PL205443B1 - Wszczepiane urządzenie do podawania leku, zwłaszcza do oka - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Niniejszy wynalazek dotyczy zespołu do podawania leków, a zwłaszcza niewielkiego wszczepianego zespołu do podawania leków przeznaczonego do stosowania u ludzi i zwierząt.

Istnieje wiele dolegliwości i schorzeń, występujących u ludzi i zwierząt, które poddają się skutecznemu leczeniu przy zastosowaniu jednego lub większej liczby leków. W przypadku wielu takich dolegliwości i schorzeń lek przyjmowany jest doustnie. Po połknięciu, lek dociera w końcu do miejsca, w którym znajduje się ognisko schorzenia, przechodzą c przez ukł ad ż o łądkowo-jelitowy. W jeszcze innych przypadkach lek podawany jest do ogniska danej dolegliwości lub schorzenia za pośrednictwem krwi. W szczególności lek wstrzykiwany jest przy użyciu strzykawki do mięśnia lub tkanki miękkiej, a następnie przenoszony jest przez krew. W jeszcze innych przypadkach, generalnie w zakładach służby zdrowia, do bezpośredniego wprowadzenia leku do naczynia krwionośnego zastosowana może być kroplówka dożylna. W jeszcze innych sytuacjach do fizycznego umieszczenia leku w organizmie w ognisku lub w pobliżu ogniska choroby, stosowany jest jakiś rodzaj zabiegu chirurgicznego.

Zauważono, iż dzięki wykorzystaniu technologii opracowanych do wytwarzania układów scalonych, wytwarzać można niewielkich rozmiarów urządzenia służące do podawania leków, które mogą być wykorzystywane do zgromadzenia leku, a następnie dostarczenia go do ogniska choroby w organizmie człowieka.

Przykłady tego rodzaju niewielkich wszczepianych urządzeń do podawania leków ujawnione są w nastę pują cych patentach USA nr nr: US 5 770 076, US 5 797 898, US 5 985 328, US 6 123 861 oraz US 6 331 313. Wiele spośród tych niewielkich wszczepianych urządzeń do podawania leków jest bardzo skomplikowanych i wobec tego zarówno trudnych jak i kosztownych do wykonania. Istnieje zatem zapotrzebowanie w tej dziedzinie na proste, tanie i łatwe do wykonania wszczepiane niewielkie urządzenie do podawania leków, które może zostać wszczepione w ciało człowieka lub zwierzęcia w celu podawania leków do wielu róż nych miejsc.

Wszczepiane urządzenie do podawania leku, zwłaszcza do oka, zawierające zbiorniczek leku, który to zbiorniczek jest otoczony przez osłonę oraz sito pokrywające wierzch zbiorniczka i przymocowane do osłony, które to sito zawiera otwory kontrolujące przepływ leku ze zbiorniczka po wszczepieniu urządzenia do oka, według wynalazku charakteryzuje się tym, że wielkość i liczba otworów w sicie zależne są od przynajmniej jednego z czynników wybranych z grupy obejmującej rozpuszczalność leku, szybkość rozpuszczania się leku oraz stężenie leku.

Urządzenie zawiera ponadto drugie sito pokrywające dno zbiorniczka.

Zbiorniczek przechodzi przez osłonę, zaś na dnie zbiorniczka znajduje się drugie sito pokrywające dno zbiorniczka po przymocowaniu do osłony.

Osłona jest zasadniczo płaska.

Zbiorniczek zawiera liczne sekcje rozdzielone nieprzepuszczalną barierą.

Wielkość i liczba otworów w sicie pokrywającym daną sekcję zbiorniczka są inne od wielkości i liczby otworów sita pokrywającego inną sekcję zbiorniczka.

Osłona zawiera górną powierzchnię, dolną powierzchnię, obwód oraz zbiorniczek znajdujący się pomiędzy górną powierzchnią a dolną powierzchnią, zaś sito jest przymocowane do górnej powierzchni osłony w pobliżu miejsca przecięcia zbiorniczka z górną powierzchnią osłony.

Do dolnej powierzchni osłony jest przymocowane drugie sito w pobliżu miejsca przecięcia zbiorniczka z dolną powierzchnią osłony.

Po przeciwnej stronie zbiorniczka znajduje się drugie sito.

Drugie sito jest przymocowane do osłony.

Drugie sito jest zasadniczo płaskie.

Osłona i sito tworzą razem zespół, którym otacza się wewnętrzną część ciała.

Urządzenie według wynalazku jest proste, tanie i łatwe do wykonania. Umożliwia ono wszczepienie w ciało dla podawania leków do wielu różnych miejsc. Ujawnione urządzenie zawiera przynajmniej jeden zbiorniczek, studzienkę lub otwartą przestrzeń, obramowaną, zamkniętą, osłoniętą lub uformowaną w osłonie. Zbiorniczek, studzienka lub otwarta przestrzeń znajdująca się w osłonie zbiorniczka, ma wielkość wystarczającą do zgromadzenia pożądanej ilości leku potrzebnego do prowadzenia wydłużonej terapii chronicznej dolegliwości lub schorzenia. Do typowych znanych tego rodzaju chronicznych dolegliwości lub schorzeń należą te, które występują w oku.

Pokrycie pokrywające zbiorniczek, studzienkę lub otwartą przestrzeń, otoczoną przez osłonę od góry albo od dołu lub też z obydwu stron, stanowi sito. To sito wykorzystywane jest do kontroli uwalPL 205 443 B1 niania lub przemieszczania się leku z tabletki, proszku lub zawiesiny umieszczonej w zbiorniczku, studzience lub otwartej przestrzeni, do organizmu człowieka lub zwierzęcia. Liczba, wielkość, położenie i rozmieszczenie otworów w sicie lub w sitach stanowi funkcję rozpuszczalności leku zawartego w zbiorniczku, studzience lub otwartej przestrzeni, szybkości rozpuszczania leku oraz jego postaci - moż e on mieć postać tabletki, proszku, zawiesiny lub ich kombinacji.

Po umieszczeniu jednego lub większej liczby leków w zbiorniczku, studzience lub otwartej przestrzeni oraz przykryciu sitem, cały zespół składający się z leku, osłony, w której uformowany jest zbiorniczek, a także sita, wszczepiany jest do ciała. Przykładowo dla dolegliwości lub schorzeń występujących w oku jedną z technik jest umieszczenie ujawnianego systemu podawania leku w oku poprzez twardówkę. Po prawidłowym umieszczeniu ujawnianego urządzenia do podawania leków w jego docelowym położeniu, może ono zostać unieruchomione na miejscu przy użyciu różnorodnych technik, włączając w to przeprowadzenie szwów przez otwór wykonany w korpusie.

Rozproszenie leku poza zbiorniczek, studzienkę lub otwartą przestrzeń następuje, gdy z wnętrza ciała przez perforacje znajdujące się w sicie wpływa do zbiorniczka płyn. Ten przepływ płynu przez sito zapoczątkowuje proces rozpuszczania leku zgromadzonego w zbiorniczku. Rozpuszczony lek dyfunduje następnie powoli na zewnątrz przez otwory sita, powodując nieprzerwane oddziaływanie terapeutyczne wobec dolegliwości czy schorzenia, tak długo jak długo w zbiorniczku ujawnianego urządzenia do podawania leków pozostaje wciąż pewna ilość leku.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w korzystnych przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok z boku urządzenia według wynalazku umieszczonego w oku człowieka, fig. 2a - widok perspektywiczny rozebranego na części korzystnego przykładu wykonania urządzenia według wynalazku, fig. 2b - widok perspektywiczny osłony podobnej do osłony z fig. 2a, fig. 2c - widok perspektywiczny sita podobnego do sita z fig. 2a, fig. 2d - powiększony widok z góry fragmentu sita, takiego jak sito z fig. 2c, fig. 3 - widok perspektywiczny rozebranego na części pierwszego odmiennego przykładu wykonania urządzenia według wynalazku, fig. 4a i 4b - widoki perspektywiczne drugiego i trzeciego odmiennego przykładu wykonania urządzenia do podawania leków, fig. 5 - widok z boku ukł adu urz ą dzenia do podawania leków, przymocowanego do podł o ż a, fig. 6a - widok perspektywiczny urządzenia do podawania leków zawierającego zaostrzoną krawędź lub końcówkę skalpela, fig. 6b - widok rozebranego na części przykładu wykonania urządzenia przedstawionego na fig. 6a, fig. 6c - widok perspektywiczny urządzenia do podawania leków zawierającego zaostrzoną krawędź podobną do przedstawionej na fig. 6a, fig. 6d - widok rozebranego na części przykładu wykonania urządzenia przedstawionego na fig. 6c, fig. 7 - widok perspektywiczny odmiennego przykładu wykonania osłony urządzenia do podawania leków według niniejszego wynalazku, zawierającego dodatkowo kanał służący do uzupełniania leku w zbiorniczku, fig. 7a - odmienny przykład wykonania osłony urządzenia do podawania leków przedstawionego na fig. 7, zawierającej kołnierz, zaś fig. 8 - widok perspektywiczny jeszcze innego odmiennego przykładu wykonania urządzenia do podawania leków, zawierającego liczne mniejsze zbiorniczki, fig. 9 - widok perspektywiczny urządzenia do podawania leków, posiadającego zbiorniczek o trzech przedziałach, zawierający wewnętrzne kanały służące do migracji leku pomiędzy przedziałami, fig. 10 - widok perspektywiczny urządzenia do podawania leków, zawierającego dwa mniejsze zbiorniczki znajdujące się we wnętrzu większego zbiorniczka, fig. 11 - widok perspektywiczny odmiennego przykładu wykonania urządzenia do podawania leków, przedstawionego na fig. 10, fig. 12 - widok perspektywiczny urządzenia do podawania leków, zawierającego pojedynczy zbiorniczek, fig. 13 - widok perspektywiczny pierwszego odmiennego przykładu wykonania urządzenia do podawania leków przedstawionego na fig. 12, fig. 14 - widok perspektywiczny drugiego odmiennego przykładu wykonania urządzenia do podawania leków, przedstawionego na fig. 12, fig. 15 - widok perspektywiczny trzeciego odmiennego przykładu wykonania urządzenia do podawania leków, przedstawionego na fig. 12, fig. 16 - widok perspektywiczny czwartego odmiennego przykładu wykonania urządzenia do podawania leków, przedstawionego na fig. 12, fig. 17 - widok perspektywiczny piątego odmiennego przykładu wykonania urządzenia do podawania leków, przedstawionego na fig. 12, fig. 18 - widok perspektywiczny szóstego odmiennego przykładu wykonania urządzenia do podawania leków, przedstawionego na fig. 12, fig. 19 - widok perspektywiczny siódmego odmiennego przykładu wykonania urządzenia do podawania leków, przedstawionego na fig. 12, fig. 20 - widok perspektywiczny ósmego odmiennego przykładu wykonania urządzenia do podawania leków przedstawionego na fig. 12, fig. 21 - widok perspektywiczny pierwszego odmiennego przykładu wykonania urządzenia do podawania leków przedstawionego na fig. 10, fig. 22 - widok perspektywiczny drugiego odmiennego przykładu wykonania urządzenia do podawania leków, przedstawionego na fig. 10,

PL 205 443 B1 fig. 23 - wykres zmiany stężenia leku wraz z upływem czasu w badaniu prowadzonym w warunkach in vitro przy zastosowaniu tabletek betaksololu HCl, zaś fig. 24 - wykres zależności stężenia leku od czasu w badaniu w prowadzonym w warunkach in vitro przy zastosowaniu tabletek nepafenacu.

W nastę pującym dalej opisie korzystnych i odmiennych przykł adów wykonania zastosowano numery referencyjne służące do ułatwienia opisu ujawnianego wynalazku. W całym opisie takie same numery na pozycjach jedności i dziesiątek odnoszą się do tego samego elementu dla każdego przykładu wykonania. Cyfry na pozycjach setek i tysięcy stosowane są do oznaczenia odmiennego przykładu wykonania.

Jak można zauważyć na fig. 1, niniejszy wynalazek stanowi niewielkie wszczepiane urządzenie do podawania leków 10, które pokazane zostało w trakcie zastosowania go do leczenia schorzenia wewnętrznej części oka. Do schorzeń tego rodzaju należą, ale nie tylko, ARMD (starcze zwyrodnienie plamki żółtej), PDR (proliferacyjna retinopatia cukrzycowa), jaskra neowaskularna, retinopatia niedokrwienna i jatrogenna, zapalenie tylnego oka oraz obrzęk siatkówki.

O ile korzystny przykł ad wykonania urzą dzenia wedł ug wynalazku opisany jest w niniejszym w odniesieniu do zastosowania w leczeniu schorzeń oka wewnętrznego, znawcy zauważą, iż wynalazek ten może zostać zastosowany w każdym miejscu ciała człowieka lub zwierzęcia, przydatnym do leczenia choroby lub dolegliwości przy użyciu leku zawartego w niewielkim urządzeniu do podawania leków.

Poza leczeniem chorób oczu, urządzenie do podawania leków według niniejszego wynalazku może być umieszczane w pobliżu gruczołu prostaty u mężczyzn w celu leczenia nowotworu prostaty lub łagodnego rozrostu prostaty. Dzięki zastosowaniu ujawnianego urządzenia znacznie zredukować można lub nawet całkowicie wyeliminować skutki uboczne występujące zazwyczaj przy leczeniu raka prostaty, takie jak wypieki na twarzy, zmiany głosu czy powiększenie piersi. Poza tym, znawcy rozumieją, że ilość leku lub środka medycznego, potrzebna do leczenia choroby lub dolegliwości, może zostać znacznie zmniejszona, zmniejszając tym samym koszty leczenia pacjenta. Wzrasta także podatność pacjenta na reżim leczenia, gdyż skutecznie wyeliminowana zostaje konieczność częstego przyjmowania leku. Zmniejszony może zostać nakład pracy farmaceutów oraz szkodliwe lub trujące oddziaływanie środków farmaceutycznych. Unika się wzajemnej interakcji pomiędzy lekami oraz pomiędzy lekami a spożywanym pokarmem. Rosną także możliwości prowadzenia terapii przy zastosowaniu leków kombinowanych.

Podobne korzyści można także uzyskać, jeżeli ujawniane urządzenie zawierać będzie środek antykoncepcyjny wszczepiany do organizmu kobiety. Do jeszcze innych możliwości zastosowania należy leczenie infekcji grzybicznych pochwy przy zastosowaniu leków przeciwgrzybicznych.

Kandydatami do wszczepienia ujawnianego urządzenia do podawania leków do mózgu są także osoby cierpiące na chorobę Parkinsona, w celu uzyskania powolnego uwalniania leku zmniejszającego drżenie. Pacjentom z wrzodowym zapaleniem okrężnicy lub wieloma innymi różnymi schorzeniami gastroenterologicznymi także można pomóc poprzez wszczepienie ujawnianego urządzenia do przewodu żołądkowo-jelitowego.

Jak można zauważyć na fig. 2a, urządzenie do podawania leków 10 zawiera zbiorniczek 14. Zbiorniczek 14 uformowany jest w obudowie, obramowaniu lub osłonie 12. W korzystnym przykładzie wykonania osłona 12 wykonana jest z zasadniczo płaskiego sztywnego kawałka materiału. Zbiorniczek 14 z fig. 2a posiada wierzch 16 i dno 18. Wierzch 16 zbiorniczka 14 przecina górną powierzchnię 20 osłony 12. W korzystnym przykładzie wykonania dno 18 zbiorniczka 14 przecina dolną powierzchnię 22 osłony 12. Zilustrowany zbiorniczek 14 stanowi otwór, który przechodzi przez osłonę 12. Jeżeli wierzch 16 jest większy niż dno 18, to zbiorniczek 14 może mieć pochyłe ściany 17.

Budowę osłony 12 jeszcze lepiej można wyjaśnić w odniesieniu do fig. 2b. Przedstawiona osłona 12 posiada łukowaty zewnętrzny obwód o kształcie zmodyfikowanego toru wyścigowego. Zbiorniczek 14, zawarty w osłonie, przechodzi przezeń całkowicie od górnej powierzchni 20 do dolnej powierzchni 22 i ma obwód w przybliżeniu równoległy do zewnętrznego obwodu osłony. Aby docenić niewielkie rozmiary ujawnianego urządzenia do podawania leków, należy zauważyć, że długość osłony 12 wynosi około 9,5 milimetra, zaś jej szerokość wynosi około 5,3 milimetra.

Zbiorniczek 14 może być usytuowany w centralnej części osłony 12, zgodnie z tym, co pokazano na fig. 2b lub też bliżej jednego z końców osłony 12. Wielkość zbiorniczka 14 jest wystarczająca do zgromadzenia różnorodnych leków. Do leków tych mogą należeć leki, które są bezpośrednio lub pośrednio lekami neuroosłonowymi, przeciwutleniaczami, środkiem przeciwapoptotycznym, rozpuszczalnym agonistą lub antagonistą czynnika wzrostu, czynnikiem przeciwproliferacyjnym, czynnikiem

PL 205 443 B1 przeciwangiogenicznym, czynnikiem przeciwobrzękowym, czynnikiem docelowego kontrastowania naczyń krwionośnych (vascular targeting), czynnikiem przeciwzapalnym lub też antybiotykiem, czy będą one niewielkimi molekułami organicznymi lub czy też biologicznymi, na przykład białkami, rybozymami, przeciwciałami, fragmentami przeciwciał, aptamerami czy oligonukleotydami. W szczególności do przydatnych leków należą, ale nie tylko, inhibitory przekazywania sygnałów, antagoniści kinazy białkowej, antagoniści kinazy tyrozynowej, antagoniści receptora VEGF (śródbłonkowego czynnika wzrostu), antagoniści integryny, inhibitory metaloproteinazy macierzy, glukokortykoidów, inhibitory NSAIDS (nie sterydowych leków przeciwzapalnych), COX-1 i/lub COX-2, a także sterydy angiostatyczne. Każdy z tych leków może mieć postać proszku, zawiesiny lub tabletki. Ilość leku powinna być wystarczająca do prowadzenia wystarczającej terapii schorzenia, dla którego lek ten jest przepisany w ciągu określonego okresu czasu, zależnie od rodzaju i powagi schorzenia. Jeżeli jest to pożądane, można dodać do leku różnego rodzaju dodatki zwiększające jego wydajność. Można dodać do leku na przykład dodatek odznaczający się powinowactwem do wody, na przykład rozczynnik środka pochłaniającego wilgoć, służącego do przyciągania molekuł wody do obszaru umieszczenia urządzenia w oku, w celu zapoczątkowania lub wspomożenia procesu rozpuszczania leku lub te ż transportu leku na zewnątrz zbiorniczka 14.

W celu zminimalizowania zjawiska formowania się maleńkich pęcherzyków wewnątrz zbiorniczka 14, korzystne jest, ażeby wielkość i kształt zbiorniczka 14 oraz wielkość i kształt leku umieszczonego w zbiorniczku 14 były zasadniczo takie same, dzięki czemu minimalizuje się objętość swobodnego powietrza.

Zgodnie z tym, co pokazano na fig. 2c, do górnej powierzchni 20 osłony 12 przymocowane jest pierwsze sito 24, pokrywające wierzch 16 zbiorniczka 14. Ewentualnie do dolnej powierzchni 22 osłony 12 zbiorniczka 14 przymocowane jest drugie sito 26, zakrywające dno 18 zbiorniczka 14. W korzystnym przykładzie wykonania sito 24 ma taką postać, jak pokazano na fig. 2c. W szczególności sito 24 ma łukowaty obwód 36 o kształcie zmodyfikowanego toru wyścigowego, który jest w przybliżeniu równoległy do obwodu zbiorniczka 14 i obwodu osłony 12. Ta część 23 sita 24, w której znajdują się otwory 28, może mieć taką samą grubość, co obwód 25 lub też inną grubość, zależnie od budowy urządzenia do podawania leków 10.

Jak można zauważyć na fig. 2d, sito 24 lub sita 24, 26, zawierają liczne otwory 28. Liczba, wielkość, położenie i rozmieszczenie otworów 28 na sicie 24 lub sitach 24, 26, stanowi funkcję wielu czynników, wliczając w to rozpuszczalność leku, który umieszczany jest w zbiorniczku 14, szybkość rozpuszczania leku w zbiorniczku 14, a także stężenie leku umieszczonego w zbiorniczku 14. Zazwyczaj wielkość otworów 28 wynosić będzie zasadniczo od około 0,2 mikrometra do około 100 mikrometrów. Jednakże ze względu na uniwersalność ujawnianego wynalazku w innych zastosowaniach, wielkości otworów mogą być jeszcze inne. O ile wiadomo, iż generalnie równomierne rozmieszczenie otworów 28 na powierzchni sita 24 lub sit 24, 26 pozwala na uzyskanie maksymalnego rozpuszczania leku, to możliwe do zastosowania są także inne, niejednorodne rozkłady otworów 28, jak zostanie to omówione poniżej. Ponadto, znawcy tej dziedziny zauważą, iż wtedy, gdy urządzenie do podawania leków według wynalazku stosowane jest w oku, otwory muszą być wystarczająco małe, ażeby zablokować przejście jakichkolwiek nie rozpuszczonych cząstek leku, które mogłyby utrudniać widzenie.

Korzystna grubość dla każdego sita wynosi od około 0,05 milimetra do około 0,5 milimetra, zaś odpowiednia grubość korpusu 12 wynosi od około 0,5 milimetra do około 3,0 milimetrów, korzystnie od około 1,0 milimetra do około 2,0 milimetrów, zależnie od ilości leku, który ma być podawany do docelowego miejsca wszczepienia.

Gdy do wykonania ujawnianego urządzenia do podawania leków stosowane są sita metaliczne, bądź niemetaliczne, sito 24 lub sita 24, 26 mogą być przymocowane do osłony 12 przy zastosowaniu rozmaitych spoiw, wliczając w to kauczuk silikonowy, cyjanoakrylany lub powszechnie dostępne biozgodne spoiwa dla temperatury pokojowej, spoiwa termiczne, żywice epoksydowe lub spoiwa utwardzane promieniowaniem ultrafioletowym. W korzystnym przykładzie wykonania sito 24 lub sita 24, 26, podobnie jak osłona 12, wykonane są w postaci zasadniczo płaskich elementów.

Do wykonania osłony 12 i sita 24 lub sit 24, 26 zastosować można rozmaite materiały. Materiały te wybrać można spośród wielu różnych materiałów biozgodnych, do których należą silikon, szkło, rubin, szafir, diament lub ceramika. Jeżeli jest to pożądane, do wykonania osłony 12 i sita 24 lub sit 24, 26 zastosować można biozgodny metal. Do tego rodzaju biozgodnych metali należą złoto, srebro, platyna, stal nierdzewna, wolfram i tytan. Gdy stosowany jest biozgodny metal, sito 24 lub sita 24, 26

PL 205 443 B1 mogą być zgrzewane do osłony 12 przy zastosowaniu rozmaitych technik, wliczając w to zgrzewanie laserowe, zgrzewanie termoelektryczne lub też stosując spoiwa i kleje opisane powyżej.

Osoby o typowej znajomości tej dziedziny będą rozumieć, że skuteczność ujawnianego urządzenia do podawania leków określana jest poprzez podawanie odpowiedniej liczby molekuł leku w ciągu założonego okresu czasu. Zgodnie z tym, co powiedziano, całkowite pole powierzchni otworów 28 w sicie lub w sitach musi umożliwiać uzyskanie pożądanej szybkości podawania leku ze zbiorniczka 14. W ogólności określa się ten parametr jako gęstość otworów. Dla potrzeb niniejszego opisu, gęstość otworów zdefiniowana jest jako całkowite pole powierzchni otworów podzielone przez całkowite pole powierzchni urządzenia, nawet powierzchni nie pokrywanych przez sito.

Liczba otworów, ich wielkość, położenie oraz ogólny kształt, tworzą na powierzchni sita wzór otworów. Wzór otworów może być dostosowywany do tego, ażeby zapewnić podawanie pożądanej ilości leku z wymaganą szybkością przepływu. Gdy we wnętrzu korpusu znajdują się liczne zbiorniczki, zastosować można wiele wzorów otworów w sitach w celu kontroli przepływu leku. Przykładowo, wzór otworów z otworami zagęszczonymi na jednym końcu zbiorniczka spowoduje początkowo szybki wypływ leku. Jednakże w miarę zużywania się leku, lek będzie miał coraz dłuższą ścieżkę do pokonania przed opuszczeniem zbiorniczka 14, w związku z czym szybkość uwalniania leku poza zbiorniczek 14 będzie spadać wraz z upływem czasu.

W innym przykładzie wykonania urządzenia do podawania leków 110, przedstawionym na fig. 3, dno 118 zbiorniczka 114 samo może mieć postać sita, dzięki czemu uniknąć można potrzeby stosowania i mocowania drugiego sita 26 przedstawionego na fig. 2a. W innych zastosowaniach, zgodnie z tym co pokazano na fig. 3, możliwe jest także, ażeby zbiorniczek 114 posiadał pełne dno. Gdy zbiorniczek 114 posiada pełne dno, stosowane jest tylko pojedyncze sito 124 na wierzchu 116 zbiorniczka 114.

O ile w korzystnym przykładzie wykonania obwód 36 ma postać zmodyfikowanego toru wyścigowego, zaś zbiorniczek 14 znajduje się bliżej dalszego końca 15, a na bliższym końcu znajduje się dziurka 30 przeznaczona na szew, to znawcy zauważą, iż możliwe do wykonania i stosowania są liczne inne konstrukcje wszczepianego urządzenia do podawania leków, bez odchodzenia od zakresu niniejszego wynalazku. Przykładowo stosowane może być urządzenie do podawania leków z wieloma dziurkami 30 przeznaczonymi na szwy lub też urządzenia o prostych bokach, na przykład o kształcie trójkąta 310, zgodnie z tym, co pokazano na fig. 4a. Ewentualnie stosowany może być kształt kwadratowy, okrągły, kształt łopatki lub inny dowolny przydatny kształt, który może zostać włożony poprzez niewielkie nacięcie w oku lub umieszczony w części ciała, gdzie działanie leku będzie najbardziej skuteczne.

Ze względu na możliwość przystosowania budowy ujawnianego wynalazku do różnych kształtów, w szczególności, jeśli korpus i sito (sita) wykonane są z metalu biozgodnego, ujawniane urządzenie może mieć postać pierścienia lub cylindra 380, zgodnie z tym, co pokazano na fig. 4b. Dzięki takiej budowie urządzenie może zostać zaciśnięte wokół ścięgna, wiązadła, włókna mięśniowego, naczynia krwionośnego, wiązki nerwów lub dowolnej innej części ciała, która będzie reagować na lokalne podawanie leku. Podobnie, cylinder 380 może zostać także umieszczony we wnętrzu cylindrycznego przewodu w ciele i zostać albo rozszerzony albo też przyszyty w tym miejscu.

Jeżeli jest to pożądane, w różnych osłonach o różnych kształtach lub różnych kolorach, mogą zostać umieszczone różne rodzaje leków o różnych kształtach lub różnych kolorach. Umieszczenie różnych leków w osłonach o różnych kształtach lub kolorach pozwoli na zmniejszenie ryzyka pomylenia leków, umożliwiając chirurgowi rozróżnienie leków na podstawie kształtu lub koloru urządzenia, w którym zawarty jest lek.

W pewnych sytuacjach może być konieczne ułożenie urządzenia do podawania leków w szczególnym położeniu, zależnie od leczonej dolegliwości, czy schorzenia. W takiej sytuacji urządzenie do podawania leków 410 może być przymocowane do elementu nośnego 432, zgodnie z tym, co pokazano na fig. 5, umożliwiającego pożądane ułożenie osłony 412.

W jeszcze innym przykładzie wykonania urządzenia do podawania leków 510, zgodnie z tym, co pokazano na fig. 6a i 6b, osłona 512, górne sito 524 oraz dolna płytka 525, mogą posiadać zaostrzoną krawędź 534. O ile cienki płaski przykład wykonania, przedstawiony na fig. 2a, 3 i 4a, może być przydatny do umieszczenia w ciele szklistym oka, inne zastosowania mogą wymagać przebicia tkanki miękkiej. Gdy osłona 512 jest tak wykonana, że część obwodowej krawędzi 536 osłony 512 posiada zaostrzoną krawędź 534, to osłona 512 sama może być wykorzystana do wykonania nacięcia, przez które wkładane jest urządzenie do podawania leków 510. W tym przykładzie wykonania zaPL 205 443 B1 ostrzoną krawędzią, wykorzystywaną do początkowego zetknięcia z tkanką w celu wykonania otworu, przez który włożone zostanie urządzenie do podawania leków, jest krawędź natarcia górnego sita 524.

W jeszcze innym przykładzie wykonania urządzenia do podawania leków 610, zgodnie z tym, co pokazano na fig. 6c i 6d, zaostrzona krawędź może być umieszczona na części krawędzi litego elementu 625 usytuowanego pod zbiorniczkiem 614.

O ile w zbiorniczku osłony zgromadzona jest ilość leku wystarczająca do leczenia dolegliwości lub schorzenia przez minimalny lub wydłużony okres czasu, to może być konieczne uzupełnienie leku, jeżeli choroba jest szczególnie trwała. O ile wymienić można całe urządzenie, zauważono, że kiedy stosowane jest urządzenie o wydłużonym czasie działania, na przykład roku lub więcej, zbiorniczek 714 znajdujący się we wnętrzu osłony 712 może być uzupełniany poprzez zastosowanie kanału 738, biegnącego od obwodowej krawędzi 736 osłony 712 do wnętrza zbiorniczka 714, zgodnie z tym co pokazano na fig. 7. Ze względu na niewielki rozmiar osłony 712, niemożliwe może być przewiercenie kanału od obwodowej krawędzi 736 do zbiorniczka 714. W takich przypadkach konieczne może być wykonanie osłony 712 z dwóch dopasowanych elementów 712a, 712b, z których każdy zawiera częściowy kanał. Te dwa częściowe kanały pasują do siebie albo poziomo, albo pionowo, tworząc niewielki kanał 738 biegnący od obwodowej krawędzi 736 do zbiorniczka 714, gdy dopasowane elementy 712a i 712b umieszczone są jeden na drugim.

W jeszcze innym przykładzie wykonania urządzenia do podawania leków 810 koniec kanału 838 może być przymocowany do kołnierza 840. Kołnierz 840 ułatwia usytuowanie otworu służącego do ponownego napełniania zbiorniczka 814 lekiem przy zastosowaniu strzykawki (nie pokazanej). Ponadto, zastosowanie kołnierza 840 może zapobiegać lub zmniejszać zanieczyszczenie. Kołnierz 840 może być usytuowany na boku osłony 812 lub w niewielkiej odległości i połączone przez niewielką rurkę 842. Kanał 838 może mieć postać wężykowatej ścieżki, zgodnie z tym, co pokazano na fig. 7a.

W skomplikowanych sytuacjach może być konieczne umieszczenie wielu leków w pobliżu ogniska dolegliwości lub schorzenia. W takich sytuacjach obecne mogą być liczne zbiorniczki 943, 945, wykonane we wnętrzu osłony. Zgodnie z tym, co pokazano na fig. 8, osłona 912 zawiera przynajmniej mniejszy bliższy zbiorniczek 943 oraz mniejszy dalszy zbiorniczek 945. Ze względu na obecność różnych leków, konieczne może być przykrycie bliższego zbiorniczka 943 i dalszego zbiorniczka 945 sitem, zawierającym różną liczbę otworów o różnej wielkości nad każdym ze zbiorniczków, to jest bliższym zbiorniczkiem 943 i dalszym zbiorniczkiem 945.

Jeszcze inne przykłady wykonania ujawnianego urządzenia do podawania leków przedstawiono na fig. 9 do 23, opisanych poniżej.

Na figurze 9 przedstawiono przykład wykonania urządzenia do podawania leków 1010, które zawiera bliższy zbiorniczek 1043, środkowy zbiorniczek 1045 oraz dalszy zbiorniczek 1047. Bliższy zbiorniczek 1043 jest oddzielony od dalszego zbiorniczka 1047 za pośrednictwem drugiej przegrody 1049. Jeżeli jest to wymagane, transport lub przemieszczanie się leku pomiędzy różnymi mniejszymi zbiorniczkami może zostać ułatwione przez kanały 1048, uformowane w przegrodach 1041, 1049. Należy także zauważyć, że wzór otworów zarówno w pierwszym sicie 1024 znajdującym się na górnej powierzchni 1020 osłony 1012, jak i w drugim sicie 1024 znajdującym się na dolnej powierzchni osłony 1012 służy do kontroli uwalniania leku. W szczególności wzór otworów 1050 o kształcie litery U uformowany jest na dalszym końcu 1015, zaś łukowaty wzór otworów 1052 znajduje się na bliższym końcu 1013. Ten przykład wykonania jest szczególnie użyteczny wtedy, gdy w ciele zwierzęcia konieczne jest umieszczenie trzech leków M1, M2 i M3. Ewentualnie przegrody 1041 i 1049 mogą być lite lub nieprzepuszczalne, ażeby leki M1, M2 i M3 pozostawały rozdzielone.

Na figurze 10 zilustrowano przykład wykonania urządzenia do podawania leków 1110 służącego do rozprowadzania dwóch leków, M1 i M2 w organizmie pacjenta. Zgodnie z powyższym, osłona 1112 podzielona jest na mniejszy bliższy zbiorniczek 1143 oraz mniejszy dalszy zbiorniczek 1147, przy zastosowaniu litej lub przepuszczalnej przegrody 1141 umieszczonej pomiędzy nimi. Uwalnianie leku M2 kontrolowane jest przez wzór otworów 1150 o kształcie litery U, zarówno w górnym sicie 1124, jak i dolnym sicie 1126 na dalszym zbiorniczku 1147. Na bliższym zbiorniczku 1143 znajduje się trapezowy wzór otworów 1154 służący do kontroli uwalniania leku M1.

Na figurze 11 przedstawiono inne dwuprzedziałowe wszczepiane urządzenie do podawania leków 1210. Należy zauważyć, że obecny jest pierwszy wzór otworów 1256, który pokrywa cały dalszy zbiorniczek 1247 oraz drugi wzór otworów 1258, który pokrywa cały bliższy zbiorniczek 1243, które to zbiorniczki przechowują odpowiednio leki M2 i M1.

PL 205 443 B1

Na figurze 12 przedstawiono przykład wykonania urządzenia do podawania leków 1310 z pojedynczym zbiorniczkiem 1314 służącym do przechowywania leku M. Pojedynczy zbiorniczek 1314 wykonany jest poprzez połączenie z sobą dwóch elementów osłony, 1312a i 1312b. Każdy z elementów osłony 1312a, 1312b zawiera pełny wzór otworów 1360 pokrywający zbiorniczek 1314 obecny pomiędzy dwoma elementami osłony 1312a, 1312b.

Na figurze 13 przedstawiono jeszcze inny przykład wykonania urządzenia do podawania leków 1410 pojedynczy zbiorniczek 1414. W tym przykładzie wykonania urządzenia do podawania leków 1410 osłona 1412 zawiera dolne sito 1426 pokryte przez górne sito 1424. Należy zauważyć, że górne sito 1424 całkowicie pokrywa osłonę 1412 i posiada pełny wzór otworów 1460 pokrywający cały zbiorniczek 1414.

Na figurze 14 przedstawiono jeszcze inny przykład wykonania urządzenia do podawania leków 1510 z pojedynczym zbiorniczkiem. W tym przykładzie wykonania górne sito 1524 ma obwód 1536, który pasuje do wnętrza wewnętrznego obwodu zbiorniczka 1514 uformowanego w osłonie 1512.

Na figurze 15 przedstawiono jeszcze inny przykład wykonania urządzenia do podawania leków 1610 z pojedynczym zbiorniczkiem 1614. W urządzeniu do podawania leków 1610 górne sito 1634 zawiera opadający do dołu kołnierz 1662, który jest wciskany do wnętrza obwodu zbiorniczka 1614 uformowanego wewnątrz osłony 1612. Ewentualnie, jak przedstawiono na fig. 18, kołnierz może być umieszczony na osłonie 1612 i może rozciągać się do góry łącząc się z zagłębioną częścią sita 1624.

Na figurze 16 przedstawiono jeszcze inny przykład wykonania urządzenia do podawania leków 1710, zawierającego pojedynczy zbiorniczek 1714. Pojedynczy zbiorniczek 1714 wykonany jest w osłonie 1712, która pasuje do uchwytu 1712c. Uchwyt 1712c zawiera otwartą część 1712c.1, która pewnie przytrzymuje osłonę 1712. Zbiorniczek 1714 znajdujący się we wnętrzu osłony 1712 przykryty jest przez górne sito 1724. Dolna część osłony 1712 ma postać sita.

Na figurze 17 przedstawiono przykład wykonania urządzenia do podawania leków 1810 podobnego do przykładu wykonania urządzenia do podawania leków 1710 przedstawionego na fig. 16. Jednakże uchwyt 1812d osłony zamiast ciągłego obwodu posiada dwa występy tworzące pomiędzy sobą otwartą przestrzeń 1812d.1. Otwarta przestrzeń 1812d.1 jest tak zbudowana i rozmieszczona, że mieści osłonę 1812. Rowek 1864 chwyta dwa występy uchwytu 1812d. Ponownie osłona 1812 pokryta jest sitem 1824, zaś dno osłony 1812 również ma postać sita.

Na figurze 18 przedstawiono przykład wykonania urządzenia do podawania leków 1910, które zawiera osłonę 1912, która posiada rozciągający się do góry kołnierz 1966 pasujący do wnętrza górnego sita 1924, dzięki czemu górne sito 1924 może zostać umieszczone na osłonie 1912 nad zbiorniczkiem 1914.

Na figurze 19 przedstawiono przykład wykonania urządzenia do podawania leków 2010 zawierającego zasadniczo wydrążoną osłonę 2012. Na dolnej powierzchni 2022 zasadniczo wydrążonej osłony 2012 spoczywa dolne sito 2026, zaś na górnej powierzchni 2020 osłony znajduje się górne sito 2026.

Na figurze 20 przedstawiono przykład wykonania urządzenia do podawania leków 2110 zawierającego mniejszy bliższy zbiorniczek 2143 oraz mniejszy dalszy zbiorniczek 2147. Przegroda 2141, oddzielająca mniejszy bliższy zbiorniczek 2143 od mniejszego dalszego zbiorniczka 2147, posiada kanały 2148 służące do przemieszczania się przezeń leku. Uwalnianie leków M1 i M2 kontrolowane jest przez łukowaty wzór otworów 2152 wykonanych zarówno w górnym sicie 2124, jak i w dolnym sicie 2126. Ewentualnie, przegroda 2141 może biec wzdłuż długiej osi zbiorniczka 2114 w celu utworzenia mniejszych zbiorniczków usytuowanych jeden obok drugiego.

Na figurze 21 przedstawiono jeszcze inny przykład wykonania urządzenia do podawania leków 2210 zawierającego mniejszy bliższy zbiorniczek 2243 oraz mniejszy dalszy zbiorniczek 2247. Bliższy zbiorniczek 2243 oddzielany jest wewnątrz osłony 2212 od dalszego zbiorniczka 2247 przez przegrodę 2241. Zarówno górne sito 2224, jak i dolne sito 2226 zawierają wzór otworów 2250 o kształcie litery U na dalszym końcu 2215 oraz pełny wzór otworów 2260 na bliższym końcu 2213.

Na figurze 22 przedstawiono podłużny, pogrubiony przykład wykonania urządzenia do podawania leków 2310, które zawiera okrągłe sita 2324, 2326 umieszczone na górnej powierzchni 2320 i dolnej powierzchni 2322 osłony 2312.

P r z y k ł a d y

Urządzenia, podobne do przedstawionych na fig. 15, wszczepione zostały ośmiu białym królikom nowozelandzkim. Sito przymocowane zostało do osłony przy użyciu kleju silikonowego. W chaPL 205 443 B1 rakterze próby kontrolnej wykorzystano oko przeciwstronne. Jeden królik został usunięty z badania drugiego dnia. Trzy zwierzęta badane były przez jeden miesiąc, zaś pozostałe cztery króliki badane były przez trzy miesiące. Przeprowadzono badania histopatologiczne, zarówno w pierwszym miesiącu, jak i w trzecim miesiącu. Po jednym miesiącu trzy zwierzęta wykazywały niewielką liczbę komórek zapalnych w ciele szklistym. Jedno zwierzę spośród tych trzech przejawiało także minimalne zapalenie w rąbku zębatym (siatkówki). Ostatnie zwierzę miało minimalnie opuchnięte włókna soczewki. Obserwacje toksykologiczne dla wszystkich zwierząt w okresie trzymiesięcznym były niezauważalne.

W badaniu in vitro wykonano tabletki z betaksololu HCl, substancji o stosunkowo dużej rozpuszczalności w wodzie, wraz z celulozą mikrokrystaliczną w ilości 10% i stearynianem magnezu w ilości 0,40%, o całkowitej wadze 22 miligramów. Tabletka betaksololu HCl umieszczona została w zbiorniczkach urządzeń do podawania leków, podobnych do przykładu wykonania przedstawionego na fig. 15. W urządzeniach zastosowano jedno sito o porowatości 1% i rozmiarze 8 mikrometrów po jednej stronie zbiorniczka. Stosunek pola powierzchni wszystkich otworów do pola powierzchni sita miał wartość około 0,18%. Stosunek pola powierzchni wszystkich do pola powierzchni wszystkich powierzchni urządzenia do podawania leków wynosił około 0,02%. Załadowane urządzenia do podawania leków według wynalazku umieszczono w fiolce HPCL o pojemności 4 ml wraz z buforem fosforanowym/solankowym, a następnie mieszano przy użyciu niewielkiego pręcika do mieszania. Fiolki były okresowo badane pod kątem stężenia przy zastosowaniu metody HPCL (wysokosprawna chromatografia cieczowa). Na wykresie z fig. 24 przedstawiono profile uwalniania leku w funkcji upływu czasu.

W drugim badaniu prowadzonym in vitro w urządzeniu do podawania leków, podobnym do urządzenia przedstawionego na fig. 15, badano inny preparat leczniczy wykorzystujący substancję o stosunkowo słabej rozpuszczalności w wodzie, nepafenac w postaci tabletki. Tabletki te także zawierały 10% celulozy mikrokrystalicznej i 0,40% stearynianu magnezu. Jedna tabletka umieszczona została w dwustronnym urządzeniu z sitem o rozmiarze 14 mikrometrów i porowatości 25%. Stosunek pola powierzchni wszystkich otworów do pola powierzchni sita wynosił około 4,5%. Stosunek pola powierzchni wszystkich otworów do pola powierzchni wszystkich powierzchni urządzenia wynosił w przybliżeniu 0,48%. Druga tabletka umieszczona została w dwustronnym urządzeniu z sitem o rozmiarze 14 mikrometrów i porowatości 1%. Stosunek pola powierzchni wszystkich otworów do pola powierzchni sita wynosił około 0,18%. Stosunek pola powierzchni wszystkich otworów do wszystkich powierzchni urządzenia wynosił w przybliżeniu 0,02%. Badanie uwalniania leku prowadzone było zgodnie z procedurą opisaną powyżej. Zgodnie z tym co pokazano na fig. 25, na wykresie „A” przedstawiono profil uwalniania leku z dwustronnego urządzenia z sitem o rozmiarze 14 mikrometrów i porowatości 25%. Na wykresie „B” przedstawiono profil uwalniania leku z dwustronnego urządzenia z sitem o rozmiarze 14 mikrometrów i porowatości wynoszącej 1%. Trzeci eksperyment przeprowadzono poprzez usunięcie bufora fosforanowego/solankowego z dwustronnego urządzenia z sitem o rozmiarze 14 mikrometrów i porowatości 1% i powtórzenie eksperymentu. Eksperyment ten przedstawiono na wykresie „C”.

Działanie

Po zdiagnozowaniu i zlokalizowaniu dolegliwości lub schorzenia, lekarz określa, czy dolegliwość ta lub schorzenie może być leczona przy zastosowaniu leku umieszczonego w pobliżu ogniska dolegliwości czy schorzenia. Jeżeli zostaje podjęta decyzja o leczeniu dolegliwości, czy schorzenia przy zastosowaniu leku umieszczonego w pobliżu ogniska dolegliwości lub schorzenia, konieczne staje się faktyczne umieszczenie leku w pobliżu tego ogniska. W innych sytuacjach konieczne może być leczenie dolegliwości czy schorzenia z niewielkiej odległości. Tego rodzaju leczenie z niewielkiej odległości może wymagać oddziaływania długotrwałych strumieni leku z urządzenia do podawania leków.

W przykładzie wykonania urządzenia do podawania leków 10 z fig. 1 dolegliwość czy schorzenie zlokalizowane jest w oku pacjenta. Przykładowo chirurg może włożyć wszczepiane urządzenie do komory szklistej pacjenta, wykonując niewielkie nacięcie twardówki. Poprzez to nacięcie wkładane jest następnie urządzenie do podawania leków 10 i przytrzymywane w miejscu poprzez przyszycie za pośrednictwem dziurki 30 w osłonie 12 oraz przymocowanie drugiego końca szwu do oka. Ułożenie urządzenia do podawania leków jest takie, że wszczepiane urządzenie pozostaje poza ścieżką promieni światła biegnących od soczewki do tęczówki.

W celu zapobieżenia pokrywaniu wszczepianego urządzenia do podawania leków przez komórki, które mogłyby zablokować przemieszczanie się leku ze zbiorniczka przez otwory w sicie, zarówno

PL 205 443 B1 na sicie jak i na osłonie zastosować można powłokę antyproliferacyjną. Podobnie, materiały takie jak silikon mogą tworzyć wiórki, więc w celu zapobieżenia powstawania wiórków, sito oraz osłona mogą być pokryte substancją zapobiegającą powstawaniu wiórków.

Jak już wspomniano uprzednio, o ile korzystny przykład wykonania przedstawiono w zastosowaniu do leczenia dolegliwości lub schorzenia w oku wewnętrznym, osoby o typowej znajomości tej dziedziny rozumieją, iż ujawnione urządzenie do podawania leków 10 może być zastosowane w każdym miejscu ciała człowieka lub zwierzęcia, w którym dana dolegliwość czy schorzenie może być najbardziej skutecznie leczona przy zastosowaniu wszczepianego urządzenia.

Niniejszy wynalazek, ujawniony według korzystnych i odmiennych przykładów wykonania, będzie zrozumiały dla osób o typowej znajomości tej dziedziny. Znawcy będą rozumieć, iż możliwe do wykonania są także liczne inne przykłady wykonania wynalazku. Tego rodzaju inne przykłady wykonania leżą w zakresie załączonych zastrzeżeń.

Claims (12)

1. Wszczepiane urządzenie do podawania leku, zwłaszcza do oka, zawierające zbiorniczek leku, który to zbiorniczek jest otoczony przez osłonę oraz sito pokrywające wierzch zbiorniczka i przymocowane do osłony, które to sito zawiera otwory kontrolujące przepływ leku ze zbiorniczka po wszczepieniu urządzenia do oka, znamienne tym, że wielkość i liczba otworów (28) w sicie (24) zależne są od przynajmniej jednego z czynników wybranych z grupy obejmującej rozpuszczalność leku, szybkość rozpuszczania się leku oraz stężenie leku.

2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zawiera ponadto drugie sito (26) pokrywające dno (18) zbiorniczka (14).

3. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zbiorniczek (14) przechodzi przez osłonę (12), zaś na dnie (18) zbiorniczka (14) znajduje się drugie sito (26) pokrywające dno zbiorniczka (14) po przymocowaniu do osłony

4. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że osłona (12) jest zasadniczo płaska.

5. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zbiorniczek (14) zawiera liczne sekcje rozdzielone nieprzepuszczalną barierą.

6. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wielkość i liczba otworów w sicie pokrywającym daną sekcję zbiorniczka (14) są inne od wielkości i liczby otworów sita pokrywającego inną sekcję zbiorniczka (14).

7. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że osłona (12) zawiera górną powierzchnię (20), dolną powierzchnię (22), obwód oraz zbiorniczek (14) znajdujący się pomiędzy górną powierzchnią (20) a dolną powierzchnią (22), zaś sito (24) jest przymocowane do górnej powierzchni (22) osłony (12) w pobliżu miejsca przecięcia zbiorniczka (14) z górną powierzchnią (20) osłony (12).

8. Urządzenie według zastrz. 7, znamienne tym, że do dolnej powierzchni (22) osłony (12) jest przymocowane drugie sito (26) w pobliżu miejsca przecięcia zbiorniczka (14) z dolną powierzchnią (22) osłony (12).

9. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że po przeciwnej stronie zbiorniczka (14) znajduje się drugie sito (26).

10. Urządzenie według zastrz. 9, znamienne tym, że drugie sito (26) jest przymocowane do osłony (12).

11. Urządzenie według zastrz. 9, znamienne tym, że drugie sito (26) jest zasadniczo płaskie.

12. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że osłona (12) i sito (24) tworzą razem zespół, którym otacza się wewnętrzną część ciała.