PL199457B1 - Rynnowy element odwadniający, zwłaszcza z betonu polimerowego - Google Patents

Abstract

W rynnowym elemencie odwadniaj acym, zw laszcza z betonu polimerowego nale zy po- przez ukszta ltowanie czo lowych powierzchni umo zliwi c zarówno laczenie jak te z dok ladne ustawiania elementów rynnowych w jednej linii. Zosta lo to osi agni ete tak, ze czo lowo w jednym z obu ramion (2a, 12a) umieszczone jest w za- sadzie pionowe w pozycji roboczej, skierowane na zewn atrz zebro (3, 13), za s w drugim ramie- niu (2b, 12b) umieszczony jest w zasadzie pio- nowy w pozycji roboczej, rowek (4) do umiesz- czenia zebra s asiedniego elementu rynnowego, przy czym d lugo sc danego rowka (4, 14) w pionie zarówno w gór e, jak te z w dó l, jest wi eksza ni z wzd lu zny wymiar odpowiedniego zebra (3, 13). PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest rynnowy element odwadniający, zwłaszcza z betonu polimerowego, w postaci rynny skrzynkowej lub rynny szczelinowej z zamontowanym wedle potrzeb spadkami w dnie rynny, stanowią cy część systemu odwadniają cego.

Tego typu rynnowego elementy odwadniające znane są w różnych wariantach, jedynie przykładowo można tutaj wskazać niemieckie opisy patentowe nr DE-84 35 101-U1, DE-35 15 917-A1, DE-40 07 296-C2, DE-33 36 460-A1 lub europejskie opisy patentowe nr 0 112 287, 0 380 901 lub 0 758 038. Znane jest również łączenie tego typu rynien w całe systemy odwadniające, przy czym użytkownikowi dostarcza się segmenty lub odcinki rynien z zamontowanymi spadkami. Aby zachować tutaj prawidłową kolejność, z reguły umieszcza się w ściance zewnętrznej nie tylko strzałki w kierunku przepływu, lecz także numery, aby z zestawu odcinków rynien można było zestawić system we właściwej kolejności, przy czym montaż rozpoczyna się najczęściej od numeru najwyższego, który jednocześnie oznacza najniższy punkt odcinka rury, w kierunku numerów najniższych, to znaczy wychodząc od rynny numer 9, numer 8 na numer 9, numer 7 na numer 8 i tak dalej.

Przy układaniu rozpoczyna się zatem od odpływu i pracuje się dalej w kierunku „pod prąd”. Jeżeli zastosuje się tę technikę, można wówczas na przykład na betonie w miejscu budowy umieścić jeden segment rynny, zaopatrzony od czoła w wystający półrowek. Kolejna rynna jest wówczas wstawiana od góry swym odpowiadającym występem. Istnieją również półrynny, które z prawej i lewej strony od zewnątrz mają otwory przyłączeniowe nad zadanym miejscami pękania, przy czym w obszarach tych znajdują się również odpowiednie półrowki, które umożliwiają wykonanie prostopadłych dopływów do systemu rynien.

Wada znanych rozwiązań polega między innymi na tym, że układanie elementów rynnowych w jednym ciągu ze zmiennymi kierunkami spadków natrafia na problemy, zwł aszcza w ś rodkowych wysokich punktach ułożenia ciągu rynien, ponieważ w tych miejscach stykają się segmenty, których czołowe powierzchnie nie są dostosowane do wzajemnego łączenia.

Ponieważ tutaj części ciągu rynnowego są układane przeciwnie do zamierzonego kierunku montażu, podczas zestawiania segmentów występują trudności.

Ponadto znane jest rozwiązanie, polegające na umieszczeniu w jednej czołowej ściance otworu, zaś w drugiej czopu, co ułatwia ustawienie elementów rynnowych podczas układania wzdłuż jednej linii, umożliwiając następnie wsuwanie w siebie obu elementów. Wada tego rozwiązania polega na tym, że w przypadku układanych od nowa elementów rynnowych nowy element należy nasunąć na element już ułożony, w związku z czym przy zsuwaniu w płaszczyźnie łączenia może się spiętrzać materiał, uniemożliwiając zamknięcie spoiny. Szczególne problemy występują przy układaniu rynien na świeżym betonie w miejscu budowy.

Celem wynalazku jest zaproponowanie kształtu czołowej powierzchni tego typu elementów rynnowych, który umożliwi zarówno łączenie, jak też dokładne ustawianie elementów rynnowych w jednej linii, zarazem jednak pozwoli uniknąć zsuwania elementów na już wylanym betonie lub odpowiednio przygotowanej powierzchni, zatem pozwoli na wkładanie elementów od góry.

Rynnowy element odwadniający, zwłaszcza z betonu polimerowego, w postaci rynny skrzynkowej lub rynny szczelinowej z zamontowanym wedle potrzeb spadkami w dnie rynny, stanowiący część systemu odwadniającego, według wynalazku charakteryzuje się tym, że czołowo w jednym z obu ramion umieszczone jest, w zasadzie pionowe w pozycji roboczej, skierowane na zewnątrz żebro, zaś w drugim ramieniu umieszczony jest, w zasadzie pionowy w pozycji roboczej, rowek do umieszczenia żebra sąsiedniego elementu rynnowego, przy czym długość danego rowka w pionie, zarówno w górę, jak też w dół, jest większa niż wzdłużny wymiar odpowiedniego żebra.

Korzystnie usytuowanie żebra względnie rowka przeciwległej powierzchni czołowej elementu rynnowego jest naprzemiennie symetryczne, to znaczy czołowa powierzchnia rynny z jednej strony jest zaopatrzona w żebro, zaś z drugiej strony w rowek.

Korzystnie oba czołowe końce w obszarze wewnętrznej strony rynny mają czołowy półrowek względnie wyfrezowanie, przy czym przy montażu dwóch elementów rynnowych powstaje, mający w zasadzie kształ t litery U, rowek do umieszczenia ś rodka uszczelniają cego.

Korzystnie w każdym obszarze przejściowym obu ramion w kierunku żebra, stanowiącego dno rynny, na jednej z powierzchni czołowych znajduje się, tworzące dolną w kierunku siły ciężkości powierzchnię układania, wnękowe wybranie, zaś na drugiej czołowej powierzchni rynny znajduje się co najmniej jeden, skierowany na zewnątrz, tworzący powierzchnię układania, występ, przy czym

PL 199 457 B1 w położ eniu roboczym występ jednej czołowej powierzchni rynny spoczywa na powierzchni układania wybrań drugiej powierzchni czołowej.

Korzystnie wysokość wnękowego wybrania jest większa niż pionowy wymiar występów.

Korzystnie występy we wnękach czołowej powierzchni wystają na zewnątrz, tworząc zadane miejsca pękania.

Dzięki temu, że wzdłużny wymiar rowka jest większy niż osadzane w nim żebro, nowy element rynnowy można najpierw dosunąć nad przygotowana powierzchnią układania, na przykład nad betonem, do już ułożonego elementu, następnie zsunąć ze sobą rowek i występ, to znaczy pióro i wpust, po czym opuścić element rynnowy, przy czym krótsze pióro jest wówczas prowadzone w dłuższym rowku, umożliwiając opuszczanie rynny.

Korzystne umieszczenie dwóch powierzchni układania na jednej czołowej powierzchni elementu rynnowego oraz umieszczenie dwóch występów, zaopatrzonych w korespondujące powierzchnie układania, w drugiej powierzchni czołowej elementu rynnowego pozwala układać jeden element rynnowy na drugim podczas montażu.

Również tutaj wysokość wnękowego wybrania jest większa niż pionowy wymiar występów, na tyle, że możliwy jest opisany powyżej ruch wsuwający i opuszczający, to znaczy nowy element rynnowy można najpierw wstawić lub wsunąć nad powierzchnią układania w już ułożony element rynnowy, a następnie opuścić go we właściwe położenie.

Aby wyeliminować niedogodności wspomnianego już wyżej układania ciągu rynien o zmiennych kierunkach spadku, według wynalazku same występy we wnękach czołowych powierzchni wystają na zewnątrz, tworząc zadane miejsca pękania, co oznacza, że można je odłamać na przykład uderzeniem młotka, aby nie przeszkadzały przy montażu dwóch jednakowo ukształtowanych powierzchni czołowych w górnym lub dolnym punkcie przegięcia rynny.

Inne cechy, szczegóły i zalety wynalazku wynikają z poniższego opisu oraz rysunku, na którym fig. 1 przedstawia element rynnowy w widoku z przodu, fig. 2 - przekrój wzdłuż linii II-II na fig. 1 w obszarze łączenia dwóch sąsiednich elementów rynnowych, fig. 3 i 4 - przekroje wzdłuż linii III względnie IV na fig. 2, fig. 5 i 6 - obie różne strony elementu rynnowego w kolejnym przykładzie wykonania, w widoku z przodu, zaś fig. 7, 8 i 9 - przekroje obszarów łączenia wzdł uż linii VII, VIII wzglę dnie IX na fig. 6 względnie 7.

Na figurach odnośnikiem 1 opatrzony jest w całości rynnowy element odwadniający według wynalazku, przy czym zrezygnowano tutaj z przedstawienia całego elementu rynnowego, ponieważ według wynalazku chodzi w zasadzie o ukształtowanie powierzchni czołowych i powstającego przy montażu obszaru łączenia.

W przykł adzie wykonania z fig. 1 do 4 każ da czoł owa powierzchnia 2 elementu rynnowego 1 o przekroju w kształcie litery U ma w jednym ramieniu 2a wystające na zewnątrz ż ebro 3, w drugim zaś ramieniu 2b rowek 4, przy czym żebro 3 i czołowa powierzchnia elementu rynnowego 1 może wchodzić w rowek 4 sąsiedniego elementu rynnowego 1a.

Jak wynika zwłaszcza z fig. 3 lub 4, wzdłużny wymiar rowka 4, zwłaszcza w górę, jest większy niż wzdłużny wymiar żebra 3, dzięki czemu po ułożeniu elementu rynnowego 1 sąsiedni element rynnowy 1a można najpierw przystawić czołowo do powierzchni układania, a następnie opuścić, w związku z czym żebro 3 może wejść w rowek 4a sąsiedniego elementu, podczas gdy żebro 3a sąsiedniego elementu może zostać włożone w rowek 4 już ułożonego elementu rynnowego i tam opuszczone.

Na figurach 5 do 8 ukazany jest odmienny kształt rynnowego elementu odwadniającego, przy czym elementy 1 do 4 są opatrzone odnośnikami 11 do 14.

W obszarze przejś ciowym pomię dzy ramionami 12a i 12b do ramienia 12c z jednej strony elementu rynnowego 11 znajdują się wnękowe wybrania 5, które tworzą skierowaną w stronę podłoża, prostą powierzchnię układania, natomiast w drugiej powierzchni czołowej umieszczone są, skierowane z wnęk 7 na zewnątrz, wystające poza zarys występy 8, które tworzą zwróconą na dół, prostą powierzchnię układania 9.

Ponieważ wysokość wnęk 5 jest większa niż zwrócona ku górze grubość występów 8, opisany powyżej ruch wsuwający w powierzchnie czołowe można zrealizować także w tym przykładzie wykonania. Jeżeli sąsiedni element rynnowy w lekko uniesionym położeniu, na przykład nad betonem, zostanie przysunięty do powierzchni czołowej, wówczas występ 8 może wejść od góry we wnękę 7. Jeżeli następnie opuści się element rynnowy, wówczas powierzchnie układania 6 i 9 stykają się ze sobą, jak zaznaczono na fig. 9.

PL 199 457 B1

Jak wynika zwłaszcza z fig. 7, czołowe połączenie identycznych elementów rynnowych w najwyższym punkcie ciągu rynnowego o zmiennym kierunku spadku nie stwarza żadnych problemów, ponieważ wystające na zewnątrz poza powierzchnię łączenia występy 8 można odłamać na przykład uderzeniem młotka, zaś pozostałości tych występów, oznaczone na fig. 7 odnośnikiem 8a, są cofnięte względem powierzchni czołowej, dzięki czemu można bez problemów połączyć ze sobą oba odcinki rynien.

Jak widać na figurach, każdy z elementów rynnowych 1 względnie 11 ma na czołowej powierzchni odpowiadający zarysowi rynny półrowek 10 względnie 10a, w związku z czym po zsunięciu dwóch elementów rynnowych 1 i 1a powstaje pełny rowek w kształcie litery U, który można wypełnić materiałem uszczelniającym 15, jak zaznaczono na fig. 2.

Oczywiście przedstawione przykłady wykonania wynalazku mogą mieć wiele odmian, nie wychodząc poza ramy zasadniczej koncepcji. Tak na przykład wnękowe wybrania względnie wnęki z występami mogą być umieszczone bliżej rowka 14 względnie zebrą 13, względnie tak, że oba elementy przechodzą w siebie wzajemnie.

Claims (6)

1. Rynnowy element odwadniający, zwłaszcza z betonu polimerowego, w postaci rynny skrzynkowej lub rynny szczelinowej z zamontowanym wedle potrzeb spadkami w dnie rynny, stanowiący część systemu odwadniającego, znamienny tym, że czołowo w jednym z obu ramion (2a, 12a) umieszczone jest, w zasadzie pionowe w pozycji roboczej, skierowane na zewnątrz żebro (3, 13), zaś w drugim ramieniu (2b, 12b) umieszczony jest, w zasadzie pionowy w pozycji roboczej, rowek (4) do umieszczenia żebra sąsiedniego elementu rynnowego, przy czym długość danego rowka (4, 14) w pionie, zarówno w górę, jak też w dół, jest większa niż wzdłużny wymiar odpowiedniego żebra (3, 13).

2. Rynnowy element odwadniający według zastrz. 1, znamienny tym, że usytuowanie żebra (3, 13) względnie rowka (4, 14) przeciwległej powierzchni czołowej elementu rynnowego (1, 11) jest naprzemiennie symetryczne, to znaczy czołowa powierzchnia rynny z jednej strony jest zaopatrzona w ż ebro (3, 13), zaś z drugiej strony w rowek (4, 14).

3. Rynnowy element odwadniający według zastrz. 1, albo 2, znamienny tym, że oba czołowe końce w obszarze wewnętrznej strony rynny mają czołowy półrowek względnie wyfrezowanie (10, 10a), przy czym przy montażu dwóch elementów rynnowych (1, 1a) powstaje, mający w zasadzie kształt litery U, rowek do umieszczenia środka uszczelniającego.

4. Rynnowy element odwadniający według zastrz. 1, albo 2, znamienny tym, że w każdym obszarze przejściowym obu ramion (12a, 12b) w kierunku żebra (12c), stanowiącego dno rynny, na jednej z powierzchni czołowych znajduje się, tworzące dolną w kierunku siły ciężkości powierzchnię układania, wnękowe wybranie (5), zaś na drugiej czołowej powierzchni rynny znajduje się co najmniej jeden, skierowany na zewnątrz, tworzący powierzchnię układania, występ (8), przy czym w położeniu roboczym występ jednej czołowej powierzchni rynny spoczywa na powierzchni układania wybrań drugiej powierzchni czołowej.

5. Rynnowy element odwadniający według zastrz. 4, znamienny tym, że wysokość wnękowego wybrania (5) jest większa niż pionowy wymiar występów (8).

6. Rynnowy element odwadniający według zastrz. 4, albo 5, znamienny tym, że występy (8) we wnękach (7) czołowej powierzchni wystają na zewnątrz, tworząc zadane miejsca pękania.