PL198841B1 - Stycznik elektromechaniczny - Google Patents

Abstract

1. Stycznik elektromechaniczny, zawieraj acy, w sta lej obudowie co najmniej jedn a par e przewo- dów, z których ka zdy ma sta ly styk, co najmniej je- den mostek stykowy przystosowany do zajmowania po lo zenia zamkni ecia, w którym ustala on polaczenie elektryczne pomi edzy stykami sta lymi i po lo zenia otwarcia, w którym znajduje si e on w odleg lo sci od tych styków sta lych, elektromagnes zawieraj acy cewke, zwor e sta la powi azan a z t a cewk a, zwor e ruchom a, przy czym elektromagnes przyjmuje po lo- zenie spoczynkowe, w którym zwory s a oddalone od siebie i po lo zenie pracy w którym zwory przylegaj a do siebie, cz lon wykonawczy polaczony ze zwor a ruchom a dla przesuwania mostka stykowego, karkas z cewka po laczony z obudow a, znamienny tym, ze ka zdy przewód (18, 19) jest unieruchomiony, b ed ac zaci sni ety pomi edzy pierwsz a szczeka nale zaca do obudowy (2) i drug a szcz ek a nale zac a do karkasu (12), karkas (12) jest po laczony z obudow a (2) za pomoc a co najmniej jednego elementu sciskaj acego, przy czym pomi edzy obudow a (2) i karkasem (12), na poziomie elementu sciskaj acego istnieje luz (J) do zaci sni ecia przewodu (18, 19) pomi edzy szcz ekami za pomoc a elementu sciskaj acego. PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest stycznik elektromechaniczny stosowany zwłaszcza dla połączeń w elektrycznej sieci rozdzielczej.

Z francuskiego opisu patentowego FR-2 652 947 znany jest stycznik elektromechaniczny zawierający obudowę, w której umieszczona jest co najmniej jedna para przewodów, z których każdy ma część końcową której końcówka zawiera lub tworzy stały styk, co najmniej mostek stykowy przystosowany do zajmowania położenia zamknięcia, w którym ustala on połączenie elektryczne pomiędzy stykami stałymi, i położenia otwarcia w którym znajduje się on w odległości od styków stałych. W obudowie jest również umieszczony elektromagnes zawierający cewkę, zworę stałą powiązaną z tą cewką, zworę ruchomą. Elektromagnes przyjmuje położenie spoczynkowe, w którym zwory są oddalone od siebie i położenie pracy, w którym zwory przylegają do siebie. Człon wykonawczy jest połączony ze zworą ruchomą dla przesuwania mostka stykowego, a karkas z cewką jest połączony z obudową.

Gdy mostek stykowy jest w położeniu zamknięcia, jest on poddany działaniu pewnej siły przeciwdziałającej otwieraniu, która ma tendencję do utrzymywania go w położeniu sklejonym ze stykami stałymi.

Gdy mostek stykowy jest pociągany do położenia otwarcia, występowanie tej siły utrzymuje mostek stykowy chwilowo sklejony ze stykami stałymi, co pociąga za sobą przemieszczenie przewodów, które mają tendencję do towarzyszenia mostkowi stykowemu zanim się raptownie odkleją.

Powoduje to brak dokładności i szybkości działania stycznika, ponieważ rozdzielenie mostka stykowego i styków stałych jest opóźnione. To pogarsza niezawodność stycznika.

Celem, wynalazku jest opracowanie stycznika, który jest jednocześnie niezawodny, precyzyjny i szybki i ma przy tym prostą strukturę ułatwiając ą jego montaż.

Stycznik elektromechaniczny, zawierający, w stałej obudowie co najmniej jedną parę przewodów, z których każdy ma stały styk, co najmniej jeden mostek stykowy przystosowany do zajmowania położenia zamknięcia, w którym ustala on połączenie elektryczne pomiędzy stykami stałymi i położenia otwarcia, w którym znajduje się on w odległości od tych styków stałych, elektromagnes zawierający cewkę, zworę stałą powiązaną z tą cewką, zworę ruchomą, przy czym elektromagnes przyjmuje położenie spoczynkowe, w którym zwory są oddalone od siebie i położenie pracy w którym zwory przylegają do siebie, człon wykonawczy połączony ze zworą ruchomą dla przesuwania mostka stykowego, karkas z cewką połączony z obudową, według wynalazku charakteryzuje się tym, że każdy przewód jest unieruchomiony, będąc zaciśnięty pomiędzy pierwszą szczęką należącą do obudowy i drugą szczęką należącą do karkasu, karkas jest połączony z obudową za pomocą co najmniej jednego elementu ściskającego, przy czym pomiędzy obudową i karkasem, na poziomie elementu ściskającego istnieje luz do zaciśnięcia przewodu pomiędzy szczękami za pomocą elementu ściskającego.

Korzystnie, karkas zawiera podstawę, która ma co najmniej jedną nóżkę tworzącą drugą szczękę, wystającą wzdłużnie w stronę pierwszej szczęki, a obudowa zawiera, na przeciw tej nóżki, co najmniej jedną łapkę tworzącą pierwszą szczękę, wystającą wzdłuż obudowy w stronę karkasu.

Korzystnie, stycznik zawiera dwie pary przewodów, podstawa zawiera cztery nóżki równoległe, podczas gdy obudowa zawiera cztery łapki na przeciw nóżek, dla zaciśnięcia czterech przewodów.

Korzystnie, podstawa ma, pomiędzy dwiema sąsiednimi nóżkami, gniazdo do przyjęcia zwory stałej.

Korzystnie, gniazdo zawiera powierzchnię ograniczającą rozciągającą się pomiędzy tymi nóżkami, do której może przylegać zwora stała w położeniu pracy elektromagnesu, a w położeniu spoczynkowym elektromagnesu pomiędzy powierzchnią ograniczającą i zworą stałą jest luz.

Korzystnie, elementem ściskającym jest śruba.

Korzystnie, elementem ściskającym jest śruba, a obudowa ma otwór przelotowy tworzący przejście dla śruby, zaś podstawa ma, na przeciw otworu przelotowego, otwór nagwintowany, przyjmujący tę śrubę, współosiowy z otworem przelotowym.

Korzystnie, otwór przelotowy jest ukształtowany w kominku wystającym z obudowy w stronę karkasu.

Korzystnie, otwór nagwintowany jest ukształtowany w trzonie, który znajduje się na podstawie, na przeciw kominka.

Korzystnie, obudowa jest giętka na wprost elementu ściskającego, w kierunku karkasu.

PL 198 841 B1

Korzystnie, każdy przewód ma część końcową której końcówka zawiera lub tworzy stały styk i tym, że przewód jest unieruchomiony, będąc zaciś nięty pomiędzy szczękami, na poziomie swojej części końcowej.

Przewody są trzymane mocno, tak, że rozdzielenie mostka stykowego i styków stałych, podczas otwarcia sterowanego przez elektromagnes, jest jednocześnie natychmiastowe i raptowne.

Zaciśnięcie przewodów pomiędzy istniejącymi już częściami, to znaczy obudową i karkasem cewki, nie wymaga żadnej nowej części. Montaż stycznika nie jest więc skomplikowany.

Gdy elementem ściskającym jest śruba, obudowa może dzięki własnej elastyczności, hamować swobodny obrót śruby i w ten sposób utrzymywać stałe zaciśnięcie przewodów.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania jest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok perspektywiczny rozłożonego stycznika według wynalazku, fig. 2 przedstawia widok perspektywiczny stycznika według wynalazku, którego korpus obudowy jest częściowo wyrwany, dla pokazania elementów składowych stycznika; ten ostatni jest pokazany w trybie działania typu «zamykającego», w położeniu spoczynkowym zwory ruchomej swojego elektromagnesu, fig. 3 przedstawia widok stycznika z figury 2 pod innym kątem widzenia, fig. 4 przedstawia widok podobny do przedstawionego na fig. 2, na którym stycznik jest przedstawiony w położeniu pracy zwory ruchomej, fig. 5 przedstawia stycznik z fig. 4 pod tym samym kątem widzenia jak na fig. 3, fig. 6 przedstawia schematycznie w częściowym przekroju stycznik z fig. 2 do 5, w położeniu z fig. 2 i 3, fig. 7 przedstawia schematycznie stycznik z fig. 6, w położeniu z fig. 4 i 5, fig. 8 do 11 przedstawiają odpowiednio widoki analogiczne do przedstawionych na fig. 2 do 7, stycznik jest pokazany w trybie działania typu «otwierającego», fig. 12 i 13 przedstawiają schematycznie widoki analogiczne do przedstawionych na fig. 6 i 7, stycznika pokazanego fig. 8 do 11, fig. 14 przedstawia widok perspektywiczny z wyrwaniem stycznika z fig. 2, pod innym kątem widzenia, fig. 15 przedstawia część stycznika z fig. 14, pod innym kątem widzenia.

Stycznik 1 zawiera obudowę 2, w której jest umieszczony elektromagnes 3, którego zasilanie steruje działaniem urządzenia elektrycznego.

Obudowa 2 zawiera korpus 4 obudowy 2 przeznaczony do mocowania w sposób wymienny na szynie szafy elektrycznej (nie pokazana) za pomocą systemu mocowania złożonego z pary zaczepów 5, 6 umieszczonych na przeciw siebie, z których co najmniej jeden zaczep 5 jest ślizgowy, i jest przyciągany do drugiego zaczepu 6 przez sprężynę powrotną 7. Obudowa 2 zawiera ponadto pokrywę 8, która znajduje się nad korpusem 4 obudowy 2 będąc jednocześnie nałożona i zatrzaśnięta na nim. Pokrywa 8 ma kształt kaptura i ma występ 9 przeznaczony do umieszczenia w otworze płyty (nie pokazana) szafy elektrycznej, dla zapewnienia co najmniej wzrokowego dostępu do stycznika 1.

Elektromagnes 3 zawiera z jednej strony, część stałą 10 zawierającą cewkę 11 nawiniętą na karkasie 12 przymocowanym do obudowy 2 jak również zworę stałą 13 powiązaną z cewką 11, a z drugiej strony, zworę ruchomą 14 umieszczoną na przeciw zwory stałej 13.

Zwora ruchoma 14 jest przystosowana do przyjmowania położenia spoczynkowego (fig. 2, 3, 6, 8, 9, 12, 14), w którym jest ona odsunięta od zwory stałej 13, będąc umieszczoną w odległości szczeliny powietrznej od niej i położenia pracy (fig. 4, 5, 1, 10, 11, 13), w którym przylega ona do zwory stałej 13.

Zwora ruchoma 14 jest ciągnięta do swojego położenia spoczynkowego przez sprężynę powrotną 15, która opiera się o korpus 4 obudowy 2.

W położeniu spoczynkowym, zwora ruchoma 14 jest w występie 9 pokrywy 8, który tworzy w ten sposób gniazdo dla jej przyjęcia (fig. 2, 8).

Człon wykonawczy 16 jest połączony ze zworą ruchomą 14 dla przesuwania mostka stykowego 17, 17' zdolnego do ustalenia połączenia elektrycznego pomiędzy pierwszym i drugim przewodem 18, 19, zamontowanymi w korpusie 4 obudowy 2 i umieszczonymi na przeciw.

Tak jak pokazano na fig. 1, stycznik 1, typu dwubiegunowego, zawiera dwa pierwotne przewody 18 i dwa wtórne przewody 19.

Dla połączenia z siecią elektryczną, stycznik 1 zawiera dwa pierwsze zaciski mocy 20 umieszczone z tej samej strony obudowy 2, z których jeden jest przeznaczony do połączenia z jednym z pierwotnych przewodów 18 w jednym biegunie sieci, podczas gdy drugi jest przeznaczony do połączenia z drugim z pierwotnych przewodów 18 w drugim biegunie sieci.

Dwa drugie zaciski mocy 21 są również przewidziane dla połączenia w ten sam sposób z wtórnymi przewodami 19 do aparatury elektrycznej.

PL 198 841 B1

Tak jak pokazano na fig. 1, każdy zacisk mocy 20, 21 jest ukształtowany dla zaciśnięcia odsłoniętego przewodu elektrycznego sieci elektrycznej.

W tym celu, każ dy zacisk 20, 21 zawiera element połączenia ruchomego 22 zamontowany ś lizgowo w korpusie 4 obudowy 2, prowadzenie tego elementu 22 jest regulowane przez śrubę ściskającą 23 wprowadzoną w otwór 24 pokrywy 8 i która opierając się na przewodzie 18, 19, powoduje przez swój obrót zaciśnięcie odsłoniętego przewodu pomiędzy elementem połączenia 22 i przewodem 18, 19, na którym znajduje się element połączenia 22.

Każdy zacisk mocy 20, 21 jest zamontowany w korpusie 4 obudowy 2 na przeciw otworu 25 wykonanego w nim dla przejścia odsłoniętego przewodu odpowiadającego sieci elektrycznej.

Aby wyprowadzić z błędu użytkownika stycznika 1 podczas połączenie jego połączenia z siecią lub aparaturą elektryczną, element połączenia 22 ma występ 26 tworzący klapkę mogącą zamykać otwór 25 podczas przesuwania elementu 22 (fig. 2).

Stycznik 1 zawiera ponadto dwa zaciski sterowania 27 dla połączenia cewki z zasilającym ją układem sterującym.

Każdy przewód pierwotny 18 ma część końcową 28 której końcówka niesie lub tworzy stały styk 29, podczas gdy każdy przewód wtórny 19 ma część końcową 30 umieszczoną naprzeciw części końcowej 28 przewodu pierwotnego 18, ta część końcowa 30 również niesie lub tworzy stały styk 31.

Każdy mostek stykowy 17, 17' ma kształt płytki przewodzącej której końce zawierają lub tworzą styk ruchomy 32, 33 mogący zwierać się ze stałym stykiem 29, 31 dla połączenia pomiędzy nimi przewodów 18, 19.

Mostek stykowy 17, 17' jest przystosowany do zajmowania położenia zamknięcia, w którym ustala on połączenie elektryczne pomiędzy stykami stałymi 29, 31 przy wykorzystaniu styków ruchomych 32, 33, i położenia otwarcia, w którym znajduje się on w odległości od przewodów 18, 19, styki ruchome 32, 33 są wówczas odsunięte od styków stałych 29, 31.

Położenia mostka stykowego 17, 17' są sterowane przez elektromagnes 3, a dokładniej przez ruch zwory ruchomej 14.

Odróżnia się dwa tryby działania stycznika 1, to znaczy tryb działania zwany «zamykającym» i tryb dział ania zwany «otwierającym».

W trybie dział ania typu zamykają cego, mostek stykowy 17 jest ukształ towany dla zajmowania położenia zamknięcia, to znaczy łączenia styków stałych 29, 31, w położeniu pracy zwory ruchomej 14, tak jak pokazano na fig. 4 i 5, jak również na fig. 7. Taki mostek stykowy 17 jest zwany typu «zamykającego».

W poł o ż eniu spoczynkowym zwory ruchomej 14, mostek stykowy 17 zajmuje poł o ż enie otwarcia, tak jak pokazano na fig. 2 i 3, jak również na fig. 6.

W poł o ż eniu pracy zwory ruchomej 14, mostek stykowy 17 zajmuje poł o ż enie zamknię cia, tak jak pokazano na fig. 4, 5, jak również na fig. 7.

W trybie dział ania typu otwierającego, mostek stykowy, oznaczony dla jasnoś ci 17', jest ukształ towany dla zajmowania położenia zamknięcia, to znaczy dla połączenia stykami stałymi 29, 31, w położeniu spoczynkowym zwory ruchomej 14, tak jak pokazano na fig. 8 i 9, jak również na fig. 12. Taki mostek stykowy 17' jest zwany typu «otwierającego».

W poł o ż eniu pracy zwory ruchomej 14, mostek stykowy 17' zajmuje poł o ż enie otwarcia, tak jak pokazano na fig. 10 i 11, jak również na fig. 13.

Stycznik 1 jest ukształtowany dla działania zarówno otwierającego jak i zamykającego, co uwidoczni się w dalszym ciągu opisu.

Człon wykonawczy 16 ma przekrój w kształcie litery U i zawiera poprzeczną podstawę tworzącą blok nośnika styków 34, z której wystają dwa ramiona równoległe 35 znajdujące się na przeciw siebie, z których każde ma koniec 36, w który jest wprowadzony koniec poprzecznego prę ta 37 przechodzącego przez otwór przelotowy w zworze ruchomej 14 tak, aby człon wykonawczy 16 był połączony ze zworą ruchomą 14.

Blok nośnika styków 34 zawiera dwa sprzężone nośniki styków 38 umieszczone w przybliżeniu w przedł u ż eniu ramion 35.

Każdy nośnik styków 38 zawiera dwa przyległe przedziały, to znaczy przedział górny 39 przystosowany do przyjęcia mostka stykowego 17 typu zamykającego, jak również przedział dolny 40 przystosowany do przyjęcia mostka stykowego 17' typu otwierającego.

PL 198 841 B1

Przedział górny 39 i przedział dolny 40 są oddzielone od siebie przez ściankę 41 mającą dwa przeciwne powierzchnie tworzące odpowiednio pierwszą powierzchnię ograniczającą 42 zwróconą w stronę zwory ruchomej 14, i drugą powierzchnię ograniczającą 43 zwróconą w stronę przeciwną.

Przedział górny 39 jest ograniczony wzdłużnie z jednej strony przez pierwszą powierzchnię ograniczającą 42, z drugiej strony przez powierzchnię poprzeczną 44 w stosunku niej i poprzecznie, przez dwie ścianki górne 75, wzdłużne, leżące na przeciw siebie.

W trybie działania typu zamykającego, mostek stykowy 17, 20 typu zamykającego jest umieszczony w przedziale górnym 39 będąc przyciągany do położenia zamknięcia przez sprężynę stykową 45 działającą na ściskanie, która jest z nim związana i która opiera się z jednej strony na mostku stykowym 17, i z drugiej strony na przestrzeni poprzecznej 44, tak, aby zespół mostek stykowy 17 - sprężyna 45 znajdował się w bloku nośnika styków 34.

Aby uniknąć ugięcia sprężyny stykowej 45, jej koniec umieszczony od strony płaszczyzny poprzecznej 44 jest nałożony na trzpieniu 76 wystającym z niej, podczas, gdy jej przeciwny koniec jest umieszczony w wydrążonej pojemności 77 znajdującej się w mostku stykowym 17, będąc tam utrzymywany za pomocą ścianek górnych 75.

Powiązany ze zworą ruchomą 14, blok nośnika styków 34 przesuwa się wzdłużnie w przestrzeni 46 znajdującej się pomiędzy, z jednej strony elektromagnesem 3, a zwłaszcza zworą stałą 13, a z drugiej strony ścianką denną 47 korpusu 4 obudowy 2.

W poło żeniu pracy zwory ruchomej 14, tak jak pokazano na fig. 4, 5, 7, mostek stykowy 17 jest ułożony przy przewodach 18, 19 i jest utrzymany w tym położeniu za pośrednictwem sprężyny stykowej 45, która jest ściśnięta pomiędzy mostkiem stykowym 17 i płaszczyzną 44.

Gdy zwora ruchoma 14 przyjmuje położenie spoczynkowe, do którego jest dociskana przez sprężynę powrotną 15, mostek stykowy 17 odrywa się od przewodu 18, 19 będąc pociągany do położenia otwarcia przez człon wykonawczy 16, za pomocą pierwszej powierzchni ograniczającej 42, przy której znajduje się mostek stykowy 17, przez rozprężenie sprężyny stykowej 15 (fig. 2, 3, 6).

Przedział dolny 40 jest określony wzdłużnie, z jednej strony przez ściankę 41, a z drugiej strony przez ściankę 48 w przybliżeniu równoległą do ścianki 41, tworzącej wolny koniec członu wykonawczego 16 i oddzielającej przedział dolny 40 od ścianki dennej 47. Przedział dolny 40 jest wyznaczony poprzecznie przez dwie wzdłużne ścianki dolne 78, leżące na przeciw.

W trybie działania typu otwierają cego stycznika 1, mostek stykowy 17' otwierają cy znajduje się w przedziale dolnym 40.

W położ eniu, spoczynkowym zwory ruchomej 14, tak jak pokazano na fig. 8, 9, 12, mostek stykowy 17' styka się z przewodami 18, 19 będąc utrzymywany w tym położeniu za pośrednictwem ściskanej sprężyny stykowej 49, która opiera się z jednej strony na mostku stykowym 17', a z drugiej strony na powierzchni oparcia 50 ścianki dennej 47 korpusu obudowy 4, zwróconej w stronę zwory ruchomej 14.

Aby umożliwić realizację tego układu, istnieje pomiędzy drugą powierzchnią ograniczającą 43 i powierzchnią oparcia 50 przestrzeń przystosowana do przyję cia sprężyny stykowej 49.

Jest w ten sposób wykonany w ścianie 48 przedziału dolnego 40, otwór przelotowy 51, w który jest wprowadzona sprężyna stykowa 49, tak, aby nie znajdowała się ona w bloku nośnika styków 34, ale była niezależna od tego ostatniego.

W ten sposób, w położeniu spoczynkowym, zwora ruchoma 14 jest ciągnięta w to położenie tylko przez swoją sprężynę powrotną 15.

Gdy zwora ruchoma 14 przechodzi w położenie pracy, tak jak pokazano na fig. 10, 11, 13, człon wykonawczy 16 pociąga mostek stykowy 17' do położenia otwarcia działając przeciw sprężynie stykowej 49, za pomocą drugiej powierzchni ograniczającej 43 i działając przeciw sprężynie powrotnej 15.

Ścianka 48 umożliwia zwłaszcza usztywnienie bloku nośnika styków 34, podczas gdy otwór przelotowy 51, który ma tu średnicę nieco większą od średnicy sprężyny 49, pozwala na całkowite uniknięcie odchylenia i uciekania sprężyny.

Aby całkowicie uniknąć ugięcia sprężyny stykowej 49, jej koniec umieszczony od strony ściany dennej 47 jest naciśnięty na kołek środkujący, 52 wystający ze ścianki dennej 47 korpusu obudowy 4 (fig. 8, 9), podczas gdy jej koniec przeciwny jest umieszczony w wydrążonej objętości 77 znajdującej się w mostku stykowym 17', będąc tam utrzymany za pomocą ścianek dolnych 78.

Ponadto, sprężyna 49 ma, w stanie nie naprężonym, skok linii śrubowej, to znaczy odległość pomiędzy dwoma kolejnymi zwojami, o wartości mniejszej od grubości ścianki 48, aby uniknąć ryzyka połączenia sprężyny 49 ze ścianką 48 pomiędzy dwoma kolejnymi zwojami.

PL 198 841 B1

Zostanie teraz opisany bardziej szczegółowo elektromagnes 3.

Karkas 12 ma przekrój w przybliżeniu w kształcie litery I, i zawiera podstawę 54 jak również płytkę górną 55 połączone przez środkowy korpus 56, pusty w środku, wokół którego jest nawinięta cewka 11, która jest umieszczona pomiędzy podstawą 54 i płytką górną 55.

Każda zwora 13, 14 ma przekrój w kształcie litery E, i ma dwa ramiona końcowe 57 obejmujące cewkę 11 i jej karkas 12, jak również ramię środkowe 58 wchodzące do wnętrza korpusu 56.

Karkas 12 zawiera cztery nóżki 59, które wystają z podstawy 54 w kierunku ścianki dennej 47 korpusu 4 obudowy 2.

Ten ostatni zawiera cztery łapki 60, umieszczone na przeciw nóżek 59. Łapki 60 wystają ze ścianki dennej 47, z której materiału są wykonane, w kierunku karkasu 12.

Część końcowa 28, 30 każdego przewodu 18, 19 jest unieruchomiona, będąc zaciśnięta w pobliżu styku stałego 29, 31, pomiędzy pierwszą szczęką należącą do obudowy 2 i utworzoną przez jedną z łapek 60 i drugą szczęką należącą do karkasu 12 i utworzoną przez odpowiednią nóżkę 59.

Połączenie karkasu 12 z korpusem 4 obudowy 2 i zaciśnięcie części końcowych 28, 30 przewodów 18, 19 są zapewnione przez dwie śruby 61 stanowiące element ściskający.

Każda śruba 61 jest wprowadzona w otwór przelotowy 62 wykonany w ściance dennej 47 korpusu 4 obudowy 2 i tworzący przejście dla śruby 61, która jest ponadto wprowadzona w otwór nagwintowany 63 w podstawie 54, umieszczony na przeciw otworu przelotowego 62 i współosiowego z nim.

Dla zapewnienia prowadzenia śruby 61 podczas montażu karkasu 12 do korpusu 4 obudowy 2, otwór przelotowy 62 jest wykonany w kominku 64 wystającym ze ścianki dennej 47 w stronę karkasu 12.

Otwór 63 jest wykonany w trzonie 65, wystając z podstawy 54 w stronę ścianki dennej 47, na przeciw kominka 64. Gdy karkas 12 jest montowany do korpusu 4 obudowy 2, części końcowe 28, 30 przewodów 18, 19 są umieszczone pomiędzy szczękami stanowiącymi nóżkę 59 i łapkę 60, istniejącymi pomiędzy korpusem 4 obudowy 2 i karkasem 12, na poziomie śruby 61, luz J umożliwia zaciśnięcie części końcowych 28, 30 pomiędzy szczękami stanowiącymi nóżkę 59 i łapkę 60 za pomocą śruby 61.

Tutaj, luz J jest odległością, która oddziela kominek 64 od trzonu 65 gdy jest realizowany montaż karkasu 12 do korpusu 4 obudowy 2, co najmniej przed wykonaniem zaciśnięcia przewodów 18, 19.

Ponadto, aby utrzymać na śrubach 61 pewne naprężenie pozwalające uniknąć ich poluzowania, ścianka denna 47 ma zdolność ugięcia się podczas przykręcania śrub 61, w kierunku karkasu 12.

Tak więc dzięki własnej elastyczności, ścianka denna 47 wywiera na śruby 61 siłę naciągu, która hamuje ich swobodny obrót.

Gdy przewody 18, 19 są zaciśnięte, luz J może się skasować, zwłaszcza przez ugięcie ścianki dennej 47, odcinek 64 i trzon 65 będą się wówczas stykać. Unika się w ten sposób zbyt mocnego dokręcenia śrub 61, które mogłyby uszkodzić, a nawet, rozerwać korpus 4 obudowy 2.

Ponadto, człon wykonawczy 16 jest prowadzony w swoim ruchu przez żeberka przewidziane w tym celu w korpusie obudowy, podczas gdy jest ciągnięty do położenia spoczynkowego przez sprężynę powrotną 15, która jest ściśnięta w przestrzeni 46, pomiędzy blokiem nośnika styków 34 i ścianką denną 47 korpusu 4 obudowy 2.

Dla zapewnienia jej prowadzenia, sprężyna powrotna 15 jest z jednej strony wprowadzona w otwór gniazda cylindrycznego 66 wykonanego w bloku noś nika styków 34 i umieszczona pomiędzy nośnikami styków 38.

Sprężyna powrotna 15 jest z drugiej strony nałożona na trzpień 53 tworzący ogranicznik dla tej sprężyny 15 i wystający ze ścianki dennej 47, z której materiału jest wykonany.

Stycznik 1 zawiera inne elementy składowe, które będą teraz krótko opisane.

Jest przewidziana, między innymi, płytka 67 zaklinowana w korpusie 4 obudowy 2, na której jest zamontowany ślizgowo popychacz 68 ruchomy pomiędzy trzema położeniami stabilnymi, to znaczy położeniem funkcjonowania automatycznego, położeniem funkcjonowania wymuszonego, jak również położeniem spoczynkowym.

Płytka 67 tworzy również prowadnicę dla dźwigni 69, której koniec jest naciśnięty na pręt 37, podczas gdy drugi koniec tworzy przycisk 70 wciągany, który może pojawiać się lub znikać, zależnie od położenia zwory ruchomej 14, na przeciw otworu 71 zamkniętego przez klapkę 72 umożliwiając dostęp do popychacza 68.

Ponadto, podstawa 54 karkasu 12 ma, pomiędzy dwiema sąsiednimi nóżkami 59 umieszczone z tej samej strony podstawy 54 gniazdo 73, w które jest wprowadzona zwora stała 13.

PL 198 841 B1

To gniazdo 73 ma poprzeczną powierzchnię ograniczającą 74 rozciągającą się pomiędzy nóżkami 59, zwróconą w stronę ścianki dennej 47 korpusu 4 obudowy 2, i o którą jest oparta zwora stała 13 w położeniu pracy zwory 14.

Przeciwnie, w położeniu spoczynkowym tej ostatniej, istnieje luz pomiędzy zworą stałą 13 i tą powierzchnią ograniczającą 74, podczas gdy blok nośnika styków 34 przylega do żłobka 79 podstawy 54 (zwłaszcza fig. 6, 15).

W pierwszej odmianie wykonania, nie pokazanej, każdy noś nik styków 38 zawiera jedynie przedział typu przedziału dolnego 40 opisany powyżej i przystosowany do przyjęcia zarówno mostka stykowego typu zamykającego jak i mostka stykowego typu otwierającego.

W tym przypadku, pierwsza powierzchnia ograniczająca 42 jest niesiona przez ściankę 48 przedziału, podczas gdy druga powierzchnia ograniczająca 43 jest utworzona przez poprzeczną powierzchnię górną przedziału, leżącą na przeciw pierwszej powierzchni ograniczającej 42.

Ponadto, jest możliwe w konfiguracji stycznika 1, wykorzystanie tylko jednej śruby ściskającej 61, lub wykorzystywać ich więcej niż dwie.

Ponadto, dla uproszczenia produkcji stycznika 1, można korzystnie nagwintować otwór 63 podczas montażu, za pomocą samej śruby 61, ta ostatnia wykonuje więc dodatkową funkcję gwintownika.

Jest również możliwe zastąpienie śrub 61 przez inne elementy ściskające analogiczne pozwalające uzyskać taki sam rezultat. Można zwłaszcza wykorzystywać nity lub gwoździe.

Przewody mogą być unieruchomione, będąc ściśnięte pomiędzy szczękami stanowiącymi nóżkę 59 i łapkę 60, gdzie indziej niż na poziomie ich końców, zależnie od konfiguracji stycznika, kształtu lub układu przewodów.

Stycznik może być wielobiegunowy, na przykład typu czterobiegunowego, blok nośnik styków zawiera w tym celu dwie pary nośników styków, jedna z tych par działa na przykład przy otwieraniu, podczas gdy druga z tych par działa przy zamykaniu.

Claims (11)

1. Stycznik elektromechaniczny, zawierający, w stałej obudowie co najmniej jedną parę przewodów, z których każdy ma stały styk, co najmniej jeden mostek stykowy przystosowany do zajmowania położenia zamknięcia, w którym ustala on połączenie elektryczne pomiędzy stykami stałymi i położenia otwarcia, w którym znajduje się on w odległości od tych styków stałych, elektromagnes zawierający cewkę, zworę stałą powiązaną z tą cewką, zworę ruchomą, przy czym elektromagnes przyjmuje położenie spoczynkowe, w którym zwory są oddalone od siebie i położenie pracy w którym zwory przylegają do siebie, człon wykonawczy połączony ze zworą ruchomą dla przesuwania mostka stykowego, karkas z cewką połączony z obudową, znamienny tym, że każdy przewód (18, 19) jest unieruchomiony, będąc zaciśnięty pomiędzy pierwszą szczęką należącą do obudowy (2) i drugą szczęką należącą do karkasu (12), karkas (12) jest połączony z obudową (2) za pomocą co najmniej jednego elementu ściskającego, przy czym pomiędzy obudową (2) i karkasem (12), na poziomie elementu ściskającego istnieje luz (J) do zaciśnięcia przewodu (18, 19) pomiędzy szczękami za pomocą elementu ściskającego.

2. Stycznik według zastrz. 1, znamienny tym, że karkas (12) zawiera podstawę (54), która ma co najmniej jedną nóżkę (59) tworzącą drugą szczękę, wystającą wzdłużnie w stronę pierwszej szczęki, a obudowa (2) zawiera, na przeciw tej nóżki (59), co najmniej jedną łapkę (60) tworzącą pierwszą szczękę, wystającą wzdłuż obudowy (2) w stronę karkasu (12).

3. Stycznik według zastrz. 2, znamienny tym, że stycznik (1) zawiera dwie pary przewodów (18, 19), podstawa (54) zawiera cztery nóżki (59) równoległe, podczas gdy obudowa (2) zawiera cztery łapki (60) na przeciw nóżek (59), dla zaciśnięcia czterech przewodów (18, 19).

4. Stycznik według zastrz. 3, znamienny tym, że podstawa (54) ma, pomiędzy dwiema sąsiednimi nóżkami (59), gniazdo (73) do przyjęcia zwory stałej (13).

5. Stycznik według zastrz. 4, znamienny tym, że gniazdo (73) zawiera powierzchnię ograniczającą (74) rozciągającą się pomiędzy tymi nóżkami (59), do której może przylegać zwora stała (13) w poł o ż eniu pracy elektromagnesu (3), a w poł o ż eniu spoczynkowym elektromagnesu (3) pomię dzy powierzchnią ograniczającą (74) i zworą stałą (14) jest luz.

6. Stycznik według zastrz. 1, znamienny tym, że elementem ściskającym jest śruba (61).

PL 198 841 B1

7. Stycznik według zastrz. 1, albo 2, albo 3, albo 4, znamienny tym, że elementem ściskającym jest śruba (61) i tym, że obudowa (2) ma otwór przelotowy (62) tworzący przejście dla śruby (61) i tym, ż e podstawa (54) ma, na przeciw otworu przelotowego (62), otwór nagwintowany (63), przyjmujący tę śrubę (61), współosiowy z otworem przelotowym (62).

8. Stycznik według zastrz. 7, znamienny tym, że otwór przelotowy (62) jest ukształtowany w kominku (64) wystającym z obudowy (2) w stronę karkasu (12).

9. Stycznik według zastrz. 8, znamienny tym, ż e otwór nagwintowany (63) jest ukształtowany w trzonie (65), który znajduje si ę na podstawie (54), na przeciw kominka (64).

10. Stycznik według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że obudowa (2) jest giętka na wprost elementu ściskającego (61), w kierunku karkasu (12).

11. Stycznik według zastrz. 1, znamienny tym, że każdy przewód (18, 19) ma część końcową (28, 30) której końcówka zawiera lub tworzy stały styk (29, 31) i tym, że przewód (18, 19) jest unieruchomiony, będąc zaciśnięty pomiędzy szczękami, na poziomie swojej części końcowej (28, 30).