PL203898B1 - Zespół do łączenia wnętrza komory z jej otoczeniem - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest zespół do łączenia wnętrza komory z jej otoczeniem, który charakteryzuje się tym, że ma ściankę (21) komory mającą otwór (211) na drzwiczki, przechodzący przez ściankę (21) od wewnątrz na zewnątrz; korpus (11) łącznika szczelnie sprzęgalny ze ścianką (21) od zewnętrznej strony komory wokół otworu (211) na drzwiczki; kanał (13) przechodzący przez korpus (11) łącznika od powierzchni korpusu (11) łącznika zwróconej do wewnątrz do powierzchni korpusu (11) łącznika zwróconej na zewnątrz, przy czym kanał ma wewnętrzny otwarty koniec (132) po stronie korpusu (11) łącznika zwróconej do wewnątrz i zewnętrzny otwarty koniec (133) po stronie korpusu (11) łącznika zwróconej na zewnątrz; zdejmowaną pokrywę (12) zamontowaną na korpusie (11) łącznika, która po zamontowaniu na korpusie (11) łącznika jest szczelnie połączona z korpusem (11) łącznika i wraz z korpusem (11) łącznika tworzy zamkniętą przestrzeń (16), która otacza wewnętrzny otwarty koniec (132) kanału (13), przy czym wewnętrzny otwarty koniec (132) kanału (13) jest odizolowany od środowiska na zewnątrz pokrywy (12); drzwiczki zewnętrzne (22) otworu (211) na drzwiczki, które w położeniu zamkniętym stanowią szczelne zamknięcie tego otworu (211) i które w położeniu otwartym umożliwiają sprzęgnięcie korpusu (11) łącznika ze ścianką (21), przy czym zwrócona do wewnątrz strona korpusu (11) łącznika jest skierowana do wnętrza (20) komory; drzwiczki wewnętrzne (23), które w położeniu zamkniętym stanowią szczelne zamknięcie tego otworu (211) i są otwieralne z wnętrza komory oraz są rozłączalnie sprzęgalne z pokrywą (12), gdy korpus (11) łącznika jest sprzęgnięty ze ścianką (21), przy czym drzwiczki wewnętrzne (23) są przemieszczalne z umożliwieniem zdjęcia sprzęgniętej pokrywy (12) z korpusem (11) łącznika, przy czym wewnętrzny otwór kanału w tym stanie jest otwarty do wnętrza (20) komory oraz w przypadku sprzęgnięcia drzwiczek wewnętrznych (23) z pokrywą (12) tworzą z nią szczelne połączenie, aby otoczyć części pokrywy (12), które przed sprzęgnięciem korpusu (11) łącznika z otworem (211) na drzwiczki zostały wystawione na działanie otoczenia komory, i aby odizolować je od wnętrza (20) komory.

PL 203 898 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest zespół do łączenia wnętrza komory z jej otoczeniem. W szczególności przedmiotem wynalazku jest zespół zapewniający przenoszenie materiału, w szczególności cieczy, pomiędzy wnętrzem i otoczeniem komory, która jest komorą izolowaną, np. tzw. „komorą z rękawicami”, wewnątrz której istnieje sterylne środowisko, przy równoczesnym zachowaniu szczelności połączenia pomiędzy wnętrzem i otoczeniem komory.

Zwykle do tego rodzaju przenoszenia materiałów stosuje się układ śluzy powietrznej, w skład którego wchodzą podwójne drzwiczki, wewnętrzne i zewnętrzne. Jeżeli pożądane jest połączenie ze sobą dwóch komór, w których istnieje sterylne środowisko, mogą wystąpić trudności, gdy połączenie musi przechodzić przez środowisko zewnętrzne, takie jak atmosfera laboratorium.

W opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5 853 207 ujawniono układ do realizacji takiego połączenia. Szczególne trudności występują, gdy wymaga się przeniesienia cieczy ze sterylnego wnętrza jednej komory do sterylnego wnętrza innej komory. Znane układy odznaczają się skomplikowaną budową i wysokimi kosztami.

Istnieje potrzeba dostarczenia taniego, prostego, niezawodnego mechanizmu tego rodzaju, a celem tego wynalazku był o dostarczenie takiego mechanizmu.

Zgodny z wynalazkiem zespół do łączenia wnętrza komory z jej otoczeniem charakteryzuje się tym, że ma ściankę komory mającą otwór na drzwiczki, przechodzący przez ściankę od wewnątrz na zewnątrz; korpus łącznika szczelnie sprzęgalny ze ścianką od zewnętrznej strony komory wokół otworu na drzwiczki; kanał przechodzący przez korpus łącznika od powierzchni korpusu łącznika zwróconej do wewnątrz do powierzchni korpusu łącznika zwróconej na zewnątrz, przy czym kanał ma wewnętrzny otwarty koniec po stronie korpusu łącznika zwróconej do wewnątrz i zewnętrzny otwarty koniec po stronie korpusu łącznika zwróconej na zewnątrz; zdejmowaną pokrywę zamontowaną na korpusie łącznika, która po zamontowaniu na korpusie łącznika jest szczelnie połączona z korpusem łącznika i wraz z korpusem łącznika tworzy zamknię t ą przestrzeń , która otacza wewnę trzny otwarty koniec kanału, przy czym wewnętrzny otwarty koniec kanału jest odizolowany od środowiska na zewnątrz pokrywy; drzwiczki zewnętrzne, które w położeniu zamkniętym stanowią szczelne zamknięcie tego otworu i które w położeniu otwartym umożliwiają sprzęgnięcie korpusu łącznika ze ścianką, przy czym zwrócona do wewnątrz strona korpusu łącznika jest skierowana do wnętrza komory; drzwiczki wewnętrzne, które w położeniu zamkniętym stanowią szczelne zamknięcie tego otworu i są otwieralne z wnętrza komory oraz są rozłączalnie sprzęgalne z pokrywą, gdy korpus łącznika jest sprzęgnięty ze ścianką, przy czym drzwiczki wewnętrzne są przemieszczalne z umożliwieniem zdjęcia sprzęgniętej pokrywy z korpusu łącznika, przy czym wewnętrzny otwór kanału w tym stanie jest otwarty do wnętrza komory oraz w przypadku sprzęgnięcia drzwiczek wewnętrznych z pokrywą tworzą z nią szczelne połączenie, aby otoczyć części pokrywy, które przed sprzęgnięciem korpusu łącznika z otworem na drzwiczki zostały wystawione na działanie otoczenia komory i aby odizolować je od wnętrza komory.

Komora stanowi „izolatkę do przechowywania materiału w stanie odizolowanym od otoczenia, w sterylnym ś rodowisku wewną trz tej izolatki. Komora jest ograniczona ś ciankami wykonanymi ze sztywnego metalu lub tworzywa sztucznego. Otwór na drzwiczki w ściance stanowi otwór przechodzący całkowicie przez ściankę od zewnątrz do wewnątrz. Komora jest zaopatrzona, w znany sposób, w dł ugie rę kawice wchodzące do wewnątrz, szczelnie połączone ze ścianką komory tak, aby umoż liwić obsługującemu manipulowanie materiałami wewnątrz komory i obsługiwanie zespołu według wynalazku.

Korzystnie, korpus łącznika ma rurowaty kształt, mając otwarty koniec, który, gdy korpus łącznika jest sprzęgnięty ze ścianką, jest skierowany do wnętrza komory oraz przeciwległy zamknięty koniec, przy czym część korpusu łącznika sąsiadująca z otwartym końcem stanowi rurowata tuleja korpusu.

Korzystnie, korpus łącznika ma powierzchnię uszczelniającą, która współpracuje z odpowiadającą jej powierzchnią uszczelniającą ścianki wokół otworu na drzwiczki, przy czym powierzchnię uszczelniającą stanowi kołnierz uszczelniający, szczelnie współpracujący z odpowiadającą jemu współpracującą powierzchnią uszczelniającą ścianki wokół otworu na drzwiczki, przy czym ten kołnierz uszczelniający ma wypukłą stożkową powierzchnię kołnierzową, która współpracuje z odpowiadającą jej wklęsłą współpracującą stożkową powierzchnią uszczelniającą ścianki, ze ściskaną uszczelką, np. w postaci podkładki uszczelniającej, miękkiej i sprężystej, np. z elastomeru (gumy), umieszczoną pomiędzy powierzchniami uszczelniającymi. Taka stożkowa powierzchnia kołnierzowa jest zbieżna w kierunku od zamkniętego końca.

PL 203 898 B1

Korzystnie, pokrywa ma rurowaty kształt, mając otwarty koniec, który, gdy pokrywa jest sprzęgnięta z korpusem łącznika, jest skierowany w kierunku przeciwnym do otwartego końca tulei korpusu oraz przeciwległy zamknięty koniec, przy czym część pokrywy sąsiadująca z otwartym końcem stanowi rurowata tuleja pokrywy, która jest sprzęgalna z tuleją korpusu w sposób teleskopowy. W takim połączeniu teleskopowym tuleja pokrywy może być albo elementem zewnętrznym, albo korzystnie elementem wewnętrznym względem tulei korpusu. Tuleje korpusu łącznika i pokrywy są zaopatrzone we współpracujące ze sobą gwinty.

Pomiędzy takimi tulejami korpusu i pokrywy znajduje się ściskana uszczelka, np. ściśliwa elastomerowa podkładka uszczelniająca tak, że wnętrze sprzęgniętego korpusu łącznika i pokrywy może być odizolowane od otaczającego środowiska przez tę uszczelkę. Przykładowo, taką ściskaną uszczelkę może stanowić podkładka uszczelniająca z nieznacznie nachyloną pod kątem (np. około 5°) powierzchnią styku, tak że wzdłużne przemieszczenie tulei korpusu łącznika i pokrywy względem siebie, gdy łączą się teleskopowo ze sobą, zmusza powierzchnię jednej tulei do działania na powierzchnię podkładki uszczelniającej jak klin, w celu utworzenia dobrego uszczelnienia. Przykładowo, taka ukośna podkładka może być pierścieniową podkładką ze stożkową powierzchnią zewnętrzną, otaczającą wewnętrzną (tzn. pokrywy) tuleję spośród tych tulei teleskopowych tak, że wąski koniec stożka jest wciskany w kierunku zewnętrznej (tzn. korpusu łącznika) tulei, podczas gdy obydwie tuleje składają się teleskopowo. Odpowiednio, powierzchnia tulei korpusu łącznika (np. wewnętrzna powierzchnia otwartego końca tulei korpusu łącznika), która styka się z podkładką tworząc takie uszczelnienie, może także mieć odpowiadającą jej ukośną, np. stożkową, powierzchnię zapewniającą powstanie dobrego uszczelnienia.

Korpus łącznika i pokrywa mogą być wykonane jako wymienne części zespołu i mogą być wykonane z tanich tworzyw sztucznych, z odpowiednich tworzyw sztucznych poddających się sterylizacji.

Korzystnie, zespół ma kanał stanowiący sztywną rurkę przechodzącą przez korpus łącznika zespół ma kanał stanowiący sztywną rurkę przechodzącą przez korpus łącznika, tzn. zamknięty koniec rurowatego korpusu łącznika, jak opisano wyżej, rozciągający się od strony skierowanej do wewnątrz poza otwarty koniec rurowatego korpusu, będąc współosiowym z rurowatym korpusem.

Taka rurka ma zwykle koniec zewnętrzny i wewnętrzny, odpowiednio otwarte od strony zewnętrznej i wewnętrznej korpusu łącznika. Dla odizolowania wnętrza korpusu łącznika, otwarty koniec zewnętrzny może być wyposażony w zamknięcie, np. w pokrywę albo zatyczkę.

Dla ułatwienia przenoszenia cieczy pomiędzy wnętrzem i otoczeniem komory kanał może mieć możliwość połączenia na jednym albo obydwu otwartych końcach z giętką rurką, np. typu powszechnie stosowanego do przelewania płynów w laboratoriach. Jedną formę kanału stanowi sztywna rurka biegnąca przez korpus łącznika od jego strony zwróconej na zewnątrz do jego strony zwróconej do wewnątrz, mająca możliwość połączenia się jednym albo obydwoma swymi otwartymi końcami z giętką rurką. Kanał w postaci takiej sztywnej rurki może być wykonany wraz z korpusem łącznika jako jedna uformowana część.

Alternatywnie, kanał może stanowić otwór przez korpus łącznika, z którym taka sztywna rurka może być połączona, np. otwór, przez który można przeciągnąć taką sztywną rurkę, tworząc uszczelnienie pomiędzy powierzchnią zewnętrzną sztywnej rurki i otworem.

Korzystnie, drzwiczki wewnętrzne są szczelnie połączone z powierzchnią uszczelniającą wewnętrznej strony ścianki, korzystnie ze ściskaną uszczelkę, np. ściśliwą podkładką elastomerową, pomiędzy płytą i ścianką. Drzwiczki zewnętrzne mogą być mocowane do ścianki np. za pomocą znanych środków mocujących. Drzwiczki zewnętrzne mogą być całkowicie zdejmowane ze ścianki w celu ułatwienia szerokiego otwarcia, łatwego dostępu do otworu na drzwiczki i sprzęgnięcia korpusu łącznika ze ścianką.

Drzwiczki wewnętrzne stanowią istotną cechę wynalazku i spełniają szereg ważnych funkcji.

Szczelne zamknięcie otworu na drzwiczki od wewnątrz i możliwość otwierania z wnętrza komory można uzyskać za pomocą drzwiczek wewnętrznych szczelnie dociskanych do powierzchni uszczelniającej wewnętrznej strony ścianki za pomocą ściskanej uszczelki, np. ściśliwej podkładki elastomerowej, pomiędzy drzwiczkami wewnętrznymi i ścianką.

Korzystnie, drzwiczki wewnętrzne na swym obwodzie zewnętrznym mają powierzchnię uszczelniającą w postaci kołnierza uszczelniającego, który ma stożkową powierzchnię kołnierzową współpracująca z odpowiadającą jej współpracującą powierzchnią uszczelniającą ścianki, ze ściskaną podkładką uszczelniająca pomiędzy tymi współpracującymi powierzchniami stożkowymi.

PL 203 898 B1

Sprzęgnięcie drzwiczek wewnętrznych ze ścianką komory mogą stanowić np. znane środki, takie jak połączenie bagnetowe (tzn. w celu połączenia i rozłączenia wymagające zarówno ruchu wzdłużnego, jak i obrotowego drzwiczek wewnętrznych i ścianki względem siebie). Do obsługiwania takiego połączenia drzwiczki wewnętrzne mogą być wyposażone w uchwyt obsługowy, przykładowo z możliwością manewrowania nim od strony wnętrza komory, np. przez obsługującego, który uż ywa wyżej wspomnianych rękawic. W celu dalszego ułatwienia użytkowania, ścianka komory może być wykonana jako przezroczysta albo może być wyposażona w odpowiednio umieszczone okno, bądź też wnętrze komory może być wyposażone w telewizję przemysłową, tak aby obsługujący mógł obserwować części zespołu we wnętrzu komory. Drzwiczki wewnętrzne mogą być całkowicie zdejmowane ze ścianki dla ułatwienia szerokiego otwarcia, łatwego dostępu do otworu na drzwiczki i łatwego manipulowania wewnątrz komory.

Korzystnie, pokrywa ma co najmniej jedną część sprzęgającą, za pomocą której pokrywa jest rozłączalnie sprzęgalna z drzwiczkami wewnętrznymi, a drzwiczki wewnętrzne są zaopatrzone w części sprzęgające, sprzęgalne z co najmniej jedną częścią sprzęgającą pokrywy. Mogą to być np. gałka albo hak po zewnętrznej stronie zamkniętego końca pokrywy, bądź też zewnętrzne występy sprzęgające albo żebra itp. na bokach pokrywy, tak aby były dostępne od wewnątrz komory. Środki sprzęgające drzwiczki wewnętrzne z pokrywą mogą stanowić np. środki chwytające, np. działające rozłączalnie szczęki chwytające, które mogą np. chwytać część sprzęgającą na pokrywie. Takie środki sprzęgające umożliwiają manewrowanie drzwiczkami wewnętrznymi tak, aby w ten sposób zdjąć sprzęgniętą pokrywę z korpusu łącznika, tym samym wystawiając wewnętrzny otwór kanału do wnętrza komory.

Korzystnie, drzwiczki wewnętrzne w stanie sprzęgnięcia z pokrywą razem stanowią układ dla rozłączania pokrywy i korpusu łącznika. Przykładowo, pokrywa i korpus łącznika mają postać teleskopowych tulei, które są odciągalne od siebie w kierunku wzdłużnym, przy czym pokrywa i korpus łącznika są wyposażone we współpracujące ze sobą gwinty, a części sprzęgające pomiędzy drzwiczkami wewnętrznymi i pokrywą tworzą połączenie nieobrotowe tak, że obrót drzwiczek wewnętrznych w celu rozłączenia połączenia pomiędzy drzwiczkami wewnętrznymi i ścianką powoduje obrót sprzęgniętej pokrywy razem z drzwiczkami wewnętrznymi i w efekcie powoduje odkręcenie połączenia gwintowego pomiędzy pokrywą i korpusem łącznika - i odwrotnie.

Korzystnie, środki sprzęgające drzwiczek wewnętrznych stanowią elementy połączenia bagnetowego, które mają ten sam skok, co gwinty pomiędzy pokrywą i korpusem łącznika tak, że gdy pokrywa jest sprzęgnięta z drzwiczkami wewnętrznymi, ten sam ruch obrotowy drzwiczek wewnętrznych, który powoduje rozłączenie elementów połączenia bagnetowego, tym samym otwierając drzwiczki wewnętrzne, rozłącza także gwinty tulei korpusu łącznika i pokrywy.

Szczelne połączenie drzwiczek wewnętrznych z pokrywą w celu objęcia części pokrywy, które przed sprzęgnięciem korpusu łącznika z otworem na drzwiczki były wystawione na działanie środowiska poza pojemnikiem można korzystnie osiągnąć za pomocą drzwiczek wewnętrznych, które mają część osłonową, która jest szczelnie połączona z zewnętrzną stroną pokrywy, otaczając ją.

Korzystnie, pokrywa ma rurowaty kształt, a część osłonowa jest w postaci odpowiadającej kształtem wewnętrznym tulei, nałożonej na pokrywę. Przykładowo, zespół część osłonową o rurowatym kształcie, mającą otwarty koniec, który gdy drzwiczki wewnętrzne są sprzęgnięte ze ścianką, jest zwrócony do ścianki, oraz przeciwległy zamknięty koniec jest nałożony na pokrywę i obejmuje ją po nałożeniu, gdy podzespół korpusu łącznika i sprzęgniętej pokrywy jest sprzęgnięty z otworem na drzwiczki od zewnątrz komory, a wewnętrznie odpowiada ściśle zewnętrznemu profilowi pokrywy.

Taka część osłonowa może szczelnie zamykać się wokół pokrywy (aby zamknąć części pokrywy, które przed sprzęgnięciem korpusu łącznika z otworem na drzwiczki były wystawione na działanie środowiska poza komorą, oraz aby odizolować je od wnętrza komory, jak opisano wyżej) na otwartym końcu części osłonowej albo w jego pobliżu, z przeważającą częścią pokrywy zamkniętą wewnątrz części osłonowej.

Korzystnie, wewnętrzna powierzchnia części osłonowej i zewnętrzna powierzchnia pokrywy mają odpowiednie żebra, które współpracując tworzą połączenie nieobrotowe.

Korzystnie także, w stanie sprzęgnięcia drzwiczek wewnętrznych z pokrywą, pokrywa znajduje się w stałym położeniu względem drzwiczek wewnętrznych. Sprzęgnięcie drzwiczek wewnętrznych z pokrywą utrzymuje pokrywę w stałym położ eniu względem drzwiczek wewnętrznych tak, że drzwiczki wewnętrzne są sprzęgalne i ponownie sprzęgalne ze ścianką, przy czym pokrywa i korpus łącznika pozostają prawidłowo ustawione względem siebie, aby sprzęgnąć pokrywę z korpusem łącznika, przy

PL 203 898 B1 czym dowolny z wymienionych wyżej współpracujących gwintów na tulei pokrywy i korpusu pozostają prawidłowo ustawione względem siebie, aby pokrywa mogła sprzęgnąć się z korpusem.

Uszczelnienie pomiędzy taką częścią osłonową i pokrywą można uzyskać za pomocą uszczelki ściskanej usytuowanej w taki sposób, aby znajdowała się pomiędzy częścią osłonową i pokrywą, gdy drzwiczki wewnętrzne i pokrywa sprzęgają się. Taka uszczelka ściskana może mieć postać pierścieniowej podkładki wokół tulei pokrywy jak opisano wyżej, w położeniu takim, że gdy podzespół korpusu łącznika i pokrywy jest sprzęgnięty ze ścianką, uszczelka ściskana jest ściśnięta pomiędzy pokrywą i drzwiczkami wewnętrznymi. Odpowiednio, taka uszczelka ściskana jest umieszczona w miejscu, gdzie otwarty koniec części osłonowej sąsiaduje z pokrywą.

Alternatywnie, pokrywa może być wykonana z miękkiego tworzywa sztucznego tak, że gdy pokrywa i część osłonowa są razem ściśnięte, pomiędzy nimi tworzy się szczelne uszczelnienie ściskane.

Środki chwytające, jak opisano wyżej, mogą być usytuowane wewnątrz części osłonowej w pobliżu zamkniętego końca części osłonowej i mogą także służyć do utrzymywania pokrywy w szczelnym połączeniu z drzwiczkami wewnętrznymi, np. z pokrywą wewnątrz części osłonowej tak, że uszczelka ściskana pomiędzy pokrywą i drzwiczkami wewnętrznymi, np. jak opisana wyżej, jest utrzymywana w stanie ściskanym tak, że utrzymane zostaje szczelne połączenie.

Korzystnie zespół według wynalazku ma korpus łącznika i pokrywę, przy czym obie te części o rurowatym kształ cie mają odpowiednie otwarte koń ce, które, gdy korpus łącznika jest sprzę gnię ty z pokrywą, zwrócone są w przeciwnych kierunkach, przy czym odpowiednie sprzęgające się części korpusu i pokrywy stanowią odpowiednie rurowate tuleje, sprzęgalne teleskopowo z tuleją pokrywy wewnątrz tulei korpusu, przy czym tuleje korpusu i pokrywy są sprzęgalne także za pomocą ich odpowiednich współpracujących gwintów ze ściskaną uszczelką pomiędzy tulejami; elementy połączenia bagnetowego pomiędzy drzwiczkami wewnętrznymi i ścianką, wymagające do połączenia i rozłączenia się względnego ruchu zarówno wzdłużnego, jak i obrotowego drzwiczek wewnętrznych i ścianki; drzwiczki wewnętrzne mające walcową część osłonową, szczelnie połączoną z zewnętrzną stroną pokrywy, zamykając jej części, które przed sprzęgnięciem korpusu łącznika z otworem na drzwiczki były wystawione na działanie środowiska poza pojemnikiem; przy czym sprzęgnięcie pomiędzy drzwiczkami wewnętrznymi i pokrywą jest połączeniem nieobrotowym, przy czym elementy połączenia bagnetowego i gwinty mają ten sam skok.

Drzwiczki zewnętrzne i wewnętrzne są odpowiednio stałymi elementami zespołu i mogą być wykonane z wytrzymałych części metalowych.

Zespół według wynalazku może być wyposażony w jedno albo większą liczbę zabezpieczeń zapobiegających otwarciu wnętrza komory bezpośrednio do atmosfery na zewnątrz. Przykładowo, może istnieć mechanizm zapobiegający otwarciu obydwu drzwiczek, zewnętrznych i wewnętrznych, gdy korpus łącznika nie jest szczelnie sprzęgnięty ze ścianką. Odpowiednie konstrukcje takiego mechanizmu będą oczywiste dla fachowców w tej dziedzinie.

Korzystnie, linię uszczelnienia pomiędzy środowiskiem na zewnątrz komory i środowiskiem we wnętrzu komory stanowi linia uszczelnienia pomiędzy korpusem łącznika i pokrywą, linia uszczelnienia pomiędzy pokrywą i sprzęgniętymi drzwiczkami wewnętrznymi, linia uszczelnienia pomiędzy korpusem łącznika i ścianką oraz linia uszczelnienia pomiędzy drzwiczkami wewnętrznymi i ścianką, przy czym wszystkie one pokrywają się, wyznaczając tę linię uszczelnienia.

Korzystnie, linia uszczelnienia jest linią podziału pomiędzy linią uszczelnienia pomiędzy drzwiczkami wewnętrznymi i sprzęgniętą pokrywą, oraz linią uszczelnienia pomiędzy korpusem łącznika i ścianką.

Korzystnie, korpus łącznika jest szczelnie sprzęgalny od strony zewnętrznej komory ze ścianką na uszczelnieniu wokół otworu na drzwiczki; pokrywa po zamontowaniu na korpusie łącznika, jest szczelnie połączona z korpusem łącznika na uszczelnieniu tworząc zamkniętą przestrzeń, która otacza wewnętrzny otwarty koniec kanału; drzwiczki wewnętrzne szczelnie zamykają otwór na drzwiczki na uszczelnieniu, a po sprzęgnięciu ich z pokrywą drzwiczki wewnętrzne są szczelnie połączone z pokrywą na uszczelnieniu zamykając części pokrywy, które przed sprzęgnięciem korpusu łącznika z otworem na drzwiczki były wystawione na działanie środowiska na zewną trz komory, oraz izolując je od wnętrza komory; a gdy pokrywa jest sprzęgnięta ze ścianką i drzwiczki wewnętrzne są sprzęgnięte ze ścianką i drzwiczki wewnętrzne są sprzęgnięte z pokrywą oraz korpus jest sprzęgnięty z pokrywą, wszystkie uszczelnienia pokrywają się na linii uszczelnienia, zaś linia uszczelnienia stanowi linię oddzielenia zespołu drzwiczek wewnętrznych i sprzęgniętej pokrywy od zespołu korpusu i ścianki.

PL 203 898 B1

Korzystnie, korpus łącznika i pokrywa stanowią teleskopowe tuleje, przy czym tuleja pokrywy znajduje się we wnętrzu tulei korpusu łącznika; pokrywa ma rurowaty kształt; drzwiczki wewnętrzne mają część osłonową w postaci odpowiadającej wewnętrznym kształtem tulei, nałożoną na pokrywę; uszczelnienie pomiędzy korpusem łącznika a pokrywą oraz pomiędzy pokrywą a drzwiczkami wewnętrznymi jest utworzone przez ściskaną uszczelkę tworzącą linię uszczelnienia; przy czym te linie uszczelnienia pokrywają się.

Przy takiej konstrukcji linia uszczelnienia może w konsekwencji być linią przebiegającą poprzez powierzchnię uszczelki ściskanej. Taka konstrukcja umożliwia utworzenie pojedynczej linii uszczelnienia pomiędzy korpusem łącznika, pokrywą i częścią osłonową. Przykładowo, ściskana uszczelka ma postać pierścieniowej podkładki wokół tulei pokrywy, mając pierwszą powierzchnię uszczelniającą pomiędzy pokrywą i korpusem łącznika oraz drugą powierzchnię uszczelniającą pomiędzy pokrywą i częścią osłonową, z linią uszczelnienia pomiędzy tymi dwiema powierzchniami uszczelniającymi, przy czym linia uszczelnienia pokrywa się z linią uszczelnienia pomiędzy korpusem łącznika i ścianką, a także z linią uszczelnienia pomiędzy ścianką i drzwiczkami wewnętrznymi. Przykładowo, te dwie powierzchnie uszczelniające mogą być powierzchniami stożkowymi zwróconymi do siebie podstawami, z linią wokół linii, na które spotykają się podstawy.

Korzystnie, uszczelnienie pomiędzy korpusem łącznika i ścianką oraz uszczelnienie pomiędzy drzwiczkami wewnętrznymi i ścianką jest utworzone przez ściskaną uszczelkę.

W tej korzystnej postaci szczególnie jest korzystne, aby ta linia uszczelnienia pokrywała się z linią uszczelnienia pomiędzy korpusem łącznika i ścianką, a także z linią uszczelnienia pomiędzy ścianką i drzwiczkami wewnętrznymi. Przykładowo, jeżeli powierzchnia uszczelniająca korpusu łącznika i odpowiadająca jej powierzchnia uszczelniająca ścianki są stożkowymi powierzchniami kołnierzowymi, a odpowiednie współpracujące powierzchnie uszczelniające pomiędzy pokrywą i częścią osłonową drzwiczek wewnętrznych są także stożkowymi powierzchniami kołnierzowymi, wówczas odpowiednie powierzchnie stożkowe mogą przecinać się wzdłuż tej samej linii.

Tym samym w tej szczególnie korzystnej konstrukcji, wszystkie współpracujące uszczelnienia w zespole spotykają się na pojedynczej linii uszczelnienia, z opisaną wyżej pojedynczą linią podziału.

Korzystnie, ściskana uszczelka jest podkładką o przekroju w kształcie „U”, przy czym obrzeże otworu na drzwiczki wchodzi we wgłębienie „U”, jedno ramię „U” zapewnia płaską powierzchnię uszczelniającą dla drzwiczek zewnętrznych, zaś wypukłość zewnętrznej powierzchni „U” jest tak ukształtowana, aby tworzyła dwie przeciwnie skierowane stożkowe powierzchnie uszczelniające, z którymi współpracują odpowiednio ukształtowane stożkowa powierzchnia uszczelniająca i stożkowa powierzchnia kołnierzowa korpusu łącznika i drzwiczek wewnętrznych. Pojedyncza linia uszczelnienia może tym samym przebiegać wokół linii, na której spotykają się odpowiednie podstawy tych przeciwnie skierowanych stożkowych powierzchni uszczelniających.

Tak więc, korzystnie, zespół według wynalazku ma pierwszą uszczelkę, mającą dwie przeciwnie skierowane, zwrócone podstawami do siebie stożkowe powierzchnie uszczelniające tworzące uszczelnienie pomiędzy odpowiednio ścianką i korpusem łącznika oraz tworzące uszczelnienie pomiędzy ścianką i drzwiczkami wewnętrznymi, z pierwszą linią w miejscu spotkania się tych dwóch zwróconych podstawami do siebie powierzchni stożkowych; i drugą uszczelkę pomiędzy korpusem łącznika i pokrywą, także mającą dwie zwrócone podstawami do siebie stożkowe powierzchnie uszczelniające tworzące odpowiednio uszczelnienia pomiędzy korpusem i pokrywą oraz pomiędzy drzwiczkami wewnętrznymi i pokrywą, z drugą linią w miejscu spotkania się tych dwóch zwróconych podstawami do siebie powierzchni stożkowych; a gdy korpus łącznika jest sprzęgnięty ze ścianką i drzwiczki wewnętrzne są sprzęgnięte z pokrywą, linie pierwsza i druga pokrywają się i wyznaczają linię uszczelnienia.

Głównym przemysłowym zastosowaniem zespołu według wynalazku jest możliwość połączenia z komorami mającymi sterylne wnętrza, umoż liwiając sterylne przenoszenie materiału do wnętrza i na zewnątrz komory. Tym niemniej jednak, zespół może być używany w połączeniu z komorami mającymi inne rodzaje czułych środowisk wewnętrznych, np. zawierających materiały niebezpieczne pod względem biologicznym, takie jak mikroorganizmy, wirusy, materiały radioaktywne itp.

Przedmiot wynalazku jest ukazany w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1A-1E przedstawiają korpus łącznika, pokrywę i kanał, fig. 2 - ściankę, drzwiczki zewnętrzne i wewnętrzne, a fig. 3-11 - sekwencyjne działanie zespołu.

Figury 1A-1E przedstawiają podzespół 10 złożony z korpusu 11 łącznika, pokrywy 12 i kanału 13.

PL 203 898 B1

Korpus 11 łącznika o rurowatym kształcie ma otwarty koniec 111, który, gdy korpus 11 łącznika jest sprzęgnięty ze ścianką komory (nie pokazaną na fig. 1), jest zwrócony do wnętrza komory, oraz przeciwległy zamknięty koniec 112. Zamknięty koniec 112 korpusu 11 łącznika ma postać tulei korpusu i ma wokół siebie zewnętrzny kołnierz uszczelniający 114, mogący szczelnie współpracować z odpowiadającą mu współpracującą powierzchnią ścianki wokół otworu na drzwiczki komory (nie pokazanej na fig. 1). Kołnierz uszczelniający 114 ma stożkową wypukłą powierzchnię kołnierzową 115, mogącą współpracować z odpowiadającą jej stożkową wklęsłą współpracującą powierzchnią ścianki.

Pokrywa 12 o rurowatym kształcie ma otwarty koniec 121, który, gdy pokrywa 12 jest sprzęgnięta z korpusem 11 łącznika, jest zwrócony w kierunku przeciwnym do otwartego końca 111 korpusu 11 łącznika oraz przeciwległy zamknięty koniec 122. Część pokrywy przylegająca do zamkniętego końca 122 stanowi rurowatą tuleję 123 pokrywy, zaś część pokrywy przylegająca do otwartego końca 121 także stanowi rurowatą tuleję 124 pokrywy. Jak pokazano na fig. 1C, tuleja 113 korpusu i tuleja 124 pokrywy sprzęgają się ze sobą w sposób teleskopowy, przy czym tuleja 124 pokrywy wchodzi do wnętrza tulei 113 korpusu. Tuleje 113, 124, odpowiednio korpusu i pokrywy, sprzęgają się także za pomocą odpowiednich wykonanych na nich współpracujących gwintów 116, 125. Gwinty 116, 125 są dość strome tak, że do rozłączenia tulei 113, 124 wystarcza niewielki względny obrót.

Ściskana uszczelka 126, będąca ściśliwą podkładką uszczelniającą z elastomeru, jest umieszczona jako podkładka pierścieniowa na zewnątrz wokół tulei 124 pokrywy tak, że kiedy tuleje 113, 124 sprzęgają się, uszczelka 126 jest ściskana pomiędzy tulejami 113, 124, zapewniając uszczelnienie izolujące wnętrze sprzęgniętego korpusu 11 łącznika i pokrywy 12 od otaczającego środowiska. Uszczelka 126 jest stożkowato zbieżna pod kątem około 5°, co umożliwia łatwe ściskanie uszczelki 126, w chwili gdy w wyniku przemieszczania wzdłużnego względem siebie tuleje 113, 124 sprzęgają się teleskopowo i wąski koniec stożkowej uszczelki 126 jest wprowadzany w otwarty koniec 111 tulei 113, zaś otwarty koniec 111 tulei 113 ma odpowiednio stożkową wypukłą powierzchnię kołnierzową 115 dla ułatwienia uszczelnienia.

Pokrywa 12, na swym zamkniętym końcu 122, po zewnętrznej stronie ma część sprzęgającą 127 w postaci gałki uchwytowej, za pomocą której może sprzęgać się z drzwiczkami wewnętrznymi komory (nie pokazanymi na fig. 1). Tuleja 123 na swej powierzchni zewnętrznej ma zabezpieczające przed obrotem zewnętrzne żebra 128.

Korpus 11 łącznika i pokrywa 12 są dostarczane jako części wymienne zespołu, wykonane z tanich tworzyw sztucznych, które można sterylizować i/lub są dostarczane w zamkniętym, sterylnym opakowaniu.

Kanał 13 stanowi sztywna rurka 131 przechodząca przez zamknięty koniec 112 tulei 113 korpusu i rozciągająca się od strony zwróconej do wewnątrz (prawa strona na fig. 1) poza otwarty koniec 111 korpusu 11 łącznika, będąc współosiową z tuleją 113 korpusu. Rurka 131 z korpusem 11 łącznika są wykonane jako jednolita kształtka. Rurka 131 ma wewnętrzny otwarty koniec 132 od strony (prawej) korpusu 11 łącznika zwróconej do wewnątrz i zewnętrzny otwarty koniec 133 od strony (lewej) korpusu 11 łącznika zwróconej na zewnątrz. Rurka 131 ma możliwość połączenia się na jednym albo na obydwu otwartych końcach 132, 133 z elastyczną rurką (nie pokazaną na fig. 1), typu powszechnie stosowanego, zapewniając połączenie do przepływu płynów w laboratoriach. Żebra wzmacniające 134 wykonano w celu zwiększenia wytrzymałości połączenia rurki 131 i tulei 113 korpusu łącznika.

Jak widać na fig. 1C, korpus 11 łącznika, pokrywa 12 i kanał 13 są zmontowane razem. Jak pokazano, gdy korpus 11 łącznika i pokrywa 12 obracają się względem siebie, tuleje 113, 124, odpowiednio korpusu i pokrywy, sprzęgają się za pomocą gwintów 116, 125. Dla bezpieczeństwa, wokół połączenia pomiędzy kołnierzem uszczelniającym 114 i uszczelką 126, pomiędzy korpusem 11 łącznika i pokrywą 12 jest naklejona taśma samoprzylepna 14. Jak widać na fig. 1D, dla dodatkowego zabezpieczenia, wokół kołnierza uszczelniającego 114 (który ma obrzeże z gwintem zewnętrznym) jest zamocowana nakrętka zabezpieczająca 15, mocująca ze sobą korpus 11 łącznika i pokrywę 12 tak, aby chronić integralność uszczelki 126.

Na figurach 1C i 1D widać więc, że pokrywa 12 może być montowana w sposób rozłączalny na korpusie 11 łącznika, a po zamontowaniu na korpusie 11 łącznika jest szczelnie połączona z korpusem 11 łącznika poprzez uszczelkę 126 i razem z korpusem 11 łącznika tworzy zamkniętą przestrzeń 16, która otacza wewnętrzny otwarty koniec 132 rurki 131, izolując ten wewnętrzny otwarty koniec 132 od środowiska na zewnątrz pokrywy 12. Części 17 pokrywy są wystawione na działanie

PL 203 898 B1 otaczającego środowiska i tym samym nie można ich traktować jako sterylne. Na zewnętrzny otwarty koniec 133 rurki 131 nakłada się nasadkę albo korek (nie pokazany).

Na figurze 2 pokazano konstrukcję komory ze ścianką 21, drzwiczkami zewnętrznymi 22 i drzwiczkami wewnętrznymi 23.

Komora jest izolatką mającą wnętrze 20 ze sterylnym środowiskiem (prawa strona rysunku) i jest otoczona środowiskiem zewnętrznym (lewa strona rysunku). Komora jest ograniczona ściankami 21 wykonanymi ze sztywnego metalu lub tworzywa sztucznego i ma otwór 211 na drzwiczki w ściance 21, będący otworem przechodzącym całkowicie przez ściankę 21 od zewnątrz do wewnątrz. Komora jest wyposażona we wchodzące do wewnątrz długie rękawice (nie pokazane), szczelnie połączone ze ścianką 21 komory tak, aby umożliwić obsługującemu manipulowanie materiałami wewnątrz komory i obsługiwanie zespołu według wynalazku. Ścianka 21 jest albo przezroczysta, albo ma okno, co umożliwia obsługującemu obserwację elementów zespołu wewnątrz komory.

Drzwiczki zewnętrzne 22 otworu 211 na drzwiczki mogą szczelnie zamknąć otwór 211 na drzwiczki i mogą być otwierane. Drzwiczki zewnętrzne 22 stanowi płyta, która styka się szczelnie z powierzchnią uszczelniającą 212 zewnętrznej strony ścianki 21 Pomiędzy drzwiczkami zewnętrznymi 22 i ścianką 21 znajduje się ściskana uszczelka 213, będąca ściśliwą podkładką z elastomeru. Drzwiczki zewnętrzne 22 są mocowane do ścianki 21 za pomocą znanych środków mocujących 214. Gdy środki mocujące 214 są zwolnione, drzwiczki zewnętrzne 22 można całkowicie zdjąć ze ścianki 21, ułatwiając szerokie otwarcie, łatwość dostępu do otworu na drzwiczki, oraz, jak to będzie opisane w dalszym ciągu, sprzęgnięcie korpusu 11 łącznika ze ścianką 21.

Drzwiczki wewnętrzne 23 mogą szczelnie sprzęgać się z wewnętrzną powierzchnią ścianki 21 komory wokół otworu 211 na drzwiczki. Drzwiczki wewnętrzne 23 mają kołnierz uszczelniający 231, który współpracuje z odpowiadającą mu współpracującą powierzchnią ścianki 21 i ma wystającą stożkową powierzchnię kołnierzową 232, ze ściskaną uszczelką 213 pomiędzy kołnierzem uszczelniającym 231 i powierzchnią ścianki 21.

Drzwiczki wewnętrzne 23 mogą sprzęgać się ze ścianką 21 za pomocą ogólnie znanych elementów 216, 233 połączenia bagnetowego znajdujących się odpowiednio na ściance 21 i drzwiczkach wewnętrznych 23. Sprzęgnięcie elementów 216, 233 połączenia bagnetowego wiąże się z ustawieniem elementów 216, 233 połączenia bagnetowego razem, sprzęgnięciem w kierunku wzdłużnym (tzn. ruchem drzwiczek wewnętrznych 23 w lewo w kierunku ścianki 21, jak to przedstawiono na fig. 2) elementów 216, 233 połączenia bagnetowego, a następnie ruchem obrotowym (tzn. wokół osi obrotu biegnącej od lewej do prawej strony, jak to przedstawiono na fig. 2) elementów 216, 233 połączenia bagnetowego w celu ich zaryglowania, w sposób, jak w znanym połączeniu bagnetowym. Drzwiczki wewnętrzne 23 można całkowicie zdjąć ze ścianki 21, co ułatwia szerokie otwarcie, łatwość dostępu do otworu 211 na drzwiczki oraz łatwość manipulowania wewnątrz komory.

Drzwiczki wewnętrzne 23 mają część osłonową 234 o rurowatym kształcie, z otwartym końcem 235, który, gdy drzwiczki wewnętrzne 23 są sprzęgnięte ze ścianką 21, jest zwrócony w stronę ścianki 21 oraz przeciwległy zamknięty koniec 236. Jak to będzie przedstawione w dalszym ciągu, gdy korpus 11 łącznika i sprzęgnięta pokrywa 12 są sprzęgnięte z otworem 211 na drzwiczki, część osłonowa 234 może nałożyć się na pokrywę 12 i otoczyć ją.

Część osłonowa 234 może sprzęgać się z pokrywą 12 za pomocą rozłączalnych części sprzęgających 237, które mają postać szczęk chwytających, usytuowanych w pobliżu zamkniętego końca 236 części osłonowej 234, które mogą chwytać część sprzęgającą 127 pokrywy 12. Części sprzęgające 237 są uruchamiane poruszaną od wewnątrz komory rękojeścią 238. Rękojeść 238 porusza częściami sprzęgającymi 237 za pomocą układu 239 zazębiających się kół zębatych. Rękojeść 238 ułatwia także przyłożenie siły do obrotu drzwiczek wewnętrznych 23 od wnętrza komory tak, aby tym samym uruchamiać połączenie bagnetowe. Na swej powierzchni wewnętrznej część osłonowa 234 ma także wewnętrzne żebra 128 uniemożliwiające obrót. Szczegółowe działanie rękojeści 238 i części sprzęgających 237 podaje się poniżej.

Okazuje się, że pojedyncza ściskana uszczelka 213 tworzy uszczelnienie pomiędzy drzwiczkami zewnętrznymi 22 i ścianką 21, pomiędzy drzwiczkami wewnętrznymi 23 i ścianką 21 oraz (jak to będzie przedstawione niżej) pomiędzy korpusem 11 łącznika i ścianką 21 Uzyskuje się to poprzez zastosowanie uszczelki 213 o przekroju w kształcie litery „U”, jak to pokazano na fig. 2 w taki sposób, że obrzeże otworu 211 na drzwiczki wchodzi we wgłębienie w kształcie litery „U”, jedno ramię „U” zapewnia płaską powierzchnię uszczelniającą dla drzwiczek zewnętrznych 22, zaś wypukłość zewnętrznej wygięcia w kształcie litery „U” jest tak ukształtowana, że tworzy dwie przeciwnie skierowane stożPL 203 898 B1 kowe powierzchnie uszczelniające 213A i 213B, które spotykają się na linii 213C uszczelnienia i współpracują ze stożkowymi powierzchniami kołnierzowymi 115, 232 korpusu 11 łącznika i drzwiczek wewnętrznych 23. Kąty stożka powierzchni uszczelki 213 wynoszą około 40°.

Obecnie zostanie opisany sposób użycia opisanych wyżej części składowych zespołu według niniejszego wynalazku.

Pierwszy etap sposobu przenoszenia cieczy pomiędzy wnętrzem i otoczeniem komory przy użyciu zespołu według wynalazku wiąże się ze sterylizacją wnętrza zamkniętej przestrzeni 16 wewnątrz zespołu korpusu 11 łącznika i pokrywy 12, a w konsekwencji kanału 13, podczas gdy pokrywa 12 i korpus 11 łącznika są zmontowane w sposób przedstawiony na fig. 1C-1E, przy czym sterylizację można zrealizować za pomocą konwencjonalnych środków, np. obróbki w autoklawie albo napromieniania itp. Zespół korpusu 11 łącznika i pokrywy 12 może być alternatywnie dostarczony w postaci już wysterylizowanej.

Figury 3-11 przedstawiają kolejno typowe etapy związane ze sposobem użycia.

Jak przedstawiono na fig. 3, drzwiczki wewnętrzne 23 są szczelnie połączone ze ścianką 21 komory za pomocą elementów 216, 233 połączenia bagnetowego, przy czym uszczelnienie powstaje pomiędzy kołnierzem uszczelniającym 231 i powierzchnią kołnierzową 232 a ściskaną uszczelką 213. Obrót w celu zadziałania połączenia bagnetowego przedstawiono tu jako wykonany rękojeścią 238. Drzwiczki zewnętrzne 22 zostają zamknięte. Jak przedstawiono na fig. 2 i 3, rękojeść 238 może być ustawiona prostopadle do osi obrotu połączenia bagnetowego, umożliwiając przyłożenie odpowiedniej siły wykonawczej. Utrzymaniu rękojeści 238 w tym ustawieniu dopomaga sprężyna naciągowa 2310. Ustawienie to można uczynić wyraźnie widocznym dla użytkownika i można je wykorzystać jako informację o stanie zespołu. Zazwyczaj wnętrze 20 komory będzie utrzymane w stanie sterylnym.

Figury 4 i 5 przedstawiają sprzęganie zespołu korpusu 11 łącznika i pokrywy 12 z drzwiczkami wewnętrznymi 23.

Nawiązując do fig. 4, otwór 211 na drzwiczki od strony zewnętrznej został otwarty poprzez rozłączenie środków mocujących 214 w postaci zacisków i całkowite usunięcie drzwiczek zewnętrznych 22. Giętką rurkę 41 z PTFE do przenoszenia płynów zamocowano do zewnętrznego otwartego końca 133 rurki 131 za pomocą zacisku 42. Przed podłączeniem do rurki 131 wnętrze rurki 41 także zostało wysterylizowane w znany sposób tak, aby tym samym ustanowić sterylną linię połączenia pomiędzy rurką 41 i rurką 131. Połączenie rurek 131 i 41 można wykonać w oddzielnej sterylnej komorze z rękawicami (nie pokazanej).

Z zespołu korpusu 11 łącznika i pokrywy 12 zdjęto nakrętkę zabezpieczającą 15 i taśmę samoprzylepną 14, a zespół korpusu 11 łącznika i pokrywy 12 ustawiono przed otworem 211 na drzwiczki. Części sprzęgające 237 są otwarte.

Figura 5 przedstawia zespół korpusu 11 łącznika i pokrywy 12 sprzęgnięty z otworem 211 na drzwiczki. Stożkowa powierzchnia kołnierzowa 115 została szczelnie dociśnięta do współpracującej powierzchni uszczelki 213. W celu pewnego zamocowania zespołu korpusu 11 łącznika i pokrywy 12 do ścianki 21 i tym samym jego uszczelnienia wykorzystano środki mocujące 214 w postaci zacisków.

Pokrywa 12 jest ściśle objęta częścią osłonową 234, z częścią sprzęgającą 127 w pobliżu i w uchwycie części sprzęgających 237. Część osłonowa 234 styka się szczelnie z zewnętrzną stroną pokrywy 12, aby zamknąć części 17 pokrywy 12, które przed sprzęgnięciem korpusu 11 łącznika z otworem 211 na drzwiczki były wystawione na działanie środowiska na zewnątrz pojemnika. Te części pokrywy są częściami znajdującymi się na prawo od uszczelki 126 w zespole przedstawionym na fig. 1C, 1D i 1E. Ponieważ pokrywa 12 ma opisany wyżej rurowaty kształt, część osłonowa 234 ma postać tulei o wewnętrznym kształcie i wymiarach odpowiadających zewnętrznemu kształtowi pokrywy 12 tak, że pokrywa 12 tworzy ściśle dopasowane połączenie wewnątrz części osłonowej 234 i może przesuwać się łagodnie wzdłuż (tzn. w kierunku prawy-lewy, jak pokazano) wewnątrz części osłonowej 234.

Uszczelnienie pomiędzy częścią osłonową 234 i pokrywą 12 uzyskuje się za pomocą ściskanej uszczelki 126, która jest umieszczona w taki sposób, aby znajdowała się pomiędzy częścią osłonową 234 i pokrywą 12, gdy drzwiczki wewnętrzne 23 i pokrywa 12 sprzęgają się, i tak, że gdy podzespół korpusu 11 łącznika i pokrywy 12 jest sprzęgnięty ze ścianką 21, ściskana uszczelka 126 jest ściskana pomiędzy pokrywą 12 i drzwiczkami wewnętrznymi 23. Kołnierz uszczelniający 231 ma drugą współpracującą stożkową powierzchnię kołnierzową 2313, która współpracuje z powierzchnią uszczelniającą 126A, zapewniając uszczelnienie pomiędzy częścią osłonową 234 i pokrywą 12. Część osłonowa 234 obejmuje szczelnie pokrywę 12 na otwartym końcu 235 części osłonowej 234, z więk10

PL 203 898 B1 szą częścią pokrywy 12 zamkniętą wewnątrz części osłonowej 234. W ten sposób, gdy jest sprzęgnięta z pokrywą 12, część osłonowa 234 drzwiczek wewnętrznych 23 wraz z pokrywą 12 tworzy zamkniętą przestrzeń 51, otaczając części pokrywy 12, które przed sprzęgnięciem korpusu 11 łącznika z otworem 211 na drzwiczki były wystawione na działanie środowiska na zewnątrz pojemnika.

Widać, że pojedyncza uszczelka 213 ma przeciwnie skierowane stykające się ze sobą podstawami stożkowe powierzchnie uszczelniające 213A, 213B pomiędzy odpowiednio ścianką 21 i powierzchnią kołnierzową 115 korpusu 11 łącznika oraz pomiędzy ścianką 21 i kołnierzem uszczelniającym 231 drzwiczek wewnętrznych 23, z pierwszą linią 213C uszczelnienia, w miejscu spotkania tych dwóch stykających się ze sobą podstawami powierzchni stożkowych. Uszczelka 126 pomiędzy korpusem 11 łącznika i pokrywą 12 ma także dwie stykające się ze sobą podstawami stożkowe powierzchnie uszczelniające 126A, 126B, z drugą linią 126C, w miejscu spotkania tych dwóch stykających się ze sobą podstawami powierzchni stożkowych. Gdy korpus 11 łącznika jest sprzęgnięty ze ścianką 21 i drzwiczki wewnętrzne 23 są sprzęgnięte z pokrywą 12, pierwsza linia 213C uszczelnienia i druga linia 126C uszczelnienia pokrywają się i wyznaczają linię uszczelnienia pomiędzy środowiskiem na zewnątrz komory i np. sterylnym środowiskiem we wnętrzu 20 komory.

Wewnętrzna powierzchnia części osłonowej 234 i zewnętrzna powierzchnia pokrywy 12 mają odpowiednie części powierzchni w postaci współpracujących żeber 128 i 2311 powierzchniowych, które współpracują w celu zapewnienia nieobrotowego sprzęgnięcia tak, że kiedy część osłonową 234 obraca się, żebra 128, 2311 opierają się o siebie tak, że pokrywa 12 również się obraca.

Jak widać na fig. 4, przed wprowadzeniem pokrywy 12, rękojeść 238 została poruszona w celu przestawienia jej do pokazanego położenia, w którym części sprzęgające 237 są otwarte, tzn. poza ustawieniem prostopadłym i w położeniu w przybliżeniu równoległym do osi tulei. Rękojeść 238 obraca się wokół punktu 2312. Zapewnia to dalszą funkcję zabezpieczającą, gdyż z rękojeścią 238 w tym położeniu jest bardzo trudno w sposób niezamierzony obrócić rękojeść i otworzyć drzwiczki wewnętrzne. Rękojeść 238 stabilizuje się w każdym z położeń pokazanych odpowiednio na fig. 5 i 6 za pomocą sprężyny naciągowej 2310. Położenie rękojeści 238 można także uczynić wyraźnie widocznym dla obsługującego zespół.

Nawiązując do fig. 6 i 7, z zespołem sprzęgniętym jak przedstawiono na fig. 5, rękojeść 238 zostaje przestawiona przez obsługującego do położenia prostopadłego do osi tulei 113 zamykając części sprzęgające 237 wokół części sprzęgającej 127. Mechanizm części sprzęgających 237 nie został pokazany szczegółowo, lecz części sprzęgające 237 na wałku napędowym łączącym je z rękojeścią 238 są osadzone ze swobodą ruchu i są obciążone sprężyną. Pozwala to częściom sprzęgającym 237 na wywieranie nacisku na część sprzęgającą 127 poprzez obciążenie sprężyną tak, że części sprzęgające 237 mogą przystosować się do różnorodnych kształtów części sprzęgającej 127, jak również pozwala to na obrót rękojeści 238 o 90° pomiędzy skrajnymi położeniami pokazanymi odpowiednio na fig. 5 i 6, niezależnie od kształtu części sprzęgającej 127. Przy przestawianiu rękojeści 238 do położenia pokazanego na fig. 6, części sprzęgające 237 ciągną także część sprzęgającą 127 tak, aby mocno dociągnąć uszczelkę 126 do powierzchni kołnierzowej 2313 części osłonowej 234, tworząc tym samym szczelne połączenie pomiędzy pokrywą 12 i częścią osłonową 234.

Jak widać na fig. 7, rękojeść 238 jest poruszana w celu obrócenia drzwiczek wewnętrznych 23 względem ścianki 21 i rozłączenia elementów 216, 233 połączenia bagnetowego. Skok elementów 216, 233 połączenia bagnetowego jest taki sam jak gwintów 116, 125, tak, że wielkość obrotu drzwiczek wewnętrznych 23 konieczna do rozłączenia elementów 216, 233 połączenia bagnetowego wystarcza do rozłączenia gwintów 116, 125 i w konsekwencji do rozłączenia korpusu 11 łącznika i pokrywy 12. Równocześnie obciążenie sprężyną części sprzęgających 237 powoduje przyłożenie dużej siły ciągnącej do pokrywy 12 za pośrednictwem części sprzęgającej 127, co utrzymuje uszczelkę 126 mocno dociśniętą do powierzchni kołnierzowej 232. To również utrzymuje pokrywę 12 sprzęgniętą z częścią osłonową 234 drzwiczek wewnętrznych 23 w stałym, w szczególności nie obróconym ustawieniu tak, że kiedy, jak pokazano niżej, drzwiczki wewnętrzne 23 sprzęgają się ponownie ze ścianką 21, gwinty 116, 125 pozostają prawidłowo ustawione, dla sprzęgnięcia tulei 124 pokrywy z tuleją 113 korpusu.

Okazuje się, że zespół korpusu 11 łącznika i ścianki 21 dzieli się z zespołem pokrywy 12 i drzwiczek wewnętrznych 23 na pokrywającej się linii 213C-126C uszczelnienia. Linia uszczelnienia przebiegająca przez powierzchnię uszczelki 126 na połączeniu pierwszej linii 213C uszczelnienia i drugiej linii 126C uszczelnienia wyznacza linię pomiędzy częściami pokrywy (włączając uszczelkę 126), które zostały odizolowane od środowiska zewnętrznego wewnątrz zamkniętej przestrzeni 16

PL 203 898 B1 i są tym samym sterylne, oraz tymi częściami 17 pokrywy, które zostały wystawione na działanie otaczającego środowiska i stały się odizolowane od sterylnego środowiska wewnątrz komory za pomocą części osłonowej 234. Tym samym sterylność wewnątrz komory podczas łączenia korpusu 11 łącznika i pokrywy 12 zostaje utrzymana.

Nawiązując do fig. 8, drzwiczki wewnętrzne 23 ze sprzęgniętą pokrywą 12 są obecnie odłączane od ścianki 21 poprzez rozłączenie elementów 216, 233 połączenia bagnetowego i zostają całkowicie zdjęte ze ścianki 21, niosąc pokrywę 12 częściowo zamkniętą wewnątrz siebie. Widać, że zespół pokrywy 12 i drzwiczek wewnętrznych 23 oddzielił się od zespołu korpusu 11 łącznika i ścianki 21 na pojedynczej linii uszczelnienia pomiędzy liniami 213C i 126C uszczelnienia. Rurkę 81 do przenoszenia płynu zamocowano do wewnętrznego otwartego końca 132 rurki 131 za pomocą zacisku 82. Z obydwiema rurkami 41 i 81 zamocowanymi do rurki 131 ciecz można przenieść z zewnątrz komory do wewnątrz i odwrotnie. Rurkę 81 można niezależnie wysterylizować i przenieść do wnętrza 20 komory, np. za pomocą drugiej śluzy wejściowej (nie pokazanej).

W związku z opisanym ostatnio etapem można zastosować zabezpieczenie, które stanowi mechanizm (nie pokazany) zapobiegający równoczesnemu otwarciu drzwiczek zewnętrznych 22 i drzwiczek wewnętrznych 23, jeżeli korpus łącznika nie jest szczelnie sprzęgnięty ze ścianką 21.

Nawiązując do fig. 9 i 10, przedstawiają one ponowne sprzęgnięcie drzwiczek wewnętrznych 23 ze ścianką przy otworze 211 na drzwiczki za pomocą połączenia bagnetowego. Na fig. 9 drzwiczki wewnętrzne 23 zostały ponownie sprzęgnięte ze ścianką 21 w wyniku procedury odwrotnej do opisanej wyżej. Elementy 216, 233 połączenia bagnetowego ponownie sprzęgnięto najpierw w kierunku wzdłużnym. Rękojeść 238 znajduje się w położeniu prostopadłym do osi obrotu gwintów, ułatwiając obrót drzwiczek wewnętrznych 23, aby tym samym zarówno połączyć elementy 216, 233 połączenia bagnetowego, jak i obrócić gwint 125 względem gwintu 116 tak, aby je połączyć. Rękojeść 238 jest poruszana w celu obrócenia drzwiczek wewnętrznych 23 względem ścianki 21, ponownie sprzęgając elementy 216, 233 połączenia bagnetowego. Jak powiedziano wyżej, części sprzęgające 237 i żebra 128, 2311 sprzęgające bez możliwości obrotu zapewniają, że przy ponownym wprowadzaniu tulei 124 pokrywy do tulei 113 korpusu, pokrywa 12 znajduje się w położeniu odpowiednim do połączenia gwintów 116, 125. Ponieważ skok elementów 216, 233 połączenia bagnetowego jest taki sam jak skok gwintów 116, 125, gwinty 116, 125 łączą się całkowicie równocześnie ze sprzęgnięciem elementów 216, 233 połączenia bagnetowego. Ponieważ tuleja 124 pokrywy jest tym samym skierowana wzdłużnie wewnątrz tulei 113 korpusu, uszczelka 126 jest skierowana z powrotem do szczelnej współpracy z gwintem 116 i linie 126C i 213C uszczelnienia pokrywają się, aby odtworzyć linię uszczelnienia.

Na figurze 10, w celu otworzenia części sprzęgających 237 i tym samym zwolnienia części sprzęgającą 127 pokrywy 12, rękojeść 238 przestawiono do jej położenia nie prostopadłego.

Nawiązując do fig. 11, środki mocujące 214 w postaci zacisków zostały otwarte, umożliwiając tym samym wyjęcie zespołu korpusu 11 łącznika i pokrywy 12 z otworu 211 na drzwiczki. Dla bezpieczeństwa można założyć ponownie nakrętkę zabezpieczającą 15, zaś drzwiczki zewnętrzne 22 (nie pokazane) można teraz ponownie założyć. Widać, że zespół korpusu 11 łącznika i ścianki 21 oraz zespół pokrywy 12 i drzwiczek wewnętrznych 23 rozdzielają się na linii 126C, 213C uszczelnienia wyznaczającej pojedynczą linię uszczelnienia. Ta linia uszczelnienia jest linią 126C uszczelnienia pomiędzy korpusem 11 łącznika i pokrywą 12, linią 213C uszczelnienia pomiędzy pokrywą 12 i sprzęgniętymi drzwiczkami wewnętrznymi 23, linią 126C uszczelnienia pomiędzy korpusem 11 łącznika i ścianką 21, linią 213C uszczelnienia pomiędzy drzwiczkami wewnętrznymi 23 i ścianką 21, z których wszystkie pokrywają się, aby wyznaczyć pojedynczą linię uszczelnienia.

Claims (26)

1. Zespół do łączenia wnętrza komory z jej otoczeniem, znamienny tym, że ma ściankę (21) komory mającą otwór (211) na drzwiczki, przechodzący przez ściankę (21) od wewnątrz na zewnątrz; korpus (11) łącznika szczelnie sprzęgalny ze ścianką (21) od zewnętrznej strony komory wokół otworu (211) na drzwiczki; kanał (13) przechodzący przez korpus (11) łącznika od powierzchni korpusu (11) łącznika zwróconej do wewnątrz do powierzchni korpusu (11) łącznika zwróconej na zewnątrz, przy czym kanał ma wewnętrzny otwarty koniec (132) po stronie korpusu (11) łącznika zwróconej do wewnątrz i zewnętrzny otwarty koniec (133) po stronie korpusu (11) łącznika zwróconej na zewnątrz; zdejmowaną pokrywę (12) zamontowaną na korpusie (11) łącznika, która po zamontowaniu na korpu12

PL 203 898 B1 sie (11) łącznika jest szczelnie połączona z korpusem (11) łącznika i wraz z korpusem (11) łącznika tworzy zamkniętą przestrzeń (16), która otacza wewnętrzny otwarty koniec (132) kanału (13), przy czym wewnętrzny otwarty koniec (132) kanału (13) jest odizolowany od środowiska na zewnątrz pokrywy (12); drzwiczki zewnętrzne (22) w otworze (211), które w położeniu zamkniętym stanowią szczelne zamknięcie tego otworu (211) i które w położeniu otwartym umożliwiają sprzęgnięcie korpusu (11) łącznika ze ścianką (21), przy czym zwrócona do wewnątrz strona korpusu (11) łącznika jest skierowana do wnętrza (20) komory; drzwiczki wewnętrzne (23), które w położeniu zamkniętym stanowią szczelne zamknięcie tego otworu (211) i są otwieralne z wnętrza komory oraz są rozłączalnie sprzęgalne z pokrywą (12), gdy korpus (11) łącznika jest sprzęgnięty ze ścianką (21), przy czym drzwiczki wewnętrzne (23) są przemieszczalne z umożliwieniem zdjęcia sprzęgniętej pokrywy (12) z korpusu (11) łącznika, przy czym wewnętrzny otwór kanału w tym stanie jest otwarty do wnętrza (20) komory oraz w przypadku sprzęgnięcia drzwiczek wewnętrznych (23) z pokrywą (12) tworzą z nią szczelne połączenie, aby otoczyć części pokrywy (12), które przed sprzęgnięciem korpusu (11) łącznika z otworem (211) na drzwiczki zostały wystawione na działanie otoczenia komory, i aby odizolować je od wnętrza (20) komory.

2. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że korpus (11) łącznika ma rurowaty kształt, mając otwarty koniec (111), który, gdy korpus (11) łącznika jest sprzęgnięty ze ścianką (21), jest skierowany do wnętrza (20) komory, oraz przeciwległy zamknięty koniec (112), przy czym część korpusu (11) łącznika sąsiadująca z otwartym końcem stanowi rurowata tuleja (113) korpusu.

3. Zespół według zastrz. 2, znamienny tym, że korpus (11) łącznika ma powierzchnię uszczelniającą, która współpracuje z odpowiadającą jej powierzchnią uszczelniającą (213A) ścianki (21) wokół otworu (211) na drzwiczki, przy czym powierzchnię uszczelniającą stanowi kołnierz uszczelniający (114), szczelnie współpracujący z odpowiadającą jemu współpracującą powierzchnią uszczelniającą (212) ścianki (21) wokół otworu (211) na drzwiczki, przy czym ten kołnierz uszczelniający (114) ma wypukłą stożkową powierzchnię kołnierzową (115), która współpracuje z odpowiadającą jej wklęsłą współpracującą stożkową powierzchnią uszczelniającą (213A) ścianki (21).

4. Zespół według zastrz. 2, znamienny tym, że pokrywa (12) ma rurowaty kształt, mając otwarty koniec (121), który, gdy pokrywa (12) jest sprzęgnięta z korpusem (11) łącznika, jest skierowany w kierunku przeciwnym do otwartego końca (111) tulei (113) korpusu, oraz przeciwległy zamknięty koniec (122), przy czym część pokrywy (12) sąsiadująca z otwartym końcem (121) stanowi rurowata tuleja (124) pokrywy (12), która jest sprzęgalna z tuleją (113) korpusu w sposób teleskopowy.

5. Zespół według zastrz. 4, znamienny tym, że tuleje korpusu (11) łącznika i pokrywy (12) są zaopatrzone we współpracujące ze sobą gwinty (116, 125).

6. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że ma kanał (13) stanowiący sztywną rurkę (131) przechodzącą przez korpus (11) łącznika.

7. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że drzwiczki wewnętrzne (23) są szczelnie połączone z powierzchnią uszczelniającą (213A) wewnętrznej strony ścianki (21).

8. Zespół według zastrz. 7, znamienny tym, że drzwiczki wewnętrzne (23) na swym obwodzie zewnętrznym mają powierzchnię uszczelniającą w postaci kołnierza uszczelniającego (231), który ma stożkową powierzchnię kołnierzową (232) współpracująca z odpowiadającą jej współpracującą powierzchnią uszczelniającą (213B) ścianki (21).

9. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że pokrywa (12) ma co najmniej jedną część sprzęgającą (127), za pomocą której pokrywa (12) jest rozłączalnie sprzęgalna z drzwiczkami wewnętrznymi (23), a drzwiczki wewnętrzne (23) są zaopatrzone w części sprzęgające (237), sprzęgalne z co najmniej jedną częścią sprzęgającą (127) pokrywy (12).

10. Zespół według zastrz. 9, znamienny tym, że drzwiczki wewnętrzne (23) w stanie sprzęgnięcia z pokrywą (12) razem stanowią układ dla rozłączania pokrywy (12) i korpusu (11) łącznika.

11. Zespół według zastrz. 10, znamienny tym, że pokrywa (12) i korpus (11) łącznika mają postać teleskopowych tulei (113, 124), które są odciągalne od siebie w kierunku wzdłużnym, przy czym pokrywa (12) i korpus (11) łącznika są wyposażone we współpracujące ze sobą gwinty (116, 125), a części sprzęgające (127, 237) pomiędzy drzwiczkami wewnętrznymi (23) i pokrywą (12) tworzą połączenie nieobrotowe.

12. Zespół według zastrz. 11, znamienny tym, że środki sprzęgające drzwiczek wewnętrznych (23) stanowią elementy (216, 233) połączenia bagnetowego, które mają ten sam skok co gwinty (116, 125) pomiędzy pokrywą (12) i korpusem (11) łącznika.

PL 203 898 B1

13. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że drzwiczki wewnętrzne (23) mają część osłonową, która jest szczelnie połączona z zewnętrzną stroną pokrywy (12), otaczając ją.

14. Zespół według zastrz. 13, znamienny tym, że pokrywa (12) ma rurowaty kształt, a część osłonowa jest w postaci odpowiadającej kształtem wewnętrznym tulei, nałożonej na pokrywę (12).

15. Zespół według zastrz. 14, znamienny tym, że ma część osłonową o rurowatym kształcie, mającą otwarty koniec (235), który gdy drzwiczki wewnętrzne (23) są sprzęgnięte ze ścianką (21), jest zwrócony do ścianki (21), oraz przeciwległy zamknięty koniec (236) jest nałożony na pokrywę (12) i obejmuje ją po nałożeniu, gdy podzespół korpusu (11) łącznika i sprzęgniętej pokrywy (12) jest sprzęgnięty z otworem (211) na drzwiczki od zewnątrz komory, a wewnętrznie odpowiada ściśle zewnętrznemu profilowi pokrywy (12).

16. Zespół według zastrz. 13, znamienny tym, że wewnętrzna powierzchnia części osłonowej i zewnętrzna powierzchnia pokrywy (12) mają odpowiednie żebra (128), które współpracując tworzą połączenie nieobrotowe.

17. Zespół według zastrz. 16, znamienny tym, że w stanie sprzęgnięcia drzwiczek wewnętrznych (23) z pokrywą (12), pokrywa (12) znajduje się w stałym położeniu względem drzwiczek wewnętrznych (23).

18. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że ma korpus (11) łącznika i pokrywę (12), przy czym obie te części o rurowatym kształcie mają odpowiednie otwarte końce (111, 121), które, gdy korpus (11) łącznika jest sprzęgnięty z pokrywą (12), zwrócone są w przeciwnych kierunkach, przy czym odpowiednie sprzęgające się części korpusu i pokrywy (12) stanowią odpowiednie rurowate tuleje (113, 124), sprzęgalne teleskopowo z tuleją (124) pokrywy wewnątrz tulei (113) korpusu, przy czym tuleje korpusu i pokrywy (12) są sprzęgalne także za pomocą ich odpowiednich współpracujących gwintów (116, 125) ze ściskaną uszczelką (126) pomiędzy tulejami; elementy (216, 233) połączenia bagnetowego pomiędzy drzwiczkami wewnętrznymi (23) i ścianką (21), wymagające do połączenia i rozłączenia się względnego ruchu zarówno wzdłużnego, jak i obrotowego drzwiczek wewnętrznych (23) i ścianki (21); drzwiczki wewnętrzne (23) mające walcową część osłonową, szczelnie połączoną z zewnętrzną stroną pokrywy (12), zamykając jej części, które przed sprzęgnięciem korpusu (11) łącznika z otworem (211) na drzwiczki były wystawione na działanie środowiska poza pojemnikiem; przy czym sprzęgnięcie pomiędzy drzwiczkami wewnętrznymi (23) i pokrywą (12) jest połączeniem nieobrotowym, przy czym elementy (216, 233) połączenia bagnetowego i gwinty (116, 125) mają ten sam skok.

19. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że linię (213C, 126C) uszczelnienia pomiędzy środowiskiem na zewnątrz komory i środowiskiem we wnętrzu (20) komory stanowi linia uszczelnienia pomiędzy korpusem (11) łącznika i pokrywą (12), linia uszczelnienia pomiędzy pokrywą (12) i sprzęgniętymi drzwiczkami wewnętrznymi (23), linia uszczelnienia pomiędzy korpusem (11) łącznika i ścianką (21) oraz linia uszczelnienia pomiędzy drzwiczkami wewnętrznymi (23) i ścianką (21), przy czym wszystkie one pokrywają się, wyznaczając tę linię (213C, 126C) uszczelnienia.

20. Zespół według zastrz. 19, znamienny tym, że linia (213C, 126C) uszczelnienia jest linią podziału pomiędzy linią uszczelnienia pomiędzy drzwiczkami wewnętrznymi (23) i sprzęgniętą pokrywą (12) oraz linią uszczelnienia pomiędzy korpusem (11) łącznika i ścianką (21).

21. Zespół według zastrz. 19 albo 20, znamienny tym, że korpus (11) łącznika jest szczelnie sprzęgalny od strony zewnętrznej komory ze ścianką (21) na uszczelnieniu wokół otworu (211) na drzwiczki; pokrywa (12) po zamontowaniu na korpusie (11) łącznika, jest szczelnie połączona z korpusem (11) łącznika na uszczelnieniu tworząc zamkniętą przestrzeń, która otacza wewnętrzny otwarty koniec (132) kanału (13); drzwiczki wewnętrzne (23) szczelnie zamykają otwór (211) na drzwiczki na uszczelnieniu, a po sprzęgnięciu ich z pokrywą (12) drzwiczki wewnętrzne (23) są szczelnie połączone z pokrywą (12) na uszczelnieniu zamykając części pokrywy (12), które przed sprzęgnięciem korpusu (11) łącznika z otworem (211) na drzwiczki były wystawione na działanie środowiska na zewnątrz komory oraz izolując je od wnętrza (20) komory; a gdy pokrywa (12) jest sprzęgnięta ze ścianką (21) i drzwiczki wewnętrzne (23) są sprzęgnięte ze ścianką (21) i drzwiczki wewnętrzne (23) są sprzęgnięte z pokrywą (12) oraz korpus jest sprzęgnięty z pokrywą (12), wszystkie uszczelnienia pokrywają się na linii (213C, 126C) uszczelnienia, zaś linia (213C, 126C) uszczelnienia stanowi linię oddzielenia zespołu drzwiczek wewnętrznych (23) i sprzęgniętej pokrywy (12) od zespołu korpusu i ścianki (21).

22. Zespół według zastrz. 19, znamienny tym, że korpus (11) łącznika i pokrywa (12) stanowią teleskopowe tuleje, przy czym tuleja pokrywy (12) znajduje się we wnętrzu tulei korpusu (11) łącznika; pokrywa (12) ma rurowaty kształt; drzwiczki wewnętrzne (23) mają część osłonową w postaci odpo14

PL 203 898 B1 wiadającej wewnętrznym kształtem tulei, nałożoną na pokrywę (12); uszczelnienie pomiędzy korpusem (11) łącznika a pokrywą (12) oraz pomiędzy pokrywą (12) a drzwiczkami wewnętrznymi (23) jest utworzone przez ściskaną uszczelkę (126) tworzącą linię (213C, 126C) uszczelnienia; przy czym te linie (213C, 126C) uszczelnienia pokrywają się.

23. Zespół według zastrz. 22, znamienny tym, że ściskana uszczelka (126) ma postać pierścieniowej podkładki wokół tulei pokrywy (12), mając pierwszą powierzchnię uszczelniającą (126B) pomiędzy pokrywą (12) i korpusem (11) łącznika oraz drugą powierzchnię uszczelniającą (126A) pomiędzy pokrywą (12) i częścią osłonową, z linią (213C, 126C) uszczelnienia pomiędzy tymi dwiema powierzchniami uszczelniającymi (126A, 126B), przy czym linia (213C, 126C) uszczelnienia pokrywa się z linią (126C) uszczelnienia pomiędzy korpusem (11) łącznika i ścianką, a także z linią (213C) uszczelnienia pomiędzy ścianką (21) i drzwiczkami wewnętrznymi (23).

24. Zespół według zastrz. 22 albo 23, znamienny tym, że uszczelnienie pomiędzy korpusem (11) łącznika i ścianką (21) oraz uszczelnienie pomiędzy drzwiczkami wewnętrznymi (23) i ścianką (21) jest utworzone przez ściskaną uszczelkę (213).

25. Zespół według zastrz. 24, znamienny tym, że ściskana uszczelka (213) jest podkładką o przekroju w kształcie „U”, przy czym obrzeże otworu (211) na drzwiczki wchodzi we wgłębienie „U”, jedno ramię „U” zapewnia płaską powierzchnię uszczelniającą dla drzwiczek zewnętrznych (22), zaś wypukłość zewnętrznej powierzchni „U” jest tak ukształtowana, aby tworzyła dwie przeciwnie skierowane stożkowe powierzchnie uszczelniające, z którymi współpracują odpowiednio ukształtowane stożkowa powierzchnia uszczelniająca (126A) i stożkowa powierzchnia kołnierzowa (2313) korpusu (11) łącznika i drzwiczek wewnętrznych (23).

26. Zespół według zastrz. 23, znamienny tym, że ma pierwszą uszczelkę (213), mającą dwie przeciwnie skierowane, zwrócone podstawami do siebie stożkowe powierzchnie uszczelniające tworzące uszczelnienie pomiędzy odpowiednio ścianką (21) i korpusem (11) łącznika oraz tworzące uszczelnienie pomiędzy ścianką (21) i drzwiczkami wewnętrznymi (23), z pierwszą linią w miejscu spotkania się tych dwóch zwróconych podstawami do siebie powierzchni stożkowych; i drugą uszczelkę (126) pomiędzy korpusem (11) łącznika i pokrywą (12), także mającą dwie zwrócone podstawami do siebie stożkowe powierzchnie uszczelniające (126A, 126B) tworzące odpowiednio uszczelnienia pomiędzy korpusem i pokrywą (12) oraz pomiędzy drzwiczkami wewnętrznymi (23) i pokrywą (12), z drugą linią w miejscu spotkania się tych dwóch zwróconych podstawami do siebie powierzchni stożkowych; a gdy korpus (11) łącznika jest sprzęgnięty ze ścianką (21) i drzwiczki wewnętrzne (23) są sprzęgnięte z pokrywą (12), linie pierwsza i druga pokrywają się i wyznaczają linię (213C, 126C) uszczelnienia.