PL200732B1 - Sposób produkcji płytek dekoracyjnych z tafli szklanej i p ł ytka dekoracyjna wykonana tym sposobem - Google Patents

Abstract

Sposób produkcji płytek dekoracyjnych polega na odwzorowaniu kształtu płytki przez plastyczne kształtowanie szkła w formie ceramicznej, a następnie na zdobieniu tylnej powierzchni płytki przez malowanie, piaskowanie lub chemiczne oddziaływanie na tylną powierzchnię płytki.. Zarówno zdobina (1) płytki jak i co najmniej jedna jej ścianka boczna (2) jest kształtowana plastycznie. Płytka może być wykonana jako przezroczysta i nieprzezroczysta, jedno- lub wielobarwna. Może być płaska lub wygięta przestrzennie

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób produkcji płytek dekoracyjnych z tafli szklanej, oraz płytka dekoracyjna wykonana tym sposobem, z tafli szklanej o grubości 2 do 24 mm. Znane są sposoby wykonania płytek dekoracyjnych, zwłaszcza płytek ceramicznych, jako wykładzin ścian i podłóg. Tu stosuje się wypalany materiał ceramiczny, a jego powierzchnię dekoracyjną pokrywa się glazurą ze zdobiną lub bez zdobiny. Znane są też dekoracyjne materiały szklane, jak witraże o różnych, łączonych szkłach kolorowych. Znane metody wykonania ozdobnych szyb polegają na trawieniu, malowaniu lub piaskowaniu motywu zdobniczego na wyciętym, nie kształtowanym plastycznie odcinku szkła. Takie techniki są pracochłonne i nie nadają się do produkcji seryjnej. Ponadto pracochłonne jest wykańczanie krawędzi wyrobów, na przykład przez szlifowanie.

Celem wynalazku jest opracowanie takiej metody produkcji płytek dekoracyjnych, która umożliwi wytwarzanie powtarzalnych zdobin w produkcji seryjnej. Powierzchnia dekoracyjna płytek wytworzonych tą metodą pozostaje szklista o naturalnym połysku, bo nie podlega obróbce. Metoda ponadto umożliwia wykończenie krawędzi płytek w procesie ich formowania, bez potrzeby dodatkowej obróbki. Tak wykonane płytki są trwalsze od płytek ceramicznych, nie są narażone na odpryski i pęknięcia glazury. Można czyścić i myć powierzchnię dekoracyjną bez obawy uszkodzenia powłoki. Cel ten osiągnięto w rozwiązaniu, w którym płytkę wyciętą z tafli szkła o grubości od 2 do 24 mm układa się w formie ceramicznej i wypala się razem z formą. Podczas wypalania formuje się plastycznie, zdobinę lub zdobiny na tylnej powierzchni płytki przeciwległej do powierzchni dekoracyjnej i co najmniej jedną ścianę boczną płytki lub krawędzie gięcia przy płytkach giętych, poprzez odkształcanie się szkła w procesie wypalania. Następnie płytce nadaje się barwę poprzez piaskowanie, lakierowanie lub działanie środkami chemicznymi na tylną powierzchnię, przeciwległą powierzchni dekoracyjnej o szklistym połysku. Tylną powierzchnię zdobi się przez piaskowanie bezbarwnej płytki. Innym wariantem zdobienia jest malowanie na zimno lakierem, jedno- lub wielobarwnie, a następnie utwardzanie płytki w temperaturze 80 do 400°C. W innej odmianie sposobu produkcji powierzchnię tylną zdobi się emalią lub lakierem do szkła, jedno- lub wielobarwnie, a następnie stapia się równocześnie szkło na zdobionej powierzchni płytki, z lakierem lub emalią i utwardza się lakier lub emalię w temperaturze 500 do 900°C tworząc nieprzezroczystą płytkę dekoracyjną. Taka płytka przy jednobarwnym lakierowaniu tworzy inny odcień barwy płytki w miejscach wgłębnej lub wypukłej zdobiny, która jest przemieszczona wgłębnie w stosunku do powierzchni zdobionej jak i do powierzchni dekoracyjnej płytki. W innej odmianie sposobu produkcji płytek dekoracyjnych, powierzchnię tylną zdobi się solami lub tlenkami nadającymi szkłu barwę lub efekt spienienia szkła.

Płytka dekoracyjna wykonana z tafli szklanej o grubości 2 do 24 mm ma powierzchnię dekoracyjną o szklistym połysku i matową powierzchnię tylną z uformowaną plastycznie wgłębną lub wypukłą zdobiną. Co najmniej jedna z bocznych ścian płytki jest uformowana przez zatopienie w formie i posiada krawędzie ze skosem i promieniami charakterystycznymi dla procesu plastycznego płynięcia szkła.

Płytka dekoracyjna w odmianie ma zdobinę utworzoną z pól, które w obrębie zdobiny tworzą wypukłości lub wklęsłości zarówno na tylnej jak i na przedniej, dekoracyjnej powierzchni płytki. Powierzchnie, przednią i tylną, można wygiąć plastycznie podczas wypalania, wzdłuż określonej krawędzi, tworząc na przykład płytkę narożną. Płytka dekoracyjna po barwieniu może być przezroczysta, z powierzchnią tylną o jednolitej barwie, po mechanicznym piaskowaniu lub po chemicznym spienianiu szkła. Płytka dekoracyjna może być też przezroczysta i jednobarwna, a zarówno na powierzchni tylnej jak i na powierzchni dekoracyjnej ma widoczne pola o innym odcieniu barwy, usytuowane w miejscach płynięcia szkła w obrębie zdobiny. Płytka dekoracyjna malowana lakierem lub emalią stapialną ze szkłem jest nieprzezroczysta, zaś pola zdobiny posiadają inny odcień barwy niż pozostała część powierzchni dekoracyjnej. Zarówno nieprzezroczysta jak i przezroczysta płytka może mieć fragmenty tylnej powierzchni zdobione lakierami w różnych barwach. Zaletą takiego procesu jest powtarzalność wykonania płytek, przez plastyczne utworzenia ich kształtów w procesie wypalania w formie ceramicznej. Krawędzie boczne płytek, jeżeli nie zachodzi potrzeba ich cięcia, wszystkie mogą być ukształtowane plastycznie, z estetycznym wykończeniem. Powierzchnia dekoracyjna nie jest zdobiona lakierowaniem ani piaskowaniem. Tym procesom jest poddawana tylna strona płytki. Dlatego powierzchnia dekoracyjna zachowuje naturalny szklisty połysk. Na malowaPL 200 732 B1 nych płytkach przezroczystych zdobinę podkreśla nieco inny odcień barwy przy jej liniach, spowodowany zmianą struktury szkła w procesie jego plastycznej deformacji. Tak samo jak przy płytkach ceramicznych można wykonać płytki nieprzezroczyste, używając specjalnych lakierów lub emalii stapialnych ze szkłem. Również tu pola zdobiny przybierają inny odcień barwy, eksponując zdobinę, mimo iż ma ona tę samą barwę zasadniczą jak pozostała część powierzchni dekoracyjnej. Wykonując szyby do mebli, witryn można ozdobić je bardziej skomplikowaną zdobiną, którą trzeba wykonać tylko raz w formie a nie każdorazowo na wyrobie. Przykład rozwiązania według wynalazku przedstawiono na rysunkach, z których:

- Figura 1 przedstawia widok od strony powierzchni dekoracyjnej, płytki przezroczystej ze zdobiną wgłębną na tylnej powierzchni i z tylną powierzchnią piaskowaną,

- Figura 2 przedstawia półwidok - półprzekrój boczny płytki z fig. 1,

- Figura 3 przedstawia widok płytki przezroczystej od strony powierzchni dekoracyjnej, ze zdobiną wgłębną na tylnej powierzchni i z tylną powierzchnią malowaną,

- Figura 4 przedstawia półwidok - półprzekrój boczny płytki z fig. 3,

- Figura 5 przedstawia widok od strony powierzchni tylnej, płytki nieprzezroczystej, wygiętej jako płytka narożna, ze zdobiną odwzorowaną zarówno na powierzchni tylnej, jako wypukła, oraz na powierzchni dekoracyjnej, jako wklęsła,

- Figura 6 przedstawia przekrój poprzeczny A-A przez jedną ze ścian płytki z fig. 5, i opisano poniżej:

Przedstawioną na fig. 1 i fig. 2 kwadratową płytkę dekoracyjną wykonuje się przez wycięcie kwadratowej płytki z tafli szklanej o grubości 6 mm. Następnie w formie ceramicznej wypala się płytkę, formując plastycznie wgłębne linie i pola zdobiny 1 na tylnej powierzchni 4 płytki dekoracyjnej. W procesie wypalania formuje się także wszystkie powierzchnie boczne płytki. Płynące szkło tworzy lekko ukośne boki płytki z zaokrąglonymi krawędziami 7. Następnie płytkę poddaje się piaskowaniu na powierzchni 4 uzyskując jednolitą matową powierzchnię z odwzorowanymi na niej liniami zdobiny 1, tu pokazanej jako głowa tygrysa. Płytka jest przezroczysta i może być wykorzystana zarówno jak ścienna płytka dekoracyjna oraz jako szyba dekoracyjna. Przedstawioną na fig. 3 i fig. 4 płytkę dekoracyjną w kształcie rombu wykonuje się przez wycięcie płytki szklanej w kształcie rombu, z tafli szkła o grubości 6 mm. Następnie wypalając płytkę w formie ceramicznej, wypala się wgłębną zdobinę 1 na powierzchni 4 płytki. Tu także formuje się wszystkie boczne ścianki 2 płytki, tworząc zaokrąglone krawędzie 7. Następnie płytkę maluje się na zimno lakierem i wypala w temperaturze 100°C. Uzyskuje się przezroczystą płytkę jednobarwną. Barwa płytki przybiera nieco inny odcień na polach 6 płytki, położonych w obrębie zdobiny 1. Są to miejsca płynięcia szkła. Te pola 6 widoczne na obu powierzchniach 4 i 5 płytki, zarówno pod światło jak i po ułożeniu płytki na jednolitym tle, podkreślają zarys zdobiny naniesionej na powierzchni 4. Pokazaną na fig. 5 i fig. 6 płytkę dekoracyjną wykonuje się przez wycięcie prostokątnej płytki, z tafli szklanej o grubości 6 mm. Następnie w procesie wypalania płytki w formie ceramicznej wykonuje się zdobinę 1 w postaci pól 8, które są odwzorowane na obu powierzchniach 4 i 5 płytki, na tylnej jako wypukłe, a na przedniej jako wklęsłe. Równocześnie wykonuje się ścianki 2, górną i dolną, natomiast pozostałe dwie ścianki boczne pozostawia się do wykończenia przez cięcie i szlifowanie przy montażu płytki. Podczas wypalania płytka wygina się w formie wzdłuż linii 3 tworząc płytkę narożną. Po wypalaniu, powierzchnię 4 płytki maluje się emalią do szkła a następnie emalię stapia się z powierzchnią szkła i utwardza się w temperaturze 800°C. Na dekoracyjnej powierzchni 5 płytki, wgłębne pola zdobiny przybierają nieco inny odcień barwy, przy malowaniu całej płytki tym samym kolorem, podkreślając zarys zdobiny na płytce. Wybrane pola powierzchni 4 można też zdobić innym kolorem/kolorami emalii lub lakieru. Przedstawione w przykładach wykonania kształty płytek nie wyczerpują możliwości wynalazku. Płytki mogą posiadać kształt różnych figur i mogą być wyginane przestrzennie, zależnie od przewidywanego ich zastosowania.

Płytki według wynalazku mogą być stosowane jako płytki dekoracyjne do płytek szklanych i płytek ceramicznych, gresów, mozaik, marmurów, kamieni, które mają zastosowanie w wyposażeniu pomieszczeń, zwłaszcza kuchni, łazienek, balkonów, tarasów. Płytki mogą być wykorzystane jako szyby ozdobne do mebli ze szkłem, na przykład szafek, witryn, półek, regałów szklanych. Płytki mogą stanowić elementy przeszkleń drzwi oraz mogą być doklejane jako dekoracyjne fragmenty szkła użytkowego. Można tez wykorzystać płytki jako fragmenty lub całość wystroju stosowanego w architekturze wnętrz.

Claims (12)

1. Sposób produkcji płytek dekoracyjnych z tafli szklanej, znamienny tym, że płytkę wyciętą z tafii szkła o grubości od 2 do 24 mm układa się w formie ceramicznej i wypala się razem z formą formując plastycznie poprzez odkształcanie się szkła w procesie wypalania zdobinę, (1) na tylnej powierzchni (4) płytki i co najmniej jedną ścianę boczną (2) płytki lub krawędzi (3) płytek giętych, a następnie płytce nadaje się barwę poprzez piaskowanie, lakierowanie lub działanie środkami chemicznymi na tylną powierzchnię (4), usytuowaną przeciwlegle do dekoracyjnej, ekspozycyjnej powierzchni (5), o szklistym połysku.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ż<e po wypaleniu ρ^! powierzchnię (4) zdobi się przez piaskowanie bezbarwnej płytki.

3. Sppsób weeług zasta. 1, znamienny tym, że po wypaleeiu ppykL ppwieezzcnię (4) zzotb się na zimno lakierem jedno- lub wielobarwnie a następnie utwardza się płytkę w temperaturze 80 do 400°C.

4. Sposób według zas^z. 1, znamienny tym, że po wypaleniu ρ^| powierzchnię (4) zdobi się emalią lub lakierem do szkła jedno- lub wielobarwnie, a następnie, stapia się rbwnocześnie szkło na powierzchni (4) płytki z lakierem lub emalią i utwardza się lakier lub emalię w temperaturze 500 do 900°C, tworząc nieprzezroczystą płytkę dekoracyjną.

5. Sposób według zas^z. 1, znamienny tym, że po wypaleniu p^ykL powiejzchnie (4) zdobi się solami lub tlenkami nadającymi szkłu barwę lub efekt spienienia szkła.

6. Pł^yt^a Zdeosuacjea, znnmienna tym, że weyosasa j ees z taai sóalasaj z zruu^bość ż żo 12 mm, i że ma powierzchnię dekoracyjną (5) o szklistym połysku i matową tylną powierzchnię (4) z uformowaną plastycznie wgłębną lub wypukłą zdobiną (1), a co najmniej jedna z bocznych ścian (2) płytki jest uformowana przez zatopienie w formie i posiada krawędzie (7) ze skosem i promieniami charakterystycznymi dla procesu plastycznego płynięcia szkła.

7. PLyka według zas^z. 6, znamienna tym, że zdobina (11 jess utwcozona z pól (8), które w obrębie zdobiny tworzą wypukłości lub wklęsłości na obu powierzchniach (4) i (5) płytki.

8. Płłyka według zas^z. 6, znamienna tym, że powierzchnie (4) i (5) są wygięte plassycznie wzdłuż krawędzi (3), tworząc płytkę narożną.

9. Płyyka według zas^z. 6, znamienna tym, że zess pfzezroczyysa a powiejzchniu (4) ma śednolitą barwę po mechanicznym piaskowaniu lub po chemicznym spienianiu szkła.

10. Płyyka według zas^z. 6, znamienna tym, że zess przezroczyssa z zednobarwna, a zarówno na powierzchni (4) jak i na powierzchni (5) ma widoczne pola (6) o innym odcieniu barwy, usytuowane w miejscach płynięcia szkła w obrębie zdobiny.

11. Płyyka według zasstz. 6, znamienna tym, że z ees nieppzezroczyysa, zaa pola (8) zdobiny (1) posiadają inny odcień barwy niż pozostała część dekoracyjnej powierzchni (5).

12. Płyyka według zassrz. 6, znamienna tym, że zarówno przezroczyssa zak z nie przezroczyssa płytka dekoracyjna ma fragmenty powierzchni (4) barwione lakierami w rbżnych kolorach.