PL202723B1 - Forma do wyginania fragmentów materiału - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest forma do wyginania fragmentów materiału.

Forma do wyginania fragmentów materiału jest znana z rosyjskiej publikacji patentowej nr SU-496072. Forma ujawniona w SU-496072 zawiera gniazdo formy oraz pierwszą i drugą połowę formy po przeciwległych stronach gniazda formy. Każda z pierwszej i drugiej połowy formy zawiera wiele równoległych płyt pierwszych i drugich, które tworzą pierwszą i drugą wewnętrzną wzdłużną ściankę boczną po przeciwległych stronach gniazda formy. Pierwsze i drugie płyty rozciągają się w kierunku szerokoś ci formy i zmieniają się kolejno we wzdł uż nym kierunku formy. Każ da pł yta pierwsza zawiera pierwszą wewnętrzną ściankę boczną, a każda płyta druga zawiera drugą wewnętrzną ściankę boczną. Pierwsze ścianki boczne kolejnych płyt pierwszych tworzą pierwszą wewnętrzną ściankę boczną, a drugie ścianki boczne kolejnych płyt drugich tworzą drugą wewnętrzną ściankę boczną gniazda formy. Pierwsze i drugie połowy formy są podtrzymywane odpowiednio na pierwszym i drugim noś niku. Noś niki te są umieszczone na podstawie i są przemieszczane względem siebie nawzajem w celu poszerzania albo zwężania gniazda formy. Pierwsze i drugie płyty posiadają pierwszą i drugą podstawę zasadniczo równoległe do podstawy formy. W celu umoż liwienia wykonania V-kształtnych części z fragmentów materiału, na przykład z płaskiej płyty albo profilu, pierwsze i drugie płyty tworzące ścianki boczne gniazda formy posiadają pochylony bok.

Płaska płyta albo inny fragment materiału jest zginany poprzez umieszczenie płyty nad gniazdem formy i przemieszczenie stempla do dołu, w celu wciśnięcia płaskiej płyty w gniazdo formy.

Wadą formy takiej jak ujawniona w rosyjskiej publikacji patentowej nr SU-496072 jest to, że forma nie jest odpowiednia do zginania płyt w taki sposób, aby kąt pomiędzy zgiętymi bokami był mniejszy od 90°. Faktycznie żeby wygiąć płytę do momentu aż kąt pomiędzy wygiętymi bokami będzie mniejszy od 90°, fragment materiału musi być wciśnięty głęboko do gniazda formy, w rezultacie czego połowy formy przechylają się dookoła dolnej krawędzi narożnej ich zewnętrznych ścianek bocznych. W wyniku tego głębokość, na którą płyta, która ma być wygięta, może być wciśnię ta do gniazda formy, jest niewystarczająca, a kąt pomiędzy przeciwległymi bokami wygiętego materiału często jest zbyt duży.

Niniejszy wynalazek spełnia potrzebę zapewnienia formy, za pomocą której płyty albo inne fragmenty materiału mogą być wygięte tak, że kąt pomiędzy dwoma bokami wygiętej płyty jest mniejszy niż 90°.

Forma do wyginania fragmentów materiału, przy czym forma zawiera przeciwległe pierwsze i drugie rozciągające się wzdłużnie połowy formy obejmujące wzdłużne gniazdo formy, przy czym pierwsza połowa formy zawiera wiele równoległych płyt pierwszych, druga połowa formy zawiera wiele równoległych płyt drugich, oraz pierwsze i drugie płyty rozciągają się w kierunku szerokości formy, zmieniając się kolejno w kierunku wzdłużnym formy i zawierając odpowiednio pierwsze i drugie ścianki końcowe, przy czym kolejne pierwsze i drugie ścianki końcowe tworzą odpowiednio pierwsze i drugie ścianki boczne po przeciwległych stronach gniazda formy, kolejne płyty pierwsze są umieszczone w takiej odległ o ś ci od siebie nawzajem, aby przyjmować w pierwszej przestrzeni pomi ę dzy są siednimi pierwszymi płytami przynajmniej część płyty drugiej, a kolejne płyty drugie są umieszczone w takiej odległości od siebie nawzajem, aby przyjmować w drugiej przestrzeni pomiędzy sąsiednimi płytami drugimi przynajmniej część płyty pierwszej, znamienna tym, że każda płyta pierwsza zawiera pierwszą część dolną, a każda płyta druga zawiera drugą część dolną, przy czym pierwsze i drugie części dolne wystają z pierwszej i drugiej ścianki końcowej w kierunku gniazda formy oraz zawierają odpowiednio pierwszą i drugą część końcową, tym, że każda płyta pierwsza zawiera środki, które współpracują z częścią dolną są siedniej pł yty drugiej w celu ograniczania przechylania się są siedniej pł yty drugiej w taki sposób, ż e druga część koń cowa był aby przemieszczana w kierunku wysokoś ci formy, oraz tym, że każda płyta druga zawiera środki, które współpracują z częścią dolną sąsiedniej płyty pierwszej w celu ograniczania przechylania się sąsiedniej płyty pierwszej w taki sposób, że pierwsza część końcowa byłaby przemieszczana w kierunku wysokości formy podczas wciskania fragmentu materiału w gniazdo formy w celu wygię cia fragmentu materiał u.

Środki do ograniczania przechylania się pierwszych i drugich płyt zawierają pierwszy i drugi występ rozciągające się we wzdłużnym kierunku formy, przy czym pierwsze i drugie występy są umieszczone na pierwszej poprzecznej ściance bocznej odpowiednio pierwszej i drugiej płyty, oraz wspomniane występy są podnoszone w kierunku wysokości formy w taki sposób, aby przyjmować pomiędzy nimi i dnem formy przynajmniej część odpowiednio drugiej i pierwszej części końcowej.

PL 202 723 B1

Każdy z pierwszych i drugich występów posiada odpowiednio pierwszą i drugą powierzchnię dolną, przy czym każda z pierwszej i drugiej części dolnej zawiera odpowiednio pierwszą i drugą powierzchnię górną, przy czym pierwsza i druga powierzchnia dolna są zasadniczo równoległe do odpowiednio drugiej i pierwszej powierzchni górnej.

Powierzchnia dolna pierwszego występu każdej płyty pierwszej styka się z drugą powierzchnią górną drugiej części dolnej sąsiedniej płyty drugiej na przynajmniej części jej długości, oraz tym, że druga powierzchnia dolna drugiego występu każdej płyty drugiej styka się z pierwszą powierzchnią górną pierwszej części dolnej sąsiedniej płyty pierwszej na przynajmniej części jej długości w każdym położeniu połów formy względem siebie nawzajem.

Każdy z pierwszych i drugich występów wystaje odpowiednio z pierwszej i drugiej płyty w kierunku następnej odpowiednio pierwszej i drugiej płyty w kierunku wzdłużnym formy na odległość, która jest przynajmniej równa grubości odpowiednio pierwszej i drugiej płyty.

Połowy formy są przemieszczane względem siebie nawzajem w kierunku szerokości formy w taki sposób, że odległość pomiędzy pierwszymi i drugimi wewnętrznymi ściankami bocznymi na przeciwległych bokach gniazda formy może być zmieniana.

Gniazdo formy zawiera dno gniazda, oraz tym, że pierwsze i drugie ścianki końcowe odpowiednio pierwszych i drugich płyt są pochylone w kierunku zwróconym od dna gniazda.

Wzdłużne ścianki boczne gniazda formy zawierają odpowiednio pierwsze i drugie środki do prowadzenia fragmentu materiału, kiedy jest on wciskany do gniazda formy.

Każda z pierwszych i drugich płyt zawiera, w położeniu, w którym powierzchnia górna odpowiednio pierwszej i drugiej płyty przechodzi w odpowiednio pierwszą i drugą ściankę końcową, odpowiednio pierwsze i drugie zagłębienie do przyjmowania odpowiednio pierwszych i drugich środków do prowadzenia fragmentu materiału.

Pierwsze i drugie środki do prowadzenia fragmentu materiału zawierają odpowiednio pierwszą i drugą oś odpowiednio w pierwszej i drugiej po łowie formy, przy czym pierwsza i druga oś rozciągają się we wzdłużnym kierunku formy.

Każda z pierwszej i drugiej osi obraca się dookoła jej osi wzdłużnej.

Pierwsza i druga połowa formy zawierają odpowiednio pierwsze i drugie środki łączące do usuwalnego łączenia odpowiednio pierwszych i drugich płyt.

Pierwsze i drugie środki łączące odpowiednio zawierają pierwszą i drugą oś rozciągające się we wzdłużnym kierunku formy, pierwsze i drugie zagłębienie rozciągające się odpowiednio w pierwszym i drugim występie, oraz pierwszą i drugą płytę do przyjmowania odpowiednio pierwszej i drugiej osi, oraz środki do łączenia osi z płytą.

Analiza problemu związanego z wyginaniem płyt albo innych fragmentów materiału w formie ujawniła, że w przypadku operacji zginania, kiedy wciska się centralną część fragmentu materiału do dołu formy, wewnętrzne wzdłużne ścianki boczne gniazda formy są poddane działaniu siły prostopadłej do ścianek bocznych. Wektor odpowiadający tej sile może być rozłożony na dwa składniki: (1) składnik poziomy równoległy do kierunku szerokości formy i zwrócony w kierunku od gniazda formy, oraz (2) składnik pionowy zwrócony do dołu. Kiedy wygina się płytę albo inny fragment materiału tak, że kąt pomiędzy bokami wygiętej części jest większy albo równy 90°, pionowy składnik siły będzie większy od składnika poziomego. Kiedy jednak wpycha się fragment materiału głębiej do gniazda formy, w celu wygięcia go do kąta mniejszego od 90°, rozkład siły prostopadłej działającej na wzdłużne ścianki boczne powoduje powstanie składnika poziomego, który jest większy od składnika pionowego. Im głębiej fragment materiału jest wciskany do gniazda formy, tym większy staje się ten składnik poziomy, oraz zwiększa się ryzyko przechylenia płyty dookoła osi wzdłużnej odpowiedniej połowy formy.

Poprzez obecność środków ograniczających przeciwdziała się przechylaniu płyty dookoła osi wzdłużnej połowy formy w taki sposób, że część końcowa byłaby przemieszczana w kierunku wysokości formy. W rezultacie ryzyko zwiększenia kąta pomiędzy wewnętrznymi wzdłużnymi ściankami bocznymi gniazda formy może być zminimalizowane. Ponieważ przechylanie się płyt dookoła osi wzdłużnej odpowiedniej połowy formy obejmowałoby zmniejszenie głębokości gniazda formy, to odpowiednio zmniejszałaby się głębokość, na którą materiał mógłby być wciśnięty do gniazda formy. Niemniej jednak w niniejszym wynalazku przeciwdziała się temu poprzez obecność środków ograniczających. Oba efekty przyczyniają się do takiego wyniku, że fragmenty materiału mogą być wygięte do takiego zakresu, że po wygięciu kąt pomiędzy bokami wygiętego fragmentu materiału jest mniejszy od 90°.

PL 202 723 B1

Środki do ograniczania przechylania się płyt umożliwiają wygięcie metalowej płyty albo innego fragmentu materiału i wepchnięcie go do gniazda formy do położenia, w którym składnik poziomy wektora siły działającej na ściankę gniazda staje się większy od składnika pionowego. Nie było to możliwe do uzyskania za pomocą urządzenia według rozwiązań wcześniejszych.

Korzystnie środki do ograniczania przechylania się pierwszych i drugich płyt zawierają pierwszy i drugi występ rozciągające się we wzdłużnym kierunku formy, przy czym pierwszy i drugi występ są tak umieszczone na pierwszej poprzecznej ściance bocznej odpowiednio pierwszej i drugiej płyty, że wspomniane występy są podnoszone w kierunku wysokości formy w taki sposób, aby przyjmować pomiędzy nimi i spodem formy przynajmniej fragment odpowiednio drugiej i pierwszej części końcowej.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym: fig. 1 przedstawia przekrój pionowy formy według niniejszego wynalazku; fig. 2 - widok z góry formy przedstawionej na fig. 1;

fig. 3 - widok z przodu płyty stanowiącej część formy; fig. 4 - widok z góry płyty z fig. 3;

fig. 5-6 przedstawiają przekrój formy przedstawionej na fig. 1, przy czym połowy formy znajdują się w mniejszej odległości w kierunku szerokości formy względem siebie nawzajem w porównaniu z formą przedstawioną na fig. 1;

fig. 7 przedstawia wykonany w kierunku wzdłużnym przekrój części formy, przy czym część płyt nie jest pokazana.

Jak widać z fig. 1, urządzenie według niniejszego wynalazku zawiera formę 42 i podstawę 44. Forma 42 jest przyjmowana w otworze w podstawie 44.

Forma 1 zawiera gniazdo 59 formy oraz pierwszą 1 i drugą 21 połowę formy po przeciwległych stronach gniazda 59 formy. Pierwsza 1 i druga 21 połowa formy tworzą odpowiednio pierwszą 3 i drugą 23 wewnętrzną wzdłużną ściankę boczną po przeciwległych stronach gniazda 59 formy, oraz pierwszą 4 i drugą 24 zewnętrzną wzdłużną ściankę boczną formy 42. Gniazdo 59 formy posiada dno 49 gniazda z osią wzdłużną.

Przeciwległe pierwsza 3 i druga 23 wewnętrzne ścianki boczne są nachylone względem pionowej płaszczyzny X dzielącej gniazdo 59 formy na dwie części i w każdym momencie są zwrócone w kierunku od dna 49 gniazda do szczytu wewnętrznych ścianek bocznych 3, 23. W ten sposób odległość, w kierunku szerokości formy 42, pomiędzy pierwszą 3 i drugą 23 wewnętrzną ścianką boczną zwiększa się wraz z przemieszczaniem się od dna 49 gniazda. Kąt α pomiędzy pierwszą 3 albo drugą 23 ścianką boczną i poziomem 43 jest korzystnie większy od 45°, w celu umożliwienia wygięcia fragmentów materiału do czasu aż kąt pomiędzy bokami wygiętego fragmentu materiału stanie mniejszy niż 90°. W przypadku gdyby pierwsze 3 i drugie 23 ścianki boczne były ustawione pod kątem 90° względem poziomu 43, fragmenty materiału mogą być wygięte posiadając kąt 0° pomiędzy bokami.

Jak pokazano na fig. 2, każda z pierwszej i drugiej połowy 1, 21 formy zawiera wiele odpowiednio równoległych pierwszych 2 i drugich 22 płyt. Kolejne płyty pierwsze 2 są umieszczone w odległości od siebie nawzajem w przybliżeniu równej grubości płyty 2. Podobnie, kolejne płyty drugie 22 są umieszczone w odległości od siebie nawzajem w przybliżeniu równej grubości płyty 22. W rezultacie każda płyta pierwsza 2 sąsiaduje z następną płytą drugą 22 z przeciwległej połowy formy i vice versa. Niemniej jednak odległość pomiędzy kolejnymi płytami pierwszymi 2 i pomiędzy kolejnymi płytami drugimi 22 może być także większa.

Pierwsze 2 i drugie 22 płyty rozciągają się w kierunku szerokości formy 42. Są one ustawione zasadniczo pionowo względem podstawy 44. Pierwsze 2 i drugie 22 płyty zmieniają się kolejno w kierunku wzdłużnym formy 42.

Grubość pierwszych i drugich płyt 2, 22 może się zmieniać w szerokim zakresie i będzie generalnie przystosowywana przez doświadczoną osobę do rzędu wielkości sił, które mają być wywierane przez wewnętrzne wzdłużne ścianki boczne 3, 23 w czasie trwania operacji wyginania.

Jeśli jest to pożądane, w różnych położeniach w formie 42 płyty 2, 22 mogą mieć różne grubości.

Jak widać z fig. 1, pierwsze 2 i drugie 22 płyty posiadają pierwsze 5 i drugie 25 pochylone ścianki końcowe. Pierwsze 5 i drugie 25 pochylone ścianki końcowe odpowiednich kolejnych pierwszych 2 i drugich 22 płyt odpowiednio tworzą przeciwległe pierwsze 3 i drugie 23 pochylone wewnętrzne ścianki boczne formy 42.

Pierwsze 2 i drugie 22 płyty zawierają odpowiednio pierwszą 8 i drugą 28 część dolną, która wystaje odpowiednio z pierwszej i drugiej ścianki końcowej 5, 25 oraz pierwszej i drugiej ścianki boczPL 202 723 B1 nej 3, 23 w kierunku gniazda 59 formy, w kierunku szerokości formy 42. Pierwsze części dolne 8 zawierają pierwszą część końcową 10 po stronie części dolnej zwróconej w kierunku drugiej zewnętrznej ścianki bocznej 24 formy 1. Pierwsze 8 i drugie 28 części dolne posiadają ponadto odpowiednio pierwszą 9 i drugą 29 poziomą powierzchnię górną, która może być na przykład zasadniczo równoległa do podstawy 44 formy 42 oraz dna 49 gniazda 59 formy.

Ponadto każda płyta pierwsza 2 zawiera środki, które współpracują z częścią dolną 29 sąsiedniej płyty drugiej 22 w celu ograniczania przechylania się sąsiedniej płyty drugiej 22 w taki sposób, że druga część końcowa 30 byłaby przemieszczana w kierunku wysokości formy 42 podczas wciskania fragmentu materiału w gniazdo 59 formy w celu wygięcia płyty. Podobnie, każda płyta druga 22 zawiera środki, które współpracują z częścią dolną 9 sąsiedniej płyty pierwszej 2 w celu ograniczania przechylania się sąsiedniej płyty pierwszej 2 w taki sposób, że pierwsza część końcowa 10 byłaby przemieszczana w kierunku wysokości formy 42 podczas wciskania fragmentu materiału w gniazdo 59 formy w celu wygięcia fragmentu materiału.

W preferowanym przykładzie wykonania wynalazku środki do ograniczania przechylania się pierwszych i drugich płyt 2, 22 zawierają pierwszy i drugi występ 11, 31 wystające we wzdłużnym kierunku formy 42. Pierwszy i drugi występ 11, 31 są umieszczone na pierwszej poprzecznej ściance bocznej 7, 27 odpowiednio pierwszej i drugiej płyty 2, 22. Występy 11, 31 są podnoszone w kierunku wysokości formy 42 w taki sposób, aby przyjmować pomiędzy nimi i dnem 47 formy 42 przynajmniej część odpowiednio jego drugiej 30 i pierwszej 10 części końcowej.

Jak widać z fig. 2 i 4, każda płyta pierwsza i druga 2, 22 zawiera stronę przednią 7, 27 i stronę tylną 17, 37, rozciągające się w kierunku szerokości formy 42. Na stronie przedniej 7, 27 odpowiednio pierwszej 2 i drugiej 22 płyty znajduje się czworoboczny występ 11, 21. Występ 11, 31 może być jednak także umieszczony na stronie tylnej 17, 37 płyty 2, 22, albo po obu stronach. Występ 11, 31 może mieć jednak także inny kształt, na przykład trójkątny, albo też kształt okrągły. W preferowanym przykładzie wykonania tutaj przedstawionym występ jest czworobokiem posiadającym dwa równoległe boki.

Występ 11 płyty 2 pierwszej połowy 1 formy korzystnie posiada powierzchnię dolną 12, która jest zasadniczo równoległa do poziomej płaszczyzny górnej 29 części dolnej 28 sąsiedniej płyty drugiej 22, należącej do przeciwległej połowy 21 formy. Podobnie, występ 31 płyty 22 drugiej połowy 21 formy korzystnie posiada powierzchnię dolną 32, która jest zasadniczo równoległa do poziomej płaszczyzny górnej 9 części dolnej 8 sąsiedniej płyty pierwszej 2 należącej do przeciwległej połowy 1 formy.

Występ 11, 31 wystaje z przedniej 7, 27 i/lub tylnej 17, 37 strony pierwszej 2 i drugiej 22, płyty we wzdłużnym kierunku formy 42, w kierunku odpowiednio sąsiedniej drugiej 22 i pierwszej 2 płyty.

Odległość, na którą występ 11, 31 rozciąga się w kierunku wzdłużnym formy 42, to znaczy grubość występu, jest korzystnie przynajmniej równa grubości płyty 2, 22. Występ 11 może jednak także rozciągać się na odległość mniejszą albo większą od grubości płyty 2. Jak widać z fig. 2 i 4, grubość występu 11, 31 jest w przybliżeniu równa grubości płyty 2, 22. W rezultacie, w przypadku gdyby występ 11 znajdował się po przedniej stronie 7 płyty 2 pierwszej połowy 1 formy, tylna strona 17 kolejnej płyty 2 należącej do tej samej połowy 1 formy stykałaby się z przednią stroną występu 11. Podobnie, w przypadku gdyby występ 31 znajdował się po przedniej stronie 27 płyty 22 z drugiej połowy 21 formy, tylna strona 37 kolejnej płyty 22 należąca do tej samej połowy 21 formy stykałaby się z przednią stroną występu 31 Odległość, na którą występ 11, 31 rozciąga się w kierunku wzdłużnym formy 42, będzie generalnie przystosowywana przez doświadczoną osobę do rzędu wielkości sił, które mają być wywierane przez wzdłużne ścianki boczne 5, 25 w czasie trwania operacji wyginania.

Połowy 1, 21 formy są przemieszczane względem siebie nawzajem w kierunku szerokości formy 42. Połowy 1, 21 formy mogą być przemieszczane w kierunku do albo od siebie nawzajem, jak pokazano strzałkami na fig. 1. W ten sposób pierwsze i drugie płyty 2, 22 odpowiednio pierwszej i drugiej połowy 1, 21 formy rozciągają się w mniejszym albo większym zakresie w głąb wolnej przestrzeni 40, 20 obecnej pomiędzy odpowiednio kolejnymi drugimi i pierwszymi płytami 22, 2 odpowiednio drugiej i pierwszej połowy 21,1 formy. Umożliwia to zmianę odległości pomiędzy pierwszą 5 i drugą 25 wewnętrzną ścianką boczną po przeciwległych stronach gniazda 59 formy. Im większa jest grubość fragmentu materiału, który ma być wygięty, tym większa jest odległość pomiędzy pierwszą 5 i drugą 25 wewnętrzną ścianką boczną, w celu wygięcia fragmentów materiału w takim samym zakresie. Tak więc, w celu wygięcia fragmentu materiału o dużej grubości tak, że kąt pomiędzy dwoma bokami wygiętej płyty wynosi na przykład 60°, odległość pomiędzy pierwszą 5 i drugą 25 wewnętrzną ścianką boczną musi być większa niż w celu wygięcia do tego zakresu płyty o mniejszej grubości. Szerokość dna 49 gniazda w kierunku szerokości formy 42 zmienia się zgodnie z powyższym. Odle6

PL 202 723 B1 głość pomiędzy pierwszą 5 i drugą 25 wewnętrzną ścianką boczną, albo też szerokość dna 49 gniazda, określa szerokość w gniazda 59 formy.

Przemieszczanie połów 1, 21 formy w kierunku do albo od siebie nawzajem może być wykonywane poprzez przekręcanie śruby (nie pokazanej) albo za pomocą układu hydraulicznego. Niemniej jednak można także zastosować dowolne inne środki znane osobom znającym temat. Kiedy już połowy 1, 21 formy zostaną przemieszczone względem siebie nawzajem aż do osiągnięcia pożądanej odległości pomiędzy nimi, połowy 1, 21 formy mogą być zamocowane w pożądanym położeniu za pomocą jednego albo większej ilości bloków regulacyjnych 45 umieszczonych pomiędzy zewnętrznymi ściankami bocznymi 4, 24 połów 1, 21 formy i ograniczającymi krawędziami 46 otworu w podstawie 44. Niemniej jednak może to być także zrealizowane w dowolny inny sposób znany osobom znającym temat.

Korzystnie pierwsza powierzchnia dolna 12 pierwszego występu 11 każdej płyty pierwszej 2 styka się z drugą powierzchnia górną 29 drugiej części dolnej 28 sąsiedniej płyty drugiej 22 na przynajmniej części jej długości, w każdym położeniu połów 1, 21 formy względem siebie nawzajem. Podobnie, druga powierzchnia dolna 32 drugiego występu 31 każdej płyty drugiej 22 styka się z pierwszą powierzchnią górną 8 pierwszej części dolnej 9 sąsiedniej płyty pierwszej 2 na przynajmniej części jej długości, w każdym położeniu połów 1, 21 formy względem siebie nawzajem. W ten sposób można ograniczyć ruch pierwszej i drugiej części końcowej 10, 30 do góry w każdym położeniu połów 1, 21 formy względem siebie nawzajem.

Jak pokazano na fig. 1, powierzchnia górna 9 części dolnej 8 każdej płyty pierwszej 2 pierwszej połowy 1 formy może ześliznąć się poniżej powierzchni dolnej 32 występu 31 sąsiedniej płyty drugiej 22 drugiej połowy 21 formy, umieszczonej za płytą pierwszą 2 we wzdłużnym kierunku formy 42. Obecność tych występów 31 ogranicza w ten sposób przechylanie się każdej płyty pierwszej 2 dookoła osi wzdłużnej 19 pierwszej połowy 2 formy w taki sposób, że pierwsza część końcowa 10 płyty pierwszej 2 zostałaby przemieszczona w kierunku wysokości formy 42 podczas wciskania fragmentu materiału w gniazdo 59 formy. Inaczej mówiąc, obecność tych występów 31 ogranicza ruch pierwszej części końcowej 10 do góry. Podobnie powierzchnia górna 29 części dolnej 28 każdej płyty drugiej 22 drugiej połowy 21 formy może ześliznąć się poniżej powierzchni dolnej 12 występu 11 sąsiedniej płyty pierwszej 2 drugiej połowy 1 formy, umieszczonej za płytą drugą 22. Obecność tych występów 11 ogranicza w ten sposób przechylanie się płyty drugiej 22 dookoła osi wzdłużnej 39 drugiej połowy 21 formy w taki sposób, że druga część końcowa 30 płyty drugiej 22 zostałaby przemieszczona w kierunku wysokości formy 42 podczas wciskania fragmentu materiału w gniazdo 59 formy. Inaczej mówiąc, obecność tych występów 11 ogranicza ruch drugiej części końcowej 30 do góry. Jest oczywiste, że występy 11, 31 mogą także posiadać dowolny inny kształt, albo też mogą znajdować się w dowolnym innym położeniu, które jest odpowiednie do umożliwienia ograniczenia przechylania się płyt 2, 22.

Szerokość w gniazda 59 formy może być regulowana w zależności od grubości fragmentu materiału, który ma być wygięty. Maksymalna szerokość w musi być jednak wybrana w taki sposób, aby dolna powierzchnia 12 występu 11 każdej płyty pierwszej 2 nadal stykała się z powierzchnią górną 29 części dolnej 28 sąsiedniej płyty drugiej 22 na przynajmniej części jej długości, oraz aby dolna powierzchnia 32 występu 31 każdej płyty drugiej 22 nadal stykała się z powierzchnią górną 9 części dolnej 8 sąsiedniej płyty pierwszej 2 na przynajmniej części jej długości. W innym przypadku ograniczenie przechylania się płyt 2, 22 nie może być osiągnięte. Najmniejsza możliwa odległość pomiędzy przeciwległymi połowami 1, 21 formy jest określona przez geometrię formy 42.

Pierwsze i drugie wzdłużne ścianki boczne 3, 23 gniazda 59 formy zawierają odpowiednio pierwsze i drugie środki 14, 34 do prowadzenia fragmentu materiału podczas jego wciskania w gniazdo 59 formy. Obecność tych pierwszych i drugich środków prowadzących 14, 34 umożliwia zminimalizowanie uszkodzeń fragmentu materiału, który jest wciskany w gniazdo 59 formy.

Każda pierwsza i druga płyta 2, 22 odpowiednio zawiera pierwsze i drugie zagłębienie 15, 35 do przyjmowania odpowiednio pierwszych i drugich środków 14, 34 w położeniu, w którym powierzchnia górna 6, 26 odpowiednio pierwszej lub drugiej płyty 2, 22 przechodzi odpowiednio w pierwszą lub drugą ściankę końcową 5, 25.

Ponieważ kolejne płyty 2, 22 każdej połowy 1, 21 formy zawierają takie same zagłębienia 15, 35, to każda połowa 1, 21 formy posiada rowek rozciągający się we wzdłużnym kierunku formy 42. Rowek ten jest jednak w każdym przypadku przerwany pomiędzy dwoma kolejnymi płytami 2, 22 jednej połowy 1, 21 formy na odległości, która jest przynajmniej równa grubości płyty 2, 22. W rowku pierwszej i drugiej połowy 1, 21 formy jest odpowiednio przyjmowana pierwsza i druga oś 14, 34, rozciągająca

PL 202 723 B1 się we wzdłużnym kierunku formy 42. Pierwsza i druga oś 14, 34 obraca się dookoła jej osi wzdłużnej, tak że materiał, który ma być wygięty, jest prowadzony po wciśnięciu go do gniazda 59 formy. W ten sposób można zminimalizować uszkodzenia fragmentu materiału.

Korzystnie pierwsza i druga połowa 1, 21 formy zawierają odpowiednio pierwsze i drugie środki łączące 16, 36, 18, 38, 13, 33 do usuwalnego łączenia odpowiednio pierwszych i drugich płyt 2, 22.

Te pierwsze i drugie środki łączące 16, 36, 18, 38, 13, 33 zawierają odpowiednio pierwszą i drugą oś 16, 36 rozciągającą się w kierunku wzdłużnym formy 42, pierwsze i drugie zagłębienie 13, 33 rozciągające się odpowiednio w pierwszym i drugim występie 11, 31, oraz pierwszą i drugą płytę 2, 22 do przyjmowania odpowiednio pierwszej i drugiej osi 16, 36, oraz środki 18, 38 do łączenia pierwszej i drugiej osi 16, 36 z płytą 2, 221 Te środki 18, 38 może na przykład stanowić śruba, jak widać z fig. 7. Niemniej jednak można także zastosować dowolne inne środki zaciskające znane osobom znającym temat. W ten sposób uzyskuje się sztywne połączenie pomiędzy płytami 2, 22 jednej połowy 1, 21 formy.

Płaska płyta albo inny fragment materiału jest wyginana poprzez umieszczenie płyty 49 nad gniazdem 59 formy (patrz fig. 5) oraz przemieszczenie stempla 48 do dołu, w celu wciśnięcia centralnej części płaskiej płyty 49 w gniazdo 59 formy (patrz fig. 6). W ten sposób fragment materiału jest umieszczany na wierzchu pierwszej i drugiej powierzchni górnej 6, 26. W rezultacie powierzchnia dolna fragmentu materiału styka się z osiami 14, 34 w dwóch położeniach na całej długości fragmentu materiału. Kiedy centralna część fragmentu materiału jest wciskana do gniazda 59 formy, oś 14, 34 obraca się dookoła jej osi wzdłużnej, w ten sposób wprowadzając materiał do gniazda 59 formy. Podczas wciskania fragmentu materiału do gniazda 59 formy wewnętrzne wzdłużne ścianki boczne 3, 23 gniazda 59 formy są poddane działaniu siły prostopadłej do ścianek bocznych. Kiedy płyta jest wciskana głębiej w gniazdo formy w celu jej wygięcia do kąta mniejszego od 90°, rozkład prostopadłej siły działającej na wewnętrzne wzdłużne ścianki boczne 3, 23 powoduje powstanie składnika poziomego, który jest większy od składnika pionowego. Im głębiej fragment materiału jest wciskany do gniazda 59 formy, tym większy staje się ten poziomy składnik. Przechylanie się płyt 2, 22 w rezultacie tych dużych sił skierowanych na boki jest ograniczane przez środki opisane powyżej.

Claims (13)

1. Forma (42) do wyginania fragmentów materiału, przy czym forma (42) zawiera przeciwległe pierwsze i drugie rozciągające się wzdłużnie połowy (1, 21) formy obejmujące wzdłużne gniazdo (59) formy, przy czym pierwsza połowa (1) formy zawiera wiele równoległych płyt pierwszych (2), druga połowa (21) formy zawiera wiele równoległych płyt drugich (22), oraz pierwsze i drugie płyty (2, 22) rozciągają się w kierunku szerokości formy (42), zmieniając się kolejno w kierunku wzdłużnym formy (42) i zawierając odpowiednio pierwsze i drugie ścianki końcowe (5, 25), przy czym kolejne pierwsze i drugie ścianki końcowe (5, 25) tworzą odpowiednio pierwsze i drugie ścianki boczne (3, 23) po przeciwległych stronach gniazda (59) formy, kolejne płyty pierwsze (2) są umieszczone w takiej odległości od siebie nawzajem, aby przyjmować w pierwszej przestrzeni (20) pomiędzy sąsiednimi pierwszymi płytami (2) przynajmniej część płyty drugiej (22), a kolejne płyty drugie (22) są umieszczone w takiej odległości od siebie nawzajem, aby przyjmować w drugiej przestrzeni (40) pomiędzy sąsiednimi płytami drugimi (22) przynajmniej część płyty pierwszej (2), znamienna tym, że każda płyta pierwsza (2) zawiera pierwszą część dolną (8), a każda płyta druga (22) zawiera drugą część dolną (28), przy czym pierwsze i drugie części dolne (8, 28) wystają z pierwszej i drugiej ścianki końcowej (5, 25) w kierunku gniazda (59) formy oraz zawierają odpowiednio pierwszą i drugą część końcową (10, 30), tym, że każda płyta pierwsza (2) zawiera środki (11), które współpracują z częścią dolną (28) sąsiedniej płyty drugiej (22) w celu ograniczania przechylania się sąsiedniej płyty drugiej (22) w taki sposób, że druga część końcowa (30) byłaby przemieszczana w kierunku wysokości formy (42), oraz tym, że każda płyta druga (22) zawiera środki (31), które współpracują z częścią dolną (8) sąsiedniej płyty pierwszej (2) w celu ograniczania przechylania się sąsiedniej płyty pierwszej (2) w taki sposób, że pierwsza część końcowa (10) byłaby przemieszczana w kierunku wysokości formy (42) podczas wciskania fragmentu materiału w gniazdo (59) formy w celu wygięcia fragmentu materiału.

2. Forma według zastrz. 1, znamienna tym, że środki do ograniczania przechylania się pierwszych i drugich płyt (2, 22) zawierają pierwszy i drugi występ (11, 31) rozciągające się we wzdłużnym kierunku formy (42), przy czym pierwsze i drugie występy (11, 31) są umieszczone na pierwszej po8

PL 202 723 B1 przecznej ściance bocznej (7, 27) odpowiednio pierwszej i drugiej płyty (2, 22), oraz wspomniane występy (11, 31) są podnoszone w kierunku wysokości formy (42) w taki sposób, aby przyjmować pomiędzy nimi i dnem (47) formy (42) przynajmniej część odpowiednio drugiej (30) i pierwszej (10) części końcowej.

3. Forma według zastrz. 2, znamienna tym, że każdy z pierwszych i drugich występów (11, 31) posiada odpowiednio pierwszą i drugą powierzchnię dolną (12, 32), przy czym każda z pierwszej i drugiej części dolnej (8, 28) zawiera odpowiednio pierwszą i drugą powierzchnię górną (9, 29), przy czym pierwsza i druga powierzchnia dolna (12, 32) są zasadniczo równoległe do odpowiednio drugiej i pierwszej powierzchni górnej (29, 9).

4. Forma według zastrz. 3, znamienna tym, że powierzchnia dolna (12) pierwszego występu (11) każdej płyty pierwszej (2) styka się z drugą powierzchnią górną (29) drugiej części dolnej (28) sąsiedniej płyty drugiej (22) na przynajmniej części jej długości, oraz tym, że druga powierzchnia dolna (32) drugiego występu (31) każdej płyty drugiej (22) styka się z pierwszą powierzchnią górną (9) pierwszej części dolnej (8) sąsiedniej płyty pierwszej (2) na przynajmniej części jej długości w każdym położeniu połów (1, 21) formy względem siebie nawzajem.

5. Forma według zastrz. 2, znamienna tym, że każdy z pierwszych i drugich występów (11, 31) wystaje odpowiednio z pierwszej i drugiej płyty (2, 22) w kierunku następnej odpowiednio pierwszej i drugiej płyty (2, 22) w kierunku wzdłużnym formy (42) na odległość, która jest przynajmniej równa grubości odpowiednio pierwszej i drugiej płyty (2, 22).

6. Forma według zastrz. 1, znamienna tym, że połowy (1, 21) formy są przemieszczane względem siebie nawzajem w kierunku szerokości formy (42) w taki sposób, że odległość pomiędzy pierwszymi (3) i drugimi (23) wewnętrznymi ściankami bocznymi na przeciwległych bokach gniazda (59) formy może być zmieniana.

7. Forma według zastrz. 1, znamienna tym, że gniazdo (59) formy zawiera dno (49) gniazda, oraz tym, że pierwsze (5) i drugie (25) ścianki końcowe odpowiednio pierwszych (2) i drugich (22) płyt są pochylone w kierunku zwróconym od dna (49) gniazda.

8. Forma według zastrz. 1, znamienna tym, że wzdłużne ścianki boczne (3, 23) gniazda (59) formy zawierają odpowiednio pierwsze i drugie środki (14, 34) do prowadzenia fragmentu materiału, kiedy jest on wciskany do gniazda (59) formy.

9. Forma według zastrz. 8, znamienna tym, że każda z pierwszych (2) i drugich (22) płyt zawiera, w położeniu, w którym powierzchnia górna (6, 26) odpowiednio pierwszej i drugiej płyty (2, 22) przechodzi w odpowiednio pierwszą i drugą ściankę końcową (5, 25), odpowiednio pierwsze i drugie zagłębienie (15, 35) do przyjmowania odpowiednio pierwszych i drugich środków (14, 34) do prowadzenia fragmentu materiału.

10. Forma według zastrz. 8 albo 9, znamienna tym, że pierwsze i drugie środki do prowadzenia fragmentu materiału zawierają odpowiednio pierwszą i drugą oś (14, 34) odpowiednio w pierwszej i drugiej połowie (1, 21) formy, przy czym pierwsza i druga oś (14, 34) rozciągają się we wzdłużnym kierunku formy (42).

11. Forma według zastrz. 10, znamienna tym, że każda z pierwszej i drugiej osi (14, 34) obraca się dookoła jej osi wzdłużnej.

12. Forma według zastrz. 1, znamienna tym, że pierwsza i druga połowa (1, 21) formy zawierają odpowiednio pierwsze i drugie środki łączące (13, 33; 16, 36; 18, 38) do usuwalnego łączenia odpowiednio pierwszych i drugich płyt (2, 22).

13. Forma według zastrz. 12, znamienna tym, że pierwsze i drugie środki łączące (13, 33; 16, 36; 18, 38) odpowiednio zawierają pierwszą i drugą oś (16, 36.) rozciągające się we wzdłużnym kierunku formy (42), pierwsze i drugie zagłębienie (13, 33) rozciągające się odpowiednio w pierwszym i drugim występie (11, 31), oraz pierwszą i drugą płytę (2, 22) do przyjmowania odpowiednio pierwszej i drugiej osi (16, 36), oraz środki (18, 38) do łączenia osi (16, 36) z płytą (2, 22).