PL211398B1 - Rozjazd torowy kolei dwuszynowej - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest rozjazd torowy kolei dwuszynowej, zwłaszcza kolei spągowej stosowanej w kopalni podziemnej.

Znany jest ze stosowania rozjazd torowy, przeznaczony do zabudowy pomiędzy pojedynczym torem kolei i dwoma nitkami toru, z których jedna jest usytuowana na przedłużeniu toru pojedynczego, a druga jest do niej ukośna. Rozjazd ten posiada ramę i cztery szyny jezdne, połączone ze sobą w jeden sztywny zestaw szynowy, umieszczony przesuwnie na tej ramie.

Rama rozjazdu ma na dole podłużnice, na których są umieszczone belki poprzeczne, sztywno połączone z tymi podłużnicami. Belki poprzeczne są rozmieszczone przy końcach podłużnic oraz w ich ś rodkowej strefie. Do skrajnych belek poprzecznych, przy obu koń cach ramy, są na górze przytwierdzone krótkie odcinki szyn pośredniczących, usytuowane parami na wprost torów szynowych znajdujących się po obu stronach rozjazdu. Z jednej strony ramy znajduje się jedna para szyn pośredniczących usytuowana na przedłużeniu toru pojedynczego. Z drugiej strony ramy są usytuowane dwie pary szyn pośredniczących, z których jedna znajduje się naprzeciw prostej, a druga naprzeciw skośnej nitki toru za rozjazdem.

Zestaw szynowy jest umieszczony na ramie rozjazdu przesuwnie, z możliwością okresowego przemieszczania na kierunku prostopadłym do prostych nitek torów szynowych, znajdujących się przed i za rozjazdem. Zestaw zawiera jedną parę szyn prostych i jedną parę szyn łukowych. Szyny każdej pary są rozmieszczone względem siebie w odległości równej rozstawowi szyn toru kolei, wskutek czego rozjazd ma odcinek toru prostego i odcinek toru łukowego. Oba odcinki torów są zbliżone do siebie przy tym końcu ramy, który przylega do toru pojedynczego, znajdującego się przed rozjazdem i oddalają się od siebie po ł uku w miarę zbliż ania się do drugiego końca ramy. W zależ noś ci od potrzeby zestaw szynowy jest dosuwany w stronę jednego lub drugiego boku ramy, w celu skierowania kolei dojazdy na wprost po prostej nitce toru za rozjazdem, albo dojazdy po łuku i dalej na skośną nitkę toru za rozjazdem. Rama rozjazdu jest wyposażona w poprzeczną belkę blokady, zaopatrzoną w otwory ustalające. Zestaw szynowy jest utrzymywany w wybranym położeniu za pomocą przetyczki sworzniowej przechodzącej przez ten zestaw i przez odpowiedni otwór ustalający belki blokady.

Rama rozjazdu posiada po obu stronach bocznych wybiegi na szerokość równą rozstawowi toru kolei, powiększoną co najmniej o szerokość jednej szyny. Te wybiegi są niezbędne do stabilnego usytuowania na ramie zestawu szynowego, przesuniętego do jednego z boków ramy, bez wystawania szyn skrajnych poza ramę. Rama rozjazdu jest więc szersza od zestawu szynowego o wielkość równą szerokości toru kolei, powiększoną co najmniej o szerokość jednej szyny. Szerokość ramy jest ponad czterokrotnie większa od szerokości toru kolei.

Opisany rozjazd jest pokazany na rysunku oznaczonym skrótem „pos..

Rozjazd według wynalazku, posiadający ramę oraz szyny jezdne proste i szyny jezdne łukowe, skojarzone z tą ramą przesuwnie na kierunku poprzecznym do prostoliniowego toru kolei, charakteryzuje się tym, że ma dwa niezależne zespoły szynowe: zespół zewnętrzny i zespół wewnętrzny, z których każdy zawiera jedną szynę prostą i jedną szynę łukową. W poszczególnym zespole obie szyny są połączone sztywno ze sobą. Wewnętrzny zespół szynowy jest umieszczony w obrębie zespołu zewnętrznego. Oba zespoły szynowe są usytuowane przesuwnie względem ramy i przesuwnie względem siebie.

Korzystnie wewnętrzny zespół szynowy jest wyposażony w poprzeczne prowadniki usytuowane prostopadle do szyny prostej.

Zaletą wynalazku jest mała szerokość rozjazdu, niewiele większa od dwóch szerokości toru kolei.

Przykład wykonania wynalazku jest pokazany na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia rozjazd z torami usytuowanymi do jazdy na wprost, fig. 2 - rozjazd z torami usytuowanymi do wjazdu na skośną nitkę toru, fig. 3 - ramę, fig. 4 - zewnętrzny zestaw szynowy, a fig. 5 przedstawia wewnętrzny zestaw szynowy, wszystko w widoku z góry.

Rozjazd posiada ramę 1 spawaną z kształtowników oraz cztery szyny jezdne: dwie szyny proste 2 i dwie szyny łukowe 3, zainstalowane przesuwnie na tej ramie 1.

Rama 1 ma na dole dwie podłużnice 4 i jedną belkę skośną 5, a na górze belki poprzeczne, usytuowane poprzecznie do podłużnic 4. Podłużnice 4 są do siebie równoległe i są rozstawione w odległości równej rozstawowi szyn toru kolei. Belki poprzeczne, z których każda ma w zasadzie inną długość, są zgrupowane parami i są rozmieszczone przy obu końcach oraz pośrodku ramy 1, tworząc dwie pary skrajne: lewą 6 i prawą 7 oraz jedną parę środkową 8, przy czym w każdej parze 6, 7 i 8

PL 211 398 B1 belki poprzeczne są rozstawione w pewnej odległości od siebie. Środkowa para 8 belek jest wyposażona w listwę blokującą 9 zaopatrzoną w otwory ustalające 10, które służą do przyjęcia przetyczki sworzniowej.

Do górnej powierzchni ramy 1, z obu jej stron czołowych, są przyspawane trzy pary krótkich odcinków szyn pośredniczących 11, 12 i 13, a szyny w każdej tej parze są rozstawione w odległości równej rozstawowi szyn kolei. W zainstalowanym rozjeździe pary odcinków szyn pośredniczących 11 i 12 są usytuowane przy szynach prostoliniowego toru kolei, a para szyn 13 - przy szynach toru skośnego za rozjazdem.

Na ramie 1 są zainstalowane przesuwnie dwa odrębne zespoły szynowe: zespół zewnętrzny 14 i zespół wewnętrzny 15. Każdy z tych zespołów 14 i 15 zawiera jedną szynę prostą 2 i jedną szynę łukową 3, które są sztywno połączone ze sobą poprzecznymi przewiązkami. W obu zespołach szynowych 14 i 15 szyny 2 i 3 są najbardziej zbliżone do siebie przy tym końcu rozjazdu, który przylega do pojedynczego toru kolei i są najbardziej oddalone od siebie przy drugim końcu, przylegającym do dwóch nitek toru kolei.

W zewnętrznym zespole szynowym 14 najmniejsza odległość pomiędzy szynami 2 i 3 jest równa rozstawowi szyn pojedynczego toru kolei powiększonemu o szerokość dwóch szyn. Największa odległość pomiędzy szynami 2 i 3, jaka występuje w tym zespole 14 na drugim końcu rozjazdu, jest większa od sumy rozstawów toru prostego i toru skośnego za rozjazdem.

W wewnętrznym zespole szynowym 15 obie szyny 2 i 3 stykają się ze sobą w jednym końcu, a na drugim końcu są od siebie oddalone na odległość większą od rozstawu szyn toru skośnego za rozjazdem.

Zespoły szynowe 14 i 15 są tak ukształtowane i tak zainstalowane w zmontowanym rozjeździe, że szyny łukowe 3 obu zespołów 14 i 15 sąsiadują ze sobą i pomiędzy tymi szynami 3 jest utworzona klinowa szczelina 16 rozszerzająca się po łuku w stronę szerszego końca rozjazdu. Ta szczelina 16 ma najmniejszą szerokość w rozjeździe ustawionym do jazdy kolei na wprost, zaś największą szerokość przybiera w rozjeździe ustawionym do jazdy na skośną nitkę toru za rozjazdem.

W szerokim zespole szynowym końcówki szyn 2 i 3 są wyposażone w zderzaki 17 przymocowane do zewnętrznych powierzchni tych szyn 2 i 3.

Wewnętrzny zespół szynowy 15 jest zaopatrzony w trzy prowadniki 18, 19 i 20, wykonane w postaci poprzecznych belek z bocznymi występami ślizgowymi. W środkowym prowadniku 19 znajduje się podłużny otwór na przejście dźwigni do ręcznego przesuwu zespołu szynowego 15.

Claims (2)

1. Rozjazd torowy kolei dwuszynowej, posiadający ramę oraz szyny jezdne proste i szyny jezdne łukowe, skojarzone z tą ramą przesuwnie na kierunku poprzecznym do prostoliniowego toru kolei, znamienny tym, że ma dwa odrębne zespoły szynowe: zespół zewnętrzny (14) i zespół wewnętrzny (15), każdy zawierający jedną szynę prostą (2) i jedną szynę łukową (3), które to szyny (2 i 3) są w poszczególnym zespole (14 i 15) połączone sztywno ze sobą, przy czym wewnętrzny zespół szynowy (15) jest umieszczony w obrębie zespołu zewnętrznego (14), a oba zespoły szynowe (14 i 15) są usytuowane przesuwnie względem ramy (1) i przesuwnie względem siebie.

2. Rozjazd według zastrz. 1, znamienny tym, że wewnętrzny zespół szynowy (15) jest wyposażony w poprzeczne prowadniki (18) usytuowane prostopadle do szyny prostej (2).