PL209069B1 - Pokrycie ścienne na bazie szkła - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest pokrycie ścienne na bazie szkła, zwłaszcza w postaci płytek, przeznaczone do pokrywania ścian mieszkania, jak i murów, podłóg albo sufitów, a zwłaszcza pokrycie, które może być mocowane do ścian przy zastosowaniu technik zwykle stosowanych do tradycyjnych płytek ceramicznych.

Pokrycia ścienne szklane, w postaci płyt albo płytek, są szczególnie cenione dla ich walorów estetycznych i łatwości ich konserwacji. Całkowity brak porowatości szkła nadaje znaczną skłonność do utrzymywania czystości, podczas gdy właściwości przepuszczania i odbijania światła przez szkło tworzą bardzo cenione efekty optyczne, na przykład efekty głębi, gdy dekoracje są umieszczone na tylnej powierzchni płytek.

Ich przemysłowy rozwój został jednak zahamowany i to od wielu lat ponieważ pokrycia szklane nie mogą być nakładane na ściany za pomocą klejów zwykle stosowanych przez specjalistów układających płytki ceramiczne takich jak kleje cementowe, zwane także «zaprawami klejącymi». Te ostatnie są mieszaninami cementu i piasku, do których dodaje się wodę dla rozrobienia, aby utworzyć ciastowatą masę, którą nakłada się na ściany do pokrywania i która utwardza się na skutek reakcji hydratacji cementu. Otóż cement jest niekompatybilny z aktualnie produkowanymi szkłami takimi jak szkła o kompozycji krzemowo-sodowo-wapiennej, ponieważ ze swej natury powoduje reakcje korozji szkła co całkowicie uniemożliwia przyczepność szkła do cementu, i znacznie pogarsza walory estetyczne płyty szklanej.

Różne alternatywne sposoby mocowania pokryć szklanych są więc stosowane. Mogą być one mechaniczne, ale wymagają wykonania drogich elementów metalowych (śruby nity, kotwy). Nieciągłe połączenia mechaniczne, mają również tą wadę, że powodują koncentracje naprężeń wewnętrznych i nierównomierny rozkład sztywności szkodliwy dla dobrej wytrzymałości mechanicznej zespołu. Są one ponadto widoczne, co może być kłopotliwe z estetycznego punktu widzenia.

Pokrycia szklane mogą również być mocowane za pomocą klejów, na przykład na bazie żywic syntetycznych. Ze względu na zwiększony koszt stosowanych klejów, te ostatnie są rzadko stosowane na całej powierzchni przeznaczonej do klejenia co powoduje, nierównomierny rozkład naprężeń ścinających, a wiec gorszą jakość klejenia. Można ponadto oczekiwać reakcji starzenia, które będą pogarszać ich właściwości klejące.

Rozwiązania umożliwiające stosowanie klejów cementowych zostały ostatnio zaproponowane, ale nie są one pozbawione wad.

Z opisu patentowego US 6 015 622 znane jest stosowanie szczególnego sposobu kładzenia, zawierającego zwłaszcza rozrabianie zaprawy za pomocą dyspersji wodnej pochodnej kwasu poliakrylowego. Patent DE 100 34 981 zastrzega płytkę szklaną już pokrytą cementem o szczególnym składzie uzyskanym za pomocą dyspersji wodnej pochodnej żywicy typu styren-butadien. Zgłoszenie patentowe EP-A-722 027 ujawnia również stosowanie zaprawy specjalnej, zawierającej 50% środka pomocniczego złożonego z dyspersji wodnej rozcieńczonej żywicy syntetycznej. W tych trzech przypadkach zastosowanie zaprawy o specjalnym składzie jest niezbędne, a zastosowanie zapraw zwykle stosowanych przez układających płytki ceramiczne nie daje zadowalających rezultatów.

Okazuje się również, że gładka powierzchnia szkła uniemożliwia dobre mocowanie płytki szklanej do murowanych ścian. Tak więc, patent FR 599 239 z 1925 zaleca pokrycie płytek warstwą pasty albo lakieru na bazie żywicy syntetycznej, na której są mocowane fragmenty szkła, metalu, piasek, żwir, marmur, albo całkiem inny obojętny materiał. Ten proces wymaga jednakże zastosowania rozdrobnionych fragmentów co sprawia, że proces jest drogi.

Są również znane ze stanu techniki pokrycia ścienne szklane, na których warstwa lakieru mająca funkcję dekoracyjną jest położona na powierzchni stykającej się ze ścianą do pokrywania, ale typ stosowanego lakieru jest również niekompatybilny z klejami cementowymi i takie wyroby powinny być nakładane na ściany przy użyciu innych sposobów, na przykład za pomocą żywic klejących.

Celem wynalazku jest opracowanie pokrycia ściennego na bazie szkła, zwłaszcza w postaci płytek, przeznaczonego do pokrywania ścian mieszkania, które mogą być nakładane na te ściany przy wykorzystaniu technik tradycyjnie stosowanych dla nakładania płytek ceramicznych, zwłaszcza przy wykorzystaniu zwykłych zapraw klejących.

Pokrycie ścienne na bazie szkła zwłaszcza w postaci płytek, przeznaczone do pokrywania ścian mieszkania, jak i murów, podłóg albo sufitów, zawierające podkład szklany pokryty na powierzchni przeznaczonej do nakładania warstwą lakieru, według wynalazku charakteryzuje się tym, że lakier ma

PL 209 069 B1 przepuszczalność dla wody taką, że pokrycie może być nakładane na ściany za pomocą zwykłych zapraw klejących albo klejów cementowych, przy czym przepuszczalność lakieru dla wody w 25°C jest mniejsza od 10^-6, zwłaszcza mniejsza od 10^-8, a nawet mniejsza od 10^-13 cm³.cm.cm^-2.s^-1.Pa^-1.

Korzystnie lakier zawiera jako spoiwo żywicę syntetyczną.

Korzystnie spoiwo jest utworzone na bazie żywicy poliuretanowej, zwłaszcza uzyskane przez sieciowanie żywicy akrylowej hydroksylowej za pomocą izocjanianu albo poliizocjanianu.

Korzystnie spoiwo jest utworzone na bazie żywicy alkidowej.

Korzystnie pokrycie zawiera czynnik wspomagający przyczepność, w postaci warstwy umieszczonej pomiędzy warstwą lakieru i podłożem szklanym, albo rozproszony w lakierze.

Korzystnie czynnik wspomagający przyczepność jest utworzony na bazie silanów.

Korzystnie warstwa odbijająca, zwłaszcza srebrzenie dla luster, i/lub dekoracja uzyskana za pomocą sitodruku albo wytrysku farby jest umieszczona pomiędzy warstwą lakieru i podłożem szklanym, ewentualnie pokryta warstwą wspomagającą przyczepność.

Korzystnie warstwa lakieru zawiera pigment odporny na promieniowanie ultrafioletowe.

Korzystnie warstwa lakieru zawiera wypełniacze mineralne w ilości, wyrażonej w procentach masowych, zawartej pomiędzy 40 i 70%.

Korzystnie podkład szklany jest taflą szklaną monolityczną.

Korzystnie podkład szklany jest szybą wielokrotną zawierająca wiele tafli szkła.

Korzystnie podkład szklany ma na co najmniej jednej ze swoich powierzchni motywy wypukłe uzyskane przez laminowanie i/lub matowanie kwasem lub piaskowanie lub grawerowanie.

Korzystnie całość powierzchni przedniej podkładu szklanego jest matowana kwasem fluorowodorowym albo przez piaskowanie.

Korzystnie podkład szklany ma na co najmniej jednej ze swoich powierzchni, korzystnie na powierzchni przedniej, co najmniej jedną warstwę funkcjonalną nadającą właściwości optyczne, nałożone warstwy przeciwodblaskowe, i/lub przeciwpoślizgowe i/lub powierzchnie, zwłaszcza o właściwościach zapobiegających zanieczyszczeniu, antybakteryjnych, samoczyszczące, hydrofobowe, przeciwmgielne, zapobiegające zarysowaniu, zapobiegające ścieraniu.

Korzystnie podkład szklany jest podwójną szybą wypełnioną gazem, w którym pod działaniem pola elektrycznego występują wyładowania luminescencyjne.

Korzystnie podkład szklany jest szybą warstwową albo wielowarstwową zawierającą diody elektroluminescencyjne.

Korzystnie powierzchnia lakieru jest większa od powierzchni przedniej po obróbce mechanicznej.

Korzystnie część powierzchni tylnej jest nacięta elementami mechanicznymi następnie pokryta warstwą dekoracyjną, korzystnie warstwą srebra uzyskaną przy zastosowaniu klasycznej techniki srebrzenia.

Korzystnie nacięcia są wykonane w postaci linii o szerokości od 1 do 30 milimetrów i głębokości od 0,5 do 3 milimetrów i wzdłuż prostych równomiernie rozłożonych w dwóch kierunkach prostopadłych.

Wynalazcy odkryli, że zasadniczą charakterystyką fizyko chemiczną jest w danym przypadku przepuszczalność lakieru dla wody. Gdy ta wielkość jest niedopasowana (w tym przypadku zbyt duża, uwzględniając stosowaną zaprawę klejącą), woda do rozrabiania, która staje się alkaliczna przez reakcję hydratacji cementu, przenika przez warstwę lakieru i wchodzi w reakcje chemiczne z powierzchnią szkła, zupełnie uniemożliwiając przyczepność (zwłaszcza przyczepność szkło-lakier), psując całkowicie wygląd pokrycia szklanego.

W najszerszym sensie, pokrycie wedł ug wynalazku zawiera więc podkł ad szklany pokryty na powierzchni przeznaczonej do nakładania podstawową warstwą lakieru, charakteryzujące się tym, że lakier ma przepuszczalność dla wody taką, że pokrycie może być nakładane na ściany za pomocą zwykłych zapraw klejących albo klejów cementowych.

Maksymalna wartość przepuszczalności lakieru umożliwiająca trwałe klejenie zależy oczywiście od typu stosowanej zaprawy klejącej. Lakier pokrycia według wynalazku ma przepuszczalność dla wody w 25°C, wyrażoną w cm³.cm.cm^-2 s^-1 Pa^-1 korzystnie mniejszą od 10^-6, a nawet mniejszą od 5.10^-7, a zwłaszcza mniejszą od 10^-7. Dla zapewnienia doskonałej przyczepności i wytrzymał o ś ci mechanicznej, zwł aszcza wytrzymał o ś ci na ś cinanie w dł ugich okresach czasu, jest nawet korzystne aby lakier miał przepuszczalność dla wody w 25°C mniejszą od 10^-8, a nawet 10^-9, a nawet i 10^-10 cm³.cm.cm^-2. s^-1.Pa^-1. Pokrycie według wynalazku jest w pewnych przypadkach

PL 209 069 B1 przeznaczone do nakładania w miejscach gdzie środowisko jest wilgotne (na przykład w łazienkach), jest nawet korzystne aby przepuszczalność dla wody lakieru pokrywającego powierzchnię pokrycia według wynalazku była mniejsza od 10^-11, a nawet 10^-12, a nawet 10^-13 cm³.cm.cm^-2.s^-1.Pa^-1.

Przepuszczalność dla wody jest określona jako iloczyn ilości pary wodnej przenikającej przez materiał (w cm³) i grubości materiału (w cm) odniesiony do iloczynu eksponowanej powierzchni (w cm²) przez czas ekspozycji (w sekundach) i przez różnicę ciśnienia (w paskalach) pomiędzy dwiema powierzchniami materiału. Może ona być mierzona na przykład przez pomiar masy warstwy lakieru po przetrzymaniu w komorze klimatycznej, której stopień wilgotności jest kontrolowany.

Ta wielkość, w przypadku polimeru, zależy w pierwszym rzędzie od natury chemicznej polimeru, następnie jego morfologii, która zależy na przykład od stopnia usieciowania (poprzez na przykład zawartość czynnika sieciującego i/lub temperatury sieciowania), stopnia krystalizacji, ewentualnej orientacji molekuł. Zależy ona również, w danym przypadku od natury i ilości wypełniaczy mineralnych.

Lakier pokrycia według wynalazku zawiera więc korzystnie jako spoiwo żywicę syntetyczną, korzystnie w postaci płynnej przed nałożeniem i dostosowaną do suszenia w piecu. Zaobserwowano, że lakiery zawierające spoiwa suszone w wysokiej temperaturze (ponad 50°C, a nawet 100°C) mają na ogół mniejszą przepuszczalność niż spoiwa suszone na powietrzu o temperaturze otoczenia, prawdopodobnie z racji reakcji sieciowania, na przykład przez bliższą polikondensację, powodującą powstanie bardziej gęstej sieci trójwymiarowej.

Spoiwem jest korzystnie żywica poliuretanowa, uzyskana przez sieciowanie, izocjanianem albo poliizocjanianem, żywice hydroksylowe, zwłaszcza żywice poliestrowe albo polieterowe, albo korzystnie żywice akrylowe (albo poliakrylowe), które mają zwiększoną odporność na promieniowanie ultrafioletowe. W tym przypadku, żywica akrylowa hydroksylowa powstaje korzystnie w wyniku polimeryzacji styrenu akrylowego, podczas gdy izocjanian (albo poliizocjanian) korzystnie nie zawiera połączeń typu aromatycznego. Ta szczególna kombinacja umożliwia zwłaszcza uzyskanie małych przepuszczalności, dobrych właściwości mechanicznych (na przykład odporności na zadrapanie) i zwiększonej odporności na promieniowanie ultrafioletowe.

Spoiwo lakieru pokrycia według wynalazku może również zawierać albo być oparte na żywicy(ach) alkidowej(ych), uzyskanych przez reakcje chemiczne pomiędzy co najmniej jednym poliolem, co najmniej jednym polikwasem i co najmniej jednym kwasem tłuszczowym albo olejem. Te alkidy są korzystnie małoolejowe, to znaczy, że zawartość wagowa oleju albo kwasu tłuszczowego w żywicy jest korzystnie mniejsza albo równa 40%. Poliole mogą być na przykład złożone z glicerolu albo pentaerytrytolu. Polikwasy mogą być na bazie bezwodnika ftalowego. Oleje mogą być schnące (takie jak olej lniany, drzewny albo kaolinowy), pół schnące (takie jak olej sojowy, talowy, szafranowy albo z odwodnionej rycyny), albo także nie schnące (jak olej koprowy albo rycynowy). Dla poprawy ich właściwości w zakresie odporności dla wody, spoiwa alkidowe mogą również być modyfikowane przez monomery takie jak styren, winylotoluen albo akrylaty albo przez żywice fenolowe albo epoksydowe. Żywice alkidowe aminowe są spoiwami szczególnie korzystnymi dla lakieru pokrycia według wynalazku. Środkiem sieciujący aminoplastowym jest korzystnie żywica mocznikowo-formalinowa albo melaminowo-formalinowa, które zapewniają dobrą odporność dla wody, zwłaszcza gdy są one wniesione w iloś ci od 20 do 30% masy w stosunku do spoiwa alkidowego suchego.

Lakier może również zawierać spoiwo na bazie żywicy akrylowej termoutwardzalnej, na przykład uzyskanej przez sieciowanie żywicy akrylowej karboksylowej przez żywicę epoksydową, formalinowo-fenolową albo melaminowo-formalinową, żywicy akrylowej w funkcji karboksymidu przez spoiwo epoxydowe albo alkidowe, albo także żywicy akrylowej w funkcji epoxydowej przez kwasy albo poliaminy.

Pokrycie według wynalazku jest korzystnie wyposażone w warstwę wspomagającą przyczepność (zwaną także «podstawą przyczepności») umieszczoną pomiędzy szkłem i lakierem i której funkcją jest poprawa przyczepności pomiędzy szkłem i lakierem. Ta warstwa jest korzystnie utworzona na bazie silanów, które pozwalają na uniknięcie ryzyka odklejenia spowodowanego wilgocią. Środki poprawiające przyczepność do szkła, takie jak silany, mogą również być rozproszone w lakierze.

Lakier zawiera korzystnie pigmenty, mineralne i/lub organiczne, korzystnie mineralne, aby zapewnić pożądane właściwości estetyczne. Te pigmenty są korzystnie typu odpornego na promieniowanie ultrafioletowe i wilgoć. Pośród pigmentów stosowanych w ramach wynalazku, znajdują się na przykład tlenki tytanu albo cyrkonu ewentualnie domieszkowane jonami pierwiastków przejściowych, albo także tlenki mieszane typu cyrkonu (ZrSiO4). Pigmenty są korzystnie wolne od metali ciężkich takich jak kadm albo ołów.

PL 209 069 B1

Lakier może również zawierać wypełniacze mineralne przeznaczone do optymalizowania jego parametrów fizykochemicznych, na przykład lepkości. Całkowita zawartość w tym przypadku minerałów (pigmenty i wypełniacze) lakieru jest korzystnie, wyrażona w procentach masowych, zawartych pomiędzy 40 i 70%, a nawet pomiędzy 50 i 60%.

Lakier pokrycia według wynalazku może być nakładany w dowolny sposób znany fachowcom, taki jak zasłona, rozpylanie pneumatyczne, sitodruk albo «nakładanie wałkiem». Sposób sitodruku ma taką zaletę, że można pokryć tylko część podkładu. Sposób nakładanie wałkiem polega na przepuszczeniu podkładu, który ma być pokryty pomiędzy dwoma wałkami, z których jeden (na ogół wałek górny) jest pokryty lakierem. Ze względu na koszt, sposobem stosowanym jest korzystnie zasłona, w którym to sposobie powoduje się wypływ lakieru na linię w przybliżeniu prostopadłą do kierunku przesuwania podkładów szklanych, co pozwala pokryć całą powierzchnię podkładów. Wydatek lakieru i prędkość przesuwania podkładów są regulowane w taki sposób aby uzyskać powłokę o pożądanej grubości, korzystnie 100 do 200 mikrometrów w stanie wilgotnym. Podkład pokryty lakierem jest następnie poddawany obróbce termicznej umożliwiającej utwardzenie lakieru, dokładniej usuniecie rozpuszczalnika i wykonanie reakcji polimeryzacji i/lub sieciowania żywic stosowanych jako spoiwo. Temperatura stosowana jest korzystnie zawarta pomiędzy 50 i 250°C, zwłaszcza pomiędzy 100 i 200°C aby zapewnić , że lakier uzyska stopień usieciowania pozwalający na zmniejszenie przepuszczalności dla wody. Grubość warstwy lakieru po utwardzeniu jest korzystnie zawarta pomiędzy 20 i 100 mikrometrów, zwłaszcza pomiędzy 40 i 70 mikrometrów, aby uzyskać pożądaną nieprzezroczystość.

Stosowany podkład szklany może być z dowolnego typu szkła płaskiego, (ewentualnie wypukłego uzyskanego w procesie wybrzuszania znanego fachowcom, gdy chodzi o pokrycie powierzchni zakrzywionych). Może to być szkło monolityczne, to znaczy złożone z jednej tafli szkła, która może być wytworzona sposobem «float» umożliwiającym uzyskanie tafli doskonale płaskiej i gładkiej, albo sposobem ciągnienia albo laminowania. W tym ostatnim przypadku, gdy wałki laminujące mają utworzony relief, tafla szkła może być drukowana i zawierać motywy (na przykład jak podano w opisie patentowym EP 493 202) na co najmniej jednej z powierzchni, korzystnie powierzchni nośnej lakieru (albo powierzchni tylnej).

Szkło może być przezroczyste albo mieć różne kolory takie jak niebieski, brązowy, zielony, szary, albo także różowy. Przepuszczalność świetlna szkła może być wybrana pomiędzy 10 i 92% dla grubości 4 mm. Przykład wykonania szczególnie korzystny w przypadku gdy lakier jest biały lub koloru kości słoniowej polega na zastosowaniu jako podkładu szklanego tafli szkła szczególnie przezroczystego, to znaczy w którym zawartość tlenku żelaza jest mniejsza od 250 części na milion, korzystnie mniejsza albo równa 200 części na milion, a nawet 150 części na milion i której przepuszczalność świetlna dla oświetlenia D65 jest większa od 89%, zwłaszcza 90% dla grubości 4 mm. Stwierdzono, ż e wł a ś ciwości optyczne takiego szkł a umożliwiają uzyskanie doskonałego oddania koloru białego lub koloru kości słoniowej lakieru podczas gdy zielone zabarwienie resztkowe szkła przezroczystego, w którym zawartość tlenku żelaza jest rzędu 1000 części na milion szczególnie zwraca na siebie uwagę.

Grubość podkładu szklanego jest korzystnie zawarta pomiędzy 2 i 19 mm, korzystniej pomiędzy 4 i 10 mm, szczególnie korzystnie pomię dzy 5 i 9 mm.

Ta tafla szklana może być zmatowiona na co najmniej jednej powierzchni (korzystnie powierzchni przedniej) przez zastosowanie różnych sposobów matowania, na przykład matowania kwasem fluorowodorowego albo piaskowania. To matowanie może być realizowane na całej powierzchni albo na określonych szczególnych obszarach tworząc motywy matowe lekko wgłębione. Ten ostatni przykład wykonania może być wykonany przez ochronę obszarów, które nie będą grawerowane przez pokrycie odporne na kwasy, które będzie następnie usunięte. Wygląd matu może również być uzyskany przez nałożenie emalii organicznej albo mineralnej.

Warstwa odbijająca, korzystnie warstwa srebra uzyskana w procesie srebrzenia znanym fachowcom może również być umieszczona pomiędzy podkładem szklanym (ewentualnie wyposażonym w ś rodki poprawiają ce przyczepność typu silanów) i lakierem, ten ostatni realizuje wię c funkcję werniksu chroniącego warstwę srebra przed korozją.

Dekoracja jedno albo wielokolorowa uzyskana przez technologię sitodruku albo wytrysk farby jest korzystnie umieszczana pomiędzy podkładem szklanym (ewentualnie wyposażonym w środki poprawiające przyczepność typu silanów) i lakierem, i/lub na powierzchni przedniej. Można na przykład łączyć nałożenie dekoracji na powierzchni przedniej i na powierzchni tylnej.

PL 209 069 B1

Przykład wykonania szczególnie ciekawy dotyczy pokrycia ściennego według wynalazku, więc pokrycia lakierem powierzchni tylnej, ta powierzchnia tylna jest następnie nacięta sposobami mechanicznymi (zwłaszcza przez szlifowania za pomocą szlifierek profilowych mniej lub bardziej złożonych) w taki sposób, aby utworzyć na przykład linie o szerokości od 1 do 30 milimetrów i głębokoś ci od 0,5 do 3 milimetrów, gdzie całość lakieru zostaje usunięta. Warstwa dekoracji, korzystnie warstwa srebra uzyskana technikami klasycznego srebrzenia, może następnie być nakładana na powierzchni tylnej. W przypadku gdy nacię cia są realizowane po prostych równomiernie rozł o ż onych w dwóch kierunkach prostopadłych, można także uzyskać z jednej płyty szkła nałożonej na ścianie wrażenie wzrokowe wielu płytek oddzielonych spoinami, uzyskując przy tym zaletę powierzchni przedniej tworzącej gładką powierzchnię, co pozwala uniknąć problemu zanieczyszczenia spoin i znacznie ułatwia mycie. Ten przykład wykonania wynalazku umożliwia ponadto skrócenie czasu nakładania płytek szklanych oszczędzając etapy wypełniania spoin zaprawą.

Podkład szklany może również być pokryty warstwami funkcjonalnymi takimi jak nałożone warstwy przeciwodblaskowe, warstwy samoczyszczące (na przykład zawierające tlenek tytanu korzystnie krystaliczny w postaci anatazy i/lub rutylu, które mają również właściwości zapobiegające zanieczyszczeniu, antybakteryjne, przeciwmgielne i zapobiegające kondensacji), albo także warstwy hydrofobowe. Warstwy nadające właściwości przeciwpoślizgowe, zwłaszcza w postaci emalii, są szczególnie cenione w przypadku pokrycia podłóg. Warstwy zapobiegające ścieraniu albo zapobiegające zarysowaniu mogą również pokrywać podkład według wynalazku.

Ze względów bezpieczeństwa albo dla nadania szczególnych funkcjonalności, podkład szklany może korzystnie być szkłem warstwowym utworzonym przez zestaw wielu szkieł, zwłaszcza dwóch tafli szkła rozdzielonych przez warstwę z tworzywa sztucznego takiego, jak poliwinylobutyral (PVB). Warstwy przewodzące prąd elektryczny, a więc grzejne, na zasadzie efektu Joula, mogą być nakładane na jednej z zestawionych powierzchni, co umożliwia na przykład uzyskanie podłóg i/lub murów grzejnych. Warstwa z tworzywa sztucznego może również zawierać ciekłe kryształy, które mogą orientować się pod działaniem pola elektrycznego, umożliwiając przejście ze stanu przeświecającego albo nieprzezroczystego w stan przezroczysty, ujawniając na przykład szczególną dekorację umieszczoną na powierzchni tylnej.

Podkład szklany może również być szybą świecącą, na przykład podwójną szybą wypełnioną gazem, zwłaszcza gazem rzadkim takim jak ksenon albo neon, w którym pod działaniem pola elektrycznego występują wyładowania luminescencyjne, takie jak opisano na przykład w zgłoszeniu patentowym WO 2004/015739 załączonym tu jako odniesienie, albo szybą warstwową albo wielowarstwową zawierającą diody elektroluminescencyjne zasilane elektrycznie za pomocą cienkich warstw przewodzących albo taśm albo drutów wykonanych sitodrukiem, na przykład na bazie pasty srebrnej.

Gdy pokrycie szklane jest w postaci okładziny płytkowej, płytki są korzystnie w postaci prostokątów, których wymiary boczne są wielokrotnością 15 cm uwzględniając spoinę o danym wymiarze (na przykład 3 mm). Tak więc można wykonywać płytki 15x15 cm², 15x30 cm², 15x45 cm², 30x45 cm², 30x30 cm², 45x45 cm² itd. Ze względu na uwzględnienie spoiny o danym wymiarze dla każdego z tych wymiarów moż liwe jest łączenie na tym samym murze pł ytek róż nych rozmiarów, zachowują c przy tym wyrównanie spoin szczególnie cenne ze względów estetycznych.

Zaleta płytek szklanych w porównaniu do tradycyjnych płytek ceramicznych polega na modularyzacji możliwych rozmiarów i możliwości łatwego uzyskania płyt o dużych rozmiarach. Uzyskanie rozmiarów finalnych realizuje się przez proste cięcie dużych tafli szkła których powierzchnia może przekraczać 10 m², podczas gdy rozmiary płytek ceramicznych mogą być modyfikowane tylko przez wykonanie i zastosowanie form o różnych rozmiarach. Jest niezwykle kłopotliwe uzyskanie elementów ceramicznych o dużych rozmiarach, których powierzchnia przekracza na przykład 1 m².

Kształt brzegów płytek według wynalazku został szczególnie zoptymalizowany, aby usprawnić wykonywanie spoin i uniknąć widocznych błędów wykonywanie spoin. Wynalazcy zaobserwowali, że pewne ukształtowania brzegów, zwłaszcza typu «spoin zaokrąglonych», sprawiają trudność przy wykonywaniu spoin pokrywających równomiernie cały kant płytki, przezroczystość szkła umożliwia ponadto, że ewentualne błędy wykonania spoin są widoczne przez krawędź płytki. Płytki według wynalazku mają więc korzystnie kanty ukośne, ewentualnie szlifowane i/lub gładzone, charakteryzujące się tym, że szerokość skosu jest większa na powierzchni przedniej. Korzystnie obróbka mechaniczna powinna w bardzo małym stopniu dotyczyć powierzchni tylnej, w taki sposób, aby warstwa lakieru pokrywała prawie całość powierzchni płytki. Zwłaszcza wpływ obróbki mechanicznej na szerokość powierzchni tylnej powinien być korzystnie mniejszy albo równy 0,5 mm, a nawet mniejszy albo równy

PL 209 069 B1

0,3 mm. W sposób ogólny, powierzchnia lakieru jest korzystnie większa od powierzchni przedniej po obróbce mechanicznej.

Cięcie płytek szklanych według wynalazku jest szczególnie proste, i nie wymaga specjalnego oprzyrządowania innego niż oprzyrządowanie stosowane do cięcia płytek ceramicznych, zwłaszcza z kamionki ceramicznej zeszklonej, albo do cię cia marmuru albo granitu. Również obróbka brzegów po cięciu może być realizowana za pomocą kamienia szlifierskiego, metodami dobrze znanymi specjalistom od kładzenia płytek ceramicznych.

Podajmy jeszcze kilka zalet technicznych w porównaniu z kładzeniem płytek ceramicznych: precyzja cięcia jest na ogół większa stąd większe znaczenie małych tolerancji wymiarowych, możliwość nakładania lakieru na płyty o dużych wymiarach przed cięciem płytek, co umożliwia lepszą powtarzalność dekoracji, zwłaszcza barwnych, większa płaskość co umożliwia zmniejszenie nadmiaru zaprawy klejącej dla kompensacji ewentualnych nadmiernych przestrzeni pomiędzy pokryciem i ścianą.

Wynalazek będzie bardziej zrozumiały podczas lektury poniższego szczegółowego opisu przykładu wykonania, nie ograniczającego, na podstawie załączonych figur.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym: fig. 1 i 4 przedstawiają widok perspektywiczny róż nych przykładów wykonania pokryć według wynalazku, fig. 2, 3, 5 przedstawiają widoki profilu różnych przykładów wykonania pokryć według wynalazku, fig. 6 do 10 przedstawiają różne typy motywów, które mogą być realizowane przez grawerowanie kwasem na powierzchni przedniej pokrycia według wynalazku.

Fig. 1 przedstawia widok perspektywiczny płytki kwadratowej. Płytka zawiera taflę szklaną, przezroczystą monolityczną o grubości 1 do 6 mm, której powierzchnia tylna jest pokryta warstwą lakieru o grubości 2 do 50 mikrometrów, nakładanej sposobem zasłony. Powierzchnia przednia ma motywy 3 grawerowanie kwasem w postaci równoległościennych kwadratów równomiernie rozłożonych w dwóch prostopadłych kierunkach płytki.

Lakier 2 po suszeniu zawiera następujące składniki:

- spoiwo w postaci żywicy poliuretanowej uzyskane przez sieciowanie, izocjanianem nie aromatycznym, żywice akrylowe hydroksylowe uzyskane przez polimeryzację styrenu akrylowego

- materiał y mineralne (pigmenty i wypeł niacze) w iloś ci 55% masowych.

Ten lakier jest uzyskany przez nałożenie z zasłoną, po czym następuje suszenie trwające 5 minut. Temperatura suszenia jest istotnym parametrem dla uzyskania wystarczająco małej przepuszczalności dla wody. W tych szczególnych warunkach, i dla temperatury suszenia niższej od 180°C, przepuszczalność jest zbyt duża i po przyklejeniu do ściany za pomocą zaprawy klejącej, ujawnią się błędy po upływie kilku dni, podczas suszenia zaprawy. W tym przypadku, woda do rozrabiania zaprawy klejącej przenika przez warstwę lakieru, co powoduje podwójny efekt odklejenia pomiędzy taflą szklaną i warstwą lakieru i działanie chemiczne na powierzchnię szkła. Natomiast przy temperaturze suszenia wyższej od 180°C, silniejsze sieciowanie spoiwa lakieru powoduje, że przepuszczalność dla wody jest mniejsza i nie powstają żadne błędy po przyklejeniu za pomocą zaprawy klejącej.

Fig. 2 przedstawia widok profilu płytki. Brzegi tafli monolitycznej szklanej 1 są obrobione w taki sposób, aby mieć kanty ukośne 4 przez ścięcie krawędzi 5 i 6, ten etap jest wykonany w taki sposób, aby powierzchnia lakieru 2 była większa od powierzchni płaszczyzny przedniej.

Fig. 3 przedstawia również widok profilu płytki. W tym przykładzie wykonania, powierzchnia tylna pokrycia jest przykryta warstwą srebra 7 w procesie srebrzenia. Warstwa lakieru 2 przykrywa tą warstwę srebra 7.

Fig. 4 przedstawia widok perspektywiczny płytki utworzonej przez szybę warstwową utworzoną przez dwie tafle szkła o grubości 4 mm połączone warstwą poliwinylobutyralu 12 o grubości 0,76 mm. Powierzchnia przednia jest grawerowana kwasem i ma motywy 10 w postaci falek. Jedna z tafli szkła jest na rysunku wycięta, aby umożliwić wprowadzenie diod elektroluminescencyjnych 11 (LED) na powierzchnię poliwinylobutyralu 13.

Fig. 5 przedstawia widok profilu pokrycia ściennego według wynalazku, które ma wycięcia 12 o szerokości 3 mm i głębokości 0,5 mm wykonane po lakierowaniu przez szlifowanie. Warstwa srebrzona 7 jest nałożona i przykrywa warstwę lakieru 2 i część wycięcia 12. Druga warstwa lakieru 2 (o innym składzie) została następnie nałożona na całość srebrzonej powierzchni. Od strony powierzchni przedniej, warstwa srebrzona 7 jest więc widoczna tylko w wycięciach 12.

Fig. 6 do 10 przedstawiają różne typy motywów, które mogą być realizowane przez grawerowanie kwasem na powierzchni przedniej pokrycia ściennego według wynalazku. Części ciemne przed8

PL 209 069 B1 stawiają obszary grawerowane, które wydają się więc zagłębione w porównaniu z częściami jasnymi, które wydają się wypukłe.

Wynalazek został powyżej opisany tytułem przykładu. Jest oczywiste, że fachowiec jest w stanie zrealizować inne odmiany wynalazku, bez wychodzenia z zakresu wynalazku określonego załączonymi zastrzeżeniami.

Claims (19)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Pokrycie ścienne na bazie szkła zwłaszcza w postaci płytek, przeznaczone do pokrywania ścian mieszkania, jak i murów, podłóg albo sufitów, zawierające podkład szklany pokryty na powierzchni przeznaczonej do nakładania warstwą lakieru, znamienne tym, że lakier ma przepuszczalność dla wody taką, że pokrycie może być nakładane na ściany za pomocą zwykłych zapraw klejących albo klejów cementowych, przy czym przepuszczalność lakieru dla wody w 25°C jest mniejsza

   -6 -8 -13 3 -2 -1 -1 od 10^-6, zwłaszcza mniejsza od 10^-8, a nawet mniejsza od 10^-13 cm³.cm.cm^-2.s^-1.Pa^-1.
2. 2. Pokrycie według zastrz. 1, znamienne tym, że lakier zawiera jako spoiwo żywicę syntetyczną.
3. 3. Pokrycie wedł ug zastrz. 1, znamienne tym, ż e spoiwo jest utworzone na bazie ż ywicy poliuretanowej, zwłaszcza uzyskane przez sieciowanie żywicy akrylowej hydroksylowej za pomocą izocjanianu albo poliizocjanianu.
4. 4. Pokrycie według zastrz. 3, znamienne tym, że spoiwo jest utworzone na bazie żywicy alkidowej.
5. 5. Pokrycie wedł ug zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, znamienne tym, ż e zawiera czynnik wspomagający przyczepność, w postaci warstwy umieszczonej pomiędzy warstwą lakieru i podłożem szklanym, albo rozproszony w lakierze.
6. 6. Pokrycie według zastrz. 5, znamienne tym, że czynnik wspomagający przyczepność jest utworzony na bazie silanów.
7. 7. Pokrycie według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 6, znamienne tym, że warstwa odbijająca, zwłaszcza srebrzenie dla luster, i/lub dekoracja uzyskana za pomocą sitodruku albo wytrysku farby jest umieszczona pomiędzy warstwą lakieru i podłożem szklanym, ewentualnie pokryta warstwą wspomagającą przyczepność.
8. 8. Pokrycie wedł ug zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 6, znamienne tym, ż e warstwa lakieru zawiera pigment odporny na promieniowanie ultrafioletowe.
9. 9. Pokrycie wedł ug zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 6, znamienne tym, ż e warstwa lakieru zawiera wypełniacze mineralne w ilości, wyrażonej w procentach masowych, zawartej pomiędzy 40 i 70%.
10. 10. Pokrycie według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 6, znamienne tym, że podkład szklany jest taflą szklaną monolityczną.
11. 11. Pokrycie według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 6, znamienne tym, że podkład szklany jest szybą wielokrotną zawierająca wiele tafli szkła.
12. 12. Pokrycie według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 6, znamienne tym, że podkład szklany ma, na co najmniej jednej ze swoich powierzchni, motywy wypukłe uzyskane przez laminowanie i/lub matowanie kwasem lub piaskowanie lub grawerowanie.
13. 13. Pokrycie według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 6, znamienne tym, że całość powierzchni przedniej podkładu szklanego jest matowana kwasem fluorowodorowym albo przez piaskowanie.
14. 14. Pokrycie według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 6, znamienne tym, że podkład szklany ma na co najmniej jednej ze swoich powierzchni, korzystnie na powierzchni przedniej, co najmniej jedną warstwę funkcjonalną nadającą właściwości optyczne, nałożone warstwy przeciwodblaskowe i/lub przeciwpoślizgowe i/lub powierzchnie, zwłaszcza o właściwościach zapobiegających zanieczyszczeniu, antybakteryjnych, samoczyszczące, hydrofobowe, przeciwmgielne, zapobiegające zarysowaniu, zapobiegające ścieraniu.
15. 15. Pokrycie według zastrz. 11, znamienne tym, że podkład szklany jest podwójną szybą wypełnioną gazem, w którym pod działaniem pola elektrycznego występują wyładowania luminescencyjne.
16. 16. Pokrycie według zastrz. 11, znamienne tym, że podkład szklany jest szybą warstwową albo wielowarstwową zawierającą diody elektroluminescencyjne.

    PL 209 069 B1
17. 17. Pokrycie według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 6, albo 15, albo 16, znamienne tym, że powierzchnia lakieru jest większa od powierzchni przedniej po obróbce mechanicznej.
18. 18. Pokrycie według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 6, albo 15, albo 16, znamienne tym, że część powierzchni tylnej jest nacięta elementami mechanicznymi następnie pokryta warstwą dekoracyjną, korzystnie warstwą srebra uzyskaną przy zastosowaniu klasycznej techniki srebrzenia.
19. 19. Pokrycie według zastrz. 18, znamienne tym, że nacięcia są wykonane w postaci linii o szerokości od 1 do 30 milimetrów i głębokości od 0,5 do 3 milimetrów i wzdłuż prostych równomiernie rozłożonych w dwóch kierunkach prostopadłych.