PL205650B1 - Klamra przeznaczona do łączenia kopuły i ramy, które tworzą pokrywę świetlika lub wyciągu dymowego - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy klamry przeznaczonej do łączenia kopuły i ramy, które tworzą pokrywę świetlika lub wyciągu dymowego.

Znane jest rozwiązanie świetlika lub wyciągu dymowego składającego się w zasadzie z pokrywy, która przy pomocy jednego lub kilku zawiasów przymocowana jest do podstawy ograniczającej otwór w konstrukcji budynku łączący z otoczeniem zewnętrznym.

Pokrywa składa się z ramy, która podpiera kopułę, zwykle przezroczystą, przymocowaną do ramy przy pomocy specjalnych klamer rozmieszczonych na obwodzie.

Klamra znanego rodzaju, przedstawiona na Fig. 1, oznaczona ogólnie jako M, składa się z pierwszego elementu Ma, którego jeden koniec Ea przymocowany jest do ramy T świetlika lub wyciągu dymowego oraz z drugiego elementu Mb, którego wolny koniec Eb opiera się o zewnętrzną stronę kopuły C ponad ramą T.

Oba elementy Ma i Mb połączone są ze sobą przy pomocy złącza składającego się z moletowanych końcówek Za, Zb na obu elementach, które wchodzą we wzajemny kontakt, oraz ze śruby V przechodzącej przez szczelinę A w drugim elemencie Mb i współpracującej z nagwintowanym otworem F w pierwszym elemencie Ma.

Nacisk dociągniętej śruby V oraz wzajemny wcisk moletowanych końcówek blokuje oba elementy razem, utrzymując docisk kopuły C do znajdującej się poniżej ramy T.

Pierwsza niedogodność klamry opisanego powyżej rodzaju polega na tym, że aby ją zapiąć monter musi wywierać ręcznie nacisk na drugi element Mb, dociskać go w dół, w kierunku wskazywanym przez strzałkę F przesuwając w stosunku do siebie moletowane powierzchnie Za i Zb aż do momentu osiągnięcia pożądanego stopnia docisku kopuły C do ramy T.

Dopiero wtedy dociąga śrubę V, która utrzymuje naprężone elementy klamry w żądanym położeniu.

Jest oczywiste, że wielkość nacisku z jakim klamra M dociska kopułę C do ramy T zależy od ustawienia wykonanego przez montera, a więc jego doświadczenie i umiejętności mają tutaj decydujące znaczenie.

Co więcej, przy wykonywaniu czynności regulacyjnych w opisany sposób trudno jest uzyskać identyczny stopień napięcia wszystkich klamer.

Kolejna niedogodność klamer opisanego rodzaju polega na tym, że pierwszy element Ma jest przymocowany do ramy T przy pomocy przelotowej śruby Va, która przytwierdza koniec Ea do górnej płyty P.

Zamocowanie klamry M wymaga zatem wywiercenia otworu w pierwszym elemencie Ma, wywiercenia otworu w ramie T i wzajemnego ich połączenia przy pomocy przelotowej śruby Va.

Monter musi zatem wywiercić serię otworów w ramie i w zaciskach, które raz wykonane, zmuszają go do umieszczania klamer zawsze w tym samym miejscu. Przy stosowaniu klamer znanego rodzaju, miejsce zamocowania klamry jest stałe, niezmienne i musi być ustalone przed zainstalowaniem świetlika lub wyciągu dymowego.

Kolejna niedogodność polega na tym, że końcówka Ea pierwszego elementu Ma po zamocowaniu do powierzchni P ramy T przykrywana jest uszczelką S umieszczaną pomiędzy kopułą C i ramą T. Prowadzi to do niejednorodnego rozłożenia nacisku na obwodzie ramy i może być przyczyną deformacji, które sprawiają, że zamknięcie jest nieszczelne.

Zadaniem wynalazku jest wyeliminowanie tych wszystkich niedogodności.

Pierwszym celem wynalazku jest wykonanie klamry, która umożliwi monterowi regulowanie sity docisku kopuły do ramy z większą dokładnością.

Następnym celem wynalazku jest wykonanie klamry, która połączy kopułę i ramę tworzące razem pokrywę świetlika lub wyciągu dymowego i będzie mogła być połączona z ramą bez potrzeby wiercenia w niej otworu.

Kolejny cel jest taki, żeby po połączeniu z ramą klamra nie naruszała liniowego i płaskiego ułożenia uszczelki umieszczanej pomiędzy ramą i kopułą.

Kolejny cel jest taki, żeby klamra według wynalazku mogła być umieszczana na ramie w dowolnym miejscu.

Ostatnim, ale nie mniej ważnym celem jest to, że miejsce zamocowania klamry na ramie może być zmieniane, tak jak sobie tego życzy monter, nawet po zainstalowaniu świetlika lub wyciągu dymowego.

PL 205 650 B1

Przedmiotem wynalazku jest klamra przeznaczona do łączenia kopuły i ramy, które tworzą pokrywę świetlika lub wyciągu dymowego, zawierająca pierwszy element połączony z ramą; drugi element posiadający wolny koniec opierający się o zewnętrzną stronę kopuły ponad ramą i drugi koniec, połączony w sposób rozłączalny z pierwszym elementem przez układ mocujący; układ ustalający, blokujący położenie drugiego elementu w stosunku do kopuły, charakteryzująca się tym, że układ mocujący składa się co najmniej z jednego zawiasu, który tworzy oś obrotu elementów równoległą w do płaszczyzny określonej przez ramę.

Korzystnie, w miejscu odpowiadającym położeniu układu ustalającego znajduje się co najmniej jeden zawias, zawierający wklęsłe gniazdo o przekroju poprzecznym w kształcie litery „C, utworzone w pierwszym, względnie drugim elemencie oraz trzpień utworzony w drugim, względnie pierwszym elemencie o przekroju poprzecznym współpracującym z wklęsłym gniazdem, przy czym trzpień i gniazdo są połączone w sposób rozłączalny przez wzajemne nasunięcie wzdłuż wspólnej osi obrotu.

Korzystnie, układ ustalający zawiera co najmniej jeden występ z nagwintowanym otworem należący do pierwszego, względnie drugiego elementu i co najmniej jedną śrubę połączoną z nagwintowanym otworem oraz posiadającą, po przeciwnej stronie niż główka manewrowa, końcówkę współpracującą z powierzchnią styku należącą do drugiego, względnie pierwszego elementu.

Korzystnie, występ z nagwintowanym otworem umieszczony jest na zewnątrz w stosunku do trzpienia.

Korzystnie, co najmniej na jednej powierzchni styku znajduje się wklęsłe gniazdo.

W innym korzystnym wariancie wynalazku, na co najmniej na jednej powierzchni styku wystę puje na końcu jednej krawędzi podcięcie zaczepiające z boku o koniec śruby.

Korzystnie, pierwszy element posiada na jednym końcu układ łączący, sprzęgający się w sposób rozłączalny z podłużnym kanałem znajdującym się na krawędzi zewnętrznej ścianki ramy.

Korzystnie, układ łączący zawiera co najmniej jedno wgłębienie, w które wchodzi odpowiadająca mu pierwsza wystająca krawędź należąca do podłużnego kanału i co najmniej jedną kątową krawędź na fragmencie przeciwległym w stosunku do wgłębienia, która blokuje się w kątowym gnieździe znajdującym się pomiędzy drugą wystającą krawędzią podłużnego kanału i kształtowym występem ramy, wystającym poza podłużny kanał.

Korzystnie, podłużny kanał ma w przekroju kształt litery „C, gdzie wolne końce tworzą leżące naprzeciw siebie wystające krawędzie.

Korzystnie, kątowa krawędź należąca do kształtowego profilu pierwszego elementu opiera się na odpowiadającym mu kształtowym profilu kształtowego występu, gdy układ łączący pierwszego elementu zostaje wprowadzony do kanału.

Korzystnie, klamra według wynalazku zawiera co najmniej jeden elastyczny element połączony przegubowo z wolnym końcem drugiego elementu, opierający się o kopułę.

Korzystnie, elastyczny element ma zakrzywiony profil z wklęsłym fragmentem zwróconym do kopuły.

W innym korzystnym wariancie wynalazku, pierwszy element i drugi element posiadają co najmniej po jednym gnieździe podtrzymującym zabezpieczający ściąg.

Układ mocujący wykorzystujący zawias oraz układ ustalający wykorzystujący śrubę, umożliwiają monterowi korzystne przeprowadzenie delikatnej i niezwykle dokładnej regulacji siły nacisku z jaką dociskane są do siebie kopuła i rama.

Korzystne jest również to, że klamra według wynalazku może być umieszczona w dowolnym miejscu wzdłuż zewnętrznej krawędzi ramy nawet już po umieszczeniu na miejscu pokrywy świetlika lub wyciągu dymowego.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania przedstawiony jest na rysunku na którym:

Fig. 2 przedstawia perspektywiczny widok klamry według wynalazku,

Fig. 3 przedstawia przekrój poprzeczny klamry z fig. 2.

Fig. 4 przedstawia widok rozebranej klamry według wynalazku zaprezentowanej na Fig.3.

Fig. 5 przedstawia fragment klamry według wynalazku podczas łączenia z ramą.

Klamra 1 według wynalazku przedstawiona jest w widoku perspektywicznym na Fig. 2 oraz w przekroju poprzecznym na Fig. 3, a jej zadaniem jest połączenie kopuły C i ramy T tworzących pokrywę świetlika lub wyciągu dymowego oznaczoną ogólnie jako L.

Można stwierdzić, odwołując się również do Fig. 4, że klamra 1 składa się z pierwszego elementu 2 połączonego z ramą T i drugiego elementu 3 posiadającego wolny koniec 4 opierający się

PL 205 650 B1 o zewnętrzną stronę kopuły C ponad ramą T i przeciwległy koniec 5 połączony z pierwszym elementem 2 poprzez układ mocujący 6.

Zgodnie z wynalazkiem, układ mocujący 6 składa się co najmniej z jednego zawiasu, który tworzy wspólną oś obrotu X elementów 2, 3 w równoległą do płaszczyzny tworzonej przez ramę T.

Dokładniej, wspomniany zawias składa się z wklęsłego gniazda 6a, które w przekroju poprzecznym ma kształt litery „C, utworzonego w pierwszym elemencie 2 oraz z trzpienia 6b utworzonego w drugim elemencie 3, który w przekroju poprzecznym ma kształt odpowiadający kształtowi wklęsłego gniazda 6a.

Gniazdo i trzpień mogą być połączone w sposób trwały, ale rozłączalny, przez ich wzajemne nasunięcie wzdłuż osi, która po ich połączeniu stanowi wymienioną powyżej wspólną oś obrotu X. Odpowiednio w stosunku do zawiasu umieszczony jest układ ustalający 11, który, jak to jest widoczne na Fig. 4 przedstawiającej rozłożoną klamrę, składa się z występu z nagwintowanym otworem 11 a należącego do elementu 3 i powierzchni styku 11b należącej do pierwszego elementu 2 oraz śruby 12 współpracującej z nagwintowanym otworem 11a, wyposażonej w główkę manewrową 12a i końcówkę 12b opierającą się o powierzchnię styku 11b.

Pierwszy element 2 ma na końcu 2a układ łączący 7, który można połączyć w rozłączalny sposób przez zatrzaśnięcie z podłużnym kanałem 8 umieszczonym na krawędzi zewnętrznej ścianki 9 ramy T.

W szczególności na Fig. 4 widoczne jest, że układ łączący 7 składa się z wgłębienia 7a, które obejmuje pierwszą wystającą krawędź 8a należącą do podłużnego kanału 8, i kątowej krawędzi 7b na fragmencie przeciwległym do wgłębienia 7a, która blokuje się w kątowym gnieździe 8b znajdującym się pomiędzy drugą wystającą krawędzią 8c podłużnego kanału 8 i kształtowym występem 10 ramy T wystającym poza podłużny kanał 8.

Widoczne jest również, że wolny koniec 4a drugiego elementu 3 podtrzymuje elastyczny element 13 posiadający wklęsłą powierzchnię 13a zwróconą do kopuły C, przymocowany przegubowo do wolnego końca przy pomocy zawiasu, oznaczonego ogólnie jako 14 i w zasadzie takiego samego jak zawias stanowiący układ łączący 6 pomiędzy elementami 2 i 3.

Jeśli chodzi o operację przymocowania kopuły C do ramy T w pierwszej kolejności należy połączyć pierwszy element 2 z ramą T.

W tym celu, jak to przedstawia Fig. 5, pierwszy element 2 należy pochylić i wsunąć do ramy T w taki sposób, aby pierwsza wystająca krawędź 8a kanału 8 została wprowadzona do wgłębienia 7a. Następnie dociskając pierwszy element 2 zasadniczo w kierunku poziomym, wskazywanym przez strzałkę F, wpycha się kątową krawędź 7b w kątowe gniazdo 8b do momentu wskoczenia na miejsce.

Dzięki temu, wysunięty profil 7c pierwszego elementu 2, do którego należy kątowa krawędź 7b, opiera się na odpowiadającej mu kształtem części 10a kształtowego występu 10.

Następnie, na wolny koniec 4 drugiego elementu 3 należy założyć elastyczny element 13 i połączyć ze sobą elementy 2 i 3 wsuwając trzpień 6b wzdłuż osi w odpowiadające mu wklęsłe gniazdo 6a.

Aby docisnąć kopułę C do ramy T monter obraca główkę manewrową 12a śruby 12 i wkręcając ją w nagwintowany otwór 11a dociska koniec śruby 12b do powierzchni styku 11. Drugi element 3 dąży wtedy do wykonania obrotu wokół osi X w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, wskazywanym przez strzałkę R na Fig. 3 i dociska kopułę C do ramy T.

Korzystne jest stosowanie uszczelki G.

Monter może wykonać bardzo dokładną regulację nacisku kopuły C na ramę T przez dociągnięcie lub poluzowanie śruby 12 w nagwintowanym otworze 11a.

Korzyści wynikające z zastosowania opisanej powyżej klamry są oczywiste.

Przede wszystkim nie jest potrzebne wiercenie otworów w ramie T ani w elementach samej klamry, ponieważ połączenie zapewnia zatrzaskowe zamknięcie układu łączącego 7.

Przynosi to zmniejszenie nakładu pracy i umożliwia rozmieszczenie klamer w dowolnych miejscach wzdłuż ramy, nawet wtedy, kiedy świetlik lub wyciąg dymowy został już zainstalowany.

Ponadto, monter uzyskuje korzystne możliwości wykonania operacji uszczelnienia, ponieważ dociśnięcie kopuły do ramy może być wykonane bardzo dokładnie przy pomocy momentu obrotowego śruby, w razie potrzeby przy pomocy klucza dynamometrycznego.

Poza tym, umieszczenie zamocowania klamry na bocznej ściance ramy oznacza, że styk kopuły C z ramą T jest ciągły wzdłuż całej powierzchni P ramy T. Dzięki temu nacisk we wszystkich punktach ramy rozłożony jest równomiernie, co zapewnia taki sam stopień szczelności w każdym punkcie.

PL 205 650 B1

Dla większego bezpieczeństwa każdy z elementów 2 i 3, które składają się na klamrę, zaopatrzony jest w gniazdo, odpowiednio 15 i 16, pomiędzy którymi umieszczany jest ściąg 17 gwarantujący pewne zamknięcie nawet gdyby śruba 12 została przypadkowo poluzowana. Ściąg 17 może, na przykład, składać się ze śruby przechodzącej przez elementy 2 i 3 zaciskanej przez nakrętkę umieszczoną na jej końcu.

W innym wykonaniu ściąg może składać się z zamykanego metalowego kołnierza wyposażonego w odpowiednie elementy ruchome umożliwiające jego zamknięcie.

Zatem klamra według wynalazku spełnia wszystkie wyznaczone cele.

Mimo że klamra według wynalazku została opisana z odwołaniem do załączonych rysunków, to może mieć kształt i wymiary odbiegające od przedstawionych na ilustracji.

Również układy łączący i ustalający mogą mieć inny kształt i wymiary niż przedstawione na ilustracji i w opisie.

Jest zatem zrozumiałe, że wszelkie zmiany w wykonaniu klamry, które nie są wymienione lub opisane, jeśli znajdują się w obszarze objętym zastrzeżeniami patentowymi, podlegają ochronie w ramach niniejszego patentu.

Claims (13)

1. Klamra przeznaczona do łączenia kopuły i ramy, które tworzą pokrywę świetlika lub wyciągu dymowego, zawierająca pierwszy element połączony z ramą, drugi element posiadający wolny koniec opierający się o zewnętrzną stronę kopuły ponad ramą i drugi koniec, połączony w sposób rozłączalny z pierwszym elementem przez układ mocujący, układ ustalający, blokujący położenie drugiego elementu w stosunku do kopuły, znamienna tym, że układ mocujący (6) składa się co najmniej z jednego zawiasu, który tworzy oś obrotu (X) elementów (2, 3) równoległą do płaszczyzny określonej przez ramę (T).

2. Klamra według zastrz. 1, znamienna tym, że w miejscu odpowiadającym położeniu układu ustalającego (11) znajduje się co najmniej jeden zawias zawierający wklęsłe gniazdo (6a) o przekroju poprzecznym w kształcie litery „C, utworzone w pierwszym, względnie drugim elemencie (2, 3) oraz trzpień (6b) utworzony w drugim, względnie pierwszym elemencie (3, 2) o przekroju poprzecznym współpracującym z wklęsłym gniazdem, przy czym trzpień (6b) i gniazdo (6a) są połączone w sposób rozłączalny przez wzajemne nasunięcie wzdłuż wspólnej osi obrotu (X).

3. Klamra według zastrz. 2, znamienna tym, że układ ustalający (11) zawiera co najmniej jeden występ z nagwintowanym otworem (11a) należący do pierwszego, względnie drugiego elementu (2, 3) i co najmniej jedną śrubę (12) połączoną z nagwintowanym otworem (11a) oraz posiadającą, po przeciwnej stronie niż główka manewrowa (12a), końcówkę (12b) współpracującą z powierzchnią styku (11b) należącą do drugiego, względnie pierwszego elementu (3, 21

4. Klamra według zastrz. 3, znamienna tym, że występ z nagwintowanym otworem (11a) umieszczony jest na zewnątrz w stosunku do trzpienia (6b).

5. Klamra według zastrz. 3, znamienna tym, że na co najmniej na jednej powierzchni styku (11b) znajduje się wklęsłe gniazdo (6a).

6. Klamra według zastrz. 3, znamienna tym, że co najmniej na jednej powierzchni styku (11b) występuje na końcu jednej krawędzi podcięcie (11c) zaczepiające z boku o koniec (12b) śruby (12).

7. Klamra według zastrz. 1, znamienna tym, że pierwszy element (2) posiada na jednym końcu (2a) układ łączący (7), sprzęgający się w sposób rozłączalny z podłużnym kanałem (8) znajdującym się na krawędzi zewnętrznej ścianki (9) ramy (T).

8. Klamra według zastrz. 7, znamienna tym, że układ łączący (7) zawiera co najmniej jedno wgłębienie (7 a), w które wchodzi odpowiadająca mu pierwsza wystająca krawędź (8a) należąca do podłużnego kanału (8) i co najmniej jedną kątową krawędź (7b) na fragmencie przeciwległym w stosunku do wgłębienia (7a), która blokuje się w kątowym gnieździe (8b) znajdującym się pomiędzy drugą wystającą krawędzią (8c) podłużnego kanału (8) i kształtowym występem (10) ramy (T), wystającym poza podłużny kanał (8).

9. Klamra według zastrz. 8, znamienna tym, że podłużny kanał (8) ma w przekroju kształt litery „C, gdzie wolne końce tworzą leżące naprzeciw siebie wystające krawędzie (8a, 8c).

PL 205 650 B1

10. Klamra według zastrz. 8, znamienna tym, że kątowa krawędź (7b) należąca do kształtowego profilu (7c) pierwszego elementu (2) opiera się na odpowiadającym mu kształtowym profilu (10a) kształtowego występu (10), gdy układ łączący pierwszego elementu (2) zostaje wprowadzony do kanału (8).

11. Klamra według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera co najmniej jeden elastyczny element (13) połączony przegubowo z wolnym końcem (4) drugiego elementu (3), opierający się o kopułę (C).

12. Klamra według zastrz. 11, znamienna tym, że elastyczny element (13) ma zakrzywiony profil z wklęsłym fragmentem (13a) zwróconym do kopuły (C).

13. Klamra według zastrz. 1, znamienna tym, że pierwszy element (2) i drugi element (3) posiadają co najmniej po jednym gnieździe (15, 16) podtrzymującym zabezpieczający ściąg (17).