PL205536B1 - Podstawiona pochodna dihydroindolu, dihydrochinoliny lub dihydroizochinoliny jako inhibitor peptydazy tripeptydowej, jej zastosowanie i sposób wytwarzania oraz kompozycja farmaceutyczna - Google Patents

Podstawiona pochodna dihydroindolu, dihydrochinoliny lub dihydroizochinoliny jako inhibitor peptydazy tripeptydowej, jej zastosowanie i sposób wytwarzania oraz kompozycja farmaceutyczna

Info

Publication number
PL205536B1
PL205536B1 PL361064A PL36106401A PL205536B1 PL 205536 B1 PL205536 B1 PL 205536B1 PL 361064 A PL361064 A PL 361064A PL 36106401 A PL36106401 A PL 36106401A PL 205536 B1 PL205536 B1 PL 205536B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
formula
compound
mol
compounds
mixture
Prior art date
Application number
PL361064A
Other languages
English (en)
Other versions
PL361064A1 (pl
Inventor
Henry Joseph Breslin
Winter Hans Louis Jos De
Michael Joseph Kukla
Original Assignee
Janssen Pharmaceutica Nv
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Janssen Pharmaceutica Nv filed Critical Janssen Pharmaceutica Nv
Publication of PL361064A1 publication Critical patent/PL361064A1/pl
Publication of PL205536B1 publication Critical patent/PL205536B1/pl

Links

Classifications

    • C—CHEMISTRY; METALLURGY
    • C07—ORGANIC CHEMISTRY
    • C07D—HETEROCYCLIC COMPOUNDS
    • C07D401/00—Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, having nitrogen atoms as the only ring hetero atoms, at least one ring being a six-membered ring with only one nitrogen atom
    • C07D401/02—Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, having nitrogen atoms as the only ring hetero atoms, at least one ring being a six-membered ring with only one nitrogen atom containing two hetero rings
    • C07D401/04—Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, having nitrogen atoms as the only ring hetero atoms, at least one ring being a six-membered ring with only one nitrogen atom containing two hetero rings directly linked by a ring-member-to-ring-member bond
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P1/00—Drugs for disorders of the alimentary tract or the digestive system
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P25/00—Drugs for disorders of the nervous system
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P25/00—Drugs for disorders of the nervous system
    • A61P25/18—Antipsychotics, i.e. neuroleptics; Drugs for mania or schizophrenia
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P3/00—Drugs for disorders of the metabolism
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P3/00—Drugs for disorders of the metabolism
    • A61P3/04—Anorexiants; Antiobesity agents
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P43/00—Drugs for specific purposes, not provided for in groups A61P1/00-A61P41/00
    • C—CHEMISTRY; METALLURGY
    • C07—ORGANIC CHEMISTRY
    • C07D—HETEROCYCLIC COMPOUNDS
    • C07D403/00—Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, having nitrogen atoms as the only ring hetero atoms, not provided for by group C07D401/00
    • C07D403/02—Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, having nitrogen atoms as the only ring hetero atoms, not provided for by group C07D401/00 containing two hetero rings
    • C07D403/04—Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, having nitrogen atoms as the only ring hetero atoms, not provided for by group C07D401/00 containing two hetero rings directly linked by a ring-member-to-ring-member bond
    • C—CHEMISTRY; METALLURGY
    • C07—ORGANIC CHEMISTRY
    • C07D—HETEROCYCLIC COMPOUNDS
    • C07D403/00—Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, having nitrogen atoms as the only ring hetero atoms, not provided for by group C07D401/00
    • C07D403/02—Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, having nitrogen atoms as the only ring hetero atoms, not provided for by group C07D401/00 containing two hetero rings
    • C07D403/12—Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, having nitrogen atoms as the only ring hetero atoms, not provided for by group C07D401/00 containing two hetero rings linked by a chain containing hetero atoms as chain links
    • C—CHEMISTRY; METALLURGY
    • C07—ORGANIC CHEMISTRY
    • C07D—HETEROCYCLIC COMPOUNDS
    • C07D413/00—Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, at least one ring having nitrogen and oxygen atoms as the only ring hetero atoms
    • C07D413/02—Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, at least one ring having nitrogen and oxygen atoms as the only ring hetero atoms containing two hetero rings
    • C07D413/04—Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, at least one ring having nitrogen and oxygen atoms as the only ring hetero atoms containing two hetero rings directly linked by a ring-member-to-ring-member bond
    • C—CHEMISTRY; METALLURGY
    • C07—ORGANIC CHEMISTRY
    • C07D—HETEROCYCLIC COMPOUNDS
    • C07D417/00—Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, at least one ring having nitrogen and sulfur atoms as the only ring hetero atoms, not provided for by group C07D415/00
    • C07D417/02—Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, at least one ring having nitrogen and sulfur atoms as the only ring hetero atoms, not provided for by group C07D415/00 containing two hetero rings
    • C07D417/04—Heterocyclic compounds containing two or more hetero rings, at least one ring having nitrogen and sulfur atoms as the only ring hetero atoms, not provided for by group C07D415/00 containing two hetero rings directly linked by a ring-member-to-ring-member bond

Landscapes

  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Organic Chemistry (AREA)
  • Health & Medical Sciences (AREA)
  • Engineering & Computer Science (AREA)
  • Bioinformatics & Cheminformatics (AREA)
  • Life Sciences & Earth Sciences (AREA)
  • General Health & Medical Sciences (AREA)
  • Veterinary Medicine (AREA)
  • Chemical Kinetics & Catalysis (AREA)
  • General Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Medicinal Chemistry (AREA)
  • Nuclear Medicine, Radiotherapy & Molecular Imaging (AREA)
  • Public Health (AREA)
  • Pharmacology & Pharmacy (AREA)
  • Animal Behavior & Ethology (AREA)
  • Neurology (AREA)
  • Diabetes (AREA)
  • Hematology (AREA)
  • Biomedical Technology (AREA)
  • Neurosurgery (AREA)
  • Obesity (AREA)
  • Child & Adolescent Psychology (AREA)
  • Psychiatry (AREA)
  • Pharmaceuticals Containing Other Organic And Inorganic Compounds (AREA)
  • Medicines That Contain Protein Lipid Enzymes And Other Medicines (AREA)
  • Peptides Or Proteins (AREA)
  • Enzymes And Modification Thereof (AREA)
  • Medicines Containing Material From Animals Or Micro-Organisms (AREA)
  • Plural Heterocyclic Compounds (AREA)

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest podstawiona pochodna dihydroindolu, dihydrochinoliny lub dihydroizochinoliny jako inhibitor peptydazy tripeptydylowej, jej zastosowanie i sposób wytwarzania oraz kompozycja farmaceutyczna. Błonowa peptydaza tripeptydylowa jest odpowiedzialna za dezaktywację endogennych neuropeptydów takich jak cholecystokininy (CCK). Wynalazek dotyczy ponadto sposobów wytwarzania takich związków, kompozycji farmaceutycznych zawierających wymienione związki, jak również zastosowania wymienionych związków jako leków.
Cholecystokininy (CCK) są rodziną hormonalnych i neuronalnych peptydów, które wywierają plejotropowe biologiczne wpływy w jelicie i mózgu. W działaniach CCK pośredniczą receptory CCKA i CCKB. Wiadomo, ż e CCK odgrywa fizjologiczną rolę w kontroli przyjmowania poż ywienia, które jest wzmagane przez agonistów CCKA (Smith G.P. i in., J. Ann. N.Y. Acad. Sci., 713,236-241 (1994)), i kontroli niepokoju, który jest obniż any przez antagonistów CCKB (Woodruff G. i in., Rev. Pharmac., 31, 469-501 (1991)).
Peptydaza tripeptydylowa II (TPP II) jest peptydazą dezaktywującą CCK. TPP II jest stwierdzana w neuronach odpowiadających na cholecystokininę jak również w komórkach innych niż nerwowe. Uważa się, że TPP II jest neuropeptydazą odpowiedzialną za dezaktywację CCK-8 (Rose C. i in., Nature, 380, 403-409. (1996)).
TPP II może być zaangażowana w dezaktywację CCK-8 w przewodzie pokarmowym. Egzogenna CCK zmniejsza przyjmowanie pożywienia i wywołuje inne behawioralne objawy towarzyszące zaspokojeniu. Przyjmowanie pożywienia jest wzmagane metodą podawania systemowego agonistów receptora CCKA (Smith G.P. i in., J. Ann. N.Y. Acad. Scl, 713, 236-241 (1994)). Endogenna kontrola przyjmowania pożywienia przez CCK wydaje się być raczej pochodzenia nerwowego niż hormonalnego i działa na obwodowe receptory CCKA na włóknach doprowadzających nerwu błędnego (Smith G.P. i in., Am. J. Phvsiol, 249, R638-R641 (1985)).
Inhibitory TPP II są przydatnymi narzędziami w badaniu funkcji neuronów CCK i mogą być przydatnymi lekami do leczenia zaburzeń takich jak objadanie się, otyłość, problemy z motoryką żołądkowo-jelitową i objawy psychotyczne.
Zgłoszenie WO-96/35805, opublikowane 14 listopada 1996, ujawnia inhibitory błonowej peptydazy tripeptydylowej odpowiedzialnej za dezaktywację endogennych neuropeptydów przydatne w leczeniu zaburzeń żołądkowo-jelitowych i umysłowych. Zgłoszenie WO-99/33801, opublikowane 8 lipca 1999, ujawnia dezaktywujące CCK związki hamujące peptydazę tripeptydylową (TPP II) przydatne w leczeniu zaburzeń odżywiania, otyłości, objawów psychotycznych i związanych z nimi zaburzeń psychiatrycznych. Związki według niniejszego wynalazku różnią się strukturalnie od związków znanych w dziedzinie pod względem istoty podstawnika R2.
Niniejszy wynalazek dotyczy związku o wzorze (I)
jego stereochemicznego izomeru lub farmaceutycznie dopuszczalnej soli addycyjnej, w którym n oznacza liczbę cał kowitą 0 lub 1;
X oznacza grup ę o wzorze -CR4R5-, w którym R4 i R5 niezależ nie od siebie oznaczają atom wodoru lub C1-4alkil;
1
R1 oznacza C1-4alkilokarbonyl, C1-6alkiloksykarbonyl, aminoC1-6alkilokarbonyl, w którym C1-6alkil jest ewentualnie podstawiony przez cyklopropyl, aminoC1-6alkilokarbonyl, w którym grupa aminowa jest podstawiona grupą C1-4alkoksykarbonylową; aminokarbonyl;
R2 oznacza 5-członowy heterocykl wybrany z grupy obejmującej
PL 205 536 B1
albo benzimidazol ewentualnie podstawiony przez grupę trifluorometylową, C1-4alkilową, hydroksylową, C1-4alkoksykarbonylową;
m' oznacza liczbę całkowitą 1 lub 2;
R6 oznacza atom wodoru lub C1-4alkil;
R7, jest niezależnie wybrany spośród: atomu wodoru, C1-4alkilu, aminokarbonylu, fenylu lub grupy trifluorometylowej;
R3 oznacza dwuwartościowy rodnik o wzorze
(b4) przy czym może on być podstawiony przez atom fluorowca lub C1-4alkoksyl.
Korzystny jest związek według wynalazku, w którym n oznacza 0 i R3 oznacza rodnik o wzorze (b-1) ewentualnie podstawiony przez atom fluorowca lub metoksyl.
3
Korzystny jest związek według wynalazku, w którym n oznacza 0, R3 oznacza rodnik o wzorze (b-1) ewentualnie podstawiony przez atom fluorowca lub metoksyl i X oznacza -CH2-.
Szczególnie korzystny jest związek według wynalazku, w którym R1 oznacza C1-4alkilokarbonyl lub aminoC1-6alkilokarbonyl.
Dalszym aspektem wynalazku jest kompozycja farmaceutyczna zawierająca farmaceutycznie dopuszczalny nośnik oraz substancję czynną, która według wynalazku zawiera jako substancję czynną terapeutycznie skuteczną ilość wyżej określonego związku o wzorze (I).
Wynalazek dotyczy także wyżej określonego związku o wzorze (I) do zastosowania jako lek.
Innym aspektem wynalazku jest sposób wytwarzania wyżej określonego związku o wzorze (I), który według wynalazku polega na tym, że
a) związek pośredni o wzorze (II) poddaje się reakcji ze związkiem pośrednim o wzorze (III) w oboję tnym rozpuszczalniku i ewentualnie w obecno ś ci odpowiedniej zasady, uzyskuj ą c zwią zki o wzorze (I-a), okreś lane jako zwią zki o wzorze (I), w którym R1a oznacza wszystkie podstawniki R1 inne niż C1-4alkil podstawiony przez grupę aminową lub
b) związek pośredni o wzorze (II) poddaje się reakcji ze związkiem pośrednim o wzorze (IV), uzyskując związek o wzorze (I-a);
PL 205 536 B1 przy czym w powyższych schematach reakcji, rodniki R1, R2, R3 i liczba całkowita n mają wyżej zdefiniowane znaczenia;
c) lub jeśli to pożądane, związek o wzorze (I) przekształca się w sól addycyjną z kwasem lub odwrotnie, sól addycyjną z kwasem związku o wzorze (I) przekształca się w postać wolnej zasady z zastosowaniem silnej zasady oraz, jeś li to pożądane, wytwarza się ich izomery stereochemiczne.
Stosowany w powyższych definicjach termin atom fluorowca odnosi się do atomu fluoru, chloru, bromu i jodu; C1-4 alkil oznacza prostołańcuchowe i rozgałęzione nasycone grupy węglowodorowe zawierające od 1 do 4 atomów węgla, takie jak np. metyl, etyl, propyl, butyl, 1-metyloetyl, 2-metylopropyl itp.; C1-4 alkil obejmuje C1-4 alkil i jego większe homologi zawierające 5 lub 6 atomów węgla, takie jak np. 2-metylo-butyl, pentyl, heksyl itp.
Stosowany tu termin „izomery stereochemiczne określa wszystkie możliwe formy izomeryczne, jakie mogą posiadać związki o wzorze (I). Jeśli nie wymieniono lub wskazano inaczej, chemiczne oznaczenie związków odnosi się do mieszaniny wszystkich możliwych izomerów stereochemicznych, przy czym wymienione mieszaniny zawierają wszystkie diastereomery i enancjomery podstawowej struktury cząsteczki. W szczególności, centra stereogeniczne mogą mieć konfigurację R- lub S-; podstawniki przy dwuwartościowych cyklicznych (częściowo) nasyconych grupach mogą mieć konfigurację cis-lub trans-. Związki zawierające wiązania podwójne mogą wykazywać stereochemię E lub Z przy wymienionym wiązaniu podwójnym. Izomery stereochemiczne związków o wzorze (I) są oczywiście objęte zakresem wynalazku.
Wymienione tu powyżej farmaceutycznie dopuszczalne sole addycyjne obejmują farmaceutycznie dopuszczalne sole addycyjne z kwasami i obejmują terapeutycznie aktywne nietoksyczne sole addycyjne kwasu, które mogą tworzyć związki o wzorze (I). Farmaceutycznie dopuszczalne sole addycyjne z kwasami można dogodnie otrzymać przez traktowanie zasady takim odpowiednim kwasem. Odpowiednie kwasy obejmują, np. kwasy nieorganiczne takie jak kwasy fluorowcowodorowe, np. kwas chlorowodorowy lub bromowodorowy, siarkowy, azotowy, fosforowy itp. lub kwasy organiczne takie jak np. kwas octowy, propanowy, hydroksyoctowy, mlekowy, pirogronowy, szczawiowy (tj. etanodiowy), malonowy, bursztynowy (tj. kwas butanodiowy), maleinowy, fumarowy, jabłkowy, winowy, cytrynowy, metanosulfonowy, etanosulfonowy, benzenosulfonowy, p-toluenosulfonowy, cyklamowy, salicylowy, p-aminosalicylowy, 4,4'-metylenobis(3-hydroksy-2-naftalenokarboksylowy) itp.
Jeśli związki według wynalazku zawierają grupę kwasową, możliwe są odpowiednie farmaceutycznie dopuszczalne sole addycyjne z zasadami, które obejmują sole z metalem alkalicznym, np. sole sodowe lub potasowe; sole metali ziem alkalicznych, np. sole wapniowe lub magnezowe; i sole addycyjne z zasadami utworzone z odpowiednimi ligandami organicznymi, np. pierwszorzędowe, drugorzędowe, trzeciorzędowe lub czwartorzędowe sole amoniowe, takie jak morfolinyl, tert-butyloamino itp.
Związki o wzorze (I-a), określone jako związki o wzorze (I), w którym R1a oznacza wszystkie podstawniki R1 inne niż C1-4alkil podstawiony przez amino, można wytworzyć poprzez poddanie związku pośredniego o wzorze (II) reakcji ze związkiem pośrednim o wzorze (III), jak przedstawiono na powyższym schemacie (a), w obecności 4-metylomorfoliny, w obojętnym rozpuszczalniku takim jak np. dichlorometan lub chloroform. Mieszanie może zwiększać szybkość reakcji. Reakcję można korzystnie prowadzić w zakresie temperatur pomiędzy temperaturą pokojową i temperaturą refluksu mieszaniny reakcyjnej i jeśli to pożądane, reakcję można prowadzić w autoklawie pod zwiększonym ciśnieniem. Ewentualnie wymienioną reakcję można kontynuować poprzez etap kwasowej hydrolizy w celu usunięcia kwasowych labilnych grupy zabezpieczających takich jak tert-butyloksykarbonyl.
Alternatywnie, związki o wzorze (I-a) można także wytwarzać poprzez poddanie związku pośredniego o wzorze (II) reakcji ze związkiem pośrednim o wzorze (IV), jak przestawiono na powyższym schemacie (b), w obecności odpowiedniego środka aktywującego, takiego jak np. chloromrówczan izobutylu, w obojętnym rozpuszczalniku takim jak np. dichlorometan, w obecności odpowiedniej zasady takiej jak np. trietyloamina. Ewentualnie wymienioną reakcję można kontynuować przez etap hydrolizy kwasowej w celu usunięcia kwasowych labilnych grup zabezpieczających, takich jak tertbutyloksykarbonyl.
Związki o wzorze (I-b), określone jako związki o wzorze (I), w którym R1 oznacza C1-6alkil podstawiony przez amino, można korzystnie wytwarzać przez poddanie odpowiednich wyjściowych związków (I-b'), w których R1 oznacza amino- C1-5alkilokarbonyl, odpowiedniej reakcji redukcji. Odpowiednią reakcją redukcji może być np. traktowanie kompleksem borowodór-tetahydrofuran.
PL 205 536 B1
Związki o wzorze (I-c), określone jako związki o wzorze (I), w którym R2 oznacza grupę (a-2), w którym R6 oznacza atom wodoru i R7 znajduje się przy 3-pozycji grupy imidazolowej, można wytworzyć przez poddanie związku pośredniego o wzorze (V) reakcji ze związkiem pośrednim o wzorze (VI) w obecnoś ci octanu potasu w odpowiednim rozpuszczalniku takim jak metanol.
Związki o wzorze (I) można ponadto wytwarzać poddając związki o wzorze (I) wzajemnej konwersji do innych związków z zastosowaniem znanych w dziedzinie reakcji przemiany.
Substancje wyjściowe i niektóre związki pośrednie, takie jak np. związki pośrednie o wzorze (III), (IV) i (VI), są związkami znanymi i dostępnymi w handlu lub można też je wytworzyć typowymi metodami powszechnie znanymi w dziedzinie.
Związki o wzorze (I) i niektóre związki pośrednie mogą posiadać jedno lub więcej centrów stereogenicznych w swej strukturze, występujących w konfiguracji R lub S, takich jak np. przy atomie węgla noszącym podstawnik R2.
Według konwencyjnej nomenklatury CAS, gdy w cząsteczce występują dwa centra stereogeniczne o znanej bezwzględnej konfiguracji, deskryptor R lub S jest przypisany (według sekwencji zasad Cahn-Ingold-Pfelog) do centrum chiralnego o najniższym oznaczeniu, centrum odniesienia. Konfigurację drugiego centrum stereogenicznego wskazuje się stosując względne deskryptory [R*,R*] lub [R*,S*], gdzie R* jest zawsze wyspecyfikowane jako centrum odniesienia i [R*,R*] wskazuje centra o takiej samej chiralnoś ci i [R*,S*] wskazuje centra o róż nej chiralnoś ci. Np. jeś li centrum chiralne o najniż szym oznaczeniu w czą steczce ma konfigurację S i drugie centrum ma konfigurację R, stereo deskryptor określa się następująco S-[R*,S*].
Związki o wzorze (I) wytworzone według powyżej opisanych metod można syntetyzować w postaci racemicznej mieszaniny enancjomerów, które można rozdzielać jeden od drugiego stosując metody rozdziału znane w dziedzinie. Racemiczne związki o wzorze (I) można przekształcić do odpowiednich diastereomerycznych soli na drodze reakcji z odpowiednim chiralnym kwasem. Wymienione diastereomeryczne sole oddziela się później, np. przez selektywną lub krystalizację frakcjonowaną i enancjomery uwalnia się od części alkalicznej. Alternatywny sposób oddzielania enancjomerycznych form związków o wzorze (I) obejmuje chromatografię cieczową z zastosowaniem chiralnej fazy stacjonarnej. Wymienione czyste stereochemiczne izomery mogą także pochodzić od odpowiednich czystych stereochemicznych izomerów odpowiednich substancji wyjściowych, pod warunkiem, że reakcja jest stereospecyficzna. Korzystnie, jeśli pożądany jest specyficzny stereoizomer, wymieniony związek można zsyntetyzować stosując stereospecyficzne metody wytwarzania. Metody te korzystnie wykorzystują enancjomerycznie czyste substancje wyjściowe.
Związki o wzorze (I), farmaceutycznie dopuszczalne sole i ich formy stereoizomeryczne hamują błonową peptydazę tripeptydylową odpowiedzialną za dezaktywację endogennych neuropeptydów, takich jak cholecystokininy (CCK), jak dowiedziono w przykładzie farmakologicznym C-1.
Z uwagi na ich właściwości hamowania TPP II, związki według niniejszego wynalazku są przydatne w leczeniu stanów lub zaburzeń związanych z aktywnością TPP II takich jak np. zaburzenia łaknienia, otyłość, objawy psychotyczne i związane z nimi zaburzenia psychiatryczne.
PL 205 536 B1
Ponadto z uwagi na użyteczność związków o wzorze (I), zawiązki te znajdują zastosowanie do leczenia ciepłokrwistych zwierząt, w tym ludzi (na ogół nazwanych pacjentami) cierpiących na zaburzenia łaknienia, otyłość, objawy psychotyczne i związane z nimi zaburzenia psychiatryczne. W konsekwencji metoda leczenia polega na hamowaniu aktywności TPP II i/lub przynoszeniu ulgi pacjentom cierpiącym na zaburzenia, takie jak np. zaburzenia łaknienia, otyłość, objawy psychotyczne i związane z nimi zaburzenia psychiatryczne.
Zatem, zastosowanie związku o wzorze (I) jako leku wiąże się z jego działaniem jako inhibitor CCK-dezaktywowanej peptydazy tripeptydylowej (TPP II) i/lub z leczeniem zaburzeń łaknienia, szczególnie otyłości i/lub z leczeniem objawów psychotycznych i związanych z nimi zaburzeń psychiatrycznych, oraz obejmuje stosowanie związku o wzorze (I) w terapeutycznie skutecznej ilości. Także możliwe jest zastosowanie związku o wzorze (I) do wytwarzania leku w celu hamowania aktywności TPP II i/lub leczenia zaburzenia łaknienia, otyłości, objawów psychotycznych i związanych z nimi zaburzeń psychiatrycznych. Uwzględnione jest zarówno leczenie profilaktyczne, jak i terapeutyczne.
Przyjmuje się, że niektóre związki według niniejszego wynalazku w szczególności związek (153), może także wykazywać aktywność opioidu taką jak aktywność delta-opioidu (δ), mu-opioidu (μ) i/lub kappa-opioidu (κ). Aktywność opioidu można zmierzyć stosując testy opisane w przykładach farmakologicznych C.2 i C.3.
W celu przygotowania kompozycji farmaceutycznych według wynalazku, poszczególny związek w formie zasadowej lub kwasowej soli addycyjnej w skutecznej ilości, jako aktywny składnik miesza się z farmaceutycznie dopuszczalnym nośnikiem uzyskując jednorodną mieszankę, przy czym nośnik może obejmować różne postacie w zależności od postaci podawanego preparatu. Korzystnie, kompozycje farmaceutyczne są użyteczne w jednostkowych dawkach odpowiednio do podawania doustnie, doodbytniczo lub jako zastrzyk pozajelitowy. Np. przygotowując kompozycje do podawania doustnego, można stosować dowolne, zwykle stosowane środowisko farmaceutyczne, takie jak np. woda, glikole, oleje, alkohole itp. w przypadku preparatów ciekłych do podawania doustnego, takich jak zawiesiny, syropy, eliksiry i roztwory, lub stałe nośniki, takie jak skrobie, cukry, lub rikanty kaolinowe, spoiwa, środki rozdrabniające itp. w przypadku proszków, pigułek, kapsułek i tabletek. Ze względu na łatwość podawania, tabletki i kapsułki stanowią najbardziej korzystną formę doustnej dawki jednostkowej, gdy stosuje się oczywiście stałe nośniki farmaceutyczne. W przypadku kompozycji pozajelitowych, nośnik zazwyczaj obejmuje sterylną wodę, w znacznej części, chociaż można wprowadzać inne składniki, np. wspomagające rozpuszczalność. Można wytworzyć roztwory do wstrzykiwania, w których nośnik zawiera roztwór soli fizjologicznej, roztwór glukozy lub mieszaninę soli fizjologicznej i roztworu glukozy. Można także wytwarzać zawiesiny do wstrzykiwania, w których można stosować odpowiednie ciekłe nośniki, emulgatory itp. W przypadku kompozycji odpowiednich do podawania przez skórę, nośnik ewentualnie zawiera środek wzmagający penetrację i/lub odpowiedni środek zwilżający, ewentualnie połączone z odpowiednimi dodatkami o dowolnych własnościach, w małych ilościach, przy czym dodatki nie działają szkodliwie na skórę. Wymienione dodatki mogą ułatwiać doskórne podawanie i/lub mogą wspomagać wytwarzanie pożądanych kompozycji. Kompozycje te można podawać rozmaitymi sposobami, np. poprzez opatrunek przezskórny, w postaci płynu do nacierania lub maści. Sole addycyjne z kwasami związku (I) z uwagi na ich zwiększoną rozpuszczalność w wodzie względem odpowiedniej formy zasadowej, są oczywiście najbardziej odpowiednie do wytwarzania wodnych kompozycji.
Szczególnie korzystne jest przygotowanie wcześniej wymienionych kompozycji farmaceutycznych w jednostkowej dawce w celu ułatwienia podawania i jednolitości dawkowania. Stosowana w niniejszym opisie jednostkowa dawka odnosi się do fizycznie oddzielnych jednostek okreś lanych jednostkowe dawki, każda jednostka zawiera wstępnie określoną ilość aktywnego składnika obliczoną w celu uzyskania pożądanego efektu terapeutycznego w połączeniu z wymaganym noś nikiem farmaceutycznym. Przykłady takich jednostkowych dawek obejmują tabletki (obejmujące tabletki z rowkiem lub tabletki powlekane), kapsułki, pigułki, torebki z proszkiem, opłatki, roztwory do wstrzykiwania lub zawiesiny, w ilościach łyżeczki do herbaty lub łyżki stołowej itp. i ich oddzielne dawki wielokrotne.
Do podawania doustnego, kompozycje farmaceutyczne mogą obejmować dawki w stałej postaci np. tabletki (zarówno do połykania, jak i ssania), kapsułki lub żelowe kapsułki, wytworzone z zastosowaniem typowych środków z farmaceutycznie dopuszczalnymi rozczynnikami, takimi jak środki wiążące (np. wstępnie żelowana skrobia kukurydziana, poliwinylopirolidon lub hydroksypropylometyloceluloza); wypełniacze (np. laktoza, mikrokrystaliczna celuloza lub fosforan wapnia), lub rikanty np. stearynian magnezu, talk lub krzemionka); substancje dezintegrujące (np. skrobia ziemniaczana lub
PL 205 536 B1 skrobioglikonian sodu) lub środki zwilżające (np. laurylosiarczan sodu). Tabletki mogą być powlekane z zastosowaniem metod dobrze znany w dziedzinie.
Preparaty ciekłe do podawania doustnego mogą obejmować postacie takie jak np. roztwory, syropy lub zawiesiny albo mogą też występować jako suchy produkt do rozpuszczenia w wodzie lub innych odpowiednich rozczynnikach przed użyciem. Takie preparaty ciekłe można wytworzyć wykorzystując typowe środki, ewentualnie z farmaceutycznie dopuszczalnymi dodatkami takimi jak emulgatory (np. syrop sorbitolowy, metyloceluloza, hydroksypropylometyloceluloza lub uwodornione tłuszcze jadalne); środki emulgujące (np. lecytyna lub guma arabska); niewodne rozczynniki (np. olej migdałowy, oleiste estry lub alkohol etylowy) oraz środki konserwujące (np. p-hydroksybenzoesany metylu lub propylu albo kwas sorbinowy).
Farmaceutycznie dopuszczalne kompozycje słodzące obejmują korzystnie co najmniej jeden silny środek słodzący, taki jak sacharyna, sól sodowa lub wapniowa sacharyny, aspartam, acesulfam potasu, cyklaman sodu, alitam, dihydrochalkonowy środek słodzący, monelina, stewiozyd lub 4,1',6'-trichloro-4,1',6'-trideoksygalaktosacharoza (sucra-lose), korzystnie sacharyna, sól sodowa lub wapniowa sacharyny, i ewentualnie wypełniający środek słodzący taki jak sorbitol, mannitol, fruktoza, sacharoza, maltoza, izomaltoza, glukoza, uwodorniony syrop glukozowy, ksylitol, karmel lub miód.
Silne środki słodzące stosuje się korzystnie w niskich stężeniach. Np. w przypadku soli sodowej sacharyny stężenie mieści się w zakresie 0,04% do 0,1% (wagowo/objętość) w przeliczeniu na całkowitą objętość końcowego preparatu i korzystnie wynosi około 0,06% w przypadku preparatów w małych dawkach i około 0,08% dla preparatów w dużych dawkach. Wypełniający środek słodzący można skutecznie stosować w większych ilościach w zakresie od około 10% do około 35%, korzystnie od około 10% do 15% (wagowo/objętość).
Farmaceutycznie dopuszczalne środki smakowe, które mogą maskować gorzki smak składników w przypadku preparatów w małych dawkach, korzystnie obejmują smaki owocowe takie jak smak wiśniowy, malinowy, czarnej porzeczki lub truskawkowy. Bardzo dobre rezultaty może dawać kombinacja dwóch smaków. Preparaty w dużych dawkach mogą wymagać mocniejszych środków smakowych o smaku karmelowo-czekoladowym, mięty pieprzowej, Fantasy itp. farmaceutycznie dopuszczalne silne środki smakowe. Każdy środek smakowy może występować w końcowej kompozycji w zakresie stężeń od 0,05% do 1% (wagowo/objętość). Korzystnie stosuje się kombinacje wymienionych silnych środków smakowych. Korzystnie wykorzystuje się taki środek smakowy, który nie ulega jakiejkolwiek zmianie lub utracie smaku i zabarwienia w preparacie w kwasowym środowisku.
Związki według wynalazku można także komponować jako preparaty do wstrzykiwania o przedłużonym działaniu. Takie długo działające preparaty można podawać przez implantację (np. podskórnie lub domięśniowo) lub stosując zastrzyk domięśniowy. Tak więc, związki można komponować z odpowiednimi materiał ami polimerycznymi lub hydrofobowymi (np. jako emulsja w dopuszczalnym oleju) lub żywice jonowymienne lub jako trudno rozpuszczalne pochodne, np. jako trudno rozpuszczalna sól.
Związki według wynalazku można komponować do podawania pozajelitowego jako zastrzyk, korzystnie zastrzyk dożylny, domięśniowy lub podskórny, np. jako zastrzyk szybko wprowadzanej jednej dużej dawki leku lub ciągły dożylny wlew. Preparaty do stosowania jako zastrzyk mogą występować w jednostkowych dawkach np. w ampułkach lub wielodawkowych pojemników, z dodatkiem środka konserwującego. Kompozycje mogą obejmować takie postacie jak zawiesiny, roztwory lub emulsje w oleistych lub wodnych rozczynnikach i mogą zawierać składniki preparatów takie jak środki izotoniczne, zawieszające, stabilizujące i/lub dyspergujące. Alternatywnie, aktywny składnik może występować w postaci proszku do rozpuszczania przed użyciem w odpowiednim rozczynniku, np. sterylnej wodzie pozbawionej pirogenów.
Związki według wynalazku można także komponować jako kompozycje doodbytnicze takie jak czopki lub zatrzymujące enema tj. zawierające typowe składniki czopka takie jak masło kakaowe lub inne glicerydy.
Do podawanie donosowego, związki według wynalazku można stosować np. jako ciekły spraj, w postaci proszku lub w postaci kropli.
Część doświadczalna
W przedstawionych poniżej procedurach stosowano następujące skróty :ACN oznacza acetonitryl; „THF oznacza tetrahydrofuran; „DCM oznacza dichlorometan oraz „MIK oznacza izobutylometyloketon.
PL 205 536 B1
W przypadku niektórych ś rodków chemicznych stosowano wzór chemiczny, np. CH2CI2 dla dichlorometanu, CH3OH dla metanolu, NH3 dla amoniaku, HCl dla kwasu chlorowodorowego, NaOH dla wodorotlenku sodu, NaHCO3 dla wodorowęglanu sodu i Na2CO2 dla węglanu sodu.
Izomer stereochemiczny, który wydzielono pierwszy wskazano jako „A i drugi jako „B, bez dalszego odniesienia do faktycznej konfiguracji stereochemicznej.
Preparatywną chromatografię cieczową przeprowadzono stosując semi-preparatywną jednostkę HPLC z kolumną YMC ODS-A (30 x 100 mm, 5 mikron, temperatura: pokojowa, szybkość przepływu: 35 mL/minutę, faza ruchoma: a) 10/90 aceto-nitryl/woda z 0,1% kwasem trifluorooctowym, b) 90/10 aceto-nitryl/woda z 0,1% kwasem trifluorooctowym, gradient: liniowy gradient od A do B w czasie 9 minut, wykrywanie UV przy 254 nm.
A. Otrzymywanie związków pośrednich
B. P r z y k ł a d A.1
a) 2,3-dihydro-1H-indolo-2-karboksyamid (0,030 mola) zawieszono w trichlorometanie (400 ml). Mieszaninę ochłodzono do temperatury 0°C. Dodano trietyloaminę (0,045 mola). W ciągu 2 minut dodano chlorek acetylu (0,045 mola). Analiza TLC wykazała, że po upływie 30 minut reakcja nie przebiegła całkowicie. Gdy kolba była wciąż zimna, dodano więcej trietyloaminy (6,26 ml), a następnie, 15 minut później więcej chlorku acetylu (3,21 ml). Analiza TLC wykazała, że reakcja wciąż nie przebiegła do końca. Reakcję kontynuowano, mieszaninę mieszano, ochłodzono do temperatury 0°C i dodano wię cej trietyloaminy (6,26 ml). Po 2 minutach, dodano wię cej chlorku acetylu (3,21 ml). Analiza TLC wykazała, że po 60 minutach reakcja przebiegła w 80% i po upływie kolejnych 30 minut stopień przereagowania nie uległ zmianie. Dodano trzecią część chlorku acetylu i trietyloaminy. Po kolejnych 15 minutach, dodano wodę z lodem (200 ml). Mieszaninę mieszano przez 10 minut, przesączono i przepłukano wodą (3 x 100 ml) i trichlorometanem (2 x 75 ml). Próbkę pozostawiono do wysuszenia przez noc, uzyskano 4,71 g (S)-1-acetylo-2,3-dihydro-1H-indolo-2-karboksyamidu (związek pośredni 1, temperatura topnienia: > 260°C).
b) Związek pośredni (1) (0,02022 mola) zawieszono w DCM (175 ml). Mieszaninę ochłodzono do temperatury 0°C. Dodano czystą trietyloaminę (0,06066 mola). W ciągu 20 minut dodano kroplami chlorek trichloroacetylu (0,03033 mola) w DCM (20 ml). Po 2 godzinach, dodano wodę z lodem (200 ml), fazy oddzielono i fazę organiczną ponownie ekstrahowano z 3N HCl i następnie z nasyconym wodnym roztworem NaHCO3. Fazę organiczną osuszono, przesączono i uzyskano 4,61 g brunatnego ciała stałego. Ciało stałe potraktowano dietyloeterem (30 ml) w temperaturze lodu, przesączono i przepłukano dietyloeterem ozię bionym lodem (dwukrotnie).
Uzyskano 3,12 g (83%) (S)-1-acetylo-2,3-dihydro-1H-indolo-2-karbonitrylu (związek pośredni 2, temperatura topnienia: 134-135°C).
c) Związek pośredni (2) (0,0151 mola) zawieszono w eterze dietylowym (200 ml). Dodano etanol (0,0214 mola) i mieszaninę ochłodzono do temperatury 0°C. Przez mieszaninę barbotowano HCl (gaz) w czasie 45 minut. Mieszaninę odstawiono z łaźni lodowej i mieszano. Po 20 minutach, pozostałość zebrano ze ścianek naczynia. Ścianki zarysowano i wytrącono białe ciało stałe. Po 1 godzinie przesączono próbkę, przepłukano eterem dietylowym, osuszono szybko powietrzem, uzyskano 3,99 g monochlorowodorku 1-acetylo-2,3dihydro-1H-indolo-2-(S)-karboksyimidanu etylu (związek pośredni 3).
Analogicznie wytworzono monochlorowodorek 1-acetylo-2,3-dihydro-1H-indolo-2-karboksyimidanu etylu (związek pośredni 6) wychodząc z 1-acetylo-2,3-dihydro-1H-indolo-2-karbonitrylu.
P r z y k ł a d A.2
a) Ester metylowy kwasu 5-chloro-2,3-dihydro-1H-indolo-2-karboksylowego, (0,00761 mola) rozpuszczono w metanolu (25 ml) i ochłodzono do temperatury 0°C. Przez mieszaninę barbotowano NH3 przez 10 minut. Kolbę zamknięto i pozostawiono do ogrzania do temperatury pokojowej. Mieszaninę mieszano przez noc. Analiza TLC wykazała, że reakcja przebiegła prawie całkowicie. Próbkę zatężono do ± 1/3 objętości, ochłodzono i przesączono, uzyskane ciało stałe przemyto metanolem oziębionym lodem (2 ml) i następnie osuszono powietrzem, uzyskano 0,74 g 5-chloro-2,3-dihydro-1H-indolo-2-karboksyamidu (związek pośredni 7, temperatura topnienia: 151-152°C).
b) Trietyloaminę (0,02080 mola) dodano do związku pośredniego (7) (0,09632 mola) rozpuszczonego w trichlorometanie (700 ml). Mieszaninę ochłodzono do temperatury 5°C. W ciągu 2 minut dodano chlorek acetylu (0,2480 mola), mieszając. Po 5 minutach, wytrącił się osad. Usunięto łaźnię lodową i pojemnik odstawiono na 15 minut. Dodano wodę z lodem (250 ml) i mieszaninę mieszano przez 10 minut. Próbkę przesączono, przepłukano wodą i trichlorometanem. Ciało stałe zawieszono w wodzie (200 ml) i odwirowywano przez 10 minut. Dodano trichlorometan (200 ml) i mieszaninę
PL 205 536 B1 mieszano, a następnie przesączono, po czym przepłukano wodą i trichlorometanem, po czym suszono powietrzem przez noc; uzyskano 19,71 g 1-acetylo-5-chloro-2,3-dihydro-1H-indolo-2-karboksyamidu (związek pośredni 8).
c) Trietyloaminę (0,41291 mola) dodano do związku pośredniego (8) (0,08258 mola) zawieszonego w dichlorometanie (500 ml) w temperaturze 0°C. W ciągu 10 minut dodano trichlorochlorek acetylu (0,20645 mola). Gdy szybkość reakcji zmniejszyła się, dodano dodatkową porcję trietyloaminy (20 ml) i następnie więcej trichlorochlorku acetylu (7,6 ml), po czym mieszano przez 2 godziny w niskiej temperaturze. Łaźnię lodową usunięto i mieszaninę odstawiono na 2 godziny. W wyniku otrzymano ciemno zabarwioną mieszaninę reakcyjną, którą ponownie ochłodzono do temperatury 0°C. Powoli dodano wodę z lodem (150 ml) i mieszaninę mieszano przez 5 minut. Warstwy oddzielono i fazę organiczną przemyto (ozię bionym lodem 3N roztwór HCl, nasycony roztwór NaHCO3), osuszono, przesączono i zatężono. Pozostałość roztarto z oziębionym lodem eterem dietylowym (40 ml). Po odsączeniu, przemyciu oziębionym lodem eterem dietylowym (10 ml), uzyskano 15,13 g 1-acetylo-5-chloro-2,3-dihydro-1H-indolo-2-karbonitrylu (związek pośredni 9, temperatura topnienia: 140-142°C).
d) HCl (2M roztwór) dodawano powoli do związku pośredniego (9), aż do zaobserwowania wydzielania się gazu. Następnie wstrzymano dodawanie HCl (2N w eterze dietylowym) i HCl zawieszono w eterze dietylowym (150 ml), a nastę pnie dodano etanol (0,042 mola). Mieszaninę ochł odzono do temperatury 0°C i w ciągu godziny dodawano HCl (gaz), co spowodowało wytrącanie się oleju. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono do objętości 1 litra stosując eter dietylowy. Wytrąciło się więcej oleju, a po odstaniu przez godzinę nie utworzył o się ciał o stał e. Eter dietylowy zdekantowano. Pozostał o ść rozcieńczono (eter dietylowy, 500 ml). Ciało stałe zaczęło się wytrącać i mieszaninę mieszano przez 2 godziny. Próbkę przesą czono, przemyto eterem dietylowym. Próbkę zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem i uzyskano 6,41 g monochlorowodorku 1-acetylo-5-chloro-2,3-dihydro-1H-indolo-2-karboksyimidanu etylu (związek pośredni 10).
P r z y k ł a d A.3
a) Ester kwasu bis(1,1-dimetyloetylo)dikarboksylowego (0, 07615 mola) w DCM (50 ml) dodawano w ciągu 5 minut do 2,3-dihydro-1H-indolo-2-metanolu (0,07615 mola) w DCM (150 ml) w temperaturze 0°C. Mieszaninę pozostawiono do ogrzania do temperatury pokojowej i mieszano przez noc. Mieszaninę zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem i poddano destylacji Kogel Rohr'a, po czym uzyskano 11,98 g 2,3-dihydro-2-(hydroksymetylo)-1H-indolo-1-karboksylanu 1,1-dimetyloetylu (związek pośredni 11).
b) Odczynnik Dess-Martin'a (0,011 mola) dodawano przez 1 minutę do związku pośredniego (11) (0,010 mola) rozpuszczonego w DCM (35 ml). Po 15 minutach, usunięto łaźnię lodową i mieszaninę pozostawiono do ogrzania do temperatury pokojowej. Dodano więcej odczynnika Dess-Martin'a (0,33 g) i mieszaninę mieszano przez kolejne 30 minut. Mieszaninę ponownie ochłodzono do temperatury 0°C i potraktowano powoli mieszaniną częściowo zawiesiny/roztworu Na2S2O3 (25 g), którą próbowano rozpuścić w nasyconym wodnym roztworze NaHCO3 (100 ml). Po 10 minutach, mieszaninę usunięto z lodu i warstwy oddzielono. Dodano więcej DCM i mieszaninę przesączono. Warstwy organiczne oddzielono od przesączu i połączone fazy organiczne osuszono, przesączono, zatężono i oczyszczono stosując szybką chromatografię kolumnową (eluent: 10% octan etylu: heksan, próbkę rozpuszczono w mieszaninie 3:1 octan etylu: heksan (5 ml)), po czym uzyskano 2-formylo-2,3-dihydro-1H-indolo-1-karboksylan 1,1-dimetyloetylu (związek pośredni 12, temperatura topnienia: 85-87°C).
P r z y k ł a d A.4
Roztwór 1-acetylo-2,3-dihydro-1H-indolo-2-karbonitrylu (0,00988 mola) i trietyloaminy (0,0197 mola) w pirydynie (50 ml) traktowano siarkowodorem (gaz) w temperaturze pokojowej barbotując przez 2 godziny i uzyskaną nasyconą mieszaninę reakcyjną zamknięto i odstawiono na 16 godzin. Mieszaninę reakcyjną wlano do 200 ml zawiesiny lodu w wodzie. W dużej ilości wytrącił się osad. Mieszaninę ponownie oziębiono w łaźni lodowej i osad zebrano odsączając pod zmniejszonym ciśnieniem, przemyto zimną wodą i osuszono powietrzem, po czym uzyskano 1,62 g 1-acetylo-2,3-dihydro-1H-indolo-2-karbotioamidu (związek pośredni 13, temperatura topnienia: 194-195°C).
P r z y k ł a d A.5
1-acetylo-2,3-dihydro-1H-indolo-2-karbonitryl (0,0132 mola) potraktowano wodą (54 ml) i uzyskaną zawiesinę potraktowano kolejno Na2CO3 (0,00726 mola) i NH2OH.HCI (0,0145 mola). Mieszaninę potraktowano etanolem (26 ml) i ogrzewano w temperaturze 80-90°C. Po uzyskaniu tej temperatury, mieszanina była wciąż w postaci zawiesiny. Dodano kolejne 26 ml etanolu, po czym otrzymano klarowny roztwór. Mieszaninę reakcyjną ogrzewano
PL 205 536 B1 przez 2,5 godziny i ochłodzono do temperatury pokojowej, mieszając. W dużej ilości wytrącił się osad, który zebrano odsączając pod zmniejszonym ciśnieniem, przemyto zimną wodą destylowaną i osuszono powietrzem, po czym uzyskano 2,23 g 1-acetylo-2,3-dihydro-N'-hydroksy-1H-indolo-2-karboksyimidoamidu (związek pośredni 14, temperatura topnienia: 204-205°C).
P r z y k ł a d A.6
1-acetylo-2-(4-etylo-1H-imidazol-2-ylo)-2,3-dihydro-1H-indol (0, 0035 mola) i 6N roztwór HCl (50 ml) połączono w atmosferze azotu. Mieszaninę reakcyjną intensywnie ogrzewano, po czym ogrzewanie kontynuowano przez 3,5 godziny. Mieszaninę pozostawiono do ochłodzenia do temperatury pokojowej, następnie ekstrahowano eterem dietylowym (2 x 75 ml), ochłodzono do temperatury 0°C, zalkalizowano (stosując ochłodzony 3N roztwór NaOH), następnie ekstrahowano chloroformem (3 x 60 ml). Połączone warstwy organiczne osuszono, przesączono i rozpuszczalnik odparowano, po czym uzyskano 0,79 g 2-(4-etylo-1H-imidazol-2-ylo)-2,3-dihydro-1H-indolu (związek pośredni 15).
P r z y k ł a d A.7
a) Do zawiesiny estru etylowego kwasu 5-fluoro-1H-indolo-2-karboksylowego (0,121 mola) w metanolu (600 ml) dodano Mg (0,36 mola). Mieszanin ę umieszczono w trójszyjnej, okrą g łodennej kolbie w atmosferze argonu w temperaturze pokojowej. Temperaturę reakcji monitorowano dokładnie. Po około 10 minutach, z mieszaniny zaczęły wydzielać się pęcherzyki gazu, najpierw powoli i następnie bardziej energicznie. Temperaturę reakcji utrzymywano pomiędzy 15 i 25°C stosując od czasu do czasu łaźnię lodową. Po upływie 30 minut wydzielanie gazu ustało. Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez trzy dni. Mieszaninę podzielono pomiędzy 600 ml chloroformu i 500 ml nasyconego roztworu NH4CI. Warstwę organiczną osuszono nad MgSO4 i zatężono do brunatnego oleju. Olej rozpuszczono w eterze i ekstrahowano 3N roztworem HCl. Warstwę wodną przemyto eterem, zalkalizowano stosując 3N roztwór NaOH i ekstrahowano chloroformem. Ekstrakt osuszono nad MgSO4 i zatężono, po czym uzyskano 13,91 g 5-fluoro-2,3-dihydro-1H-indolo-2-karboksylanu metylu (związek pośredni 16).
b) Do 2M roztworu NH3 w metanolu (0,6 mola), ochłodzonym w łaźni lodowej w atmosferze Ar, dodano związek pośredni (16) (0,0574 mola) rozpuszczony w metanolu (150 ml). Mieszaninę pozostawiono do ogrzania do temperatury pokojowej i mieszano w atmosferze argonu przez 6 godzin. Mieszaninę reakcyjną zatężono do 150 ml i przesączono. Ciało stałe przepłukano małą ilością zimnego metanolu i pozostawiono do wysuszenia, po czym uzyskano 2,33 g 5-fluoro-2,3-dihydro-1H-indolo-2-karboksyamidu (związek pośredni 17, temperatura topnienia: 197-199°C).
c) Do mieszaniny związku pośredniego (17) (0,0094 mola) w DCM (30 ml), ochłodzonej w łaźni lodowej w atmosferze argonu, dodano trietyloaminę (0,031 mola), a następnie chlorek acetylu (0,031 mola). Uzyskaną mieszaninę pozostawiono do ogrzania do temperatury pokojowej. Po wymieszaniu przez 6 godzin, mieszaninę ochłodzono w łaźni lodowej i dodano 50 ml wody. Mieszaninę mieszano przez około 20 minut, przesączono i ciało stałe pozostawiono do wysuszenia, po czym uzyskano 1,58 g 1-acetylo-5-fluoro-2,3-dihydro-1H-indolo-2-karboksyamidu (związek pośredni 18, temperatura topnienia: 232-235°C).
d) Do zawiesiny związku pośredniego (18) (0,0076 mola) w DCM (30 ml), ochłodzonej w łaźni lodowej w atmosferze argonu, dodano trietyloaminę (0,0228 mola), a następnie trichlorochlorek acetylu (0,0115 mola). Mieszaninę pozostawiono do ogrzania do temperatury pokojowej i mieszano przez 2 godziny. Mieszaninę przemyto wodą , 2N roztworem HCl i nasyconym roztworem NaHCO3. Warstwę organiczną osuszono i zatężono. Koncentrat roztarto z eterem i oczyszczono w kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując 50% octanem etylu w heksanie. Pożądane frakcje połączono i zatężono. Pozostałość roztarto z eterem i ciało stałe zebrano przez filtrację, pozostawiono do wysuszenia, po czym uzyskano 0,30 g 1-acetylo-5-fluoro-2,3-dihydro-1H-indolo-2-karbonitrylu (związek pośredni 19, temperatura topnienia: 93-95°C).
e) Roztwór związku pośredniego (19) (0,004 mola) i HCl/eter dietylowy (60 mL) ochłodzono w łaź ni lodowej w atmosferze argonu. Dodano etanol (0,0075 mola). Przez roztwór barbotowano HCl w czasie 50 minut, aż do uzyskania homogenicznej mieszaniny. Mieszanin ę pozostawiono do powolnego ogrzania do temperatury pokojowej i mieszano przez 4 godziny. Eter zdekantowano i pozostałość rozpuszczono w metanolu. Roztwór metanolowy zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem, a pozostałość użyto w następnym etapie, uzyskano monochlorowodorek 1-acetylo-5-fluoro-2,3-dihydro1H-indolo-2-karboksyimidanu etylu (związek pośredni 20).
PL 205 536 B1
P r z y k ł a d A.8
a) Ester metylowy kwasu 2,3-dihydro-5-metoksy-1H-indolo-2-karboksylowego (0,084 mola) i 2M roztwór NH3 w metanolu (500 ml) połączono i mieszano w temperaturze pokojowej w atmosferze argonu przez weekend. Roztwór zatężono do 100 ml, ochłodzono w łaźni lodowej i przesączono. Ciało stałe przepłukano małą ilością zimnego metanolu i osuszono. Pozostałość roztarto z metanolem/ACN i przesączono, po czym uzyskano 4,56 g 2,3-dihydro-5-metoksy-1H-indolo-2-karboksyamidu (związek pośredni 21, temperatura topnienia: 228-229°C).
b) Trietyloaminę (0,0106 mola), a następnie chlorek acetylu (0,0106 mola) dodano do roztworu związku pośredniego (21) (0,0032 mola) w DCM (40 ml) ochłodzonego w łaźni lodowej w atmosferze argonu. Mieszaninę pozostawiono do powolnego ogrzania do temperatury pokojowej i mieszano przez noc. Mieszaninę ochłodzono w łaźni lodowej i dodano wodę z lodem (30 ml). Po wymieszaniu przez 10 minut, mieszaninę przesączono i ciało stałe pozostawiono do wysuszenia przez noc. Pozostałość zawieszono w 50 ml wody. Zawiesinę mieszano przez 30 minut, przesączono i osuszono przez noc, po czym uzyskano 0,40 g 1-acetylo-2,3-dihydro-5-metoksy-1H-indolo-2-karboksyamidu (związek pośredni 22, temperatura topnienia: 196-197°C).
c) Do zawiesiny związku pośredniego (22) (0,022 mola) w DCM (150 ml), ochłodzonej w łaźni lodowej w atmosferze argonu, dodano trietyloaminę (0,066 mola), a następnie trichlorochlorek acetylu (0,033 mola). Mieszaninę pozostawiono do powolnego ogrzania do temperatury pokojowej przez noc. Mieszaninę przemyto wodą, 2N roztworem HCl i nasyconym roztworem NaHCO3. Fazę organiczną osuszono, zatężono i roztarto z eterem, ciało stałe zebrano, uzyskano 1-acetylo-2,3-dihydro-5-metoksy-1H-indolo-2-karbonitryl (związek pośredni 23, temperatura topnienia: 108-110°C).
d) Przez roztwór związku pośredniego (23) (0,0154 mola) i etanolu (0,0231 mola) w 1M roztworze HCl/eter dietylowy (200 ml), ochłodzony w łaźni lodowej barbotowano HCl (gaz) w czasie 60 minut. Łaźnię lodową utrzymywano przez 45 minut i mieszaninę zatężono w temperaturze pokojowej pod zmniejszonym ciśnieniem do 200 ml do oleistego osadu. Pozostałość roztarto z brunatnym ciałem stałym, tak że po zdekantowaniu eteru dietylowego otrzymano olej. Pozostałość przemyto dwukrotnie eterem dietylowym, rozpuszczono w metanolu i użyto bez dalszego oczyszczania w następnej syntezie, uzyskano monochlorowodorek 1-acetylo-2,3-dihydro-5-metoksy-1H-indolo-2-karboksyimidanu etylu (związek pośredni 24).
P r z y k ł a d A.9
Kwas (S)-2-(tert-butoksykarbonyloamino)masłowy (0,010 mola) rozpuszczono w DCM (25 ml) i umieszczono w ł a ź ni chłodzą cej w temperaturze -10°C. Dodano pirydynę (0,010 mola), a nastę pnie
2,4,6-trifluoro-1,3,5-triazynę (0,0345 mola). Mieszaninę mieszano w atmosferze azotu. Po upływie 1 godziny dodano wodę z lodem (75 ml). Wprowadzono więcej DCM (45 ml) i mieszaninę wytrząsano. Fazę organiczną oddzielono, przemyto ponownie oziębioną lodem wodą (100 ml), następnie fazę organiczną osuszono, przesączono i zatężono uzyskując 2,29 g [1-(fluorokarbonylo)propylo]karbaminianu (S)-1,1-dimetyloetylu (związek pośredni 25).
P r z y k ł a d A.10
Związek (8) (0,00170 mola) rozpuszczono w 6N roztworze HCl (20 ml) i intensywnie ogrzewano w ł a ź ni olejowej w temperaturze 100°C w atmosferze azotu przez 200 minut. Odprowadzono ciep ł o i próbkę ochł odzono do temperatury 0°C. Powoli dodano 3N roztwór NaOH (35 ml). Alkalizowanie zakończono nasyconym NaHCO3. Próbkę ekstrahowano chloroformem. Połączone fazy organiczne osuszono, przesączono i uzyskany roztwór użyto bez dalszego oczyszczania w następnej syntezie, uzyskano (S)-2,3-dihydro-2-(4-propylo-1H-imidazol-2-ylo)-1H-indol (związek pośredni 5).
P r z y k ł a d A.11
Mieszaninę związku pośredniego (13) (0,00844 mola) w etanolu (180 ml) potraktowano jednorazowo 1-bromo-2-butanonem (0,0085 mola) i ogrzewano w temperaturze wrzenia przez 16 godzin. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do temperatury pokojowej i ekstrahowano eterem i zimnym 1M wodnym roztworem NaOH. Frakcję organiczną osuszono nad MgSO4 i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem uzyskując ciemne ciało stałe, które poddano szybkiej chromatografii kolumnowej na żelu krzemionkowym (eluent 100% DCM to 97:3 DCM/eter dietylowy), po czym uzyskano 0,91 g 2-(4-etylo-2-tiazolilo)-2,3-dihydro-1H-indolu (związek pośredni 4).
P r z y k ł a d A.12
Ester tert-butylowy kwasu 3-(2-okso-2-fenyloetylokarbamoilo)-3,4-dihydro-1H-izochinolino-2-karboksylowego
PL 205 536 B1
Ester 2-tertbutylowy kwasu 3,4-dihydro-1H-izochinolino-2,3-dikarboksylowego (2,77 g, 10 mmoli) i 2-amino-1-fenyloetanon (1,71 g, 10 mmoli) oraz HOBT (1-hydroksybenzotriazol) (2,70 g, 20 mmoli) rozpuszczono w dichlorometanie (100 ml). Roztwór ochłodzono do temperatury 0°C i następnie dodano (4-dimetyloaminobutylo)etylokarbodiimid (2,29 g, 12 mmoli), po czym NMM (N-metylomorfolinę) (1,31 g, 13 mmola).
Mieszaninę reakcyjną ogrzewano następnie w temperaturze pokojowej. Po 72 godzinach, mieszaninę reakcyjną ekstrahowano wodą i fazę organiczną ekstrahowano kolejno nasyconym NaHCO3, 2N roztworem kwasu cytrynowego i NaHCO3, osuszono nad MgSO4, przesączono i zatężono uzyskując tytułowy produkt w postaci żółtej pianki. Chromatografia cieczowa (LC) wykazała czystość związku 86% (214 nm), który użyto bez dalszego oczyszczania.
P r z y k ł a d A.12a
Dehydratacja estru benzylowego kwasu 3-(2-okso-2-fenylo-etylokarbamoilo)-3,4-dihydro-1H-izochinolino-2-karboksylowego (wytworzonego w podobny sposób jak ester tert-butylowy kwasu 3-(2-okso-2-fenyloetylokarbamoilo)-3,4-dihydro-1H-izochinoino-2-karboksylowego według Przykładu A.12) z zastosowaniem POCI3 dała następujący związek poś redni:
Grupę CBZ można łatwo usunąć z uzyskanego oksazolu przez traktowanie jodotrimetylosilanem. Uzyskany związek pośredni -oksazol pozbawiony grupy aminowej można przekształcić do związku 170 postępując według podobnych metod, jak opisano dla analogicznych imidazolowych związków pośrednich.
P r z y k ł a d A.13
Ester tert-butylowy kwasu 3-(4-fenylo-1H-imidazol-2-ylo)-3,4-dihydro-1H-izochinolino-2-karboksylowego
Produkt wytworzony według powyższego Przykładu A.12 (3,55g, 9 mmoli), NH4OAc (octan amonu) (20,8 g, 270 mmoli) i AcOH (kwas octowy) (30 mL) połączono w temperaturze pokojowej i mieszaninę reakcyjną ogrzewano na ł a ź ni parowej przez okoł o 3 godziny. Mieszanin ę reakcyjną ochłodzono następnie do temperatury pokojowej i wylano do mieszanej zawiesiny lodu w wodzie (400 g). Do tej mieszaniny dodano zatężony roztwór wodorotlenku amonu (50 mL) i eter etylowy. Warstwy
PL 205 536 B1 oddzielono i fazę wodną przemyto drugą porcją eteru etylowego. Fazy organiczne połączono, osuszono nad MgSO4, przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem uzyskując brunatną piankę. Próbkę oczyszczono metodą preparatywnej HPLC uzyskując oczyszczony związek tytułowy w postaci białego proszku. Analiza LC wykazała 96% czystość próbki przy 214 nm.
Zmierzona masa cząsteczkowa (MH+): 376 P r z y k ł a d A.14
3-(4-fenylo-1H-imidazol-2-ylo)-1,2,3,4-tetrahydroizochinolina
Kwas trifluorooctowy (TFA) (4mL) ochłodzono w rurce do badań do temperatury około 0°C. Do ochłodzonego rozpuszczalnika dodano następnie produkt wytworzony według powyższego Przykładu A.13 (0,75 g, 2 mmole). Mieszaninę reakcyjną pozostawiono do ogrzania do temperatury pokojowej w czasie okoł o 45 minut. Nadmiar TFA usunię to w strumieniu gazowego N2. Pozostał ość podzielono pomiędzy dichlorometan (15 mL) i nasycony roztwór NaHCO3. Fazę wodną ponownie ekstrahowano drugą porcją dichlorometanu, i fazy organiczne połączono, osuszono nad MgSO4 i przesączono, uzyskując tytułowy związek w dichlorometanie. Przesącz użyto w następnym etapie (Przykład A.15) bez dalszego oczyszczania lub oddzielono.
Zmierzona masa cząsteczkowa (MH+): 276
P r z y k ł a d A. 15
Ester tert-butylowy kwasu [1-(4-tert-butoksybenzylo)-2-okso-2-[3-(4-fenylo-1H-imidazol-2-ylo)-3,4-dihydro-1H-izochinolin-2-ylo]etylo]karbamidowego
Kwas 2-tert-butoksykarbonyloamino-3-(4-tert-butoksy-fenylo)propionowy (0,74 g, 2,2 mmola) rozpuszczono w dichlorometanie (40 mL) i mieszaninę reakcyjną ochłodzono do temperatury około 0°C. Do roztworu dodano NMM (0,21 g, 2,1 mmola), a następnie chloromrówczan izobutylu (0,27 g, 2 mmole, 0,26 mL) i roztwór pozostawiono do odstania w czasie okoł o 1,25 godziny. Do mieszaniny reakcyjnej dodano następnie produkt wytworzony według Przykładu A.14 (0,55 g, 2 mmole) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez około 16 godzin. Mieszaninę reakcyjną ekstrahowano potem wodą, nasyconym roztworem NaHCO3, 2N roztworem kwasu cytrynowego nasyconym roztworem NaHCO3, osuszono nad MgSO4, przesączono i zatężono uzyskując tytułowy produkt w postaci pianki.
Zmierzona masa cząsteczkowa (MH+): 595.
Przy pozycji 5 grupy imidazolowej tego związku pośredniego można wprowadzać brom poprzez poddanie tego związku pośredniego reakcji z 1 równoważnikiem Br2 w chloroformie w temperaturze 0°C.
Przy pozycji 5 grupy imidazolowej tego związku pośredniego można wprowadzać chlor poprzez poddanie wymienionego związku pośredniego reakcji z N-chlorosukcynoimidem.
P r z y k ł a d A.16
Ester tert-butylowy kwasu 3-(5-metylo-4-fenylo-1H-imidazol-2-ylo)-3,4-dihydro-1H-izochinolino-2-karboksylowego
PL 205 536 B1
Ester tert-butylowy kwasu 3-formylo-3,4-dihydro-1H-izochinolino-2-karboksylowego (1,83 g, 7 mmoli) połączono z AcOH (25 mL), a nastę pnie szybko dodano 1-fenylopropan-1,2-dion (3,11 g, 21 mmoli) i NH4OAC (13,49 g, 175 mmola). Mieszaninę reakcyjną umieszczono następnie w łaźni parowej i ogrzewano w atmosferze argonu przez 20 minut. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono w łaźni lodowej i dodano do zawiesiny lodu w wodzie (44 g). Uzyskaną mieszaninę zalkalizowano dodając zatężony roztwór NH4OH (50 mL) i następnie dwukrotnie ekstrahowano eterem dietylowym (po 150 mL). Połączone fazy organiczne osuszono nad MgSO4, przesączono i zatężono, otrzymując surowy produkt. Substancję oczyszczono metodą preparatywnej HPLC uzyskując tytułowy związek w postaci białego ciała stałego.
Zmierzona masa cząsteczkowa (MH+): 390
P r z y k ł a d A.17
3-(5-metylo-4-fenylo-1H-imidazol-2-yl)-3,4-dihydro-1H-izochinolina
Do roztworu TFA (5mL) ochłodzonego do temperatury około 0°C dodano związek wytworzony według Przykładu A.16 (1,10 g, 2,82 mmola) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez około 30 minut. Mieszaninę reakcyjną następnie odstawiono z łaźni lodowej i pozostawiono do ogrzania do temperatury pokojowej. Nadmiar TFA usunięto w strumieniu N2. Pozostałość podzielono pomiędzy nasycony roztwór NaHCO3 i dichlorometan. Fazę wodną przemyto drugą porcją dichlorometanu i fazy organiczne połączono. Połączone fazy organiczny osuszono nad Na2SO4, następnie przesączono uzyskując tytułowy produkt w postaci roztworu w dichlorometanie, który użyto bez dalszego oczyszczania lub oddzielono.
P r z y k ł a d A.18
Ester tert-butylowy kwasu [1-(4-tert-butoksybenzylo)-2-[3-(5-metylo-4-fenylo-1H-imidazol-2-ylo)-3,4-dihydro-1H-izochinolin-2-ylo]-2-okso-etylo]karbaminowego
PL 205 536 B1
Kwas 2-tert-butoksykarbonyloamino-3-(4-tert-butoksy-fenylo)propionowy (0,74 g, 2,2 mmola) rozpuszczono w dichlorometanie (60 mL), po czym ochłodzono do temperatury około 0°C. Do mieszaniny reakcyjnej dodano NMM (0,30 g, 2,97 moli), a następnie chloromrówczan izobutylu (0,39 g, 2,82 mmola 0,37 mL). Roztwór pozostawiono do odstania w temperaturze 0°C w czasie około 90 minut. Do mieszaniny reakcyjnej następnie dodano produkt wytworzony według Przykładu A.17 (2,82 mmola) w postaci roztworu w dichlorometanie. Mieszaninę reakcyjną następnie ogrzewano w temperaturze pokojowej. Po 16 godzinach, mieszaninę reakcyjną ekstrahowano kolejno wodą, nasyconym roztworem NaHCO3, 2N roztworem kwasu cytrynowego, nasyconym roztworem NaHCO3, a następnie osuszono nad MgSO4, przesączono i zatężono uzyskując surowy produkt. Substancję oczyszczono stosując preparatywną HPLC i uzyskano tytułowy produkt w postaci białawej pianki.
Zmierzona masa cząsteczkowa (MH+): 609
B. Wytwarzanie związków końcowych
P r z y k ł a d B.1
4-metylomorfolinę (0,003 mola) dodano do związku pośredniego (5) (0,003 mola) rozpuszczonego w chloroformie (80 ml). Po oziębieniu do temperatury 0°C, dodano powoli związek pośredni (25) (0,003 mola) w postaci oleju. Po 27 minutach, mieszaninę reakcyjną przemyto wodą, nasyconym roztworem NaHCO3 i solanką, osuszono, przesączono i zatężono, po czym uzyskano [1-[[2,3-dihydro-2-(4-propylo-1H-imidazol-2-ylo)-1H-indol-1-ylo]karbonylo]propylo]karbaminian [2S-[1(R*)-,2R*]]-1,1-dimetyloetylu (związek 14).
P r z y k ł a d B.2
Do związku pośredniego (3) (0,047 mola) w metanolu (200 ml) dodano octan potasu (0,199 mola). Mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia w atmosferze argonu. Następnie powoli dodawano roztwór chlorowodorku 1-amino-2-pentanonu (0,094 mola) w metanolu (95 ml), w czasie 45 minut. Po zakończeniu dodawania, mieszaninę mieszano przez noc w temperaturze wrzenia, a następnie zatężono. Koncentrat rozpuszczono w DCM i przemyto nasyconym NaHCO3. Warstwę wodną ekstrahowano DCM. Połączone ekstrakty organiczne osuszono i zatężono do stałej pozostałości. Pozostałość oczyszczono przez rozcieranie z eterem dietylowym i ACN, ewentualnie dalej oczyszczono metodą chromatografii kolumnowej, uzyskując 5,83 g (S)-1-acetylo-2,3-dihydro-2-(4-propylo-1H-imidazol-2-ylo)-1H-indolu (związek 8, temperatura topnienia: 174-175°C).
P r z y k ł a d B.3
Związek pośredni (12) (0,00101 mola), 2,3-heksanodion (0,004 mola) i octan amonu (0,025 mola) połączono w kwasie octowym (4 ml) i szybko umieszczono w łaźni parowej na 15 minut. Po 2 godzinach mieszania w temperaturze pokojowej, mieszaninę reakcyjną wlano do wody z lodem (100 ml), zalkalizowano stosując 3N roztwór NaOH i ekstrahowano eterem dietylowym (dwukrotnie). Fazy organiczne połączono, osuszono, przesączono i zatężono. Pozostałość rozpuszczono w eterze dietylowym, zatężono i następnie oczyszczono stosując preparatywną LC, po czym uzyskano 0,440 g 2,3-dihydro-2-(5-metylo-4-propylo-1H-imidazol-2-ylo)-1H-indolo-1-karboksylanu 1,1-dimetyloetylu (związek 99).
Analogicznie, związek (80) wytworzono poprzez poddanie reakcji związku pośredniego (12) z zastosowaniem odpowiedniego aldehydu 1,1,1-trifluoro-3,3-dibromoacetonu.
P r z y k ł a d B.4
N-[(1,1-dimetyloetoksy)karbonylo]-N-metylo-L-alaninę (0,00181 mola) rozpuszczono w DCM i ochłodzono do temperatury 0°C. Dodano trietyloaminę (0,00181 mola), a następnie chloromrówczan izobutylu (0,00181 mola) i mieszaninę mieszano w temperaturze 0°C przez 70 minut. Wprowadzono związek pośredni (5) (0,00181 mola) w DCM (6 ml). Mieszaninę pozostawiono do ogrzania do temperatury pokojowej i mieszano przez noc. Mieszaninę ekstrahowano (wodą, nasyconym roztworem NaHCO3), osuszono, przesączono i zatężono. Pozostałość oczyszczono metodą HPLC. Czyste frakcje zebrano i rozpuszczalnik odparowano, po czym uzyskano 0,380 g [2-[2,3-dihydro-2-(4-propylo-1H-imidazol-2-ylo)-1H-indol-ylo]-1-metylo-2-oksoetylo]-metylokarbaminianu [2S-[1(R*),-2R*]]-1,1-dimetyloetylu (związek 63, temperatura topnienia 77-80°C).
P r z y k ł a d B.5
Związek 14 (0,0073 mola) i kwas trifluorooctowy (5 ml) przechłodzono w łaźni lodowej, połączono i pozostawiono do powolnego ogrzania do temperatury pokojowej w atmosferze azotu. Po 1 godzinie, mieszaninę zatężono. Koncentrat rozpuszczono w wodzie i ekstrahowano eterem dietylowym. Warstwę wodną zalkalizowano nasyconym NaHCO3 i dwukrotnie ekstrahowano chloroformem. Połączone ekstrakty organiczne osuszono nad MgSO4 i zatężono. Pozostałość rozpuszczono w eterze i potraktowano 3 ml roztworem 1M HCl w eterze. Osad przesączono i osuszono pod zmniejszonym
PL 205 536 B1 ciśnieniem. Pozostałość podzielono pomiędzy nasycony roztwór NaHCO3 i chloroform. Warstwę organiczną osuszono nad MgSO4 i zatężono. Koncentrat oczyszczono stosując kolumnę typu Biotage, eluując 5% MeOH w chloroformie. Pozostałość rozpuszczono w eterze i potraktowano ±2 ml 1M roztworu HCl w eterze dietylowym. Ciało stałe zebrano przez filtrację w atmosferze azotu i osuszono pod zmniejszonym ciśnieniem przez noc, po czym uzyskano 0,364 g dihydratu dichlorowodorku [2S-[1(R*),2R*]]-a-etylo-2,3-dihydro-p-okso-2-(4-propylo-1 H-imidazol-2-ylo)-1 H-indolo-1 -etanaminy (związek 15, temperatura topnienia: 132-140°C).
P r z y k ł a d B.6
Zawiesinę związku pośredniego (13) (0,0102 mola) w n-butanolu (200 ml) potraktowano hydazydem kwasu masłowego (0,0254 mola), mieszano przez 10 minut i następnie ogrzewano w temperaturze wrzenia przez 10 dni. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono, zatężono pod silnie zmniejszonym ciśnieniem, podzielono pomiędzy DCM i wodę destylowaną. Zatężoną fazę organiczną poddano preparatywnej chromatografii kolumnowej w układzie faz odwróconych uzyskując 1-acetylo-2,3-dihydro-2-(5-propylo-1H-1,2,4-triazol-3-ylo)-1H-indol (związek 91).
P r z y k ł a d B.7
a) Roztwór związku 91 (0,42 g) w etanolu (25 ml) potraktowano wodnym roztworem NaOH (3M, 25 mL) i mieszaninę reakcyjną ogrzewano w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez 24 godziny. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono, rozcieńczono octanem etylu i potraktowano zimną wodą destylowaną. Warstwy oddzielono i frakcję wodną ekstrahowano 5 razy octanem etylu i połączone frakcje organiczne osuszono, zatężono i oczyszczono stosując preparatywną kolumnową chromatografię, po czym uzyskano 2,3-dihydro-2-(5-propylo-1H-1,2,4-triazol-3-ylo)-1H-indol.
b) Roztwór 2,3-dihydro-2-(5-propylo-1H-1,2,4-triazol-3-ylo)-1H-indolu (0,00017 mola) w DCM (5 ml) potraktowano N-etylo-N-(1-metyloetylo)-2-propanoaminą (0,00072 mola), a następnie estrem metylowym kwasu (2-fluoro-2-oksoetylo)-9H-fluoren-9-ylokarbaminowego (0,00070 mola). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 15 godzin. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono DCM, potraktowano dwukrotnie nasyconym NaHCO3, osuszono nad Na2SO4 i zatężono. Pozostałość poddano preparatywnej chromatografii kolumnowej w układzie faz odwróconych uzyskując 0,02 g pożądanego monoadduktu i 0,02 g bis-adduktu, który całkowicie przekształcono do pożądanego monoaddukt przez traktowanie eluentem z preparatywnej chromatografii (0,1% kwas trifluorooctowy w wodzie/acetonitrylu). Fazy połączono i uzyskano 0,03 g [2-[2,3-dihydro-2-(5-propylo-1H-1,2,4-triazol-3-ylo)-1H-indol-1-ylo]-2-oksoetylo]karbaminian H-fluoren-9-ylometylu.
c) Roztwór [2-[2,3-dihydro-2-(5-propylo-1H-1,2,4-triazol-3-ylo)-1H-indol-1-ylo]-2-oksoetylo]-karbaminian H-fluoren-9-ylometylu (0,00006 mola) w DCM (10 ml) potraktowano piperydyna (0,010 mola) i mieszano w temperaturze pokojowej przez 1 godzinę. Uzyskaną mieszaninę reakcyjną zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem i poddano preparatywnej chromatografii kolumnowej w układzie faz odwróconych, po czym uzyskano 0,02 g trifluorooctanu 2,3-dihydro-p-okso-2-(5-propylo-1H-1,2,4-triazol-3-ylo)-1H-indolo-1-etanoaminy (1:1) (związek 92).
P r z y k ł a d B.8
Mieszaninę związku pośredniego (14) (0,00898 mola) i chlorku butanoilu (0,0094 mola) w pirydynie (140 ml) mieszano w temperaturze pokojowej przez 40 godzin i następnie ogrzewano w temperaturze wrzenia. Po 21 godzinach, mieszaninę reakcyjną ochłodzono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość ekstrahowano DCM i nasyconym wodnym roztworem NaHCO3 i frakcję organiczną osuszono nad Na2SO4, przesączono i zatężono. Pozostałość poddano szybkiej chromatografii kolumnowej na żelu krzemionkowym (eluent 100% CH2CI2 do 95/5 CH2Cl2/eter), po czym uzyskano 1-acetylo-2,3-dihydro-2-(5-propylo-1,2,4-oksadiazol-3-ylo)-1H-indol (związek 89, temperatura topnienia: 93-94°C).
P r z y k ł a d B.9
a) Roztwór związku 89 (0,0035 mola) w etanolu (60 ml) potraktowano 3M roztworem NaOH (60 ml) i mieszaninę reakcyjną ogrzewano w temperaturze 55-60°C przez 5,5 godziny. Mieszaninę reakcyjną szybko ochłodzono w łaźni lodowej, rozcieńczono DCM i potraktowano zimną wodą destylowaną. Warstwy oddzielono i frakcję wodną ekstrahowano trzy razy DCM. Frakcje organiczne połączono, przemyto jednokrotnie 1M roztworem NaOH i osuszono nad Na2SC4, zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość oczyszczono stosując preparatywną kolumnową chromatografię i uzyskano 0,45 g 2,3-dihydro-2-(5-propylo-1,2,4-oksadiazol-3-ylo)-1H-indolu.
b) Roztwór 2,3-dihydro-2-(5-propylo-1,2,4-oksadiazol-3-ylo)-1H-indolu (0,0011 mola) w DCM (10 ml) potraktowano N-metylo-N-(1-metyloetylo)-2-propanaminą (0,40 mL), a następnie estrem metylowym kwasu (2-fluoro-2-oksoetylo)-9H-fluoren-9-ylokarbaminowego (0,67 g). Mieszaninę reakcyjną
PL 205 536 B1 mieszano w temperaturze pokojowej przez 40 godzin i potraktowano kolejną porcją N-metylo-n-(1-metyloetylo)-2-propanaminy, a następnie estrem metylowym kwasu (2-fluoro-2-oksoetylo)-9H-fluoren-9-ylokarbaminowego i mieszano w temperaturze pokojowej przez dwa dni. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono DCM, potraktowano dwukrotnie nasyconym NaHCO3 i osuszono nad Na2SO4, po czym zatężono. Pozostałość poddano preparatywnej chromatografii kolumnowej w układzie faz odwróconych, po czym uzyskano 0,35 g [2-[2,3-dihydro-2-(5-propylo-1,2,4-oksadiazol-3-ylo)-1H-indol-1-ylo]-2-okso-etylo]karbaminian 9H-fluoren-9-ylometylu.
c) [2-[2,3-dihydro-2-(5-propylo-1,2,4-oksadiazol-3-ylo)-1H-indol-1-ylo]-2-oksoetylo]-karbaminian 9H-fluoren-9-ylometylu (0,35 g) rozpuszczono w DCM (40 ml), potraktowano piperydyną (0,50 ml) i mieszano w temperaturze pokojowej przez 18 godzin. Uzyskaną mieszaninę reakcyjną zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem i poddano preparatywnej chromatografii kolumnowej w układzie faz odwróconych, po czym uzyskano 0,13 g trifluorooctanu 2,3-dihydro-p-okso-2-(5-pro-pylo-1,2,4-oksadiazol-3-ylo)-1H-indolo-1-etanaminy (1:1) (związek 90, temperatura topnienia: 160-162°C).
P r z y k ł a d B.10
2,3-dihydro-2-(4-propylo-m-imidazol-2-ylo)-1H-indol (0,0024 mola) i 1,3-izobenzofurandion (0,0026 mola) ogrzewano do temperatury 100°C w 25 ml gruszkowatej kolbie w atmosferze argonu przez 2 godziny. Mieszaninę rozpuszczono w metanolu i ogrzewano w temperaturze wrzenia przez 15 godzin. Mieszaninę reakcyjną zatężono i rozpuszczono w DCM, przemyto wodą i 3N roztworem NaOH. Zasadowy ekstrakt wodny zakwaszono 6N roztworem HCl i ekstrahowano DCM. Organiczny ekstrakt osuszono nad MgSO4 i zatężono. Koncentrat roztarto z eterem i zebrano, a nastę pnie oczyszczono, razem z kwasowym wodnym roztworem, stosują c preparatywną chromatografię cieczową, po czym uzyskano 0,23 g trifluorooctan kwasu 2-[[2-(4-etylo-1H-imidazol-2-ylo)-2,3-dihydro-1H-indol-1-ylo]karbonylo]-benzoesowego (1:1) (związek 85, temperatura topnienia: 98-103°C).
P r z y k ł a d B.11
1-izocyjaniano-2-nitrobenzen (0,002 mola) dodano do roztworu związku pośredniego (15) (0,016 mola) w THF (10 ml). Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej w atmosferze argonu przez 5 godzin. Mieszaninę rozcieńczono heksanami, przesączono i pozostawiono do wysuszenia, po czym uzyskano 0,34 g 2-(4-etylo-1H-imidazol-2-ylo)-2,3-dihydro-N-(2-nitrofenylo)-1H-indolo-1-karboksyamidu (związek 77, temperatura topnienia: 208-209°C).
P r z y k ł a d B.12
Do mieszaniny związku 77 (0,0006 mola), niklu Raney'a (0,02 g; 50% zawiesina w wodzie) i metanolu (20 ml) dodano hydrazynę (woda, 0,003 mola). Uzyskaną mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia przez 2 godziny. Po oziębieniu do temperatury pokojowej, mieszaninę ostrożnie przesączono przez warstwę celitu i przesącz zatężono. Pozostałość roztarto z eterem i przesączono. Pozostałość oczyszczono stosując preparatywną chromatografię cieczową, po czym uzyskano 0,24 g trifluorooctanu N-(2-aminofenylo)-2-(4-etylo-1H-imidazol-2-ylo)-2,3-dihydro-1H-indolo-1-karboksyamidu (1:2) (związek 79, temperatura topnienia: 106-108°C).
Pr z y k ł a d B.13
Mieszaninę związku 16 (0,00697 mola) w THF (70 ml) potraktowano jednorazowo wodorkiem sodu (0,007 mola) i mieszano w temperaturze temperatura otoczenia przez 16 godzin, po czym wprowadzono jednorazowo jodometan (0,0071 mola). Po wymieszaniu w temperaturze otoczenia przez 24 godziny, dodano w jednej porcji więcej wodorku sodu (0,007 mola) w atmosferze argonu. Kolbę zamknięto po ustaniu wydzielania się gazu i zawartość mieszano przez 16 godzin. Uzyskaną mieszaninę reakcyjną ochłodzono w łaźni lodowej, wlano do DCM i potraktowano zimną wodą. Warstwy oddzielono i warstwę wodną ekstrahowano trzy razy DCM. Połączone frakcje organiczne przemyto nasyconym roztworem NaHCO3, osuszono nad Na2SO4 i zatężono. Pozostałość poddano szybkiej chromatografii kolumnowej na żelu krzemionkowym (DCM do eteru do 9:1 eter/THF). Odpowiednie frakcje połączono. Pozostałość rozpuszczono w eterze i umieszczono w zamrażalniku. Po krystalizacji uzyskano 0,55 g (29,3%) 1-acetylo-2-(4-etylo-1-metylo-1H-imidazol-2-ylo)-2,3-dihydro-1H-indolu (związek 132, temperatura topnienia: 105-106°C). Połączono drugą porcję frakcji. Pozostałość rozpuszczono w eterze i umieszczono w zamrażalniku. Po krystalizacji uzyskano 0,38 g 1-acetylo-2-(4-etylo-1-metylo-1H-imidazol-2-ylo)-2,3-dihydro-1H-indolu (związek 133, temperatura topnienia: 135-137°C).
P r z y k ł a d B.16
Związek 61 (0,00028 mola) potraktowano 3N roztworem NaOH (3 ml) i mieszano przez 20 minut w temperaturze pokojowej. Roztwór następnie potraktowano 3 ml 3N roztworu HCl i ekstrahowano
PL 205 536 B1 chloroformem. Substancję pozostawiono w warstwie wodnej. Warstwę wodną oczyszczono stosując preparatywną chromatografię cieczową, po czym uzyskano 0,12 g monohydratu trifluorooctanu kwasu
2-[1-(aminoacetylo)-2,3-dihydro-1H-indol-2-ylo]-1H-benzimidazol-5-karboksylowego (1:2) (związek 62, temperatura topnienia: 208-211°C).
P r z y k ł a d B.25
3-amino-4-(4-hydroksyfenylo)-1-[3-(4-fenylo-1H-imidazol-2-ylo)-3,4-dihydro-1H-izochinolin-2-ylo]butan-1-on (związek 155)
OH
TFA (4mL) ochłodzono do temperatury około 0°C i następnie dodano produkt wytworzony według Przykładu A.15 (1,10 g, 1,85 mmola). Mieszaninę reakcyjną odstawiono na 0,5 godziny. Nadmiar TFA następnie usunięto w strumieniu N2 uzyskując brunatny olej. Olej oczyszczono stosując preparatywną HPLC i uzyskano tytułowy związek w postaci białego ciała stałego.
Zmierzona masa cząsteczkowa (MH+): 439
P r z y k ł a d B.26
2-amino-3-(4-hydroksybenzylo)-1-[3-(5-metylo-4-fenyloimidazol-2-ylo)-3,4-dihydro-1H-izochinolin-2-ylo]propan-1-on (związek 153)
OH
Do roztworu TFA (4mL) ochłodzonego do temperatury około 0°C dodano związek wytworzony według Przykładu A.18 (0,24 g, 0,4 mmola) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez około 20 minut. Mieszaninę reakcyjną następnie odstawiono z łaźni lodowej i pozostawiono do ogrzania do temperatury pokojowej. Nadmiar TFA usunięto w strumieniu N2 uzyskując surowy produkt.
Substancję oczyszczono stosując preparatywną HPLC i uzyskano tytułowy związek w postaci białego ciała stałego. Zmierzona masa cząsteczkowa (MH+): 453
Tablica F-1 zawiera związki, które wytworzono według jednego spośród powyżej przedstawionych przykładów. W tablicach stosowano następujące skróty: .C2HF3O2 oznacza trifluorooctan, .2C2H2O4 oznacza szczawian i .C10H8O3S oznacza 2-naftalenosulfonian. Wymieniona tablica F-1 obejmuje wzory związków, numer przykładu, według którego wytworzono te związki, formy soli, oznaczenie stereochemiczne i temperaturę topnienia (jeśli zmierzono).
PL 205 536 B1
Tablica F-l
. NHj V K x NH2
Zw. nr 6; Przykład B.5; E1(S),2A] Zw. nr 8; Przykład B.2? (S); temperatura topnienia: 174-175°C Zw. nr 10; Przykład B.5; [2S~[1{R*>,2R*31
CcK^ ery- h2n N—J
Zw, nr 11; Przykład B.2; (S); temperatura topnienia: 136“139°C Zw. nr 13; Przykład B.5; [2S-[l(R*),2R*n? temperatura topnienia: 116-118’C Zw. nr 14; Przykład B.l; [2S~[1(R*),2R*]]
OO-tL-s NBt . 1 u γγ*
Zw. nr 15; Przykład B.5; PHCl.ŻHgO [2S-[i{R*},2R*]]; temperatura topnienia: 132-140°C Zw. nr 17; Przykład B.l; [2R-{1(S*),2R*]]; temperatura topnienia: 76-79°C Zw. nr 18; Przykład B.l; temperatura topnienia: 198-199°C
h ' ‘ 1»· NHj N— 1¾
Zw. nr 19; Przykład B.5; temperatura topnienia: 1S4~186°C Zw. nr 20; Przykład B.5; .H2O [2R-[1(S*), 2R*] ] ; temperatura topnienia: 73-74°Cr 2w. nr 22; Przykład B.l; [1(S),2A]
PL 205 536 B1 nia: >100°C
3HC1
[S-[1 (R*) , R*] ; temperatura topnie temperatura topnie nia: 170-171°C •2C2H2O4;
temperatura topnieZw. nr 2 9;
Przykład B.5;
Przykład B.4;
Przykład B.4;
nia: 107-109uC temperatura topnie nia
Przykład B.4;
temperatura topnie•C2hf3o2;
temperatura topnienia: 173-175C temperatura topnie nia: 214-216°C temperatura topnie temperatura topnie
PL 205 536 B1
Τδία, nh3
Zw. nr 41; Zw. nr 44; Zw. nr 46;
Przykład B.2; Przykład B.5; Przykład B.5;
temperatura topnie- .3C2HF3O2; temperatura topnie-
nia: 221-222°C [S-(R*,R*}J nia: 158-160°C
NHj N—\A. ' NHj
Zw. nr 47; Zw. nr 48; Zw. nr 50;
Przykład B.5; Przykład B.5; Przykład B.5;
.2C2H2O4; ,2HC1.3H2O; temperatura topnie-
fS-(R*,R*)]; [S-(R*,R*)]; nia: 116-118°C
temperatura topnie- temperatura topnie-
nia: 135-137°C nia: 85-87°C
Zw. nr 54; Zw. nr 55; Zw. nr 56;
Przykład B.4; Przykład B.5; Przykład B.l;
.C2HF3O2; .C10H8O3S.H2O; [S-(R*,R*) ] ;
[s-(r*,R*)]; [S-(R*,R*)]; temperatura topnie-
temp, top.: 66-68°C temperatura topnie- nia: 76-78°C
nia: 195-197°C
nh2 II 0
Zw. nr 57; Zw. nr 58; Zw. nr 59;
Przykład B.5; Przykład B.2; Przykład B.2;
[S-(R*ZR*)]; temperatura topnie- temperatura topnie-
temperatura topnie- nia: 173-174°C nia: 220-222°C
nia: 141-143°C
PL 205 536 B1
SAa 0
Zw. nr 60; Przykład B.l; • H2O; temperatura topnienia: 183°C Zw. nr 61; Przykład B.5; temperatura topnienia: 122°C Zw. nr 62; Przykład B. 16; .2H2O.2C2HF3O2
γΑ ° 1 o ΟΧΜχ - γΚ0 Al Αχ cY
Zw. nr 63; Przykład B.4; [S-(R*,R*)]; temperatura topnienia: 77-80°C Zw. nr 64; Przykład B.5; ;S-(R*,R*)]; temperatura topnienia: 137-138°C Zw. nr 66; Przykład B.5; C2H2O4.2H2O; [2S-[1(R*),2R*]]; temperatura topnienia: 153-156°C
Zw. nr 67; Przykład B.l; temperatura topnienia: 100-104°C Zw. nr 68; Przykład B.5; .HC1.H2O; temperatura topnienia: 152°C Zw. nr 70; Przykład B.5; •H2O; temperatura topnienia: 168-170°C
OH v°vAf T 1 O OH n—A
Zw. nr 71; Przykład B.2; .2KC1; temperatura topnienia: 189-191°C Zw. nr 72; Przykład B.l; temperatura topnienia: 168°C Zw. nr 73; Przykład B.5; .H2O.2C2F3O2; temperatura topnienia: >300°C
PL 205 536 B1
PL 205 536 B1
ΟζΗχ\ ο» K NH2 nh2
Zw. nr 92; Zw. nr 95; Zw. nr 98;
Przykład B.7; Przykład B.5; Przykład B.5;
.C2HF3O2 .C2HF3O2 temperatura topnie-
nia: 214-215°C
oyr i HN^O X NH2
Zw. nr 99; Zw. nr 100; Zw. nr 101;
Przykład B.3 Przykład B.l; Przykład B.5;
temperatura topnie- temperatura topnie-
nia: 165-167°C nia: 197-198°C
AAf nh2 NHZ rrUT i ϊ nh2
Zw. nr 104; Zw. nr 108; Zw. nr 111;
Przykład B.5; Przykład B.5; Przykład B.5;
.C2HF3O2; •C2hf3o2; .c2hf3o2;
temperatura topnie- temperatura topnie- temperatura topnie-
nia: 102-105°C nia: 124-131°C nia: 95-99°C
Wl. r nh2
Zw. nr 112; Zw. nr 113; Zw. nr 114;
Przykład B.2; Przykład B.l; Przykład B.5;
temperatura topnie- temperatura topnie- .C2HF3O2
nia: 236-237°C nia: 184-188°C
PL 205 536 B1
-7*0H NHi Wo o NHi
Zw. nr 116; Zw. nr 120; Zw. nr 122;
Przykład B.5; Przykład B.5; Przykład B.5;
.C2HF3O2 .c2bf302 .c2hf3o2
[2R-[1(S*),2R*]] [2S-[1(R*),2R*]]
\ H ' >o ’ NHj. ' OXU ' Γί!» NH, V H x -A NU,
Zw. nr 124; Zw. nr 126; Zw. nr 129;
Przykład B.5; Przykład B.5; Przykład B.5;
•C2HF3°2 ,c2hp3o2 .C2HF3O2;
[2R-[1(S*),2R*]] [2R-[1(S*},2R*] ] [2S-[1(R*),2R*3 ]
Wu NHj , oyęy CcKT ΖΛ NH>
Zw. nr 131; Zw. nr 133; Zw. nr 135;
Przykład B.5; Przykład B.13 Przykład B.5;
.HC1 temperatura· topnienia temperatura topnie-
[2S-[1(R*),2R*3]; 135-137°C nia: 115-117°C
temperatura topnie-
nia: 235-24Q°C
Ah. NHi ΌΗΧ. JM NHji
Zw. nr 137; Zw. nr 142; Zw. nr 144;
Przykład B.5; Przykład B.5; Przykład B.5;
temperatura topnie- [2R-[1(S*),2R*]] [2S-[1(R*),2R*] ]
nia: 107-109°C
73
MjlY-CH, N H nTJ
ηοΑΧ' nh, „0A> ». °
Zw. nr 153; Zw. nr 155;
Przykład B.26 Przykład B.25
439 (MH)+: 453 •
PL 205 536 B1
C. Przykłady farmakologiczne
C.I. Hamowanie peptydazy tripeptydylowej II (TPP II)
Hamowanie TPP II zmierzono stosując procedurę opisaną przez C. Rose'ego i in. w Nature, 380, 403-409 (1996).
Aktywność TPP II oceniono stosując 15 μΜ AAF-AMC jako substrat w 50 mM fosforanu potasu jako buforze o pH 7,5 z 1 mM DTT i 1 mM EGTA. Związki dodano przy końcowym stężeniu DMSO równym 1%. Fluorescencję zmierzono przy długości fali 405 nm. Moc związków o wzorze (I) wyrażono jako wartość IC50, tj. stężenie potrzebne do uzyskania 50% hamowania.
Związki 6, 10, 13, 15, 19, 22, 24, 28, 30, 44, 47, 48, 54, 55, 57, 61, 62, 66, 68, 70, 73, 76, 82, 84, 88, 90, 92, 95, 101, 104, 108, 111, 114, 116, 120, 122, 124, 126, 129, 131, 135, 142, i 144 mają wartość IC50 równą lub niższą niż 1,10-5 M.
C.2 Test wiązania receptora δ-opioidu w mózgu szczura
Szczury Wistar płci męskiej (150-250 g, VAF, Charles River, Kingston, NY) zabija się metodą dyslokacji szyjnej, ich mózgi usuwa się i umieszcza bezpośrednio w oziębionym lodem buforze Tris HCl (50 mM, pH 7,4). Przodomózgowia oddziela się od pozostałej części mózgu metodą przecięcia wieńcowego, rozpoczynając grzbietowo przy wzgórkach i przechodząc brzusznie poprzez połączenie śródmózgowia z mostem. Po wypreparowaniu przodomózgowia homogenizuje się w buforze Tris w homogenizerze Teflon®-glass. Homogenat rozcieńcza się do stężenia 1 g tkanki przodomózgowia na 100 mL buforu Tris i odwirowuje przy 39000 X G przez 10 minut. Peletkę ponownie zawiesza się w takiej samej objętości buforu Tris z kilkoma krótkimi impulsami z homogenizera Politron. Ten jednorodny preparat stosuje się do testów wiązania δ-opioidu. Po inkubacji z 8-selektywnym ligandem peptydowym [3H]DPDPE w temperaturze 25°C, zawartość rurki przesącza się poprzez arkusze filtracyjne Whatmana GF/B w urządzeniu do zbierania komórek Brandel. Rurki i filtry przepłukuje się trzy razy po 4 mL 10 mM HEPES (pH 7,4), a radioaktywność związaną z filtrami określa się stosując płyn scyntylacyjny Formula 989 ((New England Nuclear, Boston, MA) w liczniku scyntylacyjnym.
Dane stosuje się do obliczenia albo % hamowania w porównaniu z wiązaniem kontrolnym (gdy ocenia się tylko pojedyncze stężenie związku testowego) lub wartością Ki (gdy bada się zakres stężeń).
% hamowania oblicza się następująco:
1_ (Radioaktywność badanego związku w dpm - Niespecyficzna radioaktywność w dpm) xjqq0/ k (Radioaktywność ogółem - Niespecyficzna radioaktywność w dpm) J
Wartość Ki oblicza się stosując program do analizy danych LIGAND (Munson, PJ. i Rodbard,
D., Anal. Biochem. 107: 220-239,1980).
C.3 Test wiązania receptora μ-opioidu w mózgu szczura
Szczury Wistar płci męskiej (150-250 g, VAF, Charles River, Kingston, NY) zabija się metodą zwichnięcia szyjnego, i ich mózgi usuwa się i umieszcza bezpośrednio w oziębionym lodem buforze Tris HCl (50 mM, pH 7,4). Przodomózgowia oddziela się od pozostałej części mózgu metodą przecięcia wieńcowego, rozpoczynając grzbietowo przy wzgórkach i przechodząc brzusznie poprzez połączenie śródmózgowia z mostem. Po wypreparowaniu przodomózgowia homogenizuje się w buforze Tris w homogenizerze Teflon@-glass. Homogenat rozcieńcza się do stężenia 1 g tkanki przodomózgowia na 100 mL buforu Tris i odwirowuje przy 39,000 X G przez 10 minut. Peletkę ponownie zawiesza się w takiej samej objętości buforu Tris z kilkoma krótkimi impulsami z homogenizera Politron. Ten jednorodny preparat stosuje się do testów wiązania μ-opioidu. Po inkubacji z H-selektywnym ligandem peptydowym [3H] DAMGO w temperaturze 25°C, zawartość rurki przesącza się poprzez arkusze filtracyjne Whatmana GF/B w urządzeniu do zbierania komórek Brandel. Rurki i filtry przepłukuje się trzy razy po 4 mL 10 mM HEPES (pH 7,4), a radioaktywność związaną z filtrami określa się stosując płyn scyntylacyjny Formula 989 ((New England Nuclear, Boston, MA) w liczniku scyntylacyjnym.
Dane stosuje się do obliczenia albo % hamowania w porównaniu z wiązaniem kontrolnym (gdy ocenia się tylko pojedyncze stężenie związku testowego) lub wartością Ki (gdy bada się zakres stężeń).
% hamowania oblicza się następująco:
1_ (Radioaktywność badanego związku w dpm - Niespecyficzna radioaktywność w dpm) xjqq0/ k (Radioaktywność ogółem - Niespecyficzna radioaktywność w dpm) J
Wartość Ki oblicza się stosując program do analizy danych LIGAND (Munson, PJ. i Rodbard, D., Anal. Biochem. 107: 220-239,1980).

Claims (7)

  1. Zastrzeżenia patentowe
    1. Podstawiona pochodna dihydroindolu, dihydrochinoliny lub dihydroizochinoliny jako inhibitor peptydazy tripeptydylowej, związek o wzorze (I) jego stereochemiczny izomer lub farmaceutycznie dopuszczalna sól addycyjna, w którym n oznacza liczbę cał kowitą 0 lub 1;
    4 5 4 5
    X oznacza grup ę o wzorze -CR4R5-, w którym R4 i R5 niezależ nie od siebie oznaczają atom wodoru lub C1-4alkil;
    1
    R1 oznacza C1-4alkilokarbonyl, C1-6alkiloksykarbonyl, aminoC1-6alkilokarbonyl, w którym C1-6alkil jest ewentualnie podstawiony przez cyklopropyl, aminoC1-6alkilokarbonyl, w którym grupa aminowa jest podstawiona grupą C1-4alkoksykarbonylową; aminokarbonyl;
    R2 oznacza 5-członowy heterocykl wybrany z grupy obejmującej albo benzimidazol ewentualnie podstawiony przez grupę trifluorometylową, C1-4alkilową, hydroksylową, C1-4alkoksykarbonylową;
    m' oznacza liczbę całkowitą 1 lub 2;
    R6 oznacza atom wodoru lub C1-4alkil;
    R7 jest niezależnie wybrany spośród: atomu wodoru, C1-4alkilu, aminokarbonylu, fenylu lub grupy trifluorometylowej;
    R3 oznacza dwuwartościowy rodnik o wzorze (b4) przy czym może on być podstawiony przez atom fluorowca lub C1-4alkoksyl.
  2. 2. Związek według zastrz. 1, w którym n oznacza 0 i R3 oznacza rodnik o wzorze (b-1) ewentualnie podstawiony przez atom fluorowca lub metoksyl.
  3. 3. Związek według zastrz. 1, w którym n oznacza 0, R3 oznacza rodnik o wzorze (b-1) ewentualnie podstawiony przez atom fluorowca lub metoksyl i X oznacza -CH2-.
  4. 4. Związek według zastrz. 1, w którym R1 oznacza C1-4-alkilokarbonyl lub amino C1-6-alkilokarbonyl.
  5. 5. Kompozycja farmaceutyczna zawierająca farmaceutycznie dopuszczalny nośnik oraz substancję czynną, znamienna tym, że zawiera jako substancję czynną terapeutycznie skuteczną ilość związku o wzorze (I) jak określono w zastrz. 1.
  6. 6. Związek jak określono w zastrz. 1 do zastosowania jako lek.
  7. 7. Sposób wytwarzania związku o wzorze (I) jak określono w zastrz. 1, znamienny tym, że a) związek pośredni o wzorze (II) poddaje się reakcji ze związkiem pośrednim o wzorze (III) w oboję tnym rozpuszczalniku i ewentualnie w obecno ś ci odpowiedniej zasady, uzyskuj ą c zwią zki
    PL 205 536 B1 o wzorze (I-a), okreś lane jako zwią zki o wzorze (I), w którym R1a oznacza wszystkie podstawniki R1 inne niż C1-4alkil podstawiony przez grupę aminową lub R/-x\ . pla p , fT-n) R? U “/ N 2 1 W H (Π)
    b) związek pośredni o wzorze (II) poddaje się reakcji ze związkiem pośrednim o wzorze (IV), uzyskując związek o wzorze (I-a);
    Rla—OH (IV) (I-a)
    123 przy czym w powyższych schematach reakcji, rodniki R1, R2, R3 i liczba całkowita n mają znaczenia zdefiniowane w zastrz. 1;
    c) lub jeśli to pożądane, związek o wzorze (I) przekształca się w sól addycyjną z kwasem lub odwrotnie, sól addycyjną z kwasem związku o wzorze (I) przekształca się w postać wolnej zasady z zastosowaniem silnej zasady oraz, jeś li to pożądane, wytwarza się ich izomery stereochemiczne.
PL361064A 2000-10-30 2001-10-24 Podstawiona pochodna dihydroindolu, dihydrochinoliny lub dihydroizochinoliny jako inhibitor peptydazy tripeptydowej, jej zastosowanie i sposób wytwarzania oraz kompozycja farmaceutyczna PL205536B1 (pl)

Applications Claiming Priority (2)

Application Number Priority Date Filing Date Title
US24422300P 2000-10-30 2000-10-30
PCT/EP2001/012388 WO2002036116A2 (en) 2000-10-30 2001-10-24 Tripeptidyl peptidase inhibitors

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL361064A1 PL361064A1 (pl) 2004-09-20
PL205536B1 true PL205536B1 (pl) 2010-04-30

Family

ID=22921880

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL361064A PL205536B1 (pl) 2000-10-30 2001-10-24 Podstawiona pochodna dihydroindolu, dihydrochinoliny lub dihydroizochinoliny jako inhibitor peptydazy tripeptydowej, jej zastosowanie i sposób wytwarzania oraz kompozycja farmaceutyczna

Country Status (25)

Country Link
US (4) US7125891B2 (pl)
EP (1) EP1392291B1 (pl)
JP (1) JP2004512365A (pl)
KR (1) KR100820598B1 (pl)
CN (2) CN100400040C (pl)
AT (1) ATE363276T1 (pl)
AU (2) AU2002224797B2 (pl)
BG (1) BG107729A (pl)
CA (1) CA2422617C (pl)
CZ (1) CZ20031422A3 (pl)
DE (1) DE60128731T2 (pl)
DK (1) DK1392291T3 (pl)
EA (1) EA006443B1 (pl)
EE (1) EE200300168A (pl)
ES (1) ES2287185T3 (pl)
HU (1) HU230376B1 (pl)
IL (2) IL155604A0 (pl)
MX (1) MXPA03003868A (pl)
NO (1) NO324503B1 (pl)
NZ (1) NZ525928A (pl)
PL (1) PL205536B1 (pl)
PT (1) PT1392291E (pl)
SK (1) SK6282003A3 (pl)
WO (1) WO2002036116A2 (pl)
ZA (1) ZA200303302B (pl)

Families Citing this family (25)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
DE60128731T2 (de) * 2000-10-30 2008-02-07 Janssen Pharmaceutica N.V. Tripeptidylpeptidase-hemmer
AU2012268813B2 (en) * 2002-04-29 2015-04-30 Janssen Pharmaceutica N.V. Heterocyclic derivatives as opioid modulators
US7041681B2 (en) * 2002-04-29 2006-05-09 Janssen Pharmaceutica N.V. Compounds as opioid receptor modulators
WO2004007728A1 (en) * 2002-07-10 2004-01-22 Bayer Healthcare Ag Regulation of human tripeptidyl peptidase ii
US7074809B2 (en) 2002-08-09 2006-07-11 Astrazeneca Ab Compounds
WO2004101505A1 (en) * 2003-05-14 2004-11-25 Novo Nordisk A/S Novel compounds for treatment of obesity
AU2005224091B2 (en) 2004-03-15 2012-02-02 Janssen Pharmaceutica, N.V. Novel compounds as opioid receptor modulators
WO2006028970A1 (en) 2004-09-02 2006-03-16 Cengent Therapeutics, Inc. Derivatives of thiazole and thiadiazole inhibitors of tyrosine phosphatases
AU2006223482A1 (en) * 2005-03-14 2006-09-21 Janssen Pharmaceutica, N.V. Process for the preparation of opioid modulators
JP4955009B2 (ja) * 2005-11-11 2012-06-20 エフ．ホフマン−ラ ロシュ アーゲー 凝固因子Ｘａの阻害剤としての炭素環式縮合環アミン
US9101160B2 (en) 2005-11-23 2015-08-11 The Coca-Cola Company Condiments with high-potency sweetener
US7749995B2 (en) 2006-05-11 2010-07-06 Janssen Pharmaceutica Nv 3,4-dihydro-2h-benzo[1,4]oxazine and thiazine derivatives as CETP inhibitors
EP2034998A1 (en) 2006-05-11 2009-03-18 Janssen Pharmaceutica, N.V. 1,2,3,4-tetrahydro-quinoline derivatives as cetp inhibitors
US8017168B2 (en) 2006-11-02 2011-09-13 The Coca-Cola Company High-potency sweetener composition with rubisco protein, rubiscolin, rubiscolin derivatives, ace inhibitory peptides, and combinations thereof, and compositions sweetened therewith
GB0709031D0 (en) * 2007-05-10 2007-06-20 Sareum Ltd Pharmaceutical compounds
GB201202027D0 (en) 2012-02-06 2012-03-21 Sareum Ltd Pharmaceutical compounds
EP3040336B1 (en) 2012-03-02 2020-04-08 Sareum Limited Compounds for use in treating tyk2 kinase mediated conditions
EP2708535A1 (en) 2012-05-11 2014-03-19 Les Laboratoires Servier Agents for treating disorders involving modulation of ryanodine receptors
EP2961403A4 (en) * 2013-03-01 2016-11-30 Zalicus Pharmaceuticals Ltd HETEROCYCLIC INHIBITORS OF SODIUM CHANNEL
US9675587B2 (en) 2013-03-14 2017-06-13 Allergan Holdings Unlimited Company Opioid receptor modulator dosage formulations
GB201617871D0 (en) 2016-10-21 2016-12-07 Sareum Limited Pharmaceutical compounds
US10716306B2 (en) 2016-11-01 2020-07-21 Nihon Nohyaku Co., Ltd. N-alkylsulfonyl indoline compound, agricultural and horticultural insecticide comprising the compound, and method for using the insecticide
GB201816369D0 (en) 2018-10-08 2018-11-28 Sareum Ltd Pharmaceutical compounds
EP4045491A1 (en) * 2019-10-17 2022-08-24 Givaudan SA Substituted azacyles as trmp8 modulators
GB202005114D0 (en) 2020-04-07 2020-05-20 Sareum Ltd Crystalline Forms of a Pharmaceutical Compound

Family Cites Families (21)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
BE584914A (pl) 1958-11-24
JPS50439B1 (pl) 1970-04-27 1975-01-09
CH543479A (de) 1970-05-06 1973-10-31 Hoffmann La Roche Verfahren zur Herstellung von Phenyläthylaminderivaten
GB2146026A (en) 1983-09-07 1985-04-11 Tanabe Seiyaku Co Peptides and process for preparing the same
JPS61227506A (ja) 1985-04-01 1986-10-09 Nippon Tokushu Noyaku Seizo Kk カルバモイルイミダゾ−ル類、その中間体、それらの製法並びに除草剤又は農園芸用殺菌剤
US5159081A (en) 1991-03-29 1992-10-27 Eli Lilly And Company Intermediates of peripherally selective n-carbonyl-3,4,4-trisubstituted piperidine opioid antagonists
US5338135A (en) 1991-04-11 1994-08-16 Sumitomo Electric Industries, Ltd. Drill and lock screw employed for fastening the same
FR2678938B1 (fr) 1991-07-10 1993-10-08 Rhone Poulenc Rorer Sa Derives de pyrrolidine, leur preparation et les medicaments les contenant.
JPH05339240A (ja) 1992-06-04 1993-12-21 Yamanouchi Pharmaceut Co Ltd テトラヒドロイソキノリンアミド誘導体
SE9402880D0 (sv) 1994-08-30 1994-08-30 Astra Ab New peptide derivatives
FR2733995B1 (fr) 1995-05-09 1997-07-25 Inst Nat Sante Rech Med Inhibiteurs de l'inactivation de neuropeptides endogenes notamment la cholecystokinine, leurs procedes de preparation leur utilisation comme medicaments et procede de criblage de medicaments
FR2735776B1 (fr) * 1995-06-22 1997-07-18 Synthelabo Derives de 2,3-dihydro-1h-indole, leur preparation et leur application en therapeutique
EP0946587A2 (en) * 1996-12-16 1999-10-06 Fujisawa Pharmaceutical Co., Ltd. New amide compounds
US5965537A (en) * 1997-03-10 1999-10-12 Basf Aktiengesellschaft Dolastatin 15 derivatives with carbonyl and heterocyclic functionalities at the C-terminus
US6335360B1 (en) * 1997-12-23 2002-01-01 Institut National De La Sante Et De La Recherche Medicale (Inserm) Tripeptidyl peptidase inhibitors
EP1076649A4 (en) * 1998-04-28 2010-06-02 Trega Biosciences Inc ISOQUINOLINE-BASED COMPOUNDS IN PLACE OF MELANOCORTIN RECEPTOR LIGANDS AND METHODS OF USE
CA2333960A1 (en) * 1998-06-03 1999-12-09 Gpi Nil Holdings, Inc. Ureas and carbamates of n-heterocyclic carboxylic acids and carboxylic acid isosteres
US6916905B2 (en) 2000-03-24 2005-07-12 The United States Of America As Represented By The Department Of Health And Human Services Dmt-Tic di-and tri-peptidic derivatives and related compositions and methods of use
DE60128731T2 (de) 2000-10-30 2008-02-07 Janssen Pharmaceutica N.V. Tripeptidylpeptidase-hemmer
FR2816207B1 (fr) 2000-11-08 2003-01-03 Oreal Composition de teinture d'oxydation pour fibres keratiniques comprenant un polyurethane associatif cationique
US6755387B2 (en) 2001-02-08 2004-06-29 Symons Corporation Transition strip for disparate concrete forms

Also Published As

Publication number Publication date
WO2002036116A3 (en) 2002-09-26
BG107729A (bg) 2004-01-30
CN100400040C (zh) 2008-07-09
US20040034089A1 (en) 2004-02-19
CN101307046A (zh) 2008-11-19
WO2002036116A9 (en) 2003-05-30
HUP0302770A2 (hu) 2003-12-29
EA200300523A1 (ru) 2003-08-28
KR20030046465A (ko) 2003-06-12
CZ20031422A3 (cs) 2004-01-14
NO20031930L (no) 2003-04-29
ES2287185T3 (es) 2007-12-16
PT1392291E (pt) 2007-08-24
ZA200303302B (en) 2004-07-29
AU2479702A (en) 2002-05-15
US20060276509A1 (en) 2006-12-07
WO2002036116A2 (en) 2002-05-10
US20110224255A1 (en) 2011-09-15
DE60128731D1 (de) 2007-07-12
AU2002224797B2 (en) 2006-10-26
NZ525928A (en) 2005-06-24
IL155604A0 (en) 2003-11-23
CA2422617A1 (en) 2002-05-10
DE60128731T2 (de) 2008-02-07
CA2422617C (en) 2011-07-12
EE200300168A (et) 2003-06-16
PL361064A1 (pl) 2004-09-20
JP2004512365A (ja) 2004-04-22
US8247432B2 (en) 2012-08-21
EP1392291A2 (en) 2004-03-03
SK6282003A3 (en) 2004-02-03
HUP0302770A3 (en) 2009-03-30
US20080108653A1 (en) 2008-05-08
KR100820598B1 (ko) 2008-04-08
CN1471394A (zh) 2004-01-28
US7947713B2 (en) 2011-05-24
ATE363276T1 (de) 2007-06-15
NO324503B1 (no) 2007-11-05
DK1392291T3 (da) 2007-10-08
EP1392291B1 (en) 2007-05-30
CN101307046B (zh) 2012-08-15
US7125891B2 (en) 2006-10-24
MXPA03003868A (es) 2003-07-28
NO20031930D0 (no) 2003-04-29
HU230376B1 (hu) 2016-03-29
EA006443B1 (ru) 2005-12-29
IL155604A (en) 2009-07-20

Similar Documents

Publication Publication Date Title
PL205536B1 (pl) Podstawiona pochodna dihydroindolu, dihydrochinoliny lub dihydroizochinoliny jako inhibitor peptydazy tripeptydowej, jej zastosowanie i sposób wytwarzania oraz kompozycja farmaceutyczna
EP3567037B1 (en) N-((het)arylmethyl)-heteroaryl-carboxamides compounds as plasma kallikrein inhibitors
AU2002224797A1 (en) Tripeptidyl peptidase inhibitors
ES2257167B1 (es) Inhibidores del receptor 5-ht7.
HK1062526A (en) Tripeptidyl peptidase inhibitors
HK40016863B (en) N-((het)arylmethyl)-heteroaryl-carboxamides compounds as plasma kallikrein inhibitors
HK40016863A (en) N-((het)arylmethyl)-heteroaryl-carboxamides compounds as plasma kallikrein inhibitors
NZ770256B2 (en) N-((het)arylmethyl)-heteroaryl-carboxamides compounds as plasma kallikrein inhibitors
HK1244268B (en) N-((het)arylmethyl)-heteroaryl-carboxamides compounds as plasma kallikrein inhibitors