PL204698B1

PL204698B1 - Płyta pokrycia dachowego

Info

Publication number: PL204698B1
Application number: PL369622A
Authority: PL
Inventors: Mark Stevens
Original assignee: Kingspan Holdings Irl Ltd
Priority date: 2002-01-23
Filing date: 2003-01-23
Publication date: 2010-02-26
Also published as: GB2384500B; WO2003062553A1; GB0301673D0; PL369622A1; GB2384500A; EP1468149A1

Description

Przedmiotem wynalazku jest płyta pokrycia dachowego.

Znana płyta pokrycia dachowego składa się z zewnętrznej, korzystnie płaskiej, spodniej blachy metalowej oraz z wierzchniej, korzystnie falistej, blachy metalowej, zaopatrzonej w prostopadłe do kierunku fali występy tworzące schodkowe sekcje imitujące oddzielne dachówki, przy czym między blachą spodnią i blachą wierzchnią utworzony jest rodzaj pojemnika wypełnionego pianką izolacyjną a ponadto wierzchnia blacha wystaje w kierunku fali poza krawęd ź spodniej blachy i umieszczonej między tymi blachami pianki izolacyjnej.

Znanych jest wiele rodzajów płyt pokrycia dachowego. Zasadniczo mają one jednolity przekrój i jednolity wygląd całej swej powierzchni zewnętrznej.

Z francuskiego opisu patentowego nr FR 2 393 125 znany jest element prefabrykowany stanowiący w rzucie poziomym prostokątny panel pokrycia dachu, utworzony z dwóch cienkich płyt wykonanych przez formowanie z odpowiedniego materiału, przy czym płyta górna i dolna tworzą między sobą rodzaj pojemnika, do którego wtryskiwany jest materiał izolacyjny. Wszystkie boczne obrzeża panelu o kształcie litery „S umożliwiają szczelne połączenie panelu z sąsiednim, już przymocowanym panelem. Górna płyta ma kształt falisty, nawiązujący do kształtu tradycyjnych dachówek.

Z niemieckiego opisu patentowego nr DE 1 802391 znana jest płyta pokrycia dachowego, w której tylna część wierzchniej blachy jest usytuowana powyżej sąsiadującej z nią schodkowej sekcji.

Celem wynalazku jest opracowanie konstrukcji takiej płyty pokrycia dachowego, która ma niejednolity wygląd powierzchni zewnętrznej, a ponadto jest łatwo wytwarzana w wielu odmianach i łatwo łączona na miejscu budowy z innymi podobnymi.

Cel ten zrealizowano w płycie pokrycia dachowego według wynalazku, która charakteryzuje się tym, że wierzchnia blacha jest zaopatrzona w przedni kołnierz, wystający do przodu względem krawędzi czołowej zarówno spodniej blachy, jak i izolacyjnej pianki i służący do mocowania płyty do konstrukcji wsporczej, a ponadto ta wierzchnia blacha sięga również w kierunku fali, poza krawędź spodniej blachy i izolacyjnej pianki, tworząc w tym obszarze część zakładkową, łączącą się na zakładkę z przeciwną krawędzią sąsiedniej blachy.

Boczne obrzeże wierzchniej blachy, prostopadłe do kierunku fali, ma korzystnie w przekroju obniżoną względem wystającego obrzeża bocznego sąsiedniej płyty połówkę fali zakończoną częścią korytkową z odsądzonym do góry zewnętrznym obrzeżem wierzchniej blachy.

Część korytkowa wierzchniej blachy jest korzystnie zaopatrzona w środkową część płaską do mocowania płyty do konstrukcji wsporczej.

Falista wierzchnia blacha składa się korzystnie z falistych segmentów o jednakowej długości fali, przy czym każdy z tych segmentów jest złożony z łuku usytuowanego od wierzchołka fali do początku zagłębienia, z łuku tworzącego zagłębienie, z łuku usytuowanego od zagłębienia do wierzchołka fali oraz z krótkiego odcinka linii łączącego łuki drugi i trzeci i tworzącego niewielki kąt ostry do stycznych względem tych łuków.

Płyta pokrycia dachowego według wynalazku jest uwidoczniona w przykładowym rozwiązaniu konstrukcyjnym na rysunku, na którym: fig. 1 przedstawia płytę w widoku perspektywicznym od góry; fig. 2 - płytę według fig. 1 w widoku z góry; fig. 3 - płytę według fig. 1 w widoku z dołu; fig. 4 - płytę według fig. 1 w widoku perspektywicznym od dołu; fig. 5 - płytę według fig. 1 w widoku z przodu i w częściowym przekroju podłużnym; fig. 5A - części zakładowe sąsiednich płyt w przekroju i w powiększeniu; fig. 6 - płytę według fig. 1 w widoku z tyłu i w częściowym przekroju podłużnym; fig. 6A - fragment płyty w przekroju podłużnym, w powiększeniu; fig. 7 - płytę według fig. 1 w widoku z lewego boku; fig. 8 płytę według fig. 1 w widoku z prawego boku; fig. 9 - płytę z trzema schodkowymi sekcjami, w widoku perspektywicznym od góry; fig. 10 - płytę z czterema schodkowymi sekcjami, w widoku perspektywicznym od góry; fig. 11 - płytę z szesnastoma schodkowymi sekcjami, w widoku perspektywicznym od góry; fig. 12 - płytę z dwudziestoma siedmioma schodkowymi sekcjami, w widoku perspektywicznym od góry; fig. 13 - płytę z trzydziestoma ośmioma schodkowymi sekcjami, w widoku perspektywicznym od góry, a fig. 14 - płytę z czterdziestoma dziewięcioma schodkowymi sekcjami, w widoku perspektywicznym od góry.

Płyta pokrycia dachowego według wynalazku składa się z płaskiej spodniej blachy 5, z falistej wierzchniej blachy 6 oraz z izolacyjnej pianki 7, umieszczonej między tymi blachami 5 i 6. Obydwie blachy 5 i 6 są wykonane z metalu, zwłaszcza ze stali. Izolacyjna pianka 7 jest wykonana z poliuretanu

PL 204 698 B1 albo z podobnego odpowiedniego materiału, zapewniającego pożądaną izolację cieplną i odpowiednie własności konstrukcyjne.

Wierzchnia blacha 6 jest zaopatrzona w usytuowany równolegle do kierunku fali przedni kołnierz 10, w usytuowaną równolegle do kierunku fali tylną część 11 oraz w określoną liczbę prostopadłych do kierunku fali schodkowych sekcji 15, usytuowanych między jej przednim kołnierzem 10 i tylną częścią 11.

Przedni kołnierz 10 wystaje do przodu względem krawędzi czołowej zarówno spodniej blachy 5, jak i izolacyjnej pianki 7 i służy do mocowania płyty do konstrukcji wsporczej. Natomiast tylna krawędź spodniej blachy 5 i izolacyjnej pianki 7 pokrywa się z tylną krawędzią tylnej części 11 wierzchniej blachy 6. Celem połączenia sąsiednich płyt na zakładkę w kierunku fali, wierzchnia blacha 6 sięga poza krawędź spodniej blachy 5 i izolacyjnej pianki 7, stanowiąc w tym obszarze część zakładkową 20 (fig. 3) łączącą się na zakładkę z przeciwną krawędzią sąsiedniej płyty.

Wierzchnia blacha 6 jest falista i ma określoną ilość usytuowanych w kierunku fali wierzchołków 30 i zagłębień 31, sięgających przez całą szerokość tej blachy 6. Prostopadle do kierunku fali wierzchnia blacha 6 jest zaopatrzona w występy tworzące schodkowe sekcje 15, imitujące oddzielne dachówki. Płyty pokrycia dachowego są zasadniczo tańsze, stanowią lepszą izolację i są łatwiejsze do montażu na miejscu w stosunku do znanych podobnych płyt.

Falista wierzchnia blacha 6 składa się z określonej liczby powtarzających się i stanowiących jedną całość segmentów tworzących falę, przy czym każdy segment ma stałą długość fali i składa się z tworzących ciągłą linię falistą łuków R1, R₂, R3. Pierwszy łuk R1 usytuowany jest od wierzchołka fali do początku zagłębienia, drugi łuk R₂ tworzy zagłębienie, zaś trzeci łuk R3 jest usytuowany od zagłębienia do wierzchołka fali, przy czym drugi łuk R₂ łączy się z trzecim łukiem R3 krótkim odcinkiem linii L1, która tworzy niewielki kąt ostry do stycznych względem tych łuków R₂ i R3. Falista wierzchnia blacha 6 zapewnia, że ciśnienie wywierane podczas wytwarzania płyty przez rozszerzającą się piankę izolacyjną rozkłada się równomiernie względem płyty.

Boczna część korytkowa płyty wraz z uszczelką 53 umieszczoną między sąsiednimi płytami (fig. 5A) umożliwia ukrycie w niej elementu mocującego 50, zmniejszając przez to ilość widocznych elementów mocujących 51. Korytko w części zakładkowej 52 jest zaopatrzone w płaski obszar, w którym mieści się podkładka elementu mocującego o średnicy wynoszącej korzystnie 19 mm.

Płyty według wynalazku są wytwarzane walcowaniem ciągłym na zimno z odwijanej z roli taśmy stalowej, tworząc w tym procesie wierzchnią blachę 6 o pożądanym kształcie. W dalszej operacji wierzchnia blacha 6 jest odwracana i jej powierzchnia wewnętrzna zostaje pokryta reagującymi ze sobą ciekłymi składnikami izolacyjnej pianki, na którą nakłada się spodnią blachę 5. Zmontowaną w ten sposób płytę ogrzewa się w piecu, a reagujące ze sobą ciekłe składniki izolacyjnej pianki rozszerzają się, tworząc gotową płytę pokrycia dachowego składającą się z falistej wierzchniej blachy 6, spodniej blachy 5 i umieszczonej między nimi izolacyjnej pianki 7.

Płyty pokrycia dachowego według wynalazku mogą być wytwarzane o dowolnej żądanej długości, korzystnie dostosowanej do określonej rozpiętości połaci dachu. Wierzchnia blacha 6 może być zaopatrzona w dowolną liczbę schodkowych sekcji 15 z dowolną odległością między nimi (fig. 10 do 14). Zwykle wykonuje się przynajmniej pięć schodkowych sekcji (fig. 10).

Claims

1. Płyta pokrycia dachowego składająca się z zewnętrznej, korzystnie płaskiej, spodniej blachy metalowej oraz z wierzchniej, korzystnie falistej, blachy metalowej, zaopatrzonej w prostopadłe do kierunku fali występy tworzące schodkowe sekcje imitujące oddzielne dachówki, przy czym między blachą spodnią i blachą wierzchnią utworzony jest rodzaj pojemnika wypełnionego pianką izolacyjną, a ponadto wierzchnia blacha wystaje w kierunku fali poza krawędź spodniej blachy i umieszczonej między tymi blachami pianki izolacyjnej, znamienna tym, że wierzchnia blacha (6) jest zaopatrzona w przedni kołnierz (10), wystający do przodu względem krawędzi czołowej zarówno spodniej blachy (5), jak i izolacyjnej pianki (7) i służący do mocowania płyty do konstrukcji wsporczej, a ponadto ta wierzchnia blacha (6) sięga również w kierunku fali, poza krawędź spodniej blachy (5) i izolacyjnej pianki (7), tworząc w tym obszarze część zakładkową (20), łączącą się na zakładkę z przeciwną krawędzią sąsiedniej blachy.

PL 204 698 B1

2. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że boczne obrzeże wierzchniej blachy (6), prostopadłe do kierunku fali, ma w przekroju obniżoną względem wystającego obrzeża bocznego sąsiedniej płyty połówkę fali zakończoną częścią korytkową (52) z odsadzonym do góry zewnętrznym obrzeżem wierzchniej blachy (6).

3. Płyta według zastrz. 2, znamienna tym, że część korytkowa (52) jej wierzchniej blachy (6) jest zaopatrzona w środkową część płaską do mocowania płyty do konstrukcji wsporczej.

4. Płyta według zastrz. 1, znamienna tym, że falista wierzchnia blacha (6) składa się z falistych segmentów o jednakowej długości fali, przy czym każdy z tych segmentów jest złożony z łuku (R), usytuowanego od wierzchołka fali do początku zagłębienia, z łuku (R), tworzącego zagłębienie, z łuku (R3), usytuowanego od zagłębienia do wierzchołka fali oraz z krótkiego odcinka linii (L±) łączącego te łuki (R2) i (R3) i tworzącego niewielki kąt ostry do stycznych względem tych łuków (Rj i (R3).

Wykaz oznaczeń

5. Spodnia blacha

6. Wierzchnia blacha

7. Izolacyjna pianka

10. Przedni kołnierz spodniej blachy 5

11. Tylna część wierzchniej blachy 6

15. Schodkowa sekcja

20. Część zakładkowa wierzchniej blachy 6

30. Wierzchołek fali

31. Zagłębienie fali

50, 51. Element mocujący

52. Płaski obszar korytka

53. Uszczelka

L1. Linia nie styczna do łuków fali