PL213718B1 - Człon trasy górniczego przenośnika zgrzebłowego - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest człon trasy górniczego przenośnika zgrzebłowego, przeznaczonego do wytransportowania strugi urobku z wyrobiska w podziemnej eksploatacji kruszywa.

Znane dotychczas powtarzalne człony, których ciąg stanowi trasę przenośnika zgrzebłowego zbudowane są z rynny, zaopatrzonej od strony ociosu w ładujący klin, zaś od strony zawału w zastawkę oraz ucho do podłączenia belki przesuwnej sekcji obudowy zmechanizowanej. Zastawka zawiera koryto dla prowadzenia przewodów zasilających, zaś od strony rynny ma segment parkanu dla prowadzenia kombajnu w systemie bezcięgnowego posuwu. Ładujący klin stanowi przeciwległą do segmentowego parkanu, bieżnię dla ślizgu kombajnu węglowego i ma zarys litery „L”, której dolna półka jest wydłużona i zakończona skierowanym w dół pazurem. Poniżej zastawki, do odzawałowej ścianki rynny przytwierdzone jest ucho do przyłączenia obudowy zmechanizowanej, zaopatrzone w podłużny, owalny otwór.

Rozwiązanie takie wykazuje jednak szereg wad, a mianowicie powierzchnia współpracy członu trasy z płaszczyzną spągu pod miejscem prowadzenia kombajnu wzdłuż segmentowego parkanu jest zbyt mała w stosunku do wywieranego przez człon nacisku na spąg i powoduje grzęźnięcie w spągu. Zbyt bliskie położenie ucha do podłączenia belki przesuwnej sekcji obudowy względem rynny transportującej urobek uniemożliwia skuteczne nakierowanie przesuwanego członu trasy przez sekcję obudowy w dół lub w górę w zależności od potrzeb.

Mała wartość wysokości pazura bieżni odociosowej członu trasy schodzącego poniżej teoretycznej linii spągu i jego słabe zaostrzenie na atakującej krawędzi powoduje wychodzenie atakującej części odociosowej członu trasy w górę i niemożliwość zmiany tego ruchu na ruch w dół. Ponadto człon taki wykazuje skłonność do zapadania się w części odzawałowej w spąg przy jednoczesnym unoszeniu bieżni odociosowej w górę.

Celem wynalazku było opracowanie rozwiązania pozbawionego powyższych wad, a zwłaszcza członu, którego konstrukcja usprawni jego prowadzenie po spągu.

Cel ten osiągnięto przez opracowanie i zastosowanie rozwiązania według wynalazku. Polega ono na tym, że ma wydłużoną w stronę zawału spągową płozę, której końcowy odcinek jest nachylony względem tej płaszczyzny pod kątem a, a wysokość pazura odociosowej bieżni stanowi co najmniej połowę grubości tej bieżni, zaś ucho do podłączenia obudowy jest odsunięte w stronę zawału tak, że dolna oś wydłużonego i owalnego otworu tego ucha jest oddalona od wzdłużnej osi rynnociągu na odległość co najmniej połowy odległości tego otworu od atakującego końca ładującego klina. Ponadto korzystnym jest aby człon miał owalny otwór ucha do przyłączenia obudowy uniesiony ponad spąg na wysokość większą od grubości odociosowej bieżni, a jego oś podłużna była nachylona względem pionu pod kątem β równym 23 - 27°. Korzystnym jest również aby płoza członu miała odcinek równoległy względem płaszczyzny spągu o długości większej niż odległość między osiami wydłużonego otworu ucha, zaś uniesiony ponad tę płaszczyznę jej końcowy odcinek miał długość większą od połowy długości odcinka równoległego względem spągu. Spągowa płoza może być obustronnie zwężona w kierunku końców członu.

Taka konstrukcja członu umożliwia przesunięcie jego środka masy w stronę zawału, przy czym jego rzut powinien leżeć na płozie spągowej w znacznej odległości od jej odzawałowej krawędzi. Płoza spągowa jest najbardziej wysuniętym w stronę zawału elementem członu w obszarze ucha do przyłączenia obudowy, przy czym odległość dolnej osi otworu tego ucha od brzegu płozy spągowej powinna być taka, aby można było swobodnie założyć końcówkę belki układu przesuwnego obudowy zmechanizowanej.

Rozwiązanie według wynalazku znacznie usprawnia współpracę członu ze spągiem, eliminując dotychczasowe zjawisko grzęźnięcia odzawałowej części członu w spągu, a tym samym podnoszenia się jego części odociosowej, a przy tym poprawia również warunki właściwego kierowania ruchem członu przy jego przekładce przez sekcję obudowy zmechanizowanej.

Człon według wynalazku przedstawiono w przykładowym rozwiązaniu na załączonych rysunkach, z których fig. 1 przedstawia ten człon w widoku od strony zawału, fig. 2 przedstawia ten sam człon w pionowym przekroju poprzecznym, zaznaczonym na fig. 1 linią A-A, zaś fig. 3 przedstawia rzut płozy spągowej tego samego członu na płaszczyznę spągu.

Przedstawiony na rysunkach człon zawiera rynnę 1 zaopatrzoną od ociosu w ładujący klin 2, zaś od strony zawału w zastawkę 3 oraz ucho 4 do przyłączenia obudowy zmechanizowanej. Ładujący klin 2 ma zarys litery „L” i jego pozioma półka stanowi odociosową bieżnię 2a, zakończoną pazuPL 213 718 B1 rem 2b, którego wysokość H stanowi połowę grubości G bieżni 2a. Rynna 1 ma wydłużoną w stronę zawału spągową płozę 5, której przyległy do bocznej ścianki rynny 1 odcinek A jest równoległy do płaszczyzny spągu P, zaś końcowy odcinek B jest do tej płaszczyzny P nachylony pod kątem a. Ucho 4 do przyłączenia obudowy jest odsunięte w stronę zawału tak, że dolna oś O1 wydłużonego i owalnego otworu 4a jest oddalona od wzdłużnej osi S rynnociągu na odległość C większą od połowy odległości D tego otworu 4a od atakującego końca pazura 2b ładującego klina 2. Owalny otwór 4a ucha 4 jest uniesiony ponad płaszczyznę P spągu na wysokość H1 większą od grubości G odociosowej bieżni 2a. Owalny otwór 4a ucha 4 do przyłączenia obudowy ma podłużną oś O1 i O2 nachyloną względem pionu pod kątem β równym 25°. Spągowa płoza 5 ma odcinek A o długości fi większej niż odległość fi między osiami O1 i O2 wydłużonego otwory 4a ucha 4, zaś uniesiony ponad spąg odcinek B spągowej płozy 5 ma długość fi większą od połowy długości fi jej równoległego odcinka A, a przy tym płoza 5 ma największą szerokość s w obszarze ucha 4 i zwęża się w kierunkach końców członu.

Człon według wynalazku znajduje zastosowanie we wszystkich ścianowych przenośnikach zgrzebłowych.

Claims (5)

1. Człon trasy górniczego przenośnika zgrzebłowego zawierający rynnę z odociosową bieżnią oraz zastawką i uchem dla przyłączenia obudowy zmechanizowanej, znamienny tym, że ma wydłużoną w stronę zawału spągową płozę (5), której końcowy odcinek B jest nachylony względem płaszczyzny spągu (P) pod kątem (a), a wysokość pazura (2b) odociosowej bieżni (2a) ładującego klina (2) stanowi co najmniej połowę grubości (G) tej bieżni (2a), zaś ucho (4) do podłączenia obudowy jest odsunięte w stronę zawału tak, że dolna oś (O) wydłużonego i owalnego otworu (4a) tego ucha (4) jest oddalona od osi wzdłużnej (S) rynnociągu na odległość (C) co najmniej połowy odległości (D) tego otworu (4a) od atakującego końca pazura (2b) ładującego klina (2).

2. Człon według zastrz. 1, znamienny tym, że ma owalny otwór (4a) ucha (4) do przyłączenia obudowy uniesiony ponad płaszczyznę spągu (P) na wysokość (H) większą od grubości (G) odociosowej bieżni (2a).

3. Człon według zastrz. 1, znamienny tym, że ma owalny otwór (4a) ucha (4) do przyłączenia obudowy o podłużnej osi (O1 i O2) nachylonej względem pionu pod kątem (fi) zawartym w granicach 23 - 27°.

4. Człon według zastrz. 1, znamienny tym, że spągowa płoza (5) ma odcinek (A) równoległy względem płaszczyzny spągu (P) o długości (J1) większej niż odległość (fi) między osiami (O1 i O2) wydłużonego otworu (4a) ucha (4), zaś uniesiony ponad tę płaszczyznę (P) odcinek (B) ma długość (I3) większą od połowy długości (Ifi) równoległego odcinka (A).

5. Człon według zastrz. 1, znamienny tym, że ma spągową płozę (5) obustronnie zwężoną w kierunku końców członu.