PL207531B1 - Dozownik leków - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest dozownik leków. W szczególności wynalazek dotyczy dozownika do stosowania w dozowaniu leków w postaci proszku lub tabletek.

Stosowanie urządzeń do przyjmowania wziewnego w podawaniu leków, np. do rozszerzania oskrzeli, jest dobrze znane. Takie urządzenia głównie składają się z korpusu lub obudowy, w której znajduje się nośnik leków. Znane są urządzenia do wziewnego przyjmowania leków, włączając takie, w których nośnikiem leków jest taśma pęcherzykowa zawierająca pewną liczbę odrębnych dawek sproszkowanego leku. Takie urządzenia zazwyczaj zawierają mechanizmy umożliwiające dostęp do tych dawek, zwykle składające się z elementów dziurkujących lub ściągających warstwę przykrywającą z warstwy podstawowej. Zostaje wtedy otwarty dostęp do leku i sproszkowany lek może zostać przyjęty wziewnie. Taki mechanizm może być również użyty do dozowania leków w postaci tabletek, gdzie zerwanie warstwy przykrywającej z warstwy podstawowej uwalnia tabletkę i umożliwia jej wydobycie i następnie zażycie.

Znane są terapie obejmujące zestawy różnych i działających uzupełniająco w stosunku do siebie leków. Mogą być one prowadzone przy pomocy produktów będących odrębnymi kombinacjami leków (tj. leków o szerokim działaniu), które zawierają określoną ilość każdego z komponentów, lub zestawów wąsko działających leków podawanych w określonym zestawie lub kolejności. Podczas, gdy produkty będące kombinacjami leków oferują pacjentowi dodatkową wygodę, pewne ich czynniki są trudne do zastosowania w tej postaci. Na przykład, czynniki te mogą w sposób niepożądany wchodzić ze sobą w reakcje chemiczne, gdy zostaną razem zestawione.

Jest zatem pożądane w pewnych okolicznościach posiadanie dozownika leków, który oddzielnie (tj. w sposób izolujący je od siebie) zawiera każdy z czynnych składników (lub ich mieszaniny) produktu, który ma być kombinacją leków, ale który umożliwia dostarczenie dawki będącej kombinacją składników w przy jak najmniejszej liczbie czynności podejmowanych przez pacjenta. Na przykład, istnieje zapotrzebowanie, aby przyjmowana wziewnie kombinacja leków była dostarczona wskutek konkretnej pojedynczej czynności wykonanej przez pacjenta, mimo że czynne składniki tej kombinacji leków są przechowywane oddzielnie wewnątrz urządzenia inhalacyjnego.

Ostatnio stwierdzono, że powyższe oczekiwania spełnia w szczególnie skuteczny sposób dozownik leków, który zawiera wiele odrębnych i podłużnie ukształtowanych nośników leków (np. taśm pęcherzykowych), z których każdy zawiera w sposób izolujący je od siebie inny czynnik (lub mieszaninę takich czynników), przy czym dozownik umożliwia uwolnienie poszczególnych czynników z poszczególnych taśm pęcherzykowych tak, aby dostarczyć do podania pacjentowi dawkę stanowiącą ich kombinację.

Zgodny z wynalazkiem dozownik leków mający podłużnie ukształtowane nośniki leków, które przenoszą szereg odrębnych części składowych dawki leku, oraz mający mechanizm dozujący, charakteryzuje się tym, że dozownik obejmuje co najmniej jeden dalszy podłużnie ukształtowany nośnik leków przenoszący szereg odrębnych części składowych dawki leku, przy czym części składowe dawki leku każdego nośnika zawierają składnik czynny leku lub mieszaninę składników czynnych leku, który/która różni się od tego/tej w częściach składowych dawki leku tego innego nośnika(-ów), przy czym mechanizm dozujący działa przy każdym uruchomieniu dozownika, do dozowania pojedynczej odrębnej części składowej dawki leku przenoszonej przez każdy z tych nośników leków, przy czym ten mechanizm dozujący zawiera co najmniej jedną strefę odbioru do odbierania każdego z nośników leków; wyzwalacz do uwalniania odrębnej części składowej dawki leku z każdego z nośników leków po przejęciu ich przez tę co najmniej jedną strefę odbioru; ujście dozujące umieszczone w styczności z odrębnymi częściami składowymi dawki leku uwalnianymi przez ten wyzwalacz i przez które użytkownik może mieć dostęp do tych odrębnych części składowych dawki leku; oraz co najmniej jeden indeksator do każdorazowego indeksowania odrębnych części składowych dawki leku z każdego z noś ników leków.

W połączeniu, odrę bne części skł adowe dawki leku, uwalniane z każ dego z wielu noś ników leków, zawierają określoną dawkę składnika końcowej kompozycji. To oznacza, że odrębne części składowe dawki leku po połączeniu (np. w wyzwalaczu) tworzą razem jedną dawkę leku o poszerzonym działaniu.

Dozownik leków jest zaprojektowany tak, aby przyjmować wiele podłużnie ukształtowanych nośników leków. Korzystnie, dozownik leków ma dwa do czterech podłużnie ukształtowanych nośników leków, zazwyczaj dwa takie nośniki.

PL 207 531 B1

Korzystnie, każdy z nośników leków jest przyjmowany przez wspólną strefę odbioru.

Dozownik leków korzystnie zawiera szereg odrębnych stref odbioru, z których każda przyjmuje jeden nośnik leków.

Korzystnie, ten wyzwalacz zawiera środki dostępu do leku transportowanego przez ten nośnik leków przez dziurawienie, nakłuwanie, rozrywanie lub zdzieranie.

Korzystnie, te nośniki leku stanowią taśmy pęcherzykowe, otwierane przez rozdzielanie, przy czym ten wyzwalacz zawiera przyrząd rozdzielający do rozdzielania nośników leku.

Korzystnie, to ujście dozujące stanowi jedno wspólne ujście dozujące, które wchodzi w styczność z odrębnymi częściami składowymi dawki leku po ich uwolnieniu.

Ponadto korzystnie, to wspólne ujście dozujące jest ukształtowane tak, żeby pobudzać mieszanie się tych uwolnionych części składowych dawki leku.

Korzystnie, każdy z nośników leków jest indeksowany przez pojedynczy indeksator.

Dozownik leków korzystnie zawiera wiele odrębnych indeksatorów, z których każdy jest przeznaczony do indeksowania jednego nośnika leków, przy czym korzystnie tych wiele odrębnych indeksatorów jest wzajemnie zespolonych.

Korzystnie, nośniki leków mają postać taśmy pęcherzykowej, z których każda ma szereg odrębnych kieszonek do przetrzymywania części składowych dawki leku, przy czym te kieszonki są rozmieszczone wzdłuż długości dających się rozdzielić przymocowanych do siebie warstw, podstawowej i przykrywają cej, oraz utworzone pomię dzy nimi, przy czym ten mechanizm dozują cy zawiera urzą dzenie otwierające do przyjmowania kieszonek każdego z tych nośników leków; co najmniej jeden przyrząd rozdzielający ustawiony do pracy z warstwą podstawową i warstwą przykrywającą kieszonki każdego nośnika, która została przyjęta w tym urządzeniu otwierającym, do oddzielania warstwy podstawowej od warstwy przykrywającej, w celu otwarcia takiej kieszonki; przy czym ujście dozujące jest usytuowane tak, aby być w styczności z otwartą kieszonką, przez którą użytkownik może uzyskać dostęp do części składowych dawki leku z otwartej kieszonki przez ujście dozujące; przy czym co najmniej jeden indeksator może indywidualnie indeksować odrębne kieszonki każdego z nośników leków.

Dozownik leków korzystnie zawiera dwie do czterech taśm pęcherzykowych.

Korzystnie, każda z wielu taśm pęcherzykowych jest przyjmowana wspólnie przez urządzenie otwierające.

Dozownik leków korzystnie zawiera wiele odrębnych urządzeń otwierających, z których każde przyjmuje jedną taśmę pęcherzykową.

Korzystnie, to urządzenie otwierające jest ruchome w dozowniku.

Korzystnie, to ruchome urządzenie otwierające zawiera komorę, która w trakcie używania przemieszcza się dla zlokalizowania tej sąsiadującej otwartej kieszonki na każdej z tych taśm pęcherzykowych.

Korzystnie, ta komora jest dołączona do elementu niosącego, który jest zamontowany ruchomo wzdłuż osi sprężyny.

Korzystnie, każda taśma pęcherzykowa jest poddawana działaniu wspólnego przyrządu rozdzielającego.

Korzystnie, każda taśma pęcherzykowa jest poddawana działaniu odrębnego przyrządu rozdzielającego.

Korzystnie, ten co najmniej jeden przyrząd rozdzielający zabierak warstwy przykrywającej do rozdzielenia tej warstwy przykrywającej i tej warstwy podstawowej kieszonki, która została przyjęta przez urządzenie otwierające.

Korzystnie, zabierak warstwy przykrywającej stanowi koło, na które jest nawijana ta warstwa przykrywająca, przy czym to koło jest przygotowane do stopniowego zapadania się, w miarę jak jest na nie nawijana warstwa przykrywająca, żeby utrzymać ogólnie w przybliżeniu stałą efektywną średnicę nawijania.

Dozownik leków korzystnie dodatkowo zawiera środki sterujące ruchem tego zabieraka warstwy przykrywającej, regulujące długość rozdartej w ten sposób taśmy pęcherzykowej.

Korzystnie, te środki kontroli obejmują sprzęgło.

Dozownik leków korzystnie dodatkowo zawiera środki kompensujące każdą zmianę w naciągu zabieraka warstwy przykrywającej.

Korzystnie, te środki kompensujące mają postać elastycznego elementu umieszczonego między tym urządzeniem otwierającym a tym zabierakiem warstwy przykrywającej.

PL 207 531 B1

Korzystnie, ten elastyczny element stanowi sprężyna o zmiennej długości.

Korzystnie, środki kompensujące obejmują sprężynę skrętową montowalną do zabieraka warstwy przykrywającej.

Dozownik leków korzystnie dodatkowo zawiera prowadnicę do prowadzenia warstwy przykrywającej i warstwy podstawowej wzdłuż oddzielnych ścieżek, po ich rozdzieleniu.

Korzystnie, ten co najmniej jeden indeksator obejmuje obrotowe koło indeksujące mające szereg wgłębień współpracujących z pęcherzykowymi kieszonkami.

Dozownik leków korzystnie dodatkowo zawiera komory do przechowywania tych nośników leków przed otwarciem, a po otwarciu ich składowych, warstwy przykrywającej i warstwy podstawowej.

Korzystnie, ten szereg odrębnych części dawek jest rozmieszczony na nośniku w seriach tak, że każda część składowa dawki jest dostępna oddzielnie.

Korzystnie, każdy nośnik leków ma postać taśmy lub wstęgi.

Korzystnie, każdy nośnik leków ma postać opakowania pęcherzykowego.

Korzystnie, ten nośnik leków w postaci opakowania pęcherzykowego zawiera dającą się rozdzielić taśmę pęcherzykową.

Korzystnie, ta dającą się rozdzielić taśma pęcherzykowa zawiera warstwę podstawową, w której są ukształtowane pęcherzyki, tworząc kieszonki do przetrzymywania odrębnych części składowych dawki leku, i warstwę przykrywającą, która szczelnie przylega do warstwy podstawowej poza obszarami pęcherzyków, przy czym warstwa przykrywająca i warstwa podstawowa mogą być od siebie oddzielone.

Korzystnie, ta warstwa przykrywająca zawiera co najmniej następujące kolejne warstwy: (a) papier; adhezyjnie związany z (b) poliestrem; adhezyjnie związanym z (c) folią aluminiową; i jest pokryta substancją do zgrzewania z warstwą podstawową.

Korzystnie, warstwa podstawowa zawiera co najmniej następujące kolejne warstwy: (a) zorientowany poliamid (OPA); adhezyjnie związany z (b) folią aluminiową; adhezyjnie związaną z (c) trzecią warstwą zawierającą materiał polimerowy.

Korzystnie, każdy nośnik leków ma wymiary i kształt dobrane tak, aby przenosił jednakowe części składowe dawki.

Korzystnie, każdy nośnik leków ma wymiary i kształt dobrane tak, aby przenosił niejednakowe części składowe dawki.

Korzystnie, na każdym nośniku leków znajduje się szereg równomiernie rozmieszczonych odrębnych części składowych dawki.

Korzystnie, na każdym nośniku leków szereg odrębnych części składowych dawki jest rozmieszczony w stopniowo rosnących odstępach między nimi.

Korzystnie, wzajemne rozmieszczenie szeregu odrębnych części składowych dawki jest jednakowe na każdym z nośników leków.

Korzystnie, nośniki leków są ułożone w dozowniku w konfiguracji „bok w bok, albo „dwupokładowej, albo „tył w tył.

Korzystnie, wiele podłużnie ukształtowanych nośników leków jest połączonych w jeden nośnik zawierający szereg tam rozmieszczonych serii różnorodnych oddzielnych dawek leku.

Korzystnie, szereg serii różnorodnych odrębnych części składowych dawki leku jest ułożonych równolegle względem siebie.

Korzystnie, każdy nośnik leków w postaci taśmy pęcherzykowej ma postać ciągłej pętli.

Korzystnie, każdy nośnik leków ma postać dającej się rozdzielić taśmy zawierającej warstwę podstawową i połączoną z nią z możliwością rozdzielenia warstwę przykrywającą, przy czym warstwa podstawowa ma postać ciągłej pętli.

Korzystnie, warstwa przykrywająca ma postać ciągłej pętli.

Korzystnie, warstwa przykrywająca ma postać taśmy.

Dozownik leków korzystnie stanowi urządzenie inhalacyjne, przy czym części składowe dawki leku w każdym nośniku są w postaci sproszkowanej, a ujście dozujące stanowi końcówkę inhalacyjną do równoczesnego inhalowania części składowych dawki leku dozowanego z nośników leku za pomocą mechanizmu dozującego przy uruchomieniu urządzenia.

Każdy nośnik leków przenosi szereg odrębnych części składowych dawki. Odrębne części składowe dawki są zazwyczaj uporządkowane, zazwyczaj w układzie postępującym (np. seryjnym) na nośniku tak, że każda część składowa dawki jest dostępna oddzielnie.

PL 207 531 B1

Terminu nośnik leków użyto do określenia każdej odpowiedniej postaci nośnika. Odpowiednio, każdy podłużnie ukształtowany nośnik leków ma postać taśmy lub wstęgi. W jednym wariancie, nośnik ma postać opakowania pęcherzykowego, ale może to również, na przykład, dotyczyć nośnika, na który naniesiono lek w każdy dogodny sposób, włączając w to nadrukowanie, namalowanie i zamknięcie próżniowe.

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, nośnik leków stanowi opakowanie pęcherzykowe w postaci laminatu. Odpowiednio, laminat zawiera materiał wybrany z grupy obejmującej folie metalowe, organiczne materiały polimerowe i papier. Odpowiednio folie metalowe obejmują folie aluminiowe lub cynowe, o grubości 5-100 μm, zazwyczaj 10-50 μm, np. 20-30 μm. Odpowiednio organiczne materiały polimerowe obejmują polietylen, polipropylen, polichlorek winylu i politereftalan etylenu.

Dostęp do części składowych dawki leku zawartych w kieszonkach nośników mających postać taśmy jest osiągany przez jakiekolwiek dogodne środki, włączając rozdzieranie, dziurawienie lub odsłanianie poszczególnych kieszonek.

Odpowiedni nośnik leków w postaci opakowania pęcherzykowego stanowi dająca się rozdzielać taśma pęcherzykowa. Odpowiednio, dająca się rozdzielać taśma pęcherzykowa zawiera warstwę podstawową, w której są uformowane pęcherzyki tak, aby stworzyć kieszonki do przechowywania odrębnych części składowych dawki leku, oraz warstwę przykrywającą, która szczelnie przylega do warstwy podstawowej z wyjątkiem obszaru pęcherzyków w taki sposób, że warstwa przykrywająca i warstwa podstawowa mogą zostać rozdzielone. Warstwa podstawowa i warstwa przykrywająca zwykle przylegają ściśle do siebie na całej szerokości z wyjątkiem początkowego fragmentu taśmy, gdzie zazwyczaj nie przylegają one do siebie w ogóle. W ten sposób warstwa podstawowa i warstwa przykrywająca na początku taśmy występują oddzielnie. Poszczególne warstwy podstawowe i warstwy przykrywające są z siebie zrywane celem uwolnienia (oddzielenia) zawartości każdej kieszonki.

Odpowiednio, warstwa przykrywająca zawiera co najmniej takie kolejne warstwy: (a) papier; związany z (b) poliestrem; związany z (c) folią aluminiową; co jest dalej pokrywane na gorąco lakierem uszczelniającym w celu związania z warstwą podstawową. Grubość każdej z warstw może być dobrana zgodnie z żądanymi właściwościami, lecz zazwyczaj wynosi 5-200 μm, w szczególności 10-50 μm.

Odpowiednio, warstwa podstawowa zawiera co najmniej takie kolejne warstwy: (a) zorientowany poliamid (OPA); związany z (b) folią aluminiową; związany z (c) trzecią warstwą zawierającą materiał polimerowy (np. polichlorek winylu).

Do łączenia warstwy przykrywającej i warstwy podstawowej, a skutkiem tego do uszczelnienia pęcherzyków na dającej się rozdzielać taśmie pęcherzykowej, mogą być użyte różne znane techniki. Takie metody obejmują naklejanie, zgrzewanie metali, spawanie metali, spawanie dielektryczne i lutowanie. Warstwa przykrywająca i warstwa podstawowa dającej się rozdzielać taśmy pęcherzykowej są w szczególności zdolne do łączenia się przy pomocy metod „zimnych, które realizuje się w temperaturze niższej niż w przypadku konwencjonalnych metod łączenia na gorąco. Takie metody „zimne są szczególnie przydatne, gdy leki lub postacie leków przeznaczone do zamknięcia w pęcherzyku są wrażliwe na wyższą temperaturę (np. rozkładają się lub ścinają pod wpływem ciepła). Odpowiednio „zimne metody łączenia prowadzi się w temperaturze 150 - 250°C, zazwyczaj 210 - 240°C.

Każdy nośnik leków przenosi szereg odrębnych (tj. oddzielonych) części składowych dawki leku. Zastosowano termin „część składowa dawki, ponieważ w kontekście wynalazku odrębne „części składowe są zestawiane razem, żeby stworzyć dawkę produktu złożonego (tj. wielodziałaniowego).

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, każda „część składowa dawki zawiera komponent w postaci leku o wybiórczym działaniu (tj. o wąskim działaniu). Każdy komponent o wąskim działaniu jest zatem użyty tylko w czasie uwolnienia go w celu stworzenia produktu złożonego.

Zgodnie z innym wariantem wynalazku, jedna lub większa liczba „części składowych dawki zawiera składniki leków o wielorakim działaniu (np. wytworzoną ich mieszaninę). Typowo, te o wielorakim działaniu składniki będą „kompatybilne co do postaci, gdzie termin ten oznacza kompatybilność w znaczeniu podlegania takiej samej postaci, być może nawet wykazując charakterystyki synergiczne.

W szczególnym wariancie wynalazku, pierwszy podłużnie ukształtowany nośnik leków przenosi szereg odrębnych części składowych dawki wybiórczo działającego leku, a drugi podłużnie ukształtowany nośnik leków przenosi szereg odrębnych części składowych dawki leku o poszerzonym działaniu (w szczególności część składowa dawki leku o podwójnym działaniu, tj. zawierająca dwa czynne komponenty). W wyniku ostatecznego ich złożenia wybiórczo działające czynniki i czynniki o poszerzonym działaniu tworzą określony produkt złożony. Oznacza to, że złożone razem odrębne części

PL 207 531 B1 składowe dawki leku o wybiórczym i poszerzonym działaniu, uwolnione wskutek uruchomienia dozownika, formują dawkę środka farmaceutycznego o wielorakim działaniu.

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, każdy z podłużnie ukształtowanych nośników leków ma dobrane wymiary i jest ukształtowany tak, aby przenosić odpowiednią część składową dawki, co oznacza że każdy nośnik ma być odpowiedni do przenoszenia odpowiednich części składowych dawki w sensie objętości albo ciężaru. W szczegółowym przykładzie, każdy nośnik leków dwu-nośnikowego dozownika jest przystosowany do przenoszenia szeregu części składowych dawki o masie 12 mg (albo 25 mg).

Zgodnie z innym wariantem wynalazku, każdy z podłużnie ukształtowanych nośników leków ma dobrane wymiary i jest ukształtowany tak, aby przenosić niewymienialną część składową dawki, co oznacza że każdy nośnik jest przystosowany do przenoszenia części składowych dawki o ciężarze i objętoś ci nie podlegających zamianie na inne. W specyficznym przykładzie pierwszy nośnik leków dwu-nośnikowego dozownika jest przystosowany do przenoszenia szeregu części składowych dawki o masie 12 mg, a drugi noś nik leków dwu-noś nikowego dozownika jest przystosowany do przenoszenia szeregu części składowych dawki o masie 25 mg.

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, szereg odrębnych części składowych dawek jest umieszczanych na każdym nośniku w jednolitych seriach. W szczególności wzajemne rozmieszczenie (tj. odstęp) wszystkich części składowych dawek jest jednolite w ciągu całej serii. Jakkolwiek w innym wariancie wynalazku wzajemne rozmieszczenie (tj. odstęp) może być różnicowane w ciągu serii (tj. może nie być równomierne). W szczególnych przykładach realizacji odstęp może stopniowo rosnąć albo stopniowo maleć w ciągu jednej serii. Takie zróżnicowanie może w pewnych wariantach być potrzebne z powodu niejednolitego indeksowania przez mechanizmy indeksujące i/lub przesuwające nośnik w szczególnych dozownikach.

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, wzajemne rozmieszczenie (tj. odstęp) części składowych dawek jest równomierne w przypadku każdego z nośników w jednym dozowniku. To oznacza, że każdy nośnik leków jest jednakowo dzielony. W innych wariantach, wzajemne rozmieszczenie części składowych dawek nie jest równomierne dla każdego z nośników w jednym dozowniku. Taka zmiana wzajemnego rozmieszczenia (tj. odstępu) pomiędzy nośnikami może być zastosowana, żeby umożliwić elastyczność w modelowaniu dozowania.

W szczegółowym przykładzie, wzajemne rozmieszczenie (tj. odstęp) na pierwszym nośniku są ustawione jako połowa odstępu na drugim nośniku. To ustawienie stosuje się, gdy przerwy między podawaniem dawek (tj. czas między dawkami) leku przenoszonego przez pierwszy nośnik jest dwukrotnością tego, który dotyczy leku przenoszonego przez drugi nośnik (np. przy reżimie podawania 2 razy dziennie /1 raz dziennie poszczególnych leków).

Do dozownika można ładować szereg podłużnie ukształtowanych nośników leków w każdej dogodnej konfiguracji. Jedną z konfiguracji jest ustawienie „bok w bok, w którym, na przykład, dwa nośniki (np. dwie zwinięte taśmy pęcherzykowe) znajdują się w dozowniku bokiem do siebie. Inną konfiguracją jest „podwójny pokład, gdzie, na przykład, dwa nośniki (np. dwie zwinięte taśmy pęcherzykowe mają wspólną oś) są ustawione w dozowniku tak, że jeden leży na drugim.

Wiele nośników jest typowo dostarczanych do dozownika jako oddzielne jednostki. Jakkolwiek, rozważane są wersje alternatywne, w których wiele oddzielnych podłużnie ukształtowanych nośników jest łączonych razem w odpowiedni sposób. W ten sposób, na przykład w pewnej wersji wykonania dozownika zawierającego dwa oddzielne, mające postać taśmy nośniki, z których każdy przenosi wielorakie oddzielne dawki leków ułożone w serie wzdłuż określonej taśmy, i możliwe do zamontowania w dozowniku w układzie „podwójnego pokładu, może być dostarczona pojedyncza taśma zawierająca dwie oddzielne serie wielorakich oddzielnych dawek leków ułożonych w konfiguracji „podwójnego pokładu (tj. równolegle do siebie), tak jakby obie taśmy z pierwszego wykonania dozownika zostały po prostu połączone wzdłuż stykających się krawędzi.

W szczególnej konfiguracji „połączenia razem, dwa podł uż nie ukształ towane noś niki w postaci taśm są ułożone do siebie „tył w tył (tj. każda taśma jest odwrócona do drugiej tyłem i kieszonki każdej z nich są wystawione na zewnątrz). W tej postaci urządzenia, taśma łączona „tył w tył zazwyczaj ma kieszonki ustawione przemiennie - jedna na pierwszej stronie, potem druga na drugiej stronie. Uważa się za korzystne, gdy w przypadku takiego połączenia razem, każdy fragment folii z taśmy przyłączonej czynnie działa jako „folia przykrywająca drugiej taśmy.

PL 207 531 B1

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, podłużnie ukształtowany nośnik jest wykonany jako ciągła pętla, co może być osiągnięte przez połączenie końcówki prowadzącej z końcówką kończącą taśmę. Pętla może mieć postać linearną lub postać wstęgi Mobiusa.

W szczególnym wariancie, gdzie podłużnie ukształtowany nośnik ma postać dają cej się rozdzielać taśmy, warstwa podstawowa jest ukształtowana jako ciągła pętla. W innych odmianach warstwa przykrywająca, stanowiąca dające się oddzielić przykrycie warstwy podstawowej, może także mieć postać albo ciągłej pętli, albo nieciągłej pętli.

Dozownik ma mechanizm dozujący do dozowania odrębnych części składowych dawek przenoszonych przez każdy z tych wielu nośników leków w celu przyjęcia przez pacjenta pojedynczej dawki złożonego produktu.

W pewnych wariantach, niektóre lub wszystkie części mechanizmu dozuj ą cego są wspólne dla każdego z nośników leków. Korzyść wynikająca ze wspólnych części jest taka, że można zminimalizować liczbę oddzielnych części dozownika.

W innych wariantach, działanie tych części, które nie są wspólne, może być odpowiednio zespolone. Zespolenie jest osiągane każdym dogodnym sposobem, włączając połączenia mechaniczne (np. przekładnie lub zastosowanie zespalających ramion czy prętów) lub elektromechaniczne sterowanie zespoleniami. Korzyść z zespolenia jest taka, że indeksowanie/przemieszczanie każdego nośnika leków może być osiągnięte w sposób zespolony.

W innych wariantach, większość lub nawet wszystkie części mechanizmu dozującego są odrębne. W pewnym szczególnym wariancie, dozownik jest pomyślany tak, że każdy z wielu nośników leków może być indeksowany/przemieszczany oddzielnie, dostarczając przez to okazji do kompleksowego zarządzania dozowaniem, gdzie każda kombinacja wielu taśm lub każda z tych taśm jest dostępna. Tam, gdzie jest brane pod uwagę oddzielne indeksowanie/przesuwanie taśmy, do dozownika mogą być dołączone oddzielne środki uruchamiania (np. dźwignie lub przyciski), żeby umożliwić takie oddzielne uruchomienie.

Mechanizm zawiera odbiornik do odbierania każdego z wielu nośników leków. Brane są pod uwagę zarówno postacie dozownika, w których znajduje się jeden odbiornik, który jest zdolny do odbierania wielu nośników leków jak i takie, w których każdy nośnik leków jest odbierany przez odrębny (tj. indywidualny) odbiornik. W tym drugim przypadku, indywidualne odbiorniki mogą zostać zespolone lub nie.

Mechanizm zawiera ponadto wyzwalacz do uwalniania odrębnych części składowych dawek leków z każdego z wielu nośników leków po potwierdzeniu przez odbiornik. Wyzwalacz może mieć każdą dogodną postać. Gdy podłużnie ukształtowany nośnik ma postać taśmy pęcherzykowej, wyzwalacz może na przykład zawierać środki do dziurawienia, przekłuwania, rozdzierania lub innego dostępu do pęcherza. W szczególnym wariancie, gdy nośnik leków ma postać dającej się rozdzielać taśmy pęcherzykowej, wyzwalacz zawiera środki do rozdzielania taśmy pęcherzykowej. Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, każda taśma pęcherzykowa jest rozdzielana przez określony róg lub klin charakteryzujący dozownik.

Ujście dozujące jest umiejscowione tak, żeby pozostawać w styczności z odrębnymi dawkami leku uwalnianymi przez ten wyzwalacz, żeby umożliwić ich przyjęcie przez pacjenta. Ujście dozujące może mieć każdą dogodną postać. Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, ma ono postać ustnika. Zgodnie z innym wariantem wynalazku, ma ono postać dyszy do wprowadzania do jamy nosowej pacjenta.

Ujście dozujące jest pojedynczym ujściem dozującym, które pozostaje w styczności ze wszystkimi odrębnymi dawkami leku w czasie ich uwolnienia przez ten wyzwalacz. Połączenie zachodzi, na przykład, przez zwykłe środki kanalizujące przepływ powietrza (np. zwykłe rurki albo rozgałęźne rurki). Pacjent może zatem wykonać wdech przez pojedyncze ujście dozujące, i ten wdech może być przekazany przez zwykłe środki kanalizujące przepływ powietrza do (jednej lub wszystkich) uwolnionych części składowych dawki leku, to jest umożliwiając ich wziewne przyjęcie jako produktu złożonego. Ujście dozujące i/lub urządzenia kanalizujące mogą być ukształtowane tak, aby wspomagać proces mieszania leków jako rezultat przepływu powietrza wywołanego przez wdychanie go przez pacjenta. Na przykład, mogą być do tego włączone deflektory lub inne mechaniczne urządzenia wspomagające mieszanie. Kanalizowanie przepływu powietrza metodą Venturiego również jest brane pod uwagę w pewnych postaciach urządzenia. Brane są pod uwagę kanały w postaci śrubowej.

Mechanizm ponadto zawiera indeksator do indeksowania (np. indywidualnego) oddzielnych części składowych dawek leku pochodzących z każdego z wielu nośników leków. Opisane indekso8

PL 207 531 B1 wanie typowo przebiega w sposób sekwencyjny, na przykład przez uzyskanie dostępu do części składowych dawki ułożonych w kolejności wzdłuż podłużnego nośnika. Indeksowanie każdego z nośników może być ustawione w sposób zespołowy, co oznacza że każdy z nich jest równocześnie indeksowany.

W jednym wariancie, noś nik leków stanowi dają ca się rozdzielać taś ma pę cherzykowa. W tym wariancie, wyzwalacz odpowiednio zawiera przyrząd rozdzielający do rozdzielania warstwy podstawowej i warstwy przykrywającej każdej dającej się rozdzielać taśmy w celu otwarcia kieszonki. Odpowiednio, przyrząd rozdzielający zawiera zabierak warstwy przykrywającej do ściągnięcia warstwy przykrywającej z warstwy podstawowej kieszonki, która została przyjęta w urządzeniu otwierającym.

Dostarczono dozownik leków do umieszczania w nim wielu nośników leków mających postać taśmy pęcherzykowej, z których każda ma szereg odrębnych kieszonek do przetrzymywania części składowych dawki leku, przy czym te kieszonki są rozmieszczone wzdłuż długości dwóch dających się rozdzielić przymocowanych do siebie warstw i utworzone pomiędzy nimi, przy czym ten dozownik ma mechanizm dozujący do dozowania części składowych dawki leku zawartych w tych wielu nośnikach leków, przy czym mechanizm zawiera urządzenie otwierające do przyjmowania kieszonek każdego z tych noś ników leków; co najmniej jeden przyrzą d rozdzielają cy ustawiony do pracy z warstw ą podstawową i warstwą przykrywającą kieszonki, która została przyjęta w tym urządzeniu otwierającym, do oddzielania takiej warstwy podstawowej od warstwy przykrywającej, w celu otwarcia takiej kieszonki; ujście dozujące usytuowane tak, żeby być w styczności z otwartą kieszonką, przez którą użytkownik może uzyskać dostęp do części składowej dawki leku z takiej otwartej kieszonki; i co najmniej jeden indeksator do indywidualnego indeksowania odrębnych kieszonek każdego z wielu nośników leków.

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, dostarczono wspólne urządzenie otwierające do przyjmowania kieszonek każdego z tych nośników leków. Zgodnie z innym wariantem wynalazku, dostarczono odrębne urządzenia otwierające do przyjmowania kieszonek każdego z tych nośników leków. Odpowiednio, odrębne urządzenia otwierające są połączone komunikacyjnym korytarzem lub w inny sposób, ż eby umoż liwić zejś cie się razem oddzielnie uwalnianych leków.

Ogólnie rzecz biorąc, urządzenie (urządzenia) otwierające są umocowane w dozowniku w ustalonym miejscu. Jednakże zgodnie z jednym wariantem wynalazku urządzenie (urządzenia) otwierające mogą być przemieszczane w dozowniku. Umiejscowienie urządzenia (urządzeń) otwierających może być zatem zmieniane podczas używania dozownika, np. żeby działać jako środek kompensujący i zapewniający jednakowy dostęp do kieszonek na całej długości mającego postać taśmy nośnika leków.

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, każde przemieszczalne urządzenie otwierające zawiera komorę (np. w kształcie krzyżowym), która w praktyce jest przemieszczana celem odnalezienia najbliższych odpowiadających jej otwartych kieszonek każdej taśmy pęcherzykowej. Komora jest odpowiednio przyłączona do nośnika (np. w postaci szpuli), który można zamontować w dozowniku np. wzdłuż osi sprężyny.

Każdy nośnik leków w postaci dającej się rozdzielić taśmy jest w dozowniku poddawany działaniu przyrządu rozdzielającego (tj. środkom rozdzielania). Przyrząd rozdzielający wiąże się z warstwą podstawową i warstwą przykrywającą kieszonki, która została przyjęta w urządzeniu (urządzeniach) otwierającym (-ych), żeby oddzielić warstwę podstawową i warstwę przykrywającą celem otwarcia kieszonki. Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, każdy nośnik leków mający postać dającej się rozdzielić taśmy jest poddawany działaniu wspólnego przyrządu rozdzielającego. W innych wariantach, każdy nośnik leków mający postać dającej się rozdzielić taśmy jest poddawany działaniu własnego (tj. oddzielnego) przyrządu rozdzielającego.

Odpowiednio, w skład przyrządu rozdzielającego jest włączony zabierak warstwy przykrywającej do ściągania warstwy przykrywającej z warstwy podstawowej kieszonki, która została przyjęta przez urządzenie otwierające.

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, zabierak warstwy przykrywającej obejmuje koło, na które jest nawijana warstwa przykrywająca, gdzie to koło ma powierzchnię nawijającą w przybliżeniu stałą, gdy rośnie naciąg warstwy przykrywającej. Odpowiednio, koło zawiera szereg sprężynujących giętkich ramion, przy czym każde z nich jest ustawione pod odpowiednim kątem w stosunku do promienia. Końcówka prowadząca warstwy przykrywającej jest zapętlona na jednym z tych sprężynujących giętkich ramion żeby wstępnie zamocować warstwę przykrywającą do koła. Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, to jest osiągalne przez nadanie zabierakowi warstwy przykrywającej postać „zapadającego się koła, gdzie koło zapada się (tj. średnica koła zmniejsza się sama) w czasie, gdy warstwa przykrywająca zostaje na nie nawinięta, dając w przybliżeniu stałą efektywną średnicę nawiPL 207 531 B1 jania (określoną przez średnicę koła i średnicę nawiniętej na nie taśmy). Odpowiednio, to „zapadające się koło zawiera szereg giętkich ramion, z których każde tworzy pewien kąt w stosunku do promienia koła. Prowadzący koniec warstwy przykrywającej jest zapętlony na jednym z tych giętkich ramion, żeby zapewnić początkowe zamocowanie warstwy przykrywającej do koła.

Alternatywnie, zabierak warstwy przykrywającej zawiera koło, na które jest nawijana warstwa przykrywająca, gdzie to koło warstwy przykrywającej ma efektywną powierzchnię nawijania, której efektywna średnica rośnie po każdym uruchomieniu dozownika, gdy warstwa przykrywająca nawija się na koło. Zostały zatem dostarczone środki do kompensowania tego wzrostu, który w przeciwnym wypadku doprowadziłby do różnic napięcia notowanego na warstwie przykrywającej na jej długości i w związku z tym do różnic w czasie jej przesuwania.

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, dostarczono środki kontroli, celem ograniczenia zwiększania się zasięgu ruchu tego zabieraka warstwy przykrywającej, dla regulacji długości nośnika leków rozdzielanego przez ten przyrząd rozdzielający. W związku z tym, nośnik leków jest za każdym razem przesuwany na taką samą odległość.

W innym wariancie, dozownik zawiera środki kompensujące umieszczone między tym urządzeniem otwierającym a tym kołem warstwy przykrywającej, dla zmniejszenia długości tej warstwy przykrywającej między nimi, żeby skompensować jakikolwiek przyrost efektywnej średnicy nawijania warstwy przykrywającej podczas używania dozownika.

Odpowiednio, środki kompensujące przybierają postać elementu giętkiego. Giętki element może przybrać postać giętkiego ramienia, wokół którego warstwa przykrywająca jest podawana. Ramię może się uginać w miarę jak napięcie warstwy przykrywającej rośnie, i ten sposób skracać długość warstwy przykrywającej między urządzeniem otwierającym i zabierakiem warstwy przykrywającej.

Odpowiednio, giętki element jest sprężysty tak, że usunięcie napięcia warstwy przykrywającej powoduje, że giętki element powraca do pozycji spoczynkowej. W ten sposób, mechanizm wewnętrzny może być ponownie załadowany nowym nośnikiem leków po usunięciu zużytego nośnika.

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, środek kompensujący przybiera postać sprężyny, która zmniejsza swą długość w miarę jak rośnie naprężenie warstwy przykrywającej między urządzeniem otwierającym i zabierakiem warstwy przykrywającej. Zwykle głowicę tłoka montuje się na końcu sprężyny, wokół której jest podawana warstwa przykrywająca. Drugi koniec sprężyny może być zamocowany. W miarę jak rośnie napięcie warstwy przykrywającej, tłok jest spychany w dół na sprężynę. Środek kompensujący może przybrać postać napinanego sprężyną napinacza.

Zgodnie z innym wariantem wynalazku, środek kompensujący przybiera postać sprężyny skrętowej montowanej w zabieraku warstwy przykrywającej, dostarczającej skręcającej siły kompensującej zabierakowi warstwy przykrywającej tak, że napięcie warstwy przykrywającej pozostaje w przybliżeniu stałe na całej długości taśmy pęcherzykowej.

Ewentualnie lub dodatkowo, dozownik zawiera sprzęgło do korygowania przyrostu efektywnej średnicy nawijania na zabierak warstwy przykrywającej podczas używania dozownika. Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, sprzęgło jest w styczności z indeksatorem i zabierakiem warstwy przykrywającej, i zawiera powierzchnię zębatą określającą szereg pozycji zazębiania; i szereg zębów zazębiających się w tym szeregu pozycji, gdzie szereg zębów jest ułożony tak, że w jednym czasie tylko jeden ząb zazębia się w tylko jednej pozycji zazębiania.

W praktyce, sprzęgło działa celem kompensowania wzrostu średnicy efektywnego nawijania przez zabierak warstwy przykrywającej. Sprzęgło pozwala na poślizg taśmy gdy naprężenie warstwy przykrywającej jest większe niż siła wymagana do oddzielenia warstwy przykrywającej od warstwy podstawowej.

Należy docenić, że ogólnie elementy sprzęgające faktycznie wyznaczają liczbę poszczególnych pozycji przekładni, która jest większa od liczby pozycji zazębienia. Stąd przewaga nad znanym układem ze sprzęgłem poślizgowym zawierającym zazębione koła zębate, w przypadku którego faktyczna liczba poszczególnych pozycji przekładni jest równa liczbie, lub jest nie większa niż liczba pozycji zazębienia określonych przez jedno z kół zębatych.

Odpowiednio, powierzchnia z uzębieniem i szereg zębów kół zębatych są rozmieszczone tak, że liczba poszczególnych pozycji zazębienia jest równa liczbie pozycji zazębienia pomnożonej przez liczbę zębów koła zębatego. Przykładowo, gdy powierzchnia z uzębieniem tworzy 60 pozycji zazębienia i zastosuje się 6 zębów koła zębatego, to uzyska się do 360 poszczególnych pozycji zazębienia (np. z 1°-niową podziałką w obrotowym układzie zębatym).

PL 207 531 B1

Odpowiednio, powierzchnia z uzębieniem tworzy od 20 do 100, zazwyczaj od 40 do 80 pozycji zazębienia. Odpowiednio, liczba zębów koła zębatego wynosi od 2 do 20, zazwyczaj od 3 do 10.

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, pozycje zazębienia są rozmieszczone równo (tzn. są rozmieszczone w równych odstępach), a zęby są odpowiednio przesunięte (tzn. są rozmieszczone w różnych odstępach). Takie rozmieszczenie z przesunięciem zwię ksza liczbę faktycznych poszczególnych pozycji zazębienia, które można utworzyć. Przykładem tego wariantu, jest układ sprężyny noniusza.

W innym wariancie, pozycje zaz ę bienia są ponadto rozmieszczone w równych odstę pach (np. równomiernie), a zęby są rozmieszczone na elemencie oscylującym umożliwiającym ruch oscylujący zębów do szeregu pozycji przesuniętych (tzn. są rozmieszczone w różnych odstępach). Taki układ oscylujący przesunięcia także zwiększa liczbę możliwych do utworzenia efektywnych poszczególnych pozycji zazębienia. Przykładowo w tym wariancie, opisano układ koła oscylującego.

W innych wariantach, sprzę g ł o nie jest zintegrowane ani z zabierakiem warstwy przykrywają cej, ani z indeksatorem, lecz stanowią oddzielny zespół łączący.

Odpowiednio, powierzchnię z uzębieniem stanowi koło zębate. Pod stosowanym tu określeniem koło zębate, należy rozumieć także, np. koło, trzpień lub szpulę. Odpowiednio, zęby mogą być wykonane w postaci zapadki (tj. pozwalając na ruch tylko w jednym kierunku). Odpowiednio, powierzchnia z uzębieniem i zęby mogą współpracować z obciążeniem (np. być zawieszone).

W innym wariancie, zabierak warstwy przykrywającej obejmuje mechanizm wał kowy. Warstwa przykrywająca przechodzi przez dwa obracające się koła, które działają jak mechanizm wałkowy, i jest chwytana w punkcie styku z kołami. Zużyta część warstwy przykrywającej po przejściu przez mechanizm wałkowy jest odbierana w komorze.

W innym wariancie zabierak warstwy przykrywają cej stanowi zwijacz. Odpowiednio, zwijacz jest wykonany z gumy polimerowej i jest umieszczony w sąsiedztwie ścianki prowadzącej. Odpowiednio, zwijacz ma gładką powierzchnię. Ewentualnie, ma radełkowaną powierzchnię. Zwijacz chwyta warstwę przykrywającą, kiedy przesuwa się ona z punktu, w którym jest oddzielana od warstwy podstawowej pomiędzy zwijaczem i ścianką prowadzącą, i zużyta część warstwy przykrywającej jest potem odbierana w komorze. Zwijacz ma tę przewagę nad opisanym wyżej mechanizmem wałkowym, że zachodzi większy stopień kontaktu pomiędzy kołem zwijacza a warstwą przykrywającą - warstwa przykrywająca jest skręcana przez zwijacz i może przechodzić przez około 1/3 koła zwijacza. To wywołuje silniejszy chwyt i większe siły ciągnące niż w przypadku mechanizmu wałkowego. Siła potrzebna do obracania zwijacza w czasie używania urządzenia jest stała i nie zmienia się w zależności od tego, jak dużo warstwy przykrywającej zostało oddzielone od warstwy podstawowej. Stanowi to różnicę w stosunku do koła opisanego wyżej, w którym siły potrzebne do obracania koła mogą zmieniać się w zależności od ilości warstwy przykrywającej nawinię tej na koło. Warstwa przykrywająca nie jest nawijana na zwijacz. Zwijacz ponadto ma tę przewagę, że warstwa przykrywająca nie musi być zapętlana dookoła ani mocowana do zwijacza przed użyciem urządzenia, co upraszcza składanie urządzenia i obniża koszty.

W dalszym wariancie, zabierak warstwy przykrywającej obejmuje szpulk ę . Szpulka ma koł o zę bate z centralną, cylindryczną, wysuniętą częścią, na którą warstwa przykrywająca może być nawijana po oddzieleniu od warstwy podstawowej.

Szpulka ma dookoła swojej podstawy zęby, które pasują do zębów dźwigni. Stąd szpulka jest napędzana przez ruch dźwigni indeksującej, a warstwa przykrywająca jest ściągana z warstwy podstawowej i nawijana na szpulkę, powodując że obrotowe koło indeksujące obraca się i indeksuje taśmę główną co jedną dawkę. Blokada sprzęgająca, jak ta powyżej, jest poruszana wzdłuż podstawy obrotowego koła indeksującego, aż będzie pasować do następnego wgłębienia na podstawie. Położenie blokady sprzęgającej w tym wgłębieniu ogranicza ruch szpulki do odległości między dwoma kieszonkami na warstwie podstawowej i zapobiega wzrostowi odcinka warstwy przykrywającej nawijanego na szpulkę, gdy wzrasta średnica szpulki.

W dalszym wariancie, zabierak warstwy przykrywają cej obejmuje koł o kolczaste. Gdy koł o kolczaste obraca się, warstwa przykrywająca jest przeciągana ponad nim i kolce perforują części warstwy przykrywającej poprawiając jej uchwycenie. Warstwa przykrywająca przechodzi potem do komory, w której jest gromadzona.

W dalszym wariancie, zabierak warstwy przykrywają cej obejmuje ukł ad zaciskowy. Ukł ad zaciskowy zawiera co najmniej jedną ustawioną pod kątem sprężynę, której jeden koniec jest osadzony na zawiasie i która chwyta warstwę przykrywającą na drugim końcu. Układ zaciskowy porusza się w kiePL 207 531 B1 runku, w którym musi być pociągnięta warstwa przykrywająca, chwyta ją i pociąga, i w ten sposób oddziela ją od warstwy podstawowej. Układ zaciskowy jest po tym przesunięty z powrotem do pozycji spoczynkowej. To skutkuje przemieszczeniem sprężyny na zawiasie i zaciśnięciem warstwy przykrywającej, co chroni ją przed dalszym oddzielaniem od warstwy podstawowej.

Zgodnie z innym wariantem wynalazku, zużyta część warstwy przykrywającej może być przeprowadzona wokół zwijaczy, i ponownie doprowadzona do zużytej warstwy podstawowej po pobraniu leku w celu połączenia z warstwą podstawową. Warstwa przykrywająca może być w celu wspomagania ponownego zamykania pokryta substancją lepiącą. Zastosowanie takiego mechanizmu oszczędza przestrzeń, jako że zużyta część taśmy pęcherzykowej będzie odbierana w tym samym obszarze.

Zgodnie z innym wariantem wynalazku, nie otwarty jeszcze nośnik leków (np. zwinięta taśma pęcherzykowa) może być otoczony przez sprężynę o stałej sile. Ewentualnie, niezużyta taśma pęcherzykowa może być otoczona przez elastyczną taśmę lub taśmę zawierającą kurczliwy materiał. Sprężyna o stałej sile, elastyczna taśma, taśma zawierająca kurczliwy materiał kurczą się gdy zwój zmniejsza swoje wymiary.

Odpowiednio, dozownik zawiera elementy prowadzące do rozprowadzenia warstwy przykrywającej i warstwy podstawowej do oddzielnych ścieżek w urządzeniu otwierającym. Warstwa przykrywająca jest prowadzona wokół elementów prowadzących do zabieraka warstwy przykrywającej. Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, elementy prowadzą ce zawierają mechanizm rolkowy. Warstwa przykrywająca jest podawana wokół mechanizmu rolkowego do zabieraka warstwy przykrywającej.

Mechanizm zawiera indeksator do indywidualnego indeksowania odrębnych kieszonek każdego z wielu noś ników leków. Odpowiednio, indeksator zawiera obracalne koł o indeksujące mają ce na sobie wgłębienia, przy czym to koło indeksujące sprzęga się z nośnikiem leków podczas działania tego dozownika leków w taki sposób, że te wgłębienia każdorazowo zabierają odpowiadającą im kieszonkę w warstwie podstawowej noś nika leków w trakcie stosowania tego dozownika leków.

Odpowiednio, obrotowe koło indeksujące dodatkowo ma serię wcięć położonych na jego podstawie i rozmieszczonych pomiędzy wgłębieniami.

Odpowiednio, indeksator dodatkowo zawiera blokadę sprzęgającą żeby sprzęgać uruchomienie dozownika z kołem indeksującym. Blokada sprzęgająca w sposób odwracalny utrzymuje koło indeksujące w miejscu. Blokada sprzęgająca składa się ze stopy mającej palec i piętę, oraz sekcji tylnej. Blokada sprzęgająca może być wychylnie montowana do kasety w obszarze stopy. Palec pasuje do jednego z wcięć na obrotowym kole indeksującym. Blokada sprzęgająca zostaje zwolniona tak, aby pochylić ją w kierunku położenia palca w jednym z wcięć.

Ewentualnie, indeksator zawiera koło zębate i koło łańcuchowe, przy czym zęby koła pasują do szczelin i otworów w jednym lub obydwu końcach taśmy pęcherzykowej. Stąd mechanizm ten przypomina mechanizm przeciągający film w aparacie fotograficznym.

Ewentualnie, indeksator zawiera zapadkę indeksującą, która porusza się pomiędzy pozycją blokującą, gdzie ta zapadka przytrzymuje kieszonkę tego nośnika leków i zapobiega ponadto dalszemu rozdzielaniu taśmy, i pozycją zwalniającą, pozwalającą na ruch tego nośnika leków. W tym wykonaniu uruchomienie tego dozownika leków powoduje uruchomienie tego zabieraka warstw przykrywających i zwolnienie tej zapadki indeksującej z tego nośnika leków, żeby umożliwić rozdzielenie taśmy.

Odpowiednio, dozownik dodatkowo zawiera pierwszą komorę, gdzie co najmniej jeden nośnik leków jest na początku przechowywany, i skąd jest wydawany, i drugą komorę do przyjmowania zużytej warstwy podstawowej, po tym jak została ona przesunięta przez koło indeksujące i oddzielona od warstwy przykrywającej. Odpowiednio, pierwsza komora i druga komora są oddzielone ścianką. W jednym wariancie wynalazku ścianka jest ruchoma żeby regulować rozmiary pierwszej i drugiej komory. W innym wariancie, ścianka jest montowana wychylnie. Ewentualnie, ścianka jest montowana przesuwnie.

Odpowiednio, wewnętrzny mechanizm ponadto zawiera trzecią komorę do przyjmowania zużytej części warstwy przykrywającej, i czwartą komorę, w której znajduje się koło indeksujące. Czwarta komora może łączyć się przez szczelinę, która z kolei biegnie do góry wewnątrz ustnika i łączy się z wlotami powietrza.

Odpowiednio, dozownik dodatkowo zawiera koło zgniatające kieszonki, po tym jak lek został z nich usunię ty. Koł o zgniatające redukuje zatem przestrzeń , którą zajmuje zuż yta część warstwy podstawowej.

Wszystkie i każdy z osobna element składowy mechanizmu dozującego może być napędzany zarówno przez układ elektroniczny jak i mechaniczny, lub ich kombinacje.

PL 207 531 B1

Odpowiednio elektroniczny układ napędowy typowo obejmuje silnik, zazwyczaj napędzany prądem elektrycznym. Silnik może dawać ruch obrotowy lub posuwisty, ale zwykle ruch obrotowy jest bardziej odpowiedni. Silnik może na przykład, być silnikiem elektrycznym prądu stałego, silnikiem piezoelektrycznym, silnikiem ultradźwiękowym, silnikiem napędzanym energią słoneczną albo silnikiem liniowym. Elektroniczny układ napędowy obejmuje silnik prądu stałego, silnik piezoelektryczny lub silnik ultradźwiękowy.

Zastosowanie silników ultradźwiękowych jest szczególnie dogodne, ponieważ oferują one przewagę nad silnikami konwencjonalnymi w kategoriach takich jak ciężar, rozmiary, hałaśliwość, koszty i wytwarzany moment obrotowy. Silniki ultradźwiękowe są dobrze znane w tej dziedzinie i są dostępne na rynku (np. BMSTU Technological Cooperation Centre Ltd, Moskwa, Rosja; Shinsei Clubplubation, Tokio, Japonia).

Silniki ultradźwiękowe nie mają uzwojenia ani magnesów, i zawierają piezoelektryczny ceramiczny stojan, który napędza odpowiedni wirnik. Stojan wytwarza ultradźwiękowe wibracje, które wywołują ruch obrotowy wirnika. Podczas gdy zwykły silnik prądu stałego charakteryzujący się wysoką prędkością i małym momentem obrotowym potrzebuje przekładni redukującej, żeby zwiększyć moment obrotowy, silniki ultradźwiękowe uzyskują małą prędkość i duży moment obrotowy, co eliminuje potrzebę stosowania redukującej przekładni zębatej. Ponadto, takie silniki są lekkie i zwarte, z powodu braku uzwojeń i magnesów, i są bezgłośne, gdyż ultradźwiękowe częstotliwości są niesłyszalne dla ludzkiego ucha.

Odpowiednio, dozownik ponadto zawiera elementy uruchamiające, do uruchamiania tego ręcznego lub elektronicznego układu napędowego. Te elementy uruchamiające mogą mieć postać włącznika, przycisku lub dźwigni.

W szczególnym wariancie dozownik jest konfigurowany jako wielokrotnego ładowania. W szczególności, każdy nośnik leków jest odpowiednio wprowadzony w kasetę wielokrotnego ładowania.

W szczególności, dozownik jest konfigurowany tak, żeby zawierał korpus; uchwyt, ukształtowany tak, aby pasował do wnętrza tego korpusu i był ruchomy względem tego korpusu, i przyjmowaną przez ten uchwyt kasetę zawierającą szereg podłużnie ukształtowanych nośników leków.

Odpowiednio, dowolny układ napędowy (np. elektroniczny) jest umieszczony w korpusie lub uchwycie kasety, a kaseta zawiera minimalną liczbę elementów (tj. mechanizm wewnętrzny). W postaciach, korpus/uchwyt zawierający elektroniczny układ napędowy jest zaprojektowany do ładowania go kasetą przez użytkownika, i kaseta jest sprzedawana jako element wielokrotnego napełniania/ładowania, który jest usuwany po zużyciu. Przez umieszczenie elektronicznego układu napędowego w korpusie/uchwycie, zostaje zminimalizowana liczba elektronicznych składników, które są usuwane, co jest dogodne z punktu widzenia ochrony środowiska.

Odpowiednio, kaseta wielokrotnego ładowania dozownika leków zawiera a) urządzenie otwierające do przyjmowania kieszonek każdego z mających wiele postaci nośników leków; b) przyrząd rozdzielający ustawiony do pracy z warstwą podstawową i warstwą przykrywającą kieszonki, która została przyjęta przez to urządzenie otwierające w celu rozdzielenia tej warstwy podstawowej i warstwy przykrywającej, żeby otworzyć tę kieszonkę; c) ujście dozujące, ustawione tak, żeby pozostawać w styczności z otwartymi kieszonkami, przez które użytkownik może pobrać dawkę leku z takich otwartych kieszonek; i d) indeksator do indywidualnego indeksowania odrębnych kieszonek z każdego z wielu nośników leków.

Odpowiednio, ruch uchwytu względem korpusu skutkuje ruchem kasety pomiędzy pierwszą pozycją i drugą pozycją tak, że kaseta jest z powrotem wyjmowalna z uchwytu, gdy znajdzie się w drugiej pozycji.

Odpowiednio, pierwsza pozycja jest pozycją umożliwiającą podawanie leku. Zazwyczaj druga pozycja jest pozycją uniemożliwiającą podawanie leku. Dlatego też kaseta jest wyjmowalna z uchwytu tylko wtedy, gdy znajduje się w pozycji uniemożliwiającej podawanie leku.

Odpowiednio, uchwyt i korpus mają elementy łączące do łączenia uchwytu z korpusem. Zazwyczaj te elementy łączące obejmują mechanizm zatrzaskowy. Odpowiednio, mechanizm zatrzaskowy stanowi zespół wtykowo-otworowy.

Odpowiednio, uchwyt jest wychylnie przemieszczalny względem korpusu. W innym wariancie, uchwyt jest obrotowo przemieszczalny względem korpusu.

Odpowiednio, uchwyt dodatkowo zawiera jeden lub większą liczbę ograniczników dla ograniczenia ruchu uchwytu względem korpusu. Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, dwie odmienne

PL 207 531 B1 pozycje zatrzymania są odpowiednio określone dla pozycji umożliwiającej podawanie leku i dla pozycji uniemożliwiającej podawanie leku. Ewentualnie, uchwyt jest ślizgowo przemieszczalny względem korpusu.

Odpowiednio, uchwyt dodatkowo zawiera zatrzask do przytrzymywania kasety. Zatrzask może np. zawierać umieszczony na sprężynie wtyk, który umieszcza się w otworze, lub integralny zatrzask, który odkształca się pod wpływem nacisku wywołanego wyjmowaniem kasety.

Odpowiednio, element ustalający jest zabezpieczony przed użyciem przez dzieci. To zabezpieczenie może być zrealizowane przez zastosowanie układu, który zmusza użytkownika do wykonywania dwóch czynności jednocześnie w celu wyjęcia kasety. Inne cechy elementu ustalającego mogą obejmować odporność na wstrząsy i uderzenia, możliwość zablokowania zatrzasku, i cechy pozwalające być pewnym, że kaseta może być napełniana w tylko jeden sposób. Element ustalający powinien ponadto być łatwy do wykonania i zmontowania, być trwały, być złożony z jak najmniejszej liczby elementów, i w minimalnym stopniu wchodzić w przestrzeń, w której ma być umieszczona kaseta.

Odpowiednio, uchwyt ma prowadnicę do wprowadzania kasety do uchwytu. Zaprojektowana prowadnica stanowi szyny wprowadzające. Ewentualnie prowadnica stanowi rowki, wcięcia lub inne kształty lub detale na powierzchni, żeby określić związek „zamka i klucza pomiędzy uchwytem a kasetą. Ponadto mogą być zastosowane kolorowe wskaźniki, strzałki i jakiekolwiek inne znaki na powierzchni.

Odpowiednio, kaseta ponadto zawiera elementy uruchamiające, do uruchamiania dozownika. Te elementy uruchamiające mogą mieć postać włącznika, przycisku lub dźwigni.

Odpowiednio, kaseta dodatkowo zawiera ustnik. Odpowiednio, ten ustnik jest wysuwalny. Ustnik wysuwa się kiedy kaseta i uchwyt przechodzą z pozycji niedozowania do pozycji dozowania. Ewentualnie ustnik jest wsuwalny. Ustnik wsuwa się kiedy kaseta i uchwyt przechodzą z pozycji do dozowania do pozycji niedozowania. Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, ustnik jest teleskopowy. Zgodnie z innym wariantem wynalazku, ustnik jest stały.

Dozownik leków może ponadto być przeznaczony do przyjmowania wziewnego przez nos i otwór dozujący może stąd mieć przyłączoną dyszę („oprawę nosa) jako zamiennik dla ustnika. Jeśli lek jest w postaci stałej, dozownik może mieć wbudowany kanał wylotowy do wydawania tabletki.

Odpowiednio, korpus osłania ujście dozujące oraz indeksator (oraz jakiekolwiek ich urządzenie uruchamiające), gdy kaseta znajduje się w pozycji niepodawania leku. To wyklucza potrzebę posiadania oddzielnej osłony ochraniającej ustnik przed dostaniem się do wewnątrz zanieczyszczeń i skażeń podczas przechowywania.

Odpowiednio, kaseta dodatkowo ma poszerzenie pasujące do kształtu uchwytu. Poszerzenie to jest umieszczone na przeciwległym względem ustnika i dźwigni indeksującej końcu kasety, i zapobiega nieprawidłowemu wprowadzeniu kasety do uchwytu, ponieważ jest zbyt szerokie by zostać wprowadzone do wnętrza uchwytu. Poszerzenie jest ukształtowane tak, że pasuje do obciętej części uchwytu. Poszerzona część zawiera sekcję, utworzoną jako część chwytna urządzenia.

Odpowiednio, co najmniej część uchwytu i korpusu jest ukształtowana tak by ułatwić chwyt użytkownikowi.

Dozownik leków w postaci pozwalającej na wielokrotne ładowanie może być dostarczony w postaci zestawu części. Pierwsza część zestawu zawiera korpus, uchwyt, ukształtowany tak, że pasuje do tego korpusu i ruchomy względem tego korpusu, oraz w tym uchwycie kasety urządzenie odbierające do przyjmowania kasety. Druga część zestawu zawiera kasetę zawierającą szereg podłużnie ukształtowanych nośników leków i mechanizm dozujący do przesuwania tych podłużnie ukształtowanych nośników leków, gdzie kaseta jest odbierana przez urządzenie odbierające, a ruch uchwytu względem korpusu skutkuje ruchem kasety pomiędzy pierwszą pozycją a drugą pozycją tak, że kaseta jest z powrotem wyjmowalna z urządzenia odbierającego, gdy znajduje się w drugiej pozycji. Odpowiednio, uchwyt również zawiera napęd elektroniczny do napędzania mechanizmu indeksującego kasety.

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, dozownik leków wielokrotnego ładowania można zmontować jak dalej opisano. Uchwyt jest zatrzaskowo dopasowany do korpusu. Kaseta jest składana oddzielnie. Korpus kasety składa się z dwóch części z trzpieniami, lub jakimikolwiek integralnymi elementami ukształtowanymi w głównej części. Pojedyncze elementy składowe, takie jak koło indeksujące, mechanizm nawijający warstwę przykrywającą, części prowadnicy itd. są potem montowane w gł ównej części. W koń cu do kasety wprowadza się wiele podł u ż nie ukształ towanych noś ników leków (np. wydłużone opakowanie pęcherzykowe). Może ono być nawinięte w dozowniku, zanim pokrywka

PL 207 531 B1 zostanie nałożona na kasetę, i kaseta zostanie uszczelniona. Ewentualnie, kaseta może być złożona zupełnie oddzielnie, z otworem na wprowadzanie nośnika leków, zostawionym w jej boku. Otwór może potem być uszczelniony aby zakończyć montaż kasety. Ta druga metoda wprowadzania nośnika leków do wnętrza urządzenia ma tę przewagę, że jest znacznie prostsza.

Odpowiednio, dozownik leków zawiera licznik użyć lub dawek, do liczenia uruchomień dźwigni indeksującej, lub uwolnień dawki z kasety. Licznik dawek może odliczać dawki pozostałe do wzięcia lub dawki wzięte. Zgodnie z jednym wariantem wynalazku licznik dawek jest elektroniczny. Ewentualnie licznik dawek jest mechaniczny.

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, taśma pęcherzykowa ma wydrukowane numery odpowiadające dawkom w kieszonkach. Odpowiednio, wydrukowane numery są widoczne w oknie korpusu dozownika lub załadowanej doń kasety.

Odpowiednio, dozownik leków dodatkowo zawiera elektroniczny układ zarządzania danymi. Elektroniczny układ zarządzania danymi ma zdolność wysyłania i przyjmowania danych, i zawiera pamięć do przechowywania danych, mikroprocesor do przeprowadzania operacji na wspomnianej bazie i nadajnik do wysyłania sygnałów opisujących dane lub wynik dokonywanych na nich operacji.

Odpowiednio, elektroniczny układ zarządzania danymi jest zbudowany tak, by odpowiadał lub aktywował się na głos użytkownika. Tak np. układ może być włączany lub wyłączany w odpowiedzi na polecenie wydane głosem.

Elektroniczny układ zarządzania danymi może być integralny z korpusem. Ewentualnie, elektroniczny układ zarządzania danymi jest częścią zespołu głównego, która jest przyłączalna i odłączalna od korpusu.

Odpowiednio, dozownik leków dodatkowo zawiera układ wprowadzania danych, żeby użytkownik mógł wprowadzać dane do elektronicznego układu zarządzania danymi. Układ wprowadzania danych zawiera interfejs człowiek/urządzenie, zazwyczaj dobrany jako klawiszowy, głosowy, graficzny lub biometryczny.

Energia może być akumulowana za pomocą różnych środków, żeby umożliwić urządzeniu dłuższe działanie na danym źródle energii, takim jak bateria. Akumulowanie energii, lub metody jej oszczędzania przynoszą dodatkowe korzyści w warunkach redukowania wymogów co do wielkości źródła zasilania (np. baterii akumulatorowej), a stąd ciężaru, i warunków dla urządzeń przenośnych.

Dostępna jest różnorodność metod oszczędzania energii, które generalnie obejmują zmniejszenie poboru mocy. Jedną z takich metod jest zastosowanie zegara lub wyłącznika czasowego, żeby włączać i wyłączać zasilanie w regularnych i zadanych wcześniej przedziałach czasu. W innej metodzie układ może wybiórczo włączać i wyłączać wyznaczone urządzenia elektroniczne, jak wyświetlacze lub czujniki, żeby zasilać te urządzenia tylko kiedy są potrzebne, aby wykonać szczególną sekwencję z całego cyklu działania urządzenia. Tak oto różne urządzenia elektroniczne mogą być, pod kontrolą układu, włączane lub wyłączane w różnych odstępach czasu na różne okresy. Układ wydzielania zasilania może ponadto odpowiadać na sygnał czujnika, jak czujnik oddechu lub ruchu, który jest uruchamiany w czasie działania urządzenia.

W elektronice urządzeń należy zawsze zespoły stosować małej mocy lub „mikroenergetyczne powinny być stosowane, gdy tylko jest to możliwe, a jeśli dla szczególnego zastosowania wymagane jest urządzenie wysokoenergetyczne, powinno być wprowadzane w niskoenergetyczny stan czuwania lub wyłączane, kiedy nie jest potrzebne. Podobne oczekiwania mają miejsce odnośnie wyboru przetworników. Praca przy niskim napięciu jest pożądana, ponieważ rozproszenie energii rośnie zwykle wraz z napięciem.

W przypadku urządzeń cyfrowych małej mocy generalnie dogodne są urządzenia oparte na półprzewodniku tlenkowym (CMOS), i te mogą być specjalnie klasyfikowane ze względu na niski prąd spoczynkowy. Szybkość zegarów procesorów i innych układów logicznych powinny być zredukowane do minimum wymaganego dla obliczeniowego przepływu danych, gdyż pobór mocy rośnie wraz z czę stotliwoś cią . Dostarczane napięcie powinno być ponadto utrzymywane na minimalnym poziomie zgodnym z faktycznie używanym podczas eksploatacji urządzenia, ponieważ strata mocy na ładowanie wewnętrznej kapacytancji podczas włączania jest proporcjonalna do kwadratu napięcia. Kiedy to tylko możliwe, dostawy napięcia powinny być w przybliżeniu takie same w obwodzie, żeby zapobiec płynięciu prądu przez obwody chroniące wejście. Wejścia logiczne nie powinny być pozostawione zmienne, a obwody powinny być wysterowane tak, aby pobór mocy był zminimalizowany w najczęściej stosowanych stanach wyjść logicznych. Powolne logiczne przejścia są niepożądane ponieważ mogą

PL 207 531 B1 skutkować relatywnie dużymi przepływami prądów klasy A. Do procesu dostawy prądu do poszczególnych urządzeń mogą być włączane oporniki, żeby zminimalizować prąd w przypadku awarii.

W niektórych zastosowaniach do sterowania dogodne są urządzenia przełączające między stanami wyłączenia i włączenia, które umożliwiają sterowanie analogowe (np. liniowe), ponieważ mniej mocy traci się przy małej oporności przy stanie włączonym i małym prądzie przy stanie wyłączonym. Kiedy używane są elementy liniowe (na przykład różne typy regulatorów napięcia), wtedy powinny być wybierane typy z małym prądem spoczynkowym. W pewnych konfiguracjach obwodów dogodne jest, aby używać właściwych elementów biernych (tj. cewek indukcyjnych i kondensatorów), w celu zmniejszenia rozproszenia mocy w elementach rezystancyjnych.

Odpowiednio, układ dodatkowo zawiera zespół wyświetlacza do wyświetlania użytkownikowi danych z elektronicznego układu zarządzania danymi. Wyświetlacz może na przykład zawierać ekran, taki jak ekran LED lub LCD. Zazwyczaj wyświetlacz jest związany z korpusem dozownika leków.

Odpowiednio, dozownik leków dodatkowo zawiera łącze danych do łączenia się z lokalną bazą danych, żeby umożliwić przekaz danych pomiędzy lokalną bazą danych i elektronicznym układem zarządzania danymi. Baza danych ponadto ma zdolność zarządzania danymi, analizowania danych i przekazywania danych.

Pamięć danych może być częścią przenośnego urządzenia (np. urządzenie ręczne) lub może być tak zwymiarowana i ukształtowana, żeby umieścić ją w domu pacjenta. Baza danych może ponadto zawierać fizyczny obszar do przechowywania wyjętych kaset. Pamięć danych może ponadto zawierać układ do napełniania urządzenia lekiem z magazynu leków, znajdującego się w pamięci. Pamięć danych może ponadto zawierać układ ładowania do ładowania każdego urządzenia magazynującego energię w dozowniku leków, zwłaszcza układ ładujący akumulator.

Łącze danych może np. umożliwiać łączenie się ze stacją dokującą, osobistym komputerem, siecią komputerową lub przystawką medialną każdą odpowiednią metodą, włącznie z łączem stałym, łączem na podczerwień lub każdym innym odpowiednim łączem bezprzewodowym.

Odpowiednio, dozownik leków dodatkowo zawiera wykrywacz uruchomienia mechanizmu dozującego, gdzie ten wykrywacz uruchomienia transmituje dane o uruchomieniu urządzenia do elektronicznego układu zarządzania danymi.

Dozownik leków może dodatkowo zawierać mechanizm bezpieczeństwa, żeby zapobiec niezamierzonym użyciom mechanizmu dozującego. Pacjent jest w ten sposób zabezpieczony przed niezamierzonym przyjęciem wielokrotnej dawki leku w sytuacji, kiedy bierze kilka krótkich gwałtownych wdechów. Ponadto mechanizm bezpieczeństwa może nadawać opóźnienie pomiędzy kolejnymi uruchomieniami wyzwalacza. Opóźnienie zazwyczaj jest rzędu od trzech do trzydziestu sekund.

Odpowiednio, dozownik leków dodatkowo zawiera wykrywacz uwalniania do wykrywania uwalniania leku z kasety, gdzie ten wykrywacz uwalniania transmituje dane na temat uwolnienia leku do elektronicznego układu zarządzania danymi.

Odpowiednio, dozownik leków dodatkowo zawiera wykrywacz wstrząsów do wykrywania wstrząsów pojemnika leków (np. poprzedzających uruchomienie mechanizmu dozującego), gdzie ten wykrywacz wstrząsów transmituje dane na temat wstrząsów do elektronicznego układu zarządzania danymi.

Odpowiednio, każdy wykrywacz uruchomienia, wykrywacz uwalniania lub wykrywacz wstrząsów zawiera czujnik do wykrywania każdego odpowiedniego parametru, takiego jak ruch. Przewidziane jest użycie każdych odpowiednich czujników, włączając użycie czujników optycznych. Wykrywacz uwalniania leku może wyczuć każdy parametr zmieniony przez uwolnienie leku, jak ciśnienie, temperaturę, dźwięk, wilgotność, stężenie dwutlenku węgla i stężenie tlenu.

Odpowiednio, dozownik leków dodatkowo zawiera poruszany oddechem spust do uruchamiania mechanizmu dozującego, przy czym ten spust jest uruchamiany w odpowiedzi na sygnał spustowy z elektronicznego układu zarządzania danymi. Elektroniczny układ zarządzania danymi zawiera wstępny algorytm lub tablicę funkcji, żeby uzyskiwać wiedzę kiedy transmitować sygnał spustowy. Na przykład, w czasie rzeczywistym mogą być wykonane analizy kształtu fali oddechu pacjenta, i moment uruchomienia spustu może być wyprowadzony z tych analiz.

Odpowiednio, elektroniczny układ zarządzania danymi zawiera wstępny algorytm lub tablicę funkcji do obliczania optymalnej ilości leku do podania.

Odpowiednio, pamięć elektronicznego układu zarządzania danymi zawiera pamięć o dawkach leku, w celu przechowywania danych o dawkowaniu, i jest zalecane żeby obliczała ona optymalną dawkę leku do wydania.

PL 207 531 B1

Odpowiednio, dozownik leków dodatkowo zawiera selektor ilości leku do podania z tego mechanizmu dozującego. Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, selektor jest obsługiwany ręcznie. W innym wariancie, selektor działa w odpowiedzi na sygnał z przekaź nika elektronicznego układu zarządzania danymi.

Odpowiednio, dozownik leków zawiera związany z korpusem lub uchwytem pierwszy nadajnik-odbiornik do wysyłania i odbierania danych, i związany z nośnikiem leków drugi nadajnik-odbiornik do wysyłania i odbierania danych, gdzie dane są przekazywane w obie strony między pierwszym nadajnikiem-odbiornikiem i drugim nadajnikiem-odbiornikiem. Dane zapisane są zazwyczaj w postaci cyfrowej i są odpowiednie do przekazu przez środki elektroniczne lub optyczne.

Zaletą tego typu wewnętrznych urządzeń jest możliwość przechowywania wielu rodzajów informacji w różnych częściach struktur pamięci nadajników-odbiorników. Informacja jest ponadto przechowywana w postaci, która jest czytelnie i ściśle przekazywana. Informacja może, na przykład, zawierać dane stosujące się do wytwarzania i dystrybucji, zapisane w pamięci w różnych punktach procesu wytwarzania i dystrybucji, i w ten sposób dostarczać szczegółowej i czytelnej informacji o historii dozownika. Taka historia produkcji może, na przykład, być referowana w przypadku wycofania produktu. Uwzględniająca to informacja mogłaby, na przykład, zawierać znacznik daty i czasu. Informacja mogłaby ponadto zawierać niepowtarzalny numer seryjny urządzenia, przechowywany w zaszyfrowanej postaci lub w części pamięci chronionej hasłem, który w sposób niepowtarzalny identyfikuje wyrób, i stą d moż e być wykorzystywany w wykrywaniu i zapobieganiu fał szerstwom urządzenia. Informacja może ponadto zwierać główne informacje o produkcie, takie jak właściwości fizyczne leku i informacja o dawkach, informacje o użytkowniku, takie jak nazwisko użytkownika, dla którego urządzenie jest przeznaczone, i informacja o dystrybucji, taka jak miejsce przeznaczenia.

W czasie ł adowania lub rozł adowywania dozownika leków kasetą drugi nadajnik-odbiornik może, na przykład, odczytywać niepowtarzalny numer seryjny kasety, kod zestawu i datę ważności leku, i każdą inną informację, która może pojawić się na drugim nadajniku-odbiorniku. Tą drogą mogą być ustalane właściwości fizyczne i stężenie leku, wraz z liczbą użytych i pozostających w kasecie dawek. Ta informacja może być wyświetlona na wyświetlaczu. Mogą ponadto być wyświetlane inne informacje, jak na temat liczby załadunków kasety do dozownika leków.

Podobnie, gdy kaseta ma być usunięta z uchwytu zanim cała dostawa leku zostanie wydana, te same dane mogą być odczytane z drugiego nadajnika-odbiornika, i może być ustalona liczba użytych oraz pozostających w kasecie dawek. Inna informacja, taka jak data i czas przepisania leku, lub dane dotyczące warunków zewnętrznych takie jak minimum/maksimum temperatury, lub wilgotność na jakie była wystawiona kaseta, też mogą być odczytywane i pokazywane użytkownikowi na wyświetlaczu.

W przypadku gdy cał a dostawa leku jest wydana, lub mija dopuszczalny okres przechowywania leku, lub pierwszy nadajnik-odbiornik nie rozpoznaje kodu drugiego nadajnika-odbiornika, można zapobiec uruchomieniu dozownika, żeby chronić bezpieczeństwo użytkownika. Można również zapobiec uruchomieniu dozownika, gdy lek został wystawiony na skrajne warunki zewnętrzne na okres dłuższy niż określony w zaleceniach wytwórcy.

Dane mogą być przekazywane do i z nadajnika-odbiornika podczas okresu użytkowania dozownika leków przez pacjenta. Na przykład, dozownik leków może zawierać elektroniczny układ zarządzania danymi mający różne związane z nim czujniki. Przekazywalne są jakiekolwiek dane zebrane przez czujniki albo pochodzące z jakiegokolwiek układu zbierającego dane, związanego z elektronicznym układem zarządzania danymi, łącznie z zegarem lub innymi urządzeniami rejestrującymi datę/czas.

Dane mogą być przekazane za każdym razem kiedy pacjent używa dozownika. Ewentualnie, dane mogą być przechowywane w bazie danych pamięci elektronicznego układu zarządzania danymi, i okresowo ś cią gane do któregokolwiek nadajnika-odbiornika. W takim przypadku, historia uż ytkowania urządzenia może być tworzona w pamięci nadajnika-odbiornika.

W jednej z postaci wynalazku, historia użycia dozownika leków jest przekazana do drugiego nadajnika-odbiornika. Kiedy zawartość taśmy pęcherzykowej w kasecie jest wydana na zewnątrz, kaseta jest wymieniana przez pacjenta na nową kasetę wielokrotnego ładowania. W miejscu wymiany, którym typowo będzie apteka, dane mogą być przekazane z opróżnionej kasety do nowej napełnionej kasety i odwrotnie. Dodatkowo, dane na temat historii użytkowania mogą być odczytane z kasety wielokrotnego napełniania i przekazane do układu zarządzania danymi, dotyczącymi opieki zdrowotnej, np. zawierającego sieć komputerową pod kontrolą układu zarządzania danymi dotyczącymi opieki zdrowotnej.

PL 207 531 B1

Przewidziane są tutaj metody, kiedy pacjent dostaje rodzaj nagrody z powodu powtórnego ładowania urządzenia i udostępniania danych zawartych w drugim nadajniku-odbiorniku. Ponadto są przewidziane tutaj metody, kiedy układ zarządzania danymi dotyczącymi opieki zdrowotnej jest obciążony rachunkiem zarówno na pokwitowanie danych pobranych z drugiego nadajnika-odbiornika, jak i za ich wykorzystanie komercyjne. Każde wynagradzanie lub obciążanie moż e być zaaranżowane elektronicznie. Metody mogą być dostępne przez dystrybuowane lub bazujące w internecie sieci komputerowe, w których wszystkie zebrane informacje są dostępne przez ośrodek sieci. Ośrodek może zawierać różne urządzenia zabezpieczające, żeby zapewnić pacjentowi poufność i pozwolić na wybiórczy dostęp do zgromadzonych informacji, zależnie od poziomu autoryzacji. Poziom autoryzacji użytkownika może być ustanowiony przede wszystkim w celu ochrony poufności pacjenta. Ponadto poziom autoryzacji użytkownika może być ustanowiony na warunkach komercyjnych, np. szerszy dostęp do bazy danych za większe opłaty.

Odpowiednio, pierwszy i drugi nadajnik-odbiornik zawierają anteny lub ich odpowiedniki do wysyłania i odbierania danych i łączenia się z pamięcią. Pamięć typowo zawiera półprzewodnikowy układ scalony. Również nadajnik-odbiornik może być skonfigurowany tak, żeby mieć strukturę pamięci, która pozwala na przechowywanie większej ilości informacji. Struktura pamięci może być zaaranżowana tak, że pewne jej części są tylko do odczytu, będąc zaprogramowanymi podczas/po wytworzeniu, inne części są do odczytu i mają możliwość zapisu, ponadto są części chronione hasłem. Początkowy transfer informacji (np. dotyczący wytwarzania lub dozowania) do lub z któregokolwiek nadajnika-odbiornika może być zaaranżowany tak, żeby być całkowicie czytelnym przy użyciu zewnętrznego w stosunku do dozownika leków czytnika, w ten sposób minimalizując potrzebę bezpoś redniego posiadania produktu. W dalszych wariantach, czytnik może być ustawiony do symultanicznego odczytywania lub zapisywania danych w pamięci wielu nadajników-odbiorników lub wielu dozowników leków.

Odpowiednie źródło energii, takie jak akumulator, mechanizm zegarowy, ogniwo słoneczne, ogniwo paliwowe lub kinetyczne zostanie dostarczone jako potrzebne, każdemu elektronicznemu elementowi urządzenia. Źródło energii może być pomyślane jako ładowalne lub wymienialne.

Odpowiednio, dane mogą być przekazywane w obie strony pomiędzy pierwszym i drugim nadajnikiem-odbiornikiem bez potrzeby bezpośredniego fizycznego kontaktu między nimi. Dane są przekazywane bezprzewodowo pomiędzy pierwszym i drugim nadajnikiem-odbiornikiem.

Odpowiednio, pierwszy nadajnik-odbiornik jest aktywny, a drugi nadajnik-odbiornik jest pasywny. Termin „aktywny oznacza „zasilany bezpośrednio, a termin „pasywny oznacza „zasilany pośrednio.

Odpowiednio, drugi nadajnik-odbiornik zawiera tabliczkę lub znacznik zawierający antenę do wysyłania lub przyjmowania energii oraz czip układu scalonego połączony z tą anteną, a pierwszy nadajnik-odbiornik zawiera czytnik danych tabliczki lub znacznika. W tym przypadku tabliczka lub znacznik jest pasywnym nadajnikiem-odbiornikiem, a czytnik jest aktywnym nadajnikiem-odbiornikiem. Zazwyczaj czytnik nie ma potrzeby bezpośredniego fizycznego kontaktu z tabliczką lub znacznikiem, żeby czytać z nich dane.

Znacznik może być użyty w kombinacji i/lub zintegrowany z innymi tradycyjnymi metodami oznaczania produktów, włączając tekst widzialny, tekst czytany maszynowo, kody kreskowe i kropkowe.

Odpowiednio, czip układu scalonego ma pamięć tylko do odczytu, tylko do zapisu, do odczytu i do zapisu, lub ich kombinację .

Odpowiednio, czip układu scalonego ma tylko raz programowalną pamięć. W wariancie tylko raz programowalna pamięć zawiera niepowtarzalny numer seryjny.

Odpowiednio, czip układu scalonego ma wstępny zapis w pamięci zawierający fabrycznie zapisane, niezmienne, niepowtarzalne dane. Najkorzystniejsza jest zaszyfrowana postać zapisów.

Odpowiednio, czip układu scalonego ma szereg obszarów pamięci. Odpowiednio, każdy obszar pamięci jest chroniony hasłem.

Odpowiednio, każdy obszar pamięci zawiera dane w zaszyfrowanej postaci. Ponadto mogą być zastosowane elektroniczne metody sprawdzania tożsamości, wyszukiwania błędów i transferu danych.

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, czip układu scalonego ma szereg obszarów pamięci, włączając obszar pamięci tylko do odczytu zawierający niepowtarzalny numer seryjny, który może np. być wmontowany w czasie wytwarzania, obszar do odczytu/do zapisu, który może być wykonany tak, że informacje tam zapisane można odczytać tylko raz oraz chroniony hasłem obszar, zawierający zaszyfrowane dane przeciwdziałające fałszerstwom.

Odpowiednio, znacznik jest na nośniku, a nośnik jest montowany na korpusie lub uchwycie kasety dozownika leków, lub na kasecie.

PL 207 531 B1

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, nośnik jest giętką tabliczką. W innym wariancie, nośnik jest sztywnym dyskiem. W dalszym wariancie, nośnik jest prostopadłościennym blokiem. W dalszym wariancie, nośnik jest kołnierzowym pierścieniem odpowiednim do montażu na przewężeniu pojemnika z aerozolem. Przewidziane są ponadto inne kształty nośnika.

Odpowiednio, nośnik może być wytwarzany metodą wtrysku lub zgrzewany z kasetą. Odpowiednio, nośnik jest obudową znacznika. Może on mieć postać hermetycznej osłony znacznika. Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, nośnik jest wykonany z materiału izolacyjnego, takiego jak szkło lub papier, lub polimer organiczny taki jak polipropylen. Ewentualnie, nośnik jest wykonany z materiału ferrytowego.

Energia może mieć każdą odpowiednią postać włączając ultradźwiękową, podczerwoną, energii fal radiowych, magnetyczną, optyczną i laserową. Wszystkie odpowiednie kanały mogą być użyte do kanalizowania energii, włączając światłowody.

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, drugi nadajnik-odbiornik zawiera identyfikator fal radiowych składający się z anteny do wysyłania lub przyjmowania energii fal radiowych oraz czip układu scalonego połączony z tą anteną, a pierwszy nadajnik-odbiornik zawiera czytnik tego identyfikatora fal radiowych. W tym przypadku identyfikator fal radiowych jest pasywnym nadajnikiem-odbiornikiem, a czytnik jest aktywnym nadajnikiem-odbiornikiem. Przewagą technologii identyfikatora fal radiowych jest to, że czytnik nie potrzebuje bezpośredniego kontaktu z wyposażonym w identyfikator fal radiowych znacznikiem lub tabliczką, żeby dokonać odczytu.

Identyfikatorem fal radiowych może być każdy znany identyfikator. Takie identyfikatory są czasem znane jako radiowe urządzenia odzewowe, lub znaczniki albo tabliczki identyfikacyjne częstotliwości radiowych (RFID). Odpowiednio stosowane są identyfikatory fal radiowych, włączając te sprzedawane przez Phillips Semiconductors of the Netherlands pod znakiem towarowym Hitag i Icode, te sprzedawane przez Amtech Systems Corporation of the United States of America pod znakiem towarowym Intellitag, i te sprzedawane przez Texas Instruments of the United States of America pod znakiem towarowym Tagit.

Odpowiednio, antena znacznika identyfikacyjnego częstotliwości radiowych jest zdolna wysyłać lub przyjmować energię fal radiowych o częstotliwości od 100 kHz do 2,5 GHz. Zazwyczaj częstotliwości operacyjne wynoszą 125 kHz, 13,56 MHz i 2,4 GHz.

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, drugi nadajnik-odbiornik zawiera magnetyczną tabliczkę lub znacznik, zawierającą antenę do wysyłania lub przyjmowania energii pola magnetycznego i czip układu scalonego połączony z tą anteną, a pierwszy nadajnik-odbiornik zawiera czytnik tego znacznika lub tabliczki magnetycznej. W tym przypadku magnetyczna tabliczka lub znacznik są pasywnym nadajnikiem-odbiornikiem, a czytnik jest aktywnym nadajnikiem-odbiornikiem.

Odpowiednia magnetyczna tabliczka lub znacznik zawierają szereg magnetycznych elementów we wzajemnych związkach, gdzie magnetyczne elementy poruszają się względem siebie w odpowiedzi na działanie pola magnetycznego. Magnetyczna tabliczka lub znacznik tego typu ujawniono w opisie patentowym Stanów zjednoczonych Ameryki nr 4940966. Odpowiednia inna magnetyczna tabliczka lub znacznik zawiera element magnetorestryktywny, który jest odczytywany prze zastosowanie wywoławczego alternatywnego pola magnetycznego w spłaszczonym polu magnetycznym, co skutkuje rezonansem elementów magnetorestryktywnych w różnych wcześniej zadanych częstotliwościach. Magnetyczna tabliczka lub znacznik tego typu opisano w międzynarodowym zgłoszeniu patentowym opublikowanym w międzynarodowej publikacji WO 92/12402. Inna odpowiednia magnetyczna tabliczka lub znacznik, zawierająca szereg nieciągłych magnetycznie czynnych obszarów w linearnym szyku opisano w międzynarodowym zgłoszeniu patentowym opublikowanym w międzynarodowej publikacji WO 96/31790. Odpowiednio magnetyczne tabliczki i znaczniki, włączając powyższe, wykorzystują technologię Programmable Magnetic Resonance (PMR) (nazwa handlowa).

W innym wariancie, drugi nadajnik-odbiornik zawiera mikroelektroniczny procesor pamięci, a pierwszy nadajnik-odbiornik zawiera czytnik tego mikroelektronicznego procesora pamięci. Mikroelektroniczny czip pamięci może stanowić czip Electrically Erasable Programmable Read Only Memory (EEPROM) lub czip pamięci typu karty SIM. W tym przypadku mikroelektroniczny czip pamięci jest pasywnym nadajnikiem-odbiornikiem, a czytnik aktywnym nadajnikiem-odbiornikiem.

Każdy nadajnik-odbiornik, szczególnie pasywny nadajnik-odbiornik może być zamontowany na albo oprawiony w każdy odpowiednio obojętny nośnik. Nośnik może zawierać giętki arkusz, który może w pewnych postaciach być zdolny do przyjęcia drukowanego tekstu.

PL 207 531 B1

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, pierwszy nadajnik-odbiornik jest integralny z korpusem tak, że tworzą razem jedną część. Pierwszy nadajnik-odbiornik może np. być wprawiony w, lub zgrzany z korpusem.

W innym wariancie, pierwszy nadajnik-odbiornik stanowi część głównego zespołu, który jest w odwracalny sposób łączony z korpusem. Główny zespół może na przykład mieć postać modułu łączącego się z korpusem jak moduł zatrzaskowy.

Odpowiednio, dozownik leków dodatkowo zawiera przekaźnik do bezprzewodowego komunikowania się z siecią komputerową, żeby umożliwić transfer danych pomiędzy siecią komputerową i elektronicznym układem zarządzania danymi. Dozowniki, w których używa się takich przekaźników są opisane w będących w toku międzynarodowych zgłoszeniach patentowych nr PCT/EPOO/09291 (PG3786), PCT/EPOO/09293 (PG4029) i PCT/EPOO/09292 (PG4159). Przekaźnik umożliwia transfer danych w dwie strony pomiędzy siecią komputerową i elektronicznym układem zarządzania danymi.

Odpowiednio, dane są przekazywane pomiędzy siecią komputerową i elektronicznym układem zarządzania danymi w postaci zaszyfrowanej. Przewidziane są wszystkie odpowiednie metody szyfrowania lub częściowego szyfrowania. Ponadto może być użyte hasło zabezpieczające. Odpowiednio, przekaźnik wykorzystuje fale radiowe lub sygnały optyczne.

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, przekaźnik komunikuje się z siecią komputerową przez bramkę. W innym wariancie, przekaźnik zawiera serwer sieciowy (np. serwer internetowy) tak, że może bezpośrednio komunikować się z siecią.

W dalszym wariancie, przekaźnik komunikuje się z bramką przez drugie urządzenie przekaźnikowe. Drugie urządzenie przekaźnikowe jest urządzeniem telekomunikacyjnym, np. telefonem komórkowym lub pagerem. Przekaźnik komunikuje się z drugim urządzeniem przekaźnikowym używając szerokiego spektrum sygnałów radiowych. Odpowiednio protokołem szerokiego spektrum jest standard Bluetooth (znak towarowy), który stosuje szybkie (np. 1600 razy na sekundę) przeskoki pomiędzy szeregiem częstotliwości (np. 79 różnych częstotliwości). Protokół może ponadto stosować wielokrotne wysyłanie bitów danych (np. wysyłanie potrójne) żeby zredukować interferencję.

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, sieć komputerową stanowi publicznie dostępna sieć komputerowa. Internet jest jednym z odpowiednich przykładów publicznie dostępnej sieci komputerowej, gdzie punktem dostępu może być odpowiednio każdy punkt wejścia, włączając punkt zarządzany przez dostawcę Internetu. Publicznie dostępna sieć komputerowa może ponadto tworzyć część systemu telekomunikacyjnego, który może być zarówno systemem przewodowym, jak i komórkowym lub optycznym.

W innym wariancie, sieć komputerowa stanowi prywatnie dostępna sieć komputerowa. Prywatnie dostępna sieć komputerowa może np. zawierać Intranet lub Extranet, która może być utrzymywana np. przez usługodawcę medycznego lub producenta leków. Sieć może np. obejmować ochronę przez hasło, środki zabezpieczające przed włamaniami i odpowiednio środki szyfrujące.

Przekaźnik umożliwia łączenie z adresami specjalnych użytkowników sieci komputerowej.

Adresy specjalnych użytkowników sieci komputerowej mogą być wybierane z grup zawierających adresy stron internetowych, adresy poczty elektronicznej i adresy przekazu plików. Adres specjalnego użytkownika sieci komputerowej jest dostępny dla zewnętrznego źródła informacji tak, że informacja z tego zewnętrznego źródła informacji może być dostępna. Informacja o adresie specjalnego użytkownika sieci komputerowej może być uczyniona dostępną dla zewnętrznego źródła informacji.

Zgodnie z jednym wariantem wynalazku, zewnętrznym źródłem informacji jest miejsce przepisania leku, np. praktyka lekarska. Informacja przekazana z miejsca przepisania leku może w ten sposób zawierać zmiany przepisanych szczegółów, automatyczne uzupełnienia lub informacje szkoleniowe. Informacja przekazana do miejsca przepisania leku może w ten sposób zawierać informację o skutkach działania leku na pacjenta, tzn. informację dotyczącą zdyscyplinowania pacjenta, czyli dostosowywania się pacjenta do przepisanego programu. Ponadto do miejsca przepisania leku może być przekazana informacja o zachowaniu pacjenta uwzględniająca przykładowo zebrane dane na temat diagnozowania pacjenta. Kiedy dozownik jest urządzeniem do wziewnego podawania leków przynoszących ulgę przy zaburzeniach oddechu, przykładowe dane na temat diagnozowania mogą opisywać cykl oddechowy lub maksymalny przepływ u pacjenta.

W innym wariancie, zewnętrznym źródłem informacji jest apteka. Informacja przekazana z apteki może zawierać informację odnoszącą się do produktu farmaceutycznego. Informacja wysłana do apteki może w ten sposób zawierać żądanie przepisania leku, które zostało zdalnie autoryzowane w miejscu przepisania leku.

PL 207 531 B1

W dalszym wariancie, zewnętrznym źródłem informacji jest służba udzielająca pomocy w nagłych wypadkach, np. pogotowie ratunkowe, linia wzywania pierwszej pomocy lub centrala telefoniczna. Informacja może w ten sposób zawierać sygnał stanu zagrożenia lub wezwania pierwszej pomocy.

W dalszym wariancie, zewnę trznym ź ródł em informacji jest wytwórca lub system dystrybucji leku. Informacja przekazana do systemu może w ten sposób zawierać informacje o uaktualnieniach produktu. System może ponadto być skonfigurowany tak, żeby zwrotnie przekazywać wytwórcy informacje odnoszące się do działania systemu.

W dalszym wariancie, zewnę trznym źródłem informacji są ośrodki badawcze. W wyniku eksperymentalnych badań klinicznych może być w ten sposób przekazana informacja odnosząca się do protokołu badań, a informacja odnosząca się do skutków działania leku na pacjenta zwrotnie przekazana do ośrodków badawczych.

W dalszym wariancie, zewnętrznym źródłem informacji jest stacja monitorująca stan środowiska. Informacja odnosząca się do pogody, stężenia pyłków i stopnia zanieczyszczenia może w ten sposób być dostępna dla systemu.

Odpowiednio, dozownik leków dodatkowo zawiera układ orientacji geograficznej, taki jak Global Positioning System, lub układ polegający na użyciu wielokrotnych sygnałów łączności i algorytmu triangulacyjnego.

W postaci wynalazku według dowolnego jego aspektu, każda część składowa dawki leku na każdym nośniku leków zawiera jeden czynny składnik leku. Pojedyncze czynne składniki leku mogą być wybrane z grupy obejmującej albuterol, salmeterol, propionian flutykasonu, formoterol, budesonid i dipropionian beklometmazonu i ich sole lub solwaty. Dozownik leków moż e zawierać dwa nośniki leków, przy czym każda część składowa dawki leku z pierwszego nośnika leków zawiera środek rozszerzający oskrzela jako czynny składnik leku, a każda część składowa dawki leku z drugiego nośnika leków zawiera środek przeciwzapalny jako czynny składnik leku. Środek rozszerzający oskrzela może być beta-agonistą, a środek przeciwzapalny może być steroidem.

W postaci wynalazku według dowolnego jego aspektu, każda część składowa dawki leku na co najmniej jednym nośniku leków zawiera szereg czynnych składników leku. Pojedyncze czynne składniki leku mogą być wybrane z grupy obejmującej albuterol, salmeterol, propionian flutykasonu, formoterol, budesonid i dipropionian beklometmazonu i ich sole lub solwaty. Dozownik leków może zawierać dwa nośniki leków, przy czym każda część składowa dawki leku z pierwszego nośnika leków zawiera środek rozszerzający oskrzela jako czynny składnik leku, a każda część składowa dawki leku z drugiego nośnika leków zawiera środek przeciwzapalny jako czynny składnik leku. Środek rozszerzający oskrzela może być beta-agonistą, a środek przeciwzapalny może być steroidem. Dozownik leków zawiera dwa nośniki leków, przy czym każda część składowa dawki leku z pierwszego nośnika leków zawiera pojedynczy czynny składnik leku, a każda część składowa dawki leku z drugiego nośnika leków zawiera szereg czynnych składników leku. Ten szereg czynnych leków obejmuje środek rozszerzający oskrzela i środek przeciwzapalny. Środek rozszerzający oskrzela może być beta-agonistą, a ś rodek przeciwzapalny moż e być steroidem.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia nośnik leków odpowiedni do stosowania w dozowniku leków według wynalazku, w widoku perspektywicznym; fig. 2 przedstawia dozownik leków zgodnie z jednym wariantem wynalazku; fig. 3 przedstawia dozownik leków w postaci uchwytu/korpusu i kasety wielokrotnego napełniania, zgodny z wynalazkiem, z kasetą wyjętą z uchwytu/korpusu, w widoku perspektywicznym; fig. 4a przedstawia dozownik leków, w postaci uchwytu/korpusu i kasety wielokrotnego napełniania, zgodny z wynalazkiem, z kasetą wyjętą z uchwytu/korpusu, w widoku perspektywicznym; fig. 4b i 4c przedstawiają mechanizmy znajdujące się wewnątrz uchwytu pokazanego jako uchwyt/korpus na fig. 4a, w widoku bocznym; fig. 4d i 4e przedstawiają mechanizmy znajdujące się wewnątrz kasety pokazanej na fig. 4a, w widoku bocznym; fig. 5 przedstawia diagram blokowy elektronicznego uk ł adu napę dowego odpowiedniego do stosowania w dozowniku leków; fig. 6a przedstawia kolejny dozownik leków zgodny z wynalazkiem w przekroju; fig. 6b przedstawia detale dozownika pokazanego na fig. 6a w widoku perspektywicznym; fig. 7 przedstawia układ dwóch taśm do stosowania zgodnie z wynalazkiem, w którym kieszonki na jednym ukształtowanym w postaci taśmy nośniku leków są powiększone w porównaniu z tymi na drugim ukształtowanym w postaci taśmy nośniku leków; fig. 8 przedstawia układ dwóch taśm do stosowania zgodnie z wynalazkiem, w którym kieszonki na jednym ukształtowanym w postaci taśmy nośniku leków są oddzielone dwukrotnie większymi odstępami w porównaniu z tymi na drugim ukształtowanym w postaci taśmy nośniku leków; fig. 9 - 11 przedstawiają kolejne

PL 207 531 B1 dozowniki leków zgodne z wynalazkiem w przekroju; fig. 12a przedstawia kolejny dozownik leków zgodny z wynalazkiem w przekroju; fig. 12b przedstawia dozownik leków pokazany na fig. 12a, gdzie dwa współpracujące ze sobą taśmowe nośniki leków są pokazane po wyjęciu z dozownika, w widoku perspektywicznym w rozstrzeleniu; fig. 13a przedstawia kolejny dozownik leków zgodny z wynalazkiem, w przekroju; fig. 13b przedstawia dozownik leków pokazany na fig. 13a, gdzie niosący podwojoną serię kieszonek wstęgowy nośnik leków jest pokazany po wyjęciu z dozownika, w widoku perspektywicznym w rozstrzeleniu; fig. 14 przedstawia kolejny dozownik leków zgodny z wynalazkiem, w przekroju; fig. 15a i 15b przedstawiają odpowiednio przekrój i przekrój z wycię tymi pewnymi czę ściami kolejnego dozownika leków zgodny z wynalazkiem; fig. 16c przedstawia dozownik leków, w postaci uchwytu/korpusu (pokazanego na fig. 16b) i kasety wielokrotnego napeł niania (pokazanej na fig. 16a), zgodny z wynalazkiem, z kasetą włożoną do uchwytu/korpusu, w przekroju; fig. 17 - 24 przedstawiają kolejne dozowniki leków zgodne z wynalazkiem, w przekroju; a fig. 25a przedstawia kolejny dozownik leków zgodny z wynalazkiem w przekroju, fig. 25b zaś przedstawia jedną z części cechujących dozownik pokazany na fig. 25a w zbliżeniu.

Fig. 1 przedstawia nośnik 100 leków odpowiedni do stosowania w dozowniku leków, według wynalazku. Nośnik leków obejmuje giętką taśmę 102 tworzącą szereg kieszonek 104, 106, 108, z których każda zawiera część składową dawki leku o postaci dogodnej do przyjmowania wziewnego, w postaci proszku. Zgodnie z wynalazkiem, szereg takich taśm 102 jest typowo używanych w pojedynczych dozownikach leków, gdzie każda taśma dostarcza część składową dawki złożonego produktu leczniczego. Każda taśma może być tego samego rozmiaru i/lub zawierać tę samą ilość dawki (np. objętość lub masę), albo, w alternatywnych wykonaniach, można użyć taśm w kombinacji taśm o różnych rozmiarach i/lub zawierające zróżnicowane ilości dawki.

Taśma zawiera warstwę podstawową 110, w której są uformowane pęcherzyki tworzące kieszonki 104, 106, 108, i warstwę przykrywającą 112, która szczelnie przylega do warstwy podstawowej, z wyjątkiem obszaru pęcherzyków, w taki sposób, że warstwa przykrywająca 112 i warstwa podstawowa 110 mogą być od siebie oddzielone. Warstwy podstawowa 110 i warstwa przykrywająca 112 są sklejone ze sobą na całej szerokości, z wyjątkiem końcówek prowadzących 114, 116, gdzie korzystnie nie są w ogóle ze sobą sklejone.

Warstwa przykrywająca 112 i warstwa podstawowa 110 są wykonane z laminatu z tworzywa sztucznego/aluminium i są odpowiednio połączone ze sobą przez zgrzewanie. Warstwa przykrywająca 112 zawiera przynajmniej następujące kolejne warstwy: (a) papier; związany adhezyjnie z (b) poliestrem; związanym adhezyjnie z (c) folią aluminiową; co jest pokryte środkiem do zgrzewania, w celu związania z warstwą podstawową. Warstwa podstawowa 110 zawiera przynajmniej następujące kolejne warstwy: (a) zorientowany poliamid (OPA); związany adhezyjnie z (b) folią aluminiową; związaną adhezyjnie z (c) trzecią warstwą zawierającą materiał polimerowy (np. polichlorek winylu).

Taśma 102 jest pokazana w postaci z wydłużonymi kieszonkami 104, 106, 108, które biegną poprzecznie względem kierunku wzdłużnego taśmy 102. Jest to wygodne, ponieważ pozwala na umieszczenie w układzie szeregowym dużej liczby kieszonek 104, 106, 108 na danej długości taśmy 102. Taśma 102 może np. być dostarczona z sześćdziesięcioma albo stu kieszonkami 104, 106, 108, ale jest zrozumiałe, że taśma 102 może mieć każdą odpowiednią liczbę kieszonek.

Fig. 2 przedstawia dozownik 200 leków zgodnie z jednym wariantem wynalazku. W praktyce, szereg taśm pęcherzykowych (niepokazanych dla czytelności rysunku) jest umieszczonych jedna na drugiej w komorze 202 dozownika 200. Taśmy pęcherzykowe są wstępnie ładowane przez element prowadzący 204 w kanale i każda z nich współpracuje z sześciokieszonkowym kołem indeksującym 206. Pierwsza kieszonka każdej taśmy pęcherzykowej jest umieszczona o jedną kieszonkę od urządzenia otwierającego 208. Folia (warstwa) przykrywająca i folia (warstwa) podstawowa są rozdzielane przy pomocy rogu 210. Wynikowa opróżniona folia podstawowa zwija się wokół trzpienia zbierającego 212 folię podstawową w komorze zbierającej 214 folię podstawową. Zużyta folia przykrywająca jest dostarczana ponad rogiem 210 i zwijana wokół trzpienia zbierającego 216 folię przykrywającą w komorze zbierającej 218 folię przykrywającą.

Dozownik jest uruchamiany przez naciśnięcie przycisku na boku dozownika (niepokazanego), który uruchamia silnik prądu stałego (niepokazany dla czytelności rysunku), żeby przesunął wewnętrzny mechanizm o jedną kieszonkę leku. W ten sposób silnik prądu stałego przesuwa każdą taśmę i zwija zużytą folię.

Początkowo przełożenie pomiędzy kołem indeksującym 206 a trzpieniem zbierającym 216 folię przykrywającą wynosi jeden do jednego. Jednakże, w miarę jak na trzpień zbierający 216 folię przy22

PL 207 531 B1 krywającą nawija się co raz więcej folii, jej efektywna średnica nawijania wzrasta. Zwiększenie średnicy spowodowałoby, że trzpień zbierający 216 folię przykrywającą ciągnąłby więcej taśmy niż koło indeksujące 206 by jej wydawało. Zatem, w tym szczególnym przykładzie wprowadzono kompensację dla zwiększenia średnicy szpuli dla folii przykrywającej przez regulowanie liczby obrotów szpuli dla folii przykrywającej w jednostce czasu.

Fig. 3 przedstawia zgodny z wynalazkiem dozownik leków, zawierający korpus 300, uchwyt 302, kasetę 304 wielokrotnego napełniania i elektroniczny wyświetlacz 306, w widoku z zewnątrz. Uchwyt 302 jest ukształtowany tak, aby dobrze pasował do wnętrza korpusu 300 i jest przytwierdzony do punktu na korpusie (niepokazanego), wokół którego się obraca. Z uchwytu 302 wystają ograniczniki 308, 310, które zabezpieczają uchwyt 302 przed obrotem względem korpusu 300 większym niż około 180°. Ograniczniki 308, 310 ponadto wprowadzają dwa określone położenia uchwytu 302 w korpusie 300. Jedno położenie jest określone przez ogranicznik 308 napotykający na krawędź 312 korpusu, a drugie położenie jest określone przez ogranicznik 310 napotykający na krawędź 314 korpusu w przypadku, gdy uchwyt został obrócony względem korpusu. Obszar pomiędzy ogranicznikami 308 i 310 jest ukształtowany w postaci wgłębienia 316 na kciuk lub inny palec użytkownika urządzenia. Uchwyt 302 ma postać osłony, której wnętrze jest dopasowane do kasety 304 wielokrotnego napełniania.

Kasetę 304 wielokrotnego napełniania stanowi osłona zawierającą wiele nośników leków ustawionych w stos jeden na drugim (niepokazanych) i mechanizm do otwierania każdego z tych nośników (niepokazany) celem umożliwienia podania leku. Kaseta 304 wielokrotnego napełniania ma na jednym końcu dwustronnie poszerzoną część 318 tak, że ta część kasety 304 wielokrotnego napełniania ma co najmniej taką samą głębokość, jak część uchwytu 320, która przyjmuje kasetę 304 wielokrotnego napełniania. Pozwala to ustalić taką pozycję kasety 304 wielokrotnego napełniania w uchwycie 302, że poszerzona część 318 wystaje z uchwytu 302, ale reszta kasety 304 wielokrotnego napełniania znajduje się w obrysie uchwytu 302.

Kaseta 304 wielokrotnego napełniania ma również ustnik (niepokazany) i dźwignię indeksującą 322 do indeksowania nośników leków znajdujących się wewnątrz kasety 304 wielokrotnego napełniania.

Fig. 4a - 4e przedstawiają dozownik leków według innego wariantu wynalazku. Dozownik zawiera korpus 400 w postaci uchwytu kasety, która przyjmuje kasetę 402. Kaseta ma ustnik 404, który jest zakrywany obrotową pokrywką 406', gdy kaseta 402 jest załadowana do korpusu 400.

Fig. 4b i 4c przedstawiają oddzielone od siebie osłony korpusu 400. Korpus 400 zawiera silnik 430 prądu stałego zasilany baterią 432, w odpowiedzi na uruchomienie przycisku uruchamiającego 431. W czasie pracy silnik 430 napędza koła zębate 434, 436, przy czym koło zębate 436 napędza szpulę z kasety 402, żeby przemieścić dalej części składowe dawki leku. Korpus 400 ponadto zawiera przycisk 418' wyzwalacza kasety, który zwalnia mechanizm chwytająco-zwalniający (niepokazany), umożliwiający mechaniczne zwolnienie kasety 402 z korpusu 400 uchwytu. Zespół obwodów elektrycznych 440, 441 steruje silnikiem 430 prądu stałego i odpowiada na uruchomienie przycisku uruchamiającego 431. Ponadto dozownik jest zaopatrzony w ekran ciekłokrystaliczny 406 do wyświetlania informacji użytkownikowi.

Fig. 4d i 4e przedstawiają kasetę 402 bardziej szczegółowo. W czasie używania szereg taśm z lekami (niepokazanych dla lepszej czytelności) jest umieszczony jedna na drugiej w komorze 403 kasety 402. Każda taśma jest wstępnie podawana przez element prowadzący w kanale i współpracuje z wielokieszonkowym kołem indeksującym 406. Pierwsza kieszonka każdej taśmy jest umieszczona o jedną kieszonkę dalej od urządzenia otwierającego 408. Folia przykrywająca i folia podstawowa każdej taśmy są oddzielane przez róg 410. Wynikowa opróżniona folia podstawowa jest nawijana wokół trzpienia zbierającego 412 folię podstawową w komorze zbierającej 414 folię podstawową. Zużyta folia przykrywająca jest podawana ponad rogiem 410 i nawijana wokół trzpienia zbierającego 416 folię przykrywającą w komorze zbierającej 418 folię przykrywającą.

Dozownik z fig. 4a-4e jest uruchamiany przez naciśnięcie przycisku uruchamiającego 431 na boku dozownika, połączonego z zespołem obwodów elektrycznych 440, który steruje silnikiem 430 prądu stałego tak, żeby przesuwał mechanizm wewnętrzny o jedną kieszonkę z lekiem. W ten sposób silnik 430 prądu stałego przesuwa każdą taśmę i zwija zużytą folię.

Początkowo przełożenie pomiędzy kołem indeksującym 406 a trzpieniem zbierającym 416 folię przykrywającą wynosi jeden do jednego. Jednakże, w miarę jak na trzpień zbierający 416 folię przykrywającą nawija się co raz więcej folii, jej efektywna średnica nawijania wzrasta. Zwiększenie średnicy mogłoby spowodować, że trzpień zbierający 416 folię przykrywającą ciągnąłby więcej taśmy niż koło indeksujące 406 by jej wydawało. Zatem, w tym szczególnym przykładzie wprowadzono kompenPL 207 531 B1 sację dla zwiększania średnicy szpuli dla folii przykrywającej przez regulowanie liczby obrotów szpuli dla folii przykrywającej w jednostce czasu.

Fig. 5 prezentuje schematycznie układ elektroniczny odpowiedni do stosowania w dozowniku leków. Elektroniczne komponenty układu są zazwyczaj umieszczone w korpusie/uchwycie dającego się wielokrotnie napełniać dozownika leków (np. jak pokazano na fig. 4a-4e). Centralny procesor (CPU) 550 komunikuje się ze sterowaniem zasilania 551; baterią 552; i zegarem 553. CPU 550 ponadto komunikuje się z różnymi wchodzącymi/wychodzącymi funkcjami użytkownika, które w połączeniu zawierają interfejs człowiek-urządzenie (MMI). Bardziej szczegółowo, MMI zawiera wyświetlacz ciekłokrystaliczny 554; sterowanie zasilaniem 555 wyświetlacza ciekłokrystalicznego; i wejścia 556 menu/przełącznik. Ponadto z CPU 550 komunikują się różne pamięci, włączając pamięć danych o dawce EEPROM 557 i pamięć danych o oznaczeniu EEPROM 558.

CPU 550 ponadto komunikuje się z elektrycznym napędem silnikowym 560 i jego włącznikiem uruchamiającym 561. Do wykrywania działań 562 użytkownika (np. manualne uruchomienie dozownika) i zwolnienia dawki 563 z dozownika zastosowano czujniki. W poszczególnych wykonaniach dozownik jest dostarczany z układem zarządzania zasilaniem, umożliwiającym stosowanie różnych trybów oszczędzania energii, jak tryb „uśpienia lub „obniżonego zasilania.

Fig. 6a przedstawia dozownik 600 leków według wynalazku. W praktyce do dozownika 600 może być dołączona osłona (niepokazana). Pierwsza i druga taśma pęcherzykowa 601a, 601b zawierająca leki jest umieszczona w odpowiedniej lewej i prawej strefie odbioru 602a, 602b dozownika 600. Każda taśma pęcherzykowa 601a, 601b współpracuje z odpowiednim wielokieszonkowym indeksatorem 606a, 606b mającym postać koła indeksującego i dzięki temu kolejne kieszonki są prowadzone w kierunku wspólnie ulokowanego urządzenia otwierającego 608. Ruch obrotowy indeksatorów 606a, 606b jest zgrany razem. W urządzeniu otwierającym 608 folie przykrywające 620a, 620b i folie podstawowe 621a, 621 b, jako części każdej z taśm pęcherzykowych 601a, 601b, są rozdzielane przez rogi 610a, 610b. Wynikowa pusta folia podstawowa 621a, 621b jest zwijana w odpowiednich komorach zbierających 614a, 614b folię podstawową. Wykorzystana folia przykrywająca 620a, 620b jest prowadzona nad odpowiednimi rogami 610a, 610b i nawijana na zabierakach 616a, 616b folii przykrywającej w komorach zbierających 618a, 618b folię przykrywającą.

Uwolniony zarówno z pierwszej taśmy pęcherzykowej 601a, jak i z drugiej taśmy pęcherzykowej 601b lek w postaci proszku jest przeprowadzany przez wspólny kanał 622 do pojedynczego ujścia dozującego 624 w celu przyjęcia wziewnego przez pacjenta. Ważne tu jest, że dzięki temu dozownik umożliwia przechowywanie różnych leków oddzielnie w każdej z taśm pęcherzykowych 601a, 601b, lecz uwalnia je i dostarcza pacjentowi jako złożony produkt do przyjmowania wziewnego.

Fig. 6b przedstawia uwalnianie leku bardziej szczegółowo. Pacjent wykonuje wdech przez ujście dozujące 624, wywołując podciśnienie, które jest przenoszone przez kanał 622 do otwartych kieszonek taśm pęcherzykowych 601a, 601b w urządzeniu otwierającym 608. To powoduje powstanie efektu Venturiego, sprawiającego, że proszek zawarty w każdej z otwartych kieszonek taśm pęcherzykowych 601a, 601b jest wyciągany przez wspólny kanał 622 do ujścia dozującego 624 i stąd dostarczony pacjentowi. Tak więc mieszanie każdego oddzielnie dostarczanego składnika złożonego produktu leczniczego będzie zachodziło podczas procesu dostarczania, w szczególności jako wynik tak wytworzonego efektu Venturiego.

Dozownik jest uruchamiany przez naciśnięcie przycisku na boku dozownika (niepokazanego), który uruchamia silnik 626 prądu stałego w celu przesunięcia wewnętrznego mechanizmu o jedną kieszonkę z lekiem dla każdej taśmy pęcherzykowej 601a, 601b. Silnik 626 prądu stałego powoduje w ten sposób przesuwanie każdej taśmy pęcherzykowej 601a, 601b i nawijanie zużytych folii.

Korzyścią z wynalazku jest to, że pozwala on na dostarczanie „dopasowanych produktów złożonych, przez „mieszanie i dobieranie różnych postaci nośników. Szczegółowe przykłady są pokazane na fig. 7 i 8, gdzie dla lepszej czytelności nośniki są pokazane oddzielnie od związanych z nimi dozowników leków.

Na fig. 7 dwie podłużnie ukształtowane taśmy pęcherzykowe 700a, 700b są rozmieszczone w konfiguracji „dwupokładowej. Każda ma szereg odrębnych kieszonek pęcherzykowych 704a/b, 706a/b, 708a/b, ułożonych seriami wzdłuż taśm. Dla każdej taśmy 700a, 700b skok A, B definiujący oddzielenie pomiędzy kieszonkami 704a/b, 706a/b, 708a/b jest stały na długości. Ponadto skok A na pierwszej taśmie pęcherzykowej 700a, 700b jest równy skokowi B na drugiej taśmie pęcherzykowej. Jednakże rozmiar kieszonek 704a, 706a, 708a na pierwszej taśmie pęcherzykowej 700a jest mniejszy objętościowo niż rozmiar kieszonek 704b, 706b, 708b na drugiej taśmie pęcherzykowej. Może być

PL 207 531 B1 korzystne, że w użyciu taki układ jest dogodny do zestawiania dwóch leków, z których każdy wymaga innych poziomów dawkowania, ale takiej samej częstotliwości podawania (np. oba przyjmowane raz dziennie).

Na fig. 8 dwie podłużnie ukształtowane taśmy pęcherzykowe 800a, 800b są rozmieszczone w konfiguracji „dwupokładowej. Każda ma szereg odrębnych kieszonek pęcherzykowych 804a/b, 806a/b, 808a/b ułożonych seriami wzdłuż taśm. Dla każdej taśmy pęcherzykowej 800a, 800b skok A, B definiujący oddzielenie pomiędzy kieszonkami 804a/b, 806a/b, 808a/b jest stały na długości. Rozmiar kieszonek 804a, 806a, 808a na pierwszej taśmie pęcherzykowej 800a jest taki sam jak rozmiar kieszonek 804b, 806b, 808b na drugiej taśmie pęcherzykowej. Jednakże skok A na pierwszej taśmie pęcherzykowej 800a jest dwukrotnością skoku B na drugiej taśmie pęcherzykowej 800b. Może być korzystne, że w użyciu taki układ jest dogodny do zestawiania dwóch leków, z których każdy wymaga takiego samego poziomu dawkowania, ale gdzie częstotliwość podawania leku zawartego na pierwszej taśmie pęcherzykowej 800a (np. pobieranego raz dziennie) jest dwukrotnie większa niż częstotliwość podawania leku zawartego na drugiej taśmie pęcherzykowej 800b (np. pobieranego dwa razy dziennie). Ponadto może być korzystne, że taki układ zasadniczo odpowiada wymiennemu podawaniu leku, najpierw z pierwszej taśmy pęcherzykowej 800a (tylko), po której następuje dawka złożona, pochodząca zarówno z pierwszej taśmy pęcherzykowej 800a jak i z drugiej taśmy pęcherzykowej 800b.

W alternatywnym wykonaniu, reżim podawania leków „raz dziennie/dwa razy dziennie zapewniony przez układ z fig. 8 mógłby również być realizowany przy wykorzystaniu dwóch taśm o takich samych skokach, lecz w którym dozownik leków byłby wyposażony w „mechanizm poślizgowy tak, że pierwsza taśma przesuwałaby się do przodu (tj. kieszonka otwierałaby się) tylko w czasie innego uruchomienia, podczas gdy druga taśma przesuwałaby się do przodu przy każdym uruchomieniu dozownika.

Fig. 9 przedstawia dozownik 900 leków według wynalazku, w przekroju. W zastosowaniu do dozownika 900 może być dołączona osłona zabezpieczająca (niepokazana). Pierwsza i druga taśma pęcherzykowa 901a, 901b zawierająca lek jest rozmieszczona w odpowiedniej lewej i prawej strefie odbioru 902a, 902b dozownika 900. Każda taśma pęcherzykowa 901a, 901b współdziała z odpowiednim wielokieszonkowym indeksatorem 906a, 906b, a przez to kolejne kieszonki są prowadzone w kierunku centralnego urządzenia otwierającego 908. Ewentualnie ruch obrotowy indeksatorów 906a, 906b może być zgrany razem. W urządzeniu otwierającym 908 folie przykrywające 920a, 920b i folie podstawowe 921a, 921b, jako części każdej z taśm pęcherzykowych 901a, 901b, są rozdzielane przez rogi 910a, 910b. Wynikowe opróżnione folie podstawowe 921a, 921b zwija się w odpowiednich komorach zbierających 914a, 914b folię podstawową. Zaczepy 915a, 915b folii podstawowych przytrzymują końce każdej odpowiedniej folii podstawowej 921a, 921b w jej komorze zbierającej 914a, 914b folię podstawową. Zużyte folie przykrywające 920a, 920b są podawane ponad ich odpowiednimi rogami 910a, 910b i zwijane na wspólnym zabieraku 916 folii przykrywającej we wspólnej komorze zbierającej 918 folię przykrywającą.

Należy zauważyć, że wspólny zabierak 916 folii przykrywającej ma szereg ramion 917 rozchodzących się promieniście na zewnątrz, nadając jemu ogólną postać „zapadającego się koła. W praktyce, gdy folie przykrywające 920a, 920b zawijają się wokół zabieraka 916 folii przykrywającej, ramiona 917 zapadają się do wewnątrz, zmniejszając w ten sposób samą średnicę zabieraka 916, ale utrzymując z grubsza stałą efektywną średnicę zwijania, tak jak została określona przez średnicę zabieraka 916 folii przykrywającej w połączeniu z nawiniętymi tam zużytymi foliami przykrywającymi 920a, 920b. Utrzymanie tej stałej efektywnej średnicy zwijania zapewnia jednakowy przesuw każdej z taśm pęcherzykowych 901a, 901b na całej ich długości.

W praktyce, załadowania dozownika dokonuje się dźwignią uruchamiającą 926 umieszczoną na boku dozownika, napędzającą zabierak 916 folii przykrywającej, i prowadzi do przesunięcia każdej taśmy pęcherzykowej 901a, 901b, tym samym powodując otwarcie ich czołowych kieszonek 904a, 904b. Następnie, żeby przyjąć zawartość otwartych kieszonek 904a, 904b, pacjent wykonuje wdech przez ujście dozujące 924. To wywołuje podciśnienie, które jest przekazywane przez kanał 922 do otwartych czołowych kieszonek 904a, 904b każdej taśmy pęcherzykowej 901a, 901b w urządzeniu otwierającym 908. Z kolei powoduje to, że sproszkowany lek zawarty w każdej z otwartych kieszonek 904a, 904b jest wyciągany przez wspólny kanał 922 do ujścia dozującego 924 i stąd podawany pacjentowi jako dawka wziewnego leku złożonego. Należy docenić, że mieszanie oddzielnie dostarczonych składników leku złożonego ma miejsce, gdy proszek transportuje się z każdej z otwartych kieszonek 904a, 904b do ujścia dozującego 924.

PL 207 531 B1

Istotnym jest, że dozownik z fig. 9 umożliwia oddzielne przechowywanie różnych typów leków w każdej z taśm pęcherzykowych 901a, 901b i pozwala na uwolnienie ich i dostarczenie pacjentowi przez pojedyncze ujście dozujące 924 jako wziewny produkt złożony.

Fig. 10 przedstawia dozownik 1000, którego mechanizm (nieopisany szczegółowo) jest w zasadzie identyczny z tym z fig. 9. Jednakże w wariancie dozownika z fig. 9 jest on ładowany nie identycznymi nośnikami leków w postaci taśm pęcherzykowych 1001a, 1001b. Pierwsza taśma pęcherzykowa 1001a ma kieszonki 1004a większe od kieszonek 1004b z drugiej taśmy pęcherzykowej 1001b. Jednak, tak jak w przypadku układu taśmy z fig. 7, odstęp pomiędzy kieszonkami (tj. skok) na obydwu taśmach jest równy. Jako że rozmiar kieszonek na każdej taśmie pęcherzykowej 1001a, 1001b nie jest jednakowy, postacie i kształty odpowiednich indeksatorów 1006a, 1006b są różne. W szczególności, pierwszy indeksator 1006a ma wymiary i kształt właściwe do przyjmowania większych kieszonek pierwszej taśmy pęcherzykowej 1001a.

Podczas gdy w wykonaniu dozownika przedstawionym na fig. 10 odpowiednie strefy odbioru 1002a, 1002b zasilające taśmą i komory zbierające 1014a, 1014b folię podstawową mają jednakowe wymiary i kształt, mogą być rozważone warianty, w których wymiary i kształt odpowiednich komór nie są jednakowe (np. odpowiadające wymiarom/kształtom odnośnych niejednakowych taśm pęcherzykowych 1001a, 1001b).

Fig. 11 przedstawia przekrój dozownika 1100 leków według wynalazku. W praktyce dozownik 1100 mógłby być zaopatrzony w osłonę (niepokazana). Pierwsza i druga zawierające lek taśma pęcherzykowa 1101a, 1101b są umieszczone odpowiednio w lewej i prawej strefy odbioru 1102a, 1102b dozownika 1100. Każda taśma pęcherzykowa 1101 a, 1101b współpracuje z odpowiednim wielokieszonkowym indeksatorem 1106a, 1106b, a kieszonki są tym samym kolejno prowadzone do centralnego urządzenia otwierającego 1108. Obroty indeksatorów 1106a, 1106b mogą być zespolone. Folie przykrywające 1120a, 1120b i folie podstawowe 1121a, 1121 b będące częściami taśm pęcherzykowych 1101a, 1101b są rozdzielane rogami 1110a, 1110b w urządzeniu otwierającym 1108. Wynikowe opróżnione folie podstawowe 1121 a, 1121 b zwijają się w odpowiednich komorach zbierających 1114a, 1114b folię podstawową. Zaczepy 1115a, 1115b folii podstawowych przytrzymują końce odpowiednich folii podstawowych 1121a, 1121b w komorach zbierających 1114a, 1114b folię podstawową. Zużyte folie przykrywające 1120a, 1120b podawane są ponad odpowiednimi rogami 1110a, 1110b i zwijane na wspólnym zabieraku 1116 folii przykrywającej we wspólnej komorze zbierającej 1118 folię przykrywającą.

Należy zauważyć, że w przypadku dozownika z fig. 11 wspólny zabierak 1116 folii przykrywającej ma postać niezapadającą się (przeciwnie na przykład do dozownika z fig. 9, który ma zabierak folii przykrywającej w postaci „zapadającego się koła). W praktyce, kiedy folia przykrywająca 1120a, 1120b nawija się na zabierak 1116 folii przykrywającej, jego efektywna średnica nawijania (określona przez zabierak 1116 folii przykrywającej i nawinięte na niego zużyte folie przykrywające 1120a, 1120b) rośnie. Żeby zapewnić jednakowe przesunięcie każdej z kieszonek 1104a, 1104b każdej z taśm pęcherzykowych 1101a, 1101b, wzajemne rozmieszczenie (tj. odstęp) między kieszonkami na każdej z taśm pęcherzykowych 1101a, 1101b z fig. 11 może być różnicowany na ich długościach. Dla kieszonek przesuwanych jako pierwsze, wzajemne rozmieszczenie jest względnie bliskie. Jednakże, w celu kompensowania wzrostu efektywnej średnicy nawijania zabieraka 1116 folii przykrywającej, w miarę jak taśmy pęcherzykowe 1101a, 1101b są na niego nawijane, odstępy między kieszonkami stopniowo rosną wzdłuż taśmy. I rzeczywiście, odstępy między kieszonkami przesuwanymi jako ostatnie są znacząco większe niż w przypadku tych przesuwanych jako pierwsze.

W praktyce, załadowania dozownika dokonuje się dźwignią uruchamiającą 1126 umieszczoną na boku dozownika, napędzającą niezapadający się zabierak 1116 folii przykrywającej, i prowadzi do przesunięcia każdej z taśm pęcherzykowych 1101a, 1101 b, tym samym powodując otwarcie czołowych kieszonek 1104a, 1104b. Następnie, żeby przyjąć zawartość otwartych kieszonek, pacjent wykonuje wdech przez ujście dozujące 1124. To wywołuje podciśnienie, które jest przekazywane przez kanał 1122 do otwartych czołowych kieszonek 1104a, 1104b każdej z taśm pęcherzykowych 1101a, 1101b w urządzeniu otwierającym 1108. To powoduje, że sproszkowany lek zawarty w każdej z otwartych kieszonek 1104a, 1104b jest wyciągany przez wspólny kanał 1122 do ujścia dozującego 1124 i podawany pacjentowi jako dawka wziewnego leku złożonego. Godne docenienia jest to, że mieszanie oddzielnie dostarczonych składników złożonego produktu leczniczego ma miejsce, gdy proszek transportuje się z każdej z otwartych kieszonek 1104a, 1104b do ujścia dozującego 1124.

PL 207 531 B1

Fig. 12a i 12b przedstawiają odpowiednio przekrój i widok perspektywiczny dozownika 1200 leków zgodnego z wynalazkiem, w praktyce do dozownika 1200, mogłaby być dołączona osłona (niepokazana). Pierwsza i druga zawierające lek taśmy pęcherzykowe 1201a, 1201b są umieszczone jedna na drugiej (w konfiguracji dwupokładowej) w dozowniku 1200. W tej konfiguracji każda z taśm pęcherzykowych 1201a, 1201 b wspólnie używa tych samych elementów mechanizmu wewnętrznego (np. napędzających, otwierających, przesuwających) dozownika 1200. W ten sposób, każda z taśm pęcherzykowych 1201 a, 1201 b współpracuje ze wspólnie używanym wielokieszonkowym indeksatorem 1206 i tym samym kieszonki są kolejno prowadzone do centralnego urządzenia otwierającego 1208. W urządzeniu otwierającym 1208 folie przykrywające 1220a, 1220b i folie podstawowe 1221a, 1221b będące częściami taśm pęcherzykowych 1201a, 1201 b są rozdzielane rogiem 1210. Wynikowe opróżnione folie podstawowe 1221a, 1221b zwijają się w komorze zbierającej 1214 folię podstawową. Zużyte folie przykrywające 1220a, 1220b są podawane ponad rogiem 1210 i nawijane na wspólny mający postać „zapadającego się koła zabierak 1216 folii przykrywającej we wspólnej komorze zbierającej 1218 folię przykrywającą.

W praktyce, załadowania dozownika dokonuje się przez uruchomienie zabieraka 1216 folii przykrywającej, i prowadzi do przesunięcia każdej z taśm pęcherzykowych 1201a, 1201b, tym samym powodując otwarcie czołowej kieszonki 1204a (na drugiej taśmie czołowa kieszonka nie widoczna). Następnie, żeby przyjąć zawartość otwartej kieszonki 1204a, pacjent wykonuje wdech przez ujście dozujące 1224. To wywołuje podciśnienie, które jest przekazywane przez kanał 1222 do otwartej czołowej kieszonki 1204a w urządzeniu otwierającym 1208. To powoduje, że sproszkowany lek zawarty w otwartej kieszonce 1204a każdej z taśm pęcherzykowych 1201a, 1201b jest wyciągany do ujścia dozującego 1224 i stamtąd podawany pacjentowi jako dawka wziewnego leku złożonego.

Fig. 13a i 13b przedstawiają odpowiednio przekrój i widok perspektywiczny dozownika 1300 leków, który może być doceniony jako wariant dozownika z fig. 12. W dozowniku z fig. 13, „dwupokładowa konfiguracja oddzielnych taśm pęcherzykowych 1201a, 1201b z fig. 12 jest zastąpiona przez jedną taśmę pęcherzykową 1301 zawierającą dwie serie kieszonek 1304a, 1304b ułożone równolegle, żeby zostać przyjętymi przez dozownik 1300.

Tak jak w dozowniku z fig. 12, każda seria kieszonek 1304a, 1304b ma wraz z drugą te same elementy mechanizmu wewnętrznego (np. napędzające, przesuwające, otwierające) dozownika 1300. W ten sposób, mająca dwie serie kieszonek taśma pęcherzykowa 1301 współpracuje z wielokieszonkowym indeksatorem 1306 i tym samym kieszonki obu serii są kolejno prowadzone do centralnego urządzenia otwierającego 1308. W urządzeniu otwierającym 1308 folia przykrywająca 1320 i folia podstawowa 1321 będące częściami mającej dwie serie kieszonek taśmy pęcherzykowej 1301 są rozdzielane rogiem 1310. Wynikowa opróżniona folia podstawowa 1321 zwija się w komorze zbierającej 1314 folię podstawową. Zużyta folia przykrywająca 1320 jest podawana ponad rogiem 1310 i nawijana na wspólny mający postać „zapadającego się koła zabieraka 1316 folii przykrywającej we wspólnej komorze zbierającej 1318 folię przykrywającą.

W praktyce, załadowania dozownika dokonuje się przez uruchomienie zabieraka 1316 folii przykrywającej, i prowadzi do przesunięcia mającej dwie serie kieszonek taśmy pęcherzykowej 1301, tym samym powodując otwarcie czołowych kieszonek 1304a, 1304b każdej z serii. Następnie, żeby przyjąć zawartość otwartych kieszonek, pacjent wykonuje wdech przez ujście dozujące 1324. To wywołuje podciśnienie, które jest przekazywane do otwartych czołowych kieszonek 1304a, 1304b w urządzeniu otwierającym 1308. To powoduje, że sproszkowany lek zawarty w każdej z otwartych kieszonek 1304a, 1304b jest wyciągany do ujścia dozującego 1324 i stąd podawany pacjentowi jako dawka wziewnego leku złożonego.

Jak pokazano na fig. 13, kieszonki każdej z serii mają jednakowy kształt i rozmiary. Zostanie docenione, że w pewnych wariantach kieszonki jednych serii mogą mieć wymiary i/lub kształt różny od tych z innych serii. W innych wariantach może być zastosowanych więcej serii (np. potrójne i/lub poczwórne równoległe serie kieszonek).

Fig. 14 przedstawia przekrój dozownika 1400 leków zgodnego z wynalazkiem. W zastosowaniu, do dozownika 1400 może być dołączona osłona (niepokazana). Pierwsza i druga taśma pęcherzykowa 1401a, 1401 b zawierające leki są umieszczone odpowiednio w lewej i prawej strefie odbioru 1402a, 1402b dozownika 1400. Każda taśma pęcherzykowa 1401a, 1401b współpracuje z odpowiednim wielokieszonkowym indeksatorem 1406a, 1406b, a kolejne kieszonki są prowadzone do odpowiednich urządzeń otwierających 1408a, 1408b, z których każde komunikuje się z centralną komorą dozującą 1409 proszek. Należy zauważyć, że indeksatory 1406a, 1406b są obracane w przeciwnych

PL 207 531 B1 kierunkach, żeby osiągnąć pożądany przesuw. To znaczy, że pierwszy indeksator 1406a jest obracany przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, podczas gdy drugi indeksator 1406b jest obracany zgodnie z ruchem wskazówek zegara.

W odpowiednich urządzeniach otwierających 1408a, 1408b folia przykrywająca 1420a, 1420b i folia podstawowa 1421a, 1421b, jako części każdej z taśm pęcherzykowych 1401a, 1401b, są rozdzielane przez rogi 1410a, 1410b. Wynikowe opróżnione folie podstawowe 1421a, 1421b są zwijane w odpowiednich komorach zbierających 1414a, 1414b folię podstawową. Zaczepy 1415a, 1415b przytrzymują odpowiednio końce folii podstawowych 1421a, 1421 b w ich komorach zbierających 1414a, 1414b folię podstawową. Zużyte folie przykrywające 1420a, 1420b są podawane odpowiednio ponad rogami 1410a, 1410b i nawijane na mające postać „zapadających się kół zabieraków 1416a, 1416b folii przykrywającej w ich komorach zbierających 1418a, 1418b folię przykrywającą.

W praktyce, załadowania dozownika dokonuje się wspólną dźwignią uruchamiającą 1426 umieszczoną na boku dozownika, napędzającą zabieraki 1416a, 1416b folii przykrywającej i prowadzi do przesunięcia każdej z taśm pęcherzykowych 1401a, 1401b, tym samym powodując otwarcie czołowych kieszonek 1404a, 1404b. Następnie, żeby przyjąć zawartość otwartych kieszonek, pacjent wykonuje wdech przez ujście dozujące 1424. To wywołuje podciśnienie, które jest przekazywane przez kanał 1422 do komory dozującej 1409 i otwartych czołowych kieszonek 1404a, 1404b każdej z taśm pęcherzykowych 1401a, 1401b. To powoduje, że sproszkowany lek zawarty w każdej z otwartych kieszonek 1404a, 1404b jest wyciągany przez wspólny kanał 1422 do ujścia dozującego 1424 i podawany pacjentowi jako dawka wziewnego leku złożonego. Godne docenienia jest to, że mieszanie oddzielnie dostarczonych składników złożonego produktu leczniczego ma miejsce, gdy proszek transportuje się z każdej z otwartych kieszonek 1404a, 1404b do ujścia dozującego 1424.

Fig. 15a i 15b przedstawiają przekrój oraz przekrój po wycięciu pewnych części dozownika 1500 leków, który może być doceniony jako wariant dozownika z fig. 14. Tym, co wnosi dozownik z fig. 15a i 15b ponad to co stanowił dozownik z fig. 14, jest zdolność do oddzielnego uruchamiania każdego zabieraka 1516a, 1516b folii przykrywającej i w związku z tym do oddzielnego (a w związku z tym wybiórczego) otwierania czołowych kieszonek 1504a, 1504b każdej z taśm pęcherzykowych 1501a, 1501b. W ten sposób możliwe do podawania są zarówno dawki leków pojedynczych, jak i leków złożonych.

Pierwsza i druga zawierające lek taśmy pęcherzykowe 1501a, 1501b są umieszczone odpowiednio w lewej i prawej strefie odbioru 1502a, 1502b dozownika 1500. Każda taśma pęcherzykowa 1501a, 1501 b współpracuje z odpowiednim wielokieszonkowym indeksatorem 1506a, 1506b, i kieszonki są tym samym kolejno prowadzone do odpowiednich urządzeń otwierających 1508a, 1508b, z których każde ma komunikację z centralną komorą dozującą 1509 proszek.

W odpowiednich urządzeniach otwierających 1508a, 1508b folie przykrywające 1520a, 1520b i folie podstawowe 1521a, 1521b będące częściami taśm pęcherzykowych 1501a, 1501b są rozdzielane rogami 1510a, 1510b. Wynikowe opróżnione folie podstawowe 1521 a, 1521 b zwijają się we wspólnie używanej przez nie komorze zbierającej 1514 folię podstawową. Zaczepy 1515a, 1515b folii podstawowych przytrzymują końce odpowiednich folii podstawowych 1521a, 1521b w komorze zbierającej 1514 folię podstawową. Zużyte folie przykrywające 1520a, 1520b podawane są ponad odpowiednimi rogami 1510a, 1510b i zwijane na mających postać „zapadającego się koła odpowiednich zabierakach 1516a, 1516b folii przykrywającej we wspólnie używanej przez nie komorze zbierającej 1518 folię przykrywającą.

W praktyce, każda z taśm pęcherzykowych 1501a, 1501 b jest uruchamiana oddzielnie przez swoją własną dźwignię uruchamiającą 1526a, 1526b umieszczoną na jednym z boków dozownika, żeby uruchomić każdy z indeksatorów 1506a, 1506b i przesunąć każdą z taśm pęcherzykowych 1501a, 1501b, tym samym powodując otwarcie czołowych kieszonek 1504a, 1504b. Na fig. 15b można zobaczyć, że każda z dźwigni uruchamiających 1526a, 1526b pozostaje w niezależnym sprzężeniu (przez zazębienie kół zębatych 1527a, 1527b) z każdym z odpowiednich indeksatorów 1506a, 1506b.

Żeby przyjąć zawartość otwartej kieszonki lub kieszonek 1504a, 1504b (w zależności od tego czy jedna czy obie taśmy pęcherzykowe 1501a, 1501b zostały załadowane), pacjent wykonuje wdech przez ujście dozujące 1524. To wywołuje podciśnienie, które jest przekazywane przez kanał 1522 do komory dozującej 1509, i otwartych czołowych kieszonek (lub kieszonki) 1504a, 1504b. To powoduje, że sproszkowany lek zawarty w każdej z otwartych kieszonek 1504a, 1504b jest wyciągany przez wspólny kanał 1522 do ujścia dozującego 1524 i podawany pacjentowi jako wziewny lek (złożony).

PL 207 531 B1

Fig. 16c przedstawia dozownik 1600 leków w postaci umożliwiającej wielokrotne ładowanie. Dozownik oddzielnie zawiera uchwyt/korpus 1682 (pokazany na fig. 16b) i dopasowaną w nim kasetę 1680 wielokrotnego napełniania (pokazaną na fig. 16a).

Mechanizm przesuwający i umożliwiający dostęp do transportujących lek taśm pęcherzykowych 1601a, 1601b nośnika leków dozownika z fig. 16a - 16c jest przede wszystkim umieszczany w kasecie wielokrotnego napełniania i może być wartościowszym wariantem mechanizmu dozownika z fig. 9. Szczegółowo rzecz ujmując, pierwsza i druga taśmy pęcherzykowe 1601a, 1601b zawierające lek są odpowiednio rozmieszczone w lewej i prawej strefie odbioru 1602a, 1602b kasety 1680 wielokrotnego napełniania. Każda taśma pęcherzykowa 1601a, 1601b współdziała z odpowiednim wielokieszonkowym indeksatorem 1606a, 1606b, i kieszonki są kolejno prowadzone do centralnego urządzenia otwierającego 1608. Obroty indeksatorów 1606a, 1606b mogą być dodatkowo zgrane razem (np. przy pomocy pręta zespalającego). W urządzeniu otwierającym 1608 folie przykrywające 1620a, 1620b i folie podstawowe 1621a, 1621b będące częściami każdej z taśm pęcherzykowych 1601a, 1601b są rozdzielane przez rogi 1610a, 1610b. Wynikowe opróżnione folie podstawowe 1621a, 1621 b zwijają się w odpowiednich komorach zbierających 1614a, 1614b folię podstawową. Zużyte folie przykrywające 1620a, 1620b podawane są ponad odpowiednimi rogami 1610a, 1610b i zwijane na wspólnym zabieraku 1616 folii przykrywającej we wspólnej komorze zbierającej 1618 folię przykrywającą. Będzie zauważone, że wspólny zabierak 1616 folii przykrywającej ma postać „zapadającego się koła, jaką opisano szczegółowo w przypadku dozownika z fig. 9.

W praktyce, załadowania dozownika dokonuje się dźwignią uruchamiającą 1626 umieszczoną na boku uchwytu/korpusu 1682, uruchamiającą indeksatory 1606a, 1606b, i prowadzi do przesunięcia każdej z taśm pęcherzykowych 1601a, 1601b, tym samym powodując otwarcie czołowych kieszonek 1604a, 1604b. Następnie, żeby przyjąć zawartość otwartych kieszonek 1604a, 1604b, pacjent wykonuje wdech przez ujście dozujące 1624. To wywołuje podciśnienie, które jest przekazywane przez kanał 1622 do otwartych czołowych kieszonek 1604a, 1604b każdej z taśm pęcherzykowych 1601a, 1601b w urządzeniu otwierającym 1608. To powoduje, że sproszkowany lek zawarty w każdej z otwartych kieszonek 1604a, 1604b jest wyciągany przez wspólny kanał 1622 do ujścia dozującego 1624 i podawany pacjentowi jako dawka wziewnego leku złożonego. Mieszanie oddzielnie dostarczonych składników leku złożonego zachodzi gdy proszek transportuje się z każdej z otwartych kieszonek 1604a, 1604b do ujścia dozującego 1624.

Dozownik z fig. 16 umożliwia oddzielne przechowywanie różnych typów leków w każdej z taśm pęcherzykowych 1601a, 1601b kasety 1680, ale pozwala na uwolnienie ich i dostarczenie pacjentowi przez pojedyncze ujście dozujące 1624 jako wziewnego produktu złożonego.

Fig. 17 przedstawia dozownik 1700, którego mechanizm (dlatego nieopisany szczegółowo) jest w zasadzie identyczny do tego z fig. 9. Jednak w pewnym wariancie dozownika z fig. 9, jest on ładowany nieidentycznymi nośnikami leków w postaci taśm pęcherzykowych 1701a, 1701b. Druga taśma pęcherzykowa 1701b ma kieszonki 1704b dwukrotnie szerzej rozstawione (tj. w podwójnych odstępach) niż kieszonki 1704a na pierwszej taśmie pęcherzykowej 1701a.

Dozownik z fig. 17 może zatem być wartościowym rozwiązaniem do zastosowania układu dwóch taśm z fig. 8. W praktyce, dozownik jest w ten sposób odpowiedni do zestawiania dwóch leków, z których każdy wymaga takiego samego poziomu dawki, ale gdzie częstotliwość podawania leku zawartego na pierwszej taśmie pęcherzykowej 1701a (np. pobierany dwa razy dziennie) jest dwukrotnie mniejsza niż w przypadku leku zawartego na drugiej taśmie pęcherzykowej 1701b (np. pobieranego raz dziennie). Ponadto może być korzystne, że taki układ zasadniczo odpowiada wymiennemu podawaniu leku, najpierw z pierwszej taśmy pęcherzykowej 1701a (tylko), po której następuje dawka złożona, pochodząca równocześnie z pierwszej taśmy pęcherzykowej 1701a i drugiej taśmy pęcherzykowej 1701b.

Podczas gdy w wykonaniu przedstawionym na fig. 17 odpowiednie komory zasilające 1702a, 1702b i komory zbierające 1714a, 1714b folię podstawową mają te same wymiary i kształt, mogą być rozważane warianty, gdzie wymiary i kształty odpowiednich komór mogą być niejednakowe (np. pomyślane tak, żeby wziąć pod uwagę liczbę kieszonek a w związku z tym rozmiary niejednakowe taśm pęcherzykowych 1701a, 1701b).

Fig. 18 przedstawia przekrój dozownika 1800 leków zgodnego z wynalazkiem. W zastosowaniach może być dołączona do dozownika 1800 osłona (niepokazana). Pierwsza i druga taśmy pęcherzykowe 1801a, 1801b zawierające leki są umieszczone odpowiednio w lewej i prawej strefie odbioru 1802a, 1802b dozownika 1800. Każda taśma pęcherzykowa 1801a, 1801b współpracuje z odpowiedPL 207 531 B1 nim wielokieszonkowym indeksatorem 1806a, 1806b, i kolejne kieszonki są prowadzone do odpowiednich urządzeń otwierających 1808a, 1808b, z których każde komunikuje się z centralną komorą dozującą 1809 proszek.

W odpowiednich urządzeniach otwierających 1808a, 1808b folie przykrywające 1820a, 1820b i folie podstawowe 1821a, 1821b będące częściami każdej z taśm pęcherzykowych 1801a, 1801b są rozdzielane przez rogi 1810a, 1810b. Wynikowe opróżnione folie podstawowe 1821a, 1821 b zwijają się w odpowiednich komorach zbierających 1814a, 1814b folię podstawową. Zaczepy 1815a, 1815b przytrzymują odpowiednio końce folii podstawowych 1821 a, 1821 b w ich komorach zbierających 1814a, 1814b folię podstawową. Zużyte folie przykrywające 1820a, 1820b są podawane odpowiednio ponad rogami 1810a, 1810b i nawijane na mające postać „zapadających się kół zabieraki 1816a, 1816b folii przykrywającej w ich komorach zbierających 1818a, 1818b folię przykrywającą. Ścinka prowadząca 1807 odprowadza zużytą folię przykrywającą 1820b drugiej taśmy pęcherzykowej 1801b od pierwszego zabieraka 1816a folii przykrywającej i prowadzi ją do jej odpowiedniego zabieraka 1816b i komory 1818b.

W praktyce, załadowania dozownika dokonuje się wspólną dźwignią uruchamiającą 1826 umieszczoną na boku dozownika, napędzającą każdy zabierak 1816a, 1816b folii przykrywającej, i prowadzi do przesunięcia każdej z taśm pęcherzykowych 1801a, 1801 b, tym samym powodując otwarcie czołowych kieszonek 1804a, 1804b. Następnie, żeby przyjąć zawartość otwartych kieszonek 1804a, 1804b, pacjent wykonuje wdech przez ujście dozujące 1824. To wywołuje podciśnienie, które jest przekazywane przez kanał 1822 do komory dozującej 1809 i do otwartych czołowych kieszonek 1804a, 1804b każdej z taśm pęcherzykowych 1801a, 1801b. To powoduje, że sproszkowany lek zawarty w każdej z otwartych kieszonek 1804a, 1804b jest wyciągany przez wspólny kanał 1822 do ujścia dozującego 1824 i podawany pacjentowi jako dawka wziewnego leku złożonego. Istotne jest to, że mieszanie oddzielnie dostarczonych składników złożonego produktu leczniczego ma miejsce, gdy proszek transportuje się z każdej z otwartych kieszonek 1804a, 1804b do ujścia dozującego 1824.

Fig. 19 przedstawia przekrój dozownika 1900 leków zgodnego z wynalazkiem. W zastosowaniach może być dołączona do dozownika 1900 osłona (niepokazana). Pierwsza i druga taśmy pęcherzykowe 1901a, 1901b zawierające leki są umieszczone w sąsiedztwie lewej i prawej krzywek 1902a, 1902b dozownika 1900. Każda z taśm pęcherzykowych 1901a, 1901 b ma postać ciągłej pętli. To oznacza, że każda z taśm zawiera ciągłą pętlę warstwy podstawowej 1921a, 1921b mającej kieszonki 1904a, 1904b na lek ułożone wzdłuż niej; i taśmę warstwy przykrywającej 1920a, 1920b dołączonej do warstwy podstawowej 1921a, 1921b tak, żeby zamknąć wszystkie kieszonki 1904a, 1904b. W dozowniku taśmy pęcherzykowe 1901a, 1901b wiją się wokół piast 1905a, 1905b i ścianek prowadzących 1907a, 1907b, co ogólnie powoduje określenie kształtu każdej z pętli, gdy pozostają w dozowniku 1900.

Każda taśma pęcherzykowa 1901a, 1901b współdziała z odpowiednim wielokieszonkowym indeksatorem 1906a, 1906b, i kieszonki są kolejno prowadzone do centralnego urządzenia otwierającego 1908. Obroty indeksatorów 1906a, 1906b mogą być dodatkowo zgrane razem. W urządzeniu otwierającym 1908 folie przykrywające 1920a, 1920b i warstwy podstawowe 1921a, 1921 b każdej z taśm pęcherzykowych 1901a, 1901b są rozdzielane przez rogi 1910a, 1910b. W przeciwieństwie do wykonania z fig. 9 (na przykład), wynikowe opróżnione warstwy podstawowe 1921 a, 1921 b nie są zwijane. Raczej, ponieważ są one przyłączone (na kształt pętli) do tylnych końcówek taśm pęcherzykowych 1901a, 1901b, ich transport przez dozownik jest kontynuowany, kiedy taśmy pęcherzykowe 1901a, 1901b są dalej przesuwane. Potrzeba odrębnej komory zbierającej folię podstawową (np. zobacz przedstawione na fig. 9 komory zbierające 914a, 914b folię podstawową) zostaje tym samym ominięta. Zużyta folia przykrywająca 1920a, 1920b w bardziej konwencjonalny sposób jest podawana ponad odpowiadającym jej róg 1910a, 1910b i nawija się na mający postać „zapadającego się koła wspólny zabierak 1916 folii przykrywającej we wspólnej komorze zbierającej 1918 folię przykrywającą.

W praktyce, załadowania dozownika dokonuje się dźwignią uruchamiającą 1926 umieszczoną na boku dozownika, napędzającą indeksator 1906a, 1906b i prowadzi do przesunięcia każdej z taśm pęcherzykowych 1901a, 1901b, tym samym powodując otwarcie czołowych kieszonek 1904a, 1904b. Następnie, żeby przyjąć zawartość otwartych kieszonek 1904a, 1904b, pacjent wykonuje wdech przez ujście dozujące 1924. To wywołuje podciśnienie, które jest przekazywane przez kanał 1922 do otwartych czołowych kieszonek 1904a, 1904b każdej z taśm pęcherzykowych 1901a, 1901b w urządzeniu otwierającym 1908. To powoduje, że sproszkowany lek zawarty w każdej z otwartych kieszonek 1904a, 1904b jest wyciągany przez wspólny kanał 1922 do ujścia dozującego 1924 i podawany pa30

PL 207 531 B1 cjentowi jako dawka wziewnego leku złożonego. Godne docenienia jest to, że mieszanie oddzielnie dostarczonych składników złożonego produktu leczniczego ma miejsce, gdy proszek transportuje się z każdej z otwartych kieszonek 1904a, 1904b do ujścia dozującego 1924.

Fig. 20 przedstawia przekrój dozownika 2000 leków, który rozwija koncepcję zamkniętej pętli dozownika z fig. 19. W szczególności, każda z taśm pęcherzykowych 2001a, 2001b ma postać ciągłej pętli, zawierającej zarówno ciągłą pętlę warstwy podstawowej 2021a, 2021b mającej kieszonki 2004a, 2004b na lek ułożone wzdłuż niej, jak i odpowiedniej folii przykrywającej 2020a, 2020b dołączonej do warstwy podstawowej 2021a, 2021b tak, żeby zamknąć wszystkie kieszonki 2004a, 2004b. Jak będzie docenione w bardziej szczegółowym opisie zamieszczonym poniżej, sposób uzyskiwania dostępu do leku zawartego w kieszonkach 2004a, 2004b, jest subtelnie zmodyfikowany tak, że otwarte kieszonki 2004a, 2004b, są zasadniczo zamykane z powrotem po odebraniu z nich leku.

W zastosowaniach może być dołączona do dozownika 2000 osłona (niepokazana). Pierwsza i druga taśma pęcherzykowa 2001a, 2001b, mające postać zamkniętych pętli i zawierające leki, są umieszczone w sąsiedztwie lewej i prawej krzywek 2002a, 2002b dozownika 2000. W dozowniku taśmy pęcherzykowe 2001a, 2001b wiją się wokół piast 2005a, 2005b i ścianek prowadzących 2007a, 2007b, co ogólnie powoduje określenie kształtu każdej z taśm pęcherzykowych 2001a, 2001b, gdy pozostają w dozowniku 2000.

Każda taśma pęcherzykowa 2001a, 2001b współdziała z odpowiednim wielokieszonkowym indeksatorem 2006a, 2006b, i kieszonki są kolejno prowadzone do centralnego urządzenia otwierającego 2008. Obroty indeksatorów 2006a, 2006b są zasadniczo zgrane razem przy pomocy odpowiednich środków (niepokazanych). W urządzeniu otwierającym 2008 folie przykrywające 2020a, 2020b i warstwy podstawowe 2021a, 2021b każdej z taśm pęcherzykowych 2001a, 2001b są rozdzielane przez kliny rozdzielające 2010a, 2010b. Należy zauważyć, że kliny 2010a, 2010b, są umieszczone między odpowiadającymi sobie foliami przykrywającymi 2020a, 2020b i warstwami podstawowymi 2021 a, 2021b tak, by je rozklinować. Wynikowe opróżnione warstwy podstawowe 2021a, 2021b nie są zwijane. Raczej, ponieważ są one przyłączone (na kształt pętli) do tylnych końcówek taśm pęcherzykowych 2001a, 2001 b, ich transport przez dozownik jest kontynuowany kiedy taśmy pęcherzykowe 2001a, 2001b są dalej przesuwane. W miarę jak dalszy przesuw wciąga te części składowe taśm pęcherzykowych 2001a, 2001b, w kontakt z odpowiednimi indeksatorami 2006a, 2006b, folie przykrywające 2020a, 2020b są z powrotem wprowadzane w styczność z opróżnionymi warstwami podstawowymi 2021a, 2021b, kiedy są wciskane pomiędzy indeksatory 2006a, 2006b i zamykające obwody kół zakrzywione ścianki 2009a, 2009b. Potrzeba odrębnej komory zbierającej folię podstawową (np. zobacz przedstawione na fig. 9 komory zbierającej 914a, 914b folię podstawową) oraz komory zbierającej folię przykrywającą i zabierak folii przykrywającej (np. zobacz zabierak 916 folii przykrywającej i komorę 918 folii przykrywającej z fig. 9) zostaje tym samym ominięta.

W praktyce, załadowania dozownika dokonuje się dźwignią uruchamiającą 2026 umieszczoną na boku dozownika, napędzającą indeksatory 2006a, 2006b i prowadzi do przesunięcia każdej z taśm pęcherzykowych 2001a, 2001b, tym samym powodując otwarcie (przynajmniej chwilowo) czołowych kieszonek 2004a, 2004b. Następnie, żeby przyjąć zawartość otwartych kieszonek 2004a, 2004b, pacjent wykonuje wdech przez ujście dozujące 2024. To wywołuje podciśnienie, które jest przekazywane przez kanał 2022 do otwartych czołowych kieszonek 2004a, 2004b każdej z taśm pęcherzykowych 2001a, 2001b w urządzeniu otwierającym 2008. To powoduje, że sproszkowany lek zawarty w każdej z otwartych kieszonek 2004a, 2004b jest wyciągany przez wspólny kanał 2022 do ujścia dozującego 2024 i podawany pacjentowi jako dawka wziewnego leku złożonego. Istotne jest to, że mieszanie oddzielnie dostarczonych składników złożonego produktu leczniczego ma miejsce, gdy proszek transportuje się z każdej z otwartych kieszonek 2004a, 2004b do ujścia dozującego 2024.

Jak zostało już podniesione we wcześniejszych przykładach, potrzeba zapewnienia jednakowego przesuwu na całej długości mającego postać taśmy nośnika leków, może powodować konieczność zastosowania niewielkich w projekcie odpowiednich mechanizmów transportujących/otwierających taśmę. Dozowniki z fig. 21 i 22 wykorzystują środki kompensujące alternatywne wobec mającej postać „zapadającego się koła zabieraka folii przykrywającej np. z fig. 9.

Fig. 21 przedstawia przekrój dozownika 2100 leków zgodnego z wynalazkiem. W zastosowaniach może być dołączona do dozownika 2100 osłona (niepokazana). Pierwsza i druga taśmy pęcherzykowe 2101a, 2101b zawierające leki są umieszczone odpowiednio w lewej i prawej strefie odbioru 2102a, 2102b dozownika 2100. Każda taśma pęcherzykowa 2101a, 2101b współpracuje z odpowiednim wielokieszonkowym indeksatorem 2106a, 2106b, i kolejne kieszonki są prowadzone do centralPL 207 531 B1 nego, rozdwajającego się urządzenia otwierającego 2108. Obroty indeksatorów 2106a, 2106b mogą być dodatkowo zgrane razem. W urządzeniu otwierającym 2108 folie przykrywające 2120a, 2120b i folie podstawowe 2121a, 2121b każdej z taśm pęcherzykowych 2101a, 2101b są rozdzielane przez rogi 2110a, 2110b. Wynikowe opróżnione folie podstawowe 2121a, 2121b zwijają się w odpowiednich komorach zbierających 2114a, 2114b folię podstawową. Zużyte folie przykrywające 2120a, 2120b podawane są ponad odpowiednimi rogami 2110a, 2110b i zwijane na zabierakach 2116a, 2116b folii przykrywającej w odpowiednich komorach zbierających 2118a, 2118b folię przykrywającą.

Między odpowiednimi rogami 2110a, 2110b i zabierakami 2116a, 2116b folii przykrywającej są umieszczone napinacze sprężynowe w postaci sprężyny 2117a, 2117b. Funkcją napinaczy jest zapewnienie z grubsza stałego naciągu nadawanego taśmom pęcherzykowym 2101a, 2101b przez ich zabieraki 2116a, 2116b folii przykrywającej, na całej jej długości. W szczególności, napinacz wyrównuje różnice w naciągu taśmy związane ze wzrostem efektywnej średnicy nawijania każdego z zabieraków 2116a, 2116b, w miarę jak zużyta folia przykrywająca 2120a, 2120b jest stopniowo nawijana. W ten sposób, jednakowy przesuw każdej z taśm pęcherzykowych 2101a, 2101b może być utrzymany na całej długości taśmy.

W praktyce, załadowania dozownika dokonuje się dźwignią uruchamiającą 2126 umieszczoną na boku dozownika, napędzającą każdy zabierak 2116a, 2116b folii przykrywającej, i prowadzi do przesunięcia każdej z taśm pęcherzykowych 2101a, 2101 b, tym samym powodując otwarcie czołowych kieszonek 2104a, 2104b. Odpowiednie sprężyny 2117a, 2117b zapewniają niezbędne wyrównanie przesuwu, tak jak to opisano powyżej. Następnie, żeby przyjąć zawartość otwartych kieszonek 2104a, 2104b, pacjent wykonuje wdech przez ujście dozujące 2124. To wywołuje podciśnienie, które jest przekazywane przez kanał 2122 do otwartych czołowych kieszonek 2104a, 2104b każdej z taśm pęcherzykowych 2101a, 2101b w urządzeniu otwierającym 2109. To powoduje, że sproszkowany lek zawarty w każdej z otwartych kieszonek 2104a, 2104b jest wyciągany przez wspólny kanał 2122 do ujścia dozującego 2124 i podawany pacjentowi jako dawka wziewnego leku złożonego. Godne docenienia jest to, że mieszanie oddzielnie dostarczonych składników złożonego produktu leczniczego ma miejsce, gdy proszek transportuje się z każdej z otwartych kieszonek 2104a, 2104b do ujścia dozującego 2124.

Fig. 22 przedstawia przekrój dozownika 2200 leków zgodnego z wynalazkiem. W zastosowaniach może być dołączona do dozownika 2200 osłona (niepokazana). Pierwsza i druga taśmy pęcherzykowe 2201a, 2201b zawierające leki są umieszczone odpowiednio w lewej i prawej strefie odbioru 2202a, 2202b dozownika 2200. Każda taśma pęcherzykowa 2201a, 2201b współpracuje z odpowiednim wielokieszonkowym indeksatorem 2206a, 2206b, i kolejne kieszonki są prowadzone do centralnego urządzenia otwierającego 2208. Obroty indeksatorów 2206a, 2206b mogą być dodatkowo zgrane razem. W urządzeniu otwierającym 2208 folie przykrywające 2220a, 2220b i folie podstawowe 2221a, 2221b każdej z taśm pęcherzykowych 2201a, 2201b są rozdzielane przez rogi 2210a, 2210b. Wynikowe opróżnione folie podstawowe 2221a, 2221b zwijają się w odpowiednich komorach zbierających 2214a, 2214b folię podstawową. Zaczepy 2215a, 2215b folii podstawowych przytrzymują końce odpowiednich folii podstawowych 2221a, 2221b w komorach zbierających 2214a, 2214b folię podstawową. Zużyte folie przykrywające 2220a, 2220b są podawane ponad odpowiednimi rogami 2210a, 2210b i zwijane na wspólnym zabieraku 2216 folii przykrywającej w komorze zbierającej 2218 folię przykrywającą.

Zabierak 2216 folii przykrywającej jest zaopatrzony w centralnie umieszczoną sprężynę skrętową 2217. Funkcją sprężyny skrętowej 2217 jest zapewnienie z grubsza stałego naciągu nadawanego taśmom pęcherzykowym 2201 a, 2201 b przez zabierak 2216 folii przykrywającej na całej długości taśmy. W szczególności, sprężyna skrętowa wyrównuje różnice w naciągu taśmy związane ze wzrostem efektywnej średnicy nawijania zabieraka 2216 folii przykrywającej, w miarę jak zużyta folia przykrywająca 2220a, 2220b jest stopniowo nawijana. W ten sposób, jednakowy przesuw każdej z taśm pęcherzykowych 2201a, 2201b może być utrzymany na całej długości taśmy.

W praktyce, załadowania dozownika dokonuje się dźwignią uruchamiającą 2226 umieszczoną na boku dozownika, napędzającą zabierak 2216 folii przykrywającej, i prowadzi do przesunięcia każdej z taśm pęcherzykowych 2201 a, 2201 b, tym samym powodując otwarcie czołowych kieszonek 2204a, 2204b. Sprężyna skrętowa 2217 zapewnia niezbędne wyrównanie przesuwu tak jak to opisano powyżej. Następnie, żeby przyjąć zawartość otwartych kieszonek 2204a, 2204b, pacjent wykonuje wdech przez ujście dozujące 2224. To wywołuje podciśnienie, które jest przekazywane przez kanał 2222 do otwartych czołowych kieszonek 2204a, 2204b każdej z taśm pęcherzykowych 2201a, 2201b

PL 207 531 B1 w urządzeniu otwierającym 2208. To powoduje, że sproszkowany lek zawarty w każdej z otwartych kieszonek 2204a, 2204b jest wyciągany przez wspólny kanał 2222 do ujścia dozującego 2224 i podawany pacjentowi jako dawka wziewnego leku złożonego. Godne docenienia jest to, że mieszanie oddzielnie dostarczonych składników złożonego produktu leczniczego ma miejsce, gdy proszek transportuje się z każdej z otwartych kieszonek 2204a, 2204b do ujścia dozującego 2224.

Fig. 23 przedstawia przekrój dozownika 2300 leków zgodnego z wynalazkiem. W zastosowaniach może być dołączona do dozownika 2300 osłona (niepokazana). Pierwsza i druga taśmy pęcherzykowe 2301a, 2301b zawierające leki są umieszczone odpowiednio w lewej i prawej strefie odbioru 2302a, 2302b dozownika 2300. Każda taśma pęcherzykowa 2301a, 2301b współpracuje z odpowiednim wielokieszonkowym indeksatorem 2306a, 2306b, i kolejne kieszonki są prowadzone do centralnego urządzenia otwierającego 2308. Obroty indeksatorów 2306a, 2306b mogą być dodatkowo zgrane razem. W urządzeniu otwierającym 2308 folie przykrywające 2320a, 2320b i folie podstawowe 2321a, 2321b każdej z taśm pęcherzykowych 2301a, 2301b są rozdzielane przez rogi 2310a, 2310b. Wynikowe opróżnione folie podstawowe 2321 a, 2321b zwijają się we wspólnej komorze zbierającej 2314 folię podstawową wokół wspólnego zaczepu 2315 folii podstawowej. Zużyte folie przykrywające 2320a, 2320b są podawane ponad odpowiednimi rogami 2310a, 2310b i zwijane na mającej postać „zapadającego się koła wspólnego zabieraka 2316 folii przykrywającej we wspólnej komorze zbierającej 2318 folię przykrywającą.

W praktyce, załadowania dozownika dokonuje się wspólną dźwignią uruchamiającą 2326 umieszczoną na boku dozownika, napędzającą zabierak 2316 folii przykrywającej, i prowadzi do przesunięcia każdej z taśm pęcherzykowych 2301a, 2301b, tym samym powodując otwarcie czołowych kieszonek 2304a, 2304b. Następnie, żeby przyjąć zawartość otwartych kieszonek 2304a, 2304b, pacjent wykonuje wdech przez ujście dozujące 2324. To wywołuje podciśnienie, które jest przekazywane przez kanał 2322 do urządzenia otwierającego 2309 i do otwartych czołowych kieszonek 2304a, 2304b każdej z taśm pęcherzykowych 2301 a, 2301 b. To powoduje, że sproszkowany lek zawarty w każdej z otwartych kieszonek 2304a, 2304b jest wyciągany przez wspólny kanał 2322 do ujścia dozującego 2324 i podawany pacjentowi jako dawka wziewnego leku złożonego. Mieszanie oddzielnie dostarczonych składników złożonego produktu leczniczego ma miejsce, gdy proszek transportuje się z każdej z otwartych kieszonek 2304a, 2304b do ujścia dozującego 2324.

Fig. 24 przedstawia przekrój dozownika 2400 leków zgodnego z wynalazkiem. W zastosowaniach może być dołączona do dozownika 2400 osłona (niepokazana). Dozownik jest zaopatrzony w pojedynczą złożoną taśmę pęcherzykową 2401 składająca się z dwóch folii 2420, 2421 złączonych ze sobą w konfiguracji „tył w tył i mającą kieszonki 2404a, 2404b ułożone naprzemiennie: jedna na pierwszej stronie, następnie kolejna na drugiej stronie taśmy. Należy zauważyć, że obydwie folie są zaopatrzone w kieszonki 2404a, 2404b do przenoszenia leku na całej długości, i kiedy zetknie się je ze sobą, działają razem skutecznie jako „folia przykrywająca jedna dla drugiej. W praktyce, każda ze składowych folii 2420, 2421 jest załadowana innego typu lekiem.

Zawierająca lek podwójna taśma pęcherzykowa 2401 jest umieszczona w komorze załadowczej 2402 dozownika 2400. Każda ze składowych folii 2420, 2421 taśmy pęcherzykowej 2401 współpracuje z odpowiednim indeksatorem 2406 i kolejne kieszonki są prowadzone do centralnego urządzenia otwierającego 2408. Należy zauważyć, że indeksatory 2406a, 2406b są umieszczone bok w bok, i niemal się dotykają. W nieznacznie odmiennym wariancie indeksatory 2406a, 2406b są ponadto lekko przesunięte względem siebie, żeby przyjmować (otwierać) przemiennie ułożone kieszonki 2404a, 2404b taśmy pęcherzykowej 2401. W urządzeniu otwierającym 2408, pierwsza folia 2420 i druga folia 2421 taśmy pęcherzykowej 2401 są od siebie oddzielane. Wynikowe opróżnione folie 2420, 2421 zwijają się w odpowiednich komorach zbierających 2414a, 2414b folię podstawową.

W praktyce, załadowania dozownika dokonuje się dźwignią uruchamiającą 2426 umieszczoną na boku dozownika, napędzającą indeksatory 2406a, 2406b, żeby przesunąć każdą ze składowych folii 2420, 2421 taśmy pęcherzykowej 2401, tym samym powodując otwarcie czołowych kieszonek 2404a, 2404b. Następnie, żeby przyjąć zawartość otwartych kieszonek 2404a, 2404b, pacjent wykonuje wdech przez ujście dozujące 2424. To wywołuje podciśnienie, które jest przekazywane przez kanał 2422 do urządzenia otwierającego 2408 i do otwartych czołowych kieszonek 2404a, 2404b każdej z taśm 2421a, 2421b w urządzeniu otwierającym 2408. To powoduje, że sproszkowany lek zawarty w każdej z otwartych kieszonek 2404a, 2404b jest wyciągany przez wspólny kanał 2422 do ujścia dozującego 2424 i podawany pacjentowi jako dawka wziewnego leku złożonego. Godne docenienia jest to, że mieszanie oddzielnie dostarczonych składniPL 207 531 B1 ków złożonego produktu leczniczego ma miejsce, gdy proszek transportuje się z każdej z otwartych kieszonek 2404a, 2404b do ujścia dozującego 2424.

Fig. 25a przedstawia przekrój dozownika 2500 leków zgodnego z wynalazkiem. W zastosowaniach może być dołączona do dozownika 2500 osłona (niepokazana). Dozownik z fig. 25a zawiera urządzenie otwierające 2508 „zdolne do zmiany pozycji (pokazane w szczegółach na fig. 25b) działające jako środek zapewniający jednakową dostępność do kieszonek 2504a, 2504b na całej długości mającego postać taśmy pęcherzykowej 2501a, 2501 b nośnika leków. Taki sposób kompensowania jest alternatywą dla wcześniej „zapadającego się koła (np. zabieraka 916 folii przykrywającej z fig. 9) albo „metod napinania sprężyn (np. sprężyn 2117a, 2117b naciągowych z fig. 21 albo sprężyny skrętowej 2217 z fig. 22).

Pierwsza i druga taśmy pęcherzykowe 2501 a, 2501 b zawierające leki są umieszczone odpowiednio w lewej i prawej strefie odbioru 2502a, 2502b dozownika 2500. Każda taśma pęcherzykowa 2501a, 2501b współpracuje z odpowiednim wielokieszonkowym indeksatorem 2506a, 2506b, i kolejne kieszonki są prowadzone do „zdolnego do zmiany pozycji urządzenia otwierającego 2508.

Wracając do fig. 25b, urządzenie otwierające 2508 może zawierać komorę 2509 o kształcie krzyżowym, która w praktyce mieści sąsiednie otwarte czołowe kieszonki 2504a, 2504b każdej z taśm pęcherzykowych 2501a, 2501b. Komora 2509 o kształcie krzyżowym jest zaopatrzona w mający kły 2571a, 2571b nośnik ciężarka 2570, który jest montowany na sprężynie 2572 w dozowniku 2500 tak, że może się ona poruszać wzdłuż osi sprężyny. Łukowy element 2573 podpiera indeksatory 2506a, 2506b, żeby wspomagać wyszukiwanie przez komorę 2509 o kształcie krzyżowym otwartych czołowych kieszonek 2504a, 2504b.

W urządzeniu otwierającym 2508 folie przykrywające 2520a, 2520b i folie podstawowe 2521a, 2521b każdej z taśm pęcherzykowych 2501a, 2501b są rozdzielane przez rogi 2510a, 2510b. Wynikowe opróżnione folie podstawowe 2521a, 2521b zwijają się w odpowiednich komorach zbierających 2514a, 2514b folię podstawową. Zużyte folie przykrywające 2520a, 2520b podawane są ponad odpowiednimi rogami 2510a, 2510b i zwijane na odpowiednich zabierakach 2516a, 2516b folii przykrywającej w ich komorach zbierających 2518a, 2518b folię przykrywającą.

W praktyce, załadowania dozownika dokonuje się wspólną dźwignią uruchamiającą 2526 umieszczoną na boku dozownika, napędzającą każdą z (mających postać piasty, niezapadających się) zabieraków 2516a, 2516b folii przykrywającej, co wywołuje przesunięcie każdej z taśm pęcherzykowych 2501a, 2501b i powoduje otwarcie czołowych kieszonek 2504a, 2504b. Po uruchomieniu folie przykrywające 2520a, 2520b są zwijane na odpowiednich zabierakach 2516a, 2516b folii przykrywającej. W ten sposób efektywna średnica nawijania każdego zabieraka 2516a, 2516b folii przykrywającej - określana przez średnicę każdego zabieraka 2516a, 2516b w zestawie ze zużytymi foliami przykrywającymi 2520a, 2520b tam nawiniętymi - rośnie z każdym uruchomieniem dozownika. Na skutek tego wzrostu, każda taśma pęcherzykowa 2501a, 2501b będzie przesuwana nieco dalej przy każdym kolejnym uruchomieniu, i rzeczywiste położenie każdej z otwartych kieszonek jest w konsekwencji zmienione. Żeby przeciwdziałać temu przemieszczeniu porusza się również urządzenie otwierające

2508 „zdolne do zmiany pozycji. Bardziej szczegółowo, nośnik ciężarka 2570 porusza się stopniowo wzdłuż osi sprężyny 2572 żeby zapewnić każdorazowe dopasowanie komory 2509 o krzyżowym kształcie do otwartych kieszonek 2504a, 2504b.

Żeby przyjąć zawartość otwartych kieszonek 2504a, 2504b, pacjent wykonuje wdech przez ujście dozujące 2524. To wywołuje podciśnienie, które jest przekazywane przez kanał 2522 do komory

2509 o krzyżowym kształcie i do otwartych czołowych kieszonek 2504a, 2504b każdej z taśm pęcherzykowych 2501a, 2501b. To powoduje, że sproszkowany lek zawarty w każdej z otwartych kieszonek 2504a, 2504b jest wyciągany przez wspólny kanał 2522 do ujścia dozującego 2524 i podawany pacjentowi jako dawka wziewnego leku złożonego. Godne docenienia jest to, że mieszanie oddzielnie dostarczonych składników złożonego produktu leczniczego ma miejsce, gdy proszek transportuje się z każdej z otwartych kieszonek 2504a, 2504b do ujścia dozującego 2524.

Może być korzystne, aby każda z części dozownika lub kasety, która wchodzi w kontakt z zawiesiną leku, mogła być pokryta materiałami takimi jak fluoropolimery (np. PTFE albo FEP), które redukują tendencję leku do przylegania do nich. Każda z ruchomych części może też mieć naniesione pokrycie, które poprawia ich pożądane charakterystyki ruchu. Pokrycia cierne mogą zatem być nanoszone, żeby zwiększyć kontakt, a pokrycia smarujące (np. olej silikonowy) mogą być używane do zmniejszania tarcia, jeżeli byłoby to konieczne.

PL 207 531 B1

Dozownik leków według wynalazku jest odpowiedni do podawania zestawów leków, w szczególności w leczeniu zaburzeń oddechowych, takich jak astma i przewlekła obturacyjna choroba płuc (COPD), zapalenie oskrzeli i infekcje w obrębie klatki piersiowej.

Odpowiednie leki mogą być zatem wybrane przykładowo spośród przeciwbólowych, takich jak kodeina, dihydromorfina, ergotamina, fentanyl lub morfina, preparatów stosowanych w leczeniu dusznicy, takich jak diltiazem, środków przeciwalergicznych, takich jak kromoglikat (np. w postaci soli sodowej), ketotifen lub nedokromil (np. w postaci soli sodowej), środków przeciwzakaźnych, takich jak cefalosporyny, penicyliny, streptomycyna, sulfonoamidy, tetracykliny i pentamidyna, środków przeciwhistaminowych, takich jak metapirylen, środków przeciwzapalnych, takich jak beklometazon (przykładowo ester dipropionianowy), flutikazon (np. jako ester propionianowy), flunisolid, budesonid, rofleponid, mometazon, np. jako ester z kwasem furanokarboksylowym), cyklesonid, triamcinolon (np. jako acetonid) albo ester S-(2-oksotetrahydrofuran-3-ylowy) kwasu 6a,9a-difluoro-11 e-hydroksy-16a-metylo-3-okso-17a-propionyloksyandrosta-1,4-dieno-17e-karbotiowego, środków przeciwkaszlowych, takich jak noskapina, środków rozszerzających oskrzela, takich jak albuterol (np. w postaci wolnej zasady lub siarczanu), salmeterol (np. jako 1-hydroksy-2-naftoesan), efedryna, adrenalina, fenoterol (np. jako bromowodorek), formoterol (np. jako fumaran), izoprenalina, metaproterenol, fenyloefryna, fenylopropanoloamina, pirbuterol (np. jako octan), reproterol (np. jako chlorowodorek), rimiterol, terbutalina (np. jako siarczan), izoetaryna, tulobuterol lub 4-hydroksy-7-[2-[[2-[[3-(2-fenyloetoksy)propylo]sulfonylo]etylo]amino]etylo-2(3H)-benzotiazolon, agonistów adenozyny 2a, takich jak

2R,3R,4S,5R)-2-[6-amino-2-(1S-hydroksymetylo-2-fenyloetyloamino)puryn-9-ylo]-5-(2-etylo-2H-tetrazol-5-ilo)-tetrahydrofurano-3,4-diol (np. jako maleinian), inhibitory integryny α4, np. kwas (2S)-3-[4-({[4-(aminokarbonylo)-1-piperydynylo]karbonyl}oksy)fenylo]-2-[((2S)-4-metylo-2-{[2-(2-5-metylofenoksy)acetylo]amino}pentanoilo) amino]propanowy (w postaci wolnego kwasu lub soli potasowej), środków moczopędnych, takich jak amiloryd, środków przeciwcholinergicznych, takich jak ipratropium (np. jako bromek), tiotropium, atropina lub oksytropium, hormonów, takich jak kortyzon, hydrokortyzon lub prednisolon, ksantyn, takich jak aminofilina, teofilinian choliny, teofilinian lizyny lub teofilina, terapeutycznych białek i peptydów, takich jak insulina lub glukagon, szczepionek, środków diagnostycznych i środków do terapii genowych. Będzie jasne dla osoby z doświadczeniem w tej dziedzinie, że gdy jest to stosowne, leki można stosować w postaci soli, (np. jako sole z metalami alkalicznymi lub z aminami albo jako sole addycyjne z kwasami) lub jako estry (przykładowo niższe estry alkilowe) lub jako solwaty (np. wodne) dla optymalizacji działania i/lub stabilności leku.

Korzystne składniki zestawu obejmują leki wybrane spośród albuterolu, salmeterolu, propionianu flutikazonu i dipropionianu beklometazonu, oraz ich soli i solwatów, np. jako siarczan albuterolu i 1-hydroksy-2-naftoesan salmeterolu.

Korzystne składniki zestawu substancji czynnych obejmują środek rozszerzający oskrzela w połączeniu ze środkiem przeciwzapalnym. Odpowiednio, środek rozszerzający oskrzela jest betaagonistą, w szczególności beta-agonistą o przedłużonym działaniu (LABA). Odpowiednie środki rozszerzające oskrzela obejmują salbutamol (na przykład, w postaci wolnej zasady lub siarczanu), salmeterol (na przykład jako 1-hydroksy-2-naftoesan) i formoterol (np. jako fumaran). Środkiem przeciwzapalnym jest odpowiednio steroid przeciwzapalny. Odpowiednio, składniki środka przeciwzapalnego obejmują ester beklometazonu (na przykład, dipropionian) lub ester flutikazonu (na przykład, propionian) lub budesonid albo dowolną ich sól albo solwat. Jednym korzystnym połączeniem jest połączenie propionianu flutikazonu i salmeterolu, albo dowolnej ich soli albo solwatu (w szczególności 1-hydroksy-2-naftoesanu). Szczególnie interesujące jest ponadto połączenie składników budesonidu i formoterol albo dowolnej ich soli albo solwatu (np. formoterolu w postaci fumaranu).

Ogólnie, cząstki sproszkowanych leków odpowiednie do podawania do obszarów oskrzelowych lub pęcherzykowych płuc ma aerodynamiczne rozmiary mniejsze niż 10 mikrometrów, korzystnie mniejsze niż 6 mikrometrów. Innej wielkości cząstki mogą być użyte, gdy zachodzi potrzeba podania ich do innych części dróg oddechowych, takich jak nozdrza, usta lub gardło. Lek może być podawany jako czysty, ale bardziej korzystne jest podawanie leku razem z zaróbkami (nośnikami), które są bardziej odpowiednie do przyjmowania wziewnego. Do odpowiednich zaróbek zaliczają się środki organiczne, takie jak polisacharydy (tj. skrobia, celuloza i tym podobne), laktoza, glukoza, mannit, aminokwasy, i maltodekstryny, i nieorganiczne środki, takie jak węglan wapnia lub chlorek sodu. Korzystną zaróbką jest laktoza.

Cząstki sproszkowanych leków i/lub zaróbek mogą być produkowane za pomocą znanych technik, np. przez rozdrabnianie mikrocząsteczkowe, mielenie lub przesiewanie. Dodatkowo, sproszPL 207 531 B1 kowane leki i/lub zaróbki mogą być wytwarzane ze szczególną gęstością, przedziałami wielkości i innymi charakterystykami. Cząstki mogą zawierać aktywne czynniki, środki powierzchniowo czynne, błonotwórcze, lub inne komponenty pożądane spośród tych o prostych zastosowaniach.

Zaróbki można dodawać do leków za pomocą dobrze znanych metod, jak domieszanie, wytrącenie i tym podobne. Mieszaniny zaróbek i czystych leków są typowo składane, żeby pozwolić na precyzyjne odmierzanie i rozprowadzanie mieszanek do postaci dawek. Standardowa mieszanka, na przykład, zawiera 13000 mikrogramów laktozy zmieszanych z 50 mikrogramami czystego leku, utrzymując stosunek zaróbki do czystego leku 260:1. Mogą być też stosowane mieszaniny zaróbek i czystego leku w proporcjach od 100:1 do 1:1. Przy niskich proporcjach zaróbki do leku, powtarzalność dawki czystego leku w dawce leku może się zmieniać.

Jest zrozumiałe, że niniejsze ujawnienie ma wyłącznie zastosowanie ilustrujące i dlatego wynalazek rozciąga się na modyfikacje, zróżnicowania i udoskonalenia.

Zgłoszenie, którego częścią jest ten opis i zastrzeżenia, może być użyte jako podstawa pierwszeństwa względem każdego późniejszego zgłoszenia. Zastrzeżenia takiego późniejszego zgłoszenia mogą być nakierowane na jakąkolwiek cechę lub kombinację tutaj podanych cech. Mogą one przyjąć postać zastrzeżeń dotyczących produktu, metody lub zastosowania zastrzeżenia i mogą zawierać, w sposób przykładowy i bez ograniczeń, jedno lub większą liczbę dołączonych zastrzeżeń.

Claims (53)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Dozownik leków mający podłużnie ukształtowane nośniki leków, które przenoszą szereg odrębnych części składowych dawki leku, oraz mający mechanizm dozujący, znamienny tym, że dozownik obejmuje co najmniej jeden dalszy podłużnie ukształtowany nośnik leków przenoszący szereg odrębnych części składowych dawki leku, przy czym części składowe dawki leku każdego nośnika zawierają składnik czynny leku lub mieszaninę składników czynnych leku, który/która różni się od tego/tej w częściach składowych dawki leku tego innego nośnika(-ów), przy czym mechanizm dozujący działa przy każdym uruchomieniu dozownika (600, 900, 1000, 1100, 1200, 1300, 1400, 1500, 1600, 1700, 1800, 1900, 2000, 2100, 2200, 2300, 2400, 2500), do dozowania pojedynczej odrębnej części składowej dawki leku przenoszonej przez każdy z tych nośników leków, przy czym ten mechanizm dozujący zawiera co najmniej jedną strefę odbioru (602a, 602b, 902a, 902b, 1002a, 1002b, 1102a, 1102b, 1402a, 1402b, 1502a, 1502b, 1602a, 1602b, 1702a, 1702b, 1802a, 1802b, 1902a, 1902b, 2002a, 2002b, 2102a, 2102b, 2202a, 2202b, 2302a, 2302b, 2402a, 2402b, 2502a, 2502b) do odbierania każdego z nośników leków; wyzwalacz do uwalniania odrębnej części składowej dawki leku z każdego z nośników leków po przejęciu ich przez tę co najmniej jedną strefę odbioru (602a, 602b, 902a, 902b, 1002a, 1002b, 1102a, 1102b, 1402a, 1402b, 1502a, 1502b, 1602a, 1602b, 1702a, 1702b, 1802a, 1802b, 1902a, 1902b, 2002a, 2002b, 2102a, 2102b, 2202a, 2202b, 2302a, 2302b, 2502a, 2502b); ujście dozujące (624, 924, 1124, 1224, 1324, 1424, 1524, 1624, 1824, 1924, 2024, 2124, 2224, 2324, 2424, 2524) umieszczone w styczności z odrębnymi częściami składowymi dawki leku uwalnianymi przez ten wyzwalacz i przez które użytkownik może mieć dostęp do tych odrębnych części składowych dawki leku; oraz co najmniej jeden indeksator (606a, 606b, 906a, 906b, 1006a, 1006b, 1106a, 1106b, 1206, 1306, 1406a, 1406b, 1506a, 1506b, 1606a, 1606b, 1806a, 1806b, 1906a, 1906b, 2006a, 2006b, 2106a, 2106b, 2206a, 2206b, 2306a, 2306b, 2406a, 2406b, 2506a, 2506b) do każdorazowego indeksowania odrębnych części składowych dawki leku z każdego z nośników leków.
2. 2. Dozownik leków według zastrz. 1, znamienny tym, że ma dwa do czterech podłużnie ukształtowanych nośników leków.
3. 3. Dozownik leków według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że każdy z nośników leków jest przyjmowany przez wspólną strefę odbioru.
4. 4. Dozownik leków według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że zawiera szereg odrębnych stref odbioru, z których każda przyjmuje jeden nośnik leków.
5. 5. Dozownik leków według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, znamienny tym, że ten wyzwalacz zawiera środki dostępu do leku transportowanego przez ten nośnik leków przez dziurawienie, nakłuwanie, rozrywanie lub zdzieranie.
6. 6. Dozownik leków według zastrz. 5, znamienny tym, że te nośniki leku stanowią taśmy pęcherzykowe (601a, 601b, 901a, 901b, 1001a, 1001b, 1101a, 1101b, 1201a, 1201b, 1301, 1401a, 1401b, 1501a, 1501b, 1601a, 1601b, 1701 a, 1701b, 1801a, 1801b, 1901 a, 1901b, 2001a, 2001 b, 2101a,

   PL 207 531 B1

   2101b, 2201a, 2201b, 2301a, 2301b, 2401, 2501a, 2501b), otwierane przez rozdzielanie, przy czym ten wyzwalacz zawiera przyrząd rozdzielający do rozdzielania nośników leku.
7. 7. Dozownik leków według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, znamienny tym, że to ujście dozujące stanowi jedno wspólne ujście dozujące, które wchodzi w styczność z odrębnymi częściami składowymi dawki leku po ich uwolnieniu.
8. 8. Dozownik leków według zastrz. 7, znamienny tym, że to wspólne ujście dozujące jest ukształtowane tak, żeby pobudzać mieszanie się tych uwolnionych części składowych dawki leku.
9. 9. Dozownik leków według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, znamienny tym, że każdy z nośników leków jest indeksowany przez pojedynczy indeksator (1206).
10. 10. Dozownik leków według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, znamienny tym, że zawiera wiele odrębnych indeksatorów, z których każdy jest przeznaczony do indeksowania jednego nośnika leków.
11. 11. Dozownik leków według zastrz. 10, znamienny tym, że tych wiele odrębnych indeksatorów jest wzajemnie zespolonych.
12. 12. Dozownik leków według zastrz. 1, znamienny tym, że nośniki leków mają postać taśmy pęcherzykowej (601 a, 601 b, 901 a, 901 b, 1001 a, 1001b, 1101a, 1101 b, 1201a, 1201b, 1301, 1401 a, 1401b, 1501a, 1501b, 1601 a, 1601b, 1701a, 1701b, 1801 a, 1801b, 1901 a, 1901b, 2001 a, 2001 b, 2101a, 2101b, 2201a, 2201b, 2301a, 2301b, 2401,2501a, 2501b), z których każda ma szereg odrębnych kieszonek do przetrzymywania części składowych dawki leku, przy czym te kieszonki są rozmieszczone wzdłuż długości dających się rozdzielić przymocowanych do siebie warstw, podstawowej i przykrywającej, oraz utworzone pomiędzy nimi, przy czym ten mechanizm dozujący zawiera urządzenie otwierające do przyjmowania kieszonek każdego z tych nośników leków; co najmniej jeden przyrząd rozdzielający ustawiony do pracy z warstwą podstawową i warstwą przykrywającą kieszonki każdego nośnika, która została przyjęta w tym urządzeniu otwierającym, do oddzielania warstwy podstawowej od warstwy przykrywającej, w celu otwarcia takiej kieszonki; przy czym ujście dozujące jest usytuowane tak, aby być w styczności z otwartą kieszonką, przez którą użytkownik może uzyskać dostęp do części składowych dawki leku z otwartej kieszonki przez ujście dozujące; przy czym co najmniej jeden indeksator może indywidualnie indeksować odrębne kieszonki każdego z nośników leków.
13. 13. Dozownik leków według zastrz. 12, znamienny tym, że zawiera dwie do czterech taśm pęcherzykowych (601 a, 601b, 901a, 901b, 1001a, 1001b, 1101a, 1101 b, 1201a, 1201 b, 1301, 1401a, 1401b, 1501a, 1501b, 1601 a, 1601b, 1701a, 1701b, 1801 a, 1801b, 1901 a, 1901b, 2001 a, 2001 b, 2101a, 2101b, 2201a, 2201b, 2301a, 2301b, 2401,2501a, 2501b).
14. 14. Dozownik leków według zastrz. 12 albo 13, znamienny tym, że każda z wielu taśm pęcherzykowych (601 a, 601 b, 901 a, 901 b, 1001 a, 1001b, 1101a, 1101b, 1201a, 1201b, 1301, 1401 a, 1401b, 1501a, 1501b, 1601 a, 1601b, 1701a, 1701b, 1801 a, 1801b, 1901 a, 1901b, 2001 a, 2001 b, 2101a, 2101b, 2201a, 2201b, 2301a, 2301b, 2401, 2501a, 2501b) jest przyjmowana wspólnie przez urządzenie otwierające.
15. 15. Dozownik leków według zastrz. 12 albo 13, znamienny tym, że zawiera wiele odrębnych urządzeń otwierających, z których każde przyjmuje jedną taśmę pęcherzykową (601a, 601 b, 901a, 901b, 1001a, 1001b, 1101a, 1101b, 1201a, 1201b, 1301, 1401a, 1401b, 1501a, 1501b, 1601a, 1601b, 1701a, 1701b, 1801 a, 1801b, 1901 a, 1901b, 2001a, 2001 b, 2101 a, 2101b, 2201 a, 2201 b, 2301a, 2301b, 2401,2501a, 2501b).
16. 16. Dozownik leków według zastrz. 12 albo 13, albo 14, albo 15, znamienny tym, że to urządzenie otwierające jest ruchome w dozowniku.
17. 17. Dozownik leków według zastrz. 16, znamienny tym, że to ruchome urządzenie otwierające zawiera komorę, która w trakcie używania przemieszcza się dla zlokalizowania tej sąsiadującej otwartej kieszonki na każdej z tych taśm pęcherzykowych (601a, 601b, 901a, 901b, 1001a, 1001b, 1101a, 1101b, 1201a, 1201b, 1301, 1401a, 1401b, 1501a, 1501 b, 1601a, 1601b, 1701a, 1701b, 1801a, 1801b, 1901a, 1901b, 2001 a, 2001 b, 2101a, 2101b, 2201a, 2201 b, 2301a, 2301b, 2401, 2501a, 2501b).
18. 18. Dozownik leków według zastrz. 17, znamienny tym, że ta komora jest dołączona do elementu niosącego, który jest zamontowany ruchomo wzdłuż osi sprężyny.
19. 19. Dozownik leków według zastrz. 12, albo 13, albo 14, albo 15, albo 16, albo 17, albo 18, znamienny tym, że każda taśma pęcherzykowa (601 a, 601 b, 901a, 901 b, 1001a, 1001 b, 1101 a, 1101b, 1201 a, 1201b, 1301, 1401 a, 1401b, 1501a, 1501b, 1601 a, 1601 b, 1701a, 1701b, 1801a,

    PL 207 531 B1

    1801b, 1901a, 1901b, 2001a, 2001 b, 2101a, 2101b, 2201 a, 2201 b, 2301a, 2301 b, 2401, 2501a, 2501b) jest poddawana działaniu wspólnego przyrządu rozdzielającego.
20. 20. Dozownik leków według zastrz. 12, albo 13, albo 14, albo 15, albo 16, albo 17, albo 18, znamienny tym, że każda taśma pęcherzykowa (601 a, 601 b, 901a, 901 b, 1001a, 1001 b, 1101 a, 1101b, 1201a, 1201b, 1301, 1401 a, 1401b, 1501 a, 1501b, 1601 a, 1601 b, 1701a, 1701b, 1801a, 1801b, 1901a, 1901b, 2001a, 2001 b, 2101a, 2101b, 2201 a, 2201 b, 2301a, 2301 b, 2401, 2501a, 2501b) jest poddawana działaniu odrębnego przyrządu rozdzielającego.
21. 21. Dozownik leków według zastrz. 12, albo 13, albo 14, albo 15, albo 16, albo 17, albo 18, albo 19, albo 20, znamienny tym, że ten co najmniej jeden przyrząd rozdzielający zabierak (616a, 616b, 916, 1116, 1216, 1316, 1416a, 1416b, 1516a, 1516b, 1616, 1816a, 1816b, 1916, 2116a, 2116b, 2216, 2316, 2416a, 2416b, 2516a, 2516b) warstwy przykrywającej do rozdzielenia tej warstwy przykrywającej i tej warstwy podstawowej kieszonki, która została przyjęta przez urządzenie otwierające.
22. 22. Dozownik leków według zastrz. 21, znamienny tym, że zabierak (916, 1216, 1416a, 1416b, 1516a, 1616, 1816a, 1816b, 1916, 2316) warstwy przykrywającej stanowi koło, na które jest nawijana ta warstwa przykrywająca, przy czym to koło jest przygotowane do stopniowego zapadania się, w miarę jak jest na nie nawijana warstwa przykrywająca, żeby utrzymać ogólnie w przybliżeniu stałą efektywną średnicę nawijania.
23. 23. Dozownik leków według zastrz. 21 albo 22, znamienny tym, że dodatkowo zawiera środki sterujące ruchem tego zabieraka warstwy przykrywającej, regulujące długość rozdartej w ten sposób taśmy pęcherzykowej (601 a, 601 b, 901a, 901 b, 1001a, 1001b, 1101a, 1101 b, 1201a, 1201 b, 1301, 1401a, 1401b, 1501a, 1501b, 1601 a, 1601b, 1701a, 1701b, 1801 a, 1801b, 1901a, 1901b, 2001a, 2001b, 2101a, 2101b, 2201a, 2201b, 2301a, 2301b, 2401,2501a, 2501b).
24. 24. Dozownik leków według zastrz. 23, znamienny tym, że te środki kontroli obejmują sprzęgło.
25. 25. Dozownik leków według zastrz. 21 albo 22, albo 23, albo 24, znamienny tym, że dodatkowo zawiera środki kompensujące każdą zmianę w naciągu zabieraka warstwy przykrywającej.
26. 26. Dozownik leków według zastrz. 25, znamienny tym, że te środki kompensujące mają postać elastycznego elementu umieszczonego między tym urządzeniem otwierającym a tym zabierakiem warstwy przykrywającej.
27. 27. Dozownik leków według zastrz. 26, znamienny tym, że ten elastyczny element stanowi sprężyna (2117a, 2117b) o zmiennej długości.
28. 28. Dozownik leków według zastrz. 25, znamienny tym, że środki kompensujące obejmują sprężynę skrętową montowalną do zabieraka warstwy przykrywającej.
29. 29. Dozownik leków według zastrz. 12, albo 13, albo 14, albo 15, albo 16, albo 17, albo 18, albo 19, albo 20, albo 21, albo 22, albo 23, albo 24, albo 25, albo 26, albo 27, albo 28, znamienny tym, że dodatkowo zawiera prowadnicę do prowadzenia warstwy przykrywającej i warstwy podstawowej wzdłuż oddzielnych ścieżek, po ich rozdzieleniu.
30. 30. Dozownik leków według zastrz. 12, albo 13, albo 14, albo 15, albo 16, albo 17, albo 18, albo 19, albo 20, albo 21, albo 22, albo 23, albo 24, albo 25, albo 26, albo 27, albo 28, albo 29, znamienny tym, że ten co najmniej jeden indeksator obejmuje obrotowe koło indeksujące mające szereg wgłębień współpracujących z pęcherzykowymi kieszonkami.
31. 31. Dozownik leków według zastrz. 12, albo 13, albo 14, albo 15, albo 16, albo 17, albo 18, albo 19, albo 20, albo 21, albo 22, albo 23, albo 24, albo 25, albo 26, albo 27, albo 28, albo 29, albo 30, znamienny tym, że dodatkowo zawiera komory do przechowywania tych nośników leków przed otwarciem, a po otwarciu ich składowych, warstwy przykrywającej i warstwy podstawowej.
32. 32. Dozownik leków według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, albo 9, albo 10, albo 11, znamienny tym, że ten szereg odrębnych części dawek jest rozmieszczony na nośniku w seriach tak, że każda część składowa dawki jest dostępna oddzielnie.
33. 33. Dozownik leków według zastrz. 32, znamienny tym, że każdy nośnik leków ma postać taśmy lub wstęgi.
34. 34. Dozownik leków według zastrz. 32 albo 33, znamienny tym, że każdy nośnik leków ma postać opakowania pęcherzykowego.
35. 35. Dozownik leków według zastrz. 34, znamienny tym, że ten nośnik leków w postaci opakowania pęcherzykowego zawiera dającą się rozdzielić taśmę pęcherzykową (601a, 601b, 901a, 901b, 1001a, 1001b, 1101 a, 1101b, 1201a, 1201b, 1301, 1401 a, 1401 b, 1501 a, 1501b, 1601 a, 1601b, 1701a, 1701b, 1801a, 1801b, 1901 a, 1901b, 2001a, 2001 b, 2101 a, 2101b, 2201 a, 2201 b, 2301a, 2301b, 2401,2501a, 2501b).

    PL 207 531 B1
36. 36. Dozownik leków według zastrz. 35, znamienny tym, że ta dającą się rozdzielić taśma pęcherzykowa (601 a, 601 b, 901a, 901 b, 1001a, 1001b, 1101 a, 1101b, 1201a, 1201 b, 1301, 1401 a, 1401b, 1501a, 1501b, 1601 a, 1601b, 1701a, 1701b, 1801 a, 1801b, 1901 a, 1901b, 2001 a, 2001 b, 2101a, 2101 b, 2201a, 2201 b, 2301a, 2301 b, 2401, 2501a, 2501 b) zawiera warstwę podstawową, w której są ukształtowane pęcherzyki, tworząc kieszonki do przetrzymywania odrębnych części składowych dawki leku, i warstwę przykrywającą, która szczelnie przylega do warstwy podstawowej poza obszarami pęcherzyków, przy czym warstwa przykrywająca i warstwa podstawowa mogą być od siebie oddzielone.
37. 37. Dozownik leków według zastrz. 36, znamienny tym, że ta warstwa przykrywająca zawiera co najmniej następujące kolejne warstwy: (a) papier; adhezyjnie związany z (b) poliestrem; adhezyjnie związanym z (c) folią aluminiową; i jest pokryta substancją do zgrzewania z warstwą podstawową.
38. 38. Dozownik leków według zastrz. 36 albo 37, znamienny tym, że warstwa podstawowa zawiera co najmniej następujące kolejne warstwy: (a) zorientowany poliamid (OPA); adhezyjnie związany z (b) folią aluminiową; adhezyjnie związaną z (c) trzecią warstwą zawierającą materiał polimerowy.
39. 39. Dozownik leków według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, albo 9, albo 10, albo 11, albo 12, albo 13, albo 14, albo 15, albo 16, albo 17, albo 18, albo 19, albo 20, albo 21, albo 22, albo 23, albo 24, albo 25, albo 26, albo 27, albo 28, albo 29, albo 30, albo 31, albo 32, albo 33, albo 34, albo 35, albo 36, albo 37, albo 38, znamienny tym, że każdy nośnik leków ma wymiary i kształt dobrane tak, aby przenosił jednakowe części składowe dawki.
40. 40. Dozownik leków według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, albo 9, albo 10, albo 11, albo 12, albo 13, albo 14, albo 15, albo 16, albo 17, albo 18, albo 19, albo 20, albo 21, albo 22, albo 23, albo 24, albo 25, albo 26, albo 27, albo 28, albo 29, albo 30, albo 31, albo 32, albo 33, albo 34, albo 35, albo 36, albo 37, albo 38, znamienny tym, że każdy nośnik leków ma wymiary i kształt dobrane tak, aby przenosił niejednakowe części składowe dawki.
41. 41. Dozownik leków według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, albo 9, albo 10, albo 11, albo 12, albo 13, albo 14, albo 15, albo 16, albo 17, albo 18, albo 19, albo 20, albo 21, albo 22, albo 23, albo 24, albo 25, albo 26, albo 27, albo 28, albo 29, albo 30, albo 31, albo 32, albo 33, albo 34, albo 35, albo 36, albo 37, albo 38, albo 39, albo 40, znamienny tym, że na każdym nośniku leków znajduje się szereg równomiernie rozmieszczonych odrębnych części składowych dawki.
42. 42. Dozownik leków według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, albo 9, albo 10, albo 11, albo 12, albo 13, albo 14, albo 15, albo 16, albo 17, albo 18, albo 19, albo 20, albo 21, albo 22, albo 23, albo 24, albo 25, albo 26, albo 27, albo 28, albo 29, albo 30, albo 31, albo 32, albo 33, albo 34, albo 35, albo 36, albo 37, albo 38, albo 39, albo 40, znamienny tym, że na każdym nośniku leków szereg odrębnych części składowych dawki jest rozmieszczony w stopniowo rosnących odstępach między nimi.
43. 43. Dozownik leków według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, albo 9, albo 10, albo 11, albo 12, albo 13, albo 14, albo 15, albo 16, albo 17, albo 18, albo 19, albo 20, albo 21, albo 22, albo 23, albo 24, albo 25, albo 26, albo 27, albo 28, albo 29, albo 30, albo 31, albo 32, albo 33, albo 34, albo 35, albo 36, albo 37, albo 38, albo 39, albo 40, albo 41, albo 42, znamienny tym, że wzajemne rozmieszczenie szeregu odrębnych części składowych dawki jest jednakowe na każdym z nośników leków.
44. 44. Dozownik leków według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, albo 9, albo 10, albo 11, albo 12, albo 13, albo 14, albo 15, albo 16, albo 17, albo 18, albo 19, albo 20, albo 21, albo 22, albo 23, albo 24, albo 25, albo 26, albo 27, albo 28, albo 29, albo 30, albo 31, albo 32, albo 33, albo 34, albo 35, albo 36, albo 37, albo 38, albo 39, albo 40, albo 41, albo 42, albo 43, znamienny tym, że nośniki leków są ułożone w dozowniku w konfiguracji „bok w bok.

    PL 207 531 B1
45. 45. Dozownik leków według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, albo 9, albo 10, albo 11, albo 12, albo 13, albo 14, albo 15, albo 16, albo 17, albo 18, albo 19, albo 20, albo 21, albo 22, albo 23, albo 24, albo 25, albo 26, albo 27, albo 28, albo 29, albo 30, albo 31, albo 32, albo 33, albo 34, albo 35, albo 36, albo 37, albo 38, albo 39, albo 40, albo 41, albo 42, albo 43, znamienny tym, że nośniki leków są ułożone w dozowniku w konfiguracji „dwupokładowej .
46. 46. Dozownik leków według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, albo 9, albo 10, albo 11, albo 12, albo 13, albo 14, albo 15, albo 16, albo 17, albo 18, albo 19, albo 20, albo 21, albo 22, albo 23, albo 24, albo 25, albo 26, albo 27, albo 28, albo 29, albo 30, albo 31, albo 32, albo 33, albo 34, albo 35, albo 36, albo 37, albo 38, albo 39, albo 40, albo 41, albo 42, albo 43, znamienny tym, że nośniki leków są ułożone w dozowniku w konfiguracji „tył w tył.
47. 47. Dozownik leków według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, albo 9, albo 10, albo 11, albo 12, albo 13, albo 14, albo 15, albo 16, albo 17, albo 18, albo 19, albo 20, albo 21, albo 22, albo 23, albo 24, albo 25, albo 26, albo 27, albo 28, albo 29, albo 30, albo 31, albo 32, albo 33, albo 34, albo 35, albo 36, albo 37, albo 38, albo 39, albo 40, albo 41, albo 42, albo 43, albo 44, albo 45, albo 46, znamienny tym, że wiele podłużnie ukształtowanych nośników leków jest połączonych w jeden nośnik zawierający szereg tam rozmieszczonych serii różnorodnych oddzielnych dawek leku.
48. 48. Dozownik leków według zastrz. 47, znamienny tym, że szereg serii różnorodnych odrębnych części składowych dawki leku jest ułożonych równolegle względem siebie.
49. 49. Dozownik leków według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, albo 9, albo 10, albo 11, albo 12, albo 13, albo 14, albo 15, albo 16, albo 17, albo 18, albo 19, albo 20, albo 21, albo 22, albo 23, albo 24, albo 25, albo 26, albo 27, albo 28, albo 29, albo 30, albo 31, albo 32, albo 33, albo 34, albo 35, albo 36, albo 37, albo 38, albo 39, albo 40, albo 41, albo 42, albo 43, albo 44, albo 45, albo 46, albo 47, albo 48, znamienny tym, że każdy nośnik leków w postaci taśmy pęcherzykowej (1901a, 1901b, 2001a, 2001b) ma postać ciągłej pętli.
50. 50. Dozownik leków według zastrz. 49, znamienny tym, że każdy nośnik leków ma postać dającej się rozdzielić taśmy zawierającej warstwę podstawową (1921a, 1921b, 2021a, 2021b) i połączoną z nią z możliwością rozdzielenia warstwę przykrywającą (1920a, 1920b, 2020a, 2020b), przy czym warstwa podstawowa (1921a, 1921b, 2021a, 2021b) ma postać ciągłej pętli.
51. 51. Dozownik leków według zastrz. 50, znamienny tym, że warstwa przykrywająca (2020a, 2020b) ma postać ciągłej pętli.
52. 52. Dozownik leków według zastrz. 50, znamienny tym, że warstwa przykrywająca ma postać taśmy.
53. 53. Dozownik leków według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, albo 9, albo 10, albo 11, albo 12, albo 13, albo 14, albo 15, albo 16, albo 17, albo 18, albo 19, albo 20, albo 21, albo 22, albo 23, albo 24, albo 25, albo 26, albo 27, albo 28, albo 29, albo 30, albo 31, albo 32, albo 33, albo 34, albo 35, albo 36, albo 37, albo 38, albo 39, albo 40, albo 41, albo 42, albo 43, albo 44, albo 45, albo 46, albo 47, albo 48, albo 49, albo 50, albo 51, albo 52, znamienny tym, że stanowi urządzenie inhalacyjne, przy czym części składowe dawki leku w każdym nośniku są w postaci sproszkowanej, a ujście dozujące stanowi końcówkę inhalacyjną do równoczesnego inhalowania części składowych dawki leku dozowanego z nośników leku za pomocą mechanizmu dozującego przy uruchomieniu urządzenia.