grupa karboksyamidowa (reszta amidu karboksylowego). Reszty oksyalkilenowe stanowią zwykle reszty tlenku etylenu (C2H4O) albo tlenku propylenu (C3H6O) albo kombinacje reszt tlenków etylenu i propylenu. Jeżeli stosowane są kombinacje, zawartość reszt tlenku etylenu wynosi zwykle około 50% molowych, a jeszcze częściej co najmniej 75% molowych, gdzie pozostałość stanowią reszty tlenku propylenu. W szczególności i korzystnie, zasadniczo wszystkie reszty stanowią reszty tlenku etylenu. Liczba reszt alkilenowych w cząsteczce emulgatora wynosi korzystnie od 2 do około 200. Przynajmniej teoretycznie stosowane mogą być alkilofenyloetoksylany, ale, z innych przyczyn, nie są one obecnie pożądane w produktach higieny osobistej i kosmetycznych, a zatem na ogół nie są stosowane w niniejszym wynalazku. W korzystnym wariancie wykonania wynalazku emulgator stanowi albo zawiera jeden albo więcej alkoksylanów alkoholi, w szczególności etoksylanów.

Liczba reszt oksyalkilenowych zwykle wynosi od 2 do 200 na mol emulgatora alkoksylanowego i zmienia się w zależności od równowagi właściwości hydrofilowych i hydrofobowych wymaganych w emulgatorze (patrz poniżej). Przykładami odpowiednich emulgatorów alkoksylanowych są alkoksylany alkoholu o wzorze (la): R¹-O-(AO)n-H; alkoksylany kwasu tłuszczowego o wzorze (Ib): R¹-COO-(AO)n-R² (plus współprodukty); alkoksylany amin tłuszczowych o wzorze (Ic): R¹-NR³-(AO)n-H; albo alkoksylany amidu tłuszczowego o wzorze (Id): R¹-NR³-(AO)n-H, gdzie każda grupa R¹- oznacza niezależnie grupę C8 do C24, w szczególności C12 do C22 hydrokarbylową, zwłaszcza alkilową; R² oznacza atom wodoru albo grupę C1 do C6 alkilową; zaś każda grupa R³ oznacza niezależnie grupę C1 do C6 alkilową albo grupę (AO)n-H; każda grupa AO oznacza niezależnie grupę oksyetylenową albo oksypropylenową; suma indeksów n w cząsteczce wynosi od 2 do 200.

Stosując emulgatory alkoksylanowe wynalazek obejmuje higieniczną albo kosmetyczną emulsję typu olej w wodzie, zwłaszcza emulsję o lepkości przy niskim ścinaniu wynoszącą do około 10000 mPa^s, która zawiera jako układ stabilizujący emulsję emulgator alkoksylanowy oleju w ilości od około 0,02 do około 1,5% emulsji i stabilizator polisacharydowy w ilości od około 0,02 do około 0,25% wagowych emulsji. Ponadto, przy zastosowaniu emulgatorów alkoksylanowych o wysokiej wartości HLB (patrz również poniżej) układ stabilizujący emulsję według wynalazku może być skuteczny w bardzo małych ilościach, a w szczególności można go stosować do układów o małej lepkości (jeżeli tylko niektóre materiały zastosowane do zwiększenia lepkości emulsji mogą wymagać obecności dalszych emulgatorów mogących je zdyspergować), i odpowiednio wynalazek obejmuje higieniczną lub kosmetyczną emulsję typu olej w wodzie, w szczególności emulsję o lepkości przy niskim ścinaniu do około 10000 mPa^s, która zawiera jako układ stabilizujący emulsję emulgator alkoksylanowy oleju w ilości od około 0,02 do około 0,25% wagowych emulsji i stabilizator polisacharydowy w ilości od około 0,02 do około 0,25% wagowych emulsji.

Przy zastosowaniu emulgatorów alkoksylanowych wytwarzać można kremy, ale na ogół ilość emulgatora będzie większa niż minimum potrzebne do stabilizacji emulsji w postaci mleczka. Zatem wynalazek obejmuje higieniczną lub kosmetyczną emulsję typu olej w wodzie w postaci kremu o lepkości przy niskim ścinaniu większej niż około 20000 mPa^s, która zawiera, jako układ stabilizujący emulsję, emulgator oleju, w tym emulgator alkoksylanowy, w ilości od około 0,25 do około 1,5%, w szczególności od około 0,5 do około 1% wagowych emulsji i stabilizator polisacharydowy w ilości od około 0,02 do około 0,5%, w szczególności od około 0,05 do około 0,25% wagowych emulsji, a emulsja zawiera dodatkowo składniki zagęszczające.

PL 197 805 B1

Układ stabilizujący emulsję według niniejszego wynalazku można zmieniać, gdyż emulgatorami mogą być nie tylko pochodne tlenków alkilenu. Daje to możliwość stosowania układów stabilizujących emulsje, które w całości pochodzą z surowców biologicznych, zwłaszcza roślinnych. Możliwość ta może być atrakcyjna dla twórców produktów do higieny osobistej. W tym aspekcie, wynalazek obejmuje ponadto higieniczną lub kosmetyczną emulsję typu olej w wodzie, zawierającą jako układ stabilizujący emulsję emulgator oleju, który stanowi ester kwasu tłuszczowego, eter, hemiacetal albo acetal związku wielowodorotlenowego, albo amid kwasu tłuszczowego N-podstawiony resztą związku wielowodorotlenowego, w szczególności ester cukrowy kwasu tłuszczowego, i stabilizator polisacharydowy. Estry cukrowe (sacharydowe) mogą być korzystnie stosowane w niniejszym wynalazku, jako że dostarczają one bardzo trwałych emulsji i umożliwiają całkowite uniknięcie stosowania produktów wytworzonych z użyciem tlenków alkilenu oraz umożliwiają stosowanie układów stabilizujących emulsje, które w całości pochodzą z naturalnego źródła biologicznego, zwłaszcza z surowców roślinnych.

Szczególnie użyteczne estry związków wielowodorotlenowych obejmują estry cukrowe, zwłaszcza monoestry kwasów tłuszczowych i cukru, w szczególności sacharozy, fruktozy i/lub glukozy. Dostępne w handlu estry cukrowe stanowią zwykle mieszaniny zawierające mono-ester, wyższe estry i niekiedy wolne związki wyjściowe (cukier). Zwykle ester cukrowy powinien zawierać co najmniej 50% monoestru, częściej co najmniej 60%, a korzystnie co najmniej 65% monoestru. Udział może być większy, na przykład 70%, 80% albo nawet więcej, jednak produkty o bardzo dużej zawartości monoestru są znacznie droższe, a nie stwierdzono żadnych konkretnych korzyści płynących ze stosowania produktów o zawartości powyżej 75% monoestru. Estry sacharozy są szczególnie korzystne w niniejszym wynalazku. Takie estry cukrowe są stosunkowo hydrofilowymi emulgatorami, a stosowane mogą być wersje mniej hydrofilowe, w których grupy hydrofilowe (zwykle tylko jedna) reszty cukrowej są przeprowadzone w eter (albo acetal), zwykle grupą C1 do C4 alkilową, na przykład metylową. Korzystnie, estry cukru mogą mieć wzór (IIa): R¹-COO-(G)a, gdzie R¹ zdefiniowano powyżej dla emulgatorów alkoksylanowych; każda grupa G oznacza niezależnie resztę cukrową, zwłaszcza resztę glukozy, mannozy albo fruktozy, natomiast a wynosi od 1 do około 5, zwłaszcza około 2, przy czym resztę (G)a stanowi w szczególności reszta sacharozy P albo glukozy. Korzystnie, emulgator stanowi albo zawiera jeden albo więcej cukrowych estrów kwasów tłuszczowych, w szczególności sacharozy, fruktozy i/lub glukozy, gdzie zawartość monoestru wynosi co najmniej 60%.

Inne estry związków wielowodorotlenowych obejmują estry kwasów tłuszczowych, zwłaszcza kwasów tłuszczowych zawierających od 8 do 24, zwykle 12 do 22, częściej 16 do 20 atomów węgla, i polioli, w szczególnoś ci glicerolu albo poliglicerolu, albo anhydrocukrów, takich jak sorbitan. Na ogół, materiały te są korzystne również stosowane jako monoestry. Przykłady obejmują mono-laurynian glicerolu, mono-stearynian triglicerolu, a spośród stosunkowo bardziej hydrofobowych emulgatorów, mono-stearynian glicerolu i mono-oleinian, stearynian albo laurynian sorbitanu. Odpowiednio takie estry mogą mieć wzór (Ilb): R¹-COO-R⁴, gdzie R¹ zdefiniowano powyżej dla emulgatorów alkoksylanowych; a R⁴ oznacza grupę wielowodorotlenową hydrokarbylową, zwłaszcza grupę alkilową albo grupę eteru alkilowego, zawierającą od 3 do 10 atomów węgla i 2 do 6 grup hydroksylowych. Takie materiały mogą być stosowane w połączeniu z innymi, na przykład, emulgatorami estrowymi, tak jak w mieszankach (nominalnie) stearynianu poliglicerolu i stearynianu metyloglukozydu, sprzedawanych pod nazwą handlową Tego Care 450 przez firmę Goldschmidt.

Jeszcze inne emulgatory estrowe obejmują estry kwasów tłuszczowych i kwasów hydroksykarboksylowych, w szczególności produkty transestryfikacji pomiędzy glicerydami tłuszczowymi, zwłaszcza mono- i di-glicerydami i kwasami polihydroksykarboksylowymi. Produkty te są zwykle określane jako estry, ale zwykle są mieszaninami związków wyjściowych i produktów trans-estryfikacji, zwłaszcza gdy reszty kwasu tłuszczowego są estryfikowane grupami hydroksylowymi kwasów hydroksykarboksylowych. W tych produktach, kwas tłuszczowy typowo zawiera od 8 do 24, zwykle 12 do 22, częściej 16 do 20 atomów węgla, a kwas hydroksykarboksylowy stanowi korzystnie kwas cytrynowy.

Innym rodzajem emulgatora, pochodzącym od cukrów, są hydrokarbylowe etery cukrów, hemiacetale albo acetale, zwyczajowo znane jako hydrokarbylo-, w szczególności alkilo-, polisacharydy (właściwie oligosacharydy), a w szczególności substancje o wzorze (lIc): R¹-O-(G)a, gdzie R¹ zdefiniowano powyżej dla emulgatorów alkoksylanowych; każda grupa G oznacza niezależnie resztę cukrową, zwłaszcza resztę glukozy, natomiast a wynosi od 1 do około 5, w szczególności od około 1,3 do około 2,5.

Kolejny typ emulgatorów to N-podstawione amidy kwasów tłuszczowych, w których N-podstawnik stanowi resztę związku wielowodorotlenowego, który zwykle stanowi reszta cukrowa, taka jak

PL 197 805 B1 grupa glukozylowa. Ten typ emulgatorów zawiera substancje o wzorze lId: R¹-CO-NR⁵R⁶ gdzie R¹ zdefiniowano powyżej dla emulgatorów alkoksylanowych; R⁵ oznacza atom wodoru, grupę C1 do C6 alkilową albo grupę o wzorze R⁶; a R⁶ oznacza wielowodorotlenową grupę hydrokarbylową, zwłaszcza grupę zawierającą od 3 do 10 atomów węgla i 2 do 6 grup hydroksylowych i zwykle oznacza resztę glukozylową .

W tym aspekcie wynalazek obejmuje emulsje o niskiej lepkoś ci w postaci mleczka i emulsje o wyż szej lepkoś ci w postaci kremu. Ś ciś le, wynalazek obejmuje higieniczną lub kosmetyczną emulsję typu olej w wodzie w postaci mleczka o lepkości do około 10000 rnPa^s, która zawiera jako układ stabilizujący emulsję emulgator oleju, który stanowi ester kwasu tłuszczowego, eter, hemiacetal albo acetal związku wielowodorotlenowego, albo amid kwasu tłuszczowego, który jest N-podstawiony resztą związku wielowodorotlenowego, w ilości od około 0,5 do około 1,5% wagowych emulsji, i stabilizator polisacharydowy w ilości od około 0,02 do około 0,5% wagowych emulsji.

Wynalazek dodatkowo obejmuje emulsje higieniczne albo kosmetyczne typu olej w wodzie w postaci kremu o lepkości powyżej około 20000 mPa^s, które zawierają jako układ stabilizujący emulsję emulgator oleju, który stanowi ester kwasu tłuszczowego, eter, hemiacetal albo acetal związku wielowodorotlenowego, albo amid kwasu tłuszczowego, który jest N-podstawiony resztą związku wielowodorotlenowego, w ilości od około 0,5 do około 1,5% wagowych emulsji, i stabilizator polisacharydowy w ilości od około 0,02 do około 0,5% wagowych emulsji, przy czym emulsja zawiera dodatkowo składniki zagęszczające.

Przy wytwarzaniu emulsji według wynalazku użyteczne może być stosowanie kombinacji różnego typu emulgatorów, w szczególności połączenia emulgatorów hydrofilowych, czyli o dużej wartości równowagi hydrofilowo-lipofilowej (HLB), na przykład powyżej 12, i emulgatorów hydrofobowych, czyli o małej wartości HLB, na przykład poniżej około 8. Korzystnie emulgator zawiera co najmniej jeden hydrofilowy emulgator niejonowy o wartości HLB wynoszącej co najmniej 12 i co najmniej jeden hydrofobowy emulgator niejonowy o wartości HLB mniejszej niż 8. Korzystniej, emulgator hydrofilowy stanowi albo zawiera co najmniej jeden emulgator alkoksylanowy o średniej zawartości 10 do 100 reszt oksyalkilenowych (zwłaszcza oksyetylenowych); monoester cukru; monoester poliglicerolu; hydrokarbylo-polisacharyd (zwłaszcza alkilo-polisacharyd); ester kwasu tłuszczowego i glicerolu, gdzie kwas tłuszczowy zawiera 8 do 12 atomów węgla (taki jak monolaurynian glicerolu); i amid kwasu tłuszczowego N-podstawiony resztą związku cukrowego, taki jak glukamid, zaś emulgator hydrofobowy stanowi albo zawiera co najmniej jeden emulgator alkoksylanowy o średniej zawartości od 2 do około 10 reszt oksyalkilenowych (zwłaszcza oksyetylenowych); ester glicerolu, w którym kwas tłuszczowy zawiera 14 do 24 atomów węgla (taki jak mono-stearynian, -oleinian albo -laurynian glicerolu); i ester tłuszczowy anhydrocukru (taki jak mono-stearynian, -oleinian albo -laurynian sorbitanu).

Stosowana ilość emulgatora zwykle wynosi od około 0,02 do około 1,5%, zwykle od około 0,025 do około 1,2%, w szczególności od około 0,025 do około 1% wagowych emulsji. Jeżeli stosuje się hydrofilowe emulgatory alkoksylanowe, zwłaszcza te, których wartość HLB jest większa niż 12, otrzymać można zadowalające emulsje zawierające bardzo małe ilości emulgatora, na przykład zaledwie około 0,04 do około 0,1% wagowych emulsji, co stanowi cechę wynalazku. W korzystnym wariancie wykonania wynalazku, emulgator stanowi albo zawiera co najmniej jeden emulgator alkoksylanowy o średniej zawartości od 10 do 100 reszt oksyalkilenowych o wartości HLB większej niż 12, i stosowana ilość emulgatora wynosi od 0,04 do 0,1% wagowego emulsji. Stosowane mogą być większe ilości takich emulgatorów, na przykład, całkowita ilość wynosi około 0,04 do około 0,8%, w szczególności około 0,1 do około 0,6% wagowych. Jeżeli jako główny emulgator stosuje się hydrofilowe emulgatory alkoksylanowe, użyte stężenie zwykle jest wyższe, na przykład, w granicach od około 0,1 do około 1,5%, częściej od około 0,2 do około 1,2, w szczególności od około 0,5 do około 1% wagowych emulsji. Podobnie, gdy jako główny emulgator stosuje się emulgatory niealkoksylanowe, takie jak estry kwasu tłuszczowego, hemiacetale albo acetale związków wielowodorotlenowych lub N-podstawione resztami wielowodorotlenowymi amidy kwasów tłuszczowych, to ich ilość wynosi zwykle od około 0,2 do około 1,2, częściej od około 0,3 do około 1%, zwłaszcza od około 0,4 do około 0,8% wagowych emulsji.

Jeżeli stosuje się kombinację emulgatorów hydrofilowych (wysoka wartość HLB, na przykład powyżej 10) i hydrofobowych (mała wartość HLB, na przykład poniżej 8), to ilość emulgatora hydrofilowego leży zwykle w powyższych zakresach, a ilość emulgatora raczej hydrofobowego typowo wynosi od 0,1 do 1%, w szczególności od około 0,2 do około 0,8%. W takich kombinacjach całkowita ilość emulgatora wynosi zwykle od około 0,5 do 1,5%, w szczególności od 0,1 do 1% wagowych emulsji. Korzystnie ilość emulgatora hydrofilowego wynosi od 0,04 do 0,5% wagowych emulsji, a ilość emulga8

PL 197 805 B1 tora hydrofobowego wynosi od 0,1 do 1% wagowego emulsji. Zastosowanie kombinacji emulgatora hydrofilowego i hydrofobowego (czasem zwanej współemulgatorem) jest szczególnie użyteczne, gdy faza olejowa jest bardzo hydrofobowa (niepolarna) albo gdy emulsję zagęszcza się przez wprowadzenie tłuszczowych substancji amfifilowych (patrz poniżej). W takich kombinacjach całkowita wartość HLB układu emulgującego wynosi zwykłe od około 8 do około 12.

Stwierdzono, że wprowadzenie większej ilości emulgatora, zwłaszcza stosunkowo hydrofilowego emulgatora, które jest potrzebne do uzyskania odpowiednio małego rozmiaru kropli emulsji, może mieć niekorzystny wpływ na stabilność emulsji. Nadmiar stosunkowo bardziej hydrofobowych emulgatorów zdaje się być mniej niekorzystny dla trwałości i może przyczyniać się do uzyskania pożądanej reologii emulsji (stosunkowo hydrofobowe emulgatory są chemicznie dość podobne do tłuszczowych substancji amfifilowych, takich jak te, które mogą być stosowane jako środki zagęszczające - patrz niżej).

Ogólnie jest technicznie możliwe dowolne łączenie niejonowych emulgatorów alkoksylanowych i niealkoksylanowych opisanych powyżej. Kombinacje takie mogą być atrakcyjne, gdy układ emulgujący zawiera hydrofilowy emulgator alkoksylanowy, na przykład wykorzystując do kombinacji emulgator niealkoksylanowy o małej wartości HLB. Jednakże hydrofilowe emulgatory niealkoksylanowe, zwłaszcza emulgatory typu monoestrów cukrowych, są droższe niż typowe emulgatory alkoksylanowe i zwykle stosowane są, gdy konieczny jest układ stabilizujący emulsję nie zawierający pochodnych tlenków alkilenów.

Faza olejowa emulsji według wynalazku stanowi albo zawiera zwykle głównie olej zmiękczający skórę, typu szeroko stosowanego w produktach higieny osobistej albo kosmetycznych. Olej zmiękczający skórę może często stanowić substancja oleista, która jest ciekła w temperaturze otoczenia. Alternatywnie, może być ona stała w temperaturze otoczenia, i w tym przypadku w masie jest to zwykle woskowata substancja stała, mająca postać ciekłą w podwyższonej temperaturze, w której może być wprowadzona do kompozycji i poddana emulgowaniu. Jak opisano poniżej, wytwarzanie kompozycji wykorzystuje zwykle temperatury do około 100°C, zwykle około 80°C, zatem takie substancje stałe do zmiękczania skóry powinny mieć temperatury topnienia poniżej 100°C, a zwykle poniżej 70°C.

Emulsja według wynalazku jako olej zmiękczający skórę korzystnie zawiera co najmniej jeden normalnie ciekły olej zmiękczający skórę wybrany spośród olejów mineralnych, olejów parafinowych, roślinnych olejów glicerydowych, zwierzęcych olejów glicerydowych, syntetycznych olejów estrowych, syntetycznych olejów eterowych, olejów silikonowych, propoksylanów alkoholi tłuszczowych albo stały, ulegający upłynnieniu, zmiękczający tłuszcz albo wosk, albo mieszaninę takich środków zmiękczających. Odpowiednie oleje ciekłe do zmiękczania skóry obejmują oleje niepolarne, na przykład oleje mineralny albo parafinowy, zwłaszcza izoparafinowy, takie jak sprzedawane przez firmę ICI Surfactants pod nazwą Arlamol HD; lub oleje o średniej polarności, na przykład roślinne oleje glicerydowe, takie jak olej z jojoby, zwierzęce oleje glicerydowe, takie jak sprzedawane przez firmę ICI Surfactants pod nazwą Arlamol M812 (trigliceryd kaprylowo/kaprynowy), oleje syntetyczne, na przykład syntetyczne oleje estrowe, takie jak palmitynian izopropylu i oleje sprzedawane przez firmę ICI Surfactants jako Arlamol IPM i Arlamol DOA, oleje eterowe, zwłaszcza dwóch tłuszczowych reszt alkilowych, na przykład C8 do C18, takie jak sprzedawane przez firmę Henkel pod nazwą Eutanol G (oktylododekanol) albo oleje silikonowe, takie jak olej dimetikonowy, taki jak sprzedawany przez firmę Dow Corning pod nazwą DC200, olej cyklometikonowy, albo silikony zawierające polioksyalkilenowe łańcuchy boczne dla zwiększenia ich hydrofilowości; albo bardzo polarne oleje obejmujące alkoksylanowe substancje zmiękczające skórę, na przykład propoksylany alkoholi tłuszczowych, takie jak sprzedawane przez firmę ICI Surfactants pod nazwą Arlamol E (15-propoksylan alkoholu stearylowego). Odpowiednie substancje zmiękczające skórę, które mogą być stałe w temperaturze otoczenia, ale ciekłe w temperaturach stosowanych typowo do wytwarzania kompozycji według wynalazku, obejmują wosk z jojoby, łój i wosk/olej kokosowy. Jeżeli stosowane są oleje niepolarne, pożądane może być użycie stosunkowo dużych stężeń emulgatora, zwłaszcza emulgatora o dużej wartości HLB, w celu uzyskania odpowiedniego, zadowalającego emulgowania, zwłaszcza w celu uzyskania małych kropelek oleju.

Mogą być i często są stosowane mieszaniny substancji zmiękczających skórę, a w niektórych przypadkach stałe substancje zmiękczające skórę rozpuszcza się całkowicie lub częściowo w ciekłych substancjach zmiękczających skórę albo w ich połączeniach i temperatura krzepnięcia mieszaniny jest odpowiednio niska. Jeżeli kompozycja zmiękczająca skórę jest stała w temperaturze otoczenia, to otrzymana dyspersja może z technicznego punktu widzenia nie być emulsją (jednakże w większości przypadków nie można łatwo określić dokładnego stanu skupienia olejowej fazy rozproszonej), ale takie dyspersje mają właściwości prawdziwych emulsji i stosowana w opisie termin emulsja obejmuje takie kompozycje.

PL 197 805 B1

Stężenie fazy olejowej może się zmieniać w szerokim zakresie. Ogólnie, faza olejowa stanowi co najmniej około 1%, a korzystnie co najmniej około 5% wagowych emulsji. W gotowych produktach stężenie oleju może być wysokie, na przykład około 30%. Na pewno łatwo otrzymywane były stabilne emulsje o zawartości fazy olejowej powyżej 20% wagowych. Możliwe są nawet wyższe stężenia, uzyskiwane były emulsje o zawartości do 80% wagowych oleju i te stężone emulsje mogą być stosowane jako półprodukty, koncentraty do rozcieńczania innymi składnikami w celu wytworzenia ostatecznych emulsji.

Stabilizatory polisacharydowe stosowane w tym wynalazku mogą być używane w innym kontekście jako środki zagęszczające, ale stosując je jako środki zagęszczające, mimo że wydają się zmniejszać lepkość ze wzrostem szybkości ścinania, stwierdzono, że otrzymuje się emulsje dające złe odczucie dotyku na skórze i/lub ciele, opisywane zwykle jako materiały ciągnące się albo muliste. Takie właściwości są niekorzystne w produktach kosmetycznych i higienicznych, zatem wprowadzenie nadmiaru stabilizatora polisacharydowego albo pojedynczych polisacharydów do zagęszczania emulsji, na przykład, w celu otrzymania kremów, do produktów higienicznych albo kosmetycznych, zwykle nie jest zadowalające i na ogół nie jest stosowane w niniejszym wynalazku.

Korzystniejsze metody modyfikacji reologii, prowadzące do uzyskania produktów o większej lepkości obejmują zastosowanie materiałów, które wzmacniają sieć cząstek w ciągłej fazie wodnej. Emulsja według wynalazku ma korzystnie postać kremu, który zawiera jako środek zagęszczający jeden albo więcej tłuszczowych środków amfifilowych i/lub jeden albo więcej polimerowych środków zagęszczających. Szczególnie korzystne materiały obejmują tłuszczowe substancje amfifilowe, takie jak alkohole tłuszczowe, kwasy tłuszczowe i woski. Odpowiednie materiały obejmują alkohole tłuszczowe, zwłaszcza alkohole tłuszczowe C8 do C24, w szczególności C14 do C20, takie jak alkohol stearylowy, na przykład handlowy alkohol cetearylowy (mieszanina głównie alkoholi cetylowego i stearylowego); kwasy tłuszczowe, zwłaszcza kwasy tłuszczowe C8 do C24, w szczególności C14 do C20, takie jak kwas stearynowy; i woski, takie jak wosk mikrokrystaliczny sprzedawany przez firmę Fuller pod nazwą Lunacera M. Techniczne rozgraniczenie między hydrofobowymi środkami powierzchniowo czynnymi, a tłuszczowymi substancjami amfifilowymi nie zawsze jest wyraźne, a obecność emulgatorów o małej wartości HLB może przyczyniać się do zagęszczania przez tłuszczowe substancje amfifilowe. Tłuszczowe substancje amfifilowe stosowane jako substancje zagęszczające w niniejszym wynalazku zwykle są stosowane w postaci mieszanin materiałów, na przykład, pochodzenia naturalnego, z frakcji destylacyjnej podczas wytwarzania albo celowo zmieszanych w celu otrzymania mieszaniny. Dokładny mechanizm, na drodze którego tłuszczowe substancje amfifilowe przyczyniają się do zagęszczania, nie jest w pełni zrozumiały, ale wydaje się, że wnoszą one udział do struktury w fazie wodnej.

Inne substancje zagęszczające, które mogą być użyte, obejmują polimeryczne substancje zagęszczające, takie jak skrobie, zwłaszcza skrobie zmodyfikowane, na przykład zmodyfikowana skrobia ziemniaczana, taka jak sprzedawana przez firmę National Starch pod nazwą Structure Solanace, i zmodyfikowane skrobie kukurydziane, takie jak sprzedawana przez firmę National Starch pod nazwą Structure Zea (fosforan hydroksypropylo-dwuskrobi); celulozowe środki zagęszczające, takie jak karboksyalkiloceluloza, na przykład karboksymetyloceluloza, taka jak sprzedawana przez firmę Hercules jako Natrosol 250HHR (hydroksyetyloceluloza), albo sprzedawana przez firmę FMC pod nazwą Avicel RC-591 (mieszanina karboksymetylocelulozy sodowej i celulozy mikrokrystalicznej); żywice polisacharydowe, takie jak żywice tara, karagenina, guar, grochodrzewu, ksantan i konjak (chociaż stosowane ilości mogą być ograniczone, aby uniknąć niekorzystnego odczucia dotyku na skórze i ciele), i żywice zmodyfikowane, takie jak eter hydroksypropylowy guaru; i syntetyczne środki zagęszczające, takie jak poliakrylowe środki zagęszczające, takie jak karbomery obejmujące żywice Carbopol z firmy Goodrich (jednak w ich przypadku należy zachować ostrożność, jako że są to substancje jonowe, chociaż to bardzo wydajne materiały zagęszczające, i ich zastosowanie nie musi powodować niestabilności emulsji).

Istotną zaletą wynalazku jest to, że umożliwia wytworzenie zagęszczonych emulsji, gdzie emulsja jest znacząco zagęszczana niezależnie od jej stabilizacji. Daje to twórcom większą swobodę projektowania kremów o pożądanej reologii w porównaniu z sytuacją, w której do stabilizacji emulsji stosuje się substancje zagęszczające, gdyż tu reologia nie jest ograniczana przez substancje stosowane do stabilizacji emulsji. Z nie do końca jasnych przyczyn, stosowanie niektórych substancji zagęszczających pozwala zaobserwować dodatkowy i ewentualnie synergistyczny efekt w zagęszczaniu emulsji według wynalazku przy użyciu stabilizatora polisacharydowego.

Gdy składniki fazy olejowej obejmują tłuszczowe substancje amfifilowe, na przykład jako środki zagęszczające, konieczne może być zastosowanie większych stężeń emulgatora, zwłaszcza emulgatora o wysokiej wartości HLB, i/lub użycie kombinacji emulgatorów hydrofilowych i hydrofobowych,

PL 197 805 B1 w celu odpowiedniego zdyspergowania tłuszczowej substancji amfifilowej. Jednakże uzyskano zadowalające wyniki stosując całkowitą ilość emulgatora nie większą niż około 1,5%, a zwykle nie większą niż około 1,2%, a szczególnie korzystne jest gdy całkowite stężenie polisacharydowego stabilizatora emulsji nie jest większe niż około 1%.

Skład emulsji według wynalazku w odniesieniu do głównych składników leży w granicach podanych w poniższych tabelach.

Materiał	ilość (%wag.) przy użyciu
	emulgatora alkoksylanowego	emulgatora niealkoksylanowego
	ogólnie	korzystnie	ogólnie	korzystnie
olej	1 do 80	5 do 30	1 do 80	5 do 30
emulgator (całość)	0,02 do 1,5	0,025 do 1,2	0,1 do 1,5	0,5 do 1,2
emulgator o HLB > 12	0,02 do 1,2	0,025 do 1,0	0,2 do 1,2*	0,4 do 1,0
emulgator o HLB < 8**	0,1 do 1,2	0,5 do 1,0	0,1 do 1,2	0,2 do 1,0
stabilizator polisacharydowy	0,02 do 0,5	0,025 do 0,25	0,02 do 0,5	0,025 do 0,25
środek zagęszczający (gdy użyty)	0,1 do 10	0,25 do 7	0,1 do 10	0,25 do 7
woda***	do 100	do 100	do 100	do 100

* emulgator wybrany z grupy obejmującej co najmniej jeden ester kwasu tłuszczowego, eter, hemiacetal albo acetal związku wielowodorotlenowego, albo amid kwasu tłuszczowego N-podstawiony resztą związku wielowodorotlenowego;

** stosowany w kombinacji z emulgatorem o wysokiej HLB;

*** po uwzględnieniu składników ubocznych i dodatków

Emulsje i preparaty według niniejszego wynalazku są zwykle bliskie obojętności kwasowo/zasadowej - ich wrażliwość na substancje jonowe została wspomniana powyżej. Niewielkie odchylenia od obojętności są możliwe bez utraty stabilności. Korzystnie pH emulsji według wynalazku wynosi od 4 do 9, korzystniej 4,5 do 8, a zwłaszcza od 6 do 8.

W skł adzie emulsji według wynalazku moż na zawrzeć wiele innych skł adników w celu wytworzenia preparatów higienicznych lub kosmetycznych, korzystnie jeden albo więcej: środków konserwujących; zapachów; środków utrzymujących wilgoć albo rozpuszczalników; filtrów albo środków przeciwsłonecznych; alfa-hydroksykwasów; środków samoopalających; środków przeciw drobnoustrojom; witamin i ich prekursorów; środków do pielęgnacji skóry; fosfolipidów; preparatów zawierających pęcherzyki; związków zawierających german; ekstraktów roślinnych; środków rozjaśniających skórę; związków poprawiających stan skóry; kofeiny; dodatków chłodzących; środków odstraszających owady; olejków eterycznych; i pigmentów.

Składniki te mogą rozpuszczać się w oleju, w wodzie, albo mogą być nierozpuszczalne. Spośród materiałów rozpuszczalnych w wodzie na uwagę zasługują substancje wprowadzające do kompozycji elektrolit, albo powodujące znaczne przesunięcia wartości pH (patrz powyżej). Przykłady takich materiałów obejmują:

środki konserwujące, takie jak substancje na podstawie parabenów (estry alkilowe kwasu 4-hydroksybenzoesowego), fenoksyetanol, podstawione moczniki i pochodne hydantoiny, na przykład produkty sprzedawane pod zastrzeżonymi nazwami towarowymi Germaben II Nipaguard BPX i Nipaguard DMDMH, gdy są stosowane, to zwykle w stężeniach od 0,5 do 2% wagowych emulsji;

zapachy, gdy są stosowane, to zwykle w stężeniach od 0,1 do 10%, częściej do około 5%, a zwł aszcza do okoł o 2% wagowych emulsji;

środki utrzymujące wilgoć albo rozpuszczalniki, takie jak alkohole, poliole, takie jak glicerol i glikole polietylenowe, gdy są stosowane, to zwykle w stężeniach od 1 do 10% wagowych emulsji;

filtry albo środki przeciwsłoneczne obejmujące chemiczne i fizyczne środki przeciwsłoneczne, w tym środki na bazie dwutlenku tytanu albo tlenku cynku; gdy są stosowane, to zwykle w ilości od 0,1% do 5% wagowych emulsji (ale biorąc pod uwagę, że fizyczne środki przeciwsłoneczne są zwykle rozpraszane przy użyciu akrylowych polimerów polianionowych, które mogą destabilizować emulsje gdyż zawierają elektrolit);

PL 197 805 B1 alfa-hydroksykwasy, takie jak kwas glikolowy, cytrynowy, mlekowy, jabłkowy, winowy i ich estry; środki samoopalające, takie jak dihydroksyaceton;

środki przeciwdrobnoustrojowe, zwłaszcza środki przeciwtrądzikowe, takie jak kwas salicylowy; witaminy i ich prekursory obejmujące:

a) witaminę A, na przykład jako palmitynian retynylu i inne cząsteczki prekursorów retynoiny,

b) witaminę B, na przykład jako pantenol i jego pochodne;

c) witaminę C, na przykład jako kwas askorbinowy i jego pochodne;

d) witaminę E, na przykład jako octan tokoferylu;

e) witaminę F, na przykład jako estry wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, takie jak estry kwasu gamma-linoleinowego;

środki do pielęgnacji skóry, takie jak ceramidy, albo jako substancje naturalne albo naśladujące funkcjonalnie naturalne ceramidy;

fosfolipidy;

preparaty zawierające pęcherzyki;

związki zawierające german, na przykład sprzedawane przez firmę ICI Surfactants pod nazwą Arlamol GEO;

ekstrakty roślinne o korzystnych własnościach pielęgnacyjnych dla skóry;

środki rozjaśniające skórę, takie jak hydrochinon, kwas kojowy, arbutyna i podobne materiały;

związki poprawiające stan skóry, takie jak alantoina i podobne substancje;

kofeinę i podobne związki;

dodatki chłodzące, takie jak mentol albo kamfora;

środki odstraszające owady, takie jak N,N-dietylo-3-metylobenzamid (DEET) i olejki cytrusowy albo eukaliptusowy;

olejki eteryczne; i pigmenty obejmujące mikrorozdrobnione pigmenty, zwłaszcza tlenki i krzemiany, na przykład tlenek żelaza, w szczególności powlekane tlenki żelaza i/lub dwutlenek tytanu i materiały ceramiczne, takie jak azotek boru albo inne stałe składniki, takie jak substancje stosowane przy makijażu i w kosmetyce, dające zawiesino-emulsje, zwykle stosowane w ilości od około 1 do około 15%, ale zwykle w ilości co najmniej około 5%, a zwłaszcza około 10%.

Emulsje według wynalazku mogą być wytworzone albo jako proste emulsje, które mogą być zagęszczane jak opisano powyżej, albo mogą być wytworzone jako układy bardziej złożone, takie jak zawiesino-emulsje albo emulsje wielokrotne.

Zawiesino-emulsje obejmują ciekłą fazę rozproszoną i stałą fazę rozproszoną. Jak podano wyżej, stałe mogą być pigmenty, na przykład dwutlenek tytanu i/lub barwne tlenki żelaza; albo fizyczne środki przeciwsłoneczne z tlenku metalu, jak tlenki tytanu i/lub glinu i/lub cynku, w którym to przypadku cząstki tlenku mogą być wystarczająco drobne, aby nie rozpraszać światła widzialnego (jednak mogą być tak dobrane, aby rozpraszać promieniowanie UV).

Inne postaci układów bardziej złożonych obejmują emulsje wielokrotne, w których faza rozproszona emulsji zawiera w swych kroplach dyspersję kropelek innej cieczy. Tak więc są dwie emulsje: emulsja podstawowa albo zewnętrzna i emulsja wtórna albo wewnętrzna, a fazy można określić jako podstawową albo zewnętrzną i wtórną albo wewnętrzną fazę zewnętrzną lub wewnętrzną. Zatem są dwie wewnętrzne fazy, które zwykle określa się jako zewnętrzną albo podstawową fazę wewnętrzną i wewnętrzną albo wtórną fazę wewnętrzną i dwie fazy zewnętrzne określane zwykle jako zewnętrzna albo podstawowa faza zewnętrzna i wewnętrzna albo wtórna faza zewnętrzna.

Są dwa główne typy emulsji wielokrotnej: woda w oleju w wodzie i olej w wodzie w oleju. Oba typy emulsji wielokrotnej mogą być wytworzone przy użyciu układu stabilizującego emulsję według wynalazku. Wtórna wewnętrzna faza emulsji wielokrotnych może być stosowana do dostarczania materiałów, które są nieodporne na wpływ środowiska albo na substancje w podstawowej fazie zewnętrznej.

Emulsje według wynalazku mogą być stosowane, jak opisano powyżej, same jako produkty higieniczne i kosmetyczne albo mogą być wbudowane w takie produkty. W szczególności mogą być stosowane do nasączania cienkich chusteczek, zwłaszcza papierowych, na przykład do wytworzenia ściereczek oczyszczających. W takim zastosowaniu emulsja zwykle zawiera stosunkowo małą ilość fazy olejowej, typowo od 3 do 15%, częściej około 5% wagowych emulsji. Ilość emulsji, którą nasącza się chusteczkę, zależy od pożądanych właściwości produktu końcowego, ale zwykle wynosi od 10 do 100 g.m^-2 chusteczki. Chusteczki zwykle mają gramaturę od 30 do 100 g.m^-2. Innym zastosowaniem

PL 197 805 B1 emulsji według wynalazku jest usuwanie makijażu albo innych kosmetyków. Stwierdzono, że emulsje według wynalazku są skuteczne w tym zastosowaniu i mogą być równie wydajne jak nierozcieńczony olej przy usuwaniu tłustego makijażu, na przykład tuszu do rzęs, zwłaszcza wodoodpornego tuszu do rzęs. Jest to wynik zaskakujący, ponieważ w takich zastosowaniach emulsje na ogół nie zawierają dużych ilości oleju, zwykle ilości te wynoszą od 25 do 50, częściej od 15 do 30% wagowych emulsji.

Emulsje według wynalazku ogólnie wytwarza się konwencjonalnymi sposobami emulgowania i mieszania. Sposób wytwarzania emulsji wedł ug wynalazku przez emulgowanie bezpoś rednie polega na tym, że emulgator i stabilizator polisacharydowy (dodawane albo oddzielnie albo razem) wprowadza się do fazy wodnej, ewentualnie do fazy wodnej wprowadza się środki zagęszczające, a następnie do ciągłej fazy wodnej dodaje się olej, mieszając w celu emulgowania go. Korzystnie stabilizator polisacharydowy w fazie wodnej ogrzewa się do temperatury powyżej 60°C, na przykład do temperatury około 80 do 85°C, i/lub poddaje się energicznemu mieszaniu, na przykład w temperaturze otoczenia. Intensywne mieszanie i stosowanie lekko podwyższonych temperatur może być, jeśli to pożądane, połączone. Ogrzewanie i/lub energiczne mieszanie może być prowadzone przed, w trakcie lub po dodaniu fazy olejowej.

Emulsje mogą być też wytworzone sposobami emulgowania odwrotnego, zwłaszcza przy stosowaniu emulgatorów o małej wartości HLB (zwykle w kombinacji z emulgatorami o dużej wartości HLB). Sposób wytwarzania emulsji według wynalazku przez emulgowanie odwrotne polega na tym, że emulgator i stabilizator polisacharydowy (dodawane oddzielnie albo razem) wprowadza się do fazy olejowej, a następnie do fazy olejowej z mieszaniem dodaje się fazę wodną aż do inwersji układu i z wytworzeniem emulsji typu olej w wodzie. Jasne jest, ż e do wywoł ania inwersji ogólnie konieczna jest istotna ilość fazy wodnej, zatem metoda ta nie nadaje się do stosowania przy emulsjach o dużej zawartości fazy olejowej. Korzystnie stabilizator polisacharydowy w kontakcie z fazą wodną ogrzewa się do temperatury powyżej 60°C, na przykład od około 80 do 85°C, i/lub poddaje się energicznemu mieszaniu, na przykład w temperaturze otoczenia. Intensywne mieszanie i stosowanie lekko podwyższonych temperatur może być, jeśli to pożądane, połączone. Ogrzewanie i/lub energiczne mieszanie może być prowadzone przed, w trakcie lub po inwersji.

Twórcy wynalazku stwierdzili, że metody dyspergowania na gorąco dają emulsje, które są bardziej stabilne niż emulsje uzyskane metodami dyspergowania na zimno. Oczywiście, gdy stosuje się składniki wymagające obróbki w wyższych temperaturach, na przykład woski o stosunkowo wysokiej temperaturze topnienia, dyspergowanie na gorąco może być dogodne z tego względu. Po wytworzeniu emulsji stężenie fazy rozproszonej może być łatwo dostosowane przez dodanie większej ilości materiału fazy ciągłej, zwykle przy delikatnym mieszaniu. W kontekście wytwarzania emulsji intensywne albo energiczne mieszanie oznacza mieszanie przy szybkości ścinania stosowanej zwykle przy emulgowaniu i wynosi typowo co najmniej około 10⁴ s^-1.

Kiedy wytwarza się emulsje o stosunkowo dużej lepkości, to do fazy wodnej wprowadzone mogą być rozpuszczalne albo ulegające dyspersji w wodzie składniki zagęszczające, dogodnie po zdyspergowaniu emulgatora i stabilizatora emulsji, a rozpuszczalne albo ulegające dyspersji w oleju składniki zagęszczające mogą być rozpuszczone albo rozproszone w fazie olejowej i wprowadzone do emulsji wraz z olejem.

Sposób wytwarzania emulsji obejmuje etapy, w których:

1. emulgator i stabilizator polisacharydowy dysperguje się w fazie wodnej;

2. ewentualnie w fazie wodnej zawiera się środki zagęszczające; i

3. miesza się i emulguje olej w ciągłej fazie wodnej; i w których wodna dyspersja emulgatora i stabilizatora polisacharydowego jest ogrzewana do temperatury co najmniej 60°C i/lub energicznie mieszana przed albo w trakcie emulgowania oleju.

Emulsje według wynalazku mogą być stosowane w szerokiej gamie produktów higieny osobistej i kosmetycznych. Emulsje wedł ug niniejszego wynalazku mogą być wprowadzane zarówno do produktów w postaci zarówno mleczka jak i kremu. Przykładami takich produktów są mleczka i kremy oczyszczające; mleczka i kremy nawilżające; mleczka i kremy do zmywania makijażu; i środki przeciwsłoneczne, zwykle w postaci mleczka albo rozpylanej emulsji mleczka.

Emulgator i składniki stabilizujące emulsję stosowane w wynalazku mogą być zmieszane, tworząc suchy preparat, który następnie może być zdyspergowany w wodzie i łatwo przekształcony w emulsję , jak podano powyż ej, co stanowi kolejny aspekt wynalazku. Zwykle te suche preparaty zawierają stałe składniki, w tym emulgator i stabilizator polisacharydowy. W takich preparatach użyteczne jest stosowanie zarówno emulgatorów o dużej jak i o małej wartości HLB i ewentualnie dodanie

PL 197 805 B1 takich substancji jak środki wspomagające mielenie, na przykład cukry, zwłaszcza glukoza i/lub sacharoza, które, jeżeli to potrzebne, ułatwiają mielenie i rozcieranie stosunkowo twardych substancji i działają również jako substancje łatwo rozpuszczalne wspomagające następnie zdyspergowanie preparatu w wodzie. Takie preparaty wytworzyć można przez mieszanie na sucho polisacharydów ksantanu i poliglukomannanu, emulgatorów i ewentualnie cukru, jeżeli to pożądane spajając mieszankę, na przykład przez wytłoczenie, do utworzenia granulek, po czym zmielenie granulek do pożądanego rozmiaru cząstek.

Korzystnie materiały poddaje się obróbce w temperaturze, zwykle od 50°C do 100°C, odpowiedniej do co najmniej częściowego stopienia jednego albo więcej składników, zwykle jednego albo więcej emulgatorów i co umożliwia pokrycie i/lub związanie składników proszku, zwykle obejmujących polisacharydy. Składniki emulgujące mogą korzystnie zostać całkowicie stopione, a polisacharydy miesza się z tym stopem. Mieszanie to może być prowadzone przy użyciu wytłaczarki albo mieszarki okresowej i produkt może skrzepnąć w postać płatków albo granulek, które, jeśli to konieczne, mogą być następnie zmielone do wytworzenia bardziej rozdrobnionych cząstek.

Skład suchej mieszanki preparatu stabilizującego emulsję zawierającej emulgator oleju oraz stabilizator emulsji typu olej w wodzie, który stanowi kombinacja polisacharydowa polisacharydu ksantanu i polisacharydu poliglukomannanu, w odniesieniu do składników głównych leży w granicach podanych w tabeli poniżej.

Materiał	(części wagowe)
	ogólnie	korzystnie
ksantan	2 do 10	3 do 8
poliglukomannan	2 do 10	3 do 8
stosunek ksantan:poliglukomannan	1:4 do 4:1	1:2 do 2:1
emulgator (całość)	20 do 80	30 do 70
emulgator o wys. HLB	20 do 75	40 do 70
emulgator o nis. HLB*	5 do 40	10 do 30
środek wspomagający mielenie*	2 do 10	3 do 8

* jeż eli jest stosowany w kombinacji

W szczególności, gdy suchy preparat jest przeznaczony do dyspergowania na zimno, jest on (sucha mieszanka) korzystnie w postaci proszku, którego średni rozmiar cząstek wynosi od około 100 do około 500 μm. Aby uprościć posługiwanie się proszkiem, na przykład zmniejszyć ryzyko palenia proszku, korzystnie nie zawiera on, albo zawiera mało materiału o dużo mniejszym rozmiarze cząstek. W szczególności zawartość cząstek o rozmiarze poniżej 50 μm jest mniejsza niż 10% (wagowo). Korzystnie zawartość cząstek o rozmiarze mniejszym niż 50 μm jest mniejsza niż 2% wagowe, a w szczególności mniejsza niż 1%. Jeżeli dyspergowanie na zimno nie jest istotnym wymaganiem, postać fizyczna suchego preparatu może być nawet mniej rozdrobniona, na przykład, granulki, tabletki i/lub płatki. W takich postaciach średni rozmiar cząstek może być znacznie większy niż w proszku, na przykład od 0,5 do 5 mm dla granulek i/lub tabletek i od 0,1 do 1 mm grubości i od 2,5 do 10 mm długości i/lub szerokości, co odpowiada rozmiarowi cząstek (zmierzonemu jako średnica sfer o tej samej objętości) około 1 do około 6 mm. Ponieważ dla proszków zawartość drobnych cząstek jest korzystnie niska, w szczególności, zawartość cząstek o rozmiarze poniżej 50 μm jest mniejsza niż 10% (wagowych), korzystnie mniejsza niż 2%, a zwłaszcza mniejsza niż 1%.

Poniższe przykłady ilustrują wynalazek. Wszystkie części i procenty podane są wagowo, chyba że zaznaczono inaczej. Przykłady według wynalazku oznaczone są numerem przykładu, po którym następuje numer powtórzenia, a przykłady porównawcze oznaczone są numerami z literą C.

Materiały

Emulgatory

EM 1 Brij 72 - HLB 4,9 - 2-etoksylan alkoholu stearylowego z firmy Uniqema

EM 2 Brij 721 - HLB 15,5 - 21-etoksylan alkoholu stearylowego z firmy Uniqema

EM 3 Brij 78 - HLB 15,3 - 20-etoksylan alkoholu stearylowego z firmy Uniqema

EM 4 kombinacja 3:2 wagowo Brij 72 i Brij 721

PL 197 805 B1

EM 5 Brij 700 - HLB 18,8 - 100-etoksylan alkoholu stearylowego z firmy Uniqema

EM 6 Sisterna SP70-C - HLB 15 - stearynian/palmitynian sacharozy (około 70% monoestru) z firmy Sisterna

EM 7 Ryoto S-1570 - HLB 15 - stearynian sacharozy (około 70% monoestru) z firmy Ryoto EM 8 Sisterna PS750 - HLB 15 - stearynian/palmitynian sacharozy (około 75% monoestru) z firmy Sisterna

EM 9 Plurol WL 1009 - distearynian poliglicerylu-6 z firmy Gattefosse

EM 10 Atmos 150 - mieszanina monostearynianu glicerolu i distearynianu glicerolu z firmy Uniqema

EM 11 Citrem FP 1201 - produkt transestryfikacji kwasu cytrynowego/monostearynianu glicerolu z firmy Quest

EM 12 Sisterna SP80 - HLB 15 - stearynian/palmitynian sacharozy (około 80% monoestru) z firmy Sisterna

EM 13 Arlatone 2121 - mieszanina 1:1 estru kwasu z oleju kokosowego i sacharozy oraz stearynianu sorbitanu z firmy Uniqema

EM 14 Span 85 - trioleinian sorbitolu z firmy Uniqema

EM 15 Arlasolve 200 - 20-etoksylan alkoholu izocetylowego z firmy Uniqema

EM 16 Arlatone T - 40-etoksylan peroleinianu sorbitanu z firmy Uniqema

EM 17 Arlacel P-135 - kompolimer blokowy polihydroksystearynian-PEG-polihydroksystearynian, polimeryczny środek powierzchniowo czynny z firmy Uniqema

EM 18 Synperonic PE/F127 - kopolimer blokowy PE/PO, środek powierzchniowo czynny z firmy

Uniqema

Stabilizatory polisacharydowe (PS oznacza stabilizatory według wynalazku; CS oznacza stabilizatory porównawcze)

PS 1 mieszanina 1:1 wag. Keltrol F - żywicy ksantanowej o czystości spożywczej z firmy Kelco oraz Konjak PA - żywicy konjak o wysokiej czystości (>90% czystości) z firmy Dr W Behr

PS 2 Nutricol GP6621 - handlowa mieszanka żywic ksantan i konjak (około 60:40 wagowo) zawierająca nieco dekstrozy, z firmy FMC

PS 3 mieszanina 1:1 wag. Keltrol F oraz Konjak AS żywicy konjak o wysokim potencjale lepkości z firmy Dr W Behr

PS 4 mieszanina 1:1 wag. Keltrol F oraz Konjak MS83 - żywicy konjak, z firmy Dr W Behr PS 5 mieszanina 1:1 wag. Keltrol F oraz Konjak MS119 - żywicy konjak, z firmy Dr W Behr PS 6 mieszanina 1:1 wag. Keltrol F oraz Nutricol GP 6220 - żywicy konjak, z firmy FMC PS 7 mieszanina 1:1 wag. Keltrol F oraz Nutricol GP 312 - żywicy konjak, z firmy FMC PS 8 mieszanina 1:1 wag. Keltrol T - żywicy ksantanowej z firmy Kelco oraz Konjak PA PS 9 mieszanina 1:1 wag. Rhodopol SC - żywicy ksantanowej z firmy Rhone-Poulenc oraz

Konjak PA

PS 10 mieszanina 1:1 wag. Rhodicare S - żywicy ksantanowej z firmy Rhone-Poulenc oraz Konjak PA

PS 11 mieszanina 1:1 Keltrol TF - żywicy ksantanowej z firmy Kelco oraz Nutricol GP 312 PS 12 mieszanina 1:1 wag. Keltrol M oraz Konjak G-0467-98-1 z firmy FMC PS 13 mieszanina 1:1 wag. Keltrol CG-F oraz Konjak G-0467-98-1 PS 14 mieszanina 1:1 wag. Keltrol M oraz Nutricol GP 312

PS 15 mieszanina 1:1 wag. Keltrol CG-F oraz Nutricol GP 312

PS 16 mieszanina 1:1 wag. Rhodopol SC oraz Leolex RX-H - żywicy konjak z firmy Shimizu CS 1 mieszanina 1:1 Keltrol F oraz Vidogum SP200 - żywicy tara z firmy Unipektin CS 2 mieszanina 1:1 Keltrol F + Vidogum L200 - żywicy grochodrzewu z firmy Unipektin CS 3 mieszanina 1:1 Keltrol F + Vidogum GH175 - żywicy guar z firmy Unipektin CS 4 Saladizer 250 - handlowa mieszanka żywic ksantanu, guar i alginianu z firmy Tic Gums CS 5 Kelgum - handlowa mieszanka żywic ksantanowej i grochodrzewu z firmy Kelco CS 6 GFS - handlowa mieszanka żywic ksantan, grochodrzewu i guar z firmy Kelco Środki zagęszczające

TH 1 Structure Solanace - modyfikowana skrobia ziemniaczana z firmy National Starch TH 2 Laurex CS - alkohol cetearylowy (mieszane alkohole stearylowy i cetylowy)

TH 3 Kwas stearynowy

TH 4 Structure Zea - fosforan hydroksypropylo-dwuskrobi z firmy National Starch

PL 197 805 B1

TH 5 Vidogum SP200 - żywica tara z firmy Unipektin TH 6 konjak Pa

TH 7 Natrosol 250HHR - hydroksyetyloceluloza z firmy Hercules

TH 8 Jaguar HP-8 - eter hydroksypropylowy guar z firmy Rhone-Poulenc

TH 9 Avicel RC-591 - karboksymetyloceluloza sodowa i celuloza mikrokrystaliczna z firmy FMC

TH 10 Sea Spen - jota-karagenina z firmy FMC

TH 11 Lunacera M wosk mikrokrystaliczny z firmy Fuller Oleje/Substancje zmiękczające skórę

Olej 1 Arlamol M812 - olej zmiękczający skórę (trigliceryd kaprylowo/kaprynowy) z firmy Uniqema

Olej 2 Arlamol HD - izoparafinowy olej zmiękczający skórę z firmy Uniqema

Olej 3 Arlamol E - 15-propoksylan alkoholu stearylowego, olej zmiękczający skórę z firmy

Uniqema

Olej 4 DC200 (350CS) - dimetikonowy olej silikonowy z firmy Dow Corning Olej 5 DC200 (20CS) - dimetikonowy olej silikonowy z firmy Dow Corning Olej 6 Eutanol G - oktylododekanol z firmy Henkel

Olej 7 palmitynian izopropylu Olej 8 olej z jojoby

Olej 9 DC245 - cyklometikonowy olej silikonowy z firmy Dow Corning

Olej 10 mieszanina: DC245 (15 części); DC200 (4 części) oraz DC 1403 (mieszanina olejów silikonowych dimetikonowego i dimetikonolowego z firmy Dow Corning) (1 część)

Olej 11 ciekły olej parafinowy

Olej 12 Estol 3609 - trietyloheksanoina z firmy Uniqema

Olej 13 Pripure - skwalan z firmy Uniqema

Olej 14 Prisorine 2021 izostearynian izopropylu z firmy Uniqema

Inne składniki

Konserwanty

Pre 1 Germaben II - konserwant z firmy Sutton Pre 2 Nipaguard BPX - konserwant z firmy Nipa Pre 3 Fenoksyetanol z firmy Nipa

Pre 4 Nipaguard DMDMH - DMDM Hydantoina z firmy Nipa Inne dodatki

Add 1 Glicerol - środek utrzymujący wilgoć Add 2 Dragosantol - bisabolol z firmy Dragoco Add 3 D-Pantenol z firmy BASF

Add 4 Zapach kwiatowo/orientalny (AF27536) z firmy Quest NV Add 5 Zapach cytrusowo/ziołowy (AF27450) z firmy Quest NV Add 6 Mocznik

Add 7 DHA - dihydroksyaceton (50% wag. roztwór wodny)

Add 8 Alkohol etylowy

Add 9 Atlas G-2330 z firmy Uniqema

Add 10 Glikol propylenowy

Add 11 PEG 400

Add 12 PEG 1500

Add 13 Parsol MCX - metoksycynamonian oktylu z firmy Givaudin Add 14 Parsol 1789 - butylometoksydibenzoilometan z firmy Givaudin Add 15 Parsol 5000 - 4-metylobenzylidenokamfora z firmy Givaudin

Add 16 Tioveil AQ - zawiesina wodna dwutlenku tytanu stabilizowana poliakrylanem z firmy Uniqema

Add 17 mieszanina dyspergowalnych w wodzie pigmentów:

dwutlenek tytanu (10 części); żółty tlenek żelaza (2 części);

czerwony tlenek żelaza (0,4 części); czarny tlenek żelaza (0,25 części)

Add 18 Hombitec H - pigment dwutlenek tytanu z firmy Sachtleben

Add 19 Tioveil FIN - zawiesina ultrarozdrobnionego dwutlenku tytanu i tlenku glinu w benzoesanach alkilowych i kwasie polihydroksystearynowym z firmy Uniqema Add 20 Spectraveil FIN - zawiesina rozdrobnionego tlenku cynku w benzoesanach alkilowych i kwasie polihydroksystearynowym z firmy Uniqema Add 21 DEET - środek odstraszający owady, dietylotoluamid

PL 197 805 B1

Add 22 Olej cytronellowy

Woda woda zdemineralizowana

Sposoby wytwarzania

Dyspergowanie na gorąco - mleczka

Proszki żywic ksantan i konjak dysperguje się w wodzie w 80°C, do wody dodaje się układ emulgujący i miesza przez 20 minut. Składniki olejowe miesza się i dodaje jako fazę olejową do mieszaniny w 80°C (ogrzewając, jeżeli to konieczne), mieszaninę homogenizuje się przez 2 minuty w mikserze Ultra-Turrax przy 8000 obr/min (około 133 Hz) w 80°C i emulsję schładza się do temperatury otoczenia łagodnie mieszając.

Dyspergowanie na zimno - mleczka

Proszki żywic ksantan i konjak miesza się wstępnie do utworzenia proszku (mieląc konjak, jeśli to konieczne) i zmieszany proszek dysperguje się w wodzie w temperaturze otoczenia, dodaje do wody układ emulgujący i miesza przez 20 minut. Składniki olejowe miesza się i dodaje jako fazę olejową do mieszaniny w temperaturze otoczenia, mieszaninę homogenizuje się przez 2 minuty w mikserze Ultra-Turrax przy 8000 obr/min (około 133 Hz) w temperaturze otoczenia (bez specjalnego grzania) i łagodnie miesza przez kilka minut.

Dyspergowanie na gorąco - kremy

Proszki żywic ksantan i konjak dysperguje się w wodzie w 80°C i dodaje się emulgator o wysokiej HLB i miesza przez 20 minut w 80°C. Do mieszaniny składników olejowych tworzących fazę olejową dodaje się emulgator o niskiej HLB i ogrzewa do 80°C. Do fazy wodnej dodaje się mieszając środek zagęszczający, potem składniki olejowe i ogrzewa się do 80°C. Następnie mieszaninę homogenizuje się przez 2 minuty w homogenizatorze Ultra-Turrax przy 8000 obr/min (około 133 Hz) w 80°C i emulsję schładza się do temperatury otoczenia łagodnie mieszając.

Dyspergowanie na zimno - kremy

Proszki żywic ksantan i konjak dysperguje się w wodzie w temperaturze otoczenia i dodaje się emulgator o wysokiej HLB i miesza przez 20 minut w temperaturze otoczenia. Do mieszaniny składników olejowych tworzących fazę olejową dodaje się emulgator o niskiej HLB. Do fazy wodnej dodaje się mieszając środek zagęszczający, a następnie fazę olejową. Następnie mieszaninę homogenizuje się przez 2 minuty w homogenizatorze Ultra-Turrax przy 8000 obr/min (około 133 Hz) w temperaturze otoczenia (bez specjalnego grzania) i łagodnie miesza przez kilka minut.

Metody testów:

Lepkość mierzy się wiskozymetrem Brookfielda RVDVI stosując odpowiednie wrzeciono (RV2, RV3, RV4 albo RV6 - w zależności od lepkości testowanej emulsji) przy 6 obr/min (0,1 Hz) 1 dzień po wytworzeniu emulsji, a wyniki podaje się w mPa^s.

Stabilność ocenia się obserwując emulsje po przechowywaniu w temperaturze otoczenia (T. ot..), chłodzone w 5°C albo przechowywane w temperaturze podwyższonej, w 40°C i 50°C. Pomiar stabilności przy przechowywaniu w 50°C to bardzo surowy test.

Czasy, w których dokonuje się pomiarów stabilności i lepkości, podano skrótowo, w następujący sposób D=dzień, T=tydzień o M=miesiąc; 0 dla stabilności oznacza, że nie dało się wytworzyć zadowalającej emulsji, albo że rozdzieliła się ona przed dokonaniem pierwszego pomiaru.

Wygląd ocenia się wizualnie i bada odczucie dotyku na skórze stosując odpowiednie oceny:

bardzo dobry wygląda bardzo odpowiednio do zastosowania końcowego i daje dobre odczucie dotyku na skórze przy dobrym rozrzedzaniu przy ścinaniu dobry wygląda odpowiednio do końcowego zastosowania, daje umiarkowane odczucie dotyku na skórze przy pewnym rozrzedzaniu przy ścinaniu dopuszczalny wygląd i odczucie dotyku na skórze dopuszczalne do zastosowania końcowego zły wygląd nieco mulisty i/lub ciągnący się, a odczucie dotyku na skórze niezbyt dobre bardzo zły wygląd bardzo mulisty i ciągnący się i złe odczucie dotyku na skórze

Stan - płynność produktu ocenia się wizualnie, a ocena jest opisowa w zależności od zmierzonego typu produktu (mleczko, krem itp.).

Rozmiar kropli - ocenia się wizualnie stosując mikroskop Zeiss Jenalumar w świetle spolaryzowanym, stosując barwne filtry lambda. Wyniki podane są jako granice rozmiaru większości cząstek w mikronach (μτι).

P r z y k ł a d 1

Wytwarza się ciekłe mleczka kosmetyczne jako emulsje typu olej w wodzie, stosując opisany powyżej sposób wytwarzania mleczka emulsji na gorąco. Skład emulsji podany jest w tabeli 1a, a wyniki testów w tabeli 1b, poniżej.

PL 197 805 B1

T a b e l a 1a

Nr przykł.	Składniki preparatu (%wag.)
EM 1	EM 2	PS 1	Olej 1	Pre 1	woda
1.C.1	0,7	0,3	-	20	1	do 100
1.1	0,69	0,29	0,02	20	1	do 100
1.2	0,67	0,29	0,06	20	1	do 100
1.3	0,63	0,27	0,1	20	1	do 100
1.4	0,48	0,48	0,06	20	1	do 100
1.5	0,95	-	0,06	20	1	do 100
1.6	-	0,95	0,06	20	1	do 100

T a b e l a 1b

Nr przykł.	Lepkość (mPa-s)	pH	Stabilność	rozmiar kropli (pm)	Uwagi
T. ot.	5°C	40°C	50°C	stan	wygląd
1.C.1	-	-	0	0	0	0	10-50	b. ciekły	-
1.1	783,3	6,8	>6M	>3M	>1M	1T	10-50	b. ciekły	1
1.2	1583	6,9	>6M	>3M	>3M	2T	10-50	ciekły	2
1.3	3166	6,9	>6M	>3M	>3M	>3M	10-50	ciekły	3
1.4	3133	6,8	>6M	>3M	>3M	2T	5-30	ciekły	2
1.5	1200	6,3	>6M	>3M	>3M	>3M	10-50	ciekły	3
1.6	2233	6,3	4M	>3M	>3M	2T	5-30	ciekły	2

Preparaty te pokazują, że przy nieobecności stabilizatora polisacharydowego, przy 1% emulgatora, emulsja nie jest odporna na rozdzielanie i ulega nagłemu (mniej niż jeden dzień) rozdziałowi. Wprowadzenie nawet bardzo małych ilości stabilizatora polisacharydowego daje emulsje o zwiększonej stabilności nawet w podwyższonych temperaturach.

P r z y k ł a d 2

Wytwarza się serię emulsji stosując różne stabilizatory polisacharydowe w kombinacji z emulgatorem etoksylanem alkoholu, stosując opisaną powyżej metodę wytwarzania na gorąco emulsji mleczka. Skład podany jest w tabeli 2a, a wyniki testów w tabeli 2b, poniżej

T a b e l a 2a

Nr przykł.	EM 3 (%wag.)	Stabilizator	Olej 1 (%wag.)	Pre 1 (%wag.)	woda (%wag.)
typ	(%wag.)
2.1	0,05	PS 1	0,06	20	1	do 100
2.C.1	0,05	CS 1	0,06	20	1	do 100
2.C.2	0,05	CS 2	0,06	20	1	do 100
2.C.3	0,05	CS 3	0,06	20	1	do 100
2.2	0,05	PS 2	0,05	20	1	do 100
2.C.4	0,05	CS 4	0,05	20	1	do 100
2.C.5	0,05	CS 5	0,05	20	1	do 100
2.C.6	0,05	CS 6	0,05	20	1	do 100

PL 197 805 B1

T a b e l a 2b

Nr przykł.	PH	Lepkość (mPa^s)	Stabilność	Uwagi
T. ot.	50°C	stan	wygląd
2.1	6,9	1833	>6M	>3M	płynny	2
2.C.1	7,1	2500	2M	0	płynny	2
2.C.2	7,2	2400	2T	3D	płynny	4
2.C.3	7,2	-	0	-	b. płynny	2
2.2	6,9	3066	>6M	6T	płynny	2
2.C.4	7,3	-	0	-	b. płynny	2
2.C.5	7,2	3133	2T	0	płynny	5
2.C.6	7,1	4800	2T	0	płynny	5

Wyniki te pokazują, że zastosowanie kombinacji poliglukomannanu i ksantanu jako stabilizatora polisacharydowego daje stabilne emulsje, podczas gdy inne kombinacje dają emulsje o złej stabilności (w najlepszym przypadku).

P r z y k ł a d 3

W tym przykładzie wytwarza się emulsje stosując metodę wprowadzania na gorąco różnych ilości żywicy konjak (Konjak PA) i ksantanu (Keltrol F), jako stabilizatora polisacharydowego w podstawowej emulsji wodnej zawierającej 0,05% emulgatora EM 3, 20% oleju zmiękczającego 1, 1% konserwantu Pre 1 i dopełnionej wodą do 100%. Ilości Konjak PA, Keltrol F i ich stosunek wagowy podano w tabeli 3 poniżej. Z tabeli widać, że najlepszą stabilność emulsji uzyskuje się gdy stosunek wagowy żywicy konjak i żywicy ksantan w stabilizatorze polisacharydowym wynosi około 50:50. W ogólnym przypadku emulsji zawierających w sumie 0,05% stabilizatora, dla tych, które nie zawierają wcale stabilizatora polisacharydowego, lub tylko albo konjak albo ksantan, nie uzyskuje się emulsji, które byłyby dostatecznie trwałe do przeprowadzenia testu. Jeżeli stosuje się oba polimery, to stabilność poprawia się gdy stosunek zbliża się do 50:50, a na ogół emulsje o proporcji w granicach 30:70 do 70:30 mają dobrą stabilność. Podobnie, wygląd polepsza się, gdy stosunek zbliża się do 50:50, a na ogół emulsje o proporcji w granicach 30:70 do 70:30 mają dobry wygląd. Dla emulsji zawierających 0,5% całkowitego stabilizatora, emulsja wytworzona z użyciem samej żywicy konjak ma złą stabilność, chociaż jej wygląd jest dobry; emulsja wytworzona z użyciem samego ksantanu ma średnią stabilność, ale zły wygląd; emulsja wytworzona z użyciem równych ilości konjaku i ksantanu daje bardzo dobrą stabilność, ale ma zły wygląd. Sugeruje to, że stosowanie większej ilości konjaku/ksantanu, niż jest to potrzebne do stabilności emulsji, powoduje zagęszczenie i wytworzenie profilu reologicznego, który nie jest szczególnie atrakcyjny dla zastosowań higienicznych.

T a b e l a 3

Nr przykł.	konjak (% wag.)	ksantan (% wag.)	stos.	pH	Lepkość (imPa^s)	Stabilność
T. ot.	5°C	40°C	50°C
3.C.1	-	-	-	-	*	0	0	0	0
3.C.2	0,05	0	100:0	-	*	0	0	0	0
3.1	0,045	0,005	90:10	6,7	2816	>3M	>3M	>3M	>3M
3.2	0,035	0,015	70:30	6,7	4816	>3M	>3M	>3M	>3M
3.3	0,025	0,025	50:50	6,7	1735	>3M	>3M	>3M	>3M
3.4	0,015	0,035	30:70	6,7	2416	>3M	>3M	>3M	>3M
3.5	0,005	0,045	10:90	6,7	3450	>3M	>3M	>3M	>3M
3.C.3	0	0,05	0:100	-	*	0	0	0
3.C.4	0,5	0	100:0	6,6	4500	1M	1M	0	0
3.6	0,25	0,25	50:50	6,7	**	>3M	>3M	>3M	>3M
3.C.5	0	0,5	0:100	6,7	2033	>3M	>3M	2T	2T

* nie powstał a trwała emulsja lepkość emulsji zbyt duża do pomiaru urządzeniem Brookfield RDVI+.

PL 197 805 B1

P r z y k ł a d 4

W tym przykładzie wytwarza się szereg emulsji stosując różne ilości emulgatora, wykorzystując opisaną powyżej metodę emulgowania na gorąco do wytwarzania emulsji typu mleczka. Składy podane są w tabeli 4a, a wyniki testu w tabeli 4b. Dane te wskazują, że zastosowanie emulgatora w dużym nadmiarze ponad ilość potrzebną do emulgowania fazy olejowej może mieć niekorzystny wpływ na stabilność emulsji.

T a b e l a 4a

Nr przykładu	EM 3 (%wag.)	PS 1 (%wag.)	Olej 1 (%wag.)	Pre 1 (%wag.)	woda
4.C.1	-	0,06	20	1	do 100
4.1	0,05	0,06	20	1	do 100
4.2	0,5	0,06	20	1	do 100
4.3	1	0,06	20	1	do 100

T a b e l a 4b

Nr przykł.	PH	Lepkość (mPa^s)	Stabilność	rozmiar kropli (pm)	Uwagi
T. ot.	50°C
4.C.1	7	*	0	0	>100	brak emulsji
4.1	6,9	1766	>3M	>3M	10-50	płyn
4.2	6,6	1366	>3M	2M	10-30	płyn
4.3	6,7	1333	>3M	1M	10-15	płyn

* nie powstał a trwała emulsji

P r z y k ł a d 5

Wytwarza się ciekłe preparaty kosmetyczne typu emulsji olej w wodzie w postaci mleczka, stosując składy podane w tabeli 5a poniżej i wykorzystując opisany powyżej proces wytwarzania na gorąco emulsji w postaci mleczka przy użyciu estrów kwasów tłuszczowych i naturalnych materiałów wielowodorotlenowych. Wykonano próbę porównawczą bez użycia emulgatora, 5.C.1, ale bez emulgatora nie dało się wytworzyć trwałej emulsji. Wyniki podane w tabeli 5b poniżej pokazują, że trwałe emulsje mogą być łatwo wytworzone w szczególności z estrami sacharozy, a zwłaszcza z estrami sacharozy o wysokiej zawartości monoestrów. Potrzebna ilość emulgatora jest większa niż minimum potrzebne dla emulgatorów typu etoksylanu alkoholu w kosmetycznym mleczku z olejem triglicerydowym Arlamol M812 (Olej 1). Jak przy etoksylanach alkoholu, dla tych emulgatorów występuje plateau stabilności emulsji, w granicach od około 0,5 do około 1% wagowych emulsji. Ester poliglicerolu może tworzyć emulsje o umiarkowanej stabilności i wydaje się być mniej skutecznym emulgatorem niż estry sacharozy w układach tego typu.

T a b e l a 5a

Nr przykł.	Emulgator	PS 1 (%wag.)	Olej 1 (%wag.)	Pre 1 (%wag.)	woda
typ	(%wag.)
5.C.1	-	-	0,06	20	1	do 100
5.1	EM 6	0,5	0,06	20	1	do 100
5.2	EM 6	1	0,06	20	1	do 100
5.3	EM 6	5	0,06	20	1	do 100
5.4	EM 6	0,95	0,05	20	1	do 100
5.5	EM 7	0,95	0,05	20	1	do 100
5.6	EM 9	0,95	0,05	20	1	do 100
5.7	EM 8	0,95	0,05	20	1	do 100

PL 197 805 B1

T a b e l a 5b

Nr przykł.	pH	Lepkość (mPa-s)	Stabilność	Rozmiar kropli (μιτι)	Uwagi
T. ot.	5°C	40°C	50°C	stan	wygląd
5.C.1	7,0	-	0	0	0	0	>100	-	-
5.1	6,7	1033	>3M	>3M	>3M	>3M	10-100	płynne mleczko	1
5.2	6,5	867	>3M	>3M	>3M	>3M	10-30	płynne mleczko	1
5.3	6,3	5300	>3M	>3M	2M	1M	10-30	mleczko	2
5.4	7,2	600	>6M	>6M	2M	1M	20-50	b. płynne mleczko	2
5.5	6,5	887	>6M	>6M	>6M	2M	5-15	b. płynne mleczko	1
5.6	7,6	1466	>6M	>6M	>6M	2M	20-50	płynne mleczko	3
5.7	7,1	900	>6M	>6M	2M	1M	1-15	b. płynne mleczko	1

P r z y k ł a d 6

Ten przykład porównuje sposoby emulgowania na gorąco i na zimno przy wytwarzaniu emulsji według wynalazku. Przykłady 6.1 do 6.3 wykonuje się sposobem emulgowania na gorąco. Przykłady 6.4 do 6.6 wykonuje się sposobem emulgowania na zimno przy zastosowania takich samych ilości stabilizatora polisacharydowego, a przykłady 6.7 do 6.9 wykonuje się metodą emulgowania na zimno stosując większe ilości stabilizatora polisacharydowego. Wyniki wskazują, że emulsje mogą być wytwarzane każdą z tych metod, ale metoda emulgowania na zimno daje jednak bardziej gruboziarniste emulsje, które mogą mieć mniejszą stabilność, mimo zastosowania zwiększonej ilości stabilizatora polisacharydowego.

T a b e l a 6a

Nr przykł.	Temp. dysp.	Emulgator	PS 1 (% wag.)	Olej 1 (% wag.)	Pre 1 (% wag.)	Woda (% wag.)
typ	(% wag.)
6.1	gorąca	EM 6	0,95	0,05	20	1	do 100
6.2	gorąca	EM 7	0,95	0,05	20	1	do 100
6.3	gorąca	EM 8	0,95	0,05	20	1	do 100
6.4	zimna	EM 6	0,95	0,05	20	1	do 100
6.5	zimna	EM 7	0,95	0,05	20	1	do 100
6.6	zimna	EM 8	0,95	0,05	20	1	do 100
6.7	zimna	EM 6	0,95	0,1	20	1	do 100
6.8	zimna	EM 7	0,95	0,1	20	1	do 100
6.9	zimna	EM 8	0,95	0,1	20	1	do 100

T a b e l a 6b

Nr przykł.	pH	Lepkość (mPa-s)	Stabilność	Rozmiar kropli ^m)	Uwagi
T. ot.	50°C	Stan	Kolor	Proszek	Dysp.	Pozo- stałość
6.1	7,2	600	>6M	1M	20-50	b. płynny	żółty	drobny	łatwa	brak
6.2	6,5	867	>6M	2M	5-15	b. płynny	biały	drobny	łatwa	brak
6.3	7,1	900	>6M	1M	1-5	b. płynny	biały	drobny	b. łatwa	brak
6.4	7,5	400	5M	3T	10-50	b. płynny	żółtawy	drobny	łatwa	trochę
6.5	7,1	800	>6M	3T	10-30	płynny	biały	drobny	łatwa	mało
6.6	7,5	600	5M	1T	10-30	b. rzadki	biały	drobny	b. łatwa	brak
6.7	7,4	2066	>6M	5T	10-30	ciekły	żółtawy	drobny	łatwa	trochę
6.8	7,1	4166	>6M	2M	10-30	ciekły	biały	drobny	łatwa	mało
6. 9	7,4	1733	>6M	6T	5-20	ciekły	biały	drobny	b. łatwa	brak

PL 197 805 B1

Kolor - oznacza barwę zmieszanych proszków ksantanu i konjaku.

Proszek - oznacza stan rozdrobnienia zmieszanych proszków ksantanu i konjaku

Dysp. - określa jak łatwo mieszanka proszków ksantanu i konjaku ulega dyspersji w wodzie przy bardzo intensywnym mieszaniu.

Pozostałość - określa jak dużo ksantanu lub konjaku pozostało jako resztka po bardzo intensywnym mieszaniu

P r z y k ł a d 7

Przykład ilustruje emulsje jako kremy, czyli emulsje o stosunkowo dużej lepkości, które są zagęszczane przez wprowadzenie materiałów amfifilowych i/lub wosków, wytwarzane je metodą dyspergowania na gorąco i stabilizowane według wynalazku. W tym przykładzie faza olejowa zawiera amfifilowe materiały zagęszczające i ma następujący skład:

Materiał	części wag.	Materiał	części
Składniki olejowe	środek zagęszczający
Olej 7	4	TH 2	4
Olej 8	1	TH 3	3
Olej 2	1	TH 10	3
Olej 6	2
Olej 5	1

Preparat 7.C.1 jest emulgowany/stabilizowany środkiem powierzchniowo czynnym typu etoksylanu alkoholu w ilości normalnej dla tego typu produktów (5% całości emulsji). Przykład 7.1 wykorzystuje podobną ilość emulgatora z układem ksantan/konjak jako stabilizatorem. Przykłady 7.2 do 7.5 wykorzystują ksantan/konjak jako stabilizator i emulgatory typu etoksylan alkoholu o zakresie wartości HLB bliżej optymalnych (1% całości emulgatora i stabilizatora) dla produktów tego typu według wynalazku. Stosując emulgator EM 5, lepkość kremu uzyskana początkowo jest stosunkowo niska (produkt ma konsystencję gęstego mleczka), tak więc wykonuje się próbę ponownie jako przykład 7.4, stosując dodatkowy środek zagęszczający (TH 1). Otrzymany produkt ma lepkość podobną do uzyskanej w przykładzie odniesienia, przy lżejszym odczuciu dotyku na skórze. W przykładach 7.6 i 7.7 i odpowiednich przykładach porównawczych dodaje się małe ilości zasady (10% wodnego NaOH) w celu podniesienia pH do około 6,5. Daje to skromną poprawę stabilności przy zastosowaniu Brij 78.

Pod względem stabilności, stabilność 7.1 jest nieco lepsza niż dla przykładu porównawczego, ale lepsza stabilność uzyskana przy zastosowaniu mniejszych ilości emulgatora wskazuje, że duże ilości emulgatora, większe niż potrzebne do odpowiedniego emulgowania, mogą zakłócać działanie stabilizujące polisacharydowej kombinacji stabilizującej. Przykłady 7.1 do 7.4 wskazują również, że dla tego typu fazy olejowej lepsze wyniki otrzymuje się stosując relatywnie bardziej hydrofilowe emulgatory. Przykłady 7.5 do 7.7 potwierdzają, że emulgatory o nieco niższej wartości HLB mogą być stosowane, chociaż wyniki stabilności nie są już tak dobre. W przykładach 7.8 i 7.9 jako emulgatory stosowane są estry sacharozy (o dużej zawartości mono-estrów). Wytworzone kremy mają dobrą stabilność, wygląd i odczucie dotyku na skórze oraz zadowalającą lepkość, jednak nieco mniejszą niż otrzymana przy użyciu emulgatorów typu etoksylanu alkoholu. Składy przykładów podane są w tabeli 7a, a wyniki testów w tabeli 7b poniżej.

T a b e l a 7a

Nr przykł.	Faza olejowa	Emulgator	TH 1 % wag.)	PS 1 (% wag.)	Add 1	Pre 2	Add 2	Add 3	Woda
typ	(% wag.)
1	2	3	4	5	6	7	8	9	10	11
7.C.1	19	EM 4	5	-	-	4	0,7	1	0,5	do 100
7.1	19	EM 4	5	-	0,06	4	0,7	1	0,5	do 100
7.2	19	EM 5	0,95	-	0,05	4	0,7	1	0,5	do 100
7.3	19	EM 3	0,95	-	0,05	4	0,7	1	0,5	do 100
7.4	19	EM 5	0,95	2	0,05	4	0,7	1	0,5	do 100

PL 197 805 B1 cd. tabeli 7a

1	2	3	4	5	6	7	8	9	10	11
7.5	19	EM 3	0,95	-	0,05	4	0,7	1	0,5	do 100
7.6	19	EM 3	0,95	-	0,05	4	0,7	1	0,5	2do 100
7.C.2	19	EM 3	1	-	-	4	0,7	1	0,5	2do 100
7.7	241	EM 3	0,95	-	0,05	4	0,7	1	0,5	2do 100
7.C.3	241	EM 3	1	-	-	4	0,7	1	0,5	2do 100
7.8	19	EM 6	0,95	-	0,05	4	0,7	1	0,5	do 100
7.9	19	EM 6	0,95	-	0,05	4	0,7	1	0,5	do 100

¹ dodane został y dodatkowe amfifilowe ś rodki zagę szczają ce - 2% TH2 i 3% TH3 ² w celu zwię kszenia pH dodano okoł o 0,05% 10% wodnego roztworu NaOH

T a b e l a 7b

Nr przykł.	HLB	Lepkość (mPa-s)	pH	Stabilność	Uwagi
T. ot.	5°C	40°C	50°C	stan	wygląd
7.C.1	ok.9	74500	4,5	>6M	>3M	3M	2D	lepki krem	3
7.1	ok.9	75600	4,5	>6M	>3M	>3M	1T	lepki krem	3
7.2	18,8	19660	4,5	>6M	>3M	>3M	2T	rzadki krem	2
7.3	15,3	42660	4,3	>6M	>3M	>3M	1T	krem	1
7.4	18,8	76500	5,0	>6M	>3M	>3M	>2M	lepki krem	1
7.5	15,3	42660	4,0	>3M	>3M	3M	1T	krem	1
7.6	15,3	37500	6,5	>3M	>3M	>3M	2T	krem	1
7.C.2	15,3	35600	6,5	>3M	>3M	1M	0	krem	1
7.7	15,3	43830	6,5	>3M	>3M	>3M	1T	krem	1
7.C.3	15,3	42560	6,5	>3M	>3M	>3M	0	krem	1
7.8	15	41133	4,6	>3M	>3M	>3M	2M	krem	1
7.9	16	52820	4,7	>3M	>3M	>3M	2M	lepki krem	1

P r z y k ł a d 8

Przykład ten ilustruje kremy, czyli emulsje o stosunkowo dużej lepkości, wytworzone metodą dyspergowania na zimno, które są zagęszczane przez dodanie polimerowych środków zagęszczających i stabilizowane według wynalazku.

T a b e l a 8a

Nr przykł.	EM 8 (% wag.)	PS 1 (% wag.)	Zagęszczacz	Olej 1 (% wag.)	Pre 1 (% wag.)	woda (% wag.)
typ	(% wag.)
8.1	0,45	0,05	TH 5	0,5	20	1	do 100
8.2	0,45	0,05	TH 6	0,5	20	1	do 100
8.3	0,45	0,05	TH 7	0,5	20	1	do 100
8.4	0,45	0,05	TH 8	0,5	20	1	do 100
8.5	0,45	0,05	TH 9	0,5	20	1	do 100
8.6	0,45	0,05	TH 10	0,5	20	1	do 100

PL 197 805 B1

T a b e l a 8b

Nr przykł.	PH	Lepkość (mPa-s)	Stabilność	Rozmiar kropelki μιτι	wygląd
T. ot.	5°C	40°C	50°C
8.1	7,1	6800	>3M	>3M	>3M	2M	1-5	3
8.2	6,7	18660	>3M	>3M	2M	1M	1-10	4
8.3	6,9	6033	>3M	>3M	>3M	2M	5-15	3
8.4	7,5	5633	>3M	>3M	>3M	1M	5-20	3
8.5	7,2	2100	>3M	>3M	>3M	2T	50-100	3
8.6	6,9	11730	>3M	>3M	>3M	>1T	5-15	4

P r z y k ł a d 9

W tym przykładzie bada się wpływ pH i elektrolitu na stabilność emulsji wytworzonych metodą dyspergowania na gorąco. Jako podstawowy preparat stosuje się ten z przykładu 3.1 (przykłady 9.4 i 9.8). W przykładach 9.1 do 9.3 pH jest zmniejszane przez dodanie kwasu mlekowego, a w przykładach 9.5 do 9.7 zwiększa się je dodając wodorotlenek sodu. W przykładach 9.8 do 9.10 do kompozycji dodawane są wzrastające ilości soli (NaCl) w celu zbadania stabilności.

Tabela 9 poniżej podaje właściwości i wyniki badania stabilności uzyskanych emulsji. Dane te pokazują, że emulsje robią się stopniowo coraz mniej trwałe wraz ze zmniejszaniem pH; działanie jest szczególnie wyraźne gdy pH zmniejsza się poniżej 4. Przy alkalicznych wartościach pH emulsje stają się mniej trwałe, ale pozostają trwałe nawet przy pH powyżej 9, z wyjątkiem ekstremalnych warunków przechowywania w 50°C, gdzie emulsja jest umiarkowanie stabilna, ale zmienia kolor (na żółty) co wskazuje na rozkład chemiczny niektórych składników. Emulsje stają się również mniej trwałe przy wzrastającym stężeniu soli, co wskazuje, że stabilizacja układem ksantan/konjak jest wrażliwa na obecność elektrolitu.

T a b e l a 9

Nr przykł.	pH	NaCl	Lepkość (mPa-s)	Stabilność
(% wag.)	molowo	T. ot.	5°C	40°C	50°C
9.1	3,0	-	-	-	0	0	0	0
9.2	3,4	-	-	1700	2M	>3M	0	0
9.3	4,0	-	-	3566	>3M	>3M	>3M	1D
9.4	6,9	-	-	3866	>3M	>3M	>3M	>3M
9.5	7,3	-	-	3166	>3M	>3M	>3M	>3M
9.6	7,7	-	-	2666	>3M	>3M	>3M	>3M
9.7	9,3	-	-	1466	>3M	>3M	>3M	2M
9.8	6,9	0	0	3866	>3M	>3M	>3M	>3M
9.9	6,7	0,1	0,017	-	1T	0	0	0
9.10	6,5	0,3	0,051	-	1D	0	0	0

P r z y k ł a d 10

W tym przykładzie bada się wpływ dodania zapachu i konserwantów stosowanych zwykle w emulsjach higienicznych wytworzonych metodą dyspergowania na gorąco. Skład podany jest w tabeli 10a, a wyniki testów w tabeli 10b poniżej.

PL 197 805 B1

T a b e l a 10a

Nr przykł.	EM 3 (% wag.)	PS 1 (% wag.)	Dodatek	Olej 1 (% wag.)	Pre 1 (% wag.)	woda (% wag.)
typ	(% wag.)
10.1	0,05	0,05	Add 4	0,2	20	1	do 100
10.2	0,05	0,05	Add 4	0,5	20	1	do 100
10.3	0,05	0,05	Add 5	0,2	20	1	do 100
10.4	0,05	0,05	Add 5	0,5	20	1	do 100
10.5	0,05	0,05	Pre 1	1	20	-	do 100
10.6	0,05	0,05	Pre 2	1	20	-	do 100
10.7	0,05	0,05	Pre 3	1	20	-	do 100
10.8	0,05	0,05	Pre 4	1	20	-	do 100

T a b e l a 10b

Nr przykł.	PH	Lepkość (mPa-s)	Stabilność	Uwagi
T. ot .	5°C	40°C	50°C
10.1	6,6	1000	>3M	>3M	>3M	2M	płynne mleczko
10.2	6,4	1066	>3M	>3M	>3M	3T	płynne mleczko
10.3	6,4	933	>3M	>3M	>3M	1M	płynne mleczko
10.4	6,4	1000	>3M	>3M	>3M	2T	płynne mleczko
10.5	6,8	1833	>3M	>3M	>3M	>3M	płynne mleczko
10.6	6,4	3900	>3M	>3M	>3M	2T	płynne mleczko
10.7	6,4	3866	>3M	>3M	>3M	>3M	płynne mleczko
10.8	6,2	3066	>3M	>3M	>3M	>3M	płynne mleczko

P r z y k ł a d 11

W tym przykładzie porównuje się emulgowanie i stabilność kompozycji zawierających szereg olejów zmiękczających skórę, o różnej polarności, i porównuje się kombinację ksantanu/konjaku I ksantanu/żywicy grochodrzewu jako stabilizator emulsji. Emulsje wytwarza się metodą dyspergowania na gorąco. Skład badanych emulsji podany jest w tabeli 11a, a wyniki testów w tabeli 11b poniżej. Przykłady 11.4 do 11.7 obejmują kompozycje wytworzone przy użyciu minimalnych ilości emulgatora, a dla szczególnie niepolarnego oleju 2 (Arlamol E) w przykładzie 11.5 ilość układu emulgator/stabilizator jest niższa niż jest to pożądane dla optymalnej stabilności w stosowanych układach. Należy zauważyć, że w przykładzie 11.7, wykorzystującym Olej 4 (olej dimetikonowy) emulgowanie nie było zbyt dobre, ze względu na stosunkowo duże krople oleju. Rozmiar kropelek można zmniejszać stosując większe ilości emulgatora.

T a b e l a 11a

Nr przykł.	EM 3 (% wag.)	Stabilizator	Olej	Pre 1 (% wag.)	Woda (% wag.)
typ	(% wag.)	typ	(% wag.)
11. 1	0,05	PS 1	0,1	Olej 1	20	1	do 100
11.2	0,05	PS 1	0,1	Olej 2	20	1	do 100
11.3	0,05	PS 1	0,1	Olej 3	20	1	do 100
11.C.1	0,05	CS 2	0,1	Olej 1	20	1	do 100
11.C.2	0,05	CS 2	0,1	Olej 2	20	1	do 100
11.C.3	0,05	CS 2	0,1	Olej 3	20	1	do 100
11.4	0,05	PS 1	0,05	Olej 1	20	1	do 100
11.5	0,05	PS 1	0,05	Olej 2	20	1	do 100
11.6	0,05	PS 1	0,05	Olej 3	20	1	do 100
11.7	0,05	PS 1	0,05	Olej 4	20	1	do 100

PL 197 805 B1

T a b e l a 11b

Nr przykł.	pH	Lepkość (mPa^s)	Stabilność	Uwagi
T. ot.	5°C	40°C	50°C	Kolor	stan	wygląd
11.1	6,8	3333	>6M	>3M	>3M	>3M	biały	płynne mleczko	2
11.2	6,9	3600	>6M	>3M	>3M	2M	biały	płynne mleczko	2
11.3	5,6	3400	>6M	>3M	>3M	>3M	biały	płynne mleczko	2
11.C.1	7,2	6800	>6M	>3M	1M	1T	biały	mleczko	5
11.C.2	7,0	6400	5M	>3M	2T	1T	biały	mleczko	5
11.C.3	5,5	6333	2M	>3M	2T	2D	biały	mleczko	5
11.4	6,8	1833	>3M	>3M	>3M	>3M	biały	płynne mleczko	2
11.5	6,7	1500	2M	>3M	1M	1M	biały	płynne mleczko	2
11.6	5,6	2033	>3M	>3M	>3M	>3M	biały	płynne mleczko	2
11.7	6,5	1000	>3M	>3M	>3M	>3M	szary	prześwitujący	3

P r z y k ł a d 12

W tym przykładzie bada się wpływ dodatków rozpuszczalnych w wodzie, współrozpuszczalników i chemicznych i fizycznych filtrów przeciwsłonecznych w emulsjach wytworzonych metodą dyspergowania na gorąco. Składy podane są w tabeli 12a, a wyniki testów w tabeli 12b poniżej. Jak oczekiwano, na ogół dodatki rozpuszczalne w wodzie i współrozpuszczalniki zmniejszają stabilność emulsji. Rozpuszczalne w oleju chemiczne filtry przeciwsłoneczne w przykładach 12.9 do 12.11 mają mały albo żaden niekorzystny wpływ na stabilność emulsji. Rozpuszczalne w wodzie filtry przeciwsłoneczne nie były dodawane w tych testach, gdyż są one na ogół jonowe, a zatem destabilizowałyby emulsję. W 12.12 stosuje się fizyczny filtr przeciwsłoneczny (dwutlenek tytanu), ale ponieważ jako środek ułatwiający rozproszenie dwutlenku tytanu stosuje się poliakrylan sodu, elektrolit niekorzystnie wpływa na stabilność emulsji. Potwierdzono to oddzielnie przez dodanie do emulsji zwykłego poliakrylowego środka wspomagającego rozproszenie w ilości zaledwie 0,1% wagowych, przy użyciu układu stabilizującego emulsję według wynalazku, i stwierdzono, że stabilność emulsji została znacznie zmniejszona.

T a b e l a 12a

Nr przykł.	EM 3 (% wag.)	PS 1 (% wag.)	Dodatek	Olej 1 (% wag.)	Pre 1 (% wag.)	woda (% wag.)
typ	(% wag.)
12.1	0,05	0,05	Add 6	5	20	1	do 100
12.2	0,05	0,05	Add 7	5	20	1	do 100
12.3	0,05	0,05	Add 8	10	20	1	do 100
12.4	0,05	0,05	Add 1	10	20	1	do 100
12.5	0,05	0,05	Add 9	5	20	1	do 100
12.6	0,05	0,05	Add 10	10	20	1	do 100
12.7	0,05	0,05	Add 11	5	20	1	do 100
12.8	0,05	0,05	Add 12	5	20	1	do 100
12.9	0,05	0,05	Add 13	3	20	1	do 100
12.10	0,05	0,05	Add 14	3	20	1	do 100
12.11	0,05	0,05	Add 15	3	20	1	do 100
12.12	0,05	0,1	Add 16	10	20	1	do 100

PL 197 805 B1

T a b e l a 12b

Nr przykł.	pH	Lepkość (mPa-s)	Stabilność	Uwagi
T. ot.	5°C	40°C	50°C
12.1	6,6	1733	1M	2M	1T	1T
12.2	4,6	1133	>3M	>3M	1T	0
12.3	7,0	1466	>3M	>3M	>3M	2M
12.4	6,5	2900	>3M	>3M	>3M	2M	nieco prześwitujący
12.5	6,4	1366	2M	>3M	2M	2M
12.6	6,6	2933	>3M	>3M	>3M	>3M	nieco prześwitujący
12.7	6,3	1666	2M	2M	2M	1M
12.8	5,6	1333	1M	2M	2T	1T
12.9	6,3	2800	>3M	>3M	>3M	3M
12.10	6,3	1633	>3M	>3M	>3M	3M
12.11	6,3	3066	>3M	>3M	>3M	>3M
12.12	7,8	1833	1T	1M	1M	1T

P r z y k ł a d 13

W tym przykładzie wytwarza się emulsje, stosując metodę dyspergowania na gorąco, stosując jako stabilizator emulsji różne gatunki żywic konjak i ksantan w kombinacjach. Składy podane są w tabeli 13a, a wyniki testów w tabeli 13b poniżej.

T a b e l a 13a

Nr przykł.	EM 3 (%wag.)	Stabilizator	Olej 1 (%wag.)	Pre 1 (%wag.)	Woda (%wag.)
typ	(%wag.)
13.1	0,05	PS 1	0,05	20	1	do 100
13.2	0,05	PS 3	0,05	20	1	do 100
13.3	0,05	PS 4	0,05	20	1	do 100
13.4	0,05	PS 5	0,05	20	1	do 100
13.5	0,05	PS 6	0,05	20	1	do 100
13.6	0,05	PS 7	0,05	20	1	do 100
13.7	0,05	PS 8	0,05	20	1	do 100
13.8	0,05	PS 9	0,05	20	1	do 100
13.9	0,05	PS 10	0,05	20	1	do 100

T a b e l a 13b

Nr przykł.	pH	Lepkość (mPa-s)	Stabilność	Uwagi
T. ot.	5°C	40°C	50°C	stan	wygląd	stabilność
13.1	6,8	1833	>3M	>3M	>3M	>3M	b. ciekłe mleczko	1	b. dobra
13.2	6,7	1766	>3M	>3M	>3M	>3M	b. ciekłe mleczko	2	b. dobra
13.3	6,7	3133	>3M	>3M	>3M	>3M	b. ciekłe mleczko	3	b. dobra
13.4	6,6	1700	>3M	>3M	>3M	2M	b. ciekłe mleczko	2	średnia
13.5	5,8	3900	>3M	>3M	>3M	1M	b. ciekłe mleczko	3	średnia
13.6	6,5	2800	>3M	>3M	>3M	3M	b. ciekłe mleczko	3	dobra
13.7	6,7	2133	>3M	>3M	>3M	2M	b. ciekłe mleczko	1	dobra
13.8	6,2	1466	>3M	>3M	>3M	2T	b. ciekłe mleczko	1	średnia
13.9	6,7	1400	>3M	>3M	>3M	2T	b. ciekłe mleczko	1	średnia

PL 197 805 B1

P r z y k ł a d 14

Emulsję typu mleczko wytworzono metodą dyspergowania na zimno, przy użyciu transestryfikowanego cytrynianu jako emulgatora o niskiej wartości HLB. Skład i wyniki testów podane są w tabeli 14 poniżej.

T a b e l a 14

Nr przykł.	ilości (% wag.)	Lepkość (iriPa^s)	Stabilność
PS 1	EM 5	EM 11	Pre 1	Olej 4	Woda	T. ot.	50°C
14.1	0,1	0,4	0,5	1	20	do 100	1600	> 1T	> 1T

P r z y k ł a d 15

W tym przykładzie wytwarza się wiele kremów, stosując różne typy substancji zagęszczających. Podstawowy skład emulsji jest następujący: 20% wag. oleju 1, 1% wag. Pre 1, 0,9% wag. emulgatora/stabilizatora emulsji, różne środki zagęszczające w ilościach podanych w tabeli 15 poniżej, i woda do 100%. Układ stabilizujący emulsję bazuje na kombinacji 1 części wagowej PS 1 jako stabilizatora emulsji, 6 częściach wagowych EM 8, jako emulgatora o wysokiej HLB i 2 części wagowych EM 10, jako emulgatora o niskiej HLB. W przykładach porównawczych nie stosuje się stabilizatora polisacharydowego, ale używane są emulgatory. Przykłady 15.1, 15.1.C, 15.3 i 15.3.C wykorzystują metodę dyspergowania na gorąco, a przykłady 15.2 i 15.2.C - metodę dyspergowania na zimno. Różne dane dotyczące składu i wyniki testów podane są w tabeli 15 poniżej

T a b e l a 15

Nr przykł.	Zagęszczacz	Lepkość (mPa^s)	pH	Stabilność	Uwagi
typ	(%wag.)	T. ot.	50°C	stan	dotyk na skórze
15.1	TH 1	2	25400	7,6	>1M	>1M	mleczko	1
15.1.C	TH 1	2	14660	7,7	2T	1T	ciekłe mleczko	3
15.2	TH 7	1	34200	7,0	>1M	>1M	mleczko	2*
15.2.C	TH 7	1	16530	7,0	3T	0	ciekłe mleczko	3
15.3	TH 2	3	16530	6,7	>1M	>1M	mleczko	1**
15.3.C	TH 2	3	18730	6,7	>1M	0	ciekłe mleczko	3

* nieco lepki ** ciągnący się

P r z y k ł a d 16

Wytwarza się emulsje o różnych składach, stosując kompozycję stabilizującą emulsję z przykładu 15, a podstawowa emulsja ma następujący skład:

Faza olejowa Faza wodna

Olej 7	4	PS 7	0,1
Olej 8	1	EM 8	0,6
Olej 2	1	EM 10	0,2
Olej 6	2	Add 1	4
Olej 5	1	Pre 2	0,7
		Woda	100

Lepkość kompozycji zmienia się przez wprowadzenie składników zagęszczających. W serii 16.1 do 16.4 lepkość wzrasta od lepkości ciekłego mleczka do kremu, przy czym wszystkie emulsje pochodzą z tej samej emulsji podstawowej. Przykład 16.1 wykorzystuje metodę dyspergowania na zimno, a przykł ady 16.2, 16.3 i 16.4 - metodę dyspergowania na gorą co, w celu uł atwienia wprowadzenia dodatkowych składników zagęszczających (które są stałe w temperaturze otoczenia). Składniki zagęszczające i wyniki badań podane są w tabeli 16 poniżej. Kompozycje 16.1 i 16.2 są ciekłymi mleczkami, a 16.3 i 16.4 są kremami. Wszystkie kompozycje dają delikatne odczucie dotyku na skórze, dobrze się rozsmarowują i mają dobrą stabilność.

PL 197 805 B1

T a b e l a 16

Nr przykł.	Zagęszczacz	Lepkość (mPa-s)	PH	Stabilność
TH 2	TH 3	TH 11	T. ot.	50°C
16.1	0	0	0	4700	6,5	>6M	>2M
16.2	1	1	0	7300	5,7	>6M	>2M
16.3	4	3	0	3900	5,0	>6M	>2M
16.4	4	3	3	54830	4,6	>6M	>2M

P r z y k ł a d 17

Przykład ten ilustruje emulsje o różnych stężeniach oleju, obejmujących wysokie i niskie stężenia oleju w emulsjach, wytworzonych z różnymi ilościami emulgatora i stabilizatora polisacharydowego, z zastosowaniem dyspergowania na zimno. Stosowana kompozycja emulgator/stabilizator emulsji (ES 17) zawiera 2 części wagowe EM 1, 13 części wagowych EM 5, 2 części wagowe EM 11 i 2 części wagowe PS 7. Emulsje wytwarza się metodą emulgowania na zimno, stosując 5% (przykład nr 17.1), 20% (przykład nr 17.2) i 40% (przykład nr 17.3) wagowych oleju 1, 1% Pre 1 i 0,25% (seria a), 0,5% (seria b), 0,75% (seria c) i 1% (seria d) substancji ES 17, przy czym do 100% dopełnia się wodą. Wyniki pomiarów lepkości i stabilności podane są w tabeli 17 poniżej. Elastyczność układu stabilizującego emulsję według wynalazku jest wyraźna, nawet jeżeli nie próbuje się optymalizować składu do konkretnej zastosowanej zawartości oleju albo ilości stabilizatora emulsji.

T a b e l a 17

Nr przykładu	Lepkość (mPa-s)	Stabilność
T. ot.	5°C	40°C	50°C
17.1a	570	>2M	>2M	>2M	1M
17.1b	1033	>2M	>2M	>2M	2M
17.1c	1266	>2M	>2M	>2M	>2M
17.1d	2083	>2M	>2M	>2M	1M
17.2a	467	>2M	>2M	>2M	1M
17.2b	900	>2M	>2M	>2M	2M
17.2c	1366	>2M	>2M	>2M	>2M
17.2d	2033	>2M	>2M	>2M	2M
17.3a	400	>2M	>2M	>2M	2M
17.3b	1033	>2M	>2M	>2M	2M
17.3c	1800	>2M	>2M	>2M	>2M
17.3d	2460	>2M	>2M	>2M	1M

P r z y k ł a d 18

Wynalazek ten ilustruje emulsje o bardzo dużym stężeniu oleju i ich rozcieńczenia do typowych stężeń stosowanych w kosmetykach. Podstawowy preparat ma następujący skład i jest wytwarzany metodą dyspergowania na gorąco:

	części	części
Olej 1	80	EM 11	0,2
PS 7	0,2	Pre 1	1
EM 5	1,3	woda	17
EM 1	0,2

PL 197 805 B1

Ta emulsja podstawowa ma lepkość 128500 mPa-s. Na zimno wytwarza się i testuje różne rozcieńczenia wodą (zawierającą dodatkowy konserwant). Składy preparatów i wyniki podane są w tabeli poniżej. Rozcieńczone emulsje są mleczkami bardzo rzadkimi (prawie tak jak woda) i wykazywały pewne objawy oddzielania fazy wodnej podczas przechowywania, zwłaszcza w wysokiej temperaturze, ale nie wykazywały oznak rozdzielania emulsji. Przeciwnie, w przykładzie 17 wytworzona bezpośrednio emulsja o niskiej zawartości oleju nie wykazuje rozdziału tego rodzaju.

T a b e l a 18

Nr przykładu	zasada (% wag.)	Pre 1 (% wag.)	Woda (% wag.)	Stabilność
T. ot.	50°C
18.1	50	0,5	49	>1T	1T
18.2	25	0,7	74	>1T	2T
18.3	10	0,1	84	>1T	2T

P r z y k ł a d 19

Stosując stabilizator emulsji (ES 19) zawierający 0,1 części PS 7, 0,65 części EM 5, 0,1 części EM.1 i 0,1 części EM 11 wytwarza się, wykorzystując metodę dyspergowania na zimno, różne emulsje o dużej zawartości oleju i testuje się je. Składy i wyniki badań podane są w tabeli 18 poniżej. Dane te wskazują, że według wynalazku otrzymywać można bardzo stężone emulsje o stabilności co najmniej umiarkowanej.

T a b e l a 19

Nr przykł.	ES 19 (% wag.)	Olej 1 (% wag.)	Pre 2 (% wag.)	Woda (% wag.)	Lepkość (mPa^)	Stabilność
T. ot.	50°C
18.1	0,95	50	1	48	6400	>1T	>1T
18.2	0,95	60	1	38	11600	>1T	>1T
18.3	0,95	70	1	28	27700	>1T	>1T
18.4	0,95	80	1	18	7500	>1T	>1T

P r z y k ł a d 20

Przykład ten ilustruje zastosowanie emulsji według wynalazku w preparatach do zmywania makijażu. Jako materiał testowy stosowany jest tak zwany wodoodporny tusz do rzęs, gdyż jego bazą są zwykle nierozpuszczalne w wodzie oleje i stanowi on trudne zadanie dla zmywaczy makijażu.

Oleje nierozcieńczone są skutecznymi zmywaczami, przy czym oleje niepolarne są na ogół lepsze niż oleje polarne, ale w praktyce, oleje nierozcieńczone pozostawiają skórę tłustą. Na ogół preparaty emulsyjne są mniej efektywne niż oleje nierozcieńczone, a emulsje typu olej w wodzie są na ogół mniej skuteczne niż emulsje typu woda w oleju. Uważa się, że powodem tego jest fakt, że w emulsjach typu woda w oleju fazą zewnętrzną (ciągłą) jest olej, zatem olej jest w bezpośrednim kontakcie z makijażem.

Test obejmuje pokrycie tuszem sztucznej skóry i próbę usunięcia go przy użyciu tamponu nasączonego kompozycją zmywacza przesuwanego w poprzek sztucznej skóry mechanicznym ramieniem. Stopień usunięcia mierzy się określając zmianę współczynnika odbicia (delta) skóry przed i po usunięciu tuszów.

Testy prowadzi się w seriach powtórzeń, a wyniki podane poniżej stanowią średnią i odchylenie standardowe (SD) zmierzonych wartości delta. Ocenia się zdolność różnych kompozycji do usuwania wodoodpornego tuszu do rzęs. Testom poddaje się trzy typy preparatów z dwoma rodzajami oleju: olejem 3 o małej polarności i olejem 14 o średniej polarności.

Preparaty oleju nierozcieńczonego i emulsje typu olej w wodzie zemulgowane i stabilizowane substancją EM 4 (mieszanina alkoksylanów alkoholi o wysokiej i niskiej wartości HLB) stanowią porównanie dla emulsji według wynalazku typu olej w wodzie, zemulgowanej i stabilizowanej preparatem stosowanym w przykładzie 19.

PL 197 805 B1

T a b e l a 20

Nr przykł.	Olej	Emulgator	Add 1	Pre 2	Woda	Delta	SD
typ	ilość	typ	ilość
20.C.1	Olej 2	100	-	-	-	-	-	57,4	6,2
20.C.2	Olej 14	100	-	-	-	-	-	53,5	5,3
20.C.3	Olej 2	20	EM 4	5	4	0,7	do 100*	36,2	5
20.C.4	Olej 14	20	EM 4	5	4	0,7	do 100*	28,4	7,9
20.1	Olej 2	20	ES19	1	4	0,7	do 100	51,4	3,5
20.1	Olej 14	20	ES19	1	4	0,7	do 100	48,2	2,4

* w celu zwiększenia lepkości emulsji w stopniu wystarczającym do przetestowania jej na sztucznej skórze dodaje się 0,1 części środka zagęszczającego (Carbopol 2050).

Te wyniki pokazują, że emulsje wykorzystujące EM 4 są znacznie mniej skuteczne niż oleje nierozcieńczone, jednak, jako że fazę ciągłą stanowi faza wodna, znacznie zmniejszone jest odczucie tłustości po zastosowaniu. Emulsje według wynalazku przy zmywaniu tuszu do rzęs mają skuteczność porównywalną ze skutecznością olejów nierozcieńczonych, a w znacznym stopniu zapobiegają odczuciu tłustości po zastosowaniu.

P r z y k ł a d 21

Przykład ten ilustruje wytwarzanie zawiesino-emulsji, w których emulsja typu olej w wodzie zawiera dodatkowo rozproszony pigment. Składniki tych preparatów podane są w tabeli 21a poniżej. Zawiesino-emulsje wytwarza się w następujący sposób:

Pigmenty miesza się i rozciera wstępnie w młynku laboratoryjnym. Wodę ogrzewa się do temperatury 80°C i mieszając dysperguje się w niej cukrowy środek powierzchniowo czynny (EM 12) stabilizator polimerowy (PS 11). Dodaje się środek zagęszczający (TH 4) i mieszaninę miesza się energicznie przez 5 minut. Następnie dodaje się glicerynę i konserwant i prowadzi mieszanie, po czym w fazie wodnej dysperguje się pigmenty, intensywnie mieszając. Fazę olejową wytwarza się przez ogrzanie do 80°C składników olejowych zawierających rozpuszczalny w oleju emulgator (jeżeli jest on stosowany). Fazę olejową dodaje się do fazy wodnej mieszając i preparat homogenizuje się przez minuty stosując homogenizator Ultra-Turrax (przy około 10000 obr/min; około 170 Hz) i mieszaninę schładza się, mieszając, do temperatury otoczenia.

T a b e l a 21a

Nr prz.	PS 11	EM 12	EM 10	TH 4	Olej 10	Add 1	Add 17	Pre 2	Woda
21.1	0,05	0,95	-	2	20	4	12,65	0,7	do 100
21.1	0,05	0,95	2	3	20	4	12,65	0,7	do 100

Przykład 21.1. stanowi ciekłe mleczko o dobrze zdyspergowanym pigmencie i dające bardzo przyjemne odczucie dotyku na skórze.

Przykład 21.2 stanowi krem o dużej lepkości, o dobrze zdyspergowanym pigmencie i dający bardzo przyjemne odczucie dotyku na skórze.

Niektóre właściwości i zarys danych stabilności przy przechowywaniu podano w tabeli 21b poniżej.

T a b e l a 21b

Nr przykł.	pH	Lepkość	40°C	T. ot.	5°C
(mPa^s)	wrzeciono	1M	1M	1M
21.1	6,9	9500	RV3	NS	NS	NS
21.1	6,9	50700	RV5	NS	NS	NS

P r z y k ł a d 22

Wytwarza się emulsję do stosowania do nasączenia chusteczki. Składniki preparatu podane są w tabeli 22a poniż ej. Emulsję wytwarza się wykorzystują c metodę na gorą co, stosują c polimerowy

PL 197 805 B1 stabilizator (PS 7) i konserwant w fazie wodnej oraz emulgator (EM 1 i EM 3) w fazie olejowej (ciekła parafina).

T a b e l a 22a

Nr przykł.	PS 7	EM 1	EM 3	Pre 2	Olej 11	woda
22.1	0,05	0,475	0,475	0,7	5	do 100

Emulsję stanowi bardzo płynne białe mleczko, które dobrze nadaje się do nasączenia chusteczki. Niektóre właściwości i zarys danych stabilności przy przechowywaniu podane są w tabeli 22b poniżej.

T a b e l a 22b

Nr przykł.	pH	Lepkość	40°C	T. ot.	5°C
mPa-s	wrzeciono	1M	1M	1M
22.1	6,5	1400	RV3	NS	NS	NS

P r z y k ł a d 23

Przykład ten ilustruje zawiesino-emulsje zawierające fizyczne środki przeciwsłoneczne, w postaci zawieszonej fazy stałej. W przykładzie 23a, przykłady 23.1 do 23.4 stanowią mleczka przeciwsłoneczne typu olej w wodzie do spryskiwania, zawierające filtry przeciwsłoneczne, a w przykładzie 23b, przykłady 23.5 do 23.8 stanowią mleczka przeciwsłoneczne typu olej w wodzie zawierające wstępnie zdyspergowane fizyczne filtry przeciwsłoneczne.

Składy preparatów i wyniki pomiarów ich lepkości podane są w tabelach 23a i 23b poniżej. Preparaty w przykładach 23.1 do 23.4 wytwarza się sposobem na zimno, z tym wyjątkiem, że fazę olejową, zawierającą emulgatory EM 1 i EM 2, ogrzewa się tylko na tyle, aby emulgatory uległy stopieniu, stosując poniższą procedurę:

Polimerowy stabilizator dysperguje się w wodzie i miesza do uzyskania jednorodnej mieszaniny, następnie dodaje się środek zagęszczający (TH 4) i miesza aż do uzyskania jednorodnej mieszaniny. Następnie dodaje się dwutlenek tytanu (Add 18) i miesza do uzyskania jednorodnej dyspersji, po czym dodaje się kolejny dodatek (Add 9) i konserwant, mieszając. Składniki olejowe (Olej 2 i Olej 3) i emulgatory EM 1 i EM 2 miesza się i ogrzewa do stopienia emulgatorów, i fazę olejową dodaje się powoli do fazy wodnej, aby otrzymać jednorodną mieszaninę. Mieszaninę homogenizuje się przez 2 minuty, a następnie miesza aż do uzyskania jednorodnej emulsji.

T a b e l a 23a

Nr przykł.	Stabilizator	EM 1	EM 2	Olej 2	Olej 3	TH 4	Add 9	Add 18	Woda	Lepkość (mPa-s)
typ	(% wag.)
23.1	PS 12	0,1	0,7	0,2	8	4	1	4	3,2	do 100	1960
23.2	PS 13	0,1	0,7	0,2	8	4	1	4	3,2	do 100	2040
23.3	PS 14	0,1	0,7	0,2	8	4	1	4	3,2	do 100	2190
23.4	PS 15	0,1	0,7	0,2	8	4	1	4	3,2	do 100	2680

Preparaty z przykładów 23.5 do 23.9 wytwarza się w następujący sposób:

Wodę ogrzewa się do 80°C i dodaje się inne składniki fazy wodnej (stabilizator polimerowy i emulgator EM 13) i fazę wodną utrzymuje się w temperaturze 80°C przez 30 minut mieszając (do spęcznienia emulgatora). Mieszaninę następnie homogenizuje się przez 30 sekund (stosując homogenizator PowerGen 720 przy nastawieniu szybkości 5,5; 8750 obr/min, około 140 Hz).

Fazę olejową przygotowuje się oddzielnie, ogrzewając zmieszane składniki fazy olejowej (Olej 3, Olej 9, Add 19 i Add 20) do temperatury 80°C, mieszając. Następnie fazę olejową dodaje się do fazy wodnej łagodnie mieszając. Mieszaninę następnie emulguje się metodą homogenizacji w temperaturze powyżej 65°C przez 1 minutę (stosując homogenizator PowerGen 720 przy nastawieniu szybkości 6; 10000 obr/min, około 170 Hz), po czym schładza się do temperatury otoczenia, powoli mieszając.

Zastosowane składy i lepkości emulsji podane są w tabeli 23b poniżej:

PL 197 805 B1

T a b e l a 23b

Nr przykł.	Stabilizator	EM 13	Olej 3	Olej 9	Add 19	Add 20	Woda	Lepkość (mPa-s)
typ	(% wag.)
23.5	PS 12	0,1	0,9	2,5	1,25	7,5	2,5	do 100	11700
23.6	PS 13	0,1	0,9	2,5	1,25	7,5	2,5	do 100	8300
23.7	PS 14	0,1	0,9	2,5	1,25	7,5	2,5	do 100	15000
23.8	PS 15	0,1	0,9	2,5	1,25	7,5	2,5	do 100	10100

Po przechowywaniu przez 1 tydzień w 4°C, temperaturze otoczenia, 46°C i po cyklach zamrażanie-rozmrażanie (-5°C/40°C; 3 cykle) wszystkie emulsje są stabilne, nie wykazują oznak rozdzielenia.

P r z y k ł a d 24

Przykład ten ilustruje emulsję według wynalazku zawierającą środek odstraszający owady. Stabilizator polimerowy dysperguje się w wodzie, mieszając aż do otrzymania jednorodnej mieszaniny i dodaje się mieszając pozostałe składniki fazy wodnej (emulgatory EM 15 i EM 16). Składniki fazy olejowej (emulgator EM 14, Olej 9, Olej 3, Olej 12, Add 21 i Add 22) miesza się po czym dodaje powoli do fazy wodnej, mieszając. Następnie mieszaninę homogenizuje się przez 2 minuty, a następnie miesza łagodnie aż do momentu uzyskania jednorodnej emulsji, kiedy to dodaje się konserwant. Zastosowane składy i lepkość emulsji podane są w tabeli 24 poniżej:

T a b e l a 24

Nr przykł.	Stabilizator	EM 14	EM 15	EM 16	Olej 9	Olej 3	Olej 12	Add 21	Add 22	Pre 1	Woda	Lepkość mPa-s
typ	% wag.
24.1	PS 12	0,1	0,32	0,4	0,18	2	1	2	15	0,2	1	do 100	2240
24.2	PS 13	0,1	0,32	0,4	0,18	2	1	2	15	0,2	1	do 100	2940
24.3	PS 14	0,1	0,32	0,4	0,18	2	1	2	15	0,2	1	do 100	2350
24.4	PS 15	0,1	0,32	0,4	0,18	2	1	2	15	0,2	1	do 100	2220

Po przechowywaniu przez l tydzień w 4°C, temperaturze otoczenia, 46°C i w cyklach zamrażanie-rozmrażanie (-5°C/40°C; 3 cykle) wszystkie emulsje są stabilne, nie wykazują oznak rozdzielenia, jednak po pierwszym cyklu rozmrażanie-rozmrażanie pojawiły się niewielkie ślady oleju na wierzchu emulsji; stan ten nie pogorszył się w kolejnych cyklach.

P r z y k ł a d 25

Przykład ten ilustruje emulsję wielokrotną typu olej w wodzie w oleju (OWO) wytworzoną według wynalazku. Emulsje wielokrotne wytwarza się najpierw przez wytworzenie podstawowej emulsji typu olej w wodzie, stabilizowanej według wynalazku, a następnie emulguje się ją w zewnętrznej fazie olejowej. Składniki rozpuszczalne albo ulegające dyspersji w wodzie, stabilizator polimerowy (PS 16), glicerol (Add 1) i konserwant (Pre 1) dodaje się stopniowo do wody mieszając (z szybkością 800-1000 obr/min) i mieszanie prowadzi się przez około 10 minut do całkowitego zdyspergowania tych składników i mieszaninę wodną ogrzewa się do 80°C.

Składniki fazy olejowej (Olej 12, Olej 13, Olej 14 i EM 3) miesza się i ogrzewa do 70°C i tę fazę olejową dodaje się do fazy wodnej mieszając (z szybkością 800-1000 obr/min). Mieszaninę homogenizuje się przez 2 minuty przy dużej prędkości, stosując Ultra-Turrax (+/- 10000 obr/min), po czym przez kilka minut kontynuuje się łagodniejsze mieszanie. Kilka minut miesza się (z szybkością 8001000 obr/min) aż emulsja będzie wyglądać na homogeniczną, a następnie schładza się ją do temperatury otoczenia, mieszając.

Emulsję wielokrotną wytwarza się mieszając wtórną fazę olejową (Olej 2, Olej 12 i Olej 3), rozpuszczając w mieszance olejowej emulgator polimerowy (EM 17) i ogrzewając do 40-45°C. Pierwotną emulsję dodaje się powoli do wtórnej fazy olejowej mieszając ze średnią szybkością i mieszaninę homogenizuje się przez 1 minutę przy 9500 obr/min, wykorzystując homogenizator Ultra-Turrax. Następnie emulsję miesza się łagodnie aż do uzyskania homogenicznego wyglądu.

Skład emulsji wielokrotnej podany jest w tabeli 25:

PL 197 805 B1

T a b e l a 25a

Nr przykł.

Składniki emulsji wielokrotnej Pierwotna emulsja typu olej w wodzie

25.1	PS 16	Add 1	Pre 2	EM 3	Olej 12	Olej 13	Olej 14	Woda
0,1	3	0,7	0,9	10	5	5	do 100
Wielokrotna emulsja olej w wodzie w oleju
Emulsja pierwotna	Składniki zew. fazy olejowej
EM 18	Olej 2	Olej 12	Olej 3
75	3,5	10,5	5,5	5,5

Pierwotna emulsja typu olej w wodzie

25.2 i 25.3	PS 16	EM 1	EM 5	EM 11	Add 1	Pre 2	Olej 12	Olej 13	Olej 14	woda
0,1	0,1	0,7	0,1	3	0,7	10	5	5	do 100
Wielokrotna emulsja olej w wodzie w oleju
Emulsja pierwotna	Składniki zewn. fazy olejowej
EM 17	Olej 2	Olej 3	Olej 12
25.2	50	3,5	23,5	11,5	11,5
25.3	70	3,	10,5	5,5	5,5

Mierzy się lepkości emulsji (wrzeciono RV3) i ocenia stabilność przy przechowywaniu; wyniki podane są w tabeli 25b poniżej:

T a b e l a 25b

Nr przykł.	Lepkość (mPa-s)	Stabilność przy przechowywaniu
40°C	Temperatura otoczenia
1D	1T	1D	1T	1M
25.1	<100	NS	NS	NS	NS	NS
25.2	<100	NS	NS	NS	NS	NS

Wszystkie emulsje są bardzo płynnymi emulsjami o małych lepkościach.

Mikroskopowe badanie przy użyciu mikroskopu Jenalumar z zastosowaniem filtru lambda i powiększeniu 1000x ukazuje, że emulsja zawiera kropelki oleju w wodzie i kropelki, które wydają się być kroplami wody (nie zawierające widzialnych kropelek oleju).

P r z y k ł a d 26

Przykład ten ilustruje emulsję wielokrotną typu woda w oleju w wodzie (WOW), wytworzoną według wynalazku.

Pierwotną emulsję typu woda w oleju wytwarza się oddzielnie mieszając i ogrzewając do około 75°C składniki fazy wodnej (woda i Pre 1) oraz składniki fazy olejowej (EM 17, Olej 2, Olej 3 i Olej 12), powoli dodaje fazę wodną do fazy olejowej, łagodnie mieszając, następnie homogenizuje przez 1 minutę i schładza emulsję typu woda w oleju do około 40°C łagodnie mieszając, ponownie homogenizuje i schładza emulsję do temperatury pokojowej przy łagodnym mieszaniu. Emulsje wielokrotne wytwarza się dodając środek powierzchniowo czynny (EM 1, EM 5 i EM 7) do wody łagodnie mieszając, po czym dodaje EM 18 i kontynuuje mieszanie przez około 10 minut, po czym dodaje stabilizator polimerowy (PS 16), ogrzewa mieszaninę do 80°C i homogenizując przez 2 minuty. Wówczas dodaje się emulsję pierwotną, mieszając ze średnią szybkością, a następnie dodaje się konserwant i przeprowadza drugą homogenizację przy niskiej energii i emulsję miesza się aż do uzyskania homogeniczności i schładza do temperatury pokojowej.

PL 197 805 B1

T a b e l a 26a

Mierzy się lepkości emulsji (wrzeciono RV3) i ocenia stabilność przy przechowywaniu; wyniki podane są w tabeli 26b poniżej. Mikroskopowe badanie emulsji (jak w przykładzie 25) wykazuje wyraźnie, że większość kropel to krople emulsji woda w oleju.

T a b e l a 26b

Nr przykł.	Stabilność przy przechowywaniu	Lepkość (mPa-s)
50°C	40°C	T. ot.
1D	1T	1M	1D	1T	1M	1D	1T	1M
26.1	NS	NS	NS	NS	NS	NS	NS	NS	NS	<100
26.2	NS	NS	NS	NS	NS	NS	NS	NS	NS	<100
26.3	NS	NS	NS	NS	NS	NS	NS	NS	NS	<100
26.4	NS	NS	NS	NS	NS	NS	NS	NS	NS	<100
26.5	NS	NS	NS	NS	NS	NS	NS	NS	NS	<100

Zastrzeżenia patentowe

Claims (31)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Higieniczna albo kosmetyczna emulsja typu olej w wodzie w postaci mleczka lub kremu, jako układ stabilizujący emulsję zawierająca niejonowy emulgator oleju oraz kombinację polisacharydową polisacharydu ksantanu i polisacharydu poliglukomannanu, znamienna tym, że stężenie niejonowego emulgatora oleju leży w zakresie od 0,02 do 1,5% wagowych emulsji, a stężenie kombinacji polisacharydowej leży w zakresie od 0,02 do 0,5% wagowych emulsji.
2. 2. Emulsja według zastrz. 1, znamienna tym, że polisacharyd poliglukomannan zawiera bezładny szkielet glukozy/mannozy o stosunku molowym glukozy do mannozy od 1:1,5 do 1:3.
3. 3. Emulsja według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że polisacharyd poliglukomannan stanowi poliglukomannan konjak pochodzący z rośliny Amorphophallus konjak (dziwidło Riviera).
4. 4. Emulsja według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że stosunek wagowy ksantanu do poliglukomannanu wynosi od 1:10 do 10:1, w szczególności 2:1 do 1:2.
5. 5. Emulsja według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że polisacharydowa kombinacja polisacharydu ksantanu i polisacharydu poliglukomannanu występuje w ilości od 0,025 do 0,15% wagowych emulsji.
6. 6. Emulsja według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że emulgator stanowi albo zawiera jeden albo więcej emulgatorów niejonowych wybranych spośród następujących:

   PL 197 805 B1

   1. emulgatory alkoksylanowe, w szczególności pochodzące od estrów kwasów tłuszczowych, eterów, hemiacetali albo acetali związków wielowodorotlenowych, albo amid kwasu tłuszczowego N-podstawiony resztą związku wielowodorotlenowego;

   2. estry kwasów tłuszczowych, etery, hemiacetale albo acetale związków wielowodorotlenowych, albo amid kwasu tłuszczowego N-podstawiony resztą związku wielowodorotlenowego, w szczególności ester kwasu tłuszczowego i cukru.
7. 7. Emulsja według zastrz. 6, znamienna tym, że emulgator stanowi albo zawiera jeden albo więcej alkoksylanów alkoholi, w szczególności etoksylanów.
8. 8. Emulsja według zastrz. 6, znamienna tym, że emulgator stanowi albo zawiera jeden albo więcej cukrowych estrów kwasów tłuszczowych, w szczególności sacharozy, fruktozy i/lub glukozy, gdzie zawartość monoestru wynosi co najmniej 60%.
9. 9. Emulsja według zastrz. 1 albo 2 albo 7 albo 8, znamienna tym, że ilość emulgatora wynosi od 0,1 do 1,5% wagowych emulsji.
10. 10. Emulsja według zastrz. 9, znamienna tym, że emulgator stanowi albo zawiera co najmniej jeden emulgator alkoksylanowy o średniej zawartości od 10 do 100 reszt oksyalkilenowych o wartości HLB większej niż 12, i stosowana ilość emulgatora wynosi od 0,04 do 0,1% wagowego emulsji.
11. 11. Emulsja według zastrz. 1 albo 2 albo 7 albo 8 albo 10, znamienna tym, że emulgator zawiera co najmniej jeden hydrofilowy emulgator niejonowy o wartości HLB wynoszącej co najmniej 12 i co najmniej jeden hydrofobowy emulgator niejonowy o wartości HLB mniejszej niż 8.
12. 12. Emulsja według zastrz. 11, znamienna tym, że emulgator hydrofilowy stanowi albo zawiera co najmniej jeden emulgator alkoksylanowy o średniej zawartości 10 do 100 reszt oksyalkilenowych; monoester cukru; monoester poliglicerolu; hydrokarbylo-polisacharyd; ester kwasu tłuszczowego i glicerolu, gdzie kwas tłuszczowy zawiera 8 do 12 atomów węgla; i amid kwasu tłuszczowego N-podstawiony resztą związku cukrowego, taki jak glukamid, zaś emulgator hydrofobowy stanowi albo zawiera co najmniej jeden emulgator alkoksylanowy o średniej zawartości od 2 do około 10 reszt oksyalkilenowych; ester glicerolu, w którym kwas tłuszczowy zawiera 14 do 24 atomów węgla; i ester tłuszczowy anhydrocukru.
13. 13. Emulsja według zastrz. 11, znamienna tym, że ilość emulgatora hydrofilowego wynosi od 0,04 do 0,5% wagowych emulsji, a ilość emulgatora hydrofobowego wynosi od 0,1 do 1% wagowego emulsji.
14. 14. Emulsja według zastrz. 1 albo 2 albo 7 albo 8 albo 10 albo 12 albo 13, znamienna tym, że faza olejowa stanowi albo zawiera olej zmiękczający skórę.
15. 15. Emulsja według zastrz. 14, znamienna tym, że olej zmiękczający skórę stanowi albo zawiera co najmniej jeden normalnie ciekły olej zmiękczający skórę wybrany spośród olejów mineralnych, olejów parafinowych, roślinnych olejów glicerydowych, zwierzęcych olejów glicerydowych, syntetycznych olejów estrowych, syntetycznych olejów eterowych, olejów silikonowych, propoksylanów alkoholi tłuszczowych albo stały, ulegający upłynnieniu, zmiękczający tłuszcz albo wosk, albo mieszanina takich środków zmiękczających.
16. 16. Emulsja według zastrz. 1 albo 2 albo 7 albo 8 albo 10 albo 12 albo 13 albo 15, znamienna tym, że faza olejowa stanowi co najmniej 5% wagowych emulsji.
17. 17. Emulsja według zastrz. 1 albo 2 albo 7 albo 8 albo 10 albo 12 albo 13 albo 15, znamienna tym, że ma postać mleczka o lepkości przy niskim ścinaniu równej od 100 do 10000 mPa-s.
18. 18. Emulsja według zastrz. 1 albo 2 albo 7 albo 8 albo 10 albo 12 albo 13 albo 15, znamienna tym, że ma postać kremu o lepkości przy niskim ścinaniu równej od 30000 do 80000 mPa-s.
19. 19. Emulsja według zastrz. 18, znamienna tym, że ma postać kremu, który zawiera jako środek zagęszczający jeden albo więcej tłuszczowych środków amfifilowych i/lub jeden albo więcej polimerowych środków zagęszczających.
20. 20. Emulsja według zastrz. 1 albo 2 albo 7 albo 8 albo 10 albo 12 albo 13 albo 15 albo 19, znamienna tym, że zawiera:

    od 1 do 80% wagowych co najmniej jednego oleju;

    od 0,02 do 1,2% wagowych co najmniej jednego alkoksylanowego emulgatora o wartości HLB co najmniej 12;

    ewentualnie od 0,1 do 1,2% wagowych co najmniej jednego emulgatora o wartości HLB mniejszej niż 8; przy czym całkowita ilość emulgatora wynosi od 0,02 do 1,5% wagowych; od 0,02 do 0,5% wagowych co najmniej jednego stabilizatora polisacharydowego; ewentualnie od 0,1 do 10% wagowych co najmniej jednego środka zagęszczającego; przy czym resztę stanowią składniki uboczne i dodatki i woda.

    PL 197 805 B1
21. 21. Emulsja według zastrz. 1 albo 2 albo 7 albo 8 albo 10 albo 12 albo 13 albo 15 albo 19, znamienna tym, że zawiera:

    od 1 do 80% wagowych co najmniej jednego oleju;

    od 0,2 do 1,2% wagowych co najmniej jednego emulgatora o wartości HLB co najmniej 12, który stanowi co najmniej jeden ester kwasu tłuszczowego, eter, hemiacetal albo acetal związku wielowodorotlenowego, albo amid kwasu tłuszczowego N-podstawiony resztą związku wielowodorotlenowego;

    ewentualnie od 0,1 do 1,2% wagowych co najmniej jednego emulgatora o wartości HLB mniejszej niż 8; przy czym całkowita ilość emulgatora wynosi od 0,1 do 1,5% wagowych; od 0,02 do 0,5% wagowych co najmniej jednego stabilizatora polisacharydowego; ewentualnie od 0,1 do 10% wagowych co najmniej jednego środka zagęszczającego; przy czym resztę stanowią składniki uboczne i dodatki i woda.
22. 22. Emulsja według zastrz. 1 albo 2 albo 7 albo 8 albo 10 albo 12 albo 13 albo 15 albo 19, znamienna tym, że jej pH wynosi od 4 do 9.
23. 23. Emulsja według zastrz. 1 albo 2 albo 7 albo 8 albo 10 albo 12 albo 13 albo 15 albo 19, znamienna tym, że dodatkowo zawiera jeden albo więcej: środków konserwujących; zapachów; środków utrzymujących wilgoć albo rozpuszczalników; filtrów albo środków przeciwsłonecznych; alfahydroksykwasów; środków samoopalających; środków przeciw drobnoustrojom; witamin i ich prekursorów; środków do pielęgnacji skóry; fosfolipidów; preparatów zawierających pęcherzyki; związków zawierających german; ekstraktów roślinnych; środków rozjaśniających skórę; związków poprawiających stan skóry; kofeiny; dodatków chłodzących; środków odstraszających owady; olejków eterycznych; i pigmentów.
24. 24. Sposób wytwarzania emulsji, jak określono w zastrz. 1, przez emulgowanie bezpośrednie, znamienny tym, że emulgator i stabilizator polisacharydowy wprowadza się do fazy wodnej, ewentualnie do fazy wodnej wprowadza się środki zagęszczające, a następnie do ciągłej fazy wodnej dodaje się olej, mieszając aż do zemulgowania go.
25. 25. Sposób według zastrz. 24, znamienny tym, że stabilizator polisacharydowy w fazie wodnej ogrzewa się do temperatury powyżej 60°C i/lub poddaje się energicznemu mieszaniu.
26. 26. Sposób wytwarzania emulsji, jak określono w zastrz. 1, przez emulgowanie odwrotne, znamienny tym, że emulgator i stabilizator polisacharydowy wprowadza się do fazy olejowej, a następnie do fazy olejowej z mieszaniem dodaje się fazę wodną aż do inwersji układu i z wytworzeniem emulsji typu olej w wodzie.
27. 27. Sposób według zastrz. 26, znamienny tym, że stabilizator polisacharydowy w kontakcie z fazą wodną ogrzewa się do temperatury powyżej 60°C i/lub poddaje się energicznemu mieszaniu.
28. 28. Sucha mieszanka preparatu stabilizującego emulsję, zawierająca emulgator oleju oraz stabilizator emulsji typu olej w wodzie, który stanowi kombinacja polisacharydowa polisacharydu ksantanu i polisacharydu poliglukomannanu, znamienna tym, że zawiera:

    od 2 do 10 części wagowych ksantanu;

    od 2 do 10 części wagowych poliglukomannanu;

    przy czym stosunek wagowy ksantanu do poliglukomannanu wynosi od 1:4 do 4:1; od 20 do 75 części wagowych emulgatora o wartości HLB co najmniej 12; ewentualnie od 5 do 40 części wagowych emulgatora o wartości HLB mniejszej niż 8; i ewentualnie od 2 do 10 części wagowych środka wspomagającego mielenie.
29. 29. Sucha mieszanka według zastrz. 28, znamienna tym, że zawiera cukier jako środek wspomagający mielenie.
30. 30. Sucha mieszanka według zastrz. 28 albo 29, znamienna tym, że średni rozmiar cząstek wynosi od 100 do 500 μm.
31. 31. Sucha mieszanka według zastrz. 30, znamienna tym, że zawartość cząstek o rozmiarze mniejszym niż 50 μm jest mniejsza niż 2% wagowe.