PL203880B1 - Sposób zapewniania bezpieczeństwa podczas strzelania z amunicji bojowej - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy sposobu zapewniania bezpieczeństwa podczas strzelania z amunicji bojowej przez ruchomych uczestników walki ćwiczących w warunkach bojowych w obszarach poligonu ograniczonych i monitorowanych przez centrum kontroli.

Ćwiczenia w strzelaniu na poligonach z urządzeniami bojowymi projektowanymi do ruchomego użycia, jak wozy bojowe pancerne, transportery opancerzone i podobne, wymagają, dla bezpiecznego wykonania związanej z nimi w walce broni, nieograniczonych możliwości ruchu i walki uczestników walki w większych przestrzeniach, odmiennie od dotychczasowych, zwykłych strzelnic umieszczonych na stałe w obszarze ćwiczeń. W tym sposobie użycie obszarów poligonu musi zapewniać wewnętrzne i zewnętrzne bezpieczeństwo, to znaczy, że przez odpowiednie środki musi być niezawodnie wykluczone strzelanie przez strzelających uczestników walki albo poza granice obszarów poligonu na zewnątrz (zewnętrzne bezpieczeństwo) albo do wewnątrz obszarów poligonu, w których znajdują się inni strzelający i niestrzelający uczestnicy walki oraz chronione nieruchome obiekty (wewnętrzne bezpieczeństwo).

W znanym sposobie dla zapewniania bezpieczeń stwa przy strzelaniu, każ demu strzelają cemu uczestnikowi walki jest przydzielany specjalny personel zabezpieczający, który łączy się drogą radiotelefoniczną z centralą kontroli i przed danym miejscem udziela zezwolenia poszczególnym uczestnikom walki na oddanie strzału lub ognia.

Z niemieckiego opisu patentowego nr DE 199 15 222 A1 znany jest sposób symulacji pola walki, w którym przez działających na poligonie, stanowiącym pole walki, uzbrojonych, rzeczywistych uczestników walki oddawane są symulowane strzały do celów znajdujących się na terenie poligonu i przez cele znajdują ce się w obszarze dział ania hipotetycznych uderzeń pocisków symulowanych strzałów przekazywane są meldunki o trafieniach. Aby uniknąć wad dotychczasowych sposobów wykorzystujących do symulacji promienie laserowe, zarówno uczestnicy walki, jak i cele są połączone drogą radiową z centralą i wszystkie dane istotne dla symulacji strzelania są wymieniane poprzez tę centralę. W rozwiązaniu powyższym chodzi o symulowane strzelanie, podczas gdy niniejszy wynalazek dotyczy strzelania amunicją bojową.

Z brytyjskiego opisu patentowego nr GB 2 080 502 A znane jest urządzenie do ograniczania sektora strzelniczego podczas ćwiczeń odbywanych na wozie bojowym, na przykład czołgu, z nadzorowaniem ze stanowiska dowodzenia. Na stanowisku dowodzenia znajduje się nadajnik radiowy, a na pojeździe bojowym znajduje się odbiornik radiowy. Nadajnik radiowy jest połączony z urządzeniem do wydawania sygnału zezwolenia na strzelanie, zaś odbiornik radiowy jest połączony z urządzeniem spustowym, które blokuje elektryczny impuls strzelania, który może być dostarczany do niego przez urządzenie strzelające. Poprzez zastosowanie sygnałów nieharmonicznych unika się wystąpienia przypadkowego zwolnienia spustu.

Zadaniem wynalazku jest opracowanie sposobu zapewniania bezpieczeństwa podczas strzelania, który to sposób spełnia wysokie wymagania bezpieczeństwa na poligonach przy znacznej redukcji personelu zabezpieczającego i umożliwia swobodne przemieszczanie się wszystkich uczestników walki wewnątrz obszaru poligonu, przy jednoczesnym ostrym strzelaniu strzelających uczestników walki.

Sposób zapewniania bezpieczeństwa podczas strzelania z amunicji bojowej przez ruchomych uczestników walki ćwiczących w warunkach bojowych w obszarach poligonu ograniczonych i monitorowanych przez centralę kontroli, według wynalazku charakteryzuje się tym, że dla uczestników walki jest ustalane ciągle ich chwilowe położenie i zgłaszane do centrali kontroli, a w centrali kontroli, na podstawie zgłoszonych, chwilowych położeń i uzyskanych z nich zakresów ruchu wszystkich uczestników walki, są obliczane dla każdego strzelającego uczestnika walki, z uwzględnieniem granicy obszaru poligonu, aktualne, dopuszczalne sektory strzelnicze i przekazywane indywidualnie do strzelających uczestników walki oraz dla każdego strzelającego uczestnika walki chwilowe ustawienie broni jest porównywane z przydzielonymi mu sektorami strzelniczymi i oddanie strzału w sektorze strzelniczym jest dopuszczane tylko wtedy, gdy chwilowe ustawienie broni leży wewnątrz tego sektora strzelniczego.

Korzystnie, obliczone sektory strzelnicze są określane przez kąt azymutu naprowadzany na położenie strzelającego uczestnika walki.

Korzystnie, każdy kąt azymutu jest ustalany przez dolną i górną, każdorazowo odniesioną do północy granicę kąta.

PL 203 880 B1

Korzystnie, przy obliczaniu dopuszczalnych, aktualnych sektorów strzelniczych dla każdego strzelającego uczestnika walki jest uwzględniany obszar zagrożenia, ustalany na podstawie rodzaju broni strzelającego uczestnika walki i typu amunicji stosowanej do tego rodzaju broni, jako przestrzeń w obszarach poligonu.

Korzystnie, na podstawie rodzaju broni strzelającego uczestnika walki i amunicji stosowanej do tego rodzaju broni, dla każdego strzelającego uczestnika walki jest ustalany obszar zagrożenia jako przestrzeń w obszarach poligonu i przy porównaniu ustawienia broni z zadanymi, aktualnymi sektorami strzelniczymi obszar zagrożenia jest uwzględniany tak, że oddanie strzału jest dopuszczane tylko wtedy, gdy przy chwilowym ustawieniu broni obszar zagrożenia leży wewnątrz dopuszczalnych sektorów strzelniczych.

Korzystnie, przy obliczaniu dopuszczalnych sektorów strzelniczych są uwzględniane dodatkowo możliwe tolerancje błędu.

Korzystnie, uwzględnia się takie tolerancje błędu, które mogą wystąpić przy ustalaniu położenia i okreś laniu ustawienia broni.

Korzystnie, przy obliczaniu dopuszczalnych sektorów strzelniczych są obejmowane położenia chronionych, nieruchomych obiektów istniejących wewnątrz obszaru walki.

Korzystnie, położeniom uczestników walki są przyporządkowane punkty czasu ich ustalania, jak również obliczonym sektorom strzelniczym punkty czasu ich obliczania i każdorazowo czas trwania ważności oraz dla strzelających uczestników walki są dopuszczalne tylko takie przydzielone sektory strzelnicze względem chwilowego ustawienia broni, którym przyporządkowany czas trwania ważności obejmuje punkt czasu ustalenia chwilowego ustawienia broni.

Korzystnie, na podstawie obliczanych, dopuszczalnych sektorów strzelniczych, wybrane sektory strzelnicze są wyłączane z przekazywania do strzelającego uczestnika walki za pomocą zadanych kryteriów.

Korzystnie, jako kryteria są zadawane brak istnienia celów i/lub powody dydaktyczne i/lub taktyczne.

Korzystnie, przy dopuszczeniu swobodnego oddawania strzałów jest włączany optyczny i/lub akustyczny element wskaźnikowy.

Korzystnie, dla każdego strzelającego uczestnika walki jest blokowane ciągle oddawanie strzałów i przy dopuszczeniu oddawania strzałów blokowanie oddawania strzałów jest dezaktywowane.

Korzystnie, zgłaszanie położeń uczestników walki i przekazywanie obliczonych, dopuszczalnych sektorów strzelniczych do strzelającego uczestnika walki jest realizowane za pomocą radiowego przesyłania danych między uczestnikiem walki i centralą kontroli.

Sposób zapewniania bezpieczeństwa podczas strzelania według wynalazku ma zaletę, że przy ćwiczeniach w strzelaniu przeprowadzanych w otwartym terenie z ruchomymi urządzeniami bojowymi, zapewniona jest nie mająca luk i niezawodna ochrona wszystkich uczestników walki przed ostrzałem strzelających uczestników walki. Ta ochrona jest zapewniona w każdej sytuacji bojowej, niezależnie od położenia, kierunku poruszania się i prędkości poruszania się uczestników walki. Poza tym jest także zapewnione to, że żaden strzelający uczestnik walki nie może strzelać poza granice obszaru poligonu na zewnątrz, a także znajdujące się wewnątrz obszaru poligonu, nieruchome obiekty są chronione przed uszkodzeniami przez niedopuszczalne strzały. Jako dopuszczalny sektor strzelniczy jest przy tym określona taka przestrzeń w obszarze poligonu, w której poszczególny strzelający uczestnik walki może strzelać bez stwarzania zagrożenia dla innych uczestników walki i dla ewentualnie znajdujących się w obszarze poligonu nieruchomych obiektów, które muszą być chronione przed ostrzałem.

Według korzystnej postaci wykonania wynalazku, albo przy obliczaniu aktualnych, dopuszczalnych sektorów strzelniczych dla strzelających uczestników walki w centrali kontroli albo przy porównywaniu ustawienia broni z przenoszonymi, aktualnymi sektorami strzelniczymi, dla każdego strzelającego uczestnika walki jest uwzględniany obszar zagrożenia. Ten obszar zagrożenia jest zadany jako przestrzeń w obszarze poligonu dla każdej broni strzelającego uczestnika walki oraz uwzględnia rodzaj broni i typ amunicji stosowanej w tej broni. W pierwszym przypadku granice dopuszczanego sektora strzelniczego są zmniejszane o ten obszar zagrożenia, a w drugim przypadku jest dopuszczany strzał tylko wtedy, gdy przy chwilowym ustawieniu broni także obszar zagrożenia leży wewnątrz sektora strzelniczego.

Według korzystnej postaci wykonania wynalazku, przy obliczaniu obszaru zagrożenia są uwzględniane także tak zwane tolerancje systemu, które są między innymi tolerancjami błędu, które mogą występować przy ustalaniu położenia i określaniu ustawienia broni.

PL 203 880 B1

Według innej korzystnej postaci wykonania wynalazku, przy obliczaniu dopuszczalnych sektorów strzelniczych są uwzględniane także położenia znajdujących się wewnątrz obszarów poligonu, chronionych, nieruchomych obiektów, tak że również one są chronione przed ostrzałem.

Położeniom uczestników walki są przyporządkowywane chwile ich określania, jak również zadanym sektorom strzelniczym chwile ich określania i okres ważności. Dla strzelających uczestników walki ich chwilowe ustawienie broni jest porównywane tylko wtedy z wyznaczonymi sektorami strzelniczymi, gdy chwila określania ustawienia broni leży wewnątrz okresu ważności. Przez to jest przeprowadzane określanie położeń uczestników walki, obliczanie sektorów strzelniczych i ponowna kontrola ustawień broni uczestników walki na podstawie wspólnej podstawy czasu i określonego cyklu czasowego, tak że jest możliwa do stwierdzenia aktualna ważność sektorów strzelniczych i ustawień broni, która uwzględnia także ruchy uczestników walki.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schematyczny widok z góry scenariusza walk w obszarze poligonu z przedstawieniem uczestników walki, nieruchomych obiektów i sektorów strzelniczych zadanych, dopuszczonych dla uczestników walki, fig. 2 - schemat blokowy urządzenia kontrolnego zintegrowanego w centrali kontroli, jako części urządzenia zabezpieczającego strzelanie, fig. 3 - schemat blokowy urządzenia zabezpieczającego, stanowiącego wyposażenie każdego uczestnika walki, jako części urządzenia zabezpieczającego strzelanie, fig. 4 - schematyczny widok z góry sektora strzelniczego z obszarem zagrożenia, przyporządkowanego strzelającemu uczestnikowi walki.

Na fig. 1 jest wycinkowo przedstawiony, ustalony przez linię graniczną 18, obszar 10 poligonu, w którym ruchomi uczestnicy walki 11 ćwiczą w warunkach bojowych i przy tym strzelający uczestnicy walki 11 realizują strzelanie z amunicji bojowej. W przedstawionym przykładzie wykonania strzelającymi uczestnikami walki 11 są wozy bojowe pancerne jednostki pancernej, które za pomocą broni 17, tutaj dział czołgowych, oddają rzeczywiste strzały w wystawione cele w obszarze 10 poligonu. Obok lub zamiast wozów bojowych pancernych mogą być jednak także zastosowane innego rodzaju strzelający uczestnicy walki 11, np. armaty, wyrzutnie rakiet, śmigłowce obrony przeciwpancernej i podobne. Jako przykład również biorącego udział w ćwiczeniach bojowych, poruszającego się w obszarze 10 poligonu, niestrzelającego uczestnika walki 11 jest przedstawiony na fig. 1 np. pojazd logistyki ćwiczącej jednostki bojowej. Dalszymi ruchomymi, niestrzelającymi uczestnikami walki 11 mogą być także pojazdy zwiadowcze i/lub obserwacyjne. Oprócz tego w obszarze 10 poligonu znajdują się odosobnione, nieruchome obiekty 13, które nie mogą być brane pod ostrzał przez strzelających uczestników walki 11.

Ćwiczenia bojowe są nadzorowane przez nieruchomą centralę kontroli 14 za pomocą odpowiedniego personelu nadzorczego i mogą być prowadzone również stamtąd. Centrala kontroli 14 i uczestnicy walki 11 są połączeni ze sobą dla przekazywania danych drogą radiową. Do tego jest zastosowana przy centrali kontroli 14 główna radiostacja 15, a w obszarze 10 poligonu są rozmieszczone stacje przekaźnikowe 16, tak że w całym obszarze 10 poligonu jest zapewniona bezawaryjna radiokomunikacja.

Przy strzelaniu jest wymagane zapewnienie z jednej strony bezpieczeństwa wszystkich poruszających się wewnątrz obszaru 10 poligonu uczestników walki 11 przed ostrzałem, a z drugiej strony przeszkodzenie strzelaniu przez strzelających uczestników bitwy 11 przez linię graniczną 18 obszaru 10 poligonu na zewnątrz. Aby zapewnić tak zwane wewnętrzne i zewnętrzne bezpieczeństwo przy strzelaniu, w obszarze 10 poligonu jest zainstalowane urządzenie zabezpieczające strzelanie, które zawiera jedno urządzenie kontrolne 20 umieszczone w centrali kontroli 14 i kilka urządzeń bezpieczeństwa 21, spośród których każdorazowo jedno jest umieszczone jako wyposażenie przy każdym strzelającym uczestniku walki 11. Urządzenie kontrolne 20 i urządzenia bezpieczeństwa 21 przy strzelających uczestnikach walki 11 są połączone ze sobą drogą radiową i wymieniają radiowo dane istotne dla zapewnienia bezpieczeństwa przy strzelaniu. Niestrzelający uczestnicy walki 11 są wyposażeni przynajmniej w czujnik położenia i nadajnik radiowy, tak że niestrzelający uczestnicy walki 11 mogą przesyłać dane o położeniu i ewentualnie pobierane lokalnie dalsze dane do urządzenia kontrolnego 20.

Na fig. 2 są przedstawione w schemacie blokowym elementy składowe urządzenia kontrolnego 20. Urządzenie kontrolne 20 zawiera odbiornik radiowy 22 i nadajnik radiowy 23, centralny komputer 24 i bank danych 25, w którym są zapamiętane określone kartograficznie obszary 10 poligonu z linią graniczną 18 i z umiejscowieniem chronionych, nieruchomych obiektów 13. W centralnym komputerze 24 są przetwarzane zgodnie z położeniem dane odbierane poprzez odbiornik radiowy 22 od uczestników walki 11, a więc zarówno od strzelających jak i niestrzelających uczestników walki 11 i są one

PL 203 880 B1 wprowadzane jako dane wielkości zadanych do nadajnika radiowego 23, który wysyła je zakodowane w obszarze 10 poligonu do poszczególnych strzelających uczestników walki 11.

Na fig. 3 są przedstawione w schemacie blokowym elementy składowe urządzenia bezpieczeństwa 21 stanowiącego wyposażenie dla każdego strzelającego uczestnika walki 11. Urządzenie bezpieczeństwa 21 ma nadajnik radiowy 26, odbiornik radiowy 27, czujnik położenia 28 do określania chwilowego położenia P(t) strzelającego uczestnika walki 11, czujnik ustawienia 29 broni do określania ustawienia kąta obrotu a(t) broni 17 w azymucie, ewentualnie czujnik ustawienia 30 broni do określania ustawienia broni przy kącie podniesienia είί), przełącznik 31 wyboru amunicji, za pomocą którego jest wybierany typ amunicji stosowanej przez broń 17 oraz optyczny i akustyczny element wskaźnikowy 34, 35, które sygnalizują strzelającemu uczestnikowi walki 11 przerwanie zakazu strzelania. Dodatkowo w urządzeniu bezpieczeństwa 21 może być jeszcze zastosowana blokada strzelania 36, która blokuje ręczne odpalenie broni przez mechanizm spustowy 37 broni. Procesor 32, który włącza optyczny i akustyczny element wskaźnikowy 34, 35 dla rozpoznania przerwania zakazu strzelania, dezaktywuje przy przerwaniu zakazu strzelania blokadę strzelania 36, tak że broń 17 może być odpalona przez mechanizm spustowy 37.

Każdy niestrzelający uczestnik walki 11 jest wyposażony w urządzenie bezpieczeństwa 21' (fig. 1) silnie zredukowane ze względu na elementy, które - co nie jest tutaj dalej przedstawione - zawiera tylko nadajnik radiowy 26 i czujnik położenia 28 do ustalania chwilowego położenia P(t). Określane przez czujnik położenia 28 niestrzelającego uczestnika walki 11 są wysyłane, tak jak położenia strzelających uczestników walki 11, w odstępach z nadajnika radiowego 26 do centrali kontroli 14. W opisywanym przykładzie wykonania ustalanie położenia przez czujnik położenia 28, podobnie jak w przypadku strzelającego uczestnika walki 11 jest oparte na globalnym systemie określania położenia (GPS). Są oczywiście możliwe alternatywne metody ustalania położenia.

Za pomocą urządzenia kontrolnego 20 z elementami zainstalowanymi w centrali kontroli 14 i za pomocą urządzeń bezpieczeństwa 21 z ich elementami do wyposażenia poszczególnych strzelających uczestników walki 11, jak również za pomocą urządzeń bezpieczeństwa 2Γ ze stanowiącymi elementy składowe nadajnikiem radiowym 26 i czujnikiem położenia 28 dla wyposażenia niestrzelających uczestników walki 11, jest zapewniane bezpieczeństwo strzelania zgodnie z następującym sposobem:

Dla każdego strzelającego uczestnika walki 11 i niestrzelających uczestników walki 11 jest ciągle określane za pomocą czujnika położenia 28 chwilowe położenie P(t) i jest ono zgłaszane przez nadajnik radiowy 26 do centrali kontroli 14. Położenie P(t) jest przy tym określane w przedziałach czasu, przy czym każdemu położeniu P jest przyporządkowana chwila t jego określania. Wielkość przedziałów czasu między określaniem położenia uczestników walki 11 zależy od ich prędkości i zmniejsza się wraz ze wzrostem prędkości i maleniem odstępu od innych uczestników walki 11. W centrali kontroli 14 są przechowywane wszystkie tak określone położenia uczestników walki 11 w planie sytuacyjnym dostępnym w banku danych 25 obszaru 10 poligonu. W centralnym komputerze 24 są obliczane dla każdego strzelającego uczestnika walki 11, uwzględniając położenie danego, strzelającego uczestnika walki 11, sektory strzelnicze 38 (fig. 1) dopuszczalne dla położeń wszystkich pozostałych uczestników walki 11, położeń nieruchomych obiektów 13, możliwych zakresów ruchu wszystkich uczestników walki 11, jak również linii granicznej 18 obszaru 10 poligonu, w których to sektorach strzelniczych 38 może następować strzelanie przez obecnego strzelającego uczestnika walki 11, któremu te sektory strzelnicze 38 są przyporządkowane, w zakreślonym przez linię graniczną 18 obszarze 10 poligonu. Te dopuszczalne sektory strzelnicze 38 są przenoszone przez centralę kontroli 14 indywidualnie do strzelających uczestników walki 11 za pomocą radia. Przy tym te obliczone dopuszczalne sektory strzelnicze 38 mogą dodatkowo podlegać badaniu prawdopodobieństwa i być wyłączane z przenoszenia do strzelających uczestników walki 11. Takimi powodami wyłączenia może być na przykład brak istnienia celów w danym sektorze strzelniczym lub powody dydaktyczne lub taktyczne. Sektorom strzelniczym 38 dopuszczalnym dla przeniesienia do strzelających uczestników walki jest przyporządkowywana chwila ich obliczania i okres ważności, tak że każdy wysyłany przez nadajnik radiowy 23 do strzelających uczestników walki 11 telegram z danymi zawiera współrzędne sektorów strzelniczych 38, chwilę ich obliczenia i okres ważności.

Na fig. 1 przedstawione są schematycznie dla trzech strzelających uczestników walki 11 obliczone przez urządzenie kontrolne 20, dopuszczalne sektory strzelnicze 38, które są przyporządkowane poszczególnym strzelającym uczestnikom walki 11. Górnemu na fig. 1 strzelającemu uczestnikowi walki 11 został zadany tylko jeden dopuszczalny sektor strzelniczy 38. Dla lewego na fig. 1 strzelającego uczestnika walki 11 są dopuszczalne dwa sektory strzelnicze 38, podczas gdy dla dolnego na

PL 203 880 B1 fig. 1 strzelającego uczestnika walki 11 są zadane trzy możliwe sektory strzelnicze 38. Każdy sektor strzelniczy 38 jest określany na przykład przez kąt azymutu θ, który każdorazowo jest odniesiony do indywidualnego położenia danego strzelającego uczestnika walki 11. Kąt azymutu θ jest określany na przykład przez odniesioną do północy dolną granicę kąta 3_G1 i odniesioną do północy górną granicę kąta 3_G2, jak to jest przedstawione na fig. 1 dla sektora strzelniczego 38 górnego strzelającego uczestnika walki 11.

Telegramy z danymi wysyłane w postaci kodowanej z nadajnika radiowego 23, które zawierają ustalone sektory strzelnicze 38 dla chwili t i ich okres ważności, a więc na przykład granice kąta 3_G1(t) i &_G2(t), są odbierane przez odbiornik radiowy 27 adresowanego przez kodowanie, strzelającego uczestnika walki 11, dekodowane i doprowadzane do procesora 32. W procesorze 32 jest sprawdzane, czy chwilowe ustawienie 39 broni 17 strzelającego uczestnika walki 11, które w przykładzie wykonania jest doprowadzone do procesora 32 przez azymutalny kąt obrotu a(t) broni 17, jest zgodne czasowo z wyznaczanymi sektorami strzelniczymi 38, to jest, czy chwila określania ustawienia broni mieści się w okresie ważności wyznaczonych sektorów strzelniczych 38. Jeżeli ma to miejsce, to w procesorze 32 jest sprawdzane, czy chwilowe ustawienie 39 broni strzelającego uczestnika walki 11 znajduje się wewnątrz przyporządkowanych mu sektorów strzelniczych 38. W przeciwnym razie, to jest, gdy okres ważności jednego lub kilku sektorów strzelniczych 38 nie włącza, obejmuje lub pokrywa chwili określania ustawienia broni, ten sektor strzelniczy 38 lub sektory strzelnicze 38 są eliminowane i nie są dalej uwzględniane. Jeżeli chwilowe ustawienie 39 broni znajduje się wewnątrz sektora strzelniczego 38, to dla tego sektora strzelniczego 38 jest dopuszczalne włączenie mechanizmu spustowego przez strzelającego uczestnika walki 11 i procesor 32 wytwarza sygnał zniesienia zakazu strzelania, który włącza optyczny element wskaźnikowy 34 i/lub akustyczny element wskaźnikowy 35 dla sygnalizacji zniesienia zakazu strzelania i ewentualnie dezaktywuje blokadę strzelania 36 dla mechanizmu spustowego 37 broni. Strzelający uczestnik walki 11 jest teraz w stanie, przy chwilowym ustawieniu 39 broni, oddać strzał do celu 12 obranego przez celownik.

Aby wyraźniej wyjaśnić ten proces, na fig. 1 są narysowane przykładowo odniesione do północy granice kąta 3_G1 i 3_G2 dla kąta azymutu ^_dla górnego strzelającego uczestnika walki 11 dopuszczalnego sektora strzelniczego 38 i wynoszą one na przykład 40° względnie 295°. Odniesiony do północy azymutalny kąt obrotu α broni wynosi na przykład 333°. W tym przypadku kąt obrotu α jest znacznie większy niż górna granica kąta 3_G2 i mniejszy niż dolna granica kąta 3_G1. Chwilowe ustawienie 39 broni leży więc wewnątrz sektora strzelniczego 38. Gdy strzelający uczestnik walki 11 nie zmienia położenia, może zwalczać wewnątrz tego dopuszczalnego sektora strzelniczego 38 wszystkie trzy cele 12. Jeżeli kieruje on broń 17 na prawy na fig. 1 cel 12, to odniesiony do północy azymutalny kąt obrotu α broni 17 wprawdzie zmniejsza się znacznie, jednak leży teraz, tak jak przedtem, jeszcze wewnątrz granic kąta 3_G1 i_S_G2 tego sektora strzelniczego 38, tak że warunek dla zniesienia zakazu strzelania jest spełniony także przy tym ustawieniu obrotu broni 17.

Ponieważ zwykle z tego nie może wynikać, że pocisk wystrzelony przy chwilowym ustawieniu 39 broni strzelającego uczestnika walki 11 porusza się w płaszczyźnie pionowej przechodzącej przez oś kanału lufy broni 17, lecz odchyla się od niej mniej lub więcej w bok, dla danego rodzaju broni strzelającego uczestnika walki 11 i typu amunicji stosowanej do tego rodzaju broni jest ustalany obszar zagrożenia 33 jako przestrzeń w obszarze 10 poligonu. Taki obszar zagrożenia 33 jest przedstawiony na przykład na fig. 4. Geometryczny kształt takiego obszaru zagrożenia może wyglądać bardzo różnie zależnie od rodzaju broni i typu amunicji. Ustalony obszar zagrożenia 33 jest uwzględniany przy porównaniu chwilowego ustawienia 39 broni z dopuszczalnymi sektorami strzelniczymi 38, w ten sposób, że jest badane, czy także obszar zagrożenia 33 przy chwilowym ustawieniu 39 broni leży wewnątrz jednego z dopuszczalnych sektorów strzelniczych 38. Tylko wtedy, gdy to ma miejsce, następuje zniesienie zakazu strzelania dla sektora strzelniczego 38.

Alternatywnie może być przeprowadzone uwzględnienie obszaru zagrożenia 33 także w centralnym komputerze 24 urządzenia kontrolnego 20, do czego jest wymagane, żeby strzelający uczestnicy walki 11 przesyłali do urządzenia kontrolnego 20 drogą radiową także dane dotyczące typu wystrzelanej przez nich amunicji. Przez włączenie obszaru zagrożenia 33 do obliczenia dopuszczalnych sektorów strzelniczych 38, granice kątów 3_G1 i 3_G2 sektorów strzelniczych 38 są zmniejszane, tak że dopuszczalne sektory strzelnicze 38 są znacznie ograniczone co do ich kątowej szerokości.

Przy obliczaniu dopuszczalnych sektorów strzelniczych 38 mogą być także wprowadzone jeszcze tak zwane tolerancje systemu, które powstają przez to, że w urządzeniu bezpieczeństwa występuPL 203 880 B1 ją np. tolerancje błędu przy ustalaniu położenia uczestników walki 11 i przy ustalaniu chwilowego ustawienia 39 broni.

Obliczony przez centralny komputer 24, dopuszczalny sektor strzelniczy 38 dla strzelającego uczestnika walki 11 ma zawsze głębokość lub długość, która jest większa niż zasięg pocisku wystrzelonego z broni 17 strzelającego uczestnika walki 11 Alternatywnie jest możliwe spowodowanie skrócenia strzału strzelającego uczestnika walki 11 przez to, że dla każdego dopuszczalnego sektora strzelniczego 38 jest zadany dla strzelającego uczestnika walki 11 maksymalny kąt wznoszenia ¢, który jest doprowadzony przez odbiornik radiowy 27 do procesora 32. Za pomocą czujników ustawienia 30 broni do procesora 32 jest doprowadzane chwilowe odchylenie lub kąt podniesienia ε(0 broni 17 i procesor 32 porównuje zadany maksymalny kąt wznoszenia φ(β z chwilowym kątem podniesienia ε(Ό broni 17 strzelającego uczestnika walki 11. Jeżeli ten ostatni jest mniejszy niż zadany maksymalny kąt wznoszenia ^t), wtedy anulowany jest zakaz strzelania, a gdy to nie ma miejsca, to wtedy mechanizm spustowy strzału jest blokowany.

Claims (14)

1. Sposób zapewniania bezpieczeństwa podczas strzelania z amunicji bojowej przez ruchomych uczestników walki ćwiczących w warunkach bojowych w obszarach poligonu ograniczonych i monitorowanych przez centralę kontroli, znamienny tym, że dla uczestników walki (11) jest ustalane ciągle ich chwilowe położenie i zgłaszane do centrali kontroli (14), a w centrali kontroli (14), na podstawie zgłoszonych, chwilowych położeń i uzyskanych z nich zakresów ruchu wszystkich uczestników walki (11), są obliczane dla każdego strzelającego uczestnika walki (11), z uwzględnieniem granicy (18) obszaru (10) poligonu, aktualne, dopuszczalne sektory strzelnicze (38) i przekazywane indywidualnie do strzelających uczestników walki (11) oraz dla każdego strzelającego uczestnika walki (11) chwilowe ustawienie broni jest porównywane z przydzielonymi mu sektorami strzelniczymi (38) i oddanie strzału w sektorze strzelniczym (38) jest dopuszczane tylko wtedy, gdy chwilowe ustawienie (39) broni leży wewnątrz tego sektora strzelniczego (38).

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że obliczone sektory strzelnicze (38) są określane przez kąt azymutu (3) naprowadzany na położenie strzelającego uczestnika walki (11).

3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że każdy kąt azymutu (3) jest ustalany dolną i górną, każdorazowo odniesioną do północy granicę kąta (3_G1) i (3_G2).

4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przy obliczaniu dopuszczalnych, aktualnych sektorów strzelniczych (38) dla każdego strzelającego uczestnika walki (11) jest uwzględniany obszar zagrożenia (33), ustalany na podstawie rodzaju broni strzelającego uczestnika walki (11) i typu amunicji stosowanej do tego rodzaju broni, jako przestrzeń w obszarach (10) poligonu.

5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że na podstawie rodzaju broni strzelającego uczestnika walki (11) i amunicji stosowanej do tego rodzaju broni, dla każdego strzelającego uczestnika walki (11) jest ustalany obszar zagrożenia (33) jako przestrzeń w obszarach (10) poligonu i przy porównaniu ustawienia (39) broni z zadanymi, aktualnymi sektorami strzelniczymi (38) obszar zagrożenia (33) jest uwzględniany tak, że oddanie strzału jest dopuszczane tylko wtedy, gdy przy chwilowym ustawieniu (39) broni obszar zagrożenia (33) leży wewnątrz dopuszczalnych sektorów strzelniczych (38).

6. Sposób według zastrz. 4 albo 5, znamienny tym, że przy obliczaniu dopuszczalnych sektorów strzelniczych (38) są uwzględniane dodatkowo możliwe tolerancje błędu.

7. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że uwzględnia się takie tolerancje błędu, które mogą wystąpić przy ustalaniu położenia i określaniu ustawienia broni.

8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przy obliczaniu dopuszczalnych sektorów strzelniczych (38) są obejmowane położenia chronionych, nieruchomych obiektów (13) istniejących wewnątrz obszaru (10) walki.

9. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że położeniom uczestników walki (11) są przyporządkowane punkty czasu ich ustalania, jak również obliczonym sektorom strzelniczym (38) punkty czasu ich obliczania i każdorazowo czas trwania ważności oraz dla strzelających uczestników walki (11) są dopuszczalne tylko takie przydzielone sektory strzelnicze (38) względem chwilowego ustawienia (39) broni, którym przyporządkowany czas trwania ważności obejmuje punkt czasu ustalenia chwilowego ustawienia (39) broni.

PL 203 880 B1

10. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że na podstawie obliczanych, dopuszczalnych sektorów strzelniczych (38), wybrane sektory strzelnicze (38) są wyłączane z przekazywania do strzelającego uczestnika walki (11) za pomocą zadanych kryteriów.

11. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że jako kryteria są zadawane brak istnienia celów i/lub powody dydaktyczne i/lub taktyczne.

12. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przy dopuszczeniu swobodnego oddawania strzałów jest włączany optyczny i/lub akustyczny element wskaźnikowy.

13. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że dla każdego strzelającego uczestnika walki (11) jest blokowane ciągle oddawanie strzałów i przy dopuszczeniu oddawania strzałów blokowanie oddawania strzałów jest dezaktywowane.

14. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że zgłaszanie położeń uczestników walki (11) i przekazywanie obliczonych, dopuszczalnych sektorów strzelniczych (38) do strzelającego uczestnika walki (11) jest realizowane za pomocą radiowego przesyłania danych między uczestnikiem walki (11) i centralą kontroli (14).