PL197941B1 - Bęben maszyny pralniczej z elementami strukturalnymi wybrzuszonymi do wnętrza bębna - Google Patents

Abstract

1. B eben maszyny pralniczej z elementami struk- turalnymi wybrzuszonymi do wn etrza b ebna, który jest u lo zyskowany obrotowo wewn atrz obudowy tej maszyny i posiada co najmniej jedn a tarcz e denn a oraz p laszcz, a ka zda z tych czesci jest wykonana przynajmniej cz esciowo z blachy i co najmniej jedna z nich jest zaopatrzona w elementy strukturalne wybrzuszone do wn etrza b ebna, które maj a posta c wybrzuszonych do wn etrza b ebna p echerzyków, które to p echerzyki s a usytuowane w punktach prze- ci ecia wzorca osiowego w postaci trójk ata foremne- go, przy czym na powierzchni p laszcza, pomi edzy p echerzykami, w punkcie skrzy zowania srodkowych boków trójk atów s a usytuowane otwory odp lywowe przepuszczaj ace k apiel pior ac a, znamienny tym, ze kraw edzie p echerzyków (6) maj a w zasadzie kszta lt ko la albo elipsy albo owalu, a otwory odp lywowe (23) sa usytuowane pomi edzy p echerzykami (6) w punk- cie skrzy zowania (22) srodkowych boków (21) trójk a- tów (E-F-G) w, przynajmniej w przybli zeniu, kolistych sektorach (24), których obrysy s a ukszta ltowane przez fragmenty obwodu p echerzyków (6) skierowa- ne do srodka ko la. PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest bęben maszyny pralniczej z elementami strukturalnymi wybrzuszonymi do wnętrza bębna.

Znany jest z WO 98/20195 taki bęben, w którym wypukłe elementy strukturalne są utworzone z wielu umieszczonych co najmniej prawie bezpośrednio jeden obok drugiego sześciokątów; dlatego taki bęben jest na ogół nazywany bębnem komórkowym. Na obrzeżach tych sześciokątów mieszczą się w ich narożnikach otwory odpływowe, które według WO 98/20195 powinny mieć tylko 2 mm średnicy i nie mogą mieć kielichowego wywinięcia, żeby bielizna podczas wirowania nie uległa uszkodzeniu. Stosownie do tego, obrzeża muszą mieć szerokość odpowiadającą 1,5- do 2,5-krotności średnicy otworu, czyli pomiędzy 3 i 5 mm.

Występują pewne trudności przy wytwarzaniu blachy płaszczowej na bęben pralki, o których wspomina się także w WO 98/20195. Mimo starań istnieje nadal problem z centrowaniem rozmieszczonych według szablonu otworów i wykonanych w następnej operacji wypukłych elementów strukturalnych, w związku z czym trzeba zwymiarować dość szerokie obrzeża ze względu na tolerancję wymiarów. Skutkiem tego jest zmniejszenie zdolności odsączania, ponieważ bielizna podczas wirowania wchodzi w stosunkowo szerokie obrzeże, gdzie blokuje odpływ kąpieli piorącej ze strefy płaszcza do otworów odpływowych.

Poza tym okazało się, że bielizna przy dużym przyspieszeniu odśrodkowym wciąga się też w bardzo małe otwory odpływowe. Tak więc skojarzone są tu ze sobą dwie wady; po pierwsze, nawet małe otwory nie pozwalają uniknąć uszkodzenia bielizny; po drugie te małe otwory utrudniają znacznie odprowadzanie kąpieli piorącej podczas wirowania.

Ponadto problemem jest wytwarzanie sześciokątnych wypukłości metodą głębokiego tłoczenia, ponieważ narożniki muszą być wytłaczane na dłuższym odcinku niż strefy podstaw. W efekcie powstają niejednorodne struktury krystaliczne w wytłaczanych strefach blachy, w wyniku czego materiał ma zróżnicowaną twardość. Akurat w narożnikach, w których wykrawane są otwory odpływowe, materiał jest twardszy, tak że już i tak cieńsze iglice perforacyjne są jeszcze bardziej obciążone niż w przypadku konwencjonalnego płaszcza bębnowego bez wypukłych elementów strukturalnych.

U podstaw wynalazku leży zadanie zaoferowania bębna określonego wyżej rodzaju, w którym wypukłe elementy strukturalne sąsiadują bezpośrednio ze sobą, jednak istnieje jeszcze dość miejsca na otwory odpływowe, żeby miały one dostatecznie dużą średnicę umożliwiającą dobre odprowadzanie kąpieli piorącej. Poza tym, nie powinno być problemów z wytwarzaniem wypukłych elementów strukturalnych ani z ich oddziaływaniem na inne zamierzone rozwiązania konstrukcyjne. Powinna być utrzymana albo nawet zwiększona sztywność uzyskiwana dzięki wypukłym elementom strukturalnym.

Zadanie to zostało zgodnie z wynalazkiem rozwiązane przez to, że bęben maszyny pralniczej z elementami strukturalnymi wybrzuszonymi do wnętrza bębna, który jest ułożyskowany obrotowo wewnątrz obudowy tej maszyny i posiada co najmniej jedną tarczę denną oraz płaszcz, a każda z tych części jest wykonana przynajmniej częściowo z blachy i co najmniej jedna z nich jest zaopatrzona w elementy strukturalne wybrzuszone do wnętrza bębna, które mają postać wybrzuszonych do wnętrza bębna pęcherzyków, które to pęcherzyki są usytuowane w punktach przecięcia wzorca osiowego w postaci trójkąta foremnego, przy czym na powierzchni płaszcza, pomiędzy pęcherzykami w punkcie skrzyżowania środkowych boków trójkątów są usytuowane otwory odpływowe przepuszczające kąpiel piorącą, charakteryzuje się tym, że krawędzie pęcherzyków mają w zasadzie kształt koła albo elipsy albo owalu, a otwory odpływowe są usytuowane pomiędzy pęcherzykami, w punkcie skrzyżowania środkowych boków trójkątów w, przynajmniej w przybliżeniu, kolistych sektorach, których obrysy są ukształtowane przez fragmenty obwodu pęcherzyków skierowane do środka koła.

Korzystnie, wzorzec osiowy zawiera na powierzchni płaszcza wiele sąsiadujących ze sobą trójkątów równobocznych.

Zgodnie z wynalazkiem, linie wyrównania wzorca osiowego odwzorowują kształt zewnętrznej krawędzi płaszcza lub dna, to znaczy są, korzystnie, prostoliniowe lub koliste.

Według następnej cechy wynalazku, otwory odpływowe są umieszczone w najbardziej oddalonej od osi bębna płaszczyźnie kielichowego zagłębienia wytłoczonego na zewnątrz bębna.

Minimalny odstęp pomiędzy pęcherzykami ma wielkość odpowiadającą w przybliżeniu od jednej ósmej części do jednej dwudziestej piątej części ich średnicy korzystnie, wielkość odpowiadającą około jednej dziesiątej części ich średnicy.

PL 197 941 B1

Zgodnie z dalszą cechą wynalazku, stosunek wysokości każdego pęcherzyka do jego średnicy ma w przybliżeniu wartość do jednej piątej do jednej dwudziestej.

Korzystnie, wysokość pęcherzyka stanowi w przybliżeniu dwunastą część jego średnicy.

Dalej, zgodnie z wynalazkiem, na tarczy dennej zaopatrzonej w wypukłe elementy strukturalne, linie wyrównania są koncentryczne względem środka tarczy dennej, a rozmieszczone na tych liniach wzorce osiowe (30, 31,32) mają bok skracający się ku środkowi tarczy dennej stosownie do skrócenia obwodu danej linii wyrównania.

Korzystnie jest, jeśli średnica pęcherzyków i/albo odstępy pomiędzy nimi są tym mniejsze im mniejszy jest obwód odpowiedniej linii wyrównania.

Korzystnie wreszcie, w bębnie wyposażonym w zabieraki osadzone na wewnętrznej powierzchni płaszcza bębnowego, powierzchnia zabieraków ma również strukturę wybrzuszoną utworzoną z elementów pęcherzykowych.

W rozwiązaniu według wynalazku powstają więc wypukłości w postaci czaszy kullstej, które swoimi obrzeżami stykają się z odpowiednią, sąsiednią wypukłością, dzięki czemu bielizna nie przenika aż do spodu obrzeży. Podczas wytwarzania wypukłych elementów strukturalnych odbywa się równomierne wytłaczanie i materiał pozostaje jednorodny. Te obrzeża, które ze względu na zaokrąglenia wypukłości tworzą płaszczyznowe sektory podobne do wielokątów, pozostawiają automatycznie więcej miejsca dla większych otworów odpływowych. Dzięki temu wytwarzanie takiej struktury jest znacznie łatwiejsze niż to jest możliwe według stanu techniki, gdyż nie trzeba utrzymywać wąskich tolerancji przy centrowaniu wypukłych elementów strukturalnych względem już wykonanych otworów. Regularne rozmieszczenie pęcherzyków, oprócz względów estetycznych, ma jeszcze tę zaletę, że układ wzorca osiowego jest dostosowany do wzorca rozmieszczenia otworów, co znacznie ułatwia produkcję.

Usytuowanie otworów odpływowych według wynalazku jest szczególnie korzystne, gdyż podczas wirowania ciecz wypierana w kierunku płaszcza bębnowego, z chwilą dojścia do wewnętrznej powierzchni tego płaszcza, jest dalej wypierana ze stref, z którymi stykają się pęcherzyki, ku punktom skrzyżowania, ponieważ wgłębienia pomiędzy pęcherzykami rozszerzają się w kierunku punktów skrzyżowania. Tak więc ciecz nie może zatrzymywać się w najwęższych miejscach, lecz jest wypierana stamtąd ku dalszym powierzchniom w miejscu punktów skrzyżowania.

Według wynalazku otwory odpływowe są usytuowane pomiędzy pęcherzykami w punkcie skrzyżowania środkowych boków w przynajmniej w przybliżeniu kolistych sektorach, których obrys skierowany do środka koła tworzą fragmenty obwodu pęcherzyków. Taka struktura zwiększa sztywność powierzchni płaszcza.

Wzorzec osiowy zawierający na powierzchni płaszcza wiele sąsiadujących ze sobą trójkątów równobocznych pozwala, po pierwsze, uprościć produkcję i, po drugie, zmniejszyć do minimum wielokątną, tu trójkątną, powierzchnię obrzeży pomiędzy nie sąsiadującymi ze sobą pęcherzykami.

Na uniwersalne wykorzystanie struktury według wynalazku pozwalają linie wyrównania wzorca osiowego przebiegające na kształt zewnętrznej krawędzi płaszcza lub dna, to znaczy prostoliniowe lub koliste. Taką strukturę można najlepiej zastosować także w tarczowych dnach bębnów, przy czym nie ma wtedy zbyt dużych powierzchni pozbawionych pęcherzyków.

Gdyby płaskie otwory wyperforowane w wyżej wspomnianych miejscach (punktach skrzyżowania) miały stwarzać zagrożenie dla bielizny, to według wynalazku najlepszym miejscem na umieszczenie otworów odpływowych jest najbardziej oddalona od osi bębna płaszczyzna kielichowego zagłębienia wytłoczonego na zewnątrz bębna.

Sektory w punktach skrzyżowania są na tyle duże, żeby pomieścić jeszcze to zagłębienie kielichowe, przez które otwory odpływowe wychodzą na zewnątrz z płaszczyzny płaszcza bębnowego. Jak wykazuje doświadczenie, w to miejsce najmniej dochodzi bielizna dociskana do płaszcza bębnowego.

Linie wyrównania koncentryczne względem środka tarczy dennej i uszeregowane na tych liniach wzorce osiowe mają bok skracający się ku środkowi bębna stosownie do skrócenia obwodu danej linii wyrównania. Dzięki temu można uzyskać jednorodną strukturę pęcherzyków na tarczy dennej, która jest korzystna z punktu widzenia pokrywania się struktury pęcherzykowej i obrazu rozmieszczenia otworów.

Jeśli średnica pęcherzyków i/albo odstępy pomiędzy nimi są tym mniejsze im mniejszy jest obwód odpowiedniej linii wyrównania, struktura tarczy dennej, oprócz korzyści wynikającej z pokrywania się struktury pęcherzykowej i obrazu rozmieszczenia otworów, ma jeszcze tę zaletę, że umieszczone na tarczy dennej elementy strukturalne o różnej wielkości stanowią wiele różnych rezonatorów charak4

PL 197 941 B1 teryzujących się różną częstotliwością słyszalną, co wprawdzie poszerza znacznie spektrum rezonansowe, ale powoduje wyraźne stłumienie amplitud rezonansu.

Gdy na bębnie są osadzone zabieraki na wewnętrznej powierzchni płaszcza bębnowego, powierzchnia zabieraków ma również strukturę pęcherzykową. Sprzyja to mechanicznej obróbce bielizny w odpowiedniej fazie programu prania.

Wynalazek w przykładach wykonania został przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia w widoku perspektywicznym bęben pralki, który na swoim płaszczu i na tarczy dennej Jest zaopatrzony w struktury pęcherzykowe, fig. 2 - fragment powierzchniowego rozwinięcia płaszcza bębnowego ze strukturą pęcherzykową i mającego płaskie otwory odpływowe, fig. 3 - ukazany w powiększeniu przekrój poprzeczny pęcherzykowej wypukłości wzdłuż linii przekroju III-III na fig. 2, fig. 4 - fragment powierzchniowego rozwinięcia płaszcza bębnowego ze zgodnie z wynalazkiem ukształtowaną strukturą pęcherzykową, z wytłoczonymi kielichowo otworami odpływowymi, fig. 5 - ukazany w powiększeniu przekrój poprzeczny pęcherzykowej wypukłości wzdłuż linii przekroju V-V na fig. 4 i fig. 6 - fragment tarczy dennej zaopatrzonej w strukturę pęcherzykową.

Przedstawiony na fig. 1 bęben 1 pralki może obracać się na usytuowanej przynajmniej w przybliżeniu poziomo osi 2. W tym celu jest on połączony z niewidocznym na rysunku napędem. Strona czołowa bębna 1 jest otwarta. Może być ona zamknięta współobracającym się dnem czołowym albo może być ułożyskowana na nieruchomym dnie czołowym (oba nie pokazane na rysunku). Na stronie tylnej bęben jest połączony na stałe z tarczą denną 3, na którą są wprowadzane momenty napędowe. Tarcza denna ma gwiaździste wytłoczenie 4, które jest tu widoczne tylko częściowo i służy ono do ustabilizowania tarczy. Może być ona dodatkowo wzmocniona z tyłu nie pokazanym na rysunku nadlewem gwiaździstym. Jednak w zasadzie bęben 1 jest utworzony przez płaszcz 5, który jest wykonany z cylindrycznie wygiętego pasa blachy złączonego w spoinie łączącej w niewidocznym tu miejscu.

Tarcza denna 3 i rozwinięty płaszcz bębnowy 5 przed połączeniem ze sobą są zaopatrywane za pomocą narzędzia do wytłaczania w strukturę pęcherzykową, którą przedstawiono i opisano niżej. Pęcherzyki 6 na płaszczu bębnowym 5 mają jednakową wielkość, natomiast tarcza denna 3 na największym okręgu linii wyrównania ma także największe pęcherzyki 8 a na mniejszych okręgach linii wyrównania ma pęcherzyki 9 do 15 o średnicy zmniejszającej się stopniowo ku środkowi tarczy. Dzięki temu pęcherzyki 6 na płaszczu bębnowym 5 i pęcherzyki 8 do 15 na tarczy dennej 3 dają się umieścić w układzie trójkątnym, co objaśnia się szczegółowo w dalszej części opisu.

Na fig. 2 ukazano powierzchniowe rozwinięcie fragmentu płaszcza bębnowego 3. Widać tu, że pęcherzyki 6, wytłoczone do wewnątrz bębna w postaci czaszowej wypukłości (por. fig. 3), są usytuowane w punktach przecięcia wzorca osiowego w postaci wielokąta foremnego, a mianowicie trójkątnego wzorca osiowego. Wzorzec ten jest wyznaczony przez linię wyrównania 16 i dwie inne osie 17 i 18, przy czym linia wyrównania 16 jest równoległa do zewnętrznej krawędzi 19 pasma blachy płaszcza bębnowego. Każda z dwóch osi 17 i 18 jest obrócona o 60° w lewo lub o 60° w prawo względem linii wyrównania 16. Wszystkie osie mają równoległe do siebie duplikaty usytuowane w jednakowym odstępie od siebie. W ten sposób powstaje wiele równobocznych trójkątów, z których jeden (20) jest zacieniony na rysunku. Ich narożniki E, F i G są jednocześnie punktami przecięcia osi 16, 17, i 18 lub też 18-2. Środkowe boków 21 tych trójkątów krzyżują się w środku masy trójkątów, który jest jednocześnie punktem skrzyżowania 22 i miejscem, w którym jest usytuowany każdorazowo otwór odpływowy 23.

Dzięki takiemu ukształtowaniu, pomiędzy pęcherzykami 6 w strefie środków masy trójkątów E, F, G powstają - tu również trójkątne - sektory 24, które mają na tyle dużą powierzchnię, że mogą pomieścić dostatecznie duże otwory odpływowe 23, przy czym otwory te, nawet gdy nie są położone zupełnie centrycznie z powodu możliwego przemieszczenia pomiędzy obrazem rozmieszczenia otworów i strukturą pęcherzykową, nie przecinają konturów pęcherzyków 6. Jest to korzystne z punktu widzenia sztywności płaszcza bębnowego 5 lub też tarczy dennej 3, gdyż przecięcie konturu elementu struktury pęcherzykowej w stanie techniki pogarsza wytrzymałość na zginanie w miejscu przecięcia. Ten stan rzeczy jest wyraźnie widoczny na fig. 3.

Z badań wynika, że odstęp A pomiędzy pęcherzykami 6 powinien wynosić jedną ósmą do jednej dwudziestej piątej, korzystnie jedną dziesiątą, ich średnicy. Z punktu widzenia skuteczności procesu prania i ochrony bielizny podczas wirowania przyjmuje się, że optymalną wysokością H pęcherzyków 6^Λ jest wielkość odpowiadająca jednej piątej do jednej dwudziestej, korzystnie jednej dwunastej średnicy pęcherzyków. Również otwory odpływowe powinny mieć średnicę D dobraną optymalnie z punktu widzenia ochrony bielizny podczas wirowania, przy czym w przedstawionym przykładzie

PL 197 941 B1 średnica ta może wynosić około 3,5 mm. Wielkość ta zapewnia także dobre odprowadzanie cieczy, czemu sprzyja dobre przesączanie pomiędzy pęcherzykami 6.

Przedstawiony na fig. 4 i 5 przykład ukształtowania płaszcza bębnowego 5 jest podobny pod względem struktury pęcherzykowej i rozmieszczenia otworów odpływowych do przykładu z fig. 2 i 3. Jednak ukształtowanie otworów odpływowych poprawia ochronę bielizny podczas wirowania. Tu otwory odpływowe 25 są usytuowane w trójkątnych sektorach 24 pomiędzy pęcherzykami 6 w płaszczyźnie spodu 26 (fig. 5) zagłębień 27 wytłoczonych na zewnątrz. Dzięki temu, podczas wirowania, części bielizny znajdujące się pomiędzy pęcherzykami 6 z trudem mogą dostać się do zagłębień 27 na taką głębokość, żeby doszły do otworów odpływowych 25, a tym bardziej nie mogą przeniknąć aż do ostrej krawędzi zewnętrznej otworów 25.

Ten przykład ukazuje wyraźnie, dlaczego zgodna z wynalazkiem struktura pęcherzyków kołowych, eliptycznych lub owalnych ma takie zalety w porównaniu ze stanem techniki. Duże trójkątne sektory 24 utworzone w punktach przecięcia E, F, G stwarzają miejsce dla dostatecznie dużych otworów odpływowych 25, a nawet dla dodatkowych zagłębień 27 na otwory odpływowe 25, przy czym nie są przecinane kontury elementów struktury pęcherzykowej 6.

Na fig. 6 ukazano przykład struktury pęcherzykowej na fragmencie blachy tarczy dennej 3 (fig. 1). Zewnętrzna krawędź 28 tarczy dennej 3 ogranicza jednocześnie tę powierzchnię, na której jest usytuowana struktura pęcherzykowa. Wewnętrznym ograniczeniem tej powierzchni jest linia 29. Układ pęcherzyków i obraz rozmieszczenia otworów odpowiada w zasadzie strukturze z fig. 24.

Jednakże linia wyrównania 30-1 oraz wszystkie bardziej wewnętrzne i do niej równoległe 30-2, 30-3 i tak dalej, podobnie jak oś 16 na fig. 2 równoległa do zewnętrznej krawędzi 28, są tu rozmieszczone koncentrycznie i mają kształt kolisty. Odpowiednio do tego inne osie 31 i 32 - przestawione obrotowo w prawo lub w lewo o 60° względem linii wyrównania 30-1 - są zakrzywione względem środka koła, tak że linie boków utworzonych z nich trójkątów skracają się w miarę zbliżania do środka koła, który jest położony w oddalonym punkcie M skrzyżowania obu zaznaczonych linii promieniowych R. Oznacza to, że bok F-K bardziej wewnętrznego trójkąta F, K, L jest krótszy niż bok E-F bardziej zewnętrznego trójkąta E, F, G. To samo dotyczy innych porównywalnych boków. Poza tym w miarę zbliżania się do środka koła M zmniejsza się także średnica pęcherzyków 6, ponieważ bardziej wewnętrzna linia wyrównania 30-2 jest krótsza niż linia bardziej zewnętrzna 30-1, a więc dla tej samej ilości pęcherzyków 6 jest do dyspozycji mniejszy odcinek. Tym tłumaczy się także opisane skrócenie boków trójkątów i krzywizny osi 31,32.

Gdy w bębnie według fig. 1 są umieszczone nie pokazane tu zabieraki do przemieszczania bielizny podczas wirowania bębna, to również powierzchnie tych zabieraków po stronie wnętrza bębna mogą być ukształtowane z odpowiednią strukturą pęcherzykową. Jest to korzystne w pewnej mierze dla mechanicznej obróbki bielizny.

Taki rodzaj wypukłych elementów strukturalnych można zastosować w bębnach suszarek bielizny.

Claims (9)

1. Bęben maszyny pralniczej z elementami strukturalnymi wybrzuszonymi do wnętrza bębna, który jest ułożyskowany obrotowo wewnątrz obudowy tej maszyny i posiada co najmniej jedną tarczę denną oraz płaszcz, a każda z tych części jest wykonana przynajmniej częściowo z blachy i co najmniej jedna z nich jest zaopatrzona w elementy strukturalne wybrzuszone do wnętrza bębna, które mają postać wybrzuszonych do wnętrza bębna pęcherzyków, które to pęcherzyki są usytuowane w punktach przecięcia wzorca osiowego w postaci trójkąta foremnego, przy czym na powierzchni płaszcza, pomiędzy pęcherzykami, w punkcie skrzyżowania środkowych boków trójkątów są usytuowane otwory odpływowe przepuszczające kąpiel piorącą, znamienny tym, że krawędzie pęcherzyków (6) mają w zasadzie kształt koła albo elipsy albo owalu, a otwory odpływowe (23) są usytuowane pomiędzy pęcherzykami (6) w punkcie skrzyżowania (22) środkowych boków (21) trójkątów (E-F-G) w, przynajmniej w przybliżeniu, kolistych sektorach (24), których obrysy są ukształtowane przez fragmenty obwodu pęcherzyków (6) skierowane do środka koła.

PL 197 941 B1

2. Bęben według zastrz. 1, znamienny tym, że wzorzec osioow (16, 18) zawiera na powierzchni płaszcza (5) wiele sąsiadujących ze sobą trójkątów równobocznych (E-F-G).

3. Bęben wedłuu zza^z. 1 albb 2, znamienny tym, że I inie vwrównaaia (16, 30-1, 30-2, 30-3) wzorca osiowego (66, 67, 6 8 lub 30, 06, 02) odwzorowują kształt zewnętrznej krawędzi (69, 28) płaszcza (5) lub dna (0), to znaczy są, korzystnie, prostoliniowe lub koliste.

4. Bęben wndługzastrz. 1, znamienny tym, Ze z-wo-ó zdłPyrnnwn(22) zą zmiessccona w ο-bardziej oddalonej od osi bębna (2) płaszczyźnie (26) kielichowego zagłębienia (27) wytłoczonego na zewnątrz bębna.

5. Bębern wecdiju zasto. 1, znamienny tym, że mii^ir^ć^lr^^ od^ęę (A) pomięędy pęcherzakami (6) ma wielkość odpowiadającą w przybliżeniu od jednej ósmej części do jednej dwudziestej piątej części ich średnicy.

6. Bęben według 5, znamienny tym, że odssęp (A) pomiędzy pęcherzykami (6) ma wielkość odpowiadającą około jednej dziesiątej części ich średnicy.

7. Bęben według zas^z. 5 albo 6, znamienny tym, że stosunek v^sokości (H) każdego pęcherzyka (6) do jego średnicy ma w przybliżeniu wartość jednej piątej do jednej dwudziestej.

8. Bęben wecdug ζθι^ζ. 7, znamienny tym, że wysokoóć ZH) pęche^zka Z6) stasowi w pr^^blieeniu dwunastą część jego średnicy.

9. Bęben według zas^z. 3, znamienny tym, że na Zarczy dennej (3) ζθορθ^ζοηθ) w wypukłe elementy strukturalne, linie wyrównania (00-6, 00-2, 00-0) są koncentryczne względem środka (M) tarczy dennej (0), a rozmieszczone na tych liniach (00-6, 00-2, 00-0) wzorce osiowe (00, 06, 02) mają bok (F-K) skracający się ku środkowi (M) tarczy dennej (0) stosownie do skrócenia obwodu danej linii wyrównania (00-6, 00-2, 00-0).

6 0. Bęben według zas^z. 9, znamienny tym, że średnica (6) Z ialbo odssępy (A) pomiędzy nimi są tym mniejsze im mniejszy jest obwód odpowiedniej linii wyrównania (00-2).

6 6. Bęben według zas^z. 1, znamienny tym, że w bębnie 06 wyposaSonam w zabieraki osadzone na wewnętrznej powierzchni płaszcza bębnowego (5), powierzchnia zabieraków ma również strukturę wybrzuszoną utworzoną z elementów pęcherzykowych.