PL201064B1 - Pralka automatyczna z bębnem napełnianym od przodu bielizną - Google Patents

Abstract

W pralce automatycznej z b ebnem (1) nape lnianym bielizn a od przodu, który ma perforowany p laszcz (3) i jest otoczony zbiornikiem, pracuj acej z cyklem wirowania osuszaj acego bielizn e znajduj a- c a si e w b ebnie, chodzi o wyeliminowanie zjawiska polegaj acego na tym, ze podczas wirowania osu- szaj acego, woda odwirowana ju z z bielizny przedostaje si e z powrotem do wn etrza b ebna. W tym celu na drodze potencjalnego strumienia powietrza ze zbiornika przez wn etrze b ebna (1) z powrotem do zbiornika jest usytuowany opór przep lywu. PL PL PL PL

Description

RZECZPOSPOLITA POLSKA	(12) OPIS PATENTOWY (19) PL (21) Numer zgłoszenia: 369898	(11) 201064
(13)	B1
Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej	(22) Data zgłoszenia: 16.01.2003 (86) Data i numer zgłoszenia międzynarodowego: 16.01.2003, PCT/EP03/00418 (87) Data i numer publikacji zgłoszenia międzynarodowego: 14.08.2003, WO03/066952 PCT Gazette nr 33/03	(51) Int.Cl. D06F 37/04 (2006.01)

(54) Pralka automatyczna z bębnem napełnianym od przodu bielizną

	(73) Uprawniony z patentu: BSH BOSCH UND SIEMENS HAUSGERATE
(30) Pierwszeństwo:	GMBH,Monachium,DE
08.02.2002,DE,10205306.5	(72) Twórca(y) wynalazku:
(43) Zgłoszenie ogłoszono:	Eckehard Reinwald,Berlin,DE
02.05.2005 BUP 09/05	Ingo Schulze,Zepernick,DE Stephan Sommer,Berlin,DE
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono:
31.03.2009 WUP 03/09	(74) Pełnomocnik:
	Tylińska Irena, POLSERVICE, Kancelaria Rzeczników Patentowych Sp. z o.o.

⁽⁵⁷⁾ W pralce automatycznej z bębnem (1) napełnianym bielizną od przodu, który ma perforowany płaszcz (3) i jest otoczony zbiornikiem, pracującej z cyklem wirowania osuszającego bieliznę znajdującą się w bębnie, chodzi o wyeliminowanie zjawiska polegającego na tym, że podczas wirowania osuszającego, woda odwirowana już z bielizny przedostaje się z powrotem do wnętrza bębna. W tym celu na drodze potencjalnego strumienia powietrza ze zbiornika przez wnętrze bębna (1) z powrotem do zbiornika jest usytuowany opór przepływu.

PL 201 064 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest pralka automatyczna z bębnem napełnianym od przodu bielizną, który ma perforowany płaszcz i jest otoczony zbiornikiem, w którym bęben na swojej ściance tylnej jest ułożyskowany jednostronnie przynajmniej w przybliżeniu poziomo, pracująca z cyklem wirowania osuszającego bieliznę znajdującą się w bębnie.

Tego rodzaju pralkę opisano w EP 0 810 319 B1. Jednostronnie ułożyskowany bęben takiej pralki ma płaszcz z równomiernie rozmieszczonymi otworami przepływowymi, które podczas wirowania mają odprowadzać wydzieloną z bielizny wilgoć do zbiornika roztworu piorącego. Równomierne rozmieszczenie otworów przepływowych na płaszczu bębna w tej znanej pralce jest rozwiązaniem powszechnie znanym, które stosuje się między innymi także w DE l 259 283 B1, DE 1 460 812 A1 i DE 1 460 840 A1, przy czym opisano tam różne konstrukcje i materiały bębna napełnianego bielizną od przodu.

W opisie DE 197 12 086 A1 opisana jest pralka z bę bnem na bieliznę , którego cylindryczny płaszcz zaopatrzony jest w wiele otworów przepływowych dla przejścia cieczy roboczej i gdzie w płaszczu wykonane są obszary lub strefy, w których otwory przepływowe nie wystę pują. Te obszary lub strefy zostały przewidziane po to, aby zmniejszyć zaczepianie się bielizny o bęben po jego wewnętrznej stronie po zakończeniu odwirowania. Przy tym te obszary lub strefy są celowo rozmieszczone równomiernie na całkowitym obwodzie bębna na bieliznę.

W opisie GB 1 568 045 opisana jest pralka z poziomo zamontowanym bębnem, przy czym bęben posiada w zasadzie cylindryczną ścianę boczną, i przy czym w cylindrycznej ścianie bocznej przewidziane są otwory dla przepływu wody do bębna lub z bębna tylko w obszarze, co najmniej jednego końca bębna. W sposób preferowany takie otwory znajdują się na obu końcach bębna. Takie ukształtowanie bębna służy temu, aby zapobiec niepożądanemu niszczeniu bielizny na tych otworach.

Tego rodzaju znane pralki ładowane od przodu mają z reguły gumową uszczelkę mankietową, jako wodoszczelne połączenie między ułożyskowanym wahliwie zbiornikiem roztworu piorącego i otworem nieruchomej obudowy. Jako przykład takiego uszczelnienia można wskazać na uszczelkę znaną z DE 37 38 399 A1, która w jej najniższej części ma także otwory odpływowe do zbiornika roztworu piorącego, żeby w fałdach uszczelki nie pozostawała woda. Takie resztki wody zakłócają zwłaszcza proces wirowania, gdy zawieszony wahliwie zespół zbiornika roztworu piorącego ulega silnym drganiom i powoduje łopotanie uszczelki mankietowej. Resztki wody są wtedy wytrącane z tej uszczelki i trafiają z powrotem na bieliznę, z której zostały odwirowane, co pogarsza efekt wirowania.

Specjaliści spodziewali się rozwiązać ten problem opisanymi wyżej środkami, ale mimo otworów odpływowych w uszczelce mankietowej występuje nadal efekt ponownego zwilżania bielizny. Skąd więc pochodzi woda zwilżająca bieliznę?

U podstaw wynalazku leży zadanie podjęcia takich środków w opisanej wyżej pralce, które przynajmniej ograniczają, jeżeli nie całkowicie eliminują ten efekt ponownego zwilżania i pozwalają uzyskać z identycznych procesów wirowania bardziej powtarzalne wyniki wyrażające się wilgotnością resztkową.

Zgodnie z wynalazkiem zadanie to rozwiązane zostało w pralce automatycznej z bębnem napełnianym od przodu bielizną, który ma perforowany płaszcz i jest otoczony zbiornikiem, w którym bęben na swojej ściance tylnej jest ułożyskowany jednostronnie przynajmniej w przybliżeniu poziomo, pracująca z cyklem wirowania osuszającego bieliznę znajdującą się w bębnie, przez to, że na drodze potencjalnego strumienia powietrza ze zbiornika przez wnętrze bębna z powrotem do zbiornika jest usytuowany opór przepływu.

Korzystnie przy tym opór przepływu ma postać przegrody, która jest umieszczona w pierścieniowej szczelinie między otworem załadowczym bębna i czołowym otworem zbiornika.

Korzystnie, płaszcz w pierścieniowym sektorze sąsiadującym ze ścianką tylną bębna ma zmniejszony współczynnik powierzchni otworów przynajmniej w porównaniu z pierścieniowym sektorem położonym bliżej otworu załadowczego.

Dalej zgodnie z wynalazkiem, szerokość pierścieniowego sektora jest równa w przybliżeniu dziesiątej części szerokości perforowanej na całej powierzchni części płaszcza.

Według następnej cechy wynalazku, w bębnie ścianka tylna ma tarczowy sektor pierścieniowy, który sąsiaduje z płaszczem i ma mniejszy współczynnik powierzchni otworów niż sektor tarczowy usytuowany bezpośrednio naprzeciwko otworu załadowczego.

PL 201 064 B1

Korzystnie wreszcie, powierzchnia sektora tarczowego ścianki tylnej odpowiada przynajmniej w przybliżeniu powierzchni otworu załadowczego.

Jak stwierdzono mianowicie, podczas wirowania tylne otwory przepływowe w płaszczu bębna nie są wystarczająco przykryte bielizną. Wynika to stąd, że pralce ładowanej od przodu z bębnem jednostronnie ułożyskowanym na poziomej w przybliżeniu osi występują w przedniej części większe odchylenia wirującego bębna. W efekcie przylegający do płaszcza bębna wieniec bielizny przemieszcza się w kierunku osiowym do przodu.

Tak więc w tylnej części bębna jest dużo nieprzysłoniętych otworów przepływowych, przez które przepływa powietrze, zwłaszcza przy prędkości wirowania bębna powyżej 1400 obrotów na minutę, ponieważ bęben działa wtedy w pewnym sensie jak wirnik wentylatora promieniowego. Wciąga on powietrze przez środkowy otwór załadowczy i tłoczy je przez odsłonięte otwory przepływowe do przestrzeni między bębnem i zbiornikiem roztworu piorącego, skąd dostaje się ono z powrotem przez wąską szczelinę między otworem czołowym tego zbiornika i otworem załadowczym bębna do środkowego otworu przy uszczelce mankietowej.

Prawdopodobnie temu zjawisku sprzyja także woda, która jest porywana z najniższej części tej uszczelki przez strumień powietrza zasysanego dodatkowo przez otwory odpływowe w uszczelce mankietowej. Ta woda porywana strumieniem powietrza dostaje się znów na bieliznę z otworu załadowczego.

Efekt ten występuje także bez wody resztkowej pozostającej w dolnej części uszczelki mankietowej, gdyż woda zwilżająca ponownie bieliznę pochodzi ze zbiornika roztworu piorącego i jest porywana stamtąd strumieniem powietrza.

Niniejszy wynalazek pozwala zapobiegać wyżej opisanym niekorzystnym zjawiskom. Mianowicie, po pierwsze, środki według wynalazku umożliwiają zmniejszenie wilgotności resztkowej, a po drugie można uzyskać powtarzalny efekt w porównywalnych procesach wirowania wyrażający się wielkością tej wilgotności resztkowej. Wprawdzie uszczelka mankietowa podczas wirowania ulega silnemu wibrowaniu i mogą być jeszcze wytrącane krople wody, ale z uwagi na prawie zupełny brak przepływu powietrza nie dostają się one do wnętrza bębna, a więc nie należy obawiać się ponownego zwilżenia bielizny.

Według wynalazku przewidziano opór przepływu na drodze potencjalnego strumienia powietrza ze zbiornika przez wnętrze bębna z powrotem do zbiornika. Taki opór uniemożliwia powstanie opisanego strumienia powietrza albo przynajmniej ogranicza go w takim stopniu, że utrzymujący się jeszcze przepływ nie ma już dostatecznej energii do porywania odwirowanej wody ze zbiornika roztworu piorącego.

Taki opór przepływu może być ukształtowany w postaci przegrody, która jest umieszczona w pierścieniowej szczelinie między otworem załadowczym bębna i czołowym otworem zbiornika.

Według wynalazku płaszcz bębna w pierścieniowym sektorze sąsiadującym ze ścianką tylną bębna ma zmniejszony współczynnik powierzchni otworów przynajmniej w porównaniu z pierścieniowym sektorem w pobliżu otworu załadowczego.

Zaobserwowano mianowicie, że bielizna w początkowej fazie wirowania osiada na płaszczu bębna w jego przedniej części i pozostawia wolny sektor pierścieniowy przy ściance tylnej. Gdy w tym tylnym sektorze istnieją również otwory przepływowe nieprzysłonięte bielizną, to powietrze zasysane przez otwór załadowczy podczas szybkiego wirowania może być wypierane przez te odsłonięte otwory do otaczającego zbiornika roztworu piorącego i występuje tam przepływ pierścieniowy. Gdy natomiast w tym sektorze pierś cieniowym nie ma otworów przepływowych albo są one mniejsze lub występują w mniejszej ilości, to wówczas opór przepływu jest zbyt duży dla tego potencjalnego strumienia powietrza i w zasadzie przepływ nie występuje.

Takie ukształtowanie wynalazku jest szczególnie korzystne dlatego, że dzięki zmniejszonej powierzchni otworów w tylnej części płaszcza bębna uzyskuje on większą stabilność mechaniczną. Poza tym środek ten eliminuje potrzebę zastosowania dodatkowego środka zwiększającego opór przepływu.

Wspomniany sektor pierścieniowy ma szczególnie korzystne rozmiary wówczas, gdy jego szerokość jest równa w przybliżeniu dziesiątej części szerokości perforowanej na całej powierzchni części płaszcza bębnowego. Przy tym zupełnie wystarcza, gdy powierzchnia wszystkich otworów w tym sektorze pierścieniowym stanowi około 50% powierzchni otworów w przedniej części bębna.

Niektóre bębny pralek są perforowane także na ich ściance tylnej, żeby zapewnić bieliźnie bardziej intensywną wymianę kąpieli piorącej. W zastosowaniu wynalazku w takiej pralce ścianka tylna bębna ma tarczowy sektor pierścieniowy, który sąsiaduje z płaszczem bębna i ma mniejszy współczynnik powierzchni otworów niż sektor tarczowy usytuowany naprzeciwko otworu załadowczego,

PL 201 064 B1 którego odpowiada przynajmniej w przybliżeniu powierzchni otworu załadowczego. Ta część perforowanej ścianki tylnej ma wtedy takie same warunki ciśnieniowe jak współosiowy otwór załadowczy.

Współczynnik powierzchni otworów można zmniejszyć przez to, że w pierwszym obwodowym rzędzie otworów leżących poza całkowicie perforowaną częścią powierzchni pomijany jest, co szósty otwór (przy ogólnej ilości 30 otworów w rzędzie). Następnie w każdym bardziej oddalonym rzędzie otworów można opuścić po jednym następnym otworze albo naprzemiennie jeden lub dwa otwory albo narastająco jeden, dwa, trzy i tak dalej otwory spośród podstawowej ilości sześciu, siedmiu, ośmiu, dziewięciu lub dziesięciu otworów przypadających na przedział (zależnie od podzielności ogólnej ilości otworów w rzędzie).

Wynalazek w przykładach wykonania został przedstawiony na rysunku, na którym:

fig. 1 przedstawia w perspektywie bęben pralki ze zdjętym dnem czołowym, żeby uzyskać lepszy wgląd do wnętrza, fig. 2 - fragment rozwinięcia płaszcza bębnowego ukształtowanego ze zmniejszonym współczynnikiem powierzchni otworów w pierścieniowym sektorze położonym w pobliżu ścianki tylnej bębna, fig. 3 - ukazane w powiększeniu trójkątne pole otworów przepływowych w pierścieniowym sektorze płaszcza bębnowego według fig. 2, fig. 4 - rozwinięcie według fig. 2 ze zmniejszonym w porównaniu z fig. 2 współczynnikiem powierzchni otworów, fig. 5 - ukazane w powiększeniu trójkątne pole otworów przepływowych w pierścieniowym sektorze płaszcza bębnowego według fig. 4, fig. 6 - rozwinięcie według fig. 2 ze zmniejszonym w porównaniu z fig. 4 współczynnikiem powierzchni otworów, fig. 7 - ukazane w powiększeniu trójkątne pole otworów przepływowych w pierścieniowym sektorze płaszcza bębnowego według fig. 6, fig. 8 - rozwinięcie według fig. 5 ze zmniejszonym w porównaniu z fig. 6 współczynnikiem powierzchni otworów i fig. 9 - ukazane w powiększeniu trójkątne pole otworów przepływowych w pierścieniowym sektorze płaszcza bębnowego według fig. 8.

Bęben 1 na fig. 1 jest ułożyskowany obrotowo na usytuowanej poziomo osi 2 i składa się z płaszcza 3, ścianki tylnej 4 i niepokazanego na rysunku dna czołowego, które zostało zdjęte celem uzyskania lepszego wglądu do wnętrza bębna.

Płaszcz 3 i ścianka tylna 4 są zaopatrzone w otwory przepływowe 5 lub też 6 o dowolnym kształcie, które służą do ciągłej wymiany kąpieli piorącej w fazie prania. Łukowymi liniami kreskowymi oznaczono kierunek rozprzestrzeniania się powierzchni perforowanych. W fazie wirowania większa część kąpieli płuczącej utrzymującej się w bieliźnie po płukaniu zostaje odwirowana przez otwory przepływowe 5 płaszcza 3. Tylna ścianka 4 jest wyposażona w znany sposób w stabilizujące bęben gwiaździste wytłoczenie powierzchniowe 7.

Na fig. 1 można zauważyć, że w pierścieniowym sektorze 10 sąsiadującym ze ścianką tylną 4 bębna 1 i ograniczonym dwiema liniami 8 i 9 współczynnik powierzchni otworów jest znacznie mniejszy niż na pozostałej powierzchni perforowanej. Podobnie w sąsiadującym z płaszczem bębnowym 3 tarczowym sektorze pierścieniowym 11 tylnej ścianki 4 współczynnik powierzchni otworów jest mniejszy niż na pozostałej perforowanej powierzchni tylnej ścianki 4. Tylko powierzchnia tarczowego sektora tylnej ścianki 4, która odpowiada w przybliżeniu powierzchni naprzeciwległego otworu załadowczego, jest całkowicie perforowana pomijając wytłoczenie usztywniające.

Na fig. 2 do 9 ukazano różne szablony rozmieszczenia otworów w pierścieniowych sektorach 10, które różnią się współczynnikiem powierzchni otworów. Perforowane na całej powierzchni sektory 12 są ograniczone skrajnymi rzędami otworów 13 i 14, między którymi rozpościerają się aż do najniższego ciągłego rzędu 14 otwory rozmieszczone tak samo jak w górnym rzędzie 13.

Tak więc w pierścieniowym sektorze 10 na fig. 2 i 3 współczynnik powierzchni otworów jest zmniejszony o 50% w stosunku do współczynnika powierzchni otworów w sektorze 12. Uzyskuje się to dzięki temu, że jednakowe trójkątne pola otworów i powierzchnie pozbawione otworów przeplatają się wzdłuż tworzącej bębna. Chociaż w fazie wirowania żadne części bielizny nie przysłaniają pierścieniowego sektora 10, to jednak opór przepływu wywołany zmniejszonym udziałem powierzchni otworów jest tak duży, że przynajmniej utrudnia on powstanie wyżej opisanego przepływu zamkniętego.

Na fig. 3 ukazano w powiększeniu zaznaczone na fig. 2 trójkątne pole z dwudziestoma miejscami na otwory, z których dziesięć miejsc jest wykorzystanych na oznaczone szarym kolorem otwory

PL 201 064 B1 przepływowe 15. Miejsca niewykorzystane zaznaczono mniejszymi białymi kółkami 16. Tak więc współczynnik powierzchni otworów wynosi tu 50%.

Współczynnik powierzchni otworów poniżej 50% uzyskuje się wówczas, gdy pierścieniowy sektor 10 jest ukształtowany według fig. 4 do 9.

Na fig. 4 i 5 z dwudziestu możliwych miejsc w trójkątnym polu wykorzystuje się na otwory 15 tylko dziewięć miejsc. Tak więc otwory zajmują tu tylko 45% całej potencjalnej powierzchni otworów i odpowiednio większy jest opór przepływu.

W przykładzie wykonania ukazanym na fig. 6 i 7 współczynnik powierzchni otworów wynosi tylko 40%, ponieważ w trójkątnym polu tylko osiem z dwudziestu miejsc jest wykorzystanych przez otwory 15.

W przykładzie wykonania z fig. 8 i 9 tylko siedem z dwudziestu miejsc wykorzystuje się na oznaczone szarym kolorem otwory 15, co daje 35%-owy współczynnik powierzchni otworów.

Poprzez odpowiednie odmiany pól trójkątnych w pierścieniowym sektorze 10 można uzyskać także inne, bardziej lub mniej dokładne współczynniki powierzchni otworów, co pozwala różnicować opory przepływu.

Zamiast zmniejszenia współczynnika powierzchni otworów przez zmniejszenie ilości otworów na jednostkę powierzchni, albo jako uzupełnienie tego sposobu, można zastosować rozwiązanie polegające na tym, że otwory przepływowe w tylnej części bębna mają też mniejszą średnicę niż w przedniej części przysłoniętej bielizną. Pozwala to również zwiększać opór przepływu.

W ramach wynalazku można byłoby też uzyskać oczekiwany efekt przewidując ciągłe lub skokowe zmniejszanie współczynników powierzchni otworów od przodu ku tyłowi bębna, przy czym sektor pierścieniowy nie miałby wtedy wyraźnie określonych granic.

Wreszcie sektor pierścieniowy może być zupełnie pozbawiony otworów, żeby opór przepływu zmierzał do <».

Stosownie do przedstawionych tu przykładów wykonania można także regulować opór przepływu tarczowego sektora pierścieniowego 11 tylnej ścianki 4 bębna 1, o ile ta tylna ścianka jest w ogóle perforowana.

Claims (6)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Pralka automatyczna z bębnem napełnianym od przodu bielizną, który ma perforowany płaszcz i jest otoczony zbiornikiem, w którym bęben na swojej ściance tylnej jest ułożyskowany jednostronnie przynajmniej w przybliżeniu poziomo, pracująca z cyklem wirowania osuszającego bieliznę znajdującą się w bębnie, znamienna tym, że na drodze potencjalnego strumienia powietrza ze zbiornika przez wnętrze bębna (1) z powrotem do zbiornika jest usytuowany opór przepływu.
2. 2. Pralka automatyczna według zastrz. 1, znamienna tym, że opór przepływu ma postać przegrody, która jest umieszczona w pierścieniowej szczelinie między otworem załadowczym bębna (1) i czołowym otworem zbiornika.
3. 3. Pralka automatyczna według jednego z zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że płaszcz (3) w pierścieniowym sektorze (10) sąsiadującym ze ścianką tylną (4) bębna (1) ma zmniejszony współczynnik powierzchni otworów przynajmniej w porównaniu z pierścieniowym sektorem (12) położonym bliżej otworu załadowczego.
4. 4. Pralka automatyczna według zastrz. 3, znamienna tym, że szerokość pierścieniowego sektora (10) jest równa w przybliżeniu dziesiątej części szerokości perforowanej na całej powierzchni części (12) płaszcza (3).
5. 5. Pralka automatyczna według zastrz. 1, znamienna tym, że w bębnie (1) ścianka tylna (4) ma tarczowy sektor pierścieniowy (11), który sąsiaduje z płaszczem (3) i ma mniejszy współczynnik powierzchni otworów niż sektor tarczowy usytuowany bezpośrednio naprzeciwko otworu załadowczego.
6. 6. Pralka automatyczna według zastrz. 5, znamienna tym, że powierzchnia sektora tarczowego ścianki tylnej (4) odpowiada przynajmniej w przybliżeniu powierzchni otworu załadowczego.