PL208703B1 - Pocisk z cylindryczno-stożkowym rdzeniem plastikowym - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest pocisk z cylindryczno-stożkowym rdzeniem plastikowym, przeznaczony do ćwiczebnych naboi pośrednich i karabinowych. Wynalazek jest związany z mechaniką i balistyką

Aktualny stan techniki w dziedzinie amunicji ćwiczebnej wskazuje na coraz powszechniejsze wykorzystywanie tego typu amunicji w podstawowym szkoleniu żołnierzy i funkcjonariuszy organizacji paramilitarnych. Wynika to stąd, że dotychczas stosowana w szkoleniu amunicja bojowa posiada zdolność rażenia różnego typu celów, nawet położonych w znacznej odległości od obiektów strzelnicy w ramach tzw. strefy niebezpiecznej i strefy zagrożenia. To w oczywisty sposób powoduje potencjalnie niebezpieczeństwo dla osób i mienia. Z tego powodu ogromnego znaczenia nabiera właściwe zabezpieczenie strzelnic przeznaczonych do strzelania amunicją bojową, co znacząco podraża koszty szkolenia, a przy okazji ogranicza liczbę obiektów, ponieważ nie wszystkie są w stanie spełnić surowe normy bezpieczeństwa.

Zastosowanie amunicji ćwiczebnej natomiast, charakteryzuje się ograniczonymi strefami rażenia, zmniejszając lub niekiedy wręcz likwidując niebezpieczeństwo związane z posługiwaniem się amunicją bojową na strzelnicy. Istotne jest jednak zapewnienie realizmu szkolenia bojowego analogicznego jak przy stosowaniu amunicji tradycyjnej - bojowej. Nowoopracowywane naboje i istniejące już rozwiązania konstrukcyjne amunicji ćwiczebnej dla karabinków i karabinów skupiają się przede wszystkim na szkoleniu podstawowym prowadzonym na obiektach o zmniejszonej długości prowadzonego strzelania. Bardzo rzadko dla karabinów przekraczają one dystans 100 m -co wiąże się z tym, ż e do takich odległ o ś ci wystę puje porównywalność trajektorii pocisków bojowych i ć wiczebnych. Natomiast szkolenia specjalistyczne, prowadzone na większe odległości, odbywają się na nielicznych, dużych i lepiej zabezpieczonych strzelnicach. Skrócenie odległości, na jakich prowadzi się szkolenie podstawowe pozwala znacząco ograniczyć wielkość strefy zagrożenia, na której może potencjalnie wystąpić rażenie zrykoszetowanym pociskiem. Taka organizacja szkolenia strzeleckiego spowodowała powstanie w wielu państwach całej sieci infrastruktury treningowej, opartej na licznych, niewielkich strzelnicach szkolnych i nielicznych specjalistycznych, gdzie prowadzi się strzelania amunicją bojową.

W Polsce istnieje dosyć dobrze rozwinięta sieć strzelnic szkolnych, które jednak, ze wzglę du na brak wystarczających zabezpieczeń w zdecydowanej większości uniemożliwiają szkolenie amunicją bojową. Z reguły są one przystosowane do strzelania na znacznie większe odległości niż odpowiadające im strzelnice zagraniczne, co wynika z przyjętego systemu szkolenia żołnierzy i funkcjonariuszy. Z tego powodu zaistniał a potrzeba opracowania zupeł nie nowych wzorów amunicji ć wiczebnej, które uwzględniałyby założenia szkoleniowe, jak również i wielkości wyznaczonych wokół istniejących obiektów strzelniczych stref bezpieczeństwa. Nowe rodzaje amunicji to głównie wykorzystanie do ich konstrukcji aluminium, plastiku, jak również stopów lekkich, które po zetknięciu się z przeszkodą nie rykoszetują. Amunicja tego typu znana jest z literatury, np.: Brandt, Hamann, Kaltman, Kiehn, The Military Cartridges Calibre 7,62x51 mm NATO their development and variants, Journal-Verlag Schwend Gmbh, Wiesbaden, a także Furmanek W., Kupidura P., Charakterystyka nowoczesnej ćwiczebno-pozoracyjnej amunicji strzeleckiej i kierunki jej rozwoju, IV Międzynarodowa Konferencja Naukowo-Techniczna Skarżysko-Kamienna 2001 oraz Gacek J., Furmanek W., Współczesna ćwiczebna amunicja strzelecka, WPTiL 4/2001;, a znaczna jej część chroniona patentami, np.: United States Patent 5,476,045; Limited rangę projectile; United States Patent 6,439,123; Training cartridge; United States Patent 4,455,942; Training ammunition oraz United States Patent H770; Tracer training projectile.

Istotą wynalazku jest ćwiczebny pocisk strzelecki, który umożliwia prowadzenie strzelań według stosowanych w wojsku programów szkolenia, a jednocześnie w sposób znaczący ogranicza wielkość strefy zagrożenia. Pocisk składa się z cylindryczno-stożkowatego plastikowego rdzenia 1 o charakterystycznym, przedstawionym w przykładzie wykonania, kształcie oraz grubościennego, stożkowocylindrycznego, mosiężnego płaszcza 2 posiadającego stopniowane, cylindryczne wydrążenie, które od strony wierzchołka zakończono stożkiem. Zastosowanie sprężystego, plastikowego cylindrycznostożkowego rdzenia 1 umożliwia, po uderzeniu w cel, jego szybkie i łatwe odkształcenie/zniszczenie.

Dzięki temu także zwiększa się radykalnie siła oporu powietrza (współczynnik balistyczny), co powoduje szybkie wytracenie prędkości przez pocisk. Natomiast kształt plastikowego rdzenia i umożliwia uzyskanie odpowiednich charakterystyk masowo-bezwładnościowych całego pocisku, które zapewniają mu stabilny lot na odległościach, co najmniej 300 m. Stożkowo-cylindryczny kształt płaszcza 2 umożliwia zwiększenie oporu czołowego pocisku i zwiększenie jego wyhamowania na torze lotu, a zastosowanie w części wierzchołkowej zaokrąglenia (fazki) ułatwia jego dosyłanie do komory nabojowej,

PL 208 703 B1 zaś fazka w dnie ułatwia osadzenie pocisku w łusce. Kształt wydrążenia w płaszczu umożliwia przesunięcie środka masy pocisku ku wierzchołkowi (poprawa celności i skupienia) i jednocześnie ułatwia zniszczenie rdzenia dzięki koncentracji naprężeń w miejscu najmniejszej jego średnicy. Duży spadek prędkości pocisku powoduje ponad dwukrotne zmniejszenie jego zasięgu maksymalnego (zmniejszenie strefy zagrożenia), a po uderzeniu w przeszkodę ograniczenie efektów oddziaływania na ewentualny, kolejny cel.

Przedmiot wynalazku został przedstawiony w przykładzie wykonania, w którym fig. 1 przedstawia pocisk wzdłuż jego osi symetrii.

Wprowadzenie po 2000 roku uregulowań prawnych, zaostrzających wymagania w stosunku do zabezpieczeń obiektów strzelniczych spowodowało całkowite zamknięcie lub ograniczenie funkcjonowania zdecydowanej większości wojskowych strzelnic garnizonowych, na których odbywa się podstawowe szkolenie strzeleckie na potrzeby Wojska Polskiego. Ponowne ich otwarcie w znacznej części jest niemożliwe (ze względu postępującą urbanizację okolicznych terenów i brak możliwości wyznaczenia odpowiednio dużych stref bezpieczeństwa), a w pozostałej wiąże się najczęściej z ogromnymi kosztami związanymi z ich gruntowną przebudową i poprawą zabezpieczeń. Wdrożenie zaproponowanej amunicji ćwiczebnej umożliwi ponowne podjęcie szkolenia na zdecydowanej większości zamkniętych obiektów strzelniczych bez konieczności wyznaczania zwiększonych stref bezpieczeństwa, w pozostałych ograniczy się do mniej kosztownej ich modernizacji. Oprócz wymiernych efektów finansowych, związanych z nie ponoszeniem kosztów gruntownych modernizacji strzelnic, ważnym czynnikiem jest powszechne w skali Sił Zbrojnych wznowienie podstawowego szkolenia strzeleckiego, które dotychczas było z konieczności ograniczane, albo wiązało się z ponoszeniem znacznych wydatków na dojazdy do specjalistycznych ośrodków szkolenia. Tak, więc naboje zgłoszone do ochrony mogą być wykorzystywane do szkolenia na strzelnicach, które nie posiadają wyznaczonych stref bezpieczeństwa lub mają ograniczone strefy bezpieczeństwa, a także do użytku ogólnego, szczególnie tam, gdzie wymagane jest stosowanie amunicji o zmniejszonej przebijalności pokryć, oraz zdolności rykoszetowania i oddziaływaniu na kolejny cel po zrykoszetowaniu. Charakterystycznym dla tego pocisku jest również to, że w jego konstrukcji zrezygnowano z toksycznego ołowiu i zastosowano tzw. ekologiczne materiały konstrukcyjne.

Claims (3)

1. Pocisk naboi ćwiczebnych, znamienny tym, że składa się z cylindryczno-stożkowatego, plastikowego rdzenia (1) oraz grubościennego, stożkowo-cylindrycznego, mosiężnego płaszcza (2).

2. Pocisk według zastrz. 1, znamienny tym, że plastikowy, cylindryczno-stożkowaty rdzeń (1) umożliwia uzyskanie odpowiednich charakterystyk masowo -bezwładnościowych całego pocisku, które zapewniają mu stabilny lot.

3. Pocisk według zastrz. 1, znamienny tym, że kształt mosiężnego, stożkowo-cylindrycznego płaszcza (2) umożliwia zwiększenie oporu czołowego pocisku i ułatwia zniszczenie rdzenia, dzięki koncentracji naprężeń w miejscu najmniejszej jego średnicy.