PL209774B1 - Samouszczelniający łącznik medyczny do przetaczania płynów - Google Patents

Description

Wynalazek dotyczy medycznych łączników stosowanych do przetaczania płynów a dokładniej samouszczelniających męskich łączników.

Znane ze stanu techniki i obecnie stosowane łączniki są zaprojektowane jako łączniki do dożylnych lub gazowych linii pobierania próbek, do źródeł leków lub roztworów albo innych urządzeń medycznych w taki sposób, że uszczelnienie łączników zapewnia zatrzymanie całego płynu po stronie łącznika w kierunku pacjenta w przypadku linii dożylnej lub innego urządzenia, takiego jak woreczek z pł ynem w przypadku ź ródł a pł ynu. W przypadku niektórych złączy, mają one na jednym koń cu nieuszczelniony męski łącznik typu Luer, który jest połączony z linią dożylną pacjenta, źródłem płynu lub innym urządzeniem oraz samouszczelniający żeński łącznik na drugim, wolnym końcu łącznika, z którym może być łączona strzykawka lub inne podobne urzą dzenie. W przypadku innych łączników nie posiadają one oddzielnej końcówki z męskim łącznikiem, ale są stałą częścią linii lub źródła.

W praktyce, strzykawka lub inne podobne urządzenie posiadają ce mę ski łącznik łączone jest z ż e ń ską końcówką łącznik w celu podania lub pobrania pł ynu przez łącznik, gdy poprzez doż ylną linię podawane są pacjentowi leki. Strzykawka lub inne urządzenie ma tak zaprojektowany męski łącznik typu Luer, że łączy się z żeńskim łącznikiem i sprawia, że centralny czop męskiego łącznika wchodzi w kontakt z membraną uszczelniającą żeńskiego łącznika typu Luer, otwiera szczelinę wykonaną w membranie i otwiera drogę przepływu płynu przez łącznik. Po podaniu lub pobraniu odpowiedniej ilości płynu strzykawka jest usuwana i szczelina w membranie uszczelniającej bezigłowego łącznika zamyka się i uszczelnia żeńskie złącze zatrzymując wszystkie płyny fizjologiczne, łącznie z podanym lekiem, przed łącznikiem po stronie pacjenta.

W ten sposób płyny fizjologiczne są odizolowane w samouszczelniającym łączniku typu Luer po stronie pacjenta, z dala od opiekuna, co zapobiega jakiemukolwiek wypływaniu płynów i zabezpiecza obu, pacjenta i opiekuna, przed możliwym niebezpiecznym skażeniem. Jednak uwolniony koniec strzykawki i wszystkie znajdujące się w niej pozostałości płynów są nieuszczelnione i odsłonięte. Samouszczelniające bezigłowe łączniki znane ze stanu techniki zamiast pozostawać połączone ze strzykawką, aby zatrzymać wszystkie pozostałe w strzykawce płyny, pozostają na miejscu przeznaczenia lub w łączniku źródła, zatrzymując znajdujące się w nim płyny.

Mimo że te znane ze stanu techniki samouszczelniające bezigłowe łączniki właściwie służą zamierzonemu celowi i zapewniają szczelność bezigłowego łącznika, który pozostaje na powierzchni ciała pacjenta i umożliwia podłączenie strzykawki lub podobnego urządzenia w celu podania lub pobrania płynów, jest zupełnie jasne, że te łączniki nie zostały zaprojektowane do pozostawania na strzykawce i uszczelniania jej przed i po użyciu i nie są wykorzystywane do tego celu. Ponadto, chociaż ta funkcja nie jest koniecznie wymagana przy typowym zastosowaniu do podawania leku, to jednak istnieją zastosowania, przy których płyn podawany ze strzykawki lub pobierany do niej musi być przez cały czas odizolowany i konieczne jest chronienie opiekuna i pacjenta przed kontaktem z nim lub co najmniej minimalizowanie możliwości kontaktu. Do tego celu niezbędne jest zaprojektowanie innego bezigłowego łącznika.

Szczególnie w dziedzinie medycyny nuklearnej, gdy pacjentom podawane są izotopy, kluczowe znaczenie ma zminimalizowanie ze względu na bezpieczeństwo kontaktu z izotopami zarówno opiekuna jak i pacjenta. Jednak przy pomocy istniejących, znanych ze stanu techniki i używanych złącz izotop może być odizolowany, gdy znajduje się w swojej fiolce lub innym pojemniku przed podaniem, a także może być odizolowany po stronie pacjenta przy pomocy typowego samouszczelniającego bezigłowego łącznika po podaniu, jak to zostało omówione powyżej, ale strzykawka lub inne urządzenie wykorzystane do pobrania izotopu z pojemnika i podania pacjentowi jest nieuszczelnione i umożliwia kontakt z izotopem.

Podobnie przy pobieraniu krwi od pacjenta, typowe urządzenie znane ze stanu techniki i obecnie stosowane, ma na jednym końcu nieuszczelniony męski łącznik typu Luer do połączenia z konwencjonalnym żeńskim łącznikiem typu Luer na dożylnej linii pacjenta. Na drugim końcu urządzenia umieszczona jest igła zaopatrzona w sprężystą tulejkę, otoczona przez wydłużoną okrągłą osłonę. Podczas używania męski łącznik typu Luer urządzenia do pobierania krwi zostaje połączony z żeńskim łącznikiem typu Luer linii dożylnej, co uruchamia przepływ krwi przez złącze do igły. Tulejka okrywająca igłę zapobiega niepożądanemu wypływowi krwi, dopóki do okrągłej osłony urządzenia do pobierania krwi nie zostanie podłączona rurka próżniowa do pobierania krwi. Rurka pobierająca na swobodnym końcu zaopatrzona jest w gumowy korek lub przegrodę, który po wprowadzeniu do osłoPL 209 774 B1 ny, spycha sprężystą tulejkę okrywającą igłę, a jednocześnie igła przebija przegrodę i wchodzi do rurki umożliwiając przepływ krwi poprzez urządzenie do pobierania krwi do pobierającej rurki próżniowej. Po pobraniu pożądanej ilości krwi rurka pobierająca usuwana jest z urządzenia, co sprawia, że sprężysta tulejka rozpręża się okrywając igłę i zabezpiecza przed dalszym przepływem krwi od pacjenta poprzez złącze. Urządzenie do pobierania krwi jako takie, pozostaje podłączone do linii dożylnej i w ten sposób izoluje pozostałą w nim krew.

Jednakże jest prawdopodobne, że w pewnych przypadkach pożądane będzie odłączenie urządzenia do pobierania krwi od żeńskiego łącznika linii dożylnej, gdy przez złącze podawane są leki w sposób opisany powyż ej. W takim przypadku, ze wzglę du na to, ż e koń cówka mę skiego łącznika typu Luer konwencjonalnego urządzenia do pobierania krwi nie jest samouszczelniająca, opiekun lub inne osoby będą miały kontakt z krwią pozostałą w urządzeniu do pobierania po odłączeniu męskiego łącznika typu Luer. Ponadto znane są inne urządzenia do pobierania krwi znane ze stanu techniki, przy których pożądana jest możliwość pozostawienia próżniowej rurki pobierającej podłączonej do urządzenia pobierającego krew lub nawet posiadające rurkę pobierającą na stałe połączoną z urządzeniem, w przypadku których po pobraniu potrzebnej ilości krwi końcówka męskiego łącznika typu Luer urządzenia do pobierania krwi musi być odłączona od żeńskiego łącznika typu Luer dożylnej linii pacjenta. Również w tym przypadku przy typowym urządzeniu do pobierania krwi, stanowi to zagrożenie dla opiekuna, ponieważ męski łącznik typu Luer urządzenia pobierającego jest niezabezpieczony i rozłączenie może narazić opiekuna na kontakt z krwią pozostałą w urządzeniu.

Niektóre leki onkologiczne mają działanie leczące, gdy ograniczają się do układu krążenia pacjenta, ale są szkodliwe dla skóry lub innych tkanek pacjenta. Takie leki muszą być starannie kontrolowane, aby nie miały kontaktu z tkanką, która może być uszkodzona. Przenoszenie takiego leku z jednego pojemnika do drugiego albo do linii płynowej pacjenta może być niebezpieczne, jeśli nie są stosowane uszczelnienia.

W związku z tym osoby posiadają ce odpowiednie doś wiadczenie rozumieją zapotrzebowanie na samouszczelniający męski łącznik, który może być łączony ze strzykawką albo wchodzić w skład urządzenia do pobierania krwi i służyć do izolowania znajdujących się w nim płynów przed i po połączeniu z żeńskim łącznikiem.

Przedmiotem wynalazku jest samouszczelniający łącznik medyczny do przetaczania płynów obejmujący korpus męskiego łącznika posiadający bliższy koniec i dalszy koniec z otworem kanału przepływowego na dalszym końcu i wewnętrzny kanał przepływowy połączony z otworem kanału przepływowego, charakteryzujący się tym, że łącznik 20 obejmuje element zaworu 70 umieszczony wewnątrz korpusu 42 męskiego łącznika w wewnętrznym kanale przepływowym 46, ruchomy pomiędzy położeniem zamykającym przepływ, w którym element zaworu uszczelnia otwór kanału przepływowego 48 przed przepływem płynu, a położeniem otwierającym przepływ, w którym element zaworu 70 jest odsunięty od otworu kanału przepływowego 48, umożliwiając przepływ przez otwór 48;

urządzenie sterujące 78 elementem zaworu 70 umieszczone na zewnątrz korpusu 42 męskiego łącznika w sąsiedztwie bliższego końca korpusu 42 męskiego łącznika, ruchome w kierunku bliższego końca, sterujące przesunięciem elementu zaworu 70 w kierunku do położenia otwierającego przepływ, oraz ruchome w kierunku dalszego końca, sterujące przesunięciem elementu zaworu 70 w kierunku do położenia zamykającego przepływ;

oraz element napinający 90 połączony z urządzeniem sterującym 78 elementem zaworu 70 i ukształtowany do wspomagania ruchu elementu zaworu 70 do położenia zamykającego przepływ.

Korzystnie łącznik 20, według wynalazku, obejmuje element zaworu 70 posiadający główkę 75, ruchomy pomiędzy położeniem zamykającym przepływ, w którym główka 75 elementu zaworu sprzęga się z dalszym końcem wnętrza kanału przepływowego 46 i uszczelnia otwór kanału przepływowego 48 przed przepływem płynu, a położeniem otwierającym przepływ, w którym główka 75 elementu zaworu jest odsunięta w kierunku bliższym od otworu kanału przepływowego 48, umożliwiając przepływ przez otwór 48;

urządzenie sterujące 78 elementem zaworu 70 ruchome w kierunku bliższego końca, sterujące przesunięciem główki 75 elementu zaworu 70 w kierunku do położenia otwierającego przepływ, oraz ruchome w kierunku dalszego końca, sterujące przesunięciem główki 75 elementu zaworu 70 w kierunku do położenia zamykającego przepływ;

PL 209 774 B1 oraz element napinający 90 jest połączony z urządzeniem sterującym 78 elementem zaworu 70 i ukształtowany do wspomagania ruchu główki 75 elementu zaworu 70 do położenia zamykającego przepływ.

Korzystnie element zaworu 70 uszczelnia otwór kanału przepływowego 48 od wewnętrznego kanału przepływowego 46 od wewnętrznej strony korpusu męskiego łącznika 42.

Korzystnie samouszczelniający łącznik według wynalazku obejmuje zewnętrzną podstawę 56 korpusu 42 męskiego łącznika, wystającą na zewnątrz przy bliższym końcu korpusu 42 męskiego łącznika, przy czym urządzenie sterujące 78 elementem zaworu 70 przechodzi przez podstawę 56 w kierunku dalszego końca.

Korzystnie samouszczelniający łącznik według wynalazku ponadto obejmuje element napinający 90 umieszczony na podstawie 56, napinający urządzenie sterujące 78 elementem zaworu 70 i ustawiający element zaworu 70 w położeniu zamykającym przepływ.

Korzystnie element napinający 90 zawiera elastomerowy materiału połączony z podstawą 56 i urządzeniem sterującym 78 elementem zaworu 70.

Korzystnie elastomerowy materiał elementu napinającego 90 uszczelnia podstawę 56 przed przepływem płynu, w miejscu gdzie urządzenie sterujące 78 elementem zaworu 70 przechodzi przez podstawę 56.

Samouszczelniający łącznik według wynalazku korzystnie ponadto obejmuje osłonę 40 umieszczoną wokół korpusu 42 męskiego łącznika, przy czym osłona zaopatrzona jest w gwint wewnętrzny 54 do połączenia z gwintem zewnętrznym żeńskiego łącznika.

Samouszczelniający łącznik według wynalazku korzystnie ponadto zawiera drugie złącze 26 umieszczone przy bliższym końcu korpusu 42 męskiego łącznika, przy czym wewnętrzny kanał przepływowy drugiego złącza łączy się z wewnętrznym kanałem przepływowym 46 korpusu 42 męskiego łącznika, umożliwiając przepływ płynu pomiędzy korpusem 42 męskiego łącznika i drugim złączem.

Korzystnie samouszczelniający łącznik według wynalazku posiada drugie złącze, które obejmuje żeński łącznik.

Samouszczelniający łącznik według wynalazku korzystnie charakteryzuje się tym, że korpus 42 męskiego łącznika ma od zewnątrz stożkowy kształt męskiego łącznika typu Luer.

Samouszczelniający łącznik według wynalazku korzystnie charakteryzuje się tym, że żeński łącznik ma od wewnątrz stożkowy kształt żeńskiego łącznika typu Luer.

Samouszczelniający łącznik według wynalazku korzystnie charakteryzuje się tym, że obejmuje zewnętrzną podstawę 56 korpusu 42 męskiego łącznika wystającą na zewnątrz przy bliższym końcu korpusu 42 męskiego łącznika, w którym element zaworu 70 sprzęga dalszy koniec w położeniu zamykającym przepływ, przy czym urządzenie sterujące elementem zaworu 70 przechodzi przez podstawę 56 w kierunku dalszym, element napinający 90 umieszczony na podstawie 56, napinający urządzenie sterujące 78 elementem zaworu 70 i ustawiający element zaworu 70 w położeniu zamykającym przepływ, zawierający elastomerowy materiał połączony z podstawą 56 i urządzeniem sterującym 78 elementem zaworu 70.

Korzystnie elastomerowy materiał elementu napinającego 90 uszczelnia podstawę 56 przed przepływem płynu, w miejscu gdzie urządzenie sterujące 78 elementem zaworu 70 przechodzi przez podstawę 56.

Wynalazek dotyczy łącznika zawierającego korpus męskiego łącznika posiadającego bliższy i dalszy koniec z otworem kanału przepływowego na dalszym końcu oraz wewnętrzny kanał przepływowy połączony z otworem kanału przepływowego, element zaworu umieszczony w korpusie męskiego łącznika w wewnętrznym kanale przepływowym i poruszający się pomiędzy położeniem zamykającym przepływ, w którym element zaworu uszczelnia otwór kanału przepływowego przed przepływem płynu oraz położeniem otwierającym przepływ, w którym element zaworu jest odsunięty od otworu kanału przepływowego, co umożliwia przepływ płynu poprzez otwór, urządzenie sterujące ruchem elementu zaworu umieszczone na zewnątrz korpusu męskiego łącznika w pobliżu bliższego końca męskiego łącznika, którego ruch w kierunku bliższego końca wywołuje przesunięcie elementu zaworu do położenia otwierającego przepływ a ruch w kierunku dalszego końca powoduje przesunięcie elementu zaworu do położenia zamykającego przepływ.

Bardziej szczegółowo, element zaworu odcina otwór kanału przepływowego od wewnętrznego kanału przepływowego wewnątrz korpusu męskiego łącznika. Łącznik ponadto zawiera zewnętrzną podstawę korpusu męskiego łącznika wystającą na zewnątrz korpusu męskiego łącznika oraz urządzenie kontrolujące ruch elementu zaworu przechodzące przez podstawę w kierunku dalszego końca.

PL 209 774 B1

Ponadto łącznik zawiera urządzenie napinające umieszczone w podstawie w taki sposób, że wywołuje w urządzeniu sterującym ruchem elementu zaworu wstępne napięcie utrzymują ce element zaworu w poł o ż eniu odcinają cym przepł yw. Ponadto urzą dzenie napinają ce może zawierać sprężynę umieszczoną w taki sposób, że wywiera siłę napinającą na urządzenie sterujące ruchem elementu zaworu powodującą przesunięcie elementu zaworu w położenie zamykające przepływ. Bardziej szczegółowo, urządzenie napinające zawiera materiał elastomerowy połączony z podstawą i elementem sterującym ruchem elementu zaworu. Elastomerowy materiał urządzenia napinającego również uszczelnia przed przedostawaniem się płynu te miejsca, w których urządzenie sterujące elementem zaworu przechodzi przez podstawę.

Złącze może zawierać urządzenie napinające umieszczone w taki sposób, że utrzymuje element zaworu w położeniu zamykającym przepływ. Ponadto złącze może zawierać pierścień umieszczony wokół korpusu męskiego łącznika, przy czym pierścień zaopatrzony jest w wewnętrzny gwint, w który moż e być wkrę cany gwint ż e ńskiego łącznika łączonego z mę skim łącznikiem i w ten sposób utrzymywane połączenie.

Łącznik może zawierać drugie złącze umieszczone na bliższym końcu korpusu męskiego łącznika, przy czym drugie złącze posiada wewnętrzny kanał przepływowy połączony z wewnętrznym kanałem przepływowym męskiego łącznika tak, że płyn może przepływać pomiędzy korpusem męskiego łącznika i drugiego łącznika. Drugie złącze może zawierać żeński łącznik umieszczone na bliższym końcu korpusu męskiego łącznika, przy czym żeńskie złącze posiada wewnętrzny kanał przepływowy łączący się z kanałem przepływowym męskiego łącznika w taki sposób, że płyn może przepływać pomiędzy korpusem męskiego łącznika i żeńskim łącznikiem.

Bardziej szczegółowo, korpus męskiego łącznika może mieć od zewnątrz stożkowy kształt męskiego łącznika typu Luer. Żeńskie złącze może mieć od wewnątrz stożkowy kształt żeńskiego łącznika typu Luer.

W jeszcze innej postaci samouszczelniający się męski łącznik jest łącznikiem typu Luer do bezigłowego łączenia z żeńskim łącznikiem typu Luer dożylnej linii pacjenta lub innego podobnego urządzenia medycznego. Męski łącznik typu Luer składa się z obudowy posiadającej centralnie umieszczony, wystający cylindryczny męski korpus i zewnętrzny pierścień połączony ze ścianką obudowy w taki sposób, że tworzy otwarte od dystalnej strony gniazdo dostosowane do przyjęcia ż eń skiego łącznika typu Luer. Męski korpus uformowany jest tak, że wewnątrz ma wywiercony otwór lub kanał przepływowy, w którym umieszczona jest przesuwna zatyczka zaworu. Zatyczka zaworu zwykle składa się z centralnego wzdłużnego rdzenia zaopatrzonego na dalszym końcu w główkę dostosowaną do szczelnego połączenia z dalszym końcem kanału przepływowego w taki sposób, że wybiórczo zapobiega przepływowi płynu przez złącze. Na drugim, bliższym końcu zatyczki zaworu co najmniej jedno ramię uruchamiające uformowane jest w taki sposób, że wchodzi do gniazda przez otwór uruchamiający wykonany w ściance obudowy. W celu utrzymywania zatyczki zaworu we właściwym miejscu obudowy i zapewnieniu wstępnego napięcia zatyczki zaworu w położeniu zapewniającym szczelność w stosunku do wewnętrznego kanału przepływowego w korpusie męskiego łącznika w otworze uruchamiającym wokół ramienia uruchamiającego umieszczony jest elastomerowy element uszczelniający.

W szczególnym wariancie wynalazku wewnętrzny kanał przepływowy przez okrągły męski korpus tworzy wewnętrzna, pierścieniowa powierzchnia zakończona na dalszym końcu zwróconym w stronę bliż szego koń ca obramowują cym wystę pem, który tworzy pierś cieniowy otwór kanał u przepływowego. Główka zatyczki zaworu zawiera płaszczyznę zwróconą w kierunku dalszego końca dostosowaną do szczelnego połączenia z powierzchnią występu.

W jeszcze innym szczególnym przypadku obramowują cy wystę p wykonany jest jako ustawiona wzdłuż promienia pod kątem do wewnątrz powierzchnia ściętego stożka, a zwrócona w stronę dalszego końca powierzchnia główki jest wykonana jako odpowiadająca jej powierzchnia ściętego stożka.

W kolejnej postaci wewnętrzna pierścieniowa powierzchnia kanału przepływowego na dalszym końcu jest stożkowa. Dalsza główka zatyczki zaworu uformowana jest w ten sposób, że ma proste boczne ścianki, aby zapewnić wolną przestrzeń pomiędzy dalszą główką i wewnętrzną powierzchnią kanału przepływowego, gdy zatyczka zaworu zostaje przesunięta w kierunku bliższego końca, aby odsunąć dalszą główkę od dalszego końca kanału przepływowego.

Wewnętrzna pierścieniowa powierzchnia kanału przepływowego może mieć w zasadzie proste ścianki i dalsza główka ma wzdłużne, rozstawione w określonej odległości żebra tworzące wolną prze6

PL 209 774 B1 strzeń pomiędzy główką i wewnętrzną powierzchnią kanału przepływowego i zapewniające drogę przepływu pomiędzy nimi.

W kolejnym wykonaniu wynalazku zatyczka zaworu na bliższym końcu wyposażona jest w bazę łączącą rdzeń i ramię uruchamiające, przy czym zatyczka ukształtowana jest w taki sposób, że ramię uruchamiające wystaje w kierunku dalszego końca przez otwór uruchamiający równolegle do rdzenia, a zatyczka jest przesuwnie zamontowana w obudowie.

Rdzeń zatyczki zaworu może być ukształtowany w taki sposób, że posiada wystarczającą długość, żeby zapewnić wolną przestrzeń pomiędzy bazą i ściankami obudowy przy bliższym końcu dla przepływu płynu przez kanał wokół bazy. Ponadto zewnętrzna średnica rdzenia jest mniejsza niż średnica wewnętrznego przekroju kanału przepływowego, co umożliwia przepływ wokół niego.

Męski łącznik typu Luer może być wykonany z dwoma, w zasadzie przeciwległymi otworami uruchamiającymi w podstawie obudowy, a zatyczka zaworu jest wykonana z dwoma odpowiednimi ramionami uruchamiającymi. W ten sposób baza na bliższym końcu zatyczki zaworu wykonana jest jako wydłużony pręt umieszczony tak, że rozciąga się symetrycznie w przeciwnych kierunkach od bliższego końca rdzenia i tworzy przeciwległe końce pręta, z których wystają odpowiednie ramiona uruchamiające i wchodzą przez otwory uruchamiające do gniazda w kierunku dalszego końca.

Zatyczka zaworu może być wykonana jako pojedyncza, jednolita struktura ze sztywnego materiału termoplastycznego.

Zatyczka zaworu może być utworzona z rdzenia wykonanego ze sztywnego materiału termoplastycznego oraz główki wykonanej ze sprężynującego materiału, dostosowanej do zamontowania na dalszym końcu rdzenia.

W męskim łączniku typu Luer, elastomerowym elementem może być elastomerowy materiał uszczelniający spajający otwór uruchamiający z ramieniem uruchamiającym. Tym elastomerowym materiałem może być akryl utwardzany ultrafioletem.

Otwór uruchamiający w bliższej ściance obudowy może być tak wykonany z wystającym promieniowo do środka pierścieniowym kołnierzem, że elastomerowy element obejmuje kołnierz, gdy zostaje umieszczony w otworze uruchamiającym w taki sposób, że element zostaje w nim zamocowany, dzięki czemu elastomerowy element szczelnie i elastycznie łączy ramie uruchamiające i w działaniu umożliwia przesunięcie ramienia uruchamiającego w kierunku bliższego końca w wyniku ruchu żeńskiego łącznika typu Luer wsuwanego do męskiego łącznika typu Luer w kierunku jego bliższego końca, co powoduje przesunięcie zatyczki zaworu w stronę bliższego końca otwierające kanał przepływowy.

Pierścień obudowy otaczający męski korpus może być wykonany z wewnętrznym gwintem do gwintowego połączenia z zewnętrznym gwintem utworzonym na żeńskim łączniku typu Luer w sposób zabezpieczający połączenie, zapobiegający nieumyślnemu rozłączeniu.

Konwencjonalne żeńskie złącze typu Luer może być umieszczane na bliższym końcu męskiego łącznika typu Luer w taki sposób, że samouszczelniający męski łącznik typu Luer może być montowany na strzykawce w typowy sposób przez gwintowe połączenie bliższego żeńskiego łącznika typu Luer z dalszym końcem strzykawki. W innej postaci na bliższym końcu męskiego łącznika typu Luer umieszczane jest urządzenie do pobierania krwi dostosowane do typowej próżniowej fiolki do pobierania krwi z przekłuwaną przegrodą. W tak skonfigurowanym męskim łączniku typu Luer napięta wewnętrzna zatyczka zaworu pozostaje w spoczynkowym, dalszym położeniu odcinając kanał przepływowy i zapobiegając niechcianej ucieczce jakichkolwiek płynów ze łącznika i urządzenia, do którego jest podłączone od bliższej strony. Wówczas, gdy dalszy męski łącznik typu Luer jest łączony z żeńskim łącznikiem typu Luer dożylnego interfejsu pacjenta, ramię uruchamiające zatyczki zaworu jest uruchamiane przez bliższy koniec żeńskiego łącznika typu Luer przesuwający zatyczkę zaworu w kierunku bliższym i w ten sposób odsuwając ją od dalszego końca kanału przepływowego i umoż liwiając przepływ płynu przez złącze.

Korpus i zatyczka zaworu mogą być ukształtowane w taki sposób, że zewnętrzny przekrój poprzeczny męskiego korpusu szczelnie łączy się z wewnętrznym przekrojem okrągłej tulejki żeńskiego łącznika typu Luer, gdy tulejka wchodzi w kontakt z ramieniem uruchamiającym zatyczki zaworu i przesuwa zatyczkę zaworu w kierunku bliższym, co zapewnia szczelne połączenie żeńskiego łącznika typu Luer z męskim łącznikiem typu Luer przed otwarciem kanału przepływowego.

Gdy żeńskie złącze wykonane jest z samouszczelniającym wewnętrznym tłoczkiem, męski korpus i zatyczka zaworu współuczestniczą w uruchomieniu tłoczka i otwarciu przepływu przez żeńskie złącze po szczelnym połączeniu męskiego i żeńskiego łącznika odpowiednio wzdłuż ich stożkowych

PL 209 774 B1 powierzchni, ale przed przesunięciem zatyczki zaworu w kierunku bliższym w wyniku dalszego ruchu w kierunku bliż szym ż e ń skiego łącznika otwierają cego przepł yw przez męski łącznik.

Te i inne cechy oraz zalety prezentowanego rozwiązania staną się zrozumiałe po zapoznaniu się z następującym dokładnym opisem korzystnych przykładów zastosowania, które w powiązaniu z załączonymi rysunkami, przedstawiają przy pomocy przykładów konstrukcję łącznika.

Krótki opis rysunków.

Figura 1 jest uproszczoną ilustracją dożylnego łącznika pacjenta działającego w połączeniu z przykładowym zastosowaniem samouszczelniającego łącznika.

Figura 2 przedstawia perspektywiczny widok, częściowo w przekroju, przykładowego wykonania samouszczelniającego męskiego łącznika typu Luer zgodnego z wynalazkiem, zawierającego obudowę posiadającą męski korpus umieszczony w pierścieniu, zatyczkę zaworu, urządzenie elastomerowe i konwencjonalne ż e ń skie złącze.

Figura 3 przedstawia częściowy przekrój męskiego łącznika typu Luer z fig. 2 wzdłuż linii 3-3 oraz sąsiadujące samouszczelniające żeńskie złącze typu Luer w przekroju.

Figura 4 przedstawia częściowy przekrój męskiego łącznika typu Luer z fig. 3 z częściowo nasuniętym żeńskim łącznikiem typu Luer.

Figura 5 przedstawia częściowy przekrój męskiego łącznika typu Luer z fig. 3 z żeńskim łącznikiem typu Luer całkowicie nasuniętym w celu uruchomienia zatyczki zaworu i otworzeniu w ten sposób przepływu przez męski łącznik.

Figura 6 przedstawia widok z góry męskiego łącznika z fig. 2.

Figura 7 przedstawia widok z dołu męskiego łącznika z fig. 2 z usuniętym konwencjonalnym żeńskim łącznikiem typu Luer, tak że widoczne jest więcej szczegółów mechanizmu zaworu.

Figura 8a przedstawia powiększony częściowy przekrój męskiego łącznika typu Luer z fig. 3 z okręgu z odnośnikiem „fig. 8 ilustrujący konfiguracje dalszego końca męskiego korpusu i zatyczki zaworu.

Figura 8b przedstawia częściowy przekrój alternatywnego wykonania dalszego końca męskiego korpusu i zatyczki zaworu.

Figura 8c przedstawia częściowy przekrój alternatywnego wykonania dalszego końca męskiego korpusu i zatyczki zaworu.

Figura 8d przedstawia częściowy przekrój alternatywnego wykonania dalszego końca męskiego korpusu i zatyczki zaworu.

Figura 8e przedstawia częściowy przekrój alternatywnego wykonania dalszego końca męskiego korpusu i zatyczki zaworu.

Figura 9 przedstawia częściowy przekrój alternatywnego wykonania dalszego końca męskiego korpusu i zatyczki zaworu z fig. 8e wzdłuż linii 9-9.

Figura 10 przedstawia perspektywiczny widok, częściowo w przekroju, alternatywnego wykonania męskiego łącznika typu Luer obejmującego obudowę posiadająca męski korpus umieszczony w pierś cieniu i urządzenie do pobierania krwi.

Szczegółowy opis korzystnych przykładów wykonania

Jak przedstawiono na rysunkach dla ilustracji, na których numeryczne odnośniki oznaczają odpowiednie lub podobne elementy w różnych widokach, na fig. 1 przedstawiono uproszczoną obrazową ilustrację łącznika 19 posiadającego samouszczelniające męski łącznik lub obsadę 20 zamontowaną na dalszym końcu strzykawki 22 i operacyjnie połączone z bliższym końcem żeńskiego łącznika 26 umieszczonego na dożylnym łączniku 24 pacjenta służącym do podawania lub pobierania płynów poprzez dożylną linię 25. Należy odnotować, że tutaj i przez cały czas określenie „dystalny odnosi się do kierunku w stronę pacjenta a określenie „proksymalny odnosi się do kierunku od strony pacjenta albo w stronę strzykawki lub innego pobierającego lub podającego urządzenia.

Odnosząc się do fig. 2, przedstawia ona perspektywiczny widok, częściowo w przekroju, przykładowe wykonanie łącznika z fig. 1 posiadającego samouszczelniające męski łącznik 20, które w tym przypadku jest męskim łącznikiem typu Luer. Męski łącznik typu Luer obejmuje obudowę 40 posiadającą centralny, dystalnie skierowany, wystający, okrągły męski korpus 42 i zewnętrzny pierścień 52 połączony z męskim korpusem przy pomocy bazy 56 na bliższym końcu 27 męskiego korpusu 42 w taki sposób, że tworzy otwarte w dalszym kierunku gniazdo 61 dostosowane do przyjmowania żeńskiego łącznika typu Luer, takiego jak złącze 26 przedstawione na fig. 3.

Męski korpus ukształtowany jest tak, że zawiera wewnętrzny kanał przepływowy lub otwór 46, w którym element zaworu, w przypadku tego wykonania zatyczka zaworu 70, zainstalowany jest prze8

PL 209 774 B1 suwnie. Zatyczka zaworu zwykle składa się z centralnego, wzdłuż osiowego trzonu 72 zaopatrzonego od dystalnej strony w główkę 75 dostosowaną do szczelnego połączenia z dalszym końcem kanału przepływowego, który tworzy otwór 21 kanału przepływowego umieszczony na dalszym końcu męskiego korpusu w taki sposób, żeby możliwe było selektywne blokowanie przepływu płynu przez złącze. Na przeciwległym, bliższym końcu zatyczki zaworu 70 co najmniej jedno skierowane do góry ramię uruchamiające 78 ukształtowane jest w taki sposób, że wchodzi w kierunku dalszym do gniazda 61 poprzez otwory uruchamiające 58 (pokazane na fig. 3) utworzone w bazie 56. Elastomerowe urządzenie uszczelniające 90 umieszczone jest w otworze uruchamiającym wokół ramienia uruchamiającego w celu utrzymania zatyczki zaworu na właściwym miejscu wewnątrz obudowy i nadaniu zatyczce zaworu wstępnego napięcia w kierunku dalszym w szczelnym połączeniu z wewnętrznym kanałem przepływowym męskiego korpusu.

W przypadku wykonania łącznika 19 z fig. 2, na bliższym końcu 27 męskiego korpusu 42 umieszczone jest konwencjonalne żeńskie złącze typu Luer 94. Żeńskie złącze typu Luer zawiera elementy gwintu 100. Jednak należy rozumieć, że szereg innych łączników i urządzeń, takich jak osłonięta kaniula do pobierania krwi 95 (pokazana na fig. 10) może być wykorzystywane. Jak omówiono dokładniej poniżej, gdy łącznik 9 zaopatrzony w samouszczelniające męski łącznik typu Luer 20 w prezentowanym wykonaniu jest zamontowany na strzykawce 22 w typowy sposób przez gwintowe połączenie bliższego żeńskiego łącznika typu Luer 94 z dalszym męskim końcem strzykawki, to tak długo, jak długo męski łącznik typu Luer nie zostanie połączone z żeńskim łącznikiem typu Luer, zatyczka zaworu 70 pozostanie w spoczynkowym, blokującym przepływ, dalszym położeniu, w którym odcina kanał przepływowy i zapobiega niechcianym wyciekom jakichkolwiek płynów z łącza 19 i strzykawki, na której jest zamontowany (fig. 1).

Odnosząc się nadal do fig. 2, ramię uruchamiające 78 wystające w kierunku dalszym z bliższego końca zatyczki zaworu 70 przedstawione jest jako wystające do gniazda 61 przyjmującego żeńskie złącze typu Luer poza elastomerowe urządzenie uszczelniające 90 w taki sposób, że dystalny koniec 79 ramienia jest odsłonięty. Należy rozumieć, że gdy żeńskie złącze typu Luer 26 (na przykład, takie jak na fig. 3) jest wprowadzony na męski korpus 42 i proksymalnie nasuwany (w bliższym kierunku), to proksymalny koniec żeńskiego łącznika wejdzie w kontakt z dalszym końcem 79 ramienia. Następnie, dalszy ruch w kierunku bliższym do pełnego osadzenia żeńskiego łącznika na męskim łączniku powoduje przesunięcie w kierunku bliższym zatyczki zaworu w wyniku złączenia ramienia uruchamiającego i żeńskiego łącznika. Jak szczegółowo wyjaśniono poniżej, ruch zatyczki zaworu w kierunku bliższym pokonujący siłę oporu elastomerowego elementu służy do odsunięcia główki zatyczki zaworu od dalszego końca lub otworu 21 kanału przepływowego 46. Ponieważ, jak pokazano, rdzeń zatyczki zaworu jest wąski w stosunku do otworu kanału przepływowego, więc gdy męskie i żeńskie łączniki zostają połączone i zatyczka zaworu zostaje przesunięta w kierunku bliższym, następuje odsunięcie główki od gniazda i otwarcie otworu kanału przepływowego i płyn może przepływać wokół rdzenia przez złącze. W ten sposób samouszczelniający męski łącznik typu Luer 20 zamyka i uniemożliwia przepływ przez nie, gdy jest odłączone od żeńskiego łącznika lub podobnego, natomiast otwiera i umożliwia przepływ, gdy jest z nim połączone. Jest zrozumiałe dla osób posiadających odpowiednie kwalifikacje, że męski łącznik typu Luer jest tak zaprojektowany, żeby było zarówno samouszczelniający, jak i umożliwiał bezigłowe połączenie z żeńskim łącznikiem typu Luer, zabezpieczając w ten sposób opiekuna i pacjenta przed niebezpiecznym krzyżowym zarażeniem przed, podczas i po użyciu.

Odnosząc się do fig. 3, przedstawia on częściowy widok w przekroju przykładowego wykonania samouszczelniającego męskiego łącznika typu Luer 20 łącza 19 z fig. 1. Jak doskonale pokazuje ten widok, centralny wzdłuż osiowy rdzeń 72 zatyczki zaworu 70 jest ustawiony w zasadzie współosiowo z kanałem przepływowym 46 i zakończony jest od strony bliższej połączeniem 82 z poziomym prętem 83, na którym umieszczone jest jedno lub więcej ramion uruchamiających 78, odpowiednio na przeciwległych końcach pręta 84. Tak więc zatyczka zaworu w przekroju ma kształt odwróconej litery „T. Zatyczka zaworu może być wtedy wykonana z dwoma w zasadzie przeciwległymi ramionami uruchamiającymi, ustawionymi równolegle do rdzenia na przeciwległych końcach poziomego pręta w jednej linii i przechodzące w kierunku dalszym przez dwa odpowiednie otwory uruchamiające 58 utworzone w bazie 56. W ten sposób, gdy żeńskie złącze typu Luer 26 zostaje wsunięte do męskiego łącznika typu Luer, jak to dokładniej wyjaśniono poniżej, siły służące do przesunięcia zatyczki zaworu w kierunku bliższym są w zasadzie symetryczne i wyrównane, tak że uzyskuje się płynny liniowy ruch postępowy zatyczki zaworu, a szczególnie każdego ramienia uruchamiającego w odpowiadającym mu otworze uruchamiającym.

PL 209 774 B1

Każdy otwór uruchamiający może być ograniczony przez wystający promieniowo do środka pierścieniowy kołnierz 59, na którym osadzony jest elastomerowy element 90. W przykładowym wykonaniu kołnierz jest w zasadzie utworzony przez umieszczenie otworu uruchamiającego wewnątrz średnicy mniejszej niż poprzeczny wymiar zamkniętego końca gniazda 61 zwróconego w dalszym kierunku (fig. 2), określony jako różnica pomiędzy nominalną wewnętrzną średnicą obudowy pierścienia 52 i zewnętrzną średnicą bliższego końca męskiego łącznika 42. Przy takim wykonaniu kołnierza wokół każdego otworu uruchamiającego jest zrozumiałe, że elastomerowy element może być ukształtowany w taki sposób, żeby całkowicie zakrywał kołnierz, gdy uszczelnia ramię uruchamiające, żeby efektywnie zamocować element w otworze uruchamiającym. W takim wykonaniu elastomerowy element służy do połączenia zatyczki zaworu 70 z obudową 40, uszczelnienia otworów uruchamiających w ściance obudowy wokół ramion uruchamiających i dostarczenia siły napinającej działającej w dalszym kierunku, utrzymującej zatyczkę zaworu osadzoną w kanale przepływowym. Aby pełnić taką funkcję elastomerowy element musi być wykonany z elastomerowego materiału uszczelniającego 91, takiego jak utwardzany ultrafioletem akryl Loctite®3103, umieszczanego w każdym otworze uruchamiającym, gdy ramię uruchamiające jest na swoim miejscu. Raz utwardzony, elastomerowy materiał ma wysoką wytrzymałość spoiny, ale umożliwia takie substancjonalne wydłużenie, że dostosowuje się do wymuszonej zmiany położenia w kierunku bliższym zatyczki zaworu podczas użytkowania męskiego łącznika typu Luer. Działa również jak sprężyna przywracająca zatyczkę zaworu z powrotem do położenia odcinającego przepływ, przedstawionego na fig. 3.

Odnosząc się w dalszym ciągu do fig. 3, kanał przepływowy 46 utworzony w cylindrycznym męskim korpusie 42 pokazany jest w przykładowym wykonaniu męskiego łącznika typu Luer 20 jako posiadający stożkową w kierunku dalszym, pierścieniową wewnętrzną powierzchnię 47 zakończoną w kierunku dalszym nachylonym promieniowo do środka, zwróconym w stronę bliższą występem 49 tworzącym centralny otwór 48 kanału przepływowego, działającym jak gniazdo zaworu. Jako taka, główka 75 zatyczki zaworu 70 jest dostosowana do osadzenia na występie w taki sposób, aby uzyskać szczelny styk powierzchni, gdy zatyczka zaworu jest dociskana do występu przez urządzenie napinające, takie jak elastomerowy element 90. Jak to wyraźnie przedstawiono na fig. 3, rdzeń zatyczki zaworu jest wykonany w taki sposób, że jego zewnętrzna średnica jest mniejsza niż nominalna wewnętrzna średnica kanału przepływowego, co zapewnia pierścieniową przestrzeń, przez którą płyn może przepływać wokół rdzenia, gdy zawór jest otwarty. Ponadto rdzeń wykonany jest w taki sposób, że ma wystarczającą długość, aby odsunąć bazę 82 zatyczki zaworu od zwróconej w kierunku bliższym powierzchni ścianki obudowy 56, aby zapewnić miejsce dla pełnego osadzenia elastomerowego elementu wokół pierścieniowego kołnierza 59 otworu uruchamiającego i dla przepływu płynu wokół bazy przez kanał przepływowy.

Jest oczywiste dla osób posiadających odpowiednie kwalifikacje, że konfiguracja obudowy 40 przedstawionej na fig. 2 i fig. 3 nadaje się dobrze do wytwarzania metoda formowania wtryskowego, zgodnie z którą może być produkowana przy pomocy względnie prostej dwuczęściowej formy komorowej z pojedynczym wyciąganym rdzeniem. Ponieważ wzór obudowy jest szczególnie odpowiedni do formowania wtryskowego, więc może być wykonywana z różnych tworzyw sztucznych, takich jak polietylen, polipropylen, poliwęglan, polichlorek winylu, ABS, akryl i żywica. Podobnie, zatyczka zaworu 70 jest również łatwo wytwarzana przy pomocy konwencjonalnej metody formowania wtryskowego znanego ze stanu techniki i powszechnie stosowanego i również może być wykonywana z różnych tworzyw sztucznych. Męski łącznik typu Luer jest łatwy składany z kilku ruchomych części. Mimo że zaprezentowany i opisany jest szczególny układ obudowy i zatyczki zaworu posiadający parę przeciwległych, odpowiednich otworów uruchamiających 58 i ramion 78, jest zrozumiale, że może być wykonane wiele innych układów ze zwiększoną ilością otworów uruchamiających i ramion uruchamiających rozmieszczonych w obudowie oraz wiele przekrojów konfiguracji otworów i ramion uruchamiających bez wychodzenia poza zakres wynalazku.

Nadal w odniesieniu do fig. 3, konwencjonalne żeńskie złącze typu Luer 94, które jest umieszczone na bliższym końcu korpusu męskiego łącznika i które przedłuża w kierunku bliższym obudowę 40 męskiego łącznika typu Luer, pokazana jest w przykładowym wykonaniu jako oddzielny element, którego dystalny koniec jest wtłoczony w proksymalny koniec obudowy. Jest zrozumiałe dla osób posiadających odpowiednie kwalifikacje w dziedzinie techniki, że żeńskie złącze typu Luer, podobnie jak obudowa i zatyczka zaworu 70, może być wykonana metodą formowania wtryskowego i następnie instalowana na obudowie przy wykorzystaniu jednej z wielu technik montażu znanych obecnie lub później rozwiniętych w stanie techniki, łącznie z pasowaniem wtłaczanym, pasowanie z wciskiem,

PL 209 774 B1 łączenie rozpuszczalnikowe lub zgrzewanie ultradźwiękowe. Jak przedstawiono, obudowa jest wystarczająco długa w kierunku bliższym od ścianki obudowy 56, tak że żeńskie złącze typu Luer lub inne urządzenie może być instalowane na bliższym końcu pozostawiając wystarczającą przestrzeń pomiędzy dystalny końcem żeńskiego łącznika typu Luer i baza 82 zatyczki zaworu umożliwiającą ruch postępowy w kierunku bliższym, gdy, na przykład, męski łącznik typu Luer jest połączony z żeńskim łącznikiem 26 dożylnego łącznika pacjenta w czasie korzystania z niego. W powiązaniu, jest zrozumiałe, że dystalny koniec 36 żeńskiego łącznika typu Luer 94 może być dostosowany do podpierania sprężyny naciskowej lub podobnej, która, gdy jest zainstalowana w obudowie pomiędzy żeńskim łącznikiem typu Luer 94 i bazą zatyczki zaworu 82, może współpracować z elastomerowym elementem 90 do nadawania zatyczce zaworu takiego napięcia, żeby utrzymywać wartość napięcia utrzymującego szczelności pomiędzy główką zatyczki zaworu 75 i występem 49 w kanale przepływowym na dalszym końcu.

Żeńskie złącze typu Luer 26 dożylnego łącznika pacjenta 24 (fig. 1) pokazane obok dalszego końca męskiego łącznika typu Luer 20 jest zwykle wykonane z okrągłej tulejki 28 posiadającej stożkową w kierunku dalszym powierzchnię 30 wykonaną zgodnie z normą 594.1 ANSI/AAMl/ISO dla łączników medycznych. Wewnętrzna powierzchnia zwęża się wewnątrz w kierunku dalszym od większej średnicy do mniejszej średnicy. Samouszczelniający tłoczek 34, który jest zainstalowany wewnątrz tulejki ma wybiórczo otwierany otwór 35 reagujący na ściśnięcie tłoczka, po wsunięciu męskiego łącznika typu Luer, otwarciem otworu i umożliwieniem przepływu płynu przez żeńskie złącze typu Luer. Jak zostanie dokładniej omówione w odniesieniu do fig. 4 i fig. 5, męski korpus 42 samouszczelniającego męskiego łącznika typu Luer 20 jest wykonany ze stożkową w kierunku dalszym zewnętrzną powierzchnią, która zwęża się w kierunku dalszym od większej średnicy do mniejszej średnicy i dostosowana jest do szczelnego połączenia ze stożkową wewnętrzną powierzchnią żeńskiego łącznika typu Luer, gdy oba łączniki zostają połączone.

Wracając do fig. 4, przedstawia ona w przekroju samouszczelniający męski łącznik typu Luer 20 z częściowo nasuniętym na niego żeńskim łącznikiem typu Luer 26. Element zaworu 75 znajduje się w położeniu blokującym przepływ. Dokładniej, okrągła tulejka 28 żeńskiego łącznika typu Luer nasuwana jest w kierunku bliższym wewnątrz gniazda 61 na męski korpus 42 dopóki zwrócona w kierunku bliższym oporowa powierzchnia 29 tulejki nie wejdzie w kontakt z dalszym końcem odpowiedniego ramienia uruchamiającego 78. W tym położeniu żeńskie złącze typu Luer jeszcze nie przesunęło zatyczki zaworu w kierunku bliższym, więc główka 75 pozostaje w szczelnym połączeniu z kanałem przepływowym 46 dzięki sile napinającej elastomerowego elementu 90 umieszczonego wewnątrz otworów uruchamiających 58 wokół ramion uruchamiających zatyczki zaworu. Jednak okrągły męski korpus przebył wystarczająca odległość wewnątrz tulejki żeńskiego łącznika typu Luer, żeby zacząć tworzyć szczelne połączenie stożkowych powierzchni pomiędzy zewnętrzną powierzchnią 44 męskiego korpusu i wewnętrzną powierzchnią 30 tulejki. Ponadto, w tym położeniu wchodzenie dalszego końca męskiego korpusu do wnętrza tulejki służy do ściśnięcia samouszczelniającego tłoczka 34 i otwarcia w ten sposób otworu 35. Dlatego też będzie zrozumiałe dla osób posiadających odpowiednie kwalifikacje, że męski łącznik typu Luer jest tak wykonany, że po częściowym połączeniu z samouszczelniającym żeńskim łącznikiem typu Luer, dwa łączniki zaczynają tworzyć szczelne połączenie wzdłuż odpowiadających sobie stożkowych w dalszym kierunku powierzchni, a samouszczelniający tłoczek jest uruchamiany zanim jakikolwiek płyn może przepływać przez męski łącznik typu Luer. W związku z tym męski łącznik typu Luer według wynalazku zapewnia bezpieczne i skuteczne bezigłowe połączenie z samouszczelniającym żeńskim łącznikiem typu Luer z minimalnym ryzykiem wycieku płynu z takiego powodu, że żeńskie złącze typu Luer jest aktywowane zanim zostaje aktywowane męski łącznik typu Luer w wyniku dalszego ruchu w kierunku bliższym żeńskiego łącznika typu Luer.

Odnieśmy się teraz do fig. 5, która przedstawia w przekroju żeńskie złącze typu Luer 26 całkowicie wsunięte na samouszczelniający męski łącznik typu Luer 20. Po połączeniu zwróconej w kierunku bliższym oporowej powierzchni tulejki 29 ze zwróconymi w kierunku dalszym końcami 79 ramion uruchamiających 78, dalszy ruch w kierunku bliższym żeńskiego łącznika typu Luer pokonujący siłę napinającą elastomerowych elementów uszczelniających 90, przesuwa w kierunku bliższym zatyczkę zaworu 70, co powoduje odsunięcie główki 75 od występu 49 i umożliwia przepływ przez kanał przepływowy 46 aktywując w ten sposób męski łącznik typu Luer. Element zaworu znajduje się w ten sposób w położeniu otwierającym przepływ. Jak przedstawiono, elastomerowy materiał 91 stanowiący uszczelniające elementy jest połączony zarówno do ramion uruchamiających, jak i do otworów uruPL 209 774 B1 chamiających 58, gdy jest rozciągany w kierunku bliższym razem z ruchem w kierunku bliższym całej zatyczki zaworu. Będzie zrozumiałe dla osób posiadających odpowiednie kwalifikacje, że podczas gdy siła wiązania akrylu utwardzanego ultrafioletem lub podobnego materiału elastomerowego jest wystarczająca do przeciwstawiania się siłom wywieranym przez ruch w kierunku bliższym żeńskiego łącznika typu Luer, promieniowo skierowany do wewnątrz kołnierz 59 utworzony wokół każdego otworu uruchamiającego tworzy gniazdo, w którym może być zamocowany elastomerowy element zwiększając w ten sposób wytrzymałość elementu i możliwość utrzymania się w otworze uruchamiającym wokół ramion uruchamiających nawet pod obciążeniem.

Pozostając nadal przy fig. 5, przy aktywnym samouszczelniającym tłoczku 34 żeńskiego łącznika typu Luer 26 i aktywnej zatyczce zaworu 70 męskiego łącznika typu Luer 20, utworzona jest droga przepływu przez oba łącznika. Zatem, jak pokazują strzałki przepływu 88 w przykładowym wykonaniu, w którym męski łącznik typu Luer jest zamontowane na strzykawce 22 (fig. 1) i następnie połączone z dożylnym łącznikiem pacjenta 24 (fig. 1) tak, aby pobierać płyny, płyn będzie przepływał przez tłoczek 34 żeńskiego łącznika typu Luer, jego otwór 35, centralny otwór 48 kanału przepływowego na dalszym końcu kanału przepływowego 46, przez kanał przepływowy opływając wokół dystalnej główki 75 i rdzenia 72 zatyczki zaworu, na zewnątrz otworu kanału przepływowego na bliższym końcu i poprzez otwory przepływowe 86 utworzone przez wolną przestrzeń pomiędzy bazą 82 zatyczki zaworu i ścianką obudowy od strony bliższej 56 i poprzez proksymalne żeńskie złącze typu Luer 94 do strzykawki 22 (fig. 1). Ta sama droga przepływu może być wykorzystana w odwrotną stronę, gdy podawane są lekarstwa lub inne płyny ze strzykawki do dożylnej linii pacjenta 25 (fig. 1). W każdym przypadku, gdy żądana ilość płynów zostanie pobrana do strzykawki lub podana ze strzykawki, żeńskie złącze typu Luer może być po prostu odłączone od męskiego łącznika typu Luer, przy którym odpowiednie urządzenia samouszczelniające będą przywracały szczelność w odwrotnej kolejności. To znaczy, gdy żeńskie złącze typu Luer jest wyciągana w kierunku dalszym z męskiego łącznika typu Luer, zatyczka zaworu pierwsza przywróci szczelność pod działaniem siły napinającej wywieranej przez elastomerowy element 90, gdy żeńskie złącze typu Luer osiągnie położenie pokazane na fig. 4. Ponadto ruch w kierunku dalszym żeńskiego łącznika typu Luer całkowicie rozłączy zwróconą w kierunku bliższym powierzchnię oporową tulejki 29 i dystalnej końce 79 ramion uruchamiających 78 i umożliwi ciągłe rozszerzanie się samouszczelniającego tłoczka 34 aż do osiągnięcia położenia spoczynkowego pokazanego na fig. 3 z otworem 35 ponownie całkowicie zamkniętym. Jest zrozumiałe, że w wyniku ponownego uszczelnienia przy pomocy zatyczki zaworu męskiego łącznika typu Luer przed utratą połączenia stożek do stożka pomiędzy odpowiednio zewnętrzną i wewnętrzną powierzchnią łączników, każdy płyn znajdujący się w strzykawce jest skutecznie uwięziony po stronie strzykawki przez zatyczkę zaworu, co zapobiega niechcianemu wypływowi płynu i zbytecznemu ryzyku kontaktu lub skażenia opiekuna albo pacjenta. Ponadto jest zrozumiałe, że męski łącznik typu Luer jest łatwy do wytarcia i higienicznego utrzymania, ponieważ wszystkie łączone powierzchnie są odsłonięte i łatwo dostępne po odłączeniu urządzenia od żeńskiego łącznika. Ramiona uruchamiające 78 i ich połączenie 82 i 83 w ten sposób tworzą urządzenie sterujące elementem zaworu z ramionami umieszczonymi na zewnątrz korpusu męskiego łącznika obok bliższego końca korpusu męskiego łącznika, które poruszając się w stronę bliższego końca kontrolują ruch elementu zaworu do położenia otwierającego przepływ, a poruszając się w stronę dalszego końca kontrolują ruch elementu zaworu do położenia zamykającego przepływ.

Odnośnie fig. 3-5 można zauważyć, że żeńskie złącze typu Luer 26 może być wykonana z elementami lub fragmentem zewnętrznego gwintu 32, znanymi ze stanu techniki, na bliższym końcu okrągłej tulejki 28. Odpowiednio wewnętrzna powierzchnia 53 pierścienia 52 obudowy 40 męskiego łącznika typu Luer może być wykonana z wewnętrznym gwintem 54 dostosowanym do gwintowego połączenia z zewnętrznymi elementami lub fragmentem gwintu żeńskiego łącznika typu Luer i w ten sposób wciągać i zabezpieczać żeńskie złącze w szczelnym połączeniu z męskim łącznikiem. Mimo że jest zrozumiałe dla osób posiadających odpowiednie kwalifikacje, że pasowanie wciskowe powierzchnia do powierzchni pomiędzy odpowiednio stożkowymi w kierunku dalszym powierzchniami męskiego i żeńskiego łącznika może być wystarczające do utrzymania połączenia pomiędzy nimi podczas użycia, ten środek zabezpieczenia jako jedyny nie jest szeroko stosowany, ale przezornie preferowane jest gwintowe połączenie pomiędzy łącznikami. Jest jednak zrozumiałe, że szereg innych sposobów łączenia znanych obecnie ze stanu techniki i opracowanych w przyszłości skutecznie zabezpieczających szczelne połączenie żeńskich i męskich łączników może być zastosowane bez wychodzenia poza zakres wynalazku.

PL 209 774 B1

Odnieśmy się teraz do fig. 6, na której przedstawiony jest widok z góry męskiego łącznika 20 z fig. 2. Jak przedstawiono z perspektywy, a zasadniczo patrząc w dół do zwróconego w kierunku dalszym gniazda 61 (fig. 3) utworzonego pomiędzy zewnętrznym pierścieniem 52 obudowy 40 i stożkowym w kierunku dalszym, męskim okrągłym korpusem 42, widoczne jest ustawienie odpowiednich przeciwległych ramion uruchamiających 78 rozmieszczonych wokół męskiego korpusu i biegnących wewnątrz gniazda od ścianki 56 obudowy po stronie bliższej. Zastosowanie dwóch ramion uruchamiających rozstawionych zasadniczo w odległości 180° od siebie jest tylko jednym z wielu możliwych ustawień zgodnych z aspektami wynalazku.

Figura 7 przedstawia widok z dołu męskiego łącznika typu Luer z fig. 2 z usuniętym wystającym w kierunku bliższym żeńskim łącznikiem typu Luer 94 celem przejrzystego przedstawienia istotnych elementów. Jak to jest dobrze widoczne w tym widoku, połączenie 82 zatyczki zaworu 70 (fig. 3) wykonane jest w formie w zasadzie prostego pręta 83 ciągnącego się symetrycznie w przeciwnych kierunkach od bliższego końca rdzenia 72 tak, że odpowiednie końce pręta 84 w zasadzie znajdują się pod otworami uruchamiającymi 58 (fig. 3), tak że ramiona uruchamiające 78 (fig. 3) wystające w kierunku dalszym na końcach pręta swobodnie przechodzą przez otwory uruchamiające. Jak widoczne jest również na tym widoku od dołu, kanał przepływowy 46 nie jest zasłonięty w kierunku bliższym przez bazę i możliwy jest przepływ wokół bazy przy każdym położeniu zatyczki zaworu wewnątrz męskiego korpusu 42 (fig. 2 - 6), podczas gdy daleki, dystalny koniec kanału przepływowego jest odcięty przez dalszą główkę 75 przy przedstawionym położeniu napiętej w dalszym kierunku zatyczki zaworu. Jest zrozumiałe dla osób posiadających odpowiednie kwalifikacje, że podczas montowania zatyczki zaworu w obudowie, zatyczka będzie wsuwana od dołu, jak na fig. 7 i następnie ramiona uruchamiające będą mocowane w otworach uruchamiających przez wprowadzenie elastomerowego elementu 90 do i wokół otworu w taki sposób, żeby ustalić położenie zatyczki zaworu na miejscu wewnątrz zaworu z dalszą główką szczelnie osadzoną w dalszym końcu kanału przepływowego. I znowu, chociaż jako środek do szczelnego zabezpieczenia zatyczki zaworu na właściwym miejscu pokazany i opisany został elastomerowy materiał, jest zrozumiałe, że ten wariant jest tylko jednym z przykładów wykonania. Jest zrozumiałe dla osób posiadających odpowiednie kwalifikacje, że inne urządzenia stosowane do uszczelniania ruchomych części, które poruszają się w stosunku do siebie, takie jak uszczelki, pierścienie uszczelniające i podobne, które są znane obecnie i zostaną opracowane później, mogą być zastosowane bez wychodzenia poza zakres wynalazku.

Odnosząc się do fig. 8a - 8e, przedstawiają one powiększone przekroje różnorodnych przykładów ukształtowania dalszego końca kanału przepływowego 46 męskiego korpusu 42 i odpowiadającego mu ukształtowania dystalnej główki 75 rdzenia 72 zatyczki zaworu 70 w sposób umożliwiający wybiórcze uszczelnianie kanału przepływowego, jak to omówiono powyżej. Jest zrozumiałe, że te wykonania są tylko przykładami i że możliwe są różnorodne układy uszczelniające. Pierwszy, przedstawiony na fig. 8a, widoczny jest przykład ukształtowania męskiego łącznika typu Luer 20 pokazanego na fig. 2 - 7, w którym kanał przepływowy ma stożkową w kierunku dalszym wewnętrzną powierzchnię 47, która kończy się od strony dystalnej promieniowo skierowanym do środka, zwrócony w kierunku bliższym, stanowiącym gniazdo zaworu występ 49. Bardziej dokładnie, jak przedstawiono, występ może być ukształtowany jako zwrócona w kierunku bliższym pierwsza powierzchnia ściętego stożka 50. Odpowiednio, aby zapewnić szczelność powierzchni do powierzchni pomiędzy dalszą główką i występem, dalsza główka ukształtowana jest jako zwrócona w kierunku dalszym druga powierzchnia ściętego stożka 76 w taki sposób, że odpowiada pierwszej powierzchni ściętego stożka. Jak również pokazano, zatyczka zaworu jest wykonana jako jednolita struktura z jednego materiału. Jako takie, rdzeń i główka mogą być wykonane metodą formowania wtryskowego z półsztywnego tworzywa sztucznego tak, że rdzeń ma mechaniczną integralność niezbędną do przeniesienia siły wywieranej przez elastomerowy element 90 (fig. 2 i fig. 3) na uszczelniane powierzchnie dystalnej główki i kanału przepływowego w taki sposób, że mogą się połączyć zapewniając szczelność, podobnie jak stożkowe powierzchnie konwencjonalnego męskiego i żeńskiego łącznika typu Luer. Kształt główki od bliższej strony ściętego stożka przechodzi w pierścieniową powierzchnię 77 z prostymi ściankami. Jest zrozumiałe dla osób posiadających odpowiednie kwalifikacje, że przy ruchu zatyczki zaworu w kierunku bliższym w czasie używania, jak to najlepiej widać na fig. 5, ta powierzchnia o prostych ściankach zapewnia większą wolną przestrzeń pomiędzy główką i wewnętrzną powierzchnią 47 kanału przepływowego poprawiając w ten sposób przepływ płynu wokół główki, gdy męski łącznik typu Luer jest aktywny.

PL 209 774 B1

Odnosząc się do fig. 8b, przedstawia ona męski korpus 42 i zatyczkę zaworu 70a taką samą jak na fig. 8a, ale z taką różnicą, że rdzeń 72a i główka 75a nie są wykonane z tego samego materiału jako jednolita struktura. Rdzeń nadal wykonany jest ze sztywnego lub półsztywnego materiału, ale na dalszym końcu zaopatrzony jest w kołnierz 73. Natomiast główka formowana jest na dalszym końcu rdzenia wokół kołnierza. W ten sposób jest zrozumiałe, że główka może być wykonana ze sprężystego, elastycznego materiału, żeby uszczelnić dystalny koniec kanału przepływowego 46. Materiał do tego celu może być wybrany z dużej ilości kauczuków krzemowych klasy medycznej, termoplastycznych elastomerów i termoplastycznych wulkanizowanych kauczuków. Przy zastosowaniu tak odpowiednich materiałów na dalszą główkę zatyczki zaworu, jest zrozumiałe, że główka może być lekko nadwymiarowa w stosunku do dalszego końca kanału przepływowego, żeby lekko ścisnąć główkę, gdy zatyczka zaworu jest napinana w kierunku dalszym przez elastomerowy uszczelniający element 90 (fig. 2 i fig. 3), zapewniając w ten sposób zupełne uszczelnienie, gdy męski łącznik typu Luer jest rozłączony lub niewykorzystywany. Ponadto jest zrozumiałe, że inaczej niż wytłaczana, główka ze sprężystego materiału może być formowana w oddzielnej operacji i montowana na rdzeniu przy pomocy innej techniki łączenia obecnie znanej lub później rozwiniętej w stanie techniki, takiej jak łączenie rozpuszczalnikowe albo pasowanie zatrzaskowe lub wtłaczane.

Zwróćmy obecnie uwagę na fig. 8c i fig. 8d, które przedstawiają alternatywne ukształtowanie rozciągającego się promieniowo do środka, stanowiącego gniazdo zaworu występu 49a okrągłego męskiego korpusu 42a, w którym występ zwykle jest pierścieniowym kołnierzem prostopadłym do osi korpusu i tworzącym prostopadłą, zwróconą w kierunku bliższym uszczelniającą płaszczyznę 50a. Jak poprzednio, pierścieniowy kołnierz tworzy centralny otwór 48a kanału przepływowego, przez który płyny mogą wybiórczo przepływać od żeńskiego łącznika typu Luer 26 (fig. 5) do kanału przepływowego 46a męskiego łącznika typu Luer. Na fig. 8c pokazana jest zatyczka zaworu 70b posiadająca w przekroju kształt litery „T utworzony przez pionowy rdzeń 72b i poziomą, dalszą główkę 75b. Gdy zatyczka zaworu znajduje się w dalszym, napiętym położeniu, takim jak przedstawione, zwrócona w kierunku dalszym powierzchnia uszczelniająca główki 76b doprowadzona jest do kontaktu powierzchnia do powierzchni z powierzchnią występu zwróconą w stronę bliższą tworzy czołową powierzchnię uszczelniającą i uniemożliwia przepływ płynu przez złącze. Następnie, gdy zawór zostaje uruchomiony po połączeniu z żeńskim łącznikiem typu Luer, jak to zostało powyżej opisane, i główka zostaje przesunięta w kierunku bliższym, jest oczywiste, że powierzchnia 77b prostej, bocznej ścianki umożliwi przepływ płynu pomiędzy główką i stożkową w kierunku dalszym, wewnętrzną powierzchnią 47a kanału przepływowego.

Podobnie, jak przedstawiono w alternatywnym przykładzie wykonania na fig. 8d, dalszą główka 75c może być ukształtowana z zasadniczo płaską zwróconą w kierunku dalszym powierzchnią uszczelniającą 76c tworzącą czołową powierzchnię uszczelniającą naprzeciw powierzchni uszczelniającej 50a występu 49a tworzącego gniazdo zaworu zwrócone w kierunku bliższym, gdy zatyczka zaworu 70c jest napięta w kierunku dalszym wewnątrz kanału przepływowego 46a. Dodatkowo, zwrócony w kierunku dalszym czop 98 główki może być ukształtowany na zwróconej w kierunku dalszym powierzchni główki tak, że skutecznie czopuje i uszczelnia centralny otwór 48a kanału przepływowego. W ten sposób czym większe połączenie powierzchni z powierzchnią jest zapewnione, tym skuteczniejsze jest zupełne uszczelnienie pomiędzy główką zatyczki zaworu i dalszym końcem kanału przepływowego. Dystalny koniec czopu główki może być zaokrąglony, aby ułatwić centrowanie i osadzanie czopu główki w otworze kanału przepływowego. Jak również pokazano na fig. 8d boczna powierzchnia 77c główki może mieć kształt stożka zwróconego w kierunku bliższym albo soczewkowy do wewnątrz, aby zapewnić większą przestrzeń pomiędzy główką i wewnętrzną powierzchnią 47a kanału przepływowego, gdy zawór jest czynny.

Na fig. 8e przedstawiony jest alternatywne ukształtowanie okrągłego męskiego korpusu 42b, w którym kanał przepływowy 46b jest ukształtowany tak, że wewnętrzną powierzchnię 47b tworzy w zasadzie prosta ścianka równoległa do głównej osi kanału przepływowego. Kanał przepływowy znowu od strony dystalnej kończy się promieniowo wystającym do środka, stożkowym w kierunku dalszym, stanowiącym gniazdo zawory występem 49b, tworzącym centralny otwór 48b kanału przepływowego i pierwszą, stanowiącą ścięty stożek powierzchnię 50b. Jest zrozumiałe dla osób posiadających odpowiednie kwalifikacje, że przy nie stożkowej wewnętrznej powierzchni kanału przepływowego wcześniejsze przykłady ukształtowania zatyczki zaworu i główki nie będą skutecznie otwierały kanału przepływowego po przesunięciu zatyczki zaworu w kierunku bliższym po połączeniu z żeńskim łącznikiem typu Luer 26 (fig. 5). Dalsza główka 75d w przykładowym wykonaniu z fig. 8e ma pełną

PL 209 774 B1 część centralną zaopatrzoną we wzdłużne żebra 99 rozmieszczone wokół niej i umożliwiające przepływ płynu wokół główki, gdy dystalny koniec główki zostanie odsunięty od dalszego końca kanału przepływowego. W szczególności, powierzchnia centralnej części główki ma kształt zwróconego w kierunku dalszym drugiego ściętego stożka ukształtowanego do szczelnego połączenia z powierzchnią występu w kształcie pierwszego ściętego stożka, gdy zatyczka zaworu jest napięta w kierunku dalszym wewnątrz kanału przepływowego, tak jak uszczelniające połączenia przykładowych rozwiązań z fig. 8a i 8b. Następnie, gdy zatyczka zaworu przesuwana jest w kierunku bliższym podczas łączenia z żeńskim łącznikiem typu Luer, pierwsza i druga powierzchnia w formie ściętych stożków zostają rozłączone i otwarty zostaje przepływ przez centralny otwór kanału przepływowego i kanał przepływowy.

Jak to doskonale widać na fig. 9, płyn może dalej przepływać przez kanał przepływowy 46b wokół dystalnej główki zatyczki zaworu 75d przez kanał wokół pełnej części główki pomiędzy rozmieszczonymi na obwodzie żebrami 99 a następnie wokół węższego rdzenia 72d i przez złącze jak poprzednio opisano. W ten sposób żebra służą jako elementy dystansowe utrzymujące pełną część centralną dystalnej główki z daleka od wewnętrznej powierzchni 47b kanału przepływowego, umożliwiając w ten sposób przepływ płynu wokół główki. Ponadto żebra służą do utrzymywania rdzenia i główki w centralnym położeniu w stosunku do kanału przepływowego, gdy zatyczka zaworu 70d przesuwa się w nim wzdłuż osi w czasie użytkowania męskiego łącznika typu Luer. Należy odnotować, że połączenie stożek do stożka pomiędzy dalszą główką i występem 49b (fig. 8e) może samo służyć do centralnego ustawiania główki, gdy jest osadzana w dalszym końcu kanału przepływowego, aby skutecznie zamknąć otwór kanału przepływowego, i że ta funkcja w połączeniu ze sztywnym rdzeniem może umożliwiać uruchamianie zaworu w kanale przepływowym o prostych ściankach bez stosowania żeber jako elementów dystansowych. Dlatego też zrozumiałe jest, że może być wykorzystany szereg innych konfiguracji zatyczki zaworu z żebrowymi elementami dystansowymi lub bez nich bez wychodzenia poza zakres wynalazku.

Ponadto, jest zrozumiałe dla osób posiadających odpowiednie kwalifikacje, że przykładowe konfiguracje dystalnych główek i kanałów przepływowych przedstawionych i opisanych na fig. 8a - 8e są jedynie ilustracją możliwych układów wybiórczego uszczelniania poszczególnych łączonych elementów i w żaden sposób nie ograniczają zakresu wynalazku. Przy okazji przykładów, jest zrozumiałe, że podobnie jak wykonanie z fig. 8a, jak to ilustruje fig. 8b, przykładowe wykonania męskiego łącznika typu Luer z fig. 8c - 8e również mogą być wykonane z zatyczkami zaworu posiadającymi pojedynczą jednorodną konstrukcję lub z rdzeniem ze sztywnego lub półsztywnego tworzywa sztucznego i sprężystej główki formowanej lub w inny sposób montowanej na dalszym końcu rdzenia.

Odnosząc się do fig. 10, przedstawia ona alternatywne wykonanie łącznika 19a posiadającego męski łącznik typu Luer 20a z urządzeniem do pobierania krwi 95 zamontowanym po przeciwnej stronie obudowy 40. Urządzenie do pobierania krwi, które jest znane ze stanu techniki i stosowane, zawiera wystającą w kierunku bliższym igłę rurkową 97 i osłonę 96 zamontowaną wokół igły w taki sposób, że chroni opiekuna i pacjenta przed przypadkowym ukłuciem igłą. Tak skonfigurowany korpus męskiego łącznika 42 może być połączony z żeńskim łącznikiem typu Luer 26 dożylnego łącznika pacjenta 24 (fig. 1), jak to omówiono powyżej, aby uruchomić wewnętrzną zatyczkę zaworu 70 (fig. 2) i utworzyć bezigłową drogę przepływu pomiędzy dożylną linią pacjenta 25 (fig. 1) i igła poprzez męski łącznik typu Luer. Jak to jest znane ze stanu techniki, sprężysta nasuwka (nie pokazana) na igle zapobiega przepływowi płynu przez igłę, dopóki próżniowa fiolka do pobierania krwi z korkiem (nie pokazana) nie zostanie wsunięta do osłony urządzenia do pobierania krwi, żeby odepchnąć sprężystą nasuwkę na górną część igły, podczas gdy igła przebija korek, aby umożliwić przepływ przez niego płynu do fiolki. Gdy fiolka jest pełna, może zostać wyjęta z urządzenia do pobierania krwi i zainstalowana w nim nowa fiolka, dopóki nie zostanie pobrana żądana ilość krwi. Wtedy, po prostu, męski łącznik może zostać odłączone od żeńskiego łącznika na dożylnej linii pacjenta i odłożone. Z powyższego wynika, że po rozłączeniu zatyczka zaworu zostaje przesunięta w kierunku bliższym przez elastomerowy element 90 (fig. 2) zainstalowany wewnątrz obudowy, co sprawia, że dalsza główka 75 (fig. 3) ponownie uszczelnia kanał przepływowy 46 (fig. 3) i zamyka całą krew i inne płyny w męskim łączniku typu Luer do bezpiecznego usunięcia. W ten sposób, w tym wykonaniu, jak i w przykładowych wykonaniach zawierających konwencjonalny żeński łącznik, samouszczelniająca wewnętrzna zatyczka zaworu zainstalowana operacyjnie wewnątrz męskim łączniku służy do bezpieczniejszego i łatwiejszego łączenia i rozłączania z żeńskim łącznikiem typu Luer dożylnej linii pacjenta w celu efektywnego i kontrolowanego podawania i/lub pobierania płynów.

PL 209 774 B1

Dlatego też męski łącznik typu Luer jest dobrze dostosowane do łączenia ze strzykawką lub innymi urządzeniami używanymi do podawania lub pobierania płynów od pacjenta bez kompromisu w sprawie bezpieczeństwa pacjenta i opiekuna. Mimo że zilustrowane i opisane zostały konkretne formy wynalazku, będzie oczywiste dla osób posiadających odpowiednie kwalifikacje, że możliwe jest wprowadzenie różnych modyfikacji bez wychodzenia poza ducha i zakres wynalazku. W związku z tym nie jest zamierzone inne ograniczenie wynalazku niż przez zastrzeżenia patentowe.

Claims (15)

1. Samouszczelniający łącznik medyczny do przetaczania płynów obejmujący:

korpus męskiego łącznika posiadający bliższy koniec i dalszy koniec z otworem kanału przepływowego na dalszym końcu i wewnętrzny kanał przepływowy połączony z otworem kanału przepływowego, znamienny tym, że łącznik [20] obejmuje element zaworu [70] umieszczony wewnątrz korpusu [42] męskiego łącznika w wewnętrznym kanale przepływowym [46], ruchomy pomiędzy położeniem zamykającym przepływ, w którym element zaworu uszczelnia otwór kanału przepływowego [48] przed przepływem płynu, a położeniem otwierającym przepływ, w którym element zaworu [70] jest odsunięty od otworu kanału przepływowego [48], umożliwiając przepływ przez otwór [48];

urządzenie sterujące [78] elementem zaworu [70] umieszczone na zewnątrz korpusu [42] męskiego łącznika w sąsiedztwie bliższego końca korpusu [42] męskiego łącznika, ruchome w kierunku bliższego końca, sterujące przesunięciem elementu zaworu [70] w kierunku do położenia otwierającego przepływ, oraz ruchome w kierunku dalszego końca, sterujące przesunięciem elementu zaworu [70] w kierunku do położenia zamykającego przepływ;

oraz element napinający [90] połączony z urządzeniem sterującym [78] elementem zaworu [70] i ukształtowany do wspomagania ruchu elementu zaworu [70] do położenia zamykającego przepływ.

2. Samouszczelniający łącznik według zastrz. 1, zamienny tym, że łącznik [20] obejmuje element zaworu [70] posiadający główkę [75], ruchomy pomiędzy położeniem zamykającym przepływ, w którym główka [75] elementu zaworu sprzęga się z dalszym końcem wnętrza kanału przepływowego [46] i uszczelnia otwór kanału przepływowego [48] przed przepływem płynu, a położeniem otwierającym przepływ, w którym główka [75] elementu zaworu jest odsunięta w kierunku bliższym od otworu kanału przepływowego [48], umożliwiając przepływ przez otwór [48];

urządzenie sterujące [78] elementem zaworu [70] ruchome w kierunku bliższego końca, sterujące przesunięciem główki [75] elementu zaworu [70] w kierunku do położenia otwierającego przepływ, oraz ruchome w kierunku dalszego końca, sterujące przesunięciem główki [75] elementu zaworu [70] w kierunku do położenia zamykającego przepływ;

oraz element napinający [90] jest połączony z urządzeniem sterującym [78] elementem zaworu [70] i ukształtowany do wspomagania ruchu główki [75] elementu zaworu [70] do położenia zamykającego przepływ.

3. Samouszczelniający łącznik według zastrz. 2, znamienny tym, że element zaworu [70] uszczelnia otwór kanału przepływowego [481 od wewnętrznego kanału przepływowego [46] od wewnętrznej strony korpusu męskiego łącznika [42].

4. Samouszczelniający łącznik według zastrz. 2, znamienny tym, że obejmuje zewnętrzną podstawę [56] korpusu [42] męskiego łącznika, wystającą na zewnątrz przy bliższym końcu korpusu [42] męskiego łącznika, przy czym urządzenie sterujące [78] elementem zaworu [70] przechodzi przez podstawę [56] w kierunku dalszego końca.

5. Samouszczelniający łącznik według zastrz. 4, znamienny tym, że ponadto obejmuje element napinający [90] umieszczony na podstawie [56], napinający urządzenie sterujące [78] elementem zaworu [70] i ustawiający element zaworu [70] w położeniu zamykającym przepływ.

6. Samouszczelniający łącznik według zastrz. 5, znamienny tym, że element napinający [90] zawiera elastomerowy materiał połączony z podstawą [56] i urządzeniem sterującym [78] elementem zaworu [70].

7. Samouszczelniający łącznik według zastrz. 6, znamienny tym, że elastomerowy materiał elementu napinającego [90] uszczelnia podstawę [56] przed przepływem płynu, w miejscu gdzie urządzenie sterujące [78] elementem zaworu [70] przechodzi przez podstawę [56].

PL 209 774 B1

8. Samouszczelniający łącznik według zastrz. 2, znamienny tym, że ponadto obejmuje osłonę [40] umieszczoną wokół korpusu [42] męskiego łącznika, przy czym osłona zaopatrzona jest w gwint wewnętrzny [54] do połączenia z gwintem zewnętrznym żeńskiego łącznika.

9. Samouszczelniający łącznik według zastrz. 2, znamienny tym, że ponadto zawiera drugie złącze [26] umieszczone przy bliższym końcu korpusu [42] męskiego łącznika, przy czym wewnętrzny kanał przepływowy drugiego złącza łączy się z wewnętrznym kanałem przepływowym [46] korpusu [42] męskiego łącznika, umożliwiając przepływ płynu pomiędzy korpusem [42] męskiego łącznika 47bi drugim złączem.

10. Samouszczelniający łącznik według zastrz. 9, znamienny tym, że drugie złącze obejmuje żeński łącznik.

11. Samouszczelniający łącznik według zastrz. 10, znamienny tym, że korpus [42] męskiego łącznika ma od zewnątrz stożkowy kształt męskiego łącznika typu Luer.

12. Samouszczelniający łącznik według zastrz. 11, znamienny tym, że żeński łącznik ma od wewnątrz stożkowy kształt żeńskiego łącznika typu Luer.

13. Samouszczelniający łącznik według zastrz. 2, znamienny tym, że korpus [42] męskiego łącznika ma od zewnątrz stożkowy kształt męskiego łącznika typu Luer.

14. Samouszczelniający łącznik według zastrz. 1, znamienny tym, że obejmuje zewnętrzną podstawę [56] korpusu [42] męskiego łącznika wystającą na zewnątrz przy bliższym końcu korpusu [42] męskiego łącznika, w którym element zaworu [70] sprzęga dalszy koniec w położeniu zamykającym przepływ, przy czym urządzenie sterujące elementem zaworu [70] przechodzi przez podstawę [56] w kierunku dalszym, element napinający [90] umieszczony na podstawie [56], napinający urządzenie sterujące [78] elementem zaworu [70] i ustawiający element zaworu [70] w położeniu zamykającym przepływ, zawierający elastomerowy materiał połączony z podstawą [56] i urządzeniem sterującym [78] elementem zaworu [70].

15. Samouszczelniający łącznik według zastrz. 14, znamienny tym, że elastomerowy materiał elementu napinającego [90] uszczelnia podstawę [56] przed przepływem płynu, w miejscu gdzie urządzenie sterujące [78] elementem zaworu [70] przechodzi przez podstawę [56].