PL206151B1 - Zawór, a zwłaszcza zawór grzejnikowy, oraz wkładka takiego zaworu - Google Patents

Abstract

Przedmiotem wynalazku jest zawór (1), a zwłaszcza zawór grzejnikowy, z korpusem zaworowym (2) wyposażonym w pierwszy kanał (3), drugi kanał (4), a pomiędzy nimi ścieżkę przepływu z gniazdem zaworowym (6), zawieradło (11), przesuwne w kierunku zamykania gniazda zaworowego (6) i w kierunku przeciwnym i umieszczone w obudowie uruchamiającej (10) połączonej z korpusem zaworowym (2), przy czym pierwszy kanał (3) połączony jest z odwróconą od zawieradła (11) stroną gniazda zaworowego (6). Aby w prosty sposób wyeliminować błędy montażowe, w korpusie zaworowym (2) umieszczono przerywającą ścieżkę przepływu wkładkę (7), wyposażoną w pomocnicze gniazdo zaworowe (20), którego strona zwrócona do zawieradła (11) łączy się z pierwszą komorą (21), która połączona jest z pierwszym kanałem (3) poprzez gniazdo zaworowe (5) i którego strona odwrócona od zawieradła (11) łączy się z drugą komorą (22), która połączona jest z drugim kanałem (4).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest zawór, w szczególności zawór grzejnikowy, z korpusem wyposażonym w kanał pierwszy, kanał drugi, a pomiędzy nimi ścieżkę przepływu z gniazdem zaworowym, zawieradło, przesuwne w kierunku zamykania gniazda zaworowego i w kierunku przeciwnym i umieszczone w obudowie uruchamiającej połączonej z korpusem zaworowym, przy czym pierwszy kanał połączony jest z odwróconą od zawieradła stroną gniazda zaworowego. Ponadto przedmiotem wynalazku jest wkładka wyżej opisanego zaworu.

Tego typu zawór znany jest przykładowo z opisu patentowego DE 1 139 707 B2. Zawieradło dławi strumień przepływający przez zawór, gdy zostanie zbliżone do gniazda zaworowego. Gdy zawieradło zostanie oddalone od gniazda zaworowego, zwiększa się przepustowość zaworu.

W przypadku tego typu zaworu medium winno napł ywać na zawieradło przez gniazdo zaworowe. Aby spełnić ten wymóg, na zewnątrz korpusu zaworowego umieszczono w kilku miejscach strzałkę, która wskazuje, w jakim kierunku odbywa się prawidłowy przepływ przez zawór. W praktyce coraz częściej okazuje się jednak, że zawór nie jest montowany prawidłowo (z niewłaściwym kierunkiem przepływu). Powodem takiego stanu rzeczy są z jednej strony niewystarczające kwalifikacje personelu montażowego, a z drugiej brak informacji, w jakim kierunku przepływa medium, które ma być sterowane przez zawór (zwłaszcza woda grzewcza w starym budownictwie).

Jeśli zawór jest zamontowany ze złym kierunkiem przepływu medium, wówczas można zaobserwować zjawisko „uderzenia wodnego. Gdy zawieradło silnie dławi strumień cieczy (czyli zostało przemieszczone względnie blisko gniazda zaworowego), wówczas powstają warunki ciśnieniowe powodujące nagłe dociśnięcie zawieradła do gniazda zaworowego. Powstaje uderzenie ciśnienia, które można usłyszeć. Tego rodzaju uderzenie ciśnienia może ponadto doprowadzić do uszkodzeń w podłączonym układzie przewodów.

Usuwanie wyżej opisanej wady jest stosunkowo pracochłonne. Korpus zaworowy musi zostać wymontowany z pionu instalacyjnego i ponownie zamontowany tak, aby kierunek przepływu medium był prawidłowy.

W niemieckim opisie patentowym DE 10055614 B4 ujawniono zawór grzejnikowy mają cy oddzielne gniazda zaworowe skojarzone odpowiednio z wlotem i wylotem zaworu, które jednocześnie współpracują z zawieradłem. Z kolei w opisie EP 1217270 ujawniono zawór, którego zawieradło ma średnicę zewnętrzną, która jest mniejsza od średnicy zewnętrznej zewnętrznego gniazda zaworowego lecz większa od średnicy wewnętrznej zewnętrznego gniazda zaworowego.

Podstawowym celem wynalazku jest proste eliminowanie błędów montażowych.

Istotą wynalazku jest opisany wyżej zawór, charakteryzujący się tym, że w korpusie zaworowym znajduje się przerywająca ścieżkę przepływu wkładka, wyposażona w pomocnicze gniazdo zaworowe, którego strona zwrócona do zawieradła jest połączona z pierwszą komorą, która połączona jest z pierwszym kanałem poprzez gniazdo zaworowe i którego strona odwrócona od zawieradła jest połączona z drugą komorą, która połączona jest z drugim kanałem.

W przypadku stwierdzenia, ż e korpus zaworowy jest „nieprawidł owo” zamontowany, co objawia się tym, że kierunek przepływu medium przez układ przewodów nie zgadza się z zadanym kierunkiem przepływu przez zawór, wówczas należy jedynie usunąć wkładkę. W takim przypadku zawieradło nie współpracuje już z pomocniczym gniazdem zaworowym, tylko z właściwym gniazdem w korpusie zaworowym. Jeśli natomiast zostanie stwierdzone, że zawór bez wkładki jest zamontowany ze złym kierunkiem przepływu medium, wówczas wystarczy jedynie zamontować wkładkę w korpusie zaworowym tak, aby medium znów napływało na zawieradło przez gniazdo zaworowe, a dokładniej przez pomocnicze gniazdo zaworowe. W najprostszym przypadku wkładka umiejscowiona jest między zawieradłem a gniazdem zaworowym.

W szczególności we wkładce zaworu moż na wyróżnić pierwszą geometrię mocowania, poprzez którą wkładka łączy się z korpusem zaworowym, oraz drugą geometrię mocowania, poprzez którą łączy się ona z obudową uruchamiającą, przy czym pierwsza i druga geometria mocowania są ukształtowane komplementarnie względem siebie. Dzięki takiemu ukształtowaniu osiągnięto w prosty sposób to, że zarówno w przypadku pracy z wkładką, jak i bez wkładki można zastosować tę samą obudowę uruchamiającą. Jeśli używana jest wkładka, wówczas obudowa uruchamiająca mocowana jest we wkładce, a wkładka w korpusie zaworowym.

PL 206 151 B1

Jeśli wkładka nie jest używana, wówczas obudowa uruchamiająca mocowana jest bezpośrednio w korpusie zaworowym. W przypadku użycia wkładki we wszystkich przypadkach obserwuje się nieznaczne powiększenie wielkości konstrukcyjnej.

Korzystne jest przy tym, aby geometrie mocowania wyposażone były w gwint. Gwint śrubowy jest względnie prostym w realizacji rodzajem geometrii mocowania. Przy zastosowaniu gwintu można łatwo zamocować wkładkę w korpusie zaworowym oraz obudowę uruchamiającą we wkładce. Do uszczelnienia można użyć zwykłych środków uszczelniających. Wkładkę można tak wkręcić w korpus zaworowy, aby tworzyła ona wraz z gniazdem zaworowym strefę uszczelniającą w korpusie zaworowym.

W korzystnej realizacji wynalazku wkładka wystaje z korpusu zaworowego i ma powierzchnię przyłożenia momentu obrotowego. Wkładkę można więc uchwycić za pomocą narzędzia i wkręcić ją w korpus zaworowy z uż yciem wymaganego momentu obrotowego. Tym samym w prosty sposób można zapewnić szczelność zaworu.

W korzystnej realizacji wynalazku pierwsza komora połączona jest z pierwszym kanałem poprzez przynajmniej jeden kanał osiowy, przebiegający równolegle do kierunku ruchu zawieradła. Jest to prosta możliwość zapewnienia drogi przepływu, która w odniesieniu do zawieradła niejako odwraca kierunek przepływu medium przez zawór.

W korzystnej realizacji wynalazku druga komora połączona jest z komorą pierś cieniową poprzez przynajmniej jeden kanał promieniowy, umiejscowiony między wkładką a korpusem zaworowym. Również kanał promieniowy tworzy część ścieżki przepływu, z której „korzysta” ciecz przepuszczana przez zawór, aby przepływać przez zawór w kierunku odwrotnym do kierunku przepływu.

W korzystnej realizacji wynalazku druga komora ma taką dł ugość w kierunku ruchu zawieradł a, która odpowiada przynajmniej jej średnicy. Ponadto w korzystnej realizacji wynalazku kanał promieniowy łączy się z drugą komorą w miejscu położonym jak najdalej od pomocniczego gniazda zaworowego. Dzięki temu można zapewnić, że medium napływać będzie na zawieradło przez pomocnicze gniazdo zaworowe z silną składową osiową. Utrzymuje to drgania zawieradła na niskim poziomie.

W korzystnej realizacji wynalazku na obwodzie wkładki znajduje się przynajmniej jeden kanał promieniowy pomiędzy co najmniej dwoma kanałami osiowymi. Innymi słowy, kanały promieniowe i osiowe ułożone są naprzemiennie, przy czym oczywiście możliwe jest również rozmieszczenie dwóch kanałów osiowych między dwoma kanałami promieniowymi i na odwrót. Dzięki temu zagwarantowane jest, że przepustowość, jaką wykazuje zawór w pozycji maksymalnie otwartej, nie jest ograniczana przez wkładkę.

W korzystnej realizacji wynalazku wkładka przylega czołowo do ścianki pośredniej korpusu zaworowego, otaczającej gniazdo zaworowe. Można powiedzieć, że wkładka imituje zawieradło przylegające do gniazda zaworowego, tworząc przerwę między pierwszym a drugim kanałem. Ciecz przepływająca przez zawór musi więc obrać drogę przez wkładkę, co powoduje, że będzie napływać na zawieradło z właściwej strony, a mianowicie przez pomocnicze gniazdo zaworowe.

W korzystnej realizacji wynalazku między ścianką pośrednią a wkładką umieszczona jest metaliczna uszczelka. Na uszczelkę taką mogą działać relatywnie duże siły (ciśnienia), nie powodując jej zniszczenia. Przy użyciu metalicznej uszczelki można więc uzyskać szczelność o dużej niezawodności, zwłaszcza, gdy wkładka zostanie wkręcona w korpus zaworowy z wymaganym momentem.

Istotą wynalazku jest również opisana wyżej wkładka zaworu, charakteryzująca się tym, że ma pomocnicze gniazdo zaworowe, które z jednej strony łączy się z pierwszą komorą, poprzez którą poruszane jest zawieradło, a z drugiej strony, która jest odwrócona od strony pierwszej, łączy się z drugą komorą, przy czym pierwsza komora połączona jest z odwróconą od pierwszej strony pomocniczego gniazda zaworowego przednią stroną wkładki, a druga komora połączona jest z obwodową ścianką wkładki.

Przy zastosowaniu tego typu wkładki można w prosty sposób zmienić kierunek przepływu medium przez korpus zaworowy. Wystarczy jedynie wymontować obudowę uruchamiającą z korpusu zaworowego, zamontować wkładkę i ponownie zamontować obudowę uruchamiającą. Ciecz przepływająca przez zawór jest wówczas kierowana w taki sposób, że napływa na zawieradło z właściwej strony, czyli przez pomocnicze gniazdo zaworowe.

Dzięki temu z dużą pewnością unika się niepożądanego uderzenia wody.

W szczególnoś ci wkładka zaworu ma pierwszą geometrię mocowania łącząc ą wkł adkę z korpusem zaworowym, oraz drugą geometrię mocowania łączącą wkładkę z obudową uruchamiającą, przy czym pierwsza geometria mocowania i druga geometria mocowania są ukształtowane komplementarnie względem siebie. Korzystne jest przy tym, aby geometrie mocowania wyposażone były w gwint. Zastosowanie komplementarnych geometrii mocowania ma kilka zalet. Po pierwsze, możliwe jest

PL 206 151 B1 przechowywanie i transportowanie wielu wkładek w sposób zwarty i umożliwiający oszczędność miejsca. Można na przykład włożyć jedną wkładkę pierwszą geometrią mocowania w drugą geometrię mocowania innej wkładki tak, że wiele tak złączonych wkładek zajmie mniej miejsca. Po drugie, można użyć tej samej obudowy uruchamiającej wraz z korpusem zaworowym, niezależnie od tego, czy wkładka jest zamontowana, czy nie.

W korzystnej realizacji wynalazku wkładka ma co najmniej jeden kanał osiowy, przebiegający od normalnie zamkniętej strony czołowej do pierwszej komory. Kanał osiowy można łatwo wytworzyć. Tworzy on drogę przepływu, którą może odpłynąć ciecz przechodząca przez wkładkę.

Korzystne jest również, gdy druga komora połączona jest przynajmniej jednym kanałem promieniowym z powierzchnią obwodową wkładki. Kanał promieniowy również można łatwo wytworzyć. Tworzy on następnie „ścieżkę dopływu” cieczy.

W korzystnej realizacji wynalazku kanał promieniowy zaczyna się na odwróconym od pomocniczego gniazda zaworowego końcu drugiej komory. Ciecz, która wpływa przez kanał promieniowy do drugiej komory, ma wówczas wystarczającą ilość miejsca, aby jej przepływ uległ uspokojeniu, zanim trafi przez pomocnicze gniazdo zaworowe do zawieradła.

Utrzymuje to drgania zawieradła na niskim poziomie.

W korzystnej realizacji wynalazku, wkładka ma przynajmniej jeden kanał promieniowy między dwoma kanałami osiowymi. Kanały promieniowe i osiowe mogą więc występować w kierunku obwodowym naprzemiennie (pojedynczo lub parami).

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania został uwidoczniony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia zawór w widoku z boku, fig. 2 przedstawia zawór w widoku z góry, fig. 3 przedstawia przekrój lll-lll z rysunku fig. 2, a fig. 4 przedstawia przekrój IV-IV z rysunku fig. 2.

W zaworze 1, zrealizowanym jako zawór grzejnikowy, przewidziano korpus zaworowy 2. Korpus zaworowy 2 zawiera pierwszy kanał 3 oraz drugi kanał 4. Pomiędzy pierwszym kanałem 3 a drugim kanałem 4 umieszczono gniazdo zaworowe 5. Do gniazda zaworowego 5, pod warstwą pośrednią niewyszczególnionej, metalicznej uszczelki, przylega czołowa strona 6 wkładki 7, która wkręcona jest w korpus zaworowy 2. Do tego celu wk ł adkę 7 wyposaż ono w gwint zewnę trzny 8 (stanowią cy pierwszą geometrię mocowania), wkręcany w gwint wewnętrzny 9 w korpusie zaworowym 2.

We wkładkę 7 wkręcona jest obudowa uruchamiająca 10. Obudowa uruchamiająca 10 wyposażona jest w zawieradło 11 zamocowane na trzpieniu zaworowym 12, obciążonym sprężyną otwierającą 13 w kierunku od gniazda zaworowego 5.

Gdy trzpień zaworowy 12, a wraz z nim zawieradło 11 mają być przemieszczone w przeciwnym kierunku, wówczas ciśnienie wywierane jest na kołek uruchamiający 14, prowadzony przez dławnicę 15. Do uruchamiania kołka uruchamiającego 14 stosowana jest zwykle bliżej niewyszczególniona nasadka termostatyczna zaworu.

W celu zamocowania obudowy uruchamiającej 10, we wkładce 7 przewidziano gwint wewnętrzny 16 (stanowiący drugą geometrię mocowania), w który wkręcony jest gwint zewnętrzny 17 obudowy uruchamiającej 10.

Gwint zewnętrzny 8 oraz gwint wewnętrzny 16 są względem siebie komplementarne, co oznacza, że oba te gwinty wykazują ten sam skok oraz tę samą średnicę.

Aby możliwe było wkręcenie wkładki 7 w korpus zaworowy 2, na wkładce 7 przewidziano powierzchnię przyłożenia momentu obrotowego 18, do której można przyłożyć narzędzie. Dzięki temu możliwe jest wkręcenie wkładki 7 w korpus zaworowy 2 z momentem wystarczającym do tego, aby czołowa strona 6 wkładki 7 uszczelniła się z gniazdem 5 korpusu zaworowego 2. Pod pojęciem „gniazda zaworowego” rozumiane jest również najbliższe otoczenie gniazda zaworowego 5, czyli obszar ścianki pośredniej 19 korpusu zaworowego 2, do której przylega wkładka 7.

We wkładce 7 przewidziano pomocnicze gniazdo zaworowe 20, które oddziela pierwszą komorę 21 od drugiej komory 22. Z pomocniczym gniazdem zaworowym 20 współdziała zawieradło 11.

Pierwsza komora 21 łączy się poprzez kanały osiowe 23, przebiegające równolegle do kierunku ruchu zawieradła 11, z wybraniem 24 w czołowej stronie 6 wkładki 7, przy czym wybranie 24 otwiera się w kierunku pierwszego kanału 3.

Poprzez kanały osiowe 23 pierwsza komora 21 połączona jest zatem z pierwszym kanałem 3.

Druga komora 22 łączy się poprzez kanały promieniowe 25, zbiegające się w ściance obwodowej wkładki 7, z komorą pierścieniową 26, umiejscowioną między wkładką 7 a korpusem zaworowym 2. Komora pierścieniowa 26 połączona jest z drugim kanałem 4. Kanały promieniowe 25 łączą się z drugą komorą 22 w miejscu położonym jak najdalej od pomocniczego gniazda zaworowego 20. Długość

PL 206 151 B1 osiowa drugiej komory 22 jest co najmniej tak duża jak jej średnica. Dzięki temu ciecz, która wpływa do drugiej komory 22, dociera do pomocniczego gniazda zaworowego 20 z relatywnie niewielkimi zawirowaniami.

Przy tak skonstruowanym zaworze 1 relatywnie proste jest usunięcie błędu, spowodowanego montażem zaworu 1 w układzie przewodów z błędnym kierunkiem przepływu medium.

Przedstawiony na rysunkach fig. 3 i fig. 4 zawór 1 winien zostać zamontowany tak, aby ciecz dopływała przez drugi kanał 4. Ciecz ta z drugiego kanału 4 dostaje się do komory pierścieniowej 26, a stamtąd przez kanały promieniowe 25 do drugiej komory 22. Dopływająca ciecz napływa zatem na zawieradło 11 przez pomocnicze gniazdo zaworowe 20 tak, że przy tym układzie montażowym można uniknąć niepożądanego uderzenia wody. Ciecz, która przedostaje się przez utworzoną między zawieradłem 11 a pomocniczym gniazdem zaworowym 20 szczelinę do pierwszej komory 21, dociera przez kanały osiowe 23 i wybranie 24 do pierwszego kanału 3 i może stamtąd wypłynąć.

Aby zagwarantować wystarczającą przepustowość zaworu, można przewidzieć, że w kierunku obwodowym umieszczone zostaną naprzemiennie kanały osiowy 23 i promieniowy 25.

W przypadku stwierdzenia, że przy powyższym układzie montażowym występują uderzenia wody, oznacza to, że zawór 1 zamontowany jest z nieprawidłowym kierunkiem przepływu. W takim przypadku ciecz dopływa przez pierwszy kanał 3 i przez wybranie 25 oraz kanały osiowe 23 dociera do pierwszej komory 21. Gdy zawieradło 11 znajduje się we względnie małej odległości od pomocniczego gniazda zaworowego 20, wówczas może wystąpić sytuacja, w której zawieradło 11 zostanie siłą strumienia przepływu gwałtownie dociśnięte do pomocniczego gniazda zaworowego, pokonując siłę sprężyny otwierającej 13, co spowoduje powstanie uderzenia ciśnienia w układzie przewodów.

Taki błąd montażowy można w takiej sytuacji w prosty sposób usunąć, wykręcając obudowę uruchamiającą 10 z wkładki 7 oraz wkładkę 7 z korpusu zaworowego 2. Następnie należy wkręcić samą obudowę uruchamiającą 10 (bez wkładki) w korpus zaworowy 2. Zawieradło 11 będzie wówczas bezpośrednio współdziałało z gniazdem zaworowym 5. W takim przypadku medium będzie znów napływać na zawieradło z właściwej strony, czyli od pierwszego kanału 3 przez gniazdo zaworowe 5 korpusu zaworowego 2.

Pomiędzy wkładką 7 a korpusem zaworowym 2 może być założony (w schematycznie pokazany sposób) pierścień samouszczelniający (oring) 27. Mogą być przewidziane również inne uszczelki, jednak ze względu na przejrzystość rysunków nie zostały one pokazane.

Claims (16)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Zawór, a zwłaszcza zawór grzejnikowy, z korpusem wyposażonym w pierwszy kanał, drugi kanał, a pomiędzy nimi ścieżkę przepływu z gniazdem zaworowym, zawieradło, przesuwne w kierunku zamykania gniazda zaworowego i w kierunku przeciwnym i umieszczone w obudowie uruchamiającej połączonej z korpusem zaworowym, przy czym pierwszy kanał połączony jest z odwróconą od zawieradła stroną gniazda zaworowego, znamienny tym, że w korpusie zaworowym (2) znajduje się przerywająca ścieżkę przepływu wkładka (7), wyposażona w pomocnicze gniazdo zaworowe (20), którego strona zwrócona do zawieradła (11) jest połączona z pierwszą komorą (21), która połączona jest z pierwszym kanałem (3) poprzez gniazdo zaworowe (5) i którego strona odwrócona od zawieradła (11) jest połączona z drugą komorą (22), która połączona jest z drugim kanałem (4).
2. 2. Zawór według zastrz. 1, znamienny tym, że wkładka (7) zaworu ma pierwszą geometrię mocowania (8), poprzez którą połączona jest z korpusem zaworowym (2), oraz drugą geometrię mocowania (16), poprzez którą połączona jest z obudową uruchamiającą (10), przy czym pierwsza geometria mocowania (8) i druga geometria mocowania (16) są ukształtowane komplementarnie względem siebie.
3. 3. Zawór według zastrz. 2, znamienny tym, że geometrie mocowania (8, 16) wyposażone są w gwint.
4. 4. Zawór według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienny tym, że wkładka (7) wystaje z korpusu zaworowego (2) i ma powierzchnię przyłożenia momentu obrotowego (18).
5. 5. Zawór według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, znamienny tym, że pierwsza komora (21) połączona jest z pierwszym kanałem (3) poprzez przynajmniej jeden kanał osiowy (23), przebiegający równolegle do kierunku ruchu zawieradła (11).

   PL 206 151 B1
6. 6. Zawór według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, znamienny tym, że druga komora (22) połączona jest z komorą pierścieniową (26) poprzez przynajmniej jeden kanał promieniowy (25), umiejscowiony między wkładką (7) a korpusem zaworowym (2).
7. 7. Zawór według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, znamienny tym, że długość w kierunku ruchu zawieradła (11) drugiej komory (22) odpowiada przynajmniej jej ś rednicy.
8. 8. Zawór wedł ug zastrz. 6 albo 7, znamienny tym, ż e na obwodzie wk ł adki (7) znajduje się przynajmniej jeden kanał promieniowy (25) między co najmniej dwoma kanałami osiowymi (23).
9. 9. Zawór wedł ug zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, znamienny tym, że wkładka (7) przylega czołowo do ścianki pośredniej (19) korpusu zaworowego (2), otaczającej gniazdo zaworowe (5).
10. 10. Zawór według zastrz. 9, znamienny tym, że między ścianką pośrednią (19) a wkładką (7) umieszczona jest metaliczna uszczelka.
11. 11. Wkładka zaworu, a zwłaszcza zaworu grzejnikowego, mającego korpus wyposażony w pierwszy kanał, drugi kanał, a pomiędzy nimi ścieżkę przepływu z gniazdem zaworowym, zawieradło, przesuwne w kierunku zamykania gniazda zaworowego i w kierunku przeciwnym i umieszczone w obudowie uruchamiają cej połączonej z korpusem zaworowym, przy czym pierwszy kanał połączony jest z odwróconą od zawieradła stroną gniazda zaworowego, znamienna tym, że ma pomocnicze gniazdo zaworowe (20), które z jednej strony łączy się z pierwszą komorą (21), poprzez którą poruszane jest zawieradło (11), a z drugiej strony, która jest odwrócona od strony pierwszej, łączy się z drugą komorą (22), przy czym pierwsza komora (21) połączona jest z odwróconą od pierwszej strony pomocniczego gniazda zaworowego (20) przednią stroną (6) wkładki (7), a druga komora (22) z obwodową ś cianką wkł adki (7).
12. 12. Wkładka według zastrz. 11, znamienna tym, że ma pierwszą geometrię mocowania (8) łączącą wkładkę (7) z korpusem zaworowym (2), oraz drugą geometrię mocowania (16) łączącą wkładkę (7) z obudową uruchamiającą (10), przy czym pierwsza geometria mocowania (8) i druga geometria mocowania (16) są ukształtowane komplementarnie względem siebie.
13. 13. Wkładka według zastrz. 11 albo 12, znamienna tym, że ma co najmniej jeden kanał osiowy (23), przebiegający od normalnie zamkniętej strony czołowej (6) do pierwszej komory (21).
14. 14. Wkładka według zastrz. 11 albo 12, albo 13, znamienna tym, że druga komora (22) połączona jest przynajmniej jednym kanałem promieniowym (25) z powierzchnią obwodową wkładki (7).
15. 15. Wkładka według zastrz. 14, znamienna tym, że kanał promieniowy (25) zaczyna się na odwróconym od pomocniczego gniazda zaworowego (20) końcu drugiej komory (22).
16. 16. Wkładka według zastrz. 11 albo 12, znamienna tym, że ma przynajmniej jeden kanał promieniowy (25) między dwoma kanałami osiowymi (23).