PL198429B1

PL198429B1 - Mieszanina grzybobójcza

Info

Publication number: PL198429B1
Application number: PL348506A
Authority: PL
Inventors: Klaus Schelberger; Maria Scherer; Reinhold Saur; Josef Appel; Joachim Leyendecker; Eberhard Ammermann; Thomas Grote; Gisela Lorenz; Siegfried Strathmann
Original assignee: Basf Ag
Priority date: 1998-12-22
Filing date: 1999-12-11
Publication date: 2008-06-30
Also published as: ATE238665T1; HUP0104751A3; HU229238B1; EP1139758B1; SK284861B6; EP1139758A1; CO5221028A1; CN1293809C; TW529909B; AR021992A1; AU1977500A; CA2355711C; KR100692507B1; CZ20012197A3; ES2198982T3; AU769532B2; NZ512934A; BR9916453A; KR20010104317A; ZA200105979B

Abstract

1. Mieszanina grzybobójcza, znamienna tym, ze zawiera w synergicznie skutecznej ilo sci a) zwi azek o wzorze I jego N-tlenek lub jedn a z ich soli, gdzie: R 1 , R 2 , R 3 i R 4 niezale znie oznaczaj a atom wodoru lub atom chlorowca; a R 5 oznacza atom chlorowca; oraz b) karbaminian o wzorze II w którym T oznacza CH lub atom azotu, n oznacza 1 lub 2, a R oznacza atom chlorowca lub C 1 -C 4 -alkil, przy czym gru- py R s a identyczne lub ró zne gdy n oznacza 2. PL PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest mieszanina grzybobójcza.

Związki o wzorze I, ich działanie grzybobójcze oraz ich wytwarzanie są znane z US-A 5240940, jak również z ACS Sympos. Ser. 443, str. 538 - 552 (1991).

Związki o wzorze II, ich wytwarzanie i ich działanie przeciw szkodliwym grzybom są również znane z literatury (WO-A 96/01256 i 96/01258).

Celem wynalazku było dostarczenie mieszanin o polepszonej aktywności wobec szkodliwych grzybów przy zmniejszonej całkowitej ilości nanoszonych substancji czynnych (mieszanin synergicznych), w celu zmniejszenia dawek nanoszenia i polepszenia spektrum aktywności znanych związków.

Stwierdzono, że ten cel został osiągnięty dzięki niżej zdefiniowanym mieszaninom. Ponadto stwierdzono, że dzięki równoczesnemu stosowaniu związków o wzorze I i związków o wzorze II, wspólnie lub oddzielnie, albo przy kolejnym stosowaniu związków o wzorze I i związków o wzorze II, można lepiej zwalczać szkodliwe grzyby niż w przypadku stosowania tych związków pojedynczo.

Zatem wynalazek dotyczy mieszaniny grzybobójczej, która cechuje się tym, że zawiera w synergicznie skutecznej ilości

a) związek o wzorze I

jego N-tlenek lub jedną z ich soli, gdzie:

R¹, R², R³ i R⁴ niezależnie oznaczają atom wodoru lub atom chlorowca; a R⁵ oznacza atom chlorowca; oraz

b) karbaminian o wzorze II

w którym T oznacza CH lub atom azotu, n oznacza 1 lub 2, a R oznacza atom chlorowca lub C1-C4-alkil, przy czym grupy R są identyczne lub różne, gdy n oznacza 2.

Korzystnie w mieszaninie grzybobójczej według wynalazku stosunek wagowy związku o wzorze I do związku o wzorze II wynosi od 20:1 do 1:20.

Korzystnie mieszanina grzybobójcza według wynalazku zawiera substancję czynną z grupy triazoli jako dodatkową substancję czynną.

Korzystnie mieszanina grzybobójcza według wynalazku jako dodatkowy składnik aktywny zawiera substancję czynną z grupy obejmującej fenpropimorf, fenpropidynę i tridemorf lub ich mieszaniny.

Szczególnie korzystnie mieszanina grzybobójcza według wynalazku oprócz związków o wzorach I i II, oraz ewentualnie triazolu, jako dodatkowy składnik aktywny zawiera substancję czynną z grupy obejmującej fenpropimorf, fenpropidynę i tridemorf lub ich mieszaniny.

Korzystnie mieszanina grzybobójcza według wynalazku jest pakowana w dwu częściach, przy czym jedna część zawiera związek o wzorze I w stałym lub ciekłym nośniku, a druga część zawiera związek o wzorze II w stałym lub ciekłym nośniku.

PL 198 429 B1

Związki o wzorze I lub o wzorze II, z uwagi na zasadowy charakter pierścieniowego atomu azotu względnie ugrupowania NH-, mogą tworzyć sole z nieorganicznymi lub organicznymi kwasami albo z jonami metali.

Przykładowymi kwasami nieorganicznymi są kwasy chlorowcowodorowe, takie jak kwas fluorowodorowy, kwas chlorowodorowy, kwas bromowodorowy i kwas jodowodorowy, kwas siarkowy, kwas fosforowy i kwas azotowy lub kwas węglowy.

Jako kwasy organiczne można przykładowo stosować kwas mrówkowy i kwasy alkanokarboksylowe, takie jak kwas octowy, kwas trifluorooctowy, kwas trichlorooctowy i kwas propionowy, jak również kwas glikolowy, kwas tiocyjanowy, kwas mlekowy, kwas bursztynowy, kwas cytrynowy, kwas benzoesowy, kwas cynamonowy, kwas szczawiowy, kwasy alkilosulfonowe (kwasy sulfonowe z prostołańcuchowymi lub rozgałęzionymi grupami alkilowymi o 1-20 atomach węgla), kwasy arylosulfonowe lub arylodisulfonowe (z grupami aromatycznymi, takimi jak fenyl i naftyl, podstawionymi 1-2 grupami sulfo), kwasy alkilofosfonowe (kwasy fosfonowe z prostołańcuchowymi lub rozgałęzionymi grupami akilowymi, zawierającymi 1-20 atomów węgla), kwasy arylofosfonowe lub -difosfonowe (z grupami aromatycznymi, takimi jak fenyl i naftyl, zawierającymi 1 lub 2 ugrupowania kwasu fosfonowego), przy czym grupy alkiIowe lub arylowe mogą być podstawione, np. w kwasie p-toluenosulfonowym, kwasie salicylowym, kwasie p-aminosalicylowym, kwasie 2-fenoksybenzoesowym, kwasie 2-acetoksybenzoesowym, itd.

Jako jony metali można stosować zwłaszcza jony pierwiastków drugiej grupy, szczególnie jony wapnia i jony magnezu, z trzeciej i czwartej grupy, szczególnie jony glinu, cyny i ołowiu, jak również z pierwszej do ósmej podgrupy, przede wszystkim jony chromu, manganu, ż elaza, kobaltu, niklu, miedzi i cynku. Szczególnie korzystne są jony metali pierwiastków podgrup czwartego okresu. Wymienione metale jako jony mogą mieć różne, właściwe dla nich wartościowości.

Związki o wzorze I można przeprowadzać znanym sposobem w N-tlenki (patrz US-A 5240940).

Związki o wzorze II z uwagi na podwójne wiązanie w grupach C=Y, C=CH lub C=N mogą występować w konfiguracji E lub Z (względem ugrupowania funkcyjnego kwasu karboksylowego). W związku z tym moż na je stosować w mieszaninie według wynalazku w każ dym przypadku jako czyste izomery E lub Z, względnie jako mieszaniny izomerów E/Z. Korzystnie stosuje się mieszaninę izomerów E/Z lub izomer Z, przy czym szczególnie korzystny jest izomer Z.

Podwójne wiązania C=N w ugrupowaniach eterów oksymów w bocznym łańcuchu związków o wzorze II mogą wystę pować w każ dym przypadku postaci czystego izomeru E lub Z, albo w postaci mieszanin izomerów E/Z. W mieszaninach według wynalazku związki o wzorze II można stosować jako mieszaninę izomerów lub jako czyste izomery. Szczególnie korzystne w użyciu są takie związki o wzorze II, w których ugrupowanie eteru oksymu na końcu bocznego łańcucha występuje w konfiguracji cis (-OCH3 względem -COOCH3).

Z uwagi na możność zastosowania jako składnika mieszaniny szczególnie korzystne są zwią zki o wzorze la z poniż szej tabeli 1.

T a b e l a 1

(Ia)

Nr	R¹	R²	R³	R⁴	R⁵
1	2	3	4	5	6
I.1	H	H	Cl	H	2-F
I.2	H	H	Cl	H	3-F

PL 198 429 B1 cd. tabeli 1

1	2	3	4	5	6
I.3	H	H	Cl	H	3-Cl
I.4	H	H	Cl	H	4-Cl
I.5	H	H	Cl	H	4-Br
I.6	F	H	H	H	4-F
I.7	Cl	H	H	H	4-F
I.8	H	F	H	H	4-F
I.9	H	Cl	H	H	4-F
I.10	H	H	F	H	4-F
I.11	H	H	Cl	H	4-F
I.12	H	H	Br	H	4-F
I.13	H	H	H	F	4-F
I.14	H	H	H	Cl	4-F
I.15	F	H	F	H	4-F
I.16	Cl	F	H	H	4-F
I.17	Cl	Cl	H	H	4-F
I.18	H	Br	H	Cl	4-F
I.19	H	F	Cl	H	4-F
I.20	H	H	Cl	Cl	4-F
I.21	Cl	H	H	Cl	4-F
I.22	Cl	F	Cl	H	4-F
I.23	Cl	Cl	Cl	H	4-F
I.24	Cl	Cl	Cl	Cl	4-F

Szczególnie korzystne są związki o wzorze la z tabeli 2 jak również chlorowodorek i N-tlenek związku I.28.

T a b e l a 2

Nr	R¹	R²	R³	R⁴	R⁵
I.25	H	H	Cl	H	2-Cl
I.26	H	H	Cl	H	2-Br
I.27	H	H	Cl	H	4-F
I.28	Cl	H	Cl	H	4-F

Podane w tabelach 1 i 2 związki o wzorze la są znane z US-A 5240940 i/lub ACS Sympos. Ser. 443, str. 538 - 552 (1991). Związek I.28 z tabeli 2 jest znany pod nazwą zwyczajową chinoksyfen.

Korzystne dla przygotowania grzybobójczych mieszanek według wynalazku są związki o wzorze II, w których T i R mają znaczenie podane w tabeli 3.

PL 198 429 B1

T a b e l a 3

Nr	T	Rn
1	2	3
II.1	N	2-F
II.2	N	3-F
II.3	N	4-F
II.4	N	2-Cl
II.5	N	3-Cl
II.6	N	4-Cl
II.7	N	2-Br
II.8	N	3-Br
II.9	N	4-Br
II.10	N	2-CH3
II.11	N	3-CH3
II.12	N	4-CH3
II.13	N	2-CH2CH3
II.14	N	3-CH2CH3
II.15	N	4-CH2CH3
II.16	N	2-CH(CH3)2
II.17	N	3-CH(CH3)2
II.18	N	4-CH(CH3)2
II.19	N	2,4-F2
II.20	N	2,4-Cl2
II.21	N	3,4-Cl2
II.22	N	2-Cl, 4-CH3
II.23	N	3-Cl, 4-CH3
II.24	CH	2-F
II.25	CH	3-F
II.26	CH	4-F
II.27	CH	2-Cl
II.28	CH	3-Cl
II.29	CH	4-Cl
II.30	CH	2-Br
II.31	CH	3-Br

PL 198 429 B1 cd. tabeli 3

1	2	3
II.32	CH	4-Br
II.33	CH	2-CH3
II.34	CH	3-CH3
II.35	CH	4-CH3
II.36	CH	2-CH2CH3
II.37	CH	3-CH2CH3
II.38	CH	4-CH2CH3
II.39	CH	2-CH(CH3)2
II.40	CH	3-CH(CH3)2
II.41	CH	4-CH(CH3)2
II.42	CH	2,4-F2
II.43	CH	2,4-Cl2
II.44	CH	3,4-Cl2
II.45	CH	2-Cl, 4-CH3
II.46	CH	3-Cl, 4-CH3

Szczególnie korzystne są związki II.12, II.20, II.29 i II.35.

W niektórych przypadkach korzystnym okazało się dodawanie do mieszanin według wynalazku innych grzybobójczych substancji czynnych obok grzybobójczych substancji czynnych o wzorach I i II. W szczególności należ y tu wymienić substancje czynne z grupy azoli lub pochodne morfoliny i piperydyny.

Jako azole szczególnie korzystne są poniżej wymienione związki: bromukonazol, Proc. Br. Crop Prot. Conf.-Pests Dis., 5-6, 439 (1990); cyprokonazol, US-A 4664696;

difenokonazol, GB-A 2098607; dinikonazol, CAS RN [83657-24-3]; epoksykonazol, EP-A 196038;

fenbukonazol (nazwa proponowana), EP-A 251775;

fluchinkonazol, Proc. Br. Crop Prot. Conf.-Pests Dis., 5-3, 411 (1992);

flusilazol, Proc. Br. Crop Prot. Conf.-Pests Dis., 1, 413 (1984);

heksakonazol, CAS RN [79983-71-4];

metkonazol, Proc. Br. Crop Prot. Conf.-Pests Dis., 5-4. 419 (1992);

prochloraz, US-A 3991071;

propikonazol, GB-A 1522657; tebukonazol, US-A 4723984;

tetrakonazol, Proc. Br. Crop Prot. Conf.-Pests Dis., 1, 49 (1988); triflumizol, JP-A 79/119462; flutriafol, CAS RN [76674-21-0]; mychlobutanil, CAS RN [88671-89-0].

Jako szczególnie korzystny składnik mieszaniny należy wymienić epoksykonazol.

Stosunek ilościowy triazoli do związków o wzorze I i II w takich trójskładnikowych mieszaninach wynosi na ogół od 20:1 do 1:20, korzystnie od 10:1 do 1:10.

Jako pochodne morfoliny względnie piperydyny należy wymienić szczególnie znane substancje czynne tridemorf, fenpropidynę i fenpropimorf, które są dostępne na rynku. Szczególnie korzystnie

PL 198 429 B1 stosuje się fenpropimorf. Stosunek ilościowy pochodnych morfoliny lub piperydyny do związków o wzorze I i II wynosi na ogół od 50:1 do 1:10, korzystnie od 25:1 do 1:1.

W niektórych przypadkach korzystnym okazało się zastosowanie czteroskładnikowych mieszanin, zawierających oprócz związków o wzorze I i II także pochodną triazolu i morfoliny względnie piperydyny. Jako korzystną można wymienić mieszaninę związków o wzorze I (zwłaszcza związku I.28 z tabeli 2), zwią zków o wzorze II (korzystnie zwią zku II.29 lub II.35 z tabeli 3), epoksykonazolu i fenpropimorfu.

Do wytwarzania mieszanin korzystnie stosuje się czyste substancje czynne o wzorze I i II, z którymi można zmieszać, gdy jest to wymagane, inne substancje czynne przeciw szkodliwym grzybom lub innym szkodnikom, takim jak owady, pajęczaki lub nicienie, a także substancje czynne chwastobójcze lub regulujące wzrost roślin albo nawozy sztuczne.

Mieszaniny związków o wzorach I i II względnie związki o wzorach I i II stosowane równocześnie, razem lub oddzielnie, odznaczają się wybitną skutecznością przeciw szerokiemu spektrum fitopatogennych grzybów, szczególnie z klasy Ascomycetes, Deuteromycetes, Phycomycetes i Basidiomycetes. Niektóre z nich działają układowo i można je stosować jako środki grzybobójcze działające na liście i w glebie.

Związki te mają szczególne znaczenie w zwalczaniu różnorodnych grzybów na wielu różnych roślinach uprawnych, takich jak bawełna, rośliny warzywne (np. ogórki, fasola i dyniowate), jęczmień, trawa, owies, kawa, kukurydza, drzewa owocowe, ryż, żyto, soja, winorośl, pszenica, rośliny ozdobne i trzcina cukrowa, jak również na nasionach wielu roślin.

Szczególnie nadają się one do zwalczania następujących fitopatogennych grzybów: Erysiphe graminis (mączniak prawdziwy) na zbożach, Erysiphe cichoracearum i Sphaerotheca fuliginea na dyniowatych, Podosphaera leucotricha na jabłoniach, gatunków Puccinia na zbożach, gatunków Rhizoctonia na bawełnie i trawie, gatunków Ustilago w zbożach i trzcinie cukrowej, Venturia inaequalis (parch) na jabłoniach, gatunków Helminthosporium na zbożach, Septoria nodorum na pszenicy, Botrytis cinerea (szara pleśń) na truskawkach i winorośli, Cercospora arachidicola na orzeszkach ziemnych, Pseudocercosporella herpotrichoides na pszenicy i jęczmieniu, Pyricularia oryzae na ryżu, Phytophthora infestans na ziemniakach i pomidorach, Plasmopara viticola na winorośli, gatunków Alternaria na warzywach i drzewach owocowych, jak również gatunków Fusarium i Verticillium.

Ponadto związki te nadają się do ochrony materiałów (np. w ochronie drewna), przykładowo przeciw Paecilomyces variotii.

Związki o wzorze I i II można nanosić równocześnie, np. wspólnie lub oddzielnie, albo kolejno, przy czym kolejność przy oddzielnym nanoszeniu nie ma na ogół żadnego wpływu na efekt zwalczania.

Związki o wzorze I i II stosuje się zazwyczaj w stosunku wagowym od 50:1 do 0,1:1, korzystnie 25:1 do 0,5:1, a zwłaszcza 10:1 do 1:1.

W zależ noś ci od rodzaju żądanego dział ania, dawki nanoszenia mieszanin wedł ug wynalazku wynoszą od 0,01 do 3 kg/ha, korzystnie 0,1 do 1,5 kg/ha, a zwłaszcza od 0,4 do 1,0 kg/ha.

Dawki nanoszenia związków o wzorze I wynoszą odpowiednio od 0,01 do 0,5 kg/ha, korzystnie 0,05 do 0,5 kg/ha, a zwłaszcza 0,05 do 0,2 kg/ha.

W zależności od rodzaju żądanego działania, dawki mieszanin według wynalazku wynoszą dla związków o wzorze II od 0,005 do 0,5 kg/ha, korzystnie 0,05 do 0,5 kg/ha, a zwłaszcza 0,05 do 0,2 kg/ha.

Przy zaprawianiu nasion stosuje się zazwyczaj dawki nanoszenia mieszaniny od 0,001 do 50 g/kg nasion, korzystnie 0,01 do 10 g/kg, a zwłaszcza 0,01 do 8 g/kg.

W przypadku zwalczania patogennych grzybów na ro ś linach stosuje się nanoszenie oddzielne lub wspólne związków o wzorze I i II lub mieszanin związków o wzorze I i II przez spryskiwanie lub opylanie nasion, roślin lub gleby przed lub po zasiewie roślin albo przed lub po wzejściu roślin.

Grzybobójcze synergiczne mieszaniny według wynalazku, względnie związki o wzorze I i II można formułować np. w postaci przeznaczonych do bezpośredniego nanoszenia roztworów opryskowych, proszków i suspensji lub w postaci wysokostężonych wodnych, olejowych lub innych zawiesin, dyspersji, emulsji, dyspersji olejowych, past, środków do opylania, środków do posypywania lub granulatów, i nanosić je drogą opryskiwania, zamgławiania, opylania, posypywania lub podlewania. Stosowane formy użytkowe zależą od założonych celów, przy czym powinny one w każdym przypadku zapewnić rozprowadzenie mieszaniny według wynalazku możliwie jak najbardziej precyzyjnie i jak najrównomierniej.

PL 198 429 B1

Formy użytkowe wytwarza się znanymi sposobami, np. przez dodanie rozpuszczalników i/lub nośników. Do form użytkowych dodaje się zazwyczaj obojętne dodatki, takie jak emulgatory lub dyspergatory.

Odpowiednimi substancjami powierzchniowo czynnymi są sole metali alkalicznych, sole metali ziem alkalicznych i sole amonowe aromatycznych kwasów sulfonowych, np. kwasu ligninosulfonowego, kwasu fenolosulfonowego, kwasu naftalenosulfonowego i kwasu dibutylonaftalenosulfonowego, jak również kwasów tłuszczowych, alkilo- i alkiloarylosulfonianów, alkilosiarczanów, siarczanów eteru laurylowego i alkoholi tłuszczowych, jak również sole siarczanowanych heksa-, hepta- i oktadekanoli lub eterów glikolu i alkoholi tłuszczowych, produkty kondensacji sulfonowanego naftalenu i jego pochodnych z formaldehydem, produkty kondensacji naftalenu względnie kwasów naftalenosulfonowych z fenolem i formaldehydem, etery glikolu polioksyetylenowego i oktylofenolu, oksyetylowany izooktylo-, oktylo- lub nonylofenol, etery poliglikolu i alkilofenolu lub eter poliglikolu i tributylofenolu, alkiloarylopolieteroalkohole, alkohol izotridecylowy, produkty kondensacji alkoholi tłuszczowych i tlenku etylenu, oksyetylowany olej rycynowy, etery alkilowe polioksyetylenu lub etery alkilowe polioksypropylenu, octan eteru poliglikolu i alkoholu laurylowego, estry sorbitolu, ługi lignosulfitowe i metyloceluloza.

Proszki, środki do posypywania i opylania można wytworzyć przez zmieszanie lub wspólne zmielenie związków o wzorze I i II lub mieszaniny związków o wzorze I i II ze stałym nośnikiem.

Granulaty (np. granulaty powlekane, impregnowane lub jednorodne) wytwarza się zazwyczaj przez związanie substancji czynnej lub substancji czynnych ze stałym nośnikiem.

Przykładami wypełniaczy względnie stałych nośników są np. minerały, takie jak krzemionki, żel krzemionkowy, krzemiany, talk, kaolin, wapień, wapno, kreda, glinka kaolinowa, less, iły, dolomit, ziemia okrzemkowa, siarczan wapnia, siarczan magnezu, tlenek magnezu, zmielone tworzywa sztuczne, jak również nawozy sztuczne, takie jak siarczan amonu, fosforan amonu, azotan amonu, moczniki i produkty pochodzenia roś linnego, takie jak mą ka zboż owa, mą czka z kory drzew, mą czka drzewna, zmielone skorupy orzechów, sproszkowana celuloza i inne stałe nośniki.

Ogólnie preparaty zawierają 0,1 - 95% wag., korzystnie 0,5 - 90% wag. jednego ze związków I i II. Substancje czynne stosuje się jako związki o czystości 90 - 100%, korzystnie 95 - 100% (według widm NMR lub HPLC).

Związki o wzorze I i II względnie mieszaniny lub odpowiednie formy użytkowe stosuje się przez nanoszenie na grzyby, na rośliny, nasiona, glebę, powierzchnie, materiały lub przestrzenie, które mają być wolne od grzybów, grzybobójczo skutecznej ilości mieszaniny, względnie związków o wzorze I i II przy oddzielnym nanoszeniu. Nanoszenie moż e nastąpić przed lub po zarażeniu szkodliwymi grzybami.

Grzybobójcze działanie związku i mieszanin można wykazać w następujących próbach:

Substancje czynne, razem lub osobno, sformułowano jako 10% emulsję w mieszaninie 70% wag. cykloheksanonu, 20% wag. Nekanilu® LN (Lutensolu® AP6, środka zwilżającego z działaniem emulgującym i dyspergującym, na bazie oksyetylowanych alkilofenoli) i 10% wag. Emulphoru® EL (Emulanu® EL, emulgatora na bazie oksyetylowanych alkoholi tłuszczowych) i rozcieńczono wodą dla otrzymania żądanego stężenia.

Ocenę przeprowadzono przez określenie w % porażonej powierzchni liści. Te wartości procentowe przeliczono na skuteczność. Oczekiwaną skuteczność mieszanin substancji czynnych określono według wzoru Colby'ego [R.S. Colby, Weeds 15, 20-22 (1967)] i porównano z zaobserwowaną skutecznością.

Wzór Colby'ego:

E = x + y + z - x · y · z/100

E oczekiwana skuteczność wyrażona w % w odniesieniu do niepotraktowanych roślin kontrolnych w przypadku użycia mieszaniny substancji czynnych A, B i C w stężeniach a, b i c x skuteczność wyrażona w % w odniesieniu do niepotraktowanych roślin kontrolnych w przypadku użycia substancji czynnej A w stężeniu a y skuteczność wyrażona w % w odniesieniu do niepotraktowanych roślin kontrolnych w przypadku użycia substancji czynnej B w stężeniu b z skuteczność wyrażona w % w odniesieniu do niepotraktowanych roślin kontrolnych w przypadku użycia substancji czynnej C w stężeniu c

PL 198 429 B1

Skuteczność (W) według wzoru Abbot'a obliczono następująco:

W = (1-α/β) · 100 α odpowiada porażeniu roślin przez grzyby w %, a β odpowiada porażeniu roślin niepotraktowanych (roślin kontrolnych) przez grzyby w %.

Skuteczność 0 oznacza, że stopień porażenia potraktowanych roślin odpowiada stopniowi porażenia niepotraktowanych roślin kontrolnych; skuteczność 100 oznacza, że potraktowane rośliny nie zostały zarażone.

P r z y k ł a d z a s t o s o w a n i a 1 - Działanie przeciw mączniakowi prawdziwemu pszenicy

Liście siewek pszenicy gatunku „Kanzler wyhodowanych w doniczkach opryskano do spłynięcia wodnym preparatem substancji czynnej przygotowanym z roztworu podstawowego, zawierającego 10% substancji czynnej, 63% cykloheksanonu i 27% emulgatora, a w 24 godziny po wyschnięciu warstwy cieczy opryskowej badane rośliny zarażono zarodnikami mączniaka prawdziwego pszenicy (Erysiphe graminis forma specialis tritici). Badane rośliny umieszczono w komorze klimatyzacyjnej na 7 dni w temperaturze 20 - 24°C, przy wilgotności względnej powietrza 60 - 90%. Po tym okresie czasu oceniono wizualnie nasilenie rozwoju zarażenia na liściach.

Wizualnie określone wartości procentowego udziału uszkodzonych powierzchni liści przeliczono na skuteczność w % w odniesieniu do niepotraktowanych roślin kontrolnych. Skuteczność 0 oznacza, że stopień porażenia potraktowanych roślin jest taki sam, jak w przypadku niepotraktowanych roślin kontrolnych; skuteczność 100 oznacza, że potraktowane rośliny nie zostały zarażone. Oczekiwane skuteczności kompozycji substancji czynnych określono według wzoru Colby'ego [S. R. Colby, („Calculating synergistic and antagonistic responses of herbicide combinations, Weeds, 15, str. 20-22, 1967] i porównano z zaobserwowaną skutecznością.

Jako składniki II zastosowano związki II.20, II.29 i II.35 z tabeli 3.

Uzyskane wyniki prób podano w tabelach 4 i 5:

T a b e l a 4

Przykład	Substancja czynna	Stężenie w ppm	Skuteczność w % w odniesieniu do niepotraktowanych roślin kontrolnych
1V	bez substancji czynnej	(90% porażenia)	0
2V	Związek I.28 (nazwa zwyczajowa: chinoksyfen)	1 0,25 0,06	33 0 0
		4	78
3V	Związek II.20	1 0,25	67 11
		0,06	0
		1	67
4V	Związek II.29	0,25	11
		0,06	0
		4	78
5V	Związek II.35	1 0,25	67 11
		0,06	0

T a b e l a 5

Przykład	Mieszanina według wynalazku stężenie w ppm	Skuteczność stwierdzona	Skuteczność obliczona*
1	2	3	4
6	1 ppm I.28 + 1 ppm II.20	93	78
7	0,25 ppm I.28 + 0,25 ppm II.20	44	11
8	0,06 ppm I.28 + 0,06 ppm II.20	21	0

PL 198 429 B1 cd. tabeli 5

1	2	3	4
9	1 ppm I.28 + 4 ppm II.20	97	85
10	0,25 ppm I.28 + 1 ppm II.20	94	67
11	1 ppm I.28 + 0,25 ppm II.20	56	41
12	0,25 ppm I.28 + 0,06 ppm II.20	21	0
13	1 ppm I.28 + 1 ppm II.29	94	78
14	0,25 ppm I.28 + 0,25 ppm II.29	56	11
15	0,06 ppm I.28 + 0,06 ppm II.29	21	0
16	0,06 ppm I.28 + 0,25 ppm II.29	32	11
17	1 ppm I.28 + 0,25 ppm II.29	78	41
18	0,25 ppm I.28 + 0,06 ppm II.29	21	0
19	1 ppm I.28 + 1 ppm II.35	93	78
20	0,25 ppm I.28 + 0,25 ppm II.35	32	11
21	0,06 ppm I.28 + 0,06 ppm II.35	21	0
22	1 ppm I.28 + 4 ppm II.35	100	85
23	1 ppm I.28 + 0,25 ppm II.35	67	41
24	0,25 ppm I.28 + 0,06 ppm II.35	21	0

* Obliczono według wzoru Colby'ego

Wyniki próby potwierdzają, że stwierdzona skuteczność mieszaniny we wszystkich stosunkach jest wyższa od obliczonej według wzoru Colby'ego.

Claims

1. Mieszanina grzybobójcza, znamienna tym, że zawiera w synergicznie skutecznej ilości a) związek o wzorze I jego N-tlenek lub jedną z ich soli, gdzie:

b) karbaminian o wzorze II

PL 198 429 B1 w którym T oznacza CH lub atom azotu, n oznacza 1 lub 2, a R oznacza atom chlorowca lub C1-C4-alkil, przy czym grupy R są identyczne lub różne gdy n oznacza 2.

2. Mieszanina grzybobójcza według zastrz. 1, znamienna tym, że stosunek wagowy związku o wzorze I do związku o wzorze II wynosi od 20:1 do 1:20.

3. Mieszanina grzybobójcza według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera substancję czynną z grupy triazoli jako dodatkową substancję czynną.

4. Mieszanina grzybobójcza według zastrz. 1, znamienna tym, że jako dodatkowy składnik aktywny zawiera substancję czynną z grupy obejmującej fenpropimorf, fenpropidynę i tridemorf lub ich mieszaniny.

5. Mieszanina grzybobójcza według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienna tym, że jako dodatkowy składnik aktywny zawiera substancję czynną z grupy obejmującej fenpropimorf, fenpropidynę i tridemorf lub ich mieszaniny.

6. Mieszanina grzybobójcza według zastrz. 1, znamienna tym, że jest pakowana w dwu częściach, przy czym jedna część zawiera związek o wzorze I w stałym lub ciekłym nośniku, a druga część zawiera związek o wzorze II w stałym lub ciekłym nośniku.