PL202067B1 - Sposoby transformacji roślin oraz zastosowanie Agrobacterium w sposobie transformacji - Google Patents

Sposoby transformacji roślin oraz zastosowanie Agrobacterium w sposobie transformacji

Info

Publication number
PL202067B1
PL202067B1 PL351895A PL35189500A PL202067B1 PL 202067 B1 PL202067 B1 PL 202067B1 PL 351895 A PL351895 A PL 351895A PL 35189500 A PL35189500 A PL 35189500A PL 202067 B1 PL202067 B1 PL 202067B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
plant
agrobacterium
target
transformation method
target tissue
Prior art date
Application number
PL351895A
Other languages
English (en)
Other versions
PL351895A1 (en
Inventor
Thierry Risacher
Melanie Craze
Original Assignee
Biogemma S A S
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Biogemma S A S filed Critical Biogemma S A S
Publication of PL351895A1 publication Critical patent/PL351895A1/xx
Publication of PL202067B1 publication Critical patent/PL202067B1/pl

Links

Classifications

    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C12BIOCHEMISTRY; BEER; SPIRITS; WINE; VINEGAR; MICROBIOLOGY; ENZYMOLOGY; MUTATION OR GENETIC ENGINEERING
    • C12NMICROORGANISMS OR ENZYMES; COMPOSITIONS THEREOF; PROPAGATING, PRESERVING, OR MAINTAINING MICROORGANISMS; MUTATION OR GENETIC ENGINEERING; CULTURE MEDIA
    • C12N15/00Mutation or genetic engineering; DNA or RNA concerning genetic engineering, vectors, e.g. plasmids, or their isolation, preparation or purification; Use of hosts therefor
    • C12N15/09Recombinant DNA-technology
    • C12N15/63Introduction of foreign genetic material using vectors; Vectors; Use of hosts therefor; Regulation of expression
    • C12N15/79Vectors or expression systems specially adapted for eukaryotic hosts
    • C12N15/82Vectors or expression systems specially adapted for eukaryotic hosts for plant cells, e.g. plant artificial chromosomes (PACs)
    • C12N15/8201Methods for introducing genetic material into plant cells, e.g. DNA, RNA, stable or transient incorporation, tissue culture methods adapted for transformation
    • C12N15/8202Methods for introducing genetic material into plant cells, e.g. DNA, RNA, stable or transient incorporation, tissue culture methods adapted for transformation by biological means, e.g. cell mediated or natural vector
    • C12N15/8205Agrobacterium mediated transformation

Landscapes

  • Health & Medical Sciences (AREA)
  • Life Sciences & Earth Sciences (AREA)
  • Genetics & Genomics (AREA)
  • Engineering & Computer Science (AREA)
  • Biomedical Technology (AREA)
  • Biotechnology (AREA)
  • General Engineering & Computer Science (AREA)
  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Organic Chemistry (AREA)
  • Zoology (AREA)
  • Molecular Biology (AREA)
  • Wood Science & Technology (AREA)
  • Bioinformatics & Cheminformatics (AREA)
  • Microbiology (AREA)
  • Plant Pathology (AREA)
  • Biophysics (AREA)
  • Cell Biology (AREA)
  • Biochemistry (AREA)
  • General Health & Medical Sciences (AREA)
  • Physics & Mathematics (AREA)
  • Breeding Of Plants And Reproduction By Means Of Culturing (AREA)
  • Micro-Organisms Or Cultivation Processes Thereof (AREA)

Abstract

Wynalazek dotyczy sposobu transformacji obejmuj acego inokulacj e i kokultywacj e docelowej tkanki z docelowej ro sliny z Agrobacterium w czasie gdy tkanka docelowa jest w swoim naturalnym srodowisku ro slinnym, a nast epnie wytworzenie ro sliny transgenicznej przez odró znicowanie i regene- racj e tkanki docelowej, w którym inokulacj e prowadzi si e przez bezpo srednie i aktywne podanie Agro- bacterium do tkanki. PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku są sposoby transformacji roślin oraz zastosowanie Agrobacterium w sposobie transformacji.
Wynalazek dotyczy dziedziny transformacji roślin, w szczególności transformacji zbóż, szczególnie przy użyciu Agrobacterium tumefaciens lub dowolnego innego gatunku Agrobacterium (dalej określane jako „Agrobacterium”). Do niedawna możliwe było tylko stosowanie bezpośrednich metod transformacji do produkcji transgenicznych roślin zbóż. Bombardowanie z zastosowaniem strzelby cząsteczkowej jest najczęściej w tym celu stosowanym sposobem. Ostatnio w literaturze pokazały się doniesienia wykazujące, że niektóre ze zbóż mogą być modyfikowane genetycznie z zastosowaniem Agrobacterium (Hiei i wsp., Plant Mol. Biol. (1997) 35:205-218); Ishida i wsp., Nature Biotechnol. (1996) 14:745-750; Cheng i wsp., Plant Physiol. (1997) 115:971-980; Tingay i wsp., The Plant Journal 11:1369-1376 (1997)).
Wydajności transformacji podawane w literaturze wykazują szeroką zmienność dla różnych zbóż. Typowo podawano niskie wartości dla kukurydzy (Ishida 1996) dla systemu, który silnie zależy od genotypu. Dla ryżu także opisano niskie wydajności, a szczególnie niskie poziomy opisano dla pszenicy. W tych wszystkich systemach stosuje się Agrobacterium podawane in vitro, do wyizolowanej tkanki, która jest w trakcie odróżnicowywania lub jest już odróżnicowana.
Jak przedstawiono powyżej, opisane są systemy transformacji zbóż z udziałem Agrobacterium dla ryżu (Hiei, 1997), kukurydzy (Ishida, 1996), pszenicy (Cheng, 1997) i jęczmienia (Tingay, 1997). Wspólną cechą tych metod jest to, że eksplanty, korzystnie niedojrzałe zarodki lub pochodzące od nich embriogenne kalusy są izolowane z tkanki dawcy i zaszczepiane Agrobacterium in vitro.
Hess i współpracownicy (Plant Science 72: 233-244, (1990) podjęli próby transformacji pszenicy przez pipetowanie Agrobacterium na kłoski pszenicy. Celem autorów opisanym w tym doniesieniu było uzyskanie przenoszenia genów przez transformację pyłku i następnie odzyskanie transformowanych nasion po normalnym zapłodnieniu. Nie próbowano ani nie sugerowano usunięcia tkanki z zaszczepionego kłoska dla dalszej selekcji i regeneracji w hodowli.
Inni naukowcy opisali transformację kukurydzy i ryżu z udziałem Agrobacterium przez inokulację wierzchołków pędów (Gould J. (1991) Plant Physiol. 95:426-434; Park SH (1996) Plant Molecular Biology 32: 1135-1158). Tu również celem była transformacja linii płciowej i uzyskanie transformowanych nasion. Ten szlak regeneracji jest odrębny od stosowanego w sposobie według wynalazku. Faktycznie, określonym celem tych sposobów jest unikanie regeneracji roślin przechodzącego przez odróżnicowanie tkanki i przybyszową regenerację.
W publikacjach patentów US 5,177,010 i 5,187,073 (Goldman i wsp.) ujawnione są sposób transformacji kukurydzy i Graminaeae, odpowiednio, obejmujący zranienie nowo powstałych siewek i inokulację Agrobacterium. Ponownie, celem tego sposobu jest transformacja komórek linii płciowej w siewce, co nastę pnie prowadzi do powstania narzą dów rozrodczych w dojrzał ej roś linie i pozwala na odzyskanie transformowanego pyłku z rośliny.
Innym procesem, który był badany przez osoby próbujące rozwinąć transformację roślin jest agroinfekcja. Patent US 5,469,597 (Grimsley i wsp.) ujawnia sposób wprowadzania wirusowego DNA do roślin z użyciem Agrobacterium. Po inokulacji siewek kukurydzy z Agrobacterium, które do własnego DNA ma wstawione DNA z wirusa plamistości kukurydzy, twórcy zaobserwowali pojawianie się objawów choroby, wskazujące na proliferację wirusa w komórkach roślin. Agrobacterium działa więc jako nośnik do wprowadzania wirusowego DNA do rośliny, po czym wirus jest zdolny do powodowania zakażenia ogólnoustrojowego. Jednak nie ma dowodów, że agroinfekcja powoduje transformację roślin, tzn. przeniesienie wirusowego DNA do genomu rośliny. O ile w opisie patentu rozważa się transformację, to jest ona adresowana do tkanek merystematycznych aby uzyskać transformację komórek płciowych.
Wynalazek dotyczy sposobu transformacji obejmującego inokulację i kokultywację docelowej tkanki z docelowej rośliny z Agrobacterium, w czasie gdy tkanka docelowa jest w swoim naturalnym środowisku roślinnym, a następnie wytworzenie rośliny transgenicznej przez odróżnicowanie i regenerację tkanki docelowej, w którym inokulację prowadzi się przez bezpośrednie i aktywne podanie Agrobacterium do tkanki, korzystnie roślina transgeniczna jest rośliną płodną.
Wynalazek dotyczy również sposobu transformacji obejmującego inokulację i kokultywację docelowej tkanki z docelowej rośliny z Agrobacterium, w czasie gdy tkanka docelowa jest w swoim naturalnym
PL 202 067 B1 środowisku roślinnym, a następnie wytworze nie odróżnicowanej tkanki z tkanki docelowej, w którym inokulację prowadzi się przez bezpośrednie i aktywne podanie Agrobacterium do tkanki.
Korzystnie zranienie komórek docelowych w docelowej tkance jest utrzymywane na minimalnym poziomie lub całkowicie wykluczone.
Korzystnie przynajmniej część odróżnicowania tkanki docelowej przeprowadza się in vitro.
Korzystnie roślina docelowa jest dwuliścienna lub jednoliścienna, korzystniej roślina docelowa należy do rodziny Gramineae, jeszcze korzystniej roślina docelowa jest wybrana z grupy składającej się z pszenicy, jęczmienia, kukurydzy, ryżu, owsa, żyta, sorgo i prosa.
Korzystnie roślina docelowa jest wybrana z grupy składającej się z rzepaku, papryki, soi, słonecznika, buraka cukrowego, dyniowatych, szparaga, cebuli, palmy olejowej, jam i banana.
Równie korzystnie docelowa tkanka jest zarodkiem, kwiatostanem, zalążnią, szypułką liścia lub pylnikiem.
W równie korzystnym sposobie transformacji docelowa tkanka jest niedojrzałym zarodkiem, niedojrzałym kwiatostanem, niedojrzałą zalążnią lub niedojrzałym pylnikiem.
Korzystnym docelowym obszarem dla inokulacji jest styk między dwoma warstwami komórek, które są w ścisłym kontakcie.
W innym korzystnym sposobie transformacji około czasu inokulacji Agrobacterium nie jest dodawany czynnik indukujący Agrobacterium vir.
W kolejnym korzystnym sposobie transformacji około czasu kokultywacji Agrobacterium nie jest dodawany indukujący czynnik Agrobacterium vir.
Korzystnie inokulację Agrobacterium prowadzi się przez iniekcję zawiesiny Agrobacterium do tkanki docelowej za pomocą strzykawki.
Równie korzystnie inokulację Agrobacterium prowadzi się z minimalnymi uszkodzeniami tkanki docelowej.
Ponadto korzystnie transfomowaną docelową tkanką roślinną jest kalus, korzeń, pęd lub cała roślina (korzystnie płodna), nasiono lub inny materiał zdolny do reprodukcji.
W tym nowym sposobie docelowa tkanka jest inokulowana i kokultywowana z Agrobacterium w czasie gdy tkanka docelowa jest w swoim naturalnym ś rodowisku roś linnym. W ten sposób tkanka docelowa nadal się rozwija według normalnych szlaków fizjologicznych i czasowych. Następnie tkanka docelowa jest usuwana ze swojego normalnego środowiska i skierowana na szlak odróżnicowania i regeneracji aby wytworzyć roślinę transgeniczną. Korzystnie roślina transgeniczna jest płodną rośliną transgeniczną.
W niniejszym wynalazku okreś lenie „w swoim naturalnym ś rodowisku roś linnym” obejmuje wszystkie warunki, w których tkanka docelowa jest zdolna do rozwoju według zasadniczo normalnych szlaków fizjologicznych i czasowych. Takie warunki obejmują to, że tkanki docelowe są in vivo, tkanka docelowa jest nadal w, na lub przymocowana do rośliny (na przykład tkanka docelowa jest zarodkiem w nasionie lub cię tej rozł odze) lub tkanka docelowa, która nadal jest w tym samym ś rodowisku komórkowym w jakim byłaby, gdyby nadal znajdowała się na roślinie (na przykład na tkance docelowej będącej zarodkiem w obrębie wyizolowanego nasiona, lub części wyizolowanego nasiona). Inne przykłady obejmują niedojrzałe kwiatostany nadal w obrębie wiązki liścia lub przynajmniej nadal przyłączone do rośliny i niedojrzałego pylnika, podczas gdy jest on nadal umieszczony w nierozwiniętym pączku kwiatowym.
Odróżnicowanie oznacza skupienia komórek takie jak kalus, które wykazują niezorganizowany wzrost.
Oprócz tego, że tkanka docelowa jest w środowisku takim jak na roślinie, Agrobacterium jest w środowisku, które bardziej przypomina naturalne środowisko bakterii. Tak więc jest prawdopodobne, że Agrobacterium będzie działać bardziej skutecznie w procesie transformacji tkanki docelowej, niż gdy jest skierowane na wyizolowaną tkankę na szalce Petriego.
Jedną z konsekwencji tych dwóch czynników jest możliwość uzyskania wyższej wydajności transformacji pożądanego transgenu do tkanek docelowych czego wynikiem będzie wyższa wydajność wytwarzania roślin transgenicznych.
Jednym z pierwszych etapów w większości protokołów transformacji jest zranienie tkanki docelowej. W przypadku Agrobacterium może być to wskazane z dwóch powodów - aby wyeksponować komórki uważane za odpowiadające na transformację i które są zdolne do regeneracji (szczególnie u gatunków Gramineae) i aby zaindukować Agrobacterium do przenoszenia T-DNA. Jedna z opublikowanych metod opisanych dla pszenicy, która nie obejmuje zranienia, jednak nadal wymaga stosowania
PL 202 067 B1 czynnika zwilżającego (Silwet lub kwas pluronowy) lub infiltracji pod próżnią (WO 97/48814). Z wszystkimi tymi sposobami nieodłącznie zwią zane jest okreś lone uszkodzenie tkanki, z którym łączone jest obniżenie zdolności do regeneracji.
W korzystnym wykonaniu niniejszego wynalazku ranienie komórek docelowych w tkance docelowej jest utrzymywane na minimalnym poziomie lub całkowicie wykluczone, może być stosowany zwilżacz, choć nie jest to niezbędne. Może zajść znaczne uszkodzenie tkanki w czasie procedury dostarczania, ale nawet wtedy większość komórek docelowych, do których są następnie adresowane Agrobacterium pozostaje nieuszkodzonych i ich zdolność do regeneracji nie ulega upośledzeniu.
Zgodnie z niniejszym wynalazkiem zaszczepienie Agrobacterium korzystnie przeprowadza się przez naniesienie zawiesiny Agrobacterium na tkankę docelową odpowiednim urządzeniem do dostarczania np. strzykawką Hamiltona.
Rozwiązania według wynalazku pozwoliły na opracowanie systemu do transformacji roślin, korzystnie zbóż, z udziałem Agrobacterium, który obejmuje zakażenie tkanki docelowej. Wykazano, że system ten jest wysoce skuteczny i daje powtarzalne wyniki.
Tkanka docelowa może być dowolną tkanką, która może być następnie umieszczona w fazie hodowli tkankowej, i z której może zregenerować roślina. Szczególnie odpowiednia tkanka do celowa obejmuje zarodek, kwiatostan, zalążnię, podstawę liścia, lub pylnik. Zarodek, kwiatostan, zalążnia lub pylnik są korzystnie niedojrzałe.
Gdy tkanka docelowa jest zarodkiem, docelowym obszarem do inokulacji jest obszar styku między dwoma warstwami komórek, które są w ścisłym kontakcie, np. powierzchnia rozwijającej się tarczki i przylegająca parenchyma skrobiowa endospermu. Agrobacterium musi być dostarczany do tego styku z minimalnym uszkodzeniem tkanki docelowej w stopniu takim, że zdolność do regeneracji nie jest niekorzystnie zmieniana. Informacje dostępne w znanym stanie techniki nie pozwalały przewidzieć, że uda się uzyskać tak skuteczną i powtarzalną technikę.
W sposobie transformacji wedł ug wynalazku tkanka docelowa jest inokulowana i kokultywowana z Agrobacterium. Po tym regenerowana jest roślina transgeniczną przez odróżnicowanie i regenerację tkanki docelowej. Tak więc po inokulacji i kokultywacji prowadzi się odróżnicowanie tkanki docelowej. Z tej odróżnicowanej tkanki uzyskuje się roślinę za pomocą standardowych procedur znanych w dziedzinie. Po inokulacji i kokultywacji, tkanka docelowa jest korzystnie przenoszona do bardziej odpowiedniego środowiska dla wymaganego odróżnicowania i następnej regeneracji rośliny. Tak więc przynajmniej część odróżnicowania tkanki docelowej (po inokulacji i kultywacji) jest przeprowadzana in vitro. Regeneracja rośliny można również korzystnie przeprowadzać in vitro.
Jedną zadziwiającą cechą sposobu według wynalazku (przynajmniej dla niedojrzałych zarodków pszenicy) jest częste wytwarzanie wielokrotnych zdarzeń transformacji z jednego wyizolowanego eksplantu. W dziedzinie (Cheng i wsp. 1997) wszystkie rośliny pochodzące z tego samego eksplantu są na ogół uważane za klony danego zdarzenia. W tym sposobie nie można zrobić tego założenia, jako że z jednego eksplantu często powstaje kilka roślin, każda z odrębnym wzorem integracji, potwierdzanym przy analizie typu Southerna. Jednym z możliwych wyjaśnień, co nie powinno być przyjmowane jako ograniczające dla wynalazku, mógłby być brak zranienia w najbardziej zdolnych do regeneracji komórkach przed zastosowaniem Agrobacterium. Częstotliwość transferu T-DNA jest większa w komórkach, które nadal mają zdolność do dalszego rozwoju.
Cechą transformacji zbóż często opisywaną jako kluczowa jest indukcja Agrobacterium przez włączenie w podłożach do inokulacji i/lub kokultywacji czynnika indukującego Agrobacterium vir (Hiet i wsp., 1997, Cheng i wsp., 1997). Takie czynniki indukujące obejmują acetosyryngon, wanilinę, kwas ferulowy, katechol i kwas syryngowy. Rozwiązania według wynalazku umożliwiają skuteczną transformację Agrobacterium w zbożach, przy czym nie jest konieczny żaden czynnik indukujący. W szczególności uzyskano udaną transformację pszenicy przez Agrobacterium bez czynnika indukującego wykazując, że żaden czynnik indukujący nie był konieczny do skutecznego do starczania T-DNA. Gdy tkanką docelową jest niedojrzały zarodek i jego naturalne środowisko roślinne jest dostarczane przez niedojrzałe nasiono uważa się że Agrobacterium, wydaje się być dostatecznie zaindukowane naturalnie, przez komórki niedojrzałego zarodka. Jednym możliwym wyjaśnieniem tego, które nie powinno być interpretowane jako ograniczające jest, że komórki, które tworzą naturalne środowisko roślinne przylegające do lub będące dokoła tkanki docelowej są odpowiedzialne za indukcję Agrobacterium. Usunięcie zarodków z naturalnego środowiska wydaje się pozbawiać tkankę docelową dostępnych związków które mogą pomagać w indukcji Agrobacterium.
PL 202 067 B1
Niniejszy wynalazek pozwala na wprowadzenie pożądanego transgenu lub heterologicznego kwasu nukleinowego do tkanki roślinnej i umożliwia uzyskanie płodnej rośliny transgenicznej. Jest to szczególnie przydatne w wytwarzaniu transgenicznych roślin jednoliściennych, ponieważ ze znanymi sposobami transformacji wiążą się trudności i niskie wydajności transformacji. Odpowiednie rośliny jednoliścienne obejmują szparagi, cebulę, palmę olejową, jam, banan, w szczególności dowolny z gatunków rodziny Gramineae, szczególnie zbóż (tych traw, których owoce są stosowane jako pokarm dla ludzi) takich jak pszenica, jęczmień, kukurydza, ryż, owies, żyto, sorgo i proso.
Sposób według wynalazku można też stosować do roślin dwuliściennych, w szczególności gdy istnieje system hodowli tkankowej, lub może być opracowany, obejmujący fazę kalusa. Odpowiednie rośliny dwuliścienne obejmują rzepak, groch, paprykę, soję, słonecznik, burak cukrowy i dyniowate i drzewa takie jak drzewo kauczokodajne, sosny i eukaliptus.
Zgodnie z niniejszym wynalazkiem heterologiczny kwas nukleinowy jest takim, który nie jest normalnie spotykany w T-DNA Agrobacterium lub rośliny, która ma być transformowana. Stosowane określenie heterologiczny kwas nukleinowy obejmuje wszystkie syntetycznie uzyskane i biologicznie pochodzące geny, które mogą być wprowadzane do roślin za pomocą inżynierii genetycznej, w tym, ale nie ograniczając się do, geny nie pochodzące od roślin, geny zmodyfikowane, geny syntetyczne, części genów i geny z dowolnego gatunku roślin. Heterologiczny kwas nukleinowy korzystnie zawiera kodujący region białka lub polipeptydu lub określoną cząsteczkę antysensowną, z flankującymi sekwencjami regulatorowymi, które promują jego ekspresję w uzyskanej roślinie jednoliściennej.
Sposoby konstrukcji heterologicznych kwasów nukleinowych dla udanej transformacji roślin są dobrze znane specjalistom w dziedzinie i te same sposoby konstrukcji mogą być stosowane do wytwarzania użytecznych heterologicznych kwasów nukleinowych. Weising i wsp. (1988) (Annual Rev. Genet. 22:241), którego publikacja jest tu włączona jako odniesienie, opisują odpowiednie składniki, które obejmują promotory, sekwencje poliadenylacji, geny markerów do selekcji, geny reporterowe, enhancery, introny, i tym podobne i dostarczają odpowiednich referencji dla ich kompozycji. Odpowiednie sposoby konstrukcji opisane są w Sambrook i wsp. (1989) (Molecular Cloning: A Laboratory Manual, Cold Spring Habror, NY).
Ogólnie plazmid zawierający heterologiczny gen kwasu nukleinowego będzie stosunkowo mały, tzn. mniej niż 30 kb, aby zminimalizować wrażliwość na fizyczną, chemiczną lub enzymatyczną degradację, co do której wiadomo, że wzrasta ze zwiększeniem rozmiaru genu.
Odpowiednie heterologiczne kwasy nukleinowe lub transgeny do zastosowania obejmują wszystkie kwasy nukleinowe, które dostarczą lub zwiększą korzystną cechę powstałej transgenicznej rośliny. Na przykład kwas nukleinowy może kodować białko lub transkrypty antysensownego RNA aby promować zwiększone wartości pożywienia, wyższe wydajności, oporność na szkodniki, oporność na choroby i tym podobne. Reprezentatywne kwasy nukleinowe obejmują na przykład gen bakteryjny dapA dla zwiększenia poziomu lizyny; gen endotoksyny Bt lub inhibitor proteazy dla oporności na owady, geny peptydów litycznych dla oporności na choroby, EPSPS bakterii lub roślin dla oporności na herbicyd glifosat (US 4,940,835. US 5,188,642, US 4,971,908, US 5,145,783, US 5,312,910, US 5,633,435, US 5,627,061, US 5,310,667, WO 97/04103), HPPD bakterii lub roślin (WO 96/38567, WO 98/02562) dla oporności na herbicydy inhibitory HPPD (tzn. diketony, izoksazole itd.), geny bar lub pat dla oporności na glufozynian, chitynazę lub endo 1,3-B-glukozydaza glukanu dla właściwości grzybobójczych. Kwas nukleinowy może również być wprowadzany, aby działał jako narzędzie genetyczne w celu generacji mutantów i/lub aby pomóc w identyfikacji, znakowaniu genetycznym lub izolacji odcinków genów roślin.
Przykłady genów pożytecznych dla modyfikacji jakości obejmują geny dla enzymów biosyntezy lub degradacji skrobi np. syntazy skrobi, enzymy rozgałęziające skrobi (np. SBEI, SBEII, SSSI i DBEI z pszenicy ujawnione w W099/14314) i geny biał ek zapasowych ziarna np. biał ka podjednostki gluteniny (przykłady zobacz W097/25419), gliadyny, hordeiny. Sztuczne geny męskiej sterylności np. barnaza (EP-A-0344029) i PR-glukanaza (W092/11379) pod kontrolą odpowiedniego promotora są również użyteczne w wytwarzaniu nasion mieszańcowych.
Geny mogą być też wprowadzane w celu produkcji farmaceutycznie czynnych związków w roślinie lub poprawy jakości odżywczej roślin (biofarmacja i pokarmy funkcjonalne).
Dodatkowe przykłady można znaleźć w Weising, powyżej.
Plazmid zawierający heterologiczny kwas nukleinowy, który ma być wprowadzony do rośliny będzie na ogół zawierał marker do selekcji lub gen reporterowy lub oba, aby ułatwić identyfikację i selekcję transformowanych komórek. Alternatywnie, marker selekcyjny może być niesiony na oddzielnym wektorze
PL 202 067 B1 i stosowany w procedurze kotransformacji. Zarówno markery selekcyjne i geny reporterowe mog ą być flankowane przez odpowiednie sekwencje regulacyjne, aby pozwolić na ekspresję w roślinach. Pożyteczne markery selekcyjne są dobrze znane w dziedzinie i obejmują na przykład geny oporności na antybiotyki i herbicydy. Specyficzne przykłady takich genów są ujawnione w Weising i wsp., powyżej. Korzystnym genem markera selekcyjnego jest gen su1 nadający oporność na sulfonamidy (EP-B-0369637). Inne markery selekcyjne znane w dziedzinie obejmują sekwencje kodujące fosfotransferazy higromycyny B (hpt), które mogą pochodzić z E. coli, gen fosfotransferazy aminoglikozydu transpozonu Tn5 (AphII), który koduje oporność na antybiotyki kanamycynę, neomycynę i G418 jak i te geny, które kodują oporność lub tolerancję na glifosat, bialofos, metotreksat, imidazolinony, sulfonylomoczniki, bromoksynil, dalapon i tym podobne. Geny markerów selekcyjnych, które na dają tolerancję na herbicydy mają także znaczenie handlowe w powstałych transformowanych roślinach.
Geny reporterowe, które kodują łatwo oznaczalne białka markerowe są dobrze znane w dziedzinie. Na ogół gen reporterowy jest genem, który nie jest obecny lub wyrażany przez organizm lub tkankę biorcy i który koduje białko, którego ekspresja jest wyrażana przez jakąś łatwo wykrywalną cechę np. zmianę fenotypu lub aktywność enzymatyczną. Przykłady takich genów są dostarczone w Weising i wsp., powyż ej. Korzystne geny obejmuj ą acetylotransferazę chloramfenikolu (cat) z Tn9 E. coli, gen betaglukuronidazy (gus) z locus uidA E. coli, zielone białko fluoryzujące (GFP) z Aequoria victoria, i gen lucyferazy (luc) ze świetlika Photinus pyralis.
Użyteczne sekwencje regulatorowe obejmują dowolne konstytutywne, indukowalne, specyficzne tkankowo lub narządowo, lub promotor specyficzny w stosunku do stadium rozwoju, który może być wyrażany w określonych komórkach rośliny. Takie odpowiednie promotory są ujawnione w Weising i wsp., powyżej. Poniżej podana jest reprezentatywna lista promotorów odpowiednich do stosowania: regulatorowe sekwencje z T-DNA A. tumefaciens, w tym syntaza mannopiny, syntaza nopaliny i syntaza oktopiny; promotor dehydrogenazy alkoholowej z kukurydzy; promotory indukowane przez światło takie jak gen małej podjednostki karboksylazy rybulozo bisfosforanu z różnych gatunków i promotor głównego białka wiążącego chlorofil a/b; promotory histonu (EP 507 698), promotory aktyny, promotor ubikwityny 1 z kukurydzy (Christensen i wsp. (1996) Transgenic Res. 5:213); promotory 35S i 19S z wirusa mozaiki kalafiora; regulowane w rozwoju promotory takie jak promotory waxy, zein lub bronze z kukurydzy jak i syntetyczne lub naturalne promotory, które są albo indukowane albo konstytutywne, obejmując promotory wykazujące ekspresję specyficzną w stosunku do na rządu lub ekspresję w specyficznych stadiach rozwojowych rośliny, takie jak promotor alfa-tubuliny ujawniony w US 5,635,618.
Inne elementy takie jak introny, enhancery, sekwencje poliadenylacji i tym podobne mogą być obecne w kwasie nukleinowym. Te elementy muszą być zgodne z resztą konstruktu genetycznego. Takie elementy mogą być konieczne, ale nie muszą, dla funkcjonowania genu, choć mogą umożliwiać lepszą ekspresję lub funkcjonowanie genu przez wpływ na transkrypcję, stabilność mRNA lub tym podobne. Takie elementy mogą być włączone w kwasie nukleinowym według potrzeb, aby uzyskać optymalne funkcjonowanie transformującego genu w roślinie. Na przykład można umieścić pierwszy intron Adh1S kukurydzy między promotorem i sekwencją kodującą danego heterologicznego kwasu nukleinowego. Wiadomo, że gdy intron jest włączony do konstruktu genu, ogólnie wzmaga ekspresję białka w komórkach kukurydzy (Callis i wsp. (1987) Genes Dev. 1:1183). Inne odpowiednie introny obejmują pierwszy intron genu shrunken-1 kukurydzy (Maas i wsp. (1991) Plant Mol. Biol. 16:199); pierwszy intron katalazy rycyny (cat-1) (Ohta i wsp. (1990) Plant Cell Physiol. 31:805); drugi intron genu katalazy ziemniaka ST-LSI (Vacanneyt i wsp. (1990) Mol. Gen. Genet. 220:245); intron DSV wirusa żółtej karłowatości tytoniu (Morris i wsp. (1992) Virology 187:633)actin-1(act-1-intron z ryżu (McElroy i wsp. (1990) Plant cell 2: 163), i intron 1 izomerazy triozofosforanu (TPI) (Snowden i wsp. (1996) Plant Mol. Biol. 31:689). Jednak często można uzyskać dostateczną ekspresję wystarczająca do odpowiedniego działania markera selekcyjnego bez intronu (Battraw i wsp. (1990) Plant Mol. Biol. 15:527).
Aby adresować białko kodowane przez heterologiczny gen do chloroplastów komórek roślinnych plazmid zawierający heterologiczny kwas nukleinowy może też zawierać sekwencje kodujące peptyd tranzytowy. Takie peptydy są dobrze znane osobom o przeciętnych umiejętnościach w dziedzinie i mogą obejmować pojedynczy peptyd tranzytowy jak i wielokrotne peptydy tranzytowe uzyskane za pomocą sekwencji kodujących przynajmniej dwa peptydy tranzytowe. Jeden z korzystnych peptydów tranzytowych to Zoptymalizowany Peptyd Tranzytowy ujawniony w US 5,636,618 obejmujący w kierunku transkrypcji pierwszą sekwencję DNA kodują c ą pierwszy peptyd tranzytowy chloroplastu,
PL 202 067 B1 drugą sekwencje DNA obejmującą N-końcową domenę dojrzałego białka naturalnie sterowanego do chloroplastów i trzecią sekwencję DNA kodującą drugi peptyd tranzytowy chloroplastu.
W celu ustalenia czy dana kombinacja heterologicznego kwasu nukleinowego i komórek rośliny odbiorcy może być odpowiednia do stosowania jak zostało to opisane, plazmid może również zawierać gen reporterowy. Pozwala to na oznaczenie ekspresji heterologicznego genu reporterowego w odpowiednim momencie po wprowadzeniu kwasu nukleinowego do komórek biorcy. Takie korzystne oznaczenie obejmuje stosowanie genu betaglukorunidazy (gus) E. coli opisanego przez Jeffersona i wsp. (1987) EMBO J. 6.3901, która to publikacja włączona jest jako odniesienie.
Rozwiązania według wynalazku umożliwiają wytworzenie płodnych roślin transgenicznych, które zawierają jeden lub więcej interesujących transgenów. Nasiona lub inne materiały do namnażania z roś liny mogą być zastosowane do uzyskania nastę pnych pokoleń transgenicznych roś lin (w tym potomstwa), które zawierają jeden lub więcej transgenów wprowadzonych opisanym sposobem. Takie następne pokolenia roślin (w tym potomstwo) i materiał do namnażania obejmujący nasiona są możliwe do wytworzenia stosując rozwiązania według niniejszego wynalazku.
Wynalazek również dotyczy zastosowania Agrobacterium w sposobie transformacji obejmującym inokulację i kokultywację docelowej tkanki z docelowej rośliny z Agrobacterium, w czasie gdy tkanka docelowa jest w swoim naturalnym środowisku roślinnym, a następnie wytwarzanie materiału rośliny transgenicznej przez odróżnicowanie tkanki docelowej, w którym inokulacja jest prowadzona przez bezpośrednie i aktywne podanie Agrobacterium do tkanki.
W korzystnym zastosowaniu Agrobacterium transgeniczny materiał roślinny jest odróżnicowywany i ewentualnie regenerowany w celu wytworzenia kalusa, korzenia, pędu lub materiału roślinnego (korzystnie płodnego).
Odróżnicowana tkanka może być dowolnie regenerowana do rośliny transgenicznej. Jednak są sytuacje, w których są stosowane odróżnicowana tkanka sama, lub jakakolwiek część rośliny z niej wygenerowana. Takie sytuacje obejmują przechowywanie odróżnicowanej tkanki przez określony czas przed dalszym jej stosowaniem i odzyskanie z hodowli komórek pożytecznych produktów roślinnych takich jak na przykład wtórne metabolity roślinne.
Odróżnicowana tkanka może być regenerowana, tak by utworzyć na przykład tkankę kalusa, całe rośliny, płodne całe rośliny, korzenie, pędy, nasiona lub inny materiał do namnażania.
Za pomocą sposobu według wynalazku można uzyskać transformowaną tkankę roślinną. Taki transformowany materiał roślinny obejmuje kalusy, materiały korzenia, całe rośliny, nasiona lub inny materiał do namnażania, a uzyskiwane rośliny są korzystnie płodne.
Są różne przyczyny, które powodują, że obecny wynalazek jest udany, i które powodują, że docelowa tkanka jest bardziej podatna na transformację przez Agrobacterium podczas, gdy jest nadal w naturalnym ś rodowisku roś linnym. Nie chcą c w ż aden sposób ograniczać wynalazku proponuje się następujące przyczyny, które przyczyniają się do uzyskania korzyści z wynalazku.
1. Komórki docelowe w swym naturalnym środowisku roślinnym szybko się dzielą, prawdopodobnie bardziej niż w hodowli tkankowej.
2. Unikanie obróbki po izolacji (tzn. inokulacji i kokultywacji) zwiększa potencjał dla tworzenia kalusa jak i potencjał do regeneracji.
3. Różne komórki rozwijającej się tkanki docelowej są eksponowane na Agrobacterium (w porównaniu ze stanem techniki) specyficznie te, które mogą być subepidermalne i uważane są za łatwiejsze do regeneracji.
4. Brak zranienia (wymaganego dla większości innych protokołów transformacji) powoduje, że prawie wszystkie komórki, które były transformowane są zdolne do dalszego rozwoju.
5. Połączenie dwóch etapów inokulacji i kokultywacji zmniejsza stres, którym zazwyczaj jest poddawana tkanka docelowa przez te dwa oddzielne etapy hodowli tkankowej.
6. Naturalne środowisko nasiona jest bardziej korzystne dla normalnego rozwoju komórek, w obecności Agrobacterium niż gdy są przełożone do środowiska hodowli tkankowej.
7. Komórki powierzchniowe będą bardziej miękkie w dowolnej tkance docelowej i będą stanowić mniejszą barierę dla Agrobacterium niż po ekspozycji na powietrzu.
Sposób transformacji według niniejszego wynalazku może być opisany według następującej „ogólnej” metodologii. Bardziej szczegółowa metoda jest podana w przykładach.
Następująca ogólna metodologia jest opisana dla inokulacji zarodków (w nasionach).Specjalista w dziedzinie bę dzie wiedział , ż e ogólny sposób mo ż e być dopasowany do innych tkanek docelowych.
PL 202 067 B1
Przygotowanie konstruktów i przeniesienie do Agrobacterium
Wektory binarne, superbinarne, pGreen lub kointegracyjne zawierające odpowiednie geny i markery selekcyjne i/lub geny reporterowe przenoszono do Agrobacterium za pomocą róż nych dostępnych sposobów np. krzyżówki trójrodzicielskie, elektroporacja. Stosowany Agrobacterium może być dowolnym standardowym, na ogół inaktywowanym szczepem Agrobacterium tumefaciens lub rhizogenes obejmującym, ale nie ograniczonym do:
LBA4404 (Hoekema i wsp., Nature (1983) 303:179-180)
EHA101 (Hood i wsp., J. Bacteriol. (1986) 168:1291-1301
Inaktywowany C58, na przykład pMP90 (Koncz i Schell, M.G.G. (1986) 204, 383-396
LBA4404 zawierający pTOK233 (Hiei i wsp., Plant J. (1994) 6:271-282).
Przygotowanie Agrobacterium do doświadczeń
Agrobacterium inkubowano w lub na podłożach z odpowiednimi antybiotykami selekcyjnymi w 25-30°C przez 2-3 dni. Bakterie nastę pnie zebrano i zawieszono ponownie w TSIM1 (podł o ż a MS z 100 mg/l mio-inozytolu, 10g/l glukozy, 50 mg/l bufor MES pH 5,5) lub innym podobnym podłożu hodowlanym, które może też zawierać acetosyringon. Zwilżacz, np. kwas pluronowy F68 może być także włączony i inne czynniki indukujące dla Agrobacterium mogą być dowolnie stosowane np. opiny lub inne metabolity wtórne roślin.
Przygotowanie materiału roślinnego
Materiałem wyjściowym dla tego protokołu jest kwiatostan rośliny jednoliściennej (na ogół zboża), po pewnym czasie po dojrzeniu pręcików. Wszystkie stadia inokulacji i kokultywacji mogą być przeprowadzone w kwiatostanie gdy jest nadal na nienaruszonej roślinie. Jednak w celu ułatwienia i odgraniczenia, korzystnie przeprowadza się usunięcie części roślin, które niosą kwiatostany. Tym niemniej kwiatostan pozostaje w swym naturalnym środowisku roślinnym nawet gdy część rośliny jest z niej usunię ta.
Na przykład rozłogi pszenicy lub te z dowolnego innego zboża około 8-16 dni po dojrzewaniu pręcików zbiera się z roślin hodowanych w szklarni lub Conviron (pokój z kontrolowanym środowiskiem). Następnie eksponuje się niedojrzałe nasiona, ale pozostawiając je przyłączone do rośliny. Na przykład w pszenicy plewy każdego kłoska i plewki bocznej dwóch kwiatów są starannie usuwane aby wyeksponować niedojrzałe nasiono. Na ogół odkrywa się tylko dwa nasiona w każdym kłosku. Procedurę tę przeprowadza się wzdłuż całej długości kwiatostanu.
Inokulacja niedojrzałych nasion
Zawiesinę Agrobacterium inokuluje się do niedojrzałego nasiona w pozycji około styku tarczka:
endosperm, stosując dowolny odpowiedni przyrząd do dostarczania na przykład strzykawkę Hamiltona. Objętość dostarczanej zawiesiny bakteryjnej wynosi na ogół 1 μΐ ale może być różna w zależności na przykład od wielkości nasiona.
Na przykład rozłogi umieszcza się w wodzie lub w roztworze odżywczym (ewentualnie przykryte torbą plastykową, aby zapobiec odwodnieniu nasion) i umieszcza w podświetlanym inkubatorze na 2-5 dni (korzystnie 2 lub 3 dni). Temperatura inkubatora może być różna w zależności od gatunku zboża, ale na ogół mieści się w zakresie od 20-25°C.
Izolacja i hodowla zarodków
Po inokulacji niedojrzałe nasiona usuwa się i sterylizuje powierzchniowo. Izoluje się niedojrzałe zarodki i umieszcza na odpowiednim podłożu dla wytwarzania kalusów jak podali przykładowo Weeks i wsp. Plant Physiol. 102:1077-1084, 1993; Vasil i wsp., Biotech. 11:1553-1558, 1993; Ishida i wsp., 1996. Następnie zarodki z powodzeniem przenosi się stosując dowolną odpowiednią procedurę hodowli tkankowej, obejmującą etapy selekcyjne jeśli, jest to wymagane, co powoduje regenerację rośliny transgenicznej, korzystnie uzyskanie rośliny transgenicznej.
Niniejszy wynalazek będzie obecnie opisany z odniesieniem następujących nieograniczających przykładów.
W przykładach odnoszą się do następujących figur:
Figura 1, na której przedstawiono strategię klonowania dla pSCVsulugi
Figura 2, na której przedstawiono mapę plazmidu pSCVsulugi.
Figura 3, na której przedstawiono przejściową ekspresję GUS w niedojrzałym zarodku barwionym histochemicznie 4 dni po inokulacji in vivo i kokultywacji pokazując niebieskie plamy i „kreski”.
Figura 4, na której przedstawione są obszary kalusa wyrażającego GUS histochemicznie barwionego jeden miesiąc po inokulacji in vivo i kokultywacji, pokazujące obszary zabarwione ciemno niebiesko.
PL 202 067 B1
Figura 5, na której przedstawiono szczegóły z figury 4: i pokazano barwiony na ciemno niebiesko, wyraźny obszar kalusa z potencjałem do regeneracji.
Figura 6, na której przedstawiono mapę plazmidu pSBUSulugi.
Figura 7, na której przedstawiono mapę plazmidu pSCV1.2GI.
Figura 8, na której przedstawiono przejściową ekspresję GUS w niedojrzałych liścieniach soi.
P r z y k ł a d 1 Transformacja pszenicy za pomocą metody inokulacji nasion - z ekspresją przejściową i wytworzeniem transformowanego kalusa
Przygotowanie konstruktu
W celu transformacji przygotowano nastę pują ce konstrukty (Figura 1): fragment 4175 bp Hindlll z pAHC25 (Christensen i wsp., Plant Mol. Biol. (1992) 18:675-689) wprowadzono do pIC19H (Marsh i wsp., Gene (1984) 32:481-485) przecię tego Hindlll (uzyskując plazmid pAAA). Fragment BamHI, Sstl intronu GUS z pUC-Top10-GUS INT (Weinmann i wsp., Plant J. (1994) 5:559-569) zastępuje fragment BamHI, Sstl GUS z pAAA aby dać pBBB. Fragment XhoI, Xbal zawierający SulR z pWP258 (opisany w zgł oszeniu patentowym W098/49316) wprowadzono do pSCV1, który był przecię ty Sall, Xbal (Firek i wsp., Plant Mol. Biol. (1993) 22:129-142) uzyskują c wektor pEEE. Fragment Hindlll pUbi-GUSint z pBBB wklonowano do cię tego Hindlll pEEE aby wytworzyć pSCVSulugi (patrz Figura 2).
Konstrukt ten wprowadzono do inaktywowanego superwirulentnego szczepu Agrobacterium tumefaciens EHA101, zawierającego pEHA101 (Hood i wsp., J. Bacteriol. (1986) 168:1291-1310) za pomocą elektroporacji i następnie selekcji na 50 mg/l kanamycyny i 70 mg/l gentamycyny.
Przygotowanie Agrobacterium do eksperymentów
Agrobacterium inkubowano na zestalonych podłożach YEP z 20 mg/l siarczanu kanamycyny w 27°C przez 2 dni. Bakterie następnie zebrano i ponownie zawieszono w TSIM1 (podłoż a MS ze 100 mg/ml mio-inozytolu, 10 g/l glukozy, 50 mg/l buforu MES pH 5,5) zawierające 400 μΜ acetosyringonu do gęstości optycznej 2,4 przy 650 nm.
Przygotowanie materiału roślinnego
Rozłogi pszenicy (wariant pszenicy jarej uzyskanej od Nickerson Seeds Ltd., Rothwell, Lines) około 14 dni po dojrzeniu pręcików (zarodki o długości około 1 mm) zbierano z roślin hodowanych w szklarni, które miały 50 cm łodygę rozłogi (22/15°C temperatura dzień/noc z uzupełnionym światłem aby uzyskać 16 godzinny dzień). Wszystkie liście następnie usuwano poza liściem flagowym i liść flagowy oczyszczano aby usunąć zanieczyszczające spory grzybów. Osłonki każdego kłoska i plewkę boczną starannie usuwano aby wyeksponować niedojrzałe nasiono. Na ogół odkrywano tylko dwa nasiona w każdym kiosku. Procedurę tę przeprowadzano wzdłuż całej długości kwiatostanu. Na kłosy napylano następnie 70% IMS jako krótką sterylizację powierzchniową.
Inokulacja rozłogów
Zawiesina Agrobacterium była inokulowana na niedojrzałym nasionie około pozycji granicy tarczka: endosperma, stosując 10 μl strzykawkę Hamiltona tak, że inokulowano wszystkie eksponowane nasiona. Rozłogi następnie umieszczano w wodzie, przykryte przezroczystą torbą plastykową aby zapobiec odwodnianiu nasion i umieszczano w podświetlanym inkuba torze na 3 dni w 23°C, 16 godzinny dzień, 45 mEm-2s-1PAR.
Izolacja i hodowla zarodka
Po 3 dniach kokultywacji inokulowane niedojrzałe nasiona usunięto i sterylizowano powierzchniowo (30 sekund w 70% etanolu, następnie 20 minut w 20% Domestos, a następnie dokładne płukanie w sterylnej destylowanej wodzie). Niedojrzałe zarodki (w sumie 136) izolowano aseptycznie i umieszczano na podłożach W3 (jak opisano w zgłoszeniu patentowym W098/49316) z dodatkiem 150 mg/l Timentin (W3T) i tarczką do góry (20 zarodków na szalkę). Kultury umieszczano w 25°C w świetle (16 godzinny dzień, 80 mEm-2s-1PAR).
Po 3 dniach hodowli na W3T usunięto 50 zarodków i umieszczono w roztworze X-gluc (Jefferson, Plant Mol. Biol. Rep. (1987) 5:386-405) w 37°C na 16 godzin, aby ocenić ekspresję GUS. Rozwój osi zarodka na pozostałych zarodkach oceniano 5 dni po izolacji, a oś usuwano, gdy było to konieczne, dla poprawy produkcji kalusa. Osiem dni po izolacji usunięto 31 kolejnych zarodków i zabarwiono jak uprzednio.
Pozostałe 55 zarodków utrzymywano na W3T przez 4 tygodnie z przeniesieniem do świeżych podłoży po 2 tygodniach po izolacji.
Jeden miesiąc po izolacji zarodków pozostałe kalusy po chodzące z zarodków oceniono pod kątem zdolności embriogennej i barwiono pod kątem ekspresji GUS.
PL 202 067 B1
Wyniki
Barwienie histochemiczne 4 dni po inokulacji
Niektóre wyizolowane zarodki wykazywały ślady uszkodzenia przez igłę jako wynik procedury inokulacji. Bardzo rzadko było to związane z jakąkolwiek ekspresją GUS określaną histochemicznie.
Ekspresja GUS w zarodkach pojawiała się w trzech postaciach.
1. Standardowe niebieskie plamki GUS jak udokumentowano w stanie techniki, patrz Fig. 3.
2. Małe niebieskie kreski zawierające kilka połączonych komórek, które wydają się wyrażać GUS w tym samym stopniu, patrz Figura 3.
3. Duże bloki ciemnoniebieskiego barwienia na tarczce i osi zarodka, które zaczynały się jako plamy lub kreski i szybko wnikały w duże obszary tkanki tak, że niemożliwe było określenie ilościowe.
Kombinacja wyników z 1 i 2 dała średnio 6 plam na zarodek, z zakresem 0-64 plamek.
Kontrolne zarodki (30) pochodzące z zaszczepień EHA101 niosące tylko pEHA101 nie dały barwienia jakiegokolwiek na niebiesko z X-gluc. Także nie zaobserwowano barwienia EHA101 zawierającego SCVsulugi.
Barwienie histochemiczne 14 dni po inokulacji
Wzory barwienia tych zarodków były nieco inne niż te widziane po 4 dniach. Barwienie było zazwyczaj w postaci małych plamek, lub czasem jako małe obszary. Średnia liczba plamek/obszarów na zarodek wynosiła 3, z zakresem od 0-25. Zarodek z maksymalną liczbą zdarzeń barwienia miał także więcej z mniej często obserwowanych niebieskich „stref” na tkance tarczek.
Rozwój kalusa
Po wzroście przez 4 tygodnie, kalus pochodzący z za szczepionych zarodków był bardzo podobny do kalusa kontrolnego uzyskanego z niezaszczepionych zarodków. Obecność bakterii nie wydawała się znacząco zmniejszać zdolności embriogennej kalusa pochodzącego od zaszczepionych zarodków.
Barwienie histochemiczne jeden miesiąc po inokulacji
Z pozostał ych 55 niedojrzał ych kalusów, które był y za barwione x-gluc 16 wykazał o dowody na ekspresję GUS w postaci ciemno zabarwionych błękitnych komórek. W 6 z tych kalusów zaobserwowano całkiem duże ciemnoniebieskie obszary barwienia, do 1 mm w średnicy i przedstawiające się jako wysoce wyodrębnione obszary, patrz Figura 4. Trzy z niebieskich regionów wykazywały trójwymiarową strukturę w postaci protruzji komórek z powierzchni kalusa (jak na Figurze 3) i były ocenione jako posiadające dobry potencjał do regeneracji w embriogennym kalusie.
Odzyskanie z tego eksperymentu trzech stabilnych zdarzeń transformacji z dobrym potencjałem do regeneracji sugeruje, że ten sposób daje wysoką wydajność transformacji.
P r z y k ł a d 2 Transformacja pszenicy z wykorzystaniem sposobu inokulacji nasion - transformacja i regeneracja roślin transgenicznych
Postępowano jak w przykładzie 1 poza tym, że inokulowano i izolowano 187 zarodków i były one poddane etapowi selekcji
Selekcja transformowanego kalusa
Po 12 dniach hodowli na W3T, przeniesiono embriogenne kalusy na podłoża W3 z 2mg/l Asulam i 150 mg/l Timentin (W32AT). Kalusy trzymano na tych podłożach przez 2 kolejne tygodnie i następnie każdy kalus dzielono na fragmenty 2 mm ponownie wysiewano na W32AT.
Po dalszych 2 tygodniach hodowli całą tkankę oceniano pod kątem rozwoju embriogennego kalusa i dowolny kalus wykazujący oznaki dalszego rozwoju po 4 tygodniach z selekcją przenoszono do podłoży regeneracyjnych (RMT-MS z 40 g/l maltozy i 150 mg/l Timentin, pH 5,8, zestalonej 6 g/l agarozy, Sigma typ I). Pędy regenerowano przez 4 tygodnie na tym pod łożu i następnie przenoszono na MS30 z 150 mg/l Timentin dla wydłużania pędów i ukorzeniania.
Transformację określano za pomocą jednego lub więcej z następujących sposobów:
a) barwienie histochemiczne GUS (Jefferson, 1987) przy najmniej na korzeniach i na liściach
b) analizę PCR genu su1.
3
Analizę PCR przeprowadzono na genomowym DNA wyekstrahowanym z 1-2 cm3 świeżego materiału liścia stosując metodę minipreparatów opisaną przez Stacey i Isaac (Methods in Molecular Biology tom 28: Protocols for nucleic acid analysis by nonradioactive probes, 9-15, Humana Press Inc., Totawa, NJ (1994)). Reakcje PCR przeprowadzono stosując startery zaprojektowane aby zamplifikować fragment 380 bp Su1 (5' TTGTGCGGTTCTTCGAGGCG 3' i 5'TGCGCTTCGCAGATCTCCAG 3'. Warunki reakcji były następujące „gorący start” (94°C, 3 min), a następnie 30 cykli denaturacji (95°C,
PL 202 067 B1
s), hybrydyzacji (60°C, 30s), wydłużania (73°C, 2 min) oraz 1 cykl w 73°C (5 min) a następnie przetrzymywane w 24°C.
c) analiza typu Southerna
Analizę typu Southerna przeprowadzono na DNA z ekstrakcji na pełną skalę (9 ml) z roztartej liofilizowanej tkanki (Stacey i Isaac, 1994). Próbki DNA doprowadzono do 0,2 mg/ml i strawiono enzymami restrykcyjnymi Hindlll, EcoRI i KpnI. Trawienie enzymami restrykcyjnymi, elektroforezę w żelu i przenoszenie pod próż nią przeprowadzono jak opisali Stacey i Isaac (1994). Sondy Sul i GUS znakowane digoksygeniną wytworzono za pomocą PCR według metody McCreery i Helentjaris (Methods in Molecular Biology, tom 28: Protocols for nucleic acid analysis by nonradioactive probes, 107-112, Humana Press Inc., Totawa, NJ (1994)).
d) Analiza segregacyjna pokolenia T1
Analizę przeprowadzono przez barwienia histochemiczne skiełkowanych siewek.
roś liny reprezentujące 2 oddzielne zdarzenia transformacji (wydajność 1,1%) regenerowano, ich próbki liści i korzeni wykazywały silną ekspresję GUS za pomocą barwienia histochemicznego. Stabilną transformację potwierdzono za pomocą analizy typu Southern i ocenę segregacji genów u potomstwa.
W oddzielnym eksperymencie zaszczepiono 116 zarodków i zregenerowano GUS dodatnich linii transgenicznych.
Uzyskane wydajności (1,1 i 3,4%) są porównywalne z uzyskanymi z innymi kombinacjami wektorów i szczepów bakteryjnych (patrz przykład 5).
P r z y k ł a d 3 Transformacja kukurydzy z wykorzystaniem sposobu inokulacja nasion - ekspresja przejściowa, produkcja transgenicznego kalusa i regeneracja transformowanych roślin
Przygotowanie konstruktu
Jak w przykładzie 1
Przygotowanie Agrobacterium do eksperymentów
Agrobacterium inkubuje się na zestalonych podłożach YEP z odpowiednimi antybiotykami w 27°C przez 2 dni. Bakterie następnie się zbiera i ponownie zawiesza w TSIM1 (podłoże MS z 100 mg/l mio-inozytolu, 10g/l glukozy, 50 mg/l buforu MES pH 5,5) zawierającego 100-400 mM acetosyringonu do gęstości 2,0-2,4 przy 650 nm.
Przygotowanie materiału roślinnego
Wycina się fragmenty roślin kukurydzy, odmiana A188 (hodowane w szklarni w 20-35°C, 16 godzinny dzień) tak by zawierały przynajmniej węzeł łodygowy poniżej i węzeł łodygowy powyżej kolby/kaczanu, 6-14 dni po rozwoju pręcików, i z zachowaniem przynajmniej jednego liścia. Łuski liści z kolby starannie odciąga się by wyeksponować niedojrzałe nasiono i usuwa wszystkie jedwabiste włoski.
Przy pomocy ostrego narzędzia starannie usuwa się i wyrzuca co drugi podłużny rząd niedojrzałych nasion i na całość lekko napyla się 70% etanol.
Zaszczepianie kolb kukurydzy
Zaszczepianie jak w przykładzie 1. Fragmenty roślin następnie umieszczano w wodzie i łuski liści ponownie umieszczano na kaczanie by zapobiec odwodnieniu - może też być zalecane przykrycie torbą plastykową. Materiał następnie umieszczano w oświetlonym inkubatorze w 23-25°C na 2-5 dni.
Izolacja i hodowla zarodków
Jak opisał to Ishida i wsp., 1997, zarodki usuwa się 2 dni po izolacji w celu analizy ekspresji przejściowej, i resztę poddaje etapowi selekcji aby zregenerować stabilnie transformowane rośliny kukurydzy.
P r z y k ł a d 4 Przejściowa ekspresja w niedojrzałych zarodkach pszenicy po inokulacji nasion w nieobecnoś ci induktora acetosyringonu
Przygotowanie konstruktu
Jak w przykładzie 1
Przygotowanie Agrobacterium do eksperymentów
Jak w przykładzie 1 poza tym, że acetosyringon wyłączono z podłoży do inokulacji i stosowano niższe stężenie Agrobacterium (OD 2,1 przy 650 nm).
Przygotowanie materiału roślinnego
Jak w przykładzie 1.
Zaszczepianie rozłogów
Jak w przykładzie 1.
Izolacja i hodowla zarodków
PL 202 067 B1
Jak w przykładzie 1. Po 2 dniach na W3T oceniono 77 zarodków pod kątem ekspresji GUS za pomocą analizy histochemicznej na X-gluc.
Wyniki
Były widoczne niebieskie plamy/kreski na górnych i dolnych powierzchniach tarczki i w wielu przypadkach plamki - wydawały się być włączone do struktury tarczki, to znaczy były między górnym i dolnym naskórkiem. U kilku zarodków nie było w ogóle widać ekspresji GUS. Średnia liczba plam na zarodek wynosiła 25,4 z zakresem od 0-252.
Inne wykonania
Należy zauważyć, że choć wynalazek jest opisany w szczegółowym uprzednim opisie ma on jedynie na celu przykładowe ilustrowanie wykonania wynalazku, ale nie ograniczanie jego zakresu. Inne aspekty, korzyści i modyfikacje mieszczą się w zakresie przedstawionych poniżej zastrzeżeń.
P r z y k ł a d 5 Stabilna transformacja pszenicy sposobem inokulacji nasion
Przygotowanie konstruktu i wprowadzenie do szczepu Agrobacterium LBA4404
Fragment XhoI, Xbal zawierający SulR z pWP258 (patrz Przykład 1) wprowadzono do przeciętego XhoI, Xbal pSB11 (Komari i wsp., Plant J. (1996) 10:165-174) tworząc pFFFII. Fragment Hindlll pUbi-GUSint z pBBB (patrz przykład 1) wklonowano do pFFFII strawionego Hindlll dając pSB11Sulugi (patrz Figura 6).
Konstrukt wprowadzono do szczepu Agrobacterium tumefaciens LBA4404(pSB1) (Komari i wsp., 1996) za pomocą elektroporacji i następującej selekcji na 50 mg/l spektynomycyny aby wytworzyć za pomocą rekombinacji superbinarny wektor pSB111Sulugi.
Przygotowanie bakterii do inokulacji
Agrobacterium hodowano i zawieszono stosując sposób z przykładu 1 ale ze zmiennymi ilościami acetosyringonu (0-400 mM) w podłożach do inokulacji.
Inokulacja nasion
Sposób z przykładu 1, eksperymenty zawierające 50-300 zarodków, patrz Tabela 1.
Hodowla tkankowa wyizolowanych zarodków
Patrz przykład 2.
Wyniki
Patrz Tabela 1.
Dane w Tabeli 1 reprezentują udane eksperymenty - wykluczono kilka eksperymentów, w których nie uzyskano roślin. Transformację określano za pomocą jednej lub więcej z następujących metod:
a) Barwienie histochemiczne GUS (Jefferson, 1987) przy najmniej na korzeniach i liściach.
b) Analiza PCR genu su1.
c) Analiza typu Southern.
d) Analiza segregacji pokolenia T1.
Wydajności transformacji
Wydajności transformacji z udanych eksperymentów były porównywalne z lub wyższe od wszystkich opublikowanych wydajności transformacji dla pszenicy (Vasil i wsp., Bio/Technology (1992), 10; 667-674, Weeks i wsp., Plant Physiol. (1993), 102; 1077-1084, Nehra i wsp., Plant J. (1994) 5: 285-297, Becker i wsp., Plant J. (1994) 5: 299-307, Zhou i wsp., Plant Cell Reo. (1995), 15: 159-163, Cheng i wsp. (1997)).
Wzory integracji
Zakres wzorów integracji genów linii transformowanych był od prostych insercji z mendlowskim dziedziczeniem do linii z wieloma kopiami mającymi do siedmiu kopii T-DNA.
P r z y k ł a d 6 Transformacja kukurydzy sposobem inokulacji nasion - przejś ciowa ekspresja i regeneracja transformowanych roś lin
Przygotowanie konstruktów
Jak w przykładzie 1
Albo LBA 4404(pSB131) opisany przez Ishida i wsp., 1997.
Przygotowanie Agrobacterium do eksperymentów
Agrobacterium inkubowano na zestalonych podłożach YEP z odpowiednimi antybiotykami w 27°C przez 2 dni. Bakterie nastę pnie zbierano i ponownie zawieszano w TSIM1 (podł o ż e MS z 100 mg/l mio-inozytolu, 10g/l glukozy, 50 mg/l buforu MES pH 5,5) zawierającego 100-400 mM acetosyringonu do gęstości 2,0-2,4 przy 650 nm.
PL 202 067 B1
Przygotowanie materiału roślinnego
Wycinano fragmenty kukurydzy (Zea mays) odmiana A188 lub Hi II (hodowane w szklarni w 20-35°C, 16 godz. dzień) tak by zawierały przynajmniej węzeł łodygowy poniżej i węzeł łodygowy powyżej kolby, 6-14 dni po dojrzeniu pręcików, i z zachowaniem przynajmniej jednego liścia. Łuski liści z kolby starannie odciąga się by wyeksponować niedojrzałe nasiono i usuwa całe jedwabne włoski. Na kolbę lekko napylono 70% etanol.
Zaszczepianie kolb kukurydzy
Zaszczepianie jak w przykładzie 1. Fragmenty roślin następnie umieszczono w wodzie i liście łusek ponownie umieszczono na kaczanie oraz umieszczono na nich folię plastykową, aby zapobiec odwodnieniu nasion. Materiał następnie umieszczono w oświetlonym inkubatorze w 23-25°C na 2-5 dni. Izolacja i hodowla zarodków
Po kokultywacji kolbę sterylizowano 20 minut w 20% roztworze Domestos. Zarodki następnie izolowano aseptycznie, płukano dwa razy w LSinf (Ishida i wsp., 1997) uzupełnionym 250 mg/l cefotaksymu i przenoszono do podłoża LSD do indukcji kalusów (Ishida i wsp., 1997) na 2-10 dni w ciemności w 25°C.
Zarodki oglądano 2 dni po izolacji w celu badania ekspresji przejściowej i resztę poddano etapowi selekcji, aby zregenerować stabilnie transformowane rośliny kukurydzy jak opisali Ishida i wsp., 1997.
Wyniki
Jak widać w Tabeli 2 inokulacja niedojrzałych zarodków w obrębie nasiona dla kukurydzy doprowadziła do przeniesienia T-DNA i ekspresji genu GUS w obu stosowanych szczepach i dla obu odmian. Choć tylko 3-10% niedojrzałych zarodków wyrażało GUS po kokultywacji, zregenerowano rośliny oporne na fosfinotricynę i wyrażały one gen GUS. Częstości transformacji można uważać za stosunkowo wysokie biorąc pod uwagę fakt, że liczba zarodków wziętych do selekcji była niska. To także wskazuje, że jeśli nawet przeniesienie DNA jest niższe niż w tradycyjnym pełnym systemie in vitro (Ishida i wsp., 1997) inokulacja zarodka w naturalnym środowisku nasiona powoduje adresowanie do komórek, które mają lepszy potencjał do regeneracji.
Wyniki te także pokazują, że powyższa metoda może być stosowana do innych gatunków jednoliściennych i nie jest zależna od odmiany pod względem etapu transformacji.
P r z y k ł a d 7 Wytwarzanie transgenicznych roślin Brassica napus przez zaszczepienie Agrobacterium do podstawy szypułek liścieni
Przygotowanie konstruktu
Fragment Hindlll P35S-nptII-tNOS wyizolowany z pCaMVNEO (Fromm i wsp., Nature (1996), 319: 791-793) wstawiono do pSCV1 (Firek i wsp., Plant Mol. Biol. (1993) 22:129-142) aby uzyskać pSCV1.2. Fragment p35S-gus-intron-polyACaMVHindIII (Vancanneyt i wsp., M.G.G. (1990), 220: 245-250) wstawiono w miejsce Smal pSCV1.2, uzyskując pSCV1.2G1 (Figura 7).
Konstrukt ten wprowadzono do szczepu Agrobacterium tumefaciens C58pMP90 (Koncz i Schell, 1986).
Przygotowanie siewek
Nasiona Brassica napus RV31, odmiana jara, sterylizowano powierzchniowo stosując 15% Domestos przez 20 minut, a następnie długo płukano wodą sterylną aby usunąć patogeny grzybowe i bakteryjne. Nasiona (110) następnie umieszczono na podłożach do kiełkowania (podłoża MS z 20 g/l sacharozy) w słojach Beatsona (10 nasion na słój) i umieszczono w 25°C z 16 godz. fotoperiodem na 3 dni. Siewki w ten sposób skiełkowane są w stadium, gdy liścienie i z nimi związane płatki już wyszły, ale nie są w pełni wykształcone.
Przygotowanie Agrobacterium
C58pMP90 SCV1.2G1 zaszczepiono do 10 ml podłoża mg/l z odpowiednią selekcją antybiotykiem i hodowano w 28°C na wytrząsarce rotacyjnej przez około 24 godziny. Nocną hodowlę następnie żwirowano przy 2000 obr/min przez 20 minut i odrzucono supernatant. Osadzone bakterie ponownie zawieszono w płynnej MS (podłoża MS zawierające 30 g/l sacharozy) do OD650nm około 2,0 (2,175).
Inokulacja Agrobacterium
Zawiesinę bakteryjną (0,5 - 1,0 μθ wstrzyknięto do obszaru na podstawie każdej szypułki liścienia stosując 10 μl strzykawkę Hamiltona. Siewki następnie przenoszono do 20°C na 2 dni.
Indukcja kalusa i regeneracja roślin
Liścienie wycinano z siewek i hodowano zasadniczo jak w metodzie Moloney i wsp., Plant Cell Reports (1989) 8: 238-242. Powierzchnia wyciętych szypułek liścieni Brassica napus hodowanych w ten sposób przechodzi krótki okres rozwoju kalusa z wyeksponowanej tkanki wiązki naczyniowej
PL 202 067 B1 zanim wytworzą się merystemy pędu w tym kalusie w ciągu 8 dni hodowli (Ono i wsp., Plant Cell Reports (1994) 14:13-17).
Wyniki
Zregenerowano 6 transformowanych pędów z 200 wyciętych płatków liścieni, co ustalono za pomocą barwienia X-gluc na gen GUS i analizę PCR na gen NptII, co odpowiada wydajności transformacji 3,0%. Wykazano za pomocą analizy PCR, że jeszcze jedna linia zawiera gen, ale nie miała aktywności GUS sprawdzanej za pomocą barwienia x-gluc. Analiza generacji T1 z 5 transformowanych linii wyrażających GUS za pomocą barwienia x-gluc wykazała transmisję genu GUS do następnego pokolenia z następującymi wynikami:
Rośliny T1 oceniane pod kątem aktywności GUS
Linia Dodatnie Ujemne Stosunek
1 10 10 1:1
2 9 0 9:0
3 21 0 21:0
4 19 0 19:0
5 14 1 14:1
Dyskusja
Zaszczepienie Agrobacterium do podstawy szypułek liścieni podczas gdy są jeszcze przyłączone do siewki stanowi wyraźne odejście od opublikowanego systemu transformacji, gdzie szypułki są najpierw wycinane i następnie stosowany jest Agrobacterium. Choć jest to fizycznie trudne do przeprowadza nie, metoda ta okazała się wyjątkowo skuteczna nawet przy niewielkiej wprawie. Po kilku latach doświadczenia stosując standardową opublikowaną metodę i te samą odmianę Brassica napus, można uzyskać rutynową wydajność transformacji 5-10%. Uzyskanie 3,0% przy drugiej próbie (we wstępnym eksperymencie uzyskano 1 transformowany pęd z 80 eksplantów - 1,25%) stosując nowy sposób jest zadziwiające. Oznacza to możliwość za stosowania opisanego sposobu dostarczania genów do dowolnego gatunku, dla którego istnieje system hodowli tkankowej z fazą kalusa - zarówno dla roślin jednoliściennych czy dwuliściennych.
P r z y k ł a d 8 Transformacja soi sposobem inokulacji nasion - ekspresja przejściowa
Przygotowanie konstruktu
Szczep Agrobacterium tumefaciens LBA 4404 transformowano superbinarnym wektorem pVec 035 zawierającym gen GUS intron sterowany przez promotor 35S CaMV (dostarczony przez B. Pelissier, Aventis Crop Science, Lyon, Francja).
Przygotowanie Agrobacterium do eksperymentów
Agrobacterium inkubowano na zestalonych podłożach YEP z odpowiednimi antybiotykami w 27°C przez 2 dni. Bakterie nastę pnie zbierano i ponownie zawieszano w TSIM1 (podło ż e MS z 100 mg/l mio-inozytolu, 10g/l glukozy, 50 mg/l buforu MES pH 5,5) zawierający 100-400 μΜ acetosyringonu do gęstości 2,0 -2,4 przy 650 nm.
Przygotowanie materiału roślinnego
Rośliny soi Glycine max cv Jack hodowano w szklarni w temperaturze 23-25°C z uzupełnianym światłem, tak aby uzyskać 14 godzinny dzień.
Inokulacja nasion soi
Niedojrzałe zarodki inokulowano gdy zarodki miały 3-7 mm wielkości. Wstrzyknięcie 0,5-1 μl zawiesiny Agrobacterium przeprowadzono jak opisano w przykładzie 1 przez dostarczenie zawiesiny między dwoma liścieniami, przez strąk i podłużnie do zarodka. Rośliny następnie inkubowano w 23-25°C przez 2-5 dni.
Izolacja i hodowla zarodków
Po kokultywacji niedojrzałe zarodki usuwano i sterylizowano przez 20 minut w 20% roztworze Domestos. Następnie aseptycznie izolowano zarodki i przenoszono do podłoża do indukcji kalusów MSI (podłoże MS i witaminy B5 z 60 g/l sacharozy i 40 mg/l 2,4-D, zestalone 3g/l Phytagel, doprowadzone do pH 7) uzupełnione 350 mg/l cefotaksymu w warunkach świetlnych w 27°C. Po 2-10 dniach zarodki stosowano do histochemicznego barwienia GUS aby ocenić wydajność przeniesienia T-DNA.
Wyniki
Jak pokazano w Tabeli 3, zaszczepienie niedojrzałych zarodków soi w obrębie nasiona i strąka doprowadziło do przeniesienia T-DNA i ekspresji GUS. GUS-dodatnie plamy lub obszary były szeroko rozprzestrzenione na niedojrzałych zarodkach i niekoniecznie były związane z miejscami zranienia (Figura 8). W odróżnieniu od sposobu transformacji SAAT liścieni soi (Santarem i wsp., Plant Cell
PL 202 067 B1
Report (1998), 17: 752-759) ta technika dostarcza łatwiejszy protokół transformacji i wyższy potencjał regeneracji, jako że docelowe komórki nie są zranione.
P r z y k ł a d 9 Transformacja nasion słonecznika za pomocą sposobu inokulacji nasion - ekspresja przejściowa Przygotowanie konstruktu
C58C1(pGV2260) (Simpson i wsp., Plant Mol. Biol. (1986), 6: 403-416) (pBin 19) (Bevan, Nuc. Acids Res. (1984), 12: 8711-8121).
C58MP90 (pSCV1.2GI) (patrz przykład 7).
Przygotowanie Agrobacterium do eksperymentów
Agrobacterium inkubowano na zestalonych podłożach YEP z odpowiednimi antybiotykami w 27°C przez 2 dni. Bakterie następnie zbierano i ponownie zawieszano w TSIM1 (podłoże MS z 100 mg/l mio-inozytolu, 10g/l glukozy, 50 mg/l buforu MES pH 5,5) zawierającym 0-400 μΜ acetosyringonu do gęstości 2,0 -2,4 przy 650 nm.
Przygotowanie materiału roślinnego
Rośliny słonecznika Helianthus annuus cv HA300B hodowano w szklarni 15-30°C z uzupełnionym światłem aby uzyskać 14 godzinny dzień.
Zaszczepianie nasion słonecznika
Niedojrzałe zarodki inokulowano 10 do 25 dni po dojrzeniu pręcików. Wstrzyknięcie 1 μl zawiesiny Agrobacterium przeprowadzono jak opisano w przykładzie 1 przez mikropor aby dostarczyć to między dwa liścienie. Następnie inkubowano główkę w 22-25°C przez 2-5 dni.
Izolacja i hodowla zarodków
Po kokultywacji niedojrzałe nasiona usuwano i sterylizowano przez 20 minut w 20% roztworze Domestos. Następnie aseptycznie izolowano zarodki i przenoszono do podłoża do indukcji kalusów (podłoże MS z 30 g/l sacharozy, zestalone agarem 10g/l, pH 5,7 i uzupełnione 0,5 mg/l NAA, 0,5 g/l BAP i 500 mg/l cefatoksymem) i hodowano w 21-24°C, 16 godzinny dzień, 30 mEm-2s-1PAR. Po 2-10 dniach zarodki stosowano do histochemicznego barwienia GUS aby ocenić wydajność przeniesienia T-DNA.
Jak pokazano w Tabeli 4, inokulacja niedojrzałych zarodków słonecznika w obrębie nasiona doprowadziła do transferu T-DNA i ekspresji genu GUS z obydwoma stosowanymi szczepami (5,9-65,4%). GUS dodatnie plamy zlokalizowano głównie na liścieniach, ale zlokalizowano także zdarzenia transformacji w hipokotylu. Tylko dwa doświadczenia były przeprowadzone aby ocenić potencjał metody inokulacji nasion do transformacji niedojrzałych zarodków słonecznika. Nieoczekiwanie, okazała się być bardzo skuteczna choć kluczowym parametrem wydaje się być rozwój niedojrzałych zarodków.

Claims (33)

1. Sposób transformacji obejmujący inokulację i kokultywację docelowej tkanki z docelowej rośliny z Agrobacterium, w czasie gdy tkanka docelowa jest w swoim naturalnym środowisku roślinnym, a następnie wytworzenie rośliny transgenicznej przez odróżnicowanie i regenerację tkanki docelowej, znamienny tym, że inokulację prowadzi się przez bezpośrednie i aktywne podanie Agrobacterium do tkanki.
2. Sposób transformacji według zastrz. 1, znamienny tym, że roślina transgeniczna jest rośliną płodną.
3. Sposób transformacji według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że zranienie komórek docelowych w docelowej tkance jest utrzymywane na minimalnym poziomie lub całkowicie wykluczone.
4. Sposób transformacji według jednego z zastrz. 1-3, znamienny tym, że przynajmniej część odróżnicowania tkanki docelowej przeprowadza się in vitro.
5. Sposób transformacji według jednego z zastrz. 1-4, znamienny tym, że roślina docelowa jest dwuliścienna lub jednoliścienna.
6. Sposób transformacji według zastrz. 5, znamienny tym, że roślina docelowa należy do rodziny Gramineae.
7. Sposób transformacji według zastrz. 6, znamienny tym, że roślina docelowa jest wybrana z grupy składającej się z pszenicy, jęczmienia, kukurydzy, ryżu, owsa, żyta, sorgo i prosa.
8. Sposób transformacji według zastrz. 5, znamienny tym, że roślina docelowa jest wybrana z grupy składającej się z rzepaku, papryki, soi, słonecznika, buraka cukrowego, dyniowatych, szparaga, cebuli, palmy olejowej, jam i banana.
PL 202 067 B1
9. Sposób transformacji według jednego z zastrz. od 1 do 8, znamienny tym, że docelowa tkanka jest zarodkiem, kwiatostanem, zalążnią, szypułką liścia lub pylnikiem.
10. Sposób transformacji według jednego z zastrz. od 1 do 8, znamienny tym, że docelowa tkanka jest niedojrzałym zarodkiem, niedojrzałym kwiatostanem, niedojrzałą zalążnią lub niedojrzałym pylnikiem.
11. Sposób transformacji według zastrz. 10, znamienny tym, że docelowym obszarem dla inokulacji jest styk między dwoma warstwami komórek, które są w ścisłym kontakcie.
12. Sposób transformacji według jednego z zastrz. od 1 do 11, znamienny tym, że około czasu inokulacji Agrobacterium nie jest dodawany czynnik indukujący Agrobacterium vir.
13. Sposób transformacji według jednego z zastrz. od 1 do 12, znamienny tym, że około czasu kokultywacji Agrobacterium nie jest dodawany indukujący czynnik Agrobacterium vir.
14. Sposób transformacji według jednego z zastrz. od 1 do 13, znamienny tym, że inokulację Agrobacterium prowadzi się przez iniekcję zawiesiny Agrobacterium do tkanki docelowej za pomocą strzykawki.
15. Sposób transformacji według jednego z zastrz. od 1 do 14, znamienny tym, że inokulację Agrobacterium prowadzi się z minimalnymi uszkodzeniami tkanki docelowej.
16. Sposób transformacji według zastrz. 1, znamienny tym, że transfomowaną docelową tkanką roślinną jest kalus, korzeń, pęd lub cała roślina (korzystnie płodna), nasiono lub inny materiał zdolny do reprodukcji.
17. Sposób transformacji obejmujący inokulację i kokultywację docelowej tkanki z docelowej rośliny z Agrobacterium, w czasie gdy tkanka docelowa jest w swoim naturalnym środowisku roślinnym, a nastę pnie wytworzenie odróż nicowanej tkanki z tkanki docelowej, znamienny tym, ż e inokulację prowadzi się przez bezpośrednie i aktywne podanie Agrobacterium do tkanki.
18. Sposób transformacji według zastrz. 17, znamienny tym, że zranienie komórek docelowych w docelowej tkance jest utrzymywane na minimalnym poziomie lub całkowicie wykluczone.
19. Sposób transformacji według zastrz. 17 albo 18, znamienny tym, że przynajmniej część odróżnicowania tkanki docelowej przeprowadza się in vitro.
20. Sposób transformacji według dowolnego z zastrz. 17-19, znamienny tym, że roślina docelowa jest dwuliścienna lub jednoliścienna.
21. Sposób transformacji według zastrz. 20, znamienny tym, że roślina docelowa należy do rodziny Gramineae.
22. Sposób transformacji według zastrz. 21, znamienny tym, że roślina docelowa jest wybrana z grupy składającej się z pszenicy, jęczmienia , kukurydzy, ryżu, owsa, żyta, sorgo i prosa.
23. Sposób transformacji według zastrz. 20, znamienny tym, że roślina docelowa jest wybrana z grupy skł adają cej się z rzepaku, papryki, soi, sł onecznika, buraka cukrowego, dyniowatych, szparaga, cebuli, palmy olejowej, jam i banana.
24. Sposób transformacji według jednego z zastrz. 17-23, znamienny tym, że docelowa tkanka jest zarodkiem, kwiatostanem, zalążnią, szypułką liścia lub pylnikiem.
25. Sposób transformacji według jednego z zastrz. 17-23, znamienny tym, że docelowa tkanka jest niedojrzałym zarodkiem, niedojrzałym kwiatostanem, niedojrzałą zalążnią lub niedojrzałym pylnikiem.
26. Sposób transformacji według zastrz. 25, znamienny tym, że docelowym obszarem dla inokulacji jest styk między dwoma warstwami komórek, które są w ścisłym kontakcie.
27. Sposób transformacji według jednego z zastrz. 17-26, znamienny tym, że około czasu inokulacji Agrobacterium nie jest dodawany czynnik indukujący Agrobacterium vir.
28. Sposób transformacji według jednego z zastrz. 17-27, znamienny tym, że około czasu kokultywacji Agrobacterium nie jest dodawany indukujący czynnik Agrobacterium vir.
29. Sposób transformacji według jednego z zastrz. 17-28, znamienny tym, że inokulację Agrobacterium prowadzi się przez iniekcję zawiesiny Agrobacterium do tkanki docelowej za pomocą strzykawki.
30. Sposób transformacji według jednego z zastrz. od 17-29, znamienny tym, że inokulację Agrobacterium prowadzi się z minimalnymi uszkodzeniami tkanki docelowej.
31. Sposób transformacji według zastrz. 17, znamienny tym, że transfomowaną docelową tkanką roślinną jest kalus, korzeń, pęd lub cała roślina (korzystnie płodna), nasiono lub inny materiał zdolny do reprodukcji.
32. Zastosowanie Agrobacterium w sposobie transformacji obejmującym inokulację i kokultywację docelowej tkanki z docelowej rośliny z Agrobacterium, w czasie gdy tkanka docelowa jest w swoim naturalnym środowisku roślinnym, a następnie wytwarzanie materiału rośliny transgenicznej przez
PL 202 067 B1 odróżnicowanie tkanki docelowej, znamienne tym, że inokulacja jest prowadzona przez bezpośrednie i aktywne podanie Agrobacterium do tkanki.
33. Zastosowanie Agrobacterium według zastrz. 32, znamienne tym, że transgeniczny materiał roślinny jest odróżnicowywany i ewentualnie regenerowany w celu wytworzenia kalusa, korzenia, pędu lub materiału roślinnego (korzystnie płodnego).
PL351895A 1999-04-19 2000-04-19 Sposoby transformacji roślin oraz zastosowanie Agrobacterium w sposobie transformacji PL202067B1 (pl)

Applications Claiming Priority (2)

Application Number Priority Date Filing Date Title
EP99420097 1999-04-19
PCT/EP2000/004177 WO2000063398A1 (en) 1999-04-19 2000-04-19 Plant transformation method

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL351895A1 PL351895A1 (en) 2003-06-30
PL202067B1 true PL202067B1 (pl) 2009-05-29

Family

ID=8242287

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL351895A PL202067B1 (pl) 1999-04-19 2000-04-19 Sposoby transformacji roślin oraz zastosowanie Agrobacterium w sposobie transformacji

Country Status (18)

Country Link
US (3) US7285705B1 (pl)
EP (1) EP1171621B1 (pl)
JP (1) JP2002541853A (pl)
CN (1) CN1347457A (pl)
AR (1) AR023576A1 (pl)
AT (1) ATE312183T1 (pl)
AU (1) AU775949B2 (pl)
BG (1) BG106105A (pl)
BR (1) BR0011140A (pl)
CA (1) CA2369428C (pl)
CZ (1) CZ301610B6 (pl)
DE (1) DE60024607T2 (pl)
DK (1) DK1171621T3 (pl)
ES (1) ES2252008T3 (pl)
HU (1) HU228627B1 (pl)
IL (1) IL145686A0 (pl)
PL (1) PL202067B1 (pl)
WO (1) WO2000063398A1 (pl)

Families Citing this family (25)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
US6586661B1 (en) 1997-06-12 2003-07-01 North Carolina State University Regulation of quinolate phosphoribosyl transferase expression by transformation with a tobacco quinolate phosphoribosyl transferase nucleic acid
AU2001286843A1 (en) 2000-08-30 2002-03-13 North Carolina State University Transgenic plants containing molecular decoys that alter protein content therein
DE60128149D1 (en) 2000-11-07 2007-06-06 Univ North Carolina State Putrescin-n-methyltransferasepromotor
CN1638655A (zh) 2001-06-08 2005-07-13 韦克多烟草有限公司 修饰烟草中烟碱和亚硝胺的水平
AU2005268917B2 (en) 2004-08-02 2010-05-20 Basf Plant Science Gmbh Method for isolation of transcription termination sequences
EP2166099B1 (en) 2005-03-08 2012-12-19 BASF Plant Science GmbH Expression enhancing intron sequences
CN100360677C (zh) * 2005-05-13 2008-01-09 吉林省农业科学院 一种植物转基因方法
BRPI0612671A2 (pt) 2005-06-23 2010-11-30 Basf Plant Science Gmbh métodos melhorados para a produção de plantas férteis zea mays (milho) estavelmente transformadas
EP2100962A1 (en) 2008-03-12 2009-09-16 Biogemma Plants having improved resistance to pathogens
CN102802405A (zh) 2009-06-11 2012-11-28 先正达参股股份有限公司 原位核酸短暂表达的一种方法
CA2768955C (en) 2009-07-29 2018-07-17 Japan Tobacco Inc. A method of gene introduction into triticum plant using agrobacterium, and a method of producing transformed triticum plant
EP2354232A1 (en) 2010-02-08 2011-08-10 Genoplante-Valor Improvement of the grain filling of wheat through the modulation of NADH-glutamate synthase activity
AU2011275697B2 (en) 2010-07-09 2016-07-21 Genoplante-Valor Preformed defense in plants
WO2012038528A1 (en) 2010-09-23 2012-03-29 Genoplante-Valor Plants resistant to fungal pathogens and methods for production thereof
WO2013097940A1 (en) 2011-12-30 2013-07-04 Genoplante-Valor Plants having a modulated content in seed proteins and method for production thereof
EP2687605A1 (en) 2012-07-19 2014-01-22 Biogemma Method for performing homologous recombination
EP2722391A1 (en) 2012-10-22 2014-04-23 Biogemma Method for plant improvement
EP3075741A1 (en) 2015-03-31 2016-10-05 Biogemma Method of plant improvement using aspartate kinase - homoserine dehydrogenase
EP3130675A1 (en) 2015-08-10 2017-02-15 Genoplante-Valor Method for plant improvement
CN106755083B (zh) * 2016-12-22 2019-06-14 中国科学院华南植物园 一种兜兰农杆菌子房注射法转基因方法
EP3704140A1 (en) 2017-10-31 2020-09-09 Vilmorin & Cie Wheat comprising male fertility restorer alleles
WO2020161261A1 (en) 2019-02-06 2020-08-13 Vilmorin & Cie New gene responsible for cytoplasmic male sterility
CN118613587A (zh) 2021-10-19 2024-09-06 利马格兰集团 植物中的靶向基因整合
CN114223426A (zh) * 2021-12-27 2022-03-25 中国热带农业科学院热带生物技术研究所 一种单子叶植物叶片液体注射方法
EP4311430A1 (en) 2022-07-28 2024-01-31 Limagrain Europe Chlorotoluron tolerance gene and methods of use thereof

Family Cites Families (10)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
US5102796A (en) * 1983-04-15 1992-04-07 Lubrizol Genetics, Inc. Plant structural gene expression
US4658082A (en) * 1984-07-25 1987-04-14 Atlantic Richfield Company Method for producing intact plants containing foreign DNA
US6664109B2 (en) * 1985-01-17 2003-12-16 Calgene Llc Transformation system with Ti or Ri plasmid
US5024944A (en) * 1986-08-04 1991-06-18 Lubrizol Genetics, Inc. Transformation, somatic embryogenesis and whole plant regeneration method for Glycine species
DK0672752T3 (da) * 1993-09-03 2004-10-04 Japan Tobacco Inc Fremgangsmåde til transformering af monocotyledoner ved anvendelse af scutella af uudviklede embryoner
CZ86798A3 (cs) * 1996-06-21 1999-03-17 Monsanto Company Fertilní transgenní rostlina pšenice, způsob její přípravy, buňky a semena této rostliny
ES2151338B1 (es) * 1997-03-05 2001-07-01 Inia Procedimiento de transformacion genetica de plantas adultas de especies leñosas.
UY25037A1 (es) * 1997-06-13 1998-12-11 Shell Int Research Un proceso para producir material vegetal modificado geneticamente que comprende una o mas secuencias de adn de interes establemente incorporadas
FI104907B (fi) * 1997-09-18 2000-04-28 Univ Helsinki Licensing Rypsin Agrobacterium-välitteinen transformaatio
US5994624A (en) * 1997-10-20 1999-11-30 Cotton Incorporated In planta method for the production of transgenic plants

Also Published As

Publication number Publication date
CA2369428C (en) 2011-06-28
CN1347457A (zh) 2002-05-01
ATE312183T1 (de) 2005-12-15
AU775949B2 (en) 2004-08-19
AU5065000A (en) 2000-11-02
US20080047036A1 (en) 2008-02-21
BR0011140A (pt) 2002-02-26
EP1171621B1 (en) 2005-12-07
JP2002541853A (ja) 2002-12-10
ES2252008T3 (es) 2006-05-16
CZ20013744A3 (cs) 2002-01-16
CZ301610B6 (cs) 2010-04-28
US7285705B1 (en) 2007-10-23
CA2369428A1 (en) 2000-10-26
AR023576A1 (es) 2002-09-04
US8115061B2 (en) 2012-02-14
DK1171621T3 (da) 2006-03-13
PL351895A1 (en) 2003-06-30
DE60024607T2 (de) 2006-08-10
IL145686A0 (en) 2002-06-30
EP1171621A1 (en) 2002-01-16
BG106105A (bg) 2002-06-28
WO2000063398A1 (en) 2000-10-26
DE60024607D1 (de) 2006-01-12
HUP0200926A2 (en) 2002-07-29
US20110078827A1 (en) 2011-03-31
HU228627B1 (hu) 2013-04-29
US7803988B2 (en) 2010-09-28

Similar Documents

Publication Publication Date Title
US7803988B2 (en) Plant transformation method
Hiei et al. Improved protocols for transformation of indica rice mediated by Agrobacterium tumefaciens
Atif et al. Gene transfer in legumes
Olhoft et al. L-Cysteine increases Agrobacterium-mediated T-DNA delivery into soybean cotyledonary-node cells
AU738153B2 (en) Methods for the production of stably-transformed, fertile wheat employing agrobacterium-mediated transformation and compositions derived therefrom
US6420630B1 (en) Methods for tissue culturing and transforming elite inbreds of Zea mays L.
Zheng et al. Agrobacterium tumefaciens-mediated transformation of Allium cepa L.: the production of transgenic onions and shallots
US20120192318A1 (en) Transformation system for Camelina sativa
AU2007204597B2 (en) Method of producing transgenic graminaceous cells and plants
JP2002533090A (ja) 植物形質転換法
US20040123342A1 (en) Monocotyledonous plant transformation
Karthikeyan et al. Agrobacterium-mediated transformation of leaf base derived callus tissues of popular indica rice (Oryza sativa L. sub sp. indica cv. ADT 43)
Spiral et al. Transgenic coffee (Coffea species)
Bao-Feng et al. Agrobacterium-mediated transformation of Kentucky bluegrass
Kudo et al. TRANSFORMATION OF CHRYSANTHEMUM (DENDRANTHEMA GRANDI-FLORUM (RAMAT.) KITAMURA) VIA AGROBACTERIUM TUMEFACIENS
Begum et al. INHERITED ALTERATION UTILIZING THE COTYLEDONARY NODE OF PEANUTS (ARACHIS HYPOGAEA L.) AS A TRANSPLANT AND A PROMOTER-LESS GUS:: EPSPS FUSION GENE-DERIVED VECTOR.
Firoozabady et al. Agrobacterium-mediated transformation
Ozcan Tissue culture in pea and engineering a marker gene for specific expression in target cells for plant transformation
Aragäo Genetic transformation of common bean via particle bombardment
Sumithra Genetic transformation studies in cotton
Otani et al. Transgenic Sweet Potato (Ipomoea batatas L. Lam.)
Luo Soybean transformation and analysis of transformed tissues using PCR
VIA FRANCISCO JL ARAGÃO