PL200143B1 - Złącze wtykowe - Google Patents

Abstract

Z lacze wtykowe zawiera korpus podstawowy, pier scie- niowy element uszczelniaj acy, pier scie n zaciskowy oraz korpus pier scieniowy, po laczony z korpusem podstawo- wym. Element uszczelniaj acy umieszczony w rowku pier- scieniowym korpusu podstawowego posiada dwa zgrubie- nia uszczelniaj ace, które przylegaj a do powierzchni we- wn etrznej wsuni etego ko nca rury, a rowek pier scieniowy korpusu podstawowego posiada skierowany promieniowo na zewn atrz korpus mocuj acy, który wchodzi w usytuowany promieniowo wewn atrz rowek pier scieniowy elementu uszczelniaj acego. Wed lug wynalazku, do pier scieniowego elementu uszczelniaj acego (12) w laczone s a dwa pier scie- nie samouszczelniaj ace o przekroju okr aglym (60, 62), polaczone ze sob a do postaci jednej cz esci za pomoc a cz esci lacz acej (68), których promieniowe powierzchnie zewn etrzne tworz a wymienione zgrubienia uszczelniaj ace i których powierzchnie przekroju poprzecznego posiadaj a korzystnie ko lowe zarysy zewn etrzne (80, 82). Zasadniczo cylindryczna powierzchnia wewn etrzna (84, 86) elementu uszczelniaj acego (12) jest usytuowana przynajmniej w przybli zeniu stycznie do zarysów zewn etrznych (80, 82), przy czym rowek pier scieniowy (58) elementu uszczelniaj a- cego (12) jest umieszczony poza ko lowym zarysem ze- wn etrznym (80) pierwszego pier scienia samouszczelniaj a- cego (60) w obszarze cz esci lacz acej (68). PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest złącze wtykowe stosowane do rur z różnych materiałów, przykładowo z tworzywa sztucznego lub metalu, albo ich połączenia (rury zespolone z tworzywa sztucznego z metalową warstwą pośrednią), jak również do rur, wykonanych ze stosunkowo miękkich materiałów, zwłaszcza z polietylenu. Złącze wtykowe według wynalazku może być stosowane zwłaszcza do instalacji sanitarnych, zwłaszcza do instalacji ciepłej i zimnej wody.

Z opisu zgłoszenia DE 199 59 067 A1 znane jest tego rodzaju złącze wtykowe, które jest ukształtowane w postaci króćca dwukielichowego i posiada korpus podstawowy oraz urządzenie mocujące lub zaciskowe odpowiednio dla obu wsuwanych do złącza wtykowego końców łączonych ze sobą rur. Urządzenie mocujące zawiera pierścień zaciskowy, który promieniowo od zewnątrz posiada stożek zaciskowy, a wewnątrz posiada co najmniej jedno żebro zaciskowe, które łączy się z odpowiednim końcem rury. Każdy pierścień zaciskowy jest otoczony od zewnątrz przez tuleję, która promieniowo wewnątrz posiada stożek współpracujący do mocowania wymienionego końcowego, korpus podstawowy posiada rowek pierścieniowy z pierścieniowym elementem uszczelniającym, który szczelnie przylega do powierzchni wewnętrznej wsuniętego końca rury. Przedni obszar korpusu podstawowego, jak również przedni koniec wymienionych tulei umieszczony jest w niewielkiej odległości od rowka pierścieniowego. Jeśli koniec rury nie jest wsunięty współosiowo względem osi wzdłużnej złącza wtykowego w szczelinę pierścieniową między korpusem podstawowym, lecz pod mniejszym lub większym kątem względem osi wzdłużnej złącza wtykowego, wówczas istnieje niebezpieczeństwo, że element uszczelniający zostanie przynajmniej częściowo wypchnięty z rowka pierścieniowego albo zostanie uszkodzony, wskutek czego nie będzie mogło być utworzone, i/lub zapewnione wymagane szczelne połączenie o niezawodnym działaniu.

Poza tym z opisu US 5 462 313 znana jest konstrukcja złącza wtykowego, którego zgrubienia uszczelniające usytuowane są promieniowo wewnątrz i przylegają do powierzchni zewnętrznej części rury. Zatem zgrubienia uszczelniające nie tworzą powierzchni zewnętrznych, lecz powierzchnie wewnętrzne elementu uszczelniającego. Element uszczelniający, wraz z pierścieniowym kołnierzem oporowym, skierowanym promieniowo na zewnątrz, wystaje z korpusu podstawowego, otwartego w kierunku zakończenia, który zresztą obejmuje promieniowo na zewnątrz element uszczelniający, przy czym wspomniany pierścieniowy kołnierz oporowy przylega do powierzchni czołowej korpusu podstawowego.

Przedmiotem wynalazku jest złącze wtykowe, zawierające korpus podstawowy, pierścieniowy element uszczelniający, pierścień zaciskowy oraz korpus pierścieniowy, połączony z korpusem podstawowym, przy czym za pomocą pierścienia zaciskowego koniec rury, do którego przylega szczelnie element uszczelniający, jest zamocowany w złączu wtykowym. Element uszczelniający umieszczony w rowku pierścieniowym korpusu podstawowego posiada dwa zgrubienia uszczelniające, które przylegają do powierzchni wewnętrznej wsuniętego końca rury a rowek pierścieniowy korpusu podstawowego posiada skierowany promieniowo na zewnątrz korpus mocujący, który wchodzi w usytuowany promieniowo wewnątrz rowek pierścieniowy elementu uszczelniającego.

Istota wynalazku polega na tym, że do pierścieniowego elementu uszczelniającego włączone są dwa pierścienie samouszczelniające o przekroju okrągłym, połączone ze sobą do postaci jednej części za pomocą części łączącej, których promieniowe powierzchnie zewnętrzne tworzą wymienione zgrubienia uszczelniające i których powierzchnie przekroju poprzecznego posiadają korzystnie kołowe zarysy zewnętrzne, przy czym korzystnie cylindryczna powierzchnia wewnętrzna elementu uszczelniającego jest usytuowana przynajmniej w przybliżeniu stycznie do zarysów zewnętrznych. Rowek pierścieniowy elementu uszczelniającego jest umieszczony poza kołowym zarysem zewnętrznym pierwszego pierścienia samouszczelniającego w obszarze części łączącej.

Korzystnie, komora odkształcania otacza część łączącą elementu uszczelniającego, a część łącząca posiada promieniową grubość, wynoszącą 40-70%, korzystnie 50-60% promieniowej grubości pierwszego i/lub drugiego pierścienia samouszczelniającego o przekroju okrągłym.

Według wynalazku, korpus mocujący rowka pierścieniowego jest ukształtowany pierścieniowo.

Przed pierwszym pierścieniem samouszczelniającym, element uszczelniający posiada przednią osiową część końcową, której osiowa długość jest znacznie mniejsza od promieniowej grubości pierwszego pierścienia samouszczelniającego, przy czym osiowa długość wynosi 10-40%, korzystnie 15-30% promieniowej grubości.

W złączu według wynalazku, osiowo tuż za drugim pierścieniem samouszczelniającym o przekroju okrągłym umieszczona jest tylna osiowa część końcowa o osiowej długości która, jest znacznie

PL 200 143 B1 mniejsza od promieniowej grubości drugiego pierścienia samouszczelniającego o przekroju okrągłym i korzystnie stanowi 30-60%, szczególnie korzystnie 40-50% jego promieniowej grubości.

Korpus pierścieniowy i/lub korpus podstawowy, w kierunku przedniego końca, przylegając do elementu uszczelniającego, posiada przedłużenie z obszarem prowadzącym tego rodzaju, że koniec rury, wprowadzany do złącza wtykowego, jest ułożony zasadniczo współosiowo względem osi wzdłużnej złącza wtykowego.

Element uszczelniający jest umieszczony w rowku pierścieniowym przednią powierzchnią końcową, która znajduje się we wstępnie zadanej odległości od żebra i/lub powierzchni przylegania lub czołowej korpusu podstawowego. Odległość ta jest przynajmniej w przybliżeniu równa lub większa od średnicy wewnętrznej leżącego wewnątrz obszaru prowadzącego korpusu rurowego i/lub odległość ta wynosi 60-130%, korzystnie 60-120%, szczególnie korzystnie 70-110%, średnicy wewnętrznej.

Według wynalazku, przedłużenie i/lub leżący wewnątrz obszar prowadzący korpusu pierścieniowego posiada wstępnie zadaną długość osiową która wynosi 30-60%, korzystnie 40-60%, średnicy wewnętrznej.

Drugie przedłużenie i/lub leżący wewnątrz obszar prowadzący korpusu podstawy posiada wstępnie zadaną długość osiową, która wynosi 30-60%, korzystnie 40-60%, średnicy wewnętrznej korpusu pierścieniowego.

Rozwiązanie według wynalazku umożliwia konstrukcję złącza wtykowego, które, przy użyciu niewielkich nakładów pozwala uzyskać połączenie o dużej niezawodności działania z co najmniej jednym końcem rury i umożliwia prawidłową dla działania manipulację podczas jego montażu, a także wyklucza niebezpieczeństwo powstania błędów montażowych przy niewielkim zużyciu materiału i nieznacznej objętości konstrukcyjnej.

Korpus podstawowy, wsuwający się do wnętrza końca rury, zapewnia niezawodne promieniowe podparcie końca rury, dzięki czemu w zmieniających się warunkach roboczych zapewnione jest niezawodne przejmowanie i przenoszenie sił zacisku elementów mocujących, a także niezawodne uszczelnienie.

Zgrubienia uszczelniające i/lub obszary uszczelniające, ukształtowane przynajmniej w przybliżeniu jako pierścienie samouszczelniające o przekroju okrągłym, są włączone do elementu uszczelniającego, tworząc z nim jedną część, przy czym osiowa część łącząca wykazuje stosunkowo niewielką grubość. W przypadku złączy wtykowych dla stosunkowo niewielkich średnic rur lub średnic znamionowych, zwłaszcza d16 - d25, pierwsze zgrubienia uszczelniające, usytuowane jako przednie w kierunku wsuwania, mają korzystnie średnicę zewnętrzną mniejszą o wstępnie zadaną wielkość od drugiego zgrubienia uszczelniającego, następującego kolejno w kierunku wsuwania. Natomiast dla większych średnic lub średnic znamionowych, korzystnie od d32, przednie, pierwsze zgrubienia uszczelniające ma korzystnie większą średnicę zewnętrzną od drugiego zgrubienia uszczelniającego. W osiowych płaszczyznach przekroju, wymienione zgrubienia uszczelniające leżą przynajmniej w przybliżeniu na kołowych płaszczyznach przekroju poprzecznego, których promień jest taki, że są one przynajmniej w przybliżeniu styczne z powierzchnią wewnętrzną pierścienia uszczelniającego. Inaczej mówiąc, pierścień uszczelniający posiada dwa obszary uszczelniające, które przynajmniej w przybliżeniu są ukształtowane jako pierścienie samouszczelniające o przekroju okrągłym i które są połączone ze sobą poprzez część łączącą, tworząc z nią jedną część. Ta część łącząca posiada promieniowo od zewnątrz mniejszą średnicę zewnętrzną od średnicy wymienionych zgrubień uszczelniających, przy czym utworzona jest komora odkształceń, usytuowana między zgrubieniami, która, zwłaszcza w przypadku wąskich tolerancji rury, przyjmuje odkształcenia zgrubień uszczelniających, w celu utrzymywania sprasowania poniżej wartości krytycznej.

Promieniowo od wewnątrz element uszczelniający posiada rowek pierścieniowy, w celu uniemożliwienia wypadnięcia z rowka pierścieniowego korpusu podstawowego', który posiada korzystnie pierścieniowy element zabezpieczający, wchodzący w rowek pierścieniowy elementu uszczelniającego, i dopasowany do niego, albo korpus mocujący. Jako dalsze zabezpieczenie przed wypadnięciem elementu uszczelniającego z rowka pierścieniowego korpusu podstawowego, element uszczelniający na swoim jednym końcu posiada ponadto ogranicznik ruchu, który podczas zasilania ciśnieniem przylega do rowka pierścieniowego lub uszczelniającego korpusu podstawowego. Korzystnie pierścień zaciskowy posiada zarówno promieniowo wewnątrz, jak i promieniowo na zewnątrz, odpowiednio zębatą krawędź mocującą, która zostaje wciśnięta w powierzchnię zewnętrzną końca rury lub w powierzchnię wewnętrzną wymienionego korpusu pierścieniowego, dzięki czemu zapewniona jest niezawodność funkcjonalna dla osiowego ustalenia końca rury w odniesieniu do złącza wtykowego.

PL 200 143 B1

Na przednim, wolnym końcu, tuleja jest zaopatrzona w przedłużenie z leżącym wewnątrz obszarem prowadzącym, który posiada wstępnie zadaną osiową długość. Dzięki przedłużeniu lub obszarowi prowadzącemu, koniec rury podczas wsuwania do złącza wtykowego jest ułożone zasadniczo współosiowo wobec osi wzdłużnej. Tym samym nastawienie kątowe rury lub końca rury podczas wsuwania do złącza wtykowego jest zredukowane do minimum, a w skutek tego element uszczelniający jest wspomagany jedynie przez siły osiowe. Skośne ustawienie końca rury podczas tworzenia złącza jest w znacznym stopniu wykluczone, a dzięki temu w sposób niezawodny i za pomocą prostej manipulacji unika się niebezpieczeństwa wypchnięcia i zgniecenia elementu uszczelniającego. Według wynalazku, dodatkowo lub alternatywnie, korpus podstawowy na przednim końcu, przed elementem uszczelniającym może posiadać przedłużenie z obszarem prowadzącym, do osiowania elementu rurowego podczas tworzenia złącza. Zwłaszcza na żebrze, skierowanym promieniowo na zewnątrz, korpus podstawowy jest wyposażony w powierzchnię czołową i przylegania, do której przylega powierzchnia czołowa końca rury, wsuniętego do złącza wtykowego, po jego całkowitym wsunięciu. Rowek pierścieniowy, ustalający element uszczelniający, a zwłaszcza jego przednia powierzchnia końcowa wykazuje stosunkowo dużą odległość od wymienionej powierzchni czołowej albo przylegania. Odległość ta jest przynajmniej w przybliżeniu równa lub większa od średnicy wewnętrznej tulei i/lub obszaru prowadzącego, przy czym średnica wewnętrzna jest zasadniczo równa średnicy zewnętrznej wymienionego końca rury. Ponadto, w przypadku złącza wtykowego według wynalazku, pierścień zaciskowy jest umieszczony osiowo między obszarem rowka pierścieniowego z elementem uszczelniającym a wymienioną powierzchnią czołową lub przylegania. Ponadto, zgodnie ze szczególną postacią wykonania przedmiotu wynalazku, oddalona od wolnego końca korpusu podstawowego ściana rowka pierścieniowego, ustalająca element uszczelniający, jest ukształtowana jako podcięcie, w którym jest zaciśnięty element uszczelniający podczas wsuwania końca rury. W ten sposób uniknięto wypchnięcia elementu uszczelniającego z rowka pierścieniowego podczas wsuwania końca rury.

Przy tym należy wyraźnie podkreślić, że złącze wtykowe według wynalazku może być częścią składową złączki rurowej do łączenia dwóch lub więcej rur, przykładowo w postaci kątownika, trójnika rurowego lub króćca dwukielichowego we współosiowym ułożeniu części sprzęgających. Ponadto złącze wtykowe może być częścią składową złączki rurowej albo obudowy armatury, do przyłączenia jednego końca rury albo częścią składową elementu przejściowego między rurami z różnych materiałów, lub tym podobnym elementem. W przypadku ukształtowania jako złączka rurowa lub króciec dwukielichowy do łączenia dwóch lub szeregu rur, ich osie mogą posiadać dowolne ustawienia kątowe względem siebie. Należy podkreślić, że złącze wtykowe można stosować zwłaszcza dla rur z różnych materiałów i/lub o zróżnicowanych właściwościach materiału.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia złącze wtykowe do łączenia dwóch końców rur, w osiowym przekroju wzdłużnym, fig. 2 - jedną część złącza wtykowego, w osiowym przekroju wzdłużnym, przy czym przedstawiona jest tylko część korpusu podstawowego i połączona z nią tuleja, fig. 3 - przedłużony korpus podstawowy, w częściowym osiowym przekroju wzdłużnym, fig. 4 - element uszczelniający, w powiększeniu i częściowym przekroju, w osiowej płaszczyźnie przekroju, fig. 5 - szczególną postać wykonania korpusu podstawowego, w osiowym przekroju wzdłużnym, a fig. 6 - szczególną postać wykonania końca rury.

Złącze wtykowe według fig. 1 jest ukształtowane symetrycznie wobec płaszczyzny środkowej 2 jako króciec dwukielichowy i służy do łączenia dwóch zaznaczonych schematycznie końców rur 4, 5. Tym samym króciec dwukielichowy posiada dwie części, leżące po lewej lub prawej stronie płaszczyzny środkowej, które odpowiednio tworzą złączkę wtykową według wynalazku. Poniższe objaśnienia odnoszą się odpowiednio do obu symetrycznych względem siebie części przedstawionego króćca dwukielichowego. Króciec dwukielichowy lub złącze wtykowe posiada korpus podstawowy 6, który jest odpowiednio wsunięty częściowo do obu końców rury 4, 5, przy czym korzystnie obszary końcowe 8, 9 korpusu podstawowego 6 są ukształtowane jako stożkowe rozszerzenia, które są usytuowane od wolnych końców korpusu podstawowego 6, promieniowo na zewnątrz, w kierunku powierzchni zewnętrznych 10, 11 odpowiedniego końca rury 4, 5. Do odpowiedniej powierzchni wewnętrznej 10, 11, przylega element uszczelniający 12, który jest umieszczony w rowku pierścieniowym 13 powierzchni zewnętrznej korpusu podstawowego 6.

Rowek pierścieniowy 1,3 posiada przednią powierzchnię końcową 14, leżącą tuż za przednim obszarem końcowym 8, 9 korpusu podstawowego 6. Ponadto korpus podstawowy 6 zawiera pierwsze, skierowane promieniowo na zewnątrz, żebro lub kołnierz 15 z przednią powierzchnią czołową lub powierzchnia przylegania 16 jako ogranicznikiem ruchu dla powierzchni czołowej końca rury 4, 5, wsuPL 200 143 B1 niętego do złącza wtykowego. W odniesieniu do osi wzdłużnej 18, żebro lub kołnierz 15 jest korzystnie ukształtowane jako obwodowy zamknięty pierścień, jednak żebro 15 może być również podzielone na pewną ilość segmentów. Przednia powierzchnia końcowa 14 jest umieszczona w pewnym odstępie od powierzchni czołowej 16 żebra lub kołnierza 15.

Ponadto przewidziana jest tuleja lub korpus pierścieniowy 20, który otacza od zewnątrz odpowiedni koniec rury 4, 5. Korpus pierścieniowy 20 posiada wewnątrz korzystnie stożkowo ukształtowaną powierzchnię zaciskową 22, której średnica wewnętrzna zmniejsza się w kierunku wolnego końca odpowiedniego korpusu pierścieniowego 20. Ponadto kołpak lub korpus pierścieniowy 20 posiada element łączący 26, który zazębia się z pierwszym żebrem 15. Tym samym żebro 15 spełnia podwójną funkcję, a mianowicie ogranicznika ruchu dla końca rury oraz zamocowania korpusu pierścieniowego 20. Korzystnie, element łączący 26 jest zaopatrzony w wewnętrzny rowek pierścieniowy 28, w który swoją krawędzią 30, leżącą promieniowo od zewnątrz, wchodzi pierwsze żebro 15. Korpus pierścieniowy 20, a zwłaszcza jego element łączący 26 przechwytuje w kierunku osiowym, a mianowicie daleko od wolnego końca 32, powierzchnię czołową wsuniętego końca rury, a ponadto zwłaszcza pierścieniowo krawędź zewnętrzną pierwszego żebra 15. Przynajmniej element łączący 26 jest odkształcony sprężyście elastycznie w ten sposób, że w celu montażu może być on przesunięty po krawędzi zewnętrznej 30 pierwszego żebra 15, w celu przyjęcia przedstawionego na rysunku, zablokowanego położenia wobec korpusu podstawowego 6. W obszarze elementu łączącego 26, tuleja lub korpus pierścieniowy 20 posiada promieniowo na zewnątrz zwiększoną średnicę zewnętrzną lub promieniowe rozszerzenie 31. Dzięki temu zapewniona jest możliwość większego obciążenia mechanicznego i zmniejszone jest niebezpieczeństwo odłączenia lub zerwania tulei z pierwszego żebra 15 korpusu podstawowego 6, ukształtowanego jako kołnierz. To promieniowe rozszerzenie tworzy wzmocnienie tylnego obszaru tulei 20. Szczególnie korzystnie montaż lub utworzenie połączenia korpusu pierścieniowego 20 z korpusem podstawowym 6 przeprowadza się w fabryce, dzięki czemu przed wsunięciem końca rury między leżący promieniowo wewnątrz korpus podstawowy 6 a leżący na zewnątrz korpus pierścieniowy 20 istnieje pierścieniowa szczelina 33, w którą wsuwany jest osiowo koniec rury 4, 5, podczas tworzenia połączenia z nim złącza wtykowego.

Tuleja 20 posiada przedłużenie 34, wychodzące poza obszar końcowy 8 korpusu podstawowego 6 z leżącym wewnątrz, korzystnie cylindrycznym obszarem prowadzącym 35, który posiada średnicę wewnętrzną 36. Średnica wewnętrzna 36 jest zasadniczo równą średnicy zewnętrznej wsuniętego końca rury 4, 5. Przedni koniec 24 przedłużenia 34, a tym samym tulei 20, jest umieszczony we wstępnie zadanej odległości 38 od przedniej powierzchni końcowej 14 rowka pierścieniowego 13 z elementem uszczelniającym 12. Tak więc w odniesieniu do przedniej powierzchni końcowej 14, rowek pierścieniowy 13 posiada przedłużenie 34, względnie jej leżący wewnątrz obszar prowadzący posiada osiową długość 38. Według wynalazku, wymiar długości 38 wynosi 30 - 60%, korzystnie 40 - 50% średnicy wewnętrznej 36. Tym samym korzystnie zapewnione jest współosiowe ułożenie i prowadzenie końca rury podczas wprowadzania w złącze wtykowe. Zgodnie z wynalazkiem, osiowa długość 38 ma maksymalnie taki wymiar, że zapewnione jest minimalne zużycie materiału i niewielka objętość konstrukcyjna, przy czym jednocześnie zapewnione jest optymalne współosiowe prowadzenie i ułożenie końca rury.

W przedstawionej postaci wykonania, korpus pierścieniowy 20 jest połączony trwale i w sposób nierozłączny z korpusem podstawowym 6 za pomocą elementów łączących 26. Alternatywnie, według wynalazku połączenie może być ukształtowane jako rozłączne, przy czym element łączący lub elementy łączące posiadają odpowiednio gwint wewnętrzny, który zazębia się z odpowiadającym gwintem zewnętrznym korpusu podstawowego.

Ponadto, według wynalazku mogą być umieszczane również inne połączenia korpusu pierścieniowego z korpusem podstawowym, przykładowo w rodzaju zamknięcia bagnetowego.

Przynajmniej w obszarze żebra 16 względnie ogranicznika ruchu dla końca rury 4, 5, korpus pierścieniowy 20 jest zaopatrzony w okienko inspekcyjne 39 i/lub przezroczysty obszar, dzięki czemu promieniowo wewnętrzna powierzchnia czołowa, względnie przylegająca do niej część końca rury 4, 5, jest widoczna od zewnątrz. Dzięki temu uzyskano optyczną kontrolę, umożliwiającą podczas montażu łatwe rozpoznanie niepełnego wsunięcia końca rury 4, 5, albo później częściowego wysunięcia się końca rury. Korzystnie na obwodzie korpusu rurowego 20 rozdzielonych jest szereg tego rodzaju okienek inspekcyjnych, zwłaszcza w postaci przecięć lub otworów lub szereg przezroczystych obszarów, dzięki czemu możliwe jest łatwe przeprowadzenie kontroli optycznej z każdej strony złącza wtykowego. W alternatywnej postaci wykonania, cały korpus pierścieniowy 20 jest wykonany z przezro6

PL 200 143 B1 czystego materiału, zwłaszcza z tworzywa sztucznego. Według wynalazku, okienko inspekcyjne 39, lub przezroczysty obszar, umieszczone jest poza obszarem wewnętrznym złącza wtykowego, uszczelnionego za pomocą elementu uszczelniającego. W warunkach osiowego przylegania do okienka inspekcyjnego lub okienek inspekcyjnych, względnie przezroczystych obszarów, i to w oddaleniu od wolnego końca 32 korpusu podstawowego 6, umieszczony jest element łączący 26, lub elementy łączące 26, korpusu pierścieniowego 20 z korpusem podstawowym 6. Ponadto korpus podstawowy 6 posiada drugie żebro 40, umieszczone w osiowej odległości od pierwszego żebra 15 w ten sposób, że korpus pierścieniowy 20 za pomocą hakowatej nasadki 41, skierowanej promieniowo do wewnątrz, wchodzi do komory pierścieniowej 42 między żebrami 16, 39, umieszczonymi w pewnej odległości osiowej, w celu unieruchomienia korpusu pierścieniowego 20 na korpusie podstawowym 6. Drugie promieniowe żebro 40 służy do ograniczenia nasuwania korpusu pierścieniowego 20 na korpus podstawowy 6 podczas montażu. W przedstawionej postaci wykonania jako króciec dwukielichowy, pomiędzy obydwoma drugimi żebrami 40, umieszczonymi w osiowym odstępie, jest usytuowany rowek pierścieniowy 44 korpusu podstawowego 6. Rowek pierścieniowy 44 może być wykorzystywany jako element przyłożenia, przykładowo jako gniazdo sześciokątne dla narzędzia podczas tworzenia połączenia z korpusem pierścieniowym 20 i/lub końcem rury 4, 5.

Jak jest to uwidocznione na rysunku, tuż za przedłużeniem 34 w kierunku płaszczyzny środkowej 2, korpus pierścieniowy 20 posiada obszar 46 o wstępnie zadanej, osiowej długości 48, przy czym wewnątrz tego obszaru 46 umieszczony jest zasadniczo, a przynajmniej częściowo, element uszczelniający 12. Za pomocą wymienionego obszaru 46 oraz obszaru przedłużenia 34, korpus pierścieniowy 20 przylega przynajmniej w przybliżeniu do powierzchni zewnętrznej odpowiedniego wsuniętego końca rury 4, 5. W wymienionym obszarze 46, powierzchnia wewnętrzna korpusu pierścieniowego 20 jest korzystnie cylindryczna i dzięki temu zapewnia niezawodne promieniowe podparcie wsuniętego końca rury, a co za tym idzie niezawodne uszczelnienie za pomocą promieniowego wewnętrznego elementu uszczelniającego 12.

Do cylindrycznego obszaru 46 korpusu pierścieniowego 20 przylega osiowo wyżej wymieniona, korzystnie stożkowa powierzchnia zaciskowa 22 dla pierścienia zaciskowego 50. Pierścień zaciskowy 50 posiada co najmniej pierwszą wewnętrzną zębata krawędź mocującą 52, która jest ukształtowana zwłaszcza pierścieniowo i jest wtłoczona w powierzchnię zewnętrzną końca rury 4, 5. Według wynalazku, pierścień zaciskowy 50 jest umieszczony osiowo między żebrem 15 lub jego przednią powierzchnią czołową 16 a rowkiem pierścieniowym 13, ustalającym element uszczelniający 12. Tym samym istnieje wyraźne rozdzielenie funkcji obszaru z pierścieniem zaciskowym 50 i obszaru 24, przyporządkowanego do elementu uszczelniającego, w związku z czym można zaproponować, niezależnie od siebie, wymiary z jednej strony odpowiednie dla zaciskania, a z drugiej strony dla uszczelniania wsuniętego końca rury, co jest istotne zwłaszcza dla rur wykonanych ze stosunkowo miękkich materiałów. Korzystnie pierścień zaciskowy 50 posiada ponadto co najmniej drugą zewnętrzną zębatą krawędź mocującą 54, która jest wciśnięta w powierzchnię zaciskową 22 korpusu pierścieniowego 20. Korzystnie, dzięki zasadniczo liniowemu zazębiania się z powierzchnią zewnętrzną końca rury 4, 5 i/lub z wewnętrzną powierzchnią zaciskową 22 korpusu pierścieniowego 20, pierścieniowa zębata krawędź mocująca lub pierścieniowe zębate krawędzie mocujące 52, 54 zapewniają znaczny docisk, a w efekcie niezawodne zablokowanie wobec osiowych sił wyciągających końca rury 4, 5 ze złącza zaciskowego. Jak jest to uwidocznione na rysunku, w przypadku złącza wtykowego według wynalazku, pierścień zaciskowy 50 jest umieszczony osiowo między rowkiem pierścieniowym 14 a elementem uszczelniającym 12 i pierwszym żebrem 16 lub końcem szczeliny pierścieniowej 34. Tym samym pierścień zaciskowy 50 leży w osiowym odstępie od obszaru uszczelniania z pierścieniowym elementem uszczelniającym 12, tak że z jednej strony siły zaciskające, a z drugiej strony siły uszczelniające mogą być wybrane i wstępnie zadane niezależnie od siebie, dzięki odpowiedniemu wymiarowi korpusu pierścieniowego 20 i korpusu podstawowego 6, przyporządkowanego do pierścienia zaciskowego 50, a także obszaru uszczelniającego z elementem uszczelniającym 12. Według wynalazku, w obszarze pierścienia zaciskowego 50 jest umieszczony promieniowo od wewnątrz korzystnie cylindryczny obszar korpusu podstawowego 6, dzięki czemu siły zaciskające są przyjmowane z niezawodną skutecznością przez promieniowo wewnętrzny obszar korpusu podstawowego 6.

W korzystnej postaci wykonania, tylna powierzchnia 55 rowka pierścieniowego, znajdująca się w pewnej odległości od przedniego obszaru końcowego 8, 9 korpusu podstawowego 6, jest umieszczona ukośnie względem osi wzdłużnej 18 w ten sposób, że utworzone jest podcięcie 56. W ten sposób podczas wsuwania końca rury do złącza wtykowego, element uszczelniający 12 jest wtłaczany

PL 200 143 B1 w to podcięcie 56, dzięki czemu element uszczelniający 12 jest utrzymywany z niezawodnością działania w rowku pierścieniowym 13 i wykluczone jest wypchnięcie albo ściśnięcie elementu uszczelniającego 12. Ponadto rowek pierścieniowy 13 posiada korzystnie pierścieniowy korpus mocujący 57, skierowany promieniowo na zewnątrz, który wchodzi w odpowiadający rowek pierścieniowy 58 w powierzchni wewnętrznej elementu uszczelniającego 12. Dzięki temu uzyskuje się osiowe ustalenie elementu uszczelniającego 12 i zabezpieczenie przed wysunięciem się z rowka pierścieniowego 14 korpusu podstawowego 6.

Element uszczelniający 12 posiada umieszczone promieniowo od zewnątrz pierwsze zgrubienie uszczelniające 60, które jest umieszczone tuż obok obszaru końcowego 8, a ponadto drugie zgrubienie uszczelniające 62, dzięki czemu na okres kilkudziesięciu lat zapewnione jest podwójne uszczelnienie i jego niezawodne działanie. W obszarze pierwszego zgrubienia uszczelniającego 60, korzystnie cylindryczna powierzchnia wewnętrzna elementu uszczelniającego 12 posiada promień wewnętrzny 64, natomiast w obszarze drugiego zgrubienia uszczelniającego 62, powierzchnia wewnętrzna elementu uszczelniającego 12 leży na promieniu wewnętrznym 66. Zasadniczo promienie wewnętrzne 64, 66 są zgodne z promieniami przyporządkowanych powierzchni dna rowka pierścieniowego 13. Obszary uszczelnienia zgrubień uszczelniających są połączone ze sobą za pomocą osiowej części łączącej 68, tworząc jedną część. Ponadto pierwsze zgrubienie uszczelniające 60 posiada promień zewnętrzny 70, a drugie zgrubienie 62 promień zewnętrzny 72. Geometria uszczelnienia elementu uszczelniającego 12 z obydwoma pierścieniowymi zgrubieniami uszczelniającymi 60, 62 jest tak dobrana, że spełniają one funkcje dwóch pierścieni samouszczelniających o przekroju okrągłym. Jak zostało to już objaśnione powyżej, w przypadku przedstawionego złącza wtykowego, które stosuje się dla stosunkowo niewielkich średnic znamionowych, promień zewnętrzny 70 pierwszego zgrubienia uszczelniającego 60 jest mniejszy o wstępnie zadaną wielkość od promienia zewnętrznego 72 drugiego zgrubienia 62. Korzystnie, w kierunku obszaru końcowego 8, 9, względnie wolnego końca 32 korpusu podstawowego 6, element uszczelniający posiada powierzchnię skośną 74. Zasadniczo stożkowa powierzchnia skośna 74 tworzy z osią wzdłużną 18 kąt stożkowy 76, który jest otwarty w kierunku od obszaru końcowego 8, 9 i korzystnie wynosi 40 - 50°. Dzięki powierzchni skośnej 74, podczas wsuwania końca rury 4, 5 do złącza wtykowego, korzystnie uzyskuje się zmniejszenie sił wsuwania. Osiowo między obydwoma zgrubieniami 60, 62 usytuowana jest komora odkształcenia 78, która zwłaszcza w przypadku wąskich tolerancji rury, przyjmuje odkształcenie obu zgrubień uszczelniających 60, 62, tak że umożliwione jest funkcjonalne ściśnięcie zgrubień uszczelniających, i/lub pozostaje poniżej wartości krytycznej. Część łącząca 68 elementu uszczelniającego 12 między obydwoma zgrubieniami uszczelniającymi 60, 62 jest otoczona promieniowo od zewnątrz przez pierścieniową komorą odkształcenia 78. Obszary uszczelniające ze zgrubieniami uszczelniającymi 60, 62 i częścią łączącą stanowią integralne części składowe elementu uszczelniającego 12, ukształtowanego w postaci jednej części.

Na figurze 2 przedstawiona jest tuleja 20, której przedłużenie 34 wystaje poza przedni obszar końcowy 8 korpusu podstawowego 6. Przedni koniec 24 tulei 20 jest umieszczony we wstępnie zadanej odległości o długości 38 od przedniej powierzchni końcowej 14 rowka pierścieniowego 13 korpusu podstawowego 6. Według wynalazku, długość 38 wynosi 30 - 60% średnicy wewnętrznej 36 tulei 20 lub przedłużenia 35. Ponadto, przednia powierzchnia końcowa 14 rowka pierścieniowego 13 jest umieszczona w odstępie 17 od powierzchni czołowej lub powierzchni przylegania 16 pierwszego żebra 15. Wielkość odstępu 17 wynosi 50 - 130%, korzystnie 60 - 120%, szczególnie korzystnie 70 - 110% średnicy wewnętrznej 36.

Na figurze 3 przedstawiona jest korzystnie postać wykonania korpusu podstawowego 6 z przedłużeniem 37. Tego rodzaju przedłużony korpus podstawowy 6 można umieścić dodatkowo lub alternatywnie do objaśnionej powyżej podłużnej tulei. Przedni koniec 8 przedłużonego w ten sposób korpusu podstawowego 6 jest umieszczone we wstępnie zadanym odstępie o długości 38' od przedniej powierzchni końcowej 14 rowka pierścieniowego 13. Przedłużenie 37 posiada leżący promieniowo na zewnętrz obszar prowadzący 35 do osiowania, względnie współosiowego ułożenia końca rury, wsuwanego do złącza wtykowego. Wielkość długości 38' wynosi 30 - 60%, korzystnie 40 - 50% wyżej wymienionej średnicy wewnętrznej tulei obszaru tulei obszaru przedłużenia. Ponadto, zgodnie z wynalazkiem, wielkość osiowej długości 38' wynosi 30 - 60%, korzystnie 40 - 50% odstępu 17 przedniej powierzchni końcowej 14 rowka pierścieniowego 13 od przedniej powierzchni przylegania lub powierzchni czołowej 16 pierwszego żebra 15.

Na figurze 4 przedstawiony jest, w powiększeniu w osiowej płaszczyźnie przekroju, element uszczelniający 12 z pierwszym przednim zgrubieniem uszczelniającym 60 i drugim, umieszczonym

PL 200 143 B1 w osiowym odstępie zgrubieniem uszczelniającym 62. Należy przy tym stwierdzić, że element uszczelniający 12, a tym samym zgrubienia uszczelniające 60, 62, są ukształtowane pierścieniowo lub w postaci toroidu i są umieszczone zasadniczo współosiowo wobec osi wzdłużnej złącza wtykowego. W osiowej płaszczyźnie przekroju, oba zgrubienia uszczelniające 60, 62 leżą przynajmniej w przybliżeniu na obwodzie koła 80, 82, które są przedstawione liniami przerywanymi. Ponadto należy zwrócić uwagę na to, że w odniesieniu do osi wzdłużnej w kierunku obwodowym powierzchnie przekroju poprzecznego, które leżą w osiowych płaszczyznach wzdłużnych, są ukształtowane jako dopasowane do siebie i/lub są równe. Element uszczelniający 12 posiada pierwszą cylindryczną powierzchnię wewnętrzną 84 i drugą cylindryczną powierzchnię wewnętrzną 86, które przynajmniej w przybliżeniu są styczne do wymienionych obwodów kół 80 lub 82. Koła 80, 82 odpowiadają przynajmniej w przybliżeniu zarysowi zewnętrznemu odpowiednio jednego pierścienia samouszczelniającego o przekroju okrągłym. Pomiędzy obydwoma zgrubieniami uszczelniającymi 60, 62 i/lub wymienionymi pierścieniami samouszczelniającymi o przekroju okrągłym umieszczona jest część łącząca 68 elementu uszczelniającego 12. Część łącząca 68 jest ograniczona promieniowo od wewnątrz przez drugą cylindryczną powierzchnię wewnętrzną 86, a promieniowo od zewnątrz przez powierzchnie zewnętrzną 68, zasadniczo współosiową wobec osi wzdłużnej, która jest otoczona przez wymienioną komorę odkształcenia 78. Promieniowa część łącząca 68 posiada promieniową grubość 89, która jest mniejsza o wstępnie zadaną wielkość od promieniowych grubości 90, 92 elementu uszczelniającego 12 w obszarze obu zgrubień 60, 62. Promieniowe grubości 90, 92 odpowiadają średnicom wymienionych kół 80, 82 i/lub wymienionych pierścieni samouszczelniających o przekroju okrągłym, włączonych w element uszczelniający 12. Promieniowe grubości 90, 92 lub średnice obu utworzonych w ten sposób pierścieni samouszczelniających o przekroju okrągłym są zasadniczo jednakowe. Ponieważ promieniowa grubość 89 części łączącej 68 jest znacznie mniejsza od promieniowej grubości 90, 92 w obszarze obu zgrubień uszczelniających 60, 62, to element uszczelniający 12 w obszarze zgrubień uszczelniających 60, 62 spełnia przynajmniej w przybliżeniu taką funkcję, jak pierścienie samouszczelniające o przekroju okrągłym.

Za pomocą linii przerywanej zaznaczona jest powierzchnia wewnętrzna 10 wspomnianego już końca rury. Tym samym podczas wsuwania końca rury, podobnie jak w przypadku poszczególnych pierścieni samouszczelniających o przekroju okrągłym, możliwe jest odkształcenie obu pierścieniowych zgrubień uszczelniających 60, 62 zgodnie ze strzałkami 94. Ponieważ powierzchnia wewnętrzna elementu uszczelniającego jest ukształtowana jako stopniowana, przy czym w obszarze pierwszego zgrubienia uszczelniającego 60 lub pierścienia samouszczelniającego o przekroju okrągłym, promień wewnętrzny 64 jest mniejszy od promienia wewnętrznego 66 w obszarze drugiego zgrubienia uszczelniającego 62 lub pierścienia samouszczelniającego o przekroju okrągłym, to podczas wsuwania części rurowej pierwsze zgrubienie uszczelniające 60 jest odkształcone w mniejszym stopniu niż drugie zgrubienie uszczelniające 62, dzięki czemu odpowiednio zmniejszone jest opór wsuwania. Korzystnie, w kombinacji z wyżej wymienioną stożkową powierzchnią skośną 74 znacznie zredukowany zostaje opór wsuwania. Korzystnie, promieniowa grubość 89 wynosi 40 - 70%, korzystnie 50 - 60% promieniowej grubości 90 i/lub 92 w obszarze zgrubień uszczelniających 60 lub 62. Mierząc od zarysu koła 80 i zarysu koła 82, część łącząca 68 posiada osiową długość 96, która przynajmniej w przybliżeniu jest równa promieniowej grubości 90, 92. Korzystnie, osiowa długość 96 jest większa o wstępnie zadaną wielkość od promieniowej grubości 90 lub 92 obu zgrubień uszczelniających 60, 62. Osiowa długość 96 wynosi 100 - 130%, zwłaszcza 110 - 120% promieniowej grubości 90 i/lub 92.

Jak jest to uwidocznione na rysunku, rowek pierścieniowy 58, w który wchodzi odpowiednio ukształtowany korpus mocujący korpusu podstawowego, znajduje się w obszarze części łączącej 68. Zgodnie z wynalazkiem rowek pierścieniowy 58 jest umieszczony na zewnątrz zarysu koła 80 pierwszego zgrubienia uszczelniającego, względnie odpowiadającego pierścienia samouszczelniającego o przekroju okrągłym, dzięki czemu podczas wsuwania końca rury, podobnie jak w przypadku oddzielnie ukształtowanego pierścienia samouszczelniającego o przekroju okrągłym, cały element uszczelniający 12 jest ustalony i unieruchomiony w wymienionym rowki pierścieniowym korpusu podstawowego. Tak więc sposób działania przedniego obszaru uszczelnienia z pierwszym promieniowo zewnętrznym zgrubieniem uszczelniającym 80 odpowiada sposobowi działania pierścienia samouszczelniającego o przekroju okrągłym.

Przed obszarem pierwszego zgrubienia 80, względnie przed pierwszym pierścieniem samouszczelniającym o przekroju okrągłym, element uszczelniający 12 posiada, odpowiednio do zarysu koła 80, przednią osiową część końcową 98, której osiowa długość 100 jest znacznie mniejsza od promienioPL 200 143 B1 wej grubości 90. Osiowa długość 100 wynosi 10 - 40%, korzystnie 15 - 30%, a w przybliżeniu przynajmniej 20% promieniowej grubości 90. Ponadto element uszczelniający 12 tuż przy obszarze drugiego zgrubienia 62 lub drugiego pierścienia samouszczelniającego o przekroju okrągłym posiada tylną osiową część końcową 102 o osiowej długości 104. Osiowa długość 104 jest o wstępnie zadaną wielkość i/lub znacznie mniejsza od promieniowej grubości 92 obszaru drugiego zgrubienia 62, względnie drugiego pierścienia samouszczelniającego o przekroju okrągłym, a mianowicie korzystnie w zakresie 30 - 60%, zwłaszcza 40 - 50%. Tylna osiowa część końcowa 102 posiada powierzchnię przylegania lub końcową 106. Powierzchnia końcowa 106 leży korzystnie zasadniczo w płaszczyźnie promieniowej. Podczas zasilania ciśnieniem i/lub podczas wsuwania końca rury, powierzchnia końcowa 106 przylega do przyporządkowanej ściany rowka pierścieniowego korpusu podstawowego, a tym samym służy jako zderzak.

Za pomocą linii przerywanej zaznaczona jest przednia powierzchnia końcowa 14 wymienionego rowka pierścieniowego, jak również promieniowo zewnętrzny obszar prowadzący 35' korpusu podstawowego 6. Szczególnie istotne jest, że rowek pierścieniowy 13 posiada taką głębokość 108, iż umieszczona w komorze część elementu uszczelniającego jest możliwie duża. Zewnętrzna średnica zewnętrznego obszaru prowadzącego 35' korpusu podstawowego jest zasadniczo równa średnicy wewnętrznej końca rury, wsuniętego do złącza wtykowego. Tym samym z rowka pierścieniowego korpusu podstawowego wystaje jedynie stosunkowo niewielka część elementu uszczelniającego i dzięki optymalnemu usytuowaniu zmniejszone jest do minimum niebezpieczeństwo wysunięcia się elementu uszczelniającego podczas wsuwania końca rury do złącza wtykowego.

Na figurze 5 osiowy przekrój wzdłużny korpusu podstawowego 6 z powiększonym rowkiem pierścieniowym 13, mającym głębokość 108.

Na figurze 6 przedstawiony jest dalszy przykład wykonania końca rury 4, łączonego ze złączem wtykowym. Koniec rury posiada leżące wewnątrz sfazowanie 110, które jest umieszczone pod kątem sfazowania 112 do osi wzdłużnej 18. Korzystnie, kąt sfazowania 112 wynosi 15° - 35°, zwłaszcza 20° - 30°. Dzięki temu siły działające w kierunku osiowym na element uszczelniający podczas wsuwania rury do złącza wtykowego są mniejsze. Zwiększone zostają siły, skierowane na podstawę szczeliny pierścieniowej między korpusem podstawowym a tuleją, a tym samym zmniejszone jest niebezpieczeństwo wysunięcia uszczelki z rowka wzdłużnego korpusu podstawowego.

Claims (10)

1. Złącze wtykowe, zawierające korpus podstawowy, pierścieniowy element uszczelniający, pierścień zaciskowy oraz korpus pierścieniowy, połączony z korpusem podstawowym, przy czym za pomocą pierścienia zaciskowego koniec rury, do którego przylega szczelnie element uszczelniający, jest zamocowany w złączu wtykowym, przy czym element uszczelniający umieszczony w rowku pierścieniowym korpusu podstawowego posiada dwa zgrubienia uszczelniające, które przylegają do powierzchni wewnętrznej wsuniętego końca rury i przy czym rowek pierścieniowy korpusu podstawowego posiada skierowany promieniowo na zewnątrz korpus mocujący, który wchodzi w usytuowany promieniowo wewnątrz rowek pierścieniowy elementu uszczelniającego, znamienne tym, że do pierścieniowego elementu uszczelniającego (12) włączone są dwa pierścienie samouszczelniające o przekroju okrągłym (60, 62), połączone ze sobą do postaci jednej części za pomocą części łączącej (68), których promieniowe powierzchnie zewnętrzne tworzą wymienione zgrubienia uszczelniające i których powierzchnie przekroju poprzecznego posiadają korzystnie kołowe zarysy zewnętrzne (80, 82), przy czym korzystnie cylindryczna powierzchnia wewnętrzna (84, 86) elementu uszczelniającego (12) jest usytuowana przynajmniej w przybliżeniu stycznie do zarysów zewnętrznych (80, 82), przy czym rowek pierścieniowy (58) elementu uszczelniającego (12) jest umieszczony poza kołowym zarysem zewnętrznym (80) pierwszego pierścienia samouszczelniającego (60) w obszarze części łączącej (68).

2. Złącze według zastrz. 1, tym. że komora odkształcania (7^) otacza część łączącą (68) elementu uszczelniającego (12).

3. Złączewedługzassrz. 1 albo 2, znamienne tym, że (68) posiada promieniową grubość (89), wynoszącą 40 - 70%, korzystnie 50 - 60% promieniowej grubości (90, 92) pierwszego i/lub drugiego pierścienia samouszczelniającego o przekroju okrągłym (60, 62).

4. Złącze według zas^z. 1, zr^^r^i^r^n^ tt^m, że korpus mocujący ł577 rowka pierścieniowego ł13) jest ukształtowany pierścieniowo.

PL 200 143 B1

5. Złącze według zastrz. 1, t^r^, że przed pierwszym pi^r^^r^i^rn^rm samouszczel· niającym (60), element uszczelniający (12) posiada przednią osiową część końcową (98), której osiowa długość (100) jest znacznie mniejsza od promieniowej grubości (90) pierwszego pierścienia samouszczelniającego (60) i/lub tym, że osiowa długość (100) wynosi 10 - 40%, korzystnie 15 - 30% promieniowej grubości (90).

6. Złącze według 1 albo 5, znamienne tym, że osiowo tuż za dr^ru^im pierścieniem samouszczelniającym o przekroju okrągłym (62) umieszczona jest tylna osiowa część końcowa (102) o osiowej długości (104) i/lub tym, że osiowa długość (104) jest znacznie mniejsza od promieniowej grubości (92) drugiego pierścienia samouszczelniającego o przekroju okrągłym (62) i korzystnie stanowi 30 - 60%, szczególnie korzystnie 40 - 50% promieniowej grubości (92).

7. Złącze według 1 albo 2 albo 5, znamienne tym, że korpus pierścceniowy (20) i/lub korpus podstawowy (6), w kierunku przedniego końca, przylegając do elementu uszczelniającego (12), posiada przedłużenie (34, 37) z obszarem prowadzącym (35) tego rodzaju, że koniec rury (4, 5), wprowadzany do złącza wtykowego, jest ułożony zasadniczo współosiowo względem osi wzdłużnej (18) złącza wtykowego.

8. Złącze według 1, znamienne tym, że element υ3ζοζβΐηΐ3^σ^< td) j umiessccony w rowku pierścieniowym (13) przednią powierzchnią końcową (14), która znajduje się we wstępnie zadanej odległości od żebra (15) i/lub powierzchni przylegania lub czołowej (16) korpusu podstawowego i/lub że odległość (17) jest przynajmniej w przybliżeniu równa lub większa od średnicy wewnętrznej (36) leżącego wewnątrz obszaru prowadzącego (35) korpusu rurowego (20) i/lub że odległość (17) wynosi 60 - 130%, korzystnie 60 - 120%, szczególnie korzystnie 70 - 110%, średnicy wewnętrznej (3).

9. Złączewedługzastrz. 8, znamienne tym, żeprzedłużenie t34) i//ubieżący wewnątre obszar prowadzący (35) korpusu pierścieniowego (20) posiada wstępnie zadaną długość osiową (38), i/lub tym, że długość (38) wynosi 30 - 60%, korzystnie 40 - 60%, średnicy wewnętrznej (36).

10. Złącze w^t^łi^ug zastrz. 7, znamienne tym, że przedłużenie (:37) Hub leżący wewnątrz obszar prowadzący (35') korpusu podstawy (6) posiada wstępnie zadaną długość osiową (38'), i/lub tym, że długość (38') wynosi 30 - 60%, korzystnie 40 - 60%, średnicy wewnętrznej (36) korpusu pierścieniowego (20).