PL204470B1

PL204470B1 - Sposób wytwarzania kształtek z włókniny o uszlachetnionej powierzchni

Info

Publication number: PL204470B1
Application number: PL337987A
Authority: PL
Inventors: Franz-Josef Müller
Original assignee: Bakelite Ag
Priority date: 1999-01-25
Filing date: 2000-01-24
Publication date: 2010-01-29
Also published as: DE10000689A1; KR20000076519A; CZ300663B6; KR100748826B1; CZ2000291A3; CA2296597A1; SG81343A1; BR0000155B1; TR200000225A2; BR0000155A; ES2325007T3; AR023343A1; PL337987A1; DE59915034D1; EP1022370A2; ZA997835B; EP1022370A3; CA2296597C; ATE433511T1; TR200801782A1

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania kształtek z włókniny o uszlachetnionej powierzchni. Tego rodzaju kształtki stosuje się między innymi przy produkcji samochodów.

Kształtki z włókniny są płaskimi kształtkami wykonanymi z włókniny na bazie włókien naturalnych i/lub syntetycznych, zwłaszcza z włókniny uzyskanej z materiału z włókien wtórnych, która utwardzona jest żywicą z duroplastów, zwłaszcza żywicą fenolową lub epoksydową. W celu wytworzenia kształtek miesza się ze sobą włókno i sproszkowaną żywicę tworząc włókninę, przy czym ewentualnie wstępnie utwardza się ją - zestala. W przypadku płaskich wyrobów taśmowych utwardzanie następuje bezpośrednio po utworzeniu się włókniny w piecu lub wstępnie utwardzona włóknina zostaje pocięta na płyty i poddana utwardzaniu, w ogrzewanych formach prasowniczych nadających żądany kształt przy zastosowaniu ciśnienia. Następnie kształtki są wykrawane (patrz Kunststoff-Handbuch, tom 10 „Duroplasty”, Henser Verlag, 2 wydanie (1988 r), str. 763-775. Uszlachetnienie powierzchni prowadzi się podczas utwardzania włókniny lub w osobnej operacji.

Przy laminowaniu, widoczna później utworzona powierzchnia, materiał laminujący zostaje sklejony z kształtką z włókniny służącą teraz jako baza nośna, za pomocą klejów termoplastycznych - klejów topliwych lub specjalnymi kontaktowymi materiał ami kleją cymi.

Przy sposobach polegających na nanoszeniu powłoki dokonuje się naniesienia pigmentowych, termoplastycznych mas w postaci pasty lub roztworów.

W ulepszonym sposobie, na powierzchnię materiału laminującego rozpyla się proszkową, termoplastyczną mieszankę o niskiej lepkości w stanie stopionym, którą stapia się przez ponowne nagrzewanie, a następnie ochładza. W ten sposób na powierzchni laminatu tworzy się jednolita powłoka.

Wadą takiego sposobu jest to, że siły przywracające stan pierwotny występujące w materiale laminującym w jego stanie gorącym, są często silniejsze niż siła klejenia kleju topliwego. Prowadzi to, zwłaszcza przy skomplikowanej geometrii obrabianych części, do powstawania obszarów wadliwych, w których materiał laminują cy oderwany jest od podł o ż a. Tego rodzaju efekty odrywania wystę pują w wię kszym stopniu w takich kształ tkach, które poddane są częstym wahaniom temperatury lub intensywnemu nasłonecznieniu.

Wytwarzanie utwardzonych wstępnie włóknin lub kształtek z włókniny dokonuje się w znany sposób, opisany między innymi w Kunststoffhanbuch tom 10 „Duroplaste“ str. 766 do 768.

Zadaniem wynalazku jest opracowanie sposobu uszlachetniania powierzchni kształtek z włókniny, który wprawdzie pod względem technicznym może być przeprowadzony łatwo i prosto jak wspomniany sposób powlekania z zastosowaniem topienia, w którym jednak wyeliminowana jest istotna wada w postaci odrywania się powłoki.

Sposób wytwarzania kształtek z włókniny o uszlachetnionej powierzchni przez powlekanie uszlachetnianej powierzchni materiałem laminującym, w którym na włókninę nanosi się materiał laminujący oraz środek wiążący, a uzyskany wyrób utwardza się pod ciśnieniem i w temperaturze, według wynalazku charakteryzuje się tym, że materiał laminujący zaopatruje się w bezklejową duroplastyczną utwardzalną formaldehydem żywicę jako klej, zaś środek wiążący zawiera duroplastyczną utwardzalną formaldehydem żywicę i utwardzacz uwalniający w cieple formaldehyd, a wyrób utwardza się przy temperaturze, która jest wyższa od temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania środka wiążącego stosowanego we włókninie i od temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania kleju, przy czym formaldehyd uwalniany przy reakcji utwardzania środka wiążącego stosuje się jako utwardzacz dla kleju.

Korzystnie, przy ciągłym prowadzeniu produkcji wyrób, uzyskany po naniesieniu materiału laminującego jako taśmy bez końca na wstępnie przygotowaną lub wstępnie utwardzoną włókninę, podgrzewa się w temperaturze wyższej od temperatury mięknienia kleju i środka wiążącego stosowanego ewentualnie we włókninie a następnie ochładza i wykrawa lub przycina, po czym wykrojony lub przycięty wyrób utwardza się pod ciśnieniem i kształtuje, w temperaturze wyższej od temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania środka wiążącego stosowanego we włókninie i od temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania kleju.

Przy nieciągłym prowadzeniu produkcji materiał laminujący nanosi się w przyciętej postaci na wstępnie przygotowaną, względnie wstępnie utwardzoną lub wstępnie przygotowaną i przyciętą lub wstępnie utwardzoną i przyciętą włókninę, a następnie uzyskany wyrób utwardza się pod ciśnieniem w temperaturze wyższej od temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania środka wiążącego stosowanego we włókninie i temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania kleju.

PL 204 470 B1

W sposobie według wynalazku jako klej stosuje się ż ywicę stanowiącą nowolak pozbawiony sześciometylenoczteroaminy.

Jako klej stosuje się żywicę stanowiącą modyfikowaną żywicę fenolową.

Jako klej stosuje się żywicę stanowiącą fenolową modyfikowaną żywicę fenoksydową.

Materiał laminujący powleka się metodą proszkową.

W sposobie według wynalazku, stosuje się żywicę, której lepkość w stanie stopionym mierzona w temperaturze 175°C jest mniejsza od 1000 mPas.

Zostało wynalezione, że wysokiej jakości uszlachetnienie powierzchni kształtek z włókniny uzyskuje się również wtedy, gdy jako klej do laminowania stosuje się jeszcze nieutwardzone duroplastyczne żywice lub mieszaniny żywicy z utwardzaczem nie klejące się w temperaturze pokojowej. Materiał do laminowania - materiał laminujący pokryty tego rodzaju klejem umieszcza się na przygotowanej już włókninie lub na kształtce z włókniny i uzyskany w ten sposób wyrób ogrzewa się do temperatury wyższej od temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania żywicy lub mieszaniny żywicy z utwardzaczem.

Żywice duroplastyczne utwardzają się przy tym jako warstewka, która podczas reakcji utwardzania wiąże się z powierzchnią włókniny tworząc płaskie, nieodwracalne przyklejenie laminatu, której nie odrywa się nawet przy ekstremalnych różnicach temperatur lub napromieniowaniach słońcem.

Jest to o tyle niespodziewane, że lepkość duroplastów w stanie stopionym jest na ogół wyższa niż lepkość termoplastów, a zastosowana temperatura utwardzania jest znacznie wyższa od temperatury topnienia stosowanych dotychczas termoplastycznych środków wiążących i z tego względu siły przywracające stan pierwotny, występujące w przyrządzie do prasowania podczas redukcji ciśnienia, są znacznie większe niż przy zastosowaniu termoplastów.

Żywice duroplastyczne są z reguły kruche. Dlatego też kolejnym niespodziewanym efektem jest to, że laminowanie pokryte według wynalazku warstwą z duroplastycznych żywic pozostaje trwałe i nie odpada nawet przy zwijaniu lub odkształcaniu.

Dalsza zaleta sposobu według wynalazku polega na tym, że uszlachetnienie powierzchni kształtek z włókniny można dokonać w ten sposób, że jeszcze nieutwardzone duroplastyczne żywice lub mieszaniny żywicy z utwardzaczem można nanosić albo na przygotowane kształtki z włókniny, albo też na materiał służący jako laminat. Poza tym przy takim przeprowadzaniu sposobu istnieje możliwość, że w obszarze granicznym duroplastyczne żywice zastosowane do uszlachetnienia powierzchni ulegną usieciowaniu z żywicami zastosowanymi jako środek wiążący włókna tekstylne. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy zarówno do wiązania włókien jak i do ulepszania powierzchni kształtek stosuje się te same żywice lub wchodzące ze sobą w reakcje.

Wskutek takiej reakcji usieciowania w obszarze granicznym zwiększa się stabilność kształtek, co stanowi dodatkową zaletę.

Według wynalazku duroplastyczną żywicę, względnie mieszaninę żywicy z utwardzaczem oraz materiał laminujący nanosi się na uszlachetnianą powierzchnię przygotowanej już kształtki, a uzyskany w ten sposób wyrób - zestaw ogrzewa się do temperatur wyższych od temperatury mięknienia i temperatury rozpoczynania się reakcji utwardzania żywic duroplastycznych. Po utwardzeniu żywic duroplastycznych uzyskane części o uszlachetnionej powierzchni poddaje się dalszej obróbce w znany sposób.

Dalsze uproszczenie całego procesu wytwarzania uzyskuje się przez to, że żywicę duroplastyczną, mieszaninę żywicy z utwardzaczem i materiał do laminowania nanosi się na uszlachetnianą powierzchnię wstępnie przygotowanej lub utwardzonej włókniny. Wytworzone w ten sposób wyroby poddaje się działaniu ciśnienia i kształtuje nagrzewając je do temperatur wyższych od temperatury mięknienia i temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania żywic zastosowanych w nanoszonej powłoce oraz wyższych od temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania żywic zastosowanych we włókninie jako środek wiążący. Utwardzają się więc jednocześnie środek wiążący we włókninie i żywice w powłoce, a jeżeli środki wiążące we włókninie i żywice w powłoce są ze sobą identyczne i reagują ze sobą, to w obszarze granicznym następuje usieciowanie tych duroplastów ze sobą.

Po utwardzeniu powłoki i środka wiążącego we włókninie uzyskane części poddaje się dalszej obróbce w znany sposób.

Przy uszlachetnianiu powierzchni przez łączenie jej z laminatem możliwe są następujące przedstawione poniżej odmiany sposobu.

Duroplastyczną żywicę lub mieszaninę żywicy z utwardzaczem nanosi się na włókninę nie poddaną jeszcze obróbce termicznej lub wstępnemu przygotowaniu i ogrzewa się do temperatury znajdu4

PL 204 470 B1 jącej się powyżej temperatury topnienia, lecz poniżej temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania żywicy. Żywica roztapia się przy tym i rozpościera cienką warstwą. Na warstwę tę, albo bezpośrednio, albo po dokonaniu pośredniego ochłodzenia i ponownego ogrzania, nakłada się materiał laminujący, a nastę pnie, ewentualnie dokonują c kształ towania, utworzony w ten sposób produkt ogrzewa się do temperatury wyższej od temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania żywicy, przy czym po utwardzeniu duroplastycznej żywicy produkt chłodzi się i poddaje dalszej obróbce w znany sposób.

Duroplastyczną żywicę lub mieszaninę żywicy z utwardzaczem nanosi się na materiał stanowiący laminat i ogrzewa się do temperatury wyższej od temperatury topnienia, jednakże niższej od temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania żywicy. Żywica roztapia się przy tym i rozpościera cienką warstwą. Pokryty w ten sposób klejem materiał do laminowania nanosi się na jeszcze termicznie nie obrobioną lub wstępnie nie przygotowaną włókninę, przy czym materiał ten nanosi się bezpośrednio lub po pośrednim ochłodzeniu i ponownym nagrzaniu, a następnie, przy ewentualnym kształtowaniu, wytworzony w ten sposób produkt ogrzewa się do temperatury położonej powyżej temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania żywicy i po utwardzeniu duroplastycznej żywicy, ochładza się oraz poddaje dalszej obróbce w znany sposób.

Duroplastyczną żywicę lub mieszaninę żywicy i utwardzacza nanosi się na utwardzoną i wstępnie uformowaną kształtkę z włókniny i ogrzewa się do temperatury wyższej od temperatury topnienia, lecz niższej od temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania żywicy. Żywica roztapia się przy tym i rozpościera cienką warstwą. Na tę warstwę nanosi się materiał laminujący, albo bezpośrednio, albo po pośrednim ochłodzeniu i ponownym nagrzaniu, a następnie tak wytworzony produkt ogrzewa się do temperatury położonej powyżej temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania żywicy i po utwardzeniu duroplastycznej żywicy, ochładza się oraz poddaje dalszej obróbce w znany sposób.

Duroplastyczną żywicę lub mieszaninę żywicy i utwardzacza nanosi się na materiał laminujący i ogrzewa się do temperatury wyższej od temperatury topnienia lecz niższej od temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania żywicy. Żywica roztapia się i rozpościera cienką warstwą. Na tę warstwę, albo bezpośrednio, albo po pośrednim ochłodzeniu i ponownym nagrzaniu, nanosi się utwardzoną i wstępnie uformowana kształtkę z włókniny i tak wytworzony produkt ogrzewa się do temperatury położonej powyżej temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania żywicy, a po utwardzeniu duroplastycznej żywicy ochładza się go i poddaje dalszej obróbce w znany sposób.

W obu pierwszych odmianach korzystne jest, gdy jako duroplastyczną żywicę powlekając ą stosuje się żywicę utwardzaną formaldehydem, zwłaszcza pozbawioną utwardzacza żywicę nowolakową lub pozbawioną utwardzacza modyfikowaną żywicę nowolakową i to wtedy, gdy środek wiążący włókninę stanowi mieszaninę żywicy utwardzalnej formaldehydem i materiału uwalniającego formaldehyd pod wpływem ciepła, np. mieszaninę nowolaku i sześciometylenoczteroaminy. Formaldehyd uwalniany przy utwardzaniu tego środka wiążącego wystarcza także do utwardzenia cienkiej warstwy roztopionego nowolaku. Dodatkową zaletą tej odmiany sposobu jest znaczne zmniejszenie emisji formaldehydu podczas produkcji.

Z powyższego wynikają następujące, korzystne możliwoś ci prowadzenia sposobu.

Materiał do laminowania pokryty stanowiącą klej duroplastyczną żywicą lub mieszaniną żywic utwardzalną formaldehydem, przy ciągłym sposobie prowadzenia produkcji, nanosi się jako taśmę bez końca na włókninę wstępnie przygotowaną, utwardzoną i zawierającą żywicę utwardzalną formaldehydem oraz utwardzacz uwalniający formaldehyd pod wpływem ciepła, a uzyskany wyrób utwardza się pod ciśnieniem przy temperaturze, która jest wyższa od temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania stosowanego we włókninie środka wiążącego oraz stosowanego kleju, przy czym formaldehyd uwalniany podczas reakcji utwardzania środka wiążącego służy jako utwardzacz dla kleju. W ten sposób otrzymuje się w pełni utwardzony wyrób taśmowy, z którego wycina się lub wykrawa płyty żądanej wielkości i kształtu.

Materiał do laminowania pokryty stanowiącą klej duroplastyczną żywicą lub mieszaniną żywic utwardzalną formaldehydem, przy ciągłym sposobie prowadzenia produkcji, nanosi się jako taśmę bez końca na włókninę wstępnie przygotowaną i utwardzoną i zawierającą żywicę utwardzalną formaldehydem oraz utwardzacz uwalniający formaldehyd pod wpływem ciepła, a następnie uzyskany wyrób nagrzewa się do temperatury wyższej od temperatury topnienia kleju i powyżej temperatury topnienia żywicy zastosowanej jako środek wiążący, jeżeli stosuje się włókninę jeszcze nie utwardzoną, a następnie wyrób chłodzi się i wykrawa lub wycina.

Wykrojony lub wycięty wyrób (półwyrób) utwardza się następnie pod ciśnieniem i z zastosowaniem kształtowania, w temperaturze wyższej od temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania środka

PL 204 470 B1 wiążącego stosowanego we włókninie i wyższej od takiej temperatury dla kleju, przy czym formaldehyd uwalniany przy reakcji utwardzania środka wiążącego służy jako utwardzacz dla kleju.

Alternatywnie, materiał do laminowania pokryty stanowiącą klej duroplastyczną żywicą utwardzalną formaldehydem, przy ciągłym sposobie prowadzenia produkcji, nanosi się w przyciętym kształcie na przygotowaną, względnie wstępnie utwardzoną i przyciętą włókninę zawierającą żywicę utwardzalną formaldehydem oraz utwardzacz uwalniający formaldehyd pod wpływem ciepła, a uzyskany wyrób utwardza się następnie w temperaturze, która jest wyższa od temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania środka wiążącego stosowanego we włókninie i kleju, przy czym formaldehyd uwalniany przy reakcji utwardzania środka wiążącego, służy jako utwardzacz dla kleju.

Ciśnienie stosowane przy tych sposobach jest tego samego rzędu wielkości co stosowane w dotychczas znanych ze stanu techniki sposobach.

Do laminowania kształtek z włókniny korzystnie materiał laminujący o przyciętym odpowiednio kształcie, pokryty mieszaniną żywicy i utwardzacza, jako klejem, nanosi się na utwardzone i ukształtowane kształtki z włókniny, a uzyskany wyrób nagrzewa się powyżej temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania mieszaniny żywicy z utwardzaczem.

Laminowanie wstępnie przygotowanych i utwardzonych kształtek z włókniny ma tę zaletę, że do utwardzenia cienkiej warstwy duroplastycznej żywicy konieczna jest mniejsza obróbka termiczna niż do utwardzania włókniny tekstylnej. Umożliwia to zastosowanie jako materiału laminującego wyrobów o mniejszej odporności termicznej.

Przy sposobie według wynalazku można stosować taki sam materiał włóknisty, jaki stosuje się zwykle do wytwarzania kształtek z włókniny. Jest to zwłaszcza materiał z włókien wtórnych uzyskiwany z wtórnego przetwarzania tekstyliów i składa się głównie z włókien bawełnianych lub poliestrowych lecz z reguły zawiera także inne włókna, takie jak np. z wełny, juty, lnu, sizalu, poliamidu lub akrylu. Włókna mogą zawierać znane dodatki jak np. środki natłuszczające, środki awiważowe, fungistatyczne lub środki hydrofobowe. Podobnie jako materiał włóknisty można stosować również włókna nieorganiczne.

Jako materiały laminujące można stosować również wszystkie płaskie wyroby, takie jak np. wysokiej jakości włókniny, dzianiny i tkaniny, które dotychczas stosuje się do laminowania, o ile są one wystarczająco stabilne na wpływ temperatury tak, aby nie ulegały uszkodzeniu przy temperaturach utwardzania żywic duroplastycznych.

Do przyklejania laminatów nadają się w zasadzie wszystkie duroplastyczne żywice lub mieszaniny żywicy z utwardzaczem, które nie są kleiste w temperaturze pokojowej oraz mieszaniny zawierające te żywice i ewentualnie utwardzacz oraz znane żywice modyfikujące. Przykładami takich utwardzalnych żywic są żywice epoksydowe, nienasycone poliestry, żywice mocznikowo-formaldehydowe, melaninowo-formaldehydowe, melaninowo-fenolowo-formaldehydowe lub fenolowo-aldehydowe oraz kombinacje tych żywic ze sobą oraz z innymi modyfikującymi żywicami, zwłaszcza z 5-50% żywic uelastyczniających, takich jak np. poliwinylobutyral, polialkohole winylowe lub żywice fenoksydowe. Korzystne są żywice fenolowo-formaldehydowe.

Bezpośrednie pokrywanie powłoką kształtek z włókniny, nieutwardzonych, względnie nieprzygotowanych wstępnie włóknin lub też materiałów laminujących, dokonuje się za pomocą znanych sposobów, takich jak rozpryskiwanie, walcowanie, szpachlowanie, zalewanie, zanurzanie lub rozpylanie odpowiednich past, wodnistych dyspersji lub roztworów w organicznych rozpuszczalnikach.

Korzystne nakładanie powłoki przeprowadza się sposobem proszkowym. Przy jego stosowaniu duroplastyczne żywice lub mieszaniny żywicy i utwardzacza w postaci zmielonego proszku nanosi się na pokrywaną powłoka powierzchnię.

Do tego celu nadają się zwłaszcza żywice lub mieszaniny żywicy i utwardzacza, których lepkość w stanie stopionym przy prowadzonym następnie ogrzewaniu jest tak niska, że podło że zostaje wystarczająco zwilżone.

Korzystna lepkość w stanie stopionym, mierzona przy 175°C, wynosi mniej niż 1000 mPas. Przy tym krótkotrwałym nagrzaniu żywic duroplastycznych powyżej temperatury mięknienia, korzystnie za pomocą promieniowania podczerwonego, na włókninie tekstylnej lub na materiale laminującym tworzy się cienka, jednolita warstewka żywicy lub mieszaniny żywicy i utwardzacza, która szybko stygnie i dlatego jest wytrzymała, przy czym nie jest lepka.

W następującej kolejno operacji włókninę i materiał laminujący styka się ze sobą według opisanych sposobów i łączy przy zastosowaniu ciśnienia i temperatury. Następnie uzyskaną kształtkę ochładza się i poddaje dalszej obróbce w znany sposób.

PL 204 470 B1

P r z y k ł a d 1

Duroplastyczną żywicą zastosowaną w przykładzie do uszlachetnienia powierzchni jest fenolnowolak o temperaturze mięknienia wynoszącej 70°C i lepkości w stanie stopionym 420 mPas, mierzonej przy 175°C modyfikowany 10% żywicą fenoksydową.

Za pomocą aerodynamicznego wytwarzania włókniny tworzy się jeszcze nieutwardzoną włókninę tekstylną zawierającą jako środek wiążący 25% fenolo-nowolako-sześciometylenoczteroaminę (włóknina bazowa). Do tej włókniny doprowadza się optycznie wysokiej jakości włókninę (40 g/m²) (włóknina kryjąca), która jednostronnie pokryta jest cienką warstwą (20 g/m²) modyfikowanego fenol-nowolaku i ustala się tę włókninę kryjącą na włókninie bazowej w piecu, przy zastosowaniu ciepła (75°C).

Następnie tak laminowaną włókninę w gorącym przyrządzie o temperaturze 180-220°C poddaje się procesowi kształtowania i utwardzania. Podczas tego procesu z sześciometylenoczteroaminy stanowiącej środek utwardzający zawarty we włókninie bazowej, uwalnia się tyle formaldehydu, że istniejąca na wewnętrznej stronie nalaminowanej włókniny kryjącej cienka warstwa fenol-nowolaku również ulega utwardzeniu. Powstaje kształtka z włókniny tekstylnej z przyklejoną duroplastycznie warstwą uszlachetniającą powierzchnię. Dodatkową zaletą tego prowadzenia sposobu jest wyraźne zmniejszenie ogólnej emisji formaldehydu z włókniny bazowej.

Claims

1. Sposób wytwarzania kształtek z włókniny o uszlachetnionej powierzchni przez powlekanie uszlachetnianej powierzchni materiałem laminującym, w którym na włókninę nanosi się materiał laminujący oraz środek wiążący, a uzyskany wyrób utwardza się pod ciśnieniem i w temperaturze, znamienny tym, że materiał laminujący zaopatruje się w bezklejową duroplastyczną utwardzalną formaldehydem żywicę jako klej, zaś środek wiążący zawiera duroplastyczną utwardzalną formaldehydem żywicę i utwardzacz uwalniający w cieple formaldehyd, a wyrób utwardza się przy temperaturze, która jest wyższa od temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania środka wiążącego stosowanego we włókninie i od temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania kleju, przy czym formaldehyd uwalniany przy reakcji utwardzania środka wiążącego stosuje się jako utwardzacz dla kleju.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przy ciągłym prowadzeniu produkcji wyrób, uzyskany po naniesieniu materiału laminującego jako taśmy bez końca na wstępnie przygotowaną lub wstępnie utwardzoną włókninę, podgrzewa się w temperaturze wyższej od temperatury mięknienia kleju i środka wiążącego stosowanego ewentualnie we włókninie, a następnie ochładza i wykrawa lub przycina, po czym wykrojony lub przycięty wyrób utwardza się pod ciśnieniem i kształtuje, w temperaturze wyższej od temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania środka wiążącego stosowanego we włókninie i od temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania kleju.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przy nieciągłym prowadzeniu produkcji materiał laminujący nanosi się w przyciętej postaci na wstępnie przygotowaną, względnie wstępnie utwardzoną lub wstępnie przygotowaną i przyciętą lub wstępnie utwardzoną i przyciętą włókninę, a następnie uzyskany wyrób utwardza się pod ciśnieniem w temperaturze wyższej od temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania środka wiążącego stosowanego we włókninie i temperatury rozpoczęcia reakcji utwardzania kleju.

4. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienny tym, że jako klej stosuje się żywicę stanowiącą nowolak pozbawiony sześciometylenoczteroaminy.

5. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienny tym, że jako klej stosuje się żywicę stanowiącą modyfikowaną żywicę fenolową.

6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że jako klej stosuje się żywicę stanowiącą fenolową modyfikowaną żywicę fenoksydową.

7. Sposób według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienny tym, że materiał laminujący powleka się metodą proszkową.

8. Sposób według zastrz. 1 albo 6, znamienny tym, że stosuje się żywicę, której lepkość w stanie stopionym mierzona w temperaturze 175°C jest mniejsza od 1000 mPas.