PL211021B1 - Kształtownik dystansowy profilowany z cienkiego arkusza metalu podtrzymujący ścianę okładzinową - Google Patents

Description

Rzeczypospolitej Polskiej (21) Numer zgłoszenia: 372444 (22) Data zgłoszenia: 03.06.2003 (86) Data i numer zgłoszenia międzynarodowego:

03.06.2003, PCT/SE03/000895 (87) Data i numer publikacji zgłoszenia międzynarodowego:

11.12.2003, WO03/102320 (11) 211021 (13) B1 (51) Int.Cl.

E04B 2/00 (2006.01) E04B 2/96 (2006.01) E04F 13/21 (2006.01)

Kształtownik dystansowy profilowany z cienkiego arkusza metalu podtrzymujący ścianę okładzinową

(30) Pierwszeństwo: 04.06.2002, SE, 0201672-3	(73) Uprawniony z patentu: OLICON AB, Koping, SE
(43) Zgłoszenie ogłoszono: 25.07.2005 BUP 15/05	(72) Twórca(y) wynalazku: OLIVER SJOLANDER, Koping, SE
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono: 30.03.2012 WUP 03/12	(74) Pełnomocnik: rzecz. pat. Elżbieta Słomczyńska

PL 211 021 B1

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy pręta dystansowego z cienkiego arkusza metalu a bardziej szczegółowo, pręta dystansowego do zamontowania na konstrukcji ściany budowlanej dla podtrzymania ściany okładzinowej.

Pręt dystansowy profilowany według stany techniki w rodzaju, który ma związek z przedmiotowym wynalazkiem obejmuje na ogół płaski środnik, zewnętrzny kołnierz do mocowania członów okładzinowych podpierających z prętem dystansowym, zewnętrzny kołnierz rozciągający się wzdłuż jednego z podłużnych obrzeży środnika i wystające ze środnika wyraźnie prostopadle do płaszczyzny środnika, elementy usztywniające, które rozciągają się poprzecznie do człony dystansowego są rozstawione osobno (oddalone od siebie) wzdłuż długości pręta dystansowego, przy czym elementy usztywniające są utworzone z części wyciętych środnika i zagięte, aby tworzyć kąt z płaszczyzną środnika (Szwedzki Wzór - o numerze Rejestracyjnym 58462).

Pręty dystansowe według tego stanu techniki są zamontowane poziomo na konstrukcji ściany budowlanej, aby zapewnić przestrzeń pomiędzy, z jednej strony, konstrukcją ściany budowlanej i z drugiej strony, pionowymi prętami, które są mocowane do zewnętrznych kołnierzy prętów dystansowych i tworzą człony podpierające przystosowane do podtrzymywania płyt okładzinowych ściany. Materiał warstwy izolacyjnej jest zwykle wkładany w obszar zapełniony przez pręty dystansowe.

Pręt dystansowy według stanu techniki ma rozciągające się poprzecznie elementy usztywniające, w celu uzyskania wymaganej nośności i nie muszą być wykonane z cienkiego arkusza metalu. Wycięte części, tworzące elementy usztywniające mają kształt trójkątny i rozciągają się w kierunku do wewnątrz wyraźnie cały czas poprzez szerokość środnika. Są one wygięte, aby wyraźnie układać się prostopadle do środnika i stopniowo zwiększać wysokość od punktu blisko zewnętrznego kołnierza do wewnętrznego kołnierza, który jest użyty do montowania pręta dystansowego na konstrukcji ściany budowlanej.

Wewnętrzny kołnierz rozciąga się wzdłuż drugiego wzdłużnego obrzeża środnika i wystaje ze środnika w tym samym kierunku jak klapki usztywniające tak, aby pręt dystansowy miał profil podobny do litery Z.

Jeśli konstrukcja ściany budowlanej, na której ma być mocowany pręt dystansowy według stanu techniki jest wyraźnie równa, pręt dystansowy jest mocowany bezpośrednio do konstrukcji ściany budowlanej z wewnętrznym kołnierzem i wyciętymi częściami tworzącymi elementy usztywniające skierowane do dołu. Kiedy pręt dystansowy jest narażony na ciężar działający na pręty podtrzymujące poprzez płyty okładzinowe - są one zazwyczaj wykonane z materiału kamiennego a więc ciężkiego - elementy usztywniające służą nie tylko do usztywnienia środnika, ale także do podparcia go przy wewnętrznym kołnierzu.

Jeśli, z drugiej strony, konstrukcja ściany budowlanej jest nierówna, pręt dystansowy nie jest montowany bezpośrednio na konstrukcji ściany budowlanej, ale na krótkich wspornikach, które są mocowane do konstrukcji ściany budowlanej. W tym przypadku, pręt dystansowy jest montowany w odwróconym położeniu z wewnętrznym kołnierzem skierowanym do góry i z zewnętrznym kołnierzem skierowanym do dołu. Jest on mocowany z górną stroną wsporników i oddalony od konstrukcji ściany budowlanej o odległość mniejszą lub większą tak, aby wszystkie pręty dystansowe znajdowały się w tej samej pionowej płaszczyźnie z ich zewnętrznymi kołnierzami oddalonymi w kierunku na zewnątrz od zewnętrznych końców wsporników. Wsporniki mają taki sam rozmiar a środniki prętów dystansowych zgodnie z tym będą wystawały poza wsporniki na większą lub mniejszą odległość. Ponieważ elementy usztywniające są mocowane z wewnętrznym kołnierzem a wiec nie mogą przenosić do niego jakiejkolwiek siły w odwróconym położeniu, służą one zasadniczo tylko do usztywnienia środnika przeciw odsądzeniu (wygięciu) do dołu części środnika, która wystaje poza wsporniki.

Wadą pręta dystansowego według stanu techniki, w którym sam pręt dystansowy pokazany jest, kiedy jest on użyty razem ze wspornikami, jest to, że elementy usztywniające a w związku z tym także wewnętrzny kołnierz są zbyt wysokie, aby posiadać wymaganą zdolność usztywniającą. W takich przypadkach, wewnętrzny kołnierz będzie ustawiony w odległości od konstrukcji ściany budowlanej i wystawać na znaczną odległość do obszaru, w którym ma być umieszczona izolacja. Zewnętrzny kołnierz, i w pewnym zakresie także elementy usztywniające utrudniają całkowite wypełnienie obszaru powyżej pręta dystansowego materiałem izolacyjnym.

PL 211 021 B1

Celem wynalazku jest dostarczenie ulepszonego pręta dystansowego opisanego na wstępie typu, zwłaszcza w celu użycia ze wspornikami w opisany sposób.

Cel ten został osiągnięty poprzez pręt dystansowy opisanego typu mający cechy konstrukcyjne uwydatnione w części znamiennej zastrzeżenia 1.

W pręcie dystansowym według wynalazku, elementy usztywniające są utworzone poprzez wykonanie poprzecznych szczelin w środniku pręta dystansowego i wygięcie części sprzęgających się z każdą szczeliną poza płaszczyzna środnika. Zgodnie z tym, w każdym miejscu, w którym została wykonana szczelina znajduje się para elementów usztywniających, które przyczyniają się do usztywniania środnika pręta usztywniającego tak, aby środnik był wystarczająco sztywny nawet, jeśli wysokość elementu usztywniającego jest mała.

Zgodnie z wynalazkiem, pręt dystansowy nadaje się do użycia, przede wszystkim w przypadku, kiedy konstrukcja ściany budowlanej jest nierówna. W takim przypadku, zbyteczne jest montowanie wewnętrznego kołnierza do pręta dystansowego, ponieważ pręt dystansowy jest montowany na wspornikach. W związku z tym, wewnętrzny kołnierz służy tylko do zwiększenia sztywności pręta dystansowego, przeciw uginaniu pomiędzy przylegającymi wspornikami i jeśli pręt dystansowy bez wewnętrznego kołnierza jest wystarczająco sztywny i odporny na takie wyginanie tak, że kołnierz ten może być zbędny, a w żadnym przypadku nie ma potrzeby, aby był tak wysoki jak pręt dystansowy ze stanu techniki.

Inną korzyścią pręta dystansowego zgodnie z wynalazkiem jest to, że może on być łatwo wykonany tak, aby można było układać go w stos, w związku z czym wymaga mało miejsca w czasie magazynowania i transportu. Wygięte, stojące pionowo części przylegające do szczelin, które tworzą elementy usztywniające mogą być łatwo wykonane tak, aby nieznacznie pochylać się względem siebie tak, aby każda para elementów usztywniających leżącego poniżej pręta dystansowego mogła wystawać do obszaru pomiędzy para elementów usztywniających leżącego powyżej pręta dystansowego. Z odpowiednio ukształtowanymi elementami usztywniającymi, środniki leżącego powyżej i leżącego poniżej pręta dystansowego mogą być wprowadzone bardzo blisko siebie, kiedy pręt dystansowy jest układany w stos z innymi identycznymi prętami dystansowymi.

Wynalazek zostanie opisany bardziej szczegółowo w odniesieniu do przykładu wykonania przedstawionego na załączonych figurach.

Fig. 1 przedstawia widok w przekroju pionowym konstrukcji ściany budowlanej z termoizolacyjną konstrukcją okładzinową obejmującą pręty dystansowe skonstruowane zgodnie z wynalazkiem;

Fig. 2 przedstawia widok z góry części pręta dystansowego przedstawionego na fig. 1;

Fig. 3 przedstawia widok w przekroju według linii III - III z fig. 1.

Fig. 1 przedstawia część konstrukcji ściany budowlanej mającej termoizolacyjną warstwę 11 (na przykład wełnę mineralną) po swojej zewnętrznej stronie. Na zewnątrz warstwy izolacyjnej 11, podtrzymywana jest ściana okładzinowa utworzona poprzez poziomo wydłużone korpusy okładzinowe 12 z materiału kamiennego. Elementy okładzinowe 12 są podtrzymywane przez konstrukcję podporową, która obejmuje wsporniki 13 z arkusza stalowego mocowane do konstrukcji ściany budowlanej 10, poziome pręty dystansowe 14, które są mocowane ze wspornikami 13 i rozciągają się wzdłuż konstrukcji ściany budowlanej 10 i pionowe pręty, które są mocowane do prętów dystansowych 14 i tworzą człony podporowe 15 na których spoczywają elementy okładzinowe 12.

Na figurach pokazany jest tylko jeden wspornik 13, jeden pręt dystansowy 14 i jeden człon podporowy 15.

Znane jest zarówno ogólne ustawienie przedstawionej konstrukcji ściany okładzinowej oraz poszczególne elementy okładzinowe 12, wsporniki 13 i człony podporowe 15.

Elementy okładzinowe 12 i człony podporowe 15 są takie jak przedstawiono w patencie SE 469137 B (=WO92/08857) a wsporniki są takie jak przedstawiono w Szwedzkim Wzorze zarejestrowanym pod numerem 58461. Z drugiej strony, człon dystansowy 14 jest nowy.

Człon dystansowy 14 jest integralnie wykonany z arkusza stali o małej grubości, takiej jak 0,8-1 mm. Obejmuje on na ogół płaski środnik 16, który jest poziomy w użyciu, kołnierz, do którego odnosi się zewnętrzny kołnierz 17, który łączy się z jednym z podłużnych obrzeży środnika, zwłaszcza obrzeżem, które znajduje się po lewej stronie na fig. 1. W użyciu, zewnętrzny kołnierz 17 jest skierowany do dołu i niesie człon podporowe 15 łącznie z zewnętrznymi kołnierzami 17 innych prętów dystansowych 14. Człony podporowe 15 są mocowane do zewnętrznych kołnierzy 17 za pomocą śrub.

W przedstawionym przykładzie wykonania pręt dystansowy 14 obejmuje także krótki kołnierz, do którego odnosi się tu wewnętrzny kołnierz 18, który łączy się z przeciwległym lub wewnętrznym

PL 211 021 B1 obrzeżem środnika 16 i wystaje w kierunku do góry i nieznacznie w kierunku do tyłu lub do wewnątrz od środnika w kierunku konstrukcji ściany 10. Środnik 16 pręta dystansowego 14 pozostaje w górnej części występu 19 utworzonego przez występ na wsporniku 13. Trzyma się on wspornika poprzez śruby z zewnętrznym kołnierzem 17 umieszczonym w przedniej części (lewa strona na fig. 1) wspornika 13 i wewnętrznym kołnierzem 18 ustawionym w kierunku do przodu od konstrukcji ściany budowlanej 10.

Dokładne położenie pręta dystansowego 14 na wsporniku 13 a więc nawis lub szerokość części środnika 16, która wystaje z przedniej krawędzi występu wspornika 19, jest dobrany kiedy pręt dystansowy jest przymocowany do wsporników 13 tak, że zewnętrzne kołnierze 17 prętów dystansowych 14 a więc także człony podpierające dla elementów okładzinowych 12 będą we wspólnej pionowej płaszczyźnie. Tak więc, wielkość nawisu będzie zależała od różnic w odległości pomiędzy tą pionową płaszczyzna i konstrukcją ściany budowlanej 10 w punktach, w których są mocowane wsporniki 13.

Aby oprzeć się odchyleniu w dół nadmiernej lub wystającej części środnika 16 poniżej ciężaru części okładzinowych 12 zapewniony jest środnik 16 w regularnych odstępach wzdłuż długości pręta dystansowego 14 z para elementów usztywniających 20, 21, które rozciągają się poprzecznie względem pręta dystansowego poprzez większą część szerokości środnika a bardziej szczegółowo, prawie w poprzek całej długości. Jednakże, korzystnie, elementy usztywniające 20, 21 nie rozciągają się bliżej czołowej powierzchni zewnętrznego kołnierza 17 niż kilka milimetrów, jak 5-10 mm. Stosuje się to także do odległości pomiędzy elementami usztywniającymi 20, 21 i wewnętrznym kołnierzem 18.

Korzystnie, elementy usztywniające 20, 21 mogą być utworzone przy użyciu maszyn do cięcia lub maszyn do przebijania otworów.

Elementy usztywniające 20, 21 są utworzone poprzez wykonanie najpierw prostych nacięć poprzez środnik - linie cięcia są oznaczone poprzez linie C kropka kreska na fig. 2 i 3 a następnie wygięcie sprzęgających części środnika po obydwu stronach każdego nacięcia w kierunku do góry od płaszczyzny środnika 16 do położenia pokazanego na fig. 2 i 3. Jak najlepiej zostało przedstawione na fig. 3, elementy usztywniające są nieco asymetrycznie zagięte tak, że element usztywniający, jeden oznaczony odnośnikiem 21, jest nieco wyższy niż drugi element usztywniający 20, ale zginanie może być asymetryczne tak, że obydwa elementy usztywniające są tej samej wysokości.

Jak najlepiej zostało przedstawione także na fig. 3, chociaż zginanie elementów usztywniających 20, 21 do położenia pod kątem prostym z płaszczyzną środnika 16 zapewniałoby maksymalna wysokość elementów usztywniających a więc maksymalną wytrzymałość na zginanie w kierunku do dołu wystającej części pręta dystansowego 14, elementy usztywniające 20, 21 są tylko tak zagięte, aby tworzyć kąt ostry ze środnikiem 16 tak, że zbiegają się w kierunku ku górze. Jednakże, zginanie elementów usztywniających tym sposobem w połączeniu z zaokrąglaniem dwóch elementów usztywniających 20, 21 na końcach jak przedstawiono na fig. 2 daje korzyść, która uzasadnia pewną utratę wytrzymałości na zginanie w kierunku do dołu.

Korzyść ta polega na tym, że podczas magazynowania i transportu, pręty dystansowe 14 o identycznych rozmiarach mogą być układane w stos tak, aby leżały jeden na drugim względem każdej pary elementów usztywniających 20, 21 każdego leżącego poniżej pręta dystansowego wystającego do obszaru pomiędzy parą elementów usztywniających 20, 21 następnego leżącego powyżej pręta dystansowego tak, że środniki 16 przylegających ułożonych w stos prętów dystansowych 14 będą bardzo blisko ustawione a możliwie nawet w ułożeniu ściana przy ścianie.

Jeśli jest to pożądane, w celu umożliwienia ułożenia w stos prętów dystansowych 14, kąt ostry zawarty pomiędzy elementami usztywniającymi 20, 21, z jednej strony i płaszczyzna środnika 16, z drugiej strony, powinna w sposób oczywisty być tak duża jak to jest możliwe w granicach wymogów ustalonych dla układania w stos.

Jeśli jest to pożądane, przekazywanie ciepła w kierunku poprzecznym względem pręta dystansowego 14 może być zmniejszone do minimum w sposób znany jako taki poprzez dostarczenie środnika 16 ze wzorem szczelin rozciągających się na długość środnika.

Claims (5)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Pręt dystansowy z cienkiego arkusza metalu przystosowany do zamontowania na konstrukcji ściany budowlanej dla podtrzymania ściany okładzinowej obejmujący na ogół płaski środnik

   PL 211 021 B1 zewnętrzny kołnierz do mocowania członów podtrzymujących okładzinowych z prętem dystansowym, przy czym zewnętrzny kołnierz rozciąga się wzdłuż jednego z podłużnych obrzeży środnika i wystaje ze środnika wyraźnie prostopadle do płaszczyzny środnika, i elementy usztywniające, które rozciągają się poprzecznie do pręta dystansowego i są oddalone od siebie wzdłuż długości pręta dystansowego, przy czym elementy usztywniające są utworzone z części wyciętych środnika i wygiętych tak, aby zawrzeć kąt z płaszczyzną środnika, znamienny tym, że środnik (16) jest zaopatrzony w szczeliny rozciągające się poprzecznie do pręta dystansowego (14) poprzez większą część szerokości środnika a części środnika łączących się ze szczeliną z obydwu jej stron są wygięte na zewnątrz płaszczyzny środnika w celu utworzenia elementów usztywniających (20, 21).
2. 2. Pręt dystansowy według zastrz. 1, znamienny tym, że elementy usztywniające (20, 21) tworzą kąt ostry z płaszczyzną środnika (16) i zbiegają się poza środnikiem.
3. 3. Pręt dystansowy według zastrz. 1 lub 2, znamienny tym, że pręt dystansowy (14) daje się układać w stos z innymi podobnymi prętami dystansowymi (14) tak, że środniki (16) przylegających ułożonych w stos prętów dystansowych (14) są wyraźnie równoległe i ustawione blisko siebie a elementy usztywniające (20, 21) każdego leżącego poniżej ułożonego w stos pręta dystansowego (14) wystają do obszaru pomiędzy sąsiednimi elementami usztywniającymi (20, 21) następnego leżącego powyżej pręta dystansowego (14).
4. 4. Pręt dystansowy według jednego z zastrz. od 1 do 3, znamienny tym, że wewnętrzny kołnierz (18), rozciąga się wzdłuż przeciwległego obrzeża środnika (16) i wystaje ze środnika (16) w tym samym kierunku jak elementy usztywniające (20, 21), przy czym wewnętrzny kołnierz (18) korzystnie lekko odchyla się poza środnik (16).
5. 5. Pręt dystansowy według któregokolwiek z zastrz. od 1 do 4, znamienny tym, że zewnętrzny kołnierz (17) i elementy usztywniające (20, 21) wystają ze środnika (16) w przeciwnych kierunkach.