PL206079B1 - Bezprzewodowy, wielofunkcyjny system telekomunikacji - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy wielofunkcyjnego systemu telekomunikacji, w którym stosowane są technologie bezprzewodowe.

Różnorodność możliwości zastosowań technologii bezprzewodowych jest rzeczą znaną. W szczególności krótkodystansowe technologie bezprzewodowe typu wireless lub cordless pozwalają generować połączenia bezprzewodowe między mikrotelefonami i bazami podłączonymi do przewodowej sieci telefonicznej.

Technologie te można jednak wdrożyć tylko w momencie instalacji abonenta, wychodząc z gniazdek umieszczonych w lokalu lub domu abonenta, połączonych z węz łami zbieraj ą cymi linie, które z kolei podłączone są do centrali komutacyjnej sieci.

Ostateczne okablowanie mieszkań lub obszarów mieszkaniowych jest zawsze kłopotliwe, nieuchronnie związane z kosztami, instalacja jest czasochłonna i brak jej elastyczności, ponieważ doprowadzenie jednej linii abonenta do jego mieszkania opłaca się w praktyce tylko w przypadku długotrwałego użytkowania, co wymusza długotrwały abonament i pobieranie opłaty za przyłączenie do sieci, pokrywającej różne koszty związane z doprowadzeniem linii do mieszkania abonenta.

Wymienione ograniczenia praktyczne wraz ze związanymi z nimi kosztami zahamowały rozwój telefonii w niektórych krajach, zwłaszcza w krajach rozwijających się, w których środki potencjalnych użytkowników są ograniczone lub złożona struktura obszarów mieszkaniowych sprawia, że doprowadzenie linii jest bardzo trudne. Ograniczenia te stanowią przeszkodę rozwoju telefonii indywidualnej, który mógłby przynieść korzyść wielu użytkownikom.

Ponadto, przewodowe sieci telekomunikacyjne, jako mało elastyczne, nie nadają się do stosowania w sytuacjach, gdy abonent chciałby korzystać z linii przez pewien ograniczony czas (na przykład tylko przez kilka godzin lub kilka dni) lub w przypadku, gdy użytkownik przemieszcza się z miejsca na miejsce. Stosowanie radiotelefonu, typu np. GSM, stanowi na pewno jakieś rozwiązanie w takich sytuacjach, lecz jest to środek stosunkowo kosztowny i możliwy do zastosowania tylko wtedy, gdy użytkownik znajduje się na obszarze objętym siecią radiotelefoniczną, do czego daleko jest w przypadku wielu odległych rejonów świata lub w krajach bardzo dużych, gdzie tylko obszary miejskie objęte są sieciami.

Jednym z celów wynalazku jest usunięcie tych różnorodnych ograniczeń sieci przewodowych poprzez zaproponowanie systemu komunikacji umożliwiającego proste i szybkie (a więc niedrogie), a przede wszystkim bardzo elastyczne przyłączenie abonenta do sieci telefonicznej.

Zostanie wyjaśnione, jak system według wynalazku umożliwia, oprócz połączenia telefonicznego, realizację innych, licznych zastosowań takich, jak: telefonia lokalna, serwer głosu i danych (na przykład przekazywanie muzyki nadawanej przez urządzeń przenośnych), serwer obrazów w zastosowaniach profesjonalnych takich, jak tworzenie obrazów w zastosowaniach medycznych, serwer gier multimedialnych itp.

W tym celu, wedł ug wynalazku, zaproponowano system zawierają cy kombinację nastę pują cych elementów:

wielogniazdowy terminal połączony z wieloma liniami telekomunikacyjnym i zawierający środki interfejsu łączące go z tymi wieloma liniami, wiele pojedynczych złączy, środki dystrybucji, które mogą selektywnie łączyć wspomniane wiele złączy ze wspomnianymi wieloma liniami;

- co najmniej jeden pojedynczy moduł łączą cy, który moż na zamontować w sposób umoż liwiający demontaż w jednym ze wspomnianych złączy i zawierający środki interfejsu ze środkami dystrybucji terminalu, bezprzewodowe środki nadawczo-odbiorcze i środki sterujące środkami łączącymi i ś rodkami nadawczo-odbiorczymi, przystosowane do przetwarzania sygnałów nadawanych przez środki dystrybucji terminalu, przychodzących z linii, na emitowane sygnały radiowe oraz do przetwarzania odebranych sygnałów radiowych w sygnały przekazywane środkom dystrybucji terminalu w kierunku tej samej linii;

- dla każ dego pojedynczego modu ł u łączą cego, co najmniej jedno autonomiczne urz ą dzenie zdalne, zawierające bezprzewodowe środki nadawczo-odbiorcze, przystosowane do zestawienia dwukierunkowego kanału komunikacyjnego z jednym pojedynczym modułem łączącym związanym z danym urzą dzeniem zdalnym oraz ś rodki interfejsu z przetwornikami zbierają cymi i/lub odtwarzają cymi sygnały audio, wideo i/lub dane cyfrowe.

W przypadku, gdy liczba linii jest mniejsza niż liczba złączy, terminal zawiera ś rodki multipleksujące, przystosowane do dokonywania wyboru modułu przypisanego danemu użytkownikowi, w przyPL 206 079 B1 padku sygnału przypadającego na linię skierowaną do tego użytkownika lub przeciwnie, wyboru wolnej linii w przypadku sygnału pochodzącego od użytkownika.

Według różnych dodatkowych cech korzystnych:

- terminal zawiera ponadto przekaź nikowe ś rodki nadawczo-odbiorcze, współ pracują ce ze ś rodkami nadawczo-odbiorczymi modułów w taki sposób, że odbierają sygnały radiowe nadawane przez te moduły i po wzmocnieniu powtórnie je nadają do urządzeń zdalnych;

- ś rodki interfejsu terminalu zawierają środki interfejsu do jednej lub wielu sieci typu RTC, VSAT, ADSL, sieci łączności radiowej, przewodowej sieci lokalnej lub sieci radiotelefonicznej;

- terminal zawiera ponadto ś rodki zasilania energią elektryczną , zaś złącza zawierają terminale zasilania energią elektryczną pojedynczych modułów i/lub ładowania z indywidualnego, własnego źródła pojedynczych modułów.

Zgodnie z pierwszym przykładem realizacji, każde urządzenie zdalne jest przyporządkowane w sposób statyczny i jednoznaczny danemu moduł owi.

Zgodnie z drugim przykładem realizacji, urządzeń zdalnych jest więcej niż modułów, przy czym każde urządzenie zdalne jest przyporządkowane w sposób dynamiczny i zmienny jednemu danemu modułowi. Moduły mogą więc obejmować środki do odbioru rozkazu połączenia nadanego przez urządzenia zdalne, do nadawania w kierunku środków sterujących terminalu zapytania o autoryzację dostępu i przypisania linii, odbioru z terminalu sygnału autoryzacji dostępu i połączenia z linią sieci, jak również identyfikatora kanału radiowego oraz do zestawienia połączenia ze wspomnianym urządzeniem zdalnym na tak określonym kanale.

Ponadto, moduły mogą zawierać dodatkowo środki sprzęgające ze źródłami sygnałów radiowych, wideo i/lub danych cyfrowych oraz środki tworzące lokalny serwer, zdolne do niezależnego sterowania wymianą sygnałów między wymienionymi źródłami a środkami nadawczo-odbiorczymi, skierowanych i/lub pochodzących z urządzenia zdalnego połączonego z modułem.

Poniżej opisany zostanie przykład realizacji wynalazku z odniesieniem do załączonych rysunków, na których: fig. 1 przedstawia schematycznie różne elementy składające się na system według wynalazku; fig. 2 przedstawia schemat blokowy terminalu o wielu złączach (wielogniazdowego) systemu według wynalazku; fig. 3 przedstawia schemat blokowy pojedynczego modułu systemu według wynalazku; fig. 4 przedstawia schemat blokowy urządzenia zdalnego systemu według wynalazku; fig. 5 przedstawia ulepszony wariant pojedynczego modułu łączącego z fig. 3, tak zestawionego, że może działać jako lokalny serwer.

Jak widać na fig. 1, system według wynalazku zawiera wielogniazdowy terminal (o wielu złączach) 100 (poniżej nazywany „terminalem”), z obudową połączoną z wiązką linii telekomunikacyjnych 102 (poniżej nazywanych „liniami”), które mogą być liniami klasycznymi komutowanej sieci telefonicznej (RTC) lub też wiązką satelitarną typu VSAT, ewentualnie liniami z włókien optycznych albo liniami sieci bezprzewodowej (sieci radiotelefonicznej).

Terminal zawiera szereg złącz pojedynczych 104 (poniżej zwanych „złączami”), które mogą przyjąć, poprzez zwykłe podłączenie, pojedynczy moduł łączący 200 (poniżej zwany „modułem”). Każdy moduł 200 jest przypisany jednemu użytkownikowi, na przykład jednemu mieszkaniu lub jednemu domowi, ewentualnie jednej strefie mieszkalnej.

Można przewidzieć tyle złączy 104, ile jest linii 102; biorąc pod uwagę fakt, że nie wszystkie złącza muszą być używane jednocześnie, możliwe jest również zaprojektowanie większej liczby złączy 104 niż liczba linii 102, przy zastosowaniu technologii multipleksowania, która sama w sobie jest znana i umożliwia multiplikację złączy.

Każdy moduł 200 komunikuje się za pomocą bezprzewodowych środków nadawczoodbiorczych z jednym lub wieloma urządzeniami zdalnymi, tzw. „zestawami” 300, które są do dyspozycji różnych użytkowników. Każdy zestaw 300 zawiera różne podzespoły potrzebne do zrealizowania komunikacji telefonicznej, to znaczy co najmniej słuchawkę 310, mikrofon 312 i klawiaturę 314, które są w dwóch kierunkach połączone bezprzewodowo (antena 304) z modułem 200 (antena 206), do którego przypisany jest zestaw.

Zespół słuchawka-mikrofon może być, jak widać na rysunku, systemem pozbawionym przewodu łączącego z klawiaturą i główną obudową zestawu, ale zestaw może mieć również na zewnątrz kształt klasycznego aparatu telefonicznego bezprzewodowego lub może być zespołem połączonym z obudową zaopatrzoną w klawiaturę za pomocą przewodu.

PL 206 079 B1

Przy takim układzie ogólnym unika się okablowania liniami telefonicznymi mieszkań i domów;

terminal 200 może być terminalem wspólnotowym, rezydencjalnym, prywatnym lub publicznym zależnie od miejsca instalacji i zastosowania.

Złącza i moduły mogą być zainstalowane na panelu, do którego dostęp zarezerwowany jest dla pracownia obsługi telekomunikacji.

W innym wariancie, złącza mogą być bezpośrednio dostępne dla użytkowników, którzy sami sobie podłączą tymczasowo swój moduł, na czas połączenia lub na przykład na kilka godzin. W takim układzie moduł użytkownika może zostać przez niego przyłączony na dowolnym złączu dowolnego terminalu, tak by użytkownik mógł zadzwonić ze swojego zestawu z dowolnego miejsca, stosując ten sam sprzęt u siebie, w pracy lub w terminalu publicznym zainstalowanym na ulicy.

Poniżej, w odniesieniu do fig. 2-5, omówione zostaną szczegółowo poszczególne elementy systemu telekomunikacji.

Figura 2 jest schematem blokowym przedstawiającym różne człony funkcjonalne stanowiące terminal 100.

W celu podłączenia linii 102 przewidziano interfejsy 106, 108, 110..... odpowiednie dla poszczególnych typów połączenia (RTC, VSAT, ADSL, etc.) i integrujące różne protokoły komunikacji potrzebne dla wymiany informacji.

Z drugiej strony, połączenie z różnymi modułami 200 podłączonymi do złącz 104 zapewnia magistrala 112.

Interfejsy 106, 108, 110 i magistrala 112 są połączone z centralną jednostką kierującą 114, która spełnia różne potrzebne funkcje takie, jak:

- multipleksowanie/demultipleksowanie linii;

- wyodrębnianie sygnalizacji dla przypadkowych połączeń przychodzących z różnych linii;

- obróbka sygnalizacji dla żądań połączenia pochodzących z różnych zestawów za pośrednictwem modułów 200.

Jednostka kierująca jest sterowana przez komputer 116, który może współpracować z lokalną bazą danych 118, przechowującą w pamięci informacje dotyczące różnych abonentów, dla których do złącza w terminalu podłączono moduł 200, w celu w szczególności sprawowania kontroli dostępu do linii, jak również, aby spełniał takie funkcje, jak specyficzna sygnalizacja abonenta, zarządzanie płatnościami za połączenia itp.

Terminal 100 może ewentualnie posiadać pamięć umożliwiającą działanie lokalnego serwera internetowego, przy czym różne moduły umożliwiałyby rozprowadzanie zawartości serwera do terminali połączonych z urządzeniem zdalnym.

Terminal może mieć antenę przekaźnikową 120, umożliwiającą powiększenie zasięgu transmisji między modułami i zestawami, poprzez transmisję danych do odległego zestawu z anteny modułu zainstalowanego w terminalu i odwrotnie.

Terminal może też mieć własny system zasilania (panele słoneczne, akumulatory itp.), które można również wykorzystać do zasilania różnych modułów 200, poza tym, że są one zasilane ze swoich własnych źródeł; podłączenie modułu do złącza zapewnia więc również podłączenie do zasilania energią elektryczną.

Ogólną budowę pojedynczego modułu łączącego przedstawiono schematycznie na fig. 3.

Każdy moduł 200, zainstalowany w złączu 104 terminalu, zawiera interfejs 202 z terminalem, radiowe środki nadawczo-odbiorcze 204, które współpracują z anteną 206 oraz centralną jednostkę kierującą 208 sterowaną przez mikrokomputer 210. Tak, jak pokazano, zasilanie 212 może korzystnie pochodzić z terminalu.

Urządzenie zdalne 300 jest przedstawione schematycznie na fig. 4. Zwiera ono radiową część nadawczo-odbiorczą 302 połączoną z anteną 304, z centralną jednostką kierującą 306 sterowaną przez mikrokomputer 308.

Różne transduktory, takie jak słuchawka 310, mikrofon 312 i klawiatura 314 są połączone z mikrokomputerem 308 przewodowo lub, korzystnie, bezprzewodowo z wykorzystaniem takich technologii, jak Bluetooth, CECT lub innych. Urządzenie korzysta również z zasilania 316, za przykład z baterii, które można ładować.

Urządzenie zdalne 300 może być korzystnie „zestawem głośno mówiącym”, w którym słuchawka 310, mikrofon 312 i klawiatura 314 są elementami fizycznie niezależnymi, z których każdy ma swoje własne środki nadawczo-odbiorcze komunikujące się z jednym modułem łączącym 200.

PL 206 079 B1

Korzystnie, słuchawka jest w postaci słuchawki zakładanej na ucho, do której można przyłączyć w technologii „plug-and-play (tzn. na bieżąco, bez potrzeby ponownego uruchamiania urządzenia) (i) drugą słuchawkę, pozbawioną środków radiowych (zwykły transduktor przeznaczony do polepszania komfortu słuchania) i/lub (ii) mikrofon 312, w miejscu znajdującym się na przedłużeniu słuchawki w pobliżu ust użytkownika. Co do klawiatury, można ją zintegrować z przedmiotem typu pióro, zegarek itp.

Korzystnie, można ponadto w tym przedmiocie przewidzieć pomieszczenie, w którym można podłączyć mikrofon 312 w technologii „plug-and-play”. Użytkownik będzie miał w ten sposób do wyboru umieszczenie mikrofonu na słuchawce lub na przedmiocie, w którym znajduje się klawiatura (na przykład na piórze wsuniętym do kieszeni koszuli); należy zauważyć, że w przypadku mikrofonu nie ma potrzeby, aby był on funkcjonalnie niezależny i może to być zwykły transduktor wykorzystujący środki nadawczo-odbiorcze słuchawki 310 lub klawiatury 314, zależnie od przypadku.

Ogólnie, zestaw posiada numer identyfikacji użytkownika, który może być wprowadzony do pamięci mikrokomputera, ewentualnie zapisany na oddzielnej karcie mikroprocesorowej tego samego typu, co karty SIM radiotelefonów GSM lub też może mieć postać kodu wstukiwanego przez użytkownika podczas realizacji połączenia.

W pierwszym przykładzie wykonania wynalazku każdemu modułowi 200, a więc każdemu zestawowi 300, który mu odpowiada, przyporządkowany jest w sposób statyczny jeden fizyczny kanał (częstotliwość, kod, ...). Pozwala to uzyskać stosunkowo proste moduły, w których centralna jednostka kierująca 208 zapewnia w zasadzie detekcję przywołań wchodzących lub wychodzących i przekaz informacji między interfejsem 202 a częścią radiową 204.

Jednakże takie rozwiązanie ma tę wadę, że wymaga tylu modułów, ile jest linii telefonicznych, podczas gdy prawdopodobieństwo przywołania wszystkich użytkowników jednocześnie jest bliskie zeru.

Tak więc, w drugim przykładzie wykonania wynalazku możliwa jest optymalizacja terminalu poprzez zmniejszenie liczy modułów w stosunku do liczby potencjalnych użytkowników. Przydział kanałów odbywa się dynamicznie i w sposób zmienny, zaś moduły nie są trwale przypisane danemu użytkownikowi.

W tym celu centralna jednostka kierująca 208, gdy otrzyma żądanie połączenia od użytkownika, musi wykonać pewną ilość dodatkowych funkcji, których kolejność jest następująca:

- zestaw, który dzwoni wysyła zarezerwowanym kanałem radiowym ogólne żądanie połączenia, w którym znajduje się numer identyfikacji użytkownika;

żądanie odbierane jest przez wszystkie moduły terminalu, które są nieaktywne (to znaczy, które nie są w trakcie łączenia);

- moduł (moduły), który(e) otrzyma(ją) żądanie przekazuje(ą) je do centralnej jednostki kierującej 114 terminalu;

- terminal sprawdza w bazie danych, czy numer identyfikacji jest zgodny z listą autoryzowanych użytkowników i wysyła do jednego z modułów zgodę na połączenie użytkownika z siecią telefoniczną; pozwolenie to jest związane z parametrem podającym numer kanału radiowego, którego można użyć;

- w ten sposób wybrany zestaw wysyła do odpowiedniego zestawu, kanałem rezerwowym, informację o pozwoleniu wraz z numerem kanału (lub sygnał odmowy ustanowienia połączenia).

Funkcję kontroli numeru identyfikacji użytkownika można nadać zespołowi terminali tego samego typu, na których rozmieszcza się zespół użytkowników, których dostęp do terminali w celu realizacji połączenia został zaakceptowany; w ten sposób jeden użytkownik może wykorzystać dowolny terminal z wielu, zależnie od chwilowego położenia geograficznego, co pozwala zwiększyć zasięg sieci.

Moduły mogą ewentualnie pełnić funkcje przekazywania połączeń, przy czym użytkownik dysponuje wówczas dwoma modułami, z których jeden („moduł stały”) jest podłączony do złącza o jego zwykłym numerze telefonu; w pamięci tego modułu stałego użytkownik programuje, bezpośrednio lub na odległość, numery, do których chce przekierowywać swoje połączenia. Nosi on ze sobą drugi moduł („moduł ruchomy”) tak, że może go podłączyć do jakiegokolwiek innego złącza, które znajduje się poza jego mieszkaniem. Gdy otrzyma połączenie telefoniczne na swój zwykły numer w czasie, gdy jest nieobecny, moduł stały sprawdza w sieci krajowej lub międzynarodowej, czy moduł ruchomy jest podłączony do któregoś innego złącza. Jeżeli jest podłączony, połączenie zostaje przekazane do terminalu, w którym podłączony jest moduł ruchomy, aby zestaw zadzwonił i użytkownik otrzymał sygnał tam, gdzie się znajduje.

W przypadku, gdy moduł ruchomy nie jest nigdzie podłączony, korzystne jest, by moduł stały przekierowywał połączenie do numeru radiotelefonu. Zasada roamingu możliwa jest dzięki temu, że6

PL 206 079 B1 każ dy moduł wyposaż ony jest w kod identyfikacji, na przykł ad wpisany na kartę mikroprocesorową takiego typu, jak karty SIM radiotelefonów GSM. Ten właśnie kod wyszukiwany jest w trakcie roamingu, zarówno w sieci krajowej, jak w sieci międzynarodowej.

Dla ułatwienia procedury roamingu, moduł ruchomy może być również zaprogramowany do automatycznego połączenia się bezpośrednio z modułem stałym po podłączeniu do sieci.

Poza wyżej opisanymi funkcjami telefonicznymi, każdy moduł 200 można stosować niezależnie, jako adaptator poliwalentny spełniający funkcję lokalnego serwera danych audio, wideo lub innych.

Budowę modułu 200 przedstawiono na fig. 5.

Poza opisanymi wyżej elementami, moduł zawiera jeden lub kilka interfejsów 218 pozwalających zapewnić połączenie, za pośrednictwem złącz 216, z różnymi urządzeniami, takimi jak przenośne urządzenie odtwarzające, kameskop, czujniki medyczne (oftalmoskop, otoskop, stetoskop, czujnik echograficzny lub czujnik efektu Doppler'a, EKG), itp.

Te różnorodne urządzenia emitują sygnały cyfrowe lub przekształcone na postać cyfrową, które zostaną przekazane przez część radiową 204 modułu 200 do zdalnego zestawu 300, na przykład do słuchawki zestawu w przypadku dźwięku, na ekran wideo zestawu w przypadku obrazu, itp. W przypadku podłączenia do modułu przenośnego urządzenia odtwarzającego, będzie ono emitowało do zdalnego zestawu sygnały audio pochodzące z przenośnego urządzenia odtwarzającego. W ten sposób, za sprawą zdalnego modułu i zestawu przekształca się przenośne urządzeni odtwarzające ze słuchawkami przewodowymi w bezprzewodowe przenośne urządzeni odtwarzające.

Zestaw może korzystnie pełnić bezprzewodowo funkcje kontroli źródła sygnałów lub danych, co pozwala użytkownikowi pilotować całkowicie transmisję i emisję swoich sygnałów za zestawem. W module 200 mogą też być zintegrowane takie człony, jak pamięć masowa 220, interfejs GSM 222, obwód lokalizacji GPS 224, itp., w celu realizacji różnych funkcji takich, jak lokalizacja lub zdalne wprowadzanie danych.

Jeżeli użytkownik podłączy do swojego modułu jednocześnie przenośne urządzenie odtwarzające i radiotelefon GSM, może słuchać muzyki z podłączonego przenośnego urządzenia odtwarzającego i odbierać połączenie telefoniczne ze swojego GSM; w przypadku odbioru lub nadawania sygnału, moduł domyślnie daje pierwszeństwo połączeniu telefonicznemu. Działa więc jako serwer sygnałów audio i danych, dając pierwszeństwo względem innych funkcji połączeniu GSM. Pierwszeństwo to można rzecz jasna zmienić poprzez odpowiednie zaprogramowanie modułu. Takie rozszerzenie funkcji dotyczy też wszelkich innych źródeł sygnałów audio i/lub danych.

Taka budowa modułu może też umożliwiać inne funkcje lokalne takie, jak telefonia wewnętrzna między wieloma użytkownikami, z których każdy ma swój zestaw podłączony do jednego kanału modułu lub na przykład funkcję rejestratora sygnałów audio lub danych pochodzących z zestawów (funkcja „dyktafonu”), bądź odwrotnie, funkcję rejestratora wiadomości głosowych albo cyfrowych pozostawionych przez dzwoniących w nieobecności użytkownika (funkcja „automatycznej sekretarki”).

Na koniec należy podkreślić, że moduły można korzystnie podłączyć nie tylko do złącz takich terminali, jakie opisano powyżej, lecz również do każdego innego złącza telefonicznego, na przykład ściennego, poprzez złącze adaptacyjne.

Claims (11)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Bezprzewodowy, wielofunkcyjny system telekomunikacji, znamienny tym, że zawiera kombinację następujących elementów: wielogniazdowy terminal (100) połączony z wieloma liniami telekomunikacyjnym (102) i zawierający środki (106, 108, 110) interfejsu z tymi wieloma liniami, wiele pojedynczych złączy (104) oraz środki dystrybucji (114, 116), które mogą łączyć selektywnie wspomniane wiele złączy ze wspomnianymi wieloma liniami, ponadto, co najmniej jeden pojedynczy moduł łączący (200), który można zamontować w sposób umożliwiający demontaż, w jednym ze wspomnianych złączy i zawierający środki interfejsu (202) ze środkami dystrybucji terminalu, bezprzewodowe środki nadawczo-odbiorcze (204, 206) oraz środki sterujące (208, 210) środkami łączącymi i środkami nadawczo-odbiorczymi, przystosowane do przetwarzania sygnałów nadawanych przez środki dystrybucji terminalu, przychodzących z linii, na emitowane sygnały radiowe oraz do przetwarzania odebranych sygnałów radiowych w sygnały przekazywane środkom dystrybucji terminalu w kierunku tej samej linii dla każdego pojedynczego modułu łączącego, co najmniej jedno autonomiczne urządzenie zdalne (300), zawierające bezprzewodowe środki nadawczo-odbiorcze (302, 304), przystosowane

   PL 206 079 B1 do zestawienia dwukierunkowego kanału komunikacyjnego z jednym pojedynczym modułem łączącym związanym z danym urządzeniem zdalnym oraz środki interfejsu (306, 308) z przetwornikami (310, 312, 314) zbierającymi i/lub odtwarzającymi sygnały audio, wideo i/lub dane cyfrowe.
2. 2. System według zastrz. 1, znamienny tym, że liczba linii jest mniejsza niż liczba złączy, zaś terminal zawiera środki multipleksujące, przystosowane do dokonywania wyboru modułu przypisanego danemu użytkownikowi, w przypadku sygnału przypadającego na linię skierowaną do tego użytkownika lub przeciwnie, wyboru wolnej linii w przypadku sygnału pochodzącego od użytkownika.
3. 3. System według zastrz. 1, znamienny tym, że terminal zawiera ponadto przekaźnikowe środki nadawczo-odbiorcze (120), współpracujące ze środkami nadawczo-odbiorczymi modułów w taki sposób, że odbierają sygnały radiowe nadawane przez te moduły i po wzmocnieniu powtórnie je nadają do urządzeń zdalnych.
4. 4. System według zastrz. 1, znamienny tym, że środki interfejsu terminalu zawierają środki interfejsu do jednej lub wielu sieci typu RTC, VSAT, ADSL, sieci łączności radiowej, przewodowej sieci lokalnej lub sieci radiotelefonicznej.
5. 5. System według zastrz. 1, znamienny tym, że terminal zawiera ponadto środki (122) zasilania energią elektryczną, zaś złącza zawierają terminale zasilania energią elektryczną pojedynczych modułów i/lub ładowania z indywidualnego, własnego źródła pojedynczych modułów.
6. 6. System według zastrz. 1, znamienny tym, że każde urządzenie zdalne jest przyporządkowane w sposób statyczny i jednoznaczny danemu modułowi.
7. 7. System według zastrz. 1, znamienny tym, że urządzeń zdalnych jest więcej niż modułów, przy czym każde urządzenie zdalne jest przyporządkowane w sposób dynamiczny i zmienny jednemu danemu modułowi.
8. 8. System według zastrz. 7, znamienny tym, że moduły obejmują środki do odbioru rozkazu połączenia nadanego przez urządzenia zdalne, do nadawania w kierunku środków sterujących terminalu zapytania o autoryzację dostępu i przypisania linii, odbioru z terminalu sygnału autoryzacji dostępu i połączenia z linią sieci, jak również identyfikatora kanału radiowego oraz do zestawienia połączenia ze wspomnianym urządzeniem zdalnym na tak określonym kanale.
9. 9. System według zastrz. 1, znamienny tym, że moduły zawierają środki sprzęgające (216, 218) ze źródłami sygnałów radiowych, wideo i/lub danych cyfrowych oraz środki (210, 220) tworzące lokalny serwer, zdolne do niezależnego sterowania wymianą sygnałów między wymienionymi źródłami a środkami nadawczo-odbiorczymi, skierowanych i/lub pochodzących z urządzenia zdalnego połączonego z modułem.
10. 10. System według zastrz. 1, znamienny tym, że niezależne urządzenie zdalne (300) zawiera słuchawkę (310), mikrofon (312) i klawiaturę (314), które są elementami fizycznie niezależnymi, zaopatrzonymi we współpracujące środki nadawczo-odbiorcze, słuchawka jest w postaci słuchawki zakładanej na ucho, do której można przyłączyć (i) drugą słuchawkę, pozbawioną środków radiowych i/lub (ii) mikrofon (312), klawiatura jest zintegrowana z innym przedmiotem, na którym można również umieścić mikrofon (312).
11. 11. System według zastrz. 1, znamienny tym, że mikrofon (312) jest transduktorem pozbawionym własnych środków nadawczo-odbiorczych, który współpracuje, zależnie od sytuacji, ze środkami nadawczo-odbiorczymi tego elementu, słuchawki (310) lub klawiatury (314), do którego jest podłączony.