PL216023B1 - Pochodna benzotiadiazepiny, kompozycja farmaceutyczna zawierajaca pochodna benzotiadiazepiny oraz zastosowania pochodnej benzotiadiazepiny - Google Patents

Description

Przedmiotem niniejszego wynalazku są pochodne benzotiadiazepiny, kompozycje farmaceutyczne zawierające takie pochodne benzotiadiazepiny, oraz ich zastosowania. Takie pochodne benzotiadiazepiny mają aktywność hamowania transportu krętniczego kwasów żółciowych (IBAT, ang. ileal bile acid transport) i odpowiednio są przydatne do leczenia stanów chorobowych związanych ze stanami hiperlipidemicznymi oraz są one przydatne do leczenia zwierzęcia ciepłokrwistego, takiego jak człowiek.

Wiadomo, że stany hiperlipidemiczne związane z podwyższonymi stężeniami cholesterolu całkowitego i cholesterolu o niskiej gęstości lipoprotein stanowią główne czynniki ryzyka dla choroby sercowo-naczyniowej miażdżycy tętnic (na przykład Coronary Heart Disease: Reducing the Risk; a Worldwide View Assman G., Carmena R. Cullen P. i in.; Circulation 1999, 100, 1930-1938 i Diabetes and Cardiovascular Disease: A Statement for Healthcare Professionals from the American Heart Association Grundy S, Benjamin I., Burke G., i in.; Circulation, 1999, 100, 1134-46). Stwierdzono, że zakłócanie obiegu kwasów żółciowych w świetle jelita zmniejsza poziom cholesterolu. Dotąd ustalone terapie służące do zmniejszania stężenia cholesterolu obejmują, na przykład, leczenie inhibitorami reduktazy HMG-CoA, korzystnie statynami, takimi jak symwastatyna i fluwastatyna, lub leczenie środkami wiążącymi kwasy żółciowe, takimi jak żywice. Często stosowane środki wiążące kwasy żółciowe stanowią na przykład cholestyramina i cholestypol. Jedna z ostatnio zaproponowanych terapii (Bile Acids and Lipoprotein Metabolism: a Renaissance for Bile Acids in the Post Statin Era Angelin B., Eriksson M., Rudling M.; Current Opinion on Lipidology, 1999, 10, 269-74) obejmuje leczenie substancjami mającymi działanie hamujące IBAT.

Ponowne wchłanianie kwasu żółciowego z przewodu pokarmowego to normalny proces fizjologiczny, który zachodzi dzięki mechanizmowi IBAT głównie w krętnicy. Inhibitory IBAT można stosować do leczenia hipercholesterolemii (patrz na przykład Interaction of bile acids and cholesterol with nonsystemic agents having hypocholesterolaemic properties, Biochemica et Biophysica Acta, 1210 (1994) 255-287). A zatem, przydatne związki mające taką aktywność hamowania IBAT są także przydatne do leczenia stanów hiperlipidemicznych. Opisane zostały podstawione związki mające taką aktywność hamowania IBAT, patrz na przykład związki hipolipidemiczne opisane w WO 93/16055, WO 94/18183, WO 94/18184, WO 96/05188, WO 96/08484, WO 96/16051, WO 97/33882, WO 98/38182, WO 99/35135, WO 98/40375, WO 99/35153, WO 99/64409, WO 99/64410, WO 00/01687, WO 00/47568, WO 00/61568, WO 01/68906, DE 19825804, WO 00/38725, WO 00/38726, WO 00/38727, WO 00/38728, WO 00/38729, WO 01/68906 i EP 0864582.

Związki według niniejszego wynalazku mogą być stosowane w leczeniu stanów i zaburzeń dyslipidemicznych takich jak hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, hiperbetalipoproteinemia (wysoki poziom LDL), hiperprebetalipoproteinemia (wysoki poziom VLDL), hiperchilomikronemia, hipolipoproteinemia, hipercholesterolemia, hiperlipoproteinemia i hipoalfalipoproteinemia (niski poziom HDL). Ponadto, oczekuje się, że te związki będą przydatne do zapobiegania i leczenia różnych stanów klinicznych takich jak miażdżyca tętnic, stwardnienie tętnic, arytmia, stany nadmiernej krzepliwości, zaburzenie czynności naczyniowej, zaburzenie czynności śródbłonka, niewydolność serca, choroby wieńcowe serca, choroby sercowo-naczyniowe, zawał mięśnia sercowego, dusznica bolesna, choroby naczyń obwodowych, zapalenie tkanek sercowo-naczyniowych takich jak serce, zastawki, układ naczyniowy, tętnice i żyły, tętniaki, zwężenie, nawrót zwężenia, płytki naczyniowe, pasma tłuszczowe naczyń, naciekanie leukocytów, monocytów i/lub makrofagów, zgrubienie błony wewnętrznej naczynia, ścieńczenie mięśniówki, uraz zakaźny i chirurgiczny oraz zakrzepica naczyniowa, udar i przejściowe ataki niedokrwienne.

Niniejszy wynalazek opiera się na odkryciu, że pewne związki benzotiadiazepinowe nieoczekiwanie hamują ΙΒΑΤ. Oczekuje się, że takie właściwości będą cenne przy leczeniu stanów chorobowych związanych ze stanami hiperlipidemicznymi.

PL 216 023 B1

Odpowiednio, przedmiotem niniejszego wynalazku jest związek o wzorze (I):

w którym:

R^v oznacza atom wodoru;

oba R¹ i R² oznaczają grupę butylową; oba R^x i R^y oznaczają atom wodoru;

M oznacza -N-;

v wynosi 0;

R³ i R⁶ oznaczają atom wodoru;

R⁴ oznacza atom bromu, grupę metylową lub grupę metylotiolową; i ₅

R oznacza grupę N-{(R)-a-[N-(karboksymetylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-(karboksymetylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-(2-sulfoetylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-2-hydroksyetylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksyetylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksypropylo)-karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((R)-1-karboksy-2-metylotio-etylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-2-karbamoiIo-etylo)karbamoilo]-benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-(2-sulfoetylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}-karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-(karboksymetylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}-karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksyetylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}-karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-2-hydroksyetylo)karbamoilo]-4-hydroksy-benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-(2-sulfoetylo)karbamoilo]benzylo}-karbamoilometoksylową, grupę N-{(R) (S)-1-karboksy-2-(R)-hydroksypropylo)karbamoilo]-benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R) -a-[N-((S)-1-karboksy-2-metylopropylo)karbamoilo]-benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R) ((S)-1-karboksy-3-metylobutylo)-karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-(1-(S)-1-karboksy-2-(S)-2--metylobutyIo)karbamoilo] benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-((R)-a-karboksy-4-hydroksybenzylo)karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-4-aminobutylo)karbamoilo]-benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-((R)-a-{N-[(S)-1-karboksy-4-(benzyloksykarbonyloamino)-butylo]karbamoilo}benzylo)karbamoilometoksylową, grupę N-[(R)-a-((S)-2-karboksypirolidyn-1-ylo-karbonylo)benzylo]karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-(karboksymetylo)-N-metylokarbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-(1 -(R)-2-(R)-1 -karboksy-1-hydroksyprop-2-ylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-(sulfometylo)karbamoilo]-benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-((R)-a-karboksybenzylo)karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)a-[N-((S)-1-karboksy-2-(R)-hydroksypropylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}-karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[(N-((S)-1-karboksy-2-metylopropylo)karbamoilo]-4-hydroksy-benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[(N-((S)-1-karboksybutylo)karbamoilo]-4-hydroksy-benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[(N-((S)-1-karboksypropylo)karbamoilo]-4-hydroksy-benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[(N-((R)-1-karboksy-2-metylotioetylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksypropylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-{(S)-1-[N-((S)-2-hydroksy-1-karboksy-etylo)karbamoilo]propylo}karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[2-(S)-2-(karboksy)-4-(R)-4-(hydroksy)pirolidyn-1-ylokarbonylo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[2-(S)-2-(karboksy)azetydyn-1-ylo4

PL 216 023 B1 karbonylo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-{(S)-1 -[(N-((S)-1 -karboksyetylo)karbamoilo]etyIo}karbamoilo]benzylo}-karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((R)-1-karboksy-3,3-dimetylobutylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-3,3-dimetylobutylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((R)-1-karboksy-3,3-dimetylobutylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}-karbamoilometoksylową, grupę N-((R)-a-{N-[(S)-1-karboksy-2-(trimetylosililo)etylo]karbamoilo}-4-hydroksybenzylo)karbamoilo-metoksylową lub grupę N-((R)-a- {(N-[(R)-1-karboksy-2-(trimetylosililo)etylo]karbamoilo}-4-hydroksy-benzylo)karbamoilometoksylową;

lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól.

Przydatną farmaceutycznie dopuszczalną sól związku według wynalazku stanowi, na przykład, sól addycyjna z kwasem związku według wynalazku, który jest dostatecznie zasadowy, na przykład, sól addycyjna z kwasem nieorganicznym lub organicznym, na przykład kwasem chlorowodorowym, bromowodorowym, siarkowym, fosforowym, trifluorooctowym, cytrynowym, octowym lub maleinowym. Ponadto przydatną farmaceutycznie dopuszczalną sól związku według wynalazku, który jest dostatecznie kwasowy, stanowi sól metalu alkalicznego, na przykład sól sodowa lub potasowa, sól metalu ziem alkalicznych, na przykład sól wapniowa lub magnezowa, sól amoniowa lub sól z zasadą organiczną, która daje fizjologicznie dopuszczalny kation, na przykład sól z metyloaminą, dimetyloaminą, trimetyloaminą, piperydyną, morfoliną lub tris-(2-hydroksyetylo)aminą.

Pewne związki o wzorze (I) mogą mieć centra chiralne i/lub izomeryczne centra geometryczne (izomery E i Z), i należy rozumieć, że wynalazkiem objęte są wszystkie takie izomery optyczne, diastereoizomery (jak zilustrowano w Przykładach 37 i 39) i izomery geometryczne, które mają aktywność hamowania IBAT {transportu kwasów żółciowych}.

Należy także rozumieć, że pewne związki o wzorze (I) mogą istnieć w postaciach solwatowanych jak również niesolwatowanych, takich jak, na przykład, postacie hydratowane.

Korzystnym związkiem o wzorze (I), jak zobrazowano wyżej, jest związek wybrany z grupy obejmującej następujące związki:

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[(N-((R)-1-karboksy-2-metylotio-etylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-((N-{(R)-a-[(N-((S)-1-karboksy-2-(R)-hydroksypropylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotia-diazepina;

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-2-metylopropylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksybutylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksypropylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksyetylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-2-(R)-hydroksypropylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilo]metoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-(2-sulfoetylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksyetylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((R)-1-karboksy-2-metylotioetylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-{(S)-1-[N-((S)-2-hydroksy-1-karboksyetylo)karbamoilo]propyIo}karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina; i

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-2-metylopropylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól.

Korzystnymi związkami według wynalazku są dowolne związki z przykładów 5, 6, 7, 9, 11, 14, 15, 26, 27, 28, 30 lub 33 oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

Szczególnie korzystnymi związkami o wzorze (I) według wynalazku są następujące związki:

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksypropylo))karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina; i

PL 216 023 B1

1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksy-4-hydroksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina, oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

Przykładowe sposoby wytwarzania związków o wzorze (I) lub ich farmaceutycznie dopuszczalnych soli są przedstawione w Przykładach poniżej.

Bicykliczne układy pierścieniowe związków według niniejszego wynalazku mogą być budowane zgodnie ze Schematem 1a.

R6 R6 R6

Schemat la gdzie FGI {przekształcenie grup funkcyjnych, ang. functional group interconversion} stanowi przekształcenie funkcji Br w inne znaczenia R⁴ przy użyciu procedur znanych specjaliście.

Związki o wzorach (A) i (D) są dostępne w handlu, albo są znane w literaturze, albo mogą być wytwarzane normalnymi sposobami znanymi w stanie techniki.

Należy rozumieć, że pewne z rozmaitych podstawników pierścieni w związkach według niniejszego wynalazku mogą zostać wprowadzone normalnymi reakcjami podstawienia aromatycznego lub wytworzone przez konwencjonalne modyfikacje grup funkcyjnych. Takie reakcje i modyfikacje obejmują, na przykład, wprowadzenie podstawnika przy pomocy reakcji podstawienia aromatycznego, redukcję podstawników, alkilowanie podstawników i utlenienie podstawników. Odczynniki i warunki reakcji dla takich procedur są znane w dziedzinie chemii. Poszczególne przykłady reakcji podstawienia aromatycznego obejmują wprowadzenie grupy nitrowej przy użyciu stężonego kwasu azotowego, wprowadzenie grupy acylowej przy użyciu, na przykład, halogenku acylu i kwasu Lewisa (takiego jak trichlorek glinu) w warunkach Friedela-Craftsa; wprowadzenie grupy alkilowej przy użyciu halogenku alkilu i kwasu Lewisa (takiego jak trichlorek glinu) w warunkach Friedela-Craftsa; i wprowadzenie atomu fluorowca. Poszczególne przykłady modyfikacji obejmują redukcję grupy nitrowej do grupy aminowej, przez, na przykład, uwodornienie katalityczne przy użyciu katalizatora niklowego lub traktowanie żelazem w obecności kwasu solnego z ogrzewaniem; utlenienie grupy alkilotiolowej do grupy alkilosulfinylowej lub grupy alkilosulfonylowej.

Należy także uznać, że w niektórych z reakcji wymienionych niniejszym konieczne/pożądane może być zabezpieczenie jakichkolwiek wrażliwych grup w związkach. Przypadki, kiedy zabezpieczenie jest konieczne lub pożądane, oraz przydatne sposoby zabezpieczania są znane specjalistom.

PL 216 023 B1

Szczególnym przypadkiem, kiedy można zastosować grupę zabezpieczającą, jest zabezpieczenie atomu azotu w pozycji 2 pierścienia benzotiadiazepinowego podczas syntezy pewnych związków pośrednich.

Konwencjonalne grupy zabezpieczające można stosować zgodnie z normalną praktyką (dla ilustracji - patrz T. W. Greene, Protective Groups in Organic Synthesis, John Wiley and Sons, 1999). A zatem, jeżeli reagenty zawierają grupy takie jak grupa aminowa, grupa karboksylowa lub grupa hydroksylowa, to w niektórych z wymienionych niniejszym reakcji pożądane może być zabezpieczenie grupy.

Przydatną grupę zabezpieczającą dla grupy aminowej lub alkiloaminowej stanowi, na przykład, grupa acylowa, na przykład grupa alkanoilowa, taka jak acetylowa, grupa alkoksykarbonylowa, na przykład grupa metoksykarbonylowa, etoksykarbonylowa lub tert-butoksykarbonylowa, grupa arylometoksykarbonylowa, na przykład benzyloksykarbonylowa, lub grupa aroilowa, na przykład grupa benzoilowa. Warunki odbezpieczenia dla powyższych grup zabezpieczających koniecznie zmieniają się stosownie do wyboru grupy zabezpieczającej. A zatem, na przykład, grupę acylową, taką jak grupa alkanoilowa lub grupa alkoksykarbonylowa lub grupa aroilowa, można usunąć na przykład metodą hydrolizy przy użyciu przydatnej zasady, takiej jak wodorotlenek metalu alkalicznego, na przykład wodorotlenek litu lub sodu. Alternatywnie grupę acylową, taką jak grupa tert-butoksykarbonylowa, można usunąć, na przykład, przez traktowanie przydatnym kwasem, takim jak kwas chlorowodorowy, siarkowy lub fosforowy lub kwas trifluorooctowy, zaś grupę arylometoksykarbonylową, taką jak grupa benzyloksykarbonylowa, można usunąć, na przykład, metodą uwodornienia na katalizatorze, takim jak pallad na węglu, lub przez traktowanie kwasem Lewisa, na przykład tris(trifluorooctanem) boru. Przydatną alternatywną grupę zabezpieczającą dla pierwszorzędowej grupy aminowej stanowi, na przykład, grupa ftaloilowa, którą można usunąć przez traktowanie alkiloaminą, na przykład dimetyloaminopropyloaminą, lub hydrazyną.

Przydatną grupę zabezpieczającą dla grupy hydroksylowej stanowi, na przykład, grupa acylowa, na przykład grupa alkanoilowa, taka jak acetylowa, grupa aroilowa, na przykład benzoilowa, lub grupa arylometylowa, na przykład benzylowa. Warunki odbezpieczania dla powyższych grup zabezpieczających będą koniecznie zmieniać się stosownie do wyboru grupy zabezpieczającej. A zatem, na przykład, grupę acylową, taką jak grupa alkanoilowa lub grupa aroilowa, można usunąć, na przykład, metodą hydrolizy przydatną zasadą, taką jak wodorotlenek metalu alkalicznego, na przykład wodorotlenek litu lub sodu. Alternatywnie grupę arylometylową, taką jak grupa benzylowa, można usunąć, na przykład, metodą uwodornienia na katalizatorze, takim jak pallad na węglu.

Przydatną grupę zabezpieczającą dla grupy karboksylowej stanowi, na przykład, grupa estryfikująca, na przykład grupa metylowa lub etylowa, którą można usunąć, na przykład, metodą hydrolizy zasadą, taką jak wodorotlenek sodu, lub na przykład grupa tert-butylowa, którą można usunąć, na przykład, przez traktowanie kwasem, na przykład kwasem organicznym, takim jak kwas trifluorooctowy, albo na przykład grupa benzylowa, którą można usunąć, na przykład, metodą uwodornienia na katalizatorze, takim jak pallad na węglu.

Grupy zabezpieczające można usuwać na dowolnym dogodnym etapie syntezy, stosując konwencjonalne techniki znane w dziedzinie chemii.

Jak stwierdzono poprzednio, związki zdefiniowane w niniejszym wynalazku mają aktywność hamowania IBAT. Te właściwości można oceniać, na przykład, stosując oznaczenie testowe in vitro w celu badania wpływu na wychwyt kwasów żółciowych w komórkach transfekowanych IBAT (Smith L., Price-Jones M. J., Hugnes Κ. T. i Jones N. R. A.; J. Biomolecular Screening, 3, 227-230), albo in vivo, badając wpływ na wchłanianie znaczonych promieniotwórczo kwasów żółciowych u myszy/szczurów (Lewis M. C., Brieaddy L. E. i Root C., J., J. Lip. Res. 1995, 36, 1098-1105).

Zgodnie z dalszym aspektem, przedmiotem wynalazku jest kompozycja farmaceutyczna zawierająca substancję aktywną w połączeniu z farmaceutycznie dopuszczalnym rozcieńczalnikiem lub nośnikiem, która jako substancję aktywną zawiera związek o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalną sól, jak zdefiniowano poprzednio.

Kompozycja może mieć postać przydatną do podawania doustnego, na przykład jako tabletka lub kapsułka, do wstrzykiwania pozajelitowego (w tym dożylnego, podskórnego, domięśniowego, donaczyniowego lub wlewu) jako jałowy roztwór, zawiesina lub emulsja, do podawania miejscowego jako maść lub krem albo do podawania doodbytniczego jako czopek.

W ogólności powyższe kompozycje można wytworzyć w konwencjonalny sposób, stosując konwencjonalne zaróbki.

PL 216 023 B1

Związek o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól, będą normalnie podawane zwierzęciu ciepłokrwistemu w dawce jednostkowej leżącej w zakresie 5-5000 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała zwierzęcia, tj. w przybliżeniu 0,02-100 mg/kg, korzystnie 0,02-50 mg/kg, i to normalnie zapewni dawkę terapeutycznie skuteczną. Jednostkowa postać dawkowania, taka jak tabletka lub kapsułka, będzie zazwyczaj zawierać, na przykład 1-250 mg składnika aktywnego. Korzystnie wykorzystuje sie dawkę dzienną leżącą w zakresie 1-50 mg/kg, szczególnie 0,1-10 mg/kg. W innym aspekcie wykorzystuje się dawkę dzienną leżącą w zakresie 0,02-20 mg/kg. Jednak dawka dzienna koniecznie będzie zmieniać się zależnie od leczonego, poszczególnej drogi podawania, i ciężkości leczonej choroby. Odpowiednią dawkę optymalną może określić lekarz prowadzący, który leczy konkretnego pacjenta.

Twórcy wynalazku stwierdzili, że związki zdefiniowane w niniejszym wynalazku, lub ich farmaceutycznie dopuszczalna sól, stanowią skuteczne inhibitory IBAT, i odpowiednio są cenne przy leczeniu stanów chorobowych związanych ze stanami hiperlipidemicznymi.

Zatem zgodnie z tym aspektem, przedmiotem wynalazku jest związek o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól, jak zdefiniowano poprzednio, do stosowania jako lek.

Zgodnie z inną cechą, przedmiotem wynalazku jest zastosowanie związku o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli, jak zdefiniowano poprzednio, do wytwarzania leku do stosowania w leczeniu stanów hiperlipidemicznych u zwierzęcia ciepłokrwistego, takiego jak człowiek.

Zgodnie z inną cechą, przedmiotem wynalazku jest zastosowanie związku o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli, jak zdefiniowano poprzednio, do wytwarzania leku do stosowania w leczeniu stanów i zaburzeń dyslipidemicznych takich jak hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, hiperbetalipoproteinemia (wysoki poziom LDL), hiperprebetalipoproteinemia (wysoki poziom VLDL), hiperchilomikronemia, hipolipoproteinemia, hipercholesterolemia, hiperlipoproteinemia i hipoalfalipoproteinemia (niski poziom HDL) u zwierzęcia ciepłokrwistego, takiego jak człowiek.

Zgodnie z inną cechą, przedmiotem wynalazku jest zastosowanie związku o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczaInej soli, jak zdefiniowano poprzednio, do wytwarzania leku do stosowania w leczeniu różnych stanów klinicznych takich jak miażdżyca tętnic, stwardnienie tętnic, arytmia, stany nadmiernej krzepliwości, zaburzenie czynności naczyniowej, zaburzenie czynności śródbłonka, niewydolność serca, choroby wieńcowe serca, choroby sercowo-naczyniowe, zawał mięśnia sercowego, dusznica bolesna, choroby naczyń obwodowych, zapalenie tkanek sercowo-naczyniowych takich jak serce, zastawki, układ naczyniowy, tętnice i żyły, tętniaki, zwężenie, nawrót zwężenia, płytki naczyniowe, pasma tłuszczowe naczyń, naciekanie leukocytów, monocytów i/lub makrofagów, zgrubienie błony wewnętrznej naczynia, ścieńczenie mięśniówki, uraz zakaźny i chirurgiczny oraz zakrzepica naczyniowa, udar i przejściowe ataki niedokrwienne, u zwierzęcia ciepłokrwistego, takiego jak człowiek.

Zgodnie z inną cechą, przedmiotem wynalazku jest zastosowanie związku o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli, jak zdefiniowano poprzednio, do wytwarzania leku do stosowania w leczeniu miażdżycy tętnic, chorób wieńcowych serca, zawału mięśnia sercowego, dusznicy bolesnej, chorób naczyń obwodowych, udaru i przejściowych ataków niedokrwiennych, u zwierzęcia ciepłokrwistego, takiego jak człowiek.

Wielkość dawki wymagana do leczenia profilaktycznego lub terapeutycznego będzie się koniecznie zmieniać zależnie od leczonego, drogi podawania i ciężkości leczonej choroby. Przewiduje się dawkę jednostkową leżącą w zakresie, na przykład, 0,1-50 mg/kg, korzystnie 0,1-10 mg/kg.

Zdefiniowana poprzednio aktywność hamowania IBAT może być stosowana jako terapia wyłączna albo może obejmować, oprócz związku według wynalazku, jedną lub więcej innych substancji i/lub sposobów leczenia. Takie leczenie skojarzone można osiągnąć drogą równoczesnego, sekwencyjnego lub oddzielnego podawania indywidualnych składników leczenia. Zgodnie z tym aspektem, przedmiotem wynalazku jest produkt farmaceutyczny obejmujący związek o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalną sól, jak zdefiniowano poprzednio, oraz dodatkową substancję hamującą IBAT jak zdefiniowano poprzednio i dodatkowy środek hipolipidemiczny do leczenia skojarzonego hiperlipidemii.

Związek o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól, mogą być podawane w połączeniu z inhibitorem reduktazy HMG Co-A, lub jego farmaceutycznie dopuszczalnymi solami. Przydatne inhibitory reduktazy HMG Co-A, lub ich farmaceutycznie dopuszczalne sole, stanowią statyny znane w stanie techniki. Poszczególne statyny to fluwastatyna, lowastatyna, prawastatyna, symwastatyna, atorwastatyna, cerywastatyna, berwastatyna, dalwastatyna, mewastatyna i kwas (E)-7-[4-(48

PL 216 023 B1

-fluorofenylo)-6-izopropylo-2-[metylo(metylosulfonylo)amino]pirymidyn-5-ylo]-(3R,5S)-3,5-dihydroksyhept-6-enowy (rozuwastatyna), lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól. Szczególną statynę stanowi atorwastatyna, lub jej farmaceutycznie dopuszczalna sól. Bardziej szczególną statyną jest sól wapniowa atorwastatyny. Dalszą szczególna statyną jest kwas (E)-7-[4-(4-fluorofenylo)-6-izopropylo-2-[metylo(metylosulfonylo)amino]pirymidyn-5-ylo]-(3R,5S)-3,5-dihydroksyhept-6-enowy (rozuwastatyna), lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól. Korzystną szczególną statyną jest sól wapniowa rozuwastatyny.

Związek o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól, mogą być podawane w połączeniu z inhibitorem reduktazy HMG Co-A, lub jego farmaceutycznie dopuszczalną solą, i/lub środkiem wiążącym kwasy żółciowe, przez co unika się możliwego ryzyka nadmiaru kwasów żółciowych w okrężnicy powodowanego przez hamowanie układu transportu krętniczego kwasów żółciowych. Nadmiar kwasów żółciowych w zawartości trzewi może powodować biegunkę. A zatem możliwe jest leczenie możliwego efektu ubocznego takiego jak biegunka u pacjentów podczas terapii obejmującej związek o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalną sól.

Inhibitor reduktazy HMG CoA, lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól, będzie przez swoje działanie zmniejszać endogenny cholesterol dostępny dla syntezy kwasów żółciowych i mieć dodatkowy wpływ na obniżenie lipidów w kombinacji ze związkiem o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalną solą.

Przydatne środki wiążące kwasy żółciowe dla takiego leczenia skojarzonego stanowią żywice, takie jak cholestyramina i cholestypol. Jedną z zalet jest, że dawka środka wiążącego kwasy żółciowe może być utrzymywana niższa niż dawka terapeutyczna do leczenia cholesterolemii przy pojedynczym leczeniu obejmującym wyłącznie środek wiążący kwasy żółciowe. Dzięki niskiej dawce środka wiążącego kwasy żółciowe można także uniknąć wszelkich możliwych efektów ubocznych powodowanych przez złą tolerancję pacjenta na dawkę terapeutyczna.

Możliwe jest leczenie skojarzone obejmujące podawanie ilości skutecznej związku o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli, ewentualnie razem z farmaceutycznie dopuszczalnym rozcieńczalnikiem lub nośnikiem, przy równoczesnym, kolejnym lub oddzielnym podawaniu ilości skutecznej inhibitora reduktazy HMG Co-A, lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli, ewentualnie razem z farmaceutycznie dopuszczalnym rozcieńczalnikiem lub nośnikiem, zwierzęciu ciepłokrwistemu, takiemu jak człowiek, któremu potrzeba takiego leczenia terapeutycznego.

Możliwe jest leczenie skojarzone obejmujące podawanie ilości skutecznej związku o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli, ewentualnie razem z farmaceutycznie dopuszczalnym rozcieńczalnikiem lub nośnikiem, przy równoczesnym, kolejnym lub oddzielnym podawaniu ilości skutecznej środka wiążącego kwasy żółciowe, ewentualnie razem z farmaceutycznie dopuszczalnym rozcieńczalnikiem lub nośnikiem, zwierzęciu ciepłokrwistemu, takiemu jak człowiek, któremu potrzeba takiego leczenia terapeutycznego.

Możliwe jest leczenie skojarzone obejmujące podawanie ilości skutecznej związku o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli, ewentualnie razem z farmaceutycznie dopuszczalnym rozcieńczalnikiem lub nośnikiem, przy równoczesnym, kolejnym lub oddzielnym podawaniu ilości skutecznej inhibitora reduktazy HMG Co-A, lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli, ewentualnie razem z farmaceutycznie dopuszczalną zaróbką, przy równoczesnym, kolejnym lub oddzielnym podawaniu ilości skutecznej środka wiążącego kwasy żółciowe, ewentualnie razem z farmaceutycznie dopuszczalnym rozcieńczalnikiem lub nośnikiem, zwierzęciu ciepłokrwistemu, takiemu jak człowiek, któremu potrzeba takiego leczenia terapeutycznego.

Możliwe jest leczenie skojarzone obejmujące podawanie ilości skutecznej związku o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli, ewentualnie razem z farmaceutycznie dopuszczalnym rozcieńczalnikiem lub nośnikiem, przy równoczesnym, kolejnym lub oddzielnym podawaniu jednego lub więcej następujących środków wybranych z grupy obejmującej:

- inhibitor CETP (białka transferu estru cholesterolowego), na przykład inhibitory, do których odnosi się i opisuje je opis WO 00/38725, strona 7 wiersz 22 - strona 10, wiersz 17, który stanowi odnośnik dla niniejszego;

- antagonistę wchłaniania cholesterolu, na przykład azetydynony takie jak SCH 58235 oraz azetydynony opisane w opisie US 5767115, który stanowi odnośnik dla niniejszego;

- inhibitor MTP (białka transferu mikrosomalnego), na przykład inhibitory opisane w artykule w Science, 282, 751-54, 1998, który stanowi odnośnik dla niniejszego;

PL 216 023 B1

- pochodną kwasu fibrynowego; na przykład klofibrat, gemfibrozyl, fenofibrat, cyprofibrat i bezafibrat;

- pochodną kwasu nikotynowego, na przykład, kwas nikotynowy (niacynę), acypimoks i nicerytrol;

- związek fitosterolowy, na przykład stanole;

- probukol;

- związek przeciw otyłości, na przykład orlistat (EP 129748) oraz sibutraminę (GB 2184122 i US 4929629);

- związek przeciw nadciśnieniu, na przykład inhibitor enzymu przekształcającego angiotensynę, antagonistę receptora angiotensyny II, bloker andrenergiczny, bloker alfa andrenergiczny, bloker beta andrenergiczny, bloker mieszany alfa/beta andrenergiczny, stymulant andrenergiczny, bloker kanału wapniowego, środek moczopędny lub środek rozszerzający naczynia;

- insulinę;

- sulfonylomoczniki, w tym glibenklamid, tolbutamid;

- metforminę; i/lub

- akarbozę;

lub ich farmaceutycznie dopuszczalną sól, ewentualnie razem z farmaceutycznie dopuszczalnym rozcieńczalnikiem lub nośnikiem, zwierzęciu ciepłokrwistemu, takiemu jak człowiek, któremu potrzeba takiego leczenia terapeutycznego.

Poszczególne inhibitory ACE lub ich farmaceutycznie dopuszczalne sole, w tym aktywne metabolity, które mogą być stosowane w kombinacji ze związkiem o wzorze (I), obejmują, ale bez ograniczania do tego, następujące związki: alacepryl, alatriopryl, sól wapniową altioprylu, ankoweninę, benazepryl, chlorowodorek benazeprylu, benazeprylat, benzoilkaptopryl, kaptopryl, kaptopryl-cysteinę, kaptopryl-glutation, ceranapryl, ceranopryl, ceronapryl, cylazapryl, cylazaprylat, delapryl, delapryl-dikwas, enalapryl, enalaprylat, enapryl, epikaptopryl, foroksymitynę, fosfenopryl, fosenopryl, sól sodową fosenoprylu, fosynopryl, sól sodową fosynoprylu, fosynoprylat, kwas fosynoprylowy, glikopryl, hemorfinę-4, idrapryl, imidapryl, indolapryl, indolaprylat, libenzapryl, lizynopryl, licyuminę A, licyuminę B, miksanpryl, moeksypryl, moeksyprylat, moweltipryl, muraceinę A, muraceinę B, muraceinę C, pentopryl, peryndopryl, peryndoprylat, piwalopryl, piwopryl, chinapryl, chlorowodorek chinaprylu, chinaprylat, ramipryl, ramiprylat, spirapryl, chlorowodorek spiraprylu, spiraprylat, spiropryl, chlorowodorek spiroprylu, temokapryl, chlorowodorek temokaprylu, teprotide, trandolapryl, trandolaprylat, utybapryl, zabicypryl, zabicyprylat, zofenopryl i zofenoprylat. Korzystne inhibitory ACE to ramipryl, ramiprylat, lizynopryl, enalapryl i enalaprylat. Bardziej korzystne inhibitory ACE to ramipryl i ramiprylat.

Korzystne antagonisty angiotensyny II, lub ich farmaceutycznie dopuszczalne sole, do stosowania w kombinacji ze związkiem o wzorze (I) obejmują, ale bez ograniczania do tego, związki: candesartan, candesartan cilexetil, losartan, walsartan, irbesartan, tasosartan, telmisartan i eprosartan. Szczególnie korzystne antagonisty angiotensyny II lub ich farmaceutycznie dopuszczalne pochodne to candesartan i candesartan cilexetil.

Związek o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól, mogą być podawane w połączeniu z agonistą PPAR alfa i/lub gamma, lub jego farmaceutycznie dopuszczalnymi solami. Przydatne agonisty PPAR alfa i/lub gamma, lub ich farmaceutycznie dopuszczalne sole, są znane w stanie techniki. Obejmują one związki opisane w opisach WO 01/12187, WO 01/12612, WO 99/62870, WO

99/62872, WO 99/62871, WO 98/57941, WO 01/40170, J. Med. Chem., 1996, 39, 665, Expert Opinion on Therapeutic Patents, 10 (5), 623-634 (w szczególności związki opisane w zgłoszeniach patentowych podanych na liście na stronie 634) oraz J. Med. Chem., 2000, 43, 527, z których wszystkie stanowią odnośniki dla niniejszego. Agonista PPAR alfa i/lub gamma odnosi się szczególnie do WY-14643, klofibratu, fenofibratu, bezafibratu, GW 9578, troglitazonu, pioglitazonu, rozyglitazonu, eglitazonu, proglitazonu, BRL-49634, KRP-297, JTT-501, SB 213068, GW 1929, GW 7845, GW 0207, L-796449, L-165041 i GW 2433. Agonista PPAR alfa i/lub gamma odnosi się szczególnie do kwasu (S)-2-etoksy-3-[4-(2-{4-metanosulfonyloksyfenylo}etoksy)fenylo]propanowego i jego farmaceutycznie dopuszczalnych soli. Dodatkowe przydatne agonisty PPAR alfa i/lub gamma to NN622/Ragaglitazar i BMS 298585.

Oprócz ich zastosowania w medycynie terapeutycznej, związki o wzorze (I), lub ich farmaceutycznie dopuszczalna sól, są także przydatne jako narzędzia farmakologiczne przy opracowywaniu i standaryzacji układów testowych in vitro i in vivo dla oceny działania inhibitorów IBAT u zwierząt laboratoryjnych, takich jak koty, psy, króliki, małpy, szczury i myszy, jako część poszukiwania nowych środków terapeutycznych.

PL 216 023 B1

Przykłady

Wynalazek zostanie obecnie zilustrowany przez następujące przykłady nie ograniczające go przykłady, w których można stosować normalne techniki znane specjaliście i, gdzie to właściwe, techniki analogiczne do opisanych w tych przykładach, i w których, o ile nie podano inaczej:

(i) odparowania wykonywano metodą odparowania na wyparce obrotowej pod zmniejszonym ciśnieniem, a procedury przerobu wykonywano po usunięciu metodą sączenia resztkowych substancji stałych, takich jak środki suszące;

(ii) wszystkie reakcje prowadzono pod osłoną atmosfery obojętnej w temperaturze otoczenia, typowo w zakresie 18-25°C, przy użyciu rozpuszczalników o czystości do HPLC w warunkach bezwodnych, o ile nie podano inaczej;

(iii) chromatografię kolumnową (procedura chromatografii błyskawicznej) prowadzono na żelu krzemionkowym 40-63 μm (Merck);

(iv) wydajności są podawane tylko dla ilustracji, i niekoniecznie są to maksymalne wydajności możliwe do uzyskania;

(v) struktury produktów końcowych o wzorze (I) były ogólnie potwierdzane technikami jądrowego (ogólnie protonowego) rezonansu magnetycznego (NMR) i widma masowego; wartości przesunięć chemicznych rezonansu magnetycznego mierzono w deuterowanym CD3OD (o ile nie podano inaczej) w skali delta (ppm w kierunku malejącego natężenia pola od tetrametylosilanu); cytowane są dane protonowe, o ile nie podano inaczej; widma rejestrowano na spektrometrze Varian Mercury-300 MHz, Varian Unity plus-400 MHz, Varian Unity plus-600 MHz lub Varian Inova-500 MHz; i wielokrotności pików są pokazane, jak następuje: s, singlet; d, dublet; dd, dublet dubletów; t, tryplet; tt, tryplet trypletów; q, kwartet; tq, tryplet kwartetów; m, multiplet; br, szeroki; widma LCMS rejestrowano na spektrometrze Waters ZMD, kolumna do chromatografii cieczowej xTerra MS C8 (Waters), detekcja detektorem diodearray HP 1100 MS; widma masowe (MS) (pętla) rejestrowano na spektrometrze VG Platform II (Fisons Instruments) z detektorem typu diode-array HP 1100 MS; o ile nie podano inaczej, to cytowany jest jon masowy (MH⁺);

(vi) o ile nie podano w tekście dalszych szczegółów, to analityczną wysokosprawną chromatografię cieczową (HPLC) prowadzono na chromatografie Prep LC 2000 (Waters), Kromasil C₈, 7 μm, (Akzo Nobel); MeCN i 100 mM octanu amonu w wodzie zdemineralizowanej jako fazy ruchome, o odpowiednim składzie;

(vii) związki pośrednie ogólnie nie były w pełni charakteryzowane, a czystość oceniano metodą chromatografii cienkowarstwowej (TLC), analiz HPLC, widm w podczerwieni (IR), MS lub NMR;

(viii) kiedy suszono roztwory, to środkiem suszącym był siarczan sodu;

(ix) gdzie mowa o kolumnie ISOLUTE, to oznacza kolumnę zawierającą 2 g krzemionki zawartej w jednorazowej strzykawce 6 ml na podłożu porowatego krążka o wielkości porów 54 A, otrzymaną z firmy International Sorbent Technology pod nazwą ISOLUTE; ISOLUTE to zarejestrowany znak towarowy;

(x) następujące skróty mogą być stosowane poprzednio lub dalej:

DCM dichlorometan;

DMF N,N-dimetyloformamid;

TFA kwas trifluorooctowy;

TBTU tetrafluoroboran o-benzotriazol-1-ilo-N,N,N',N'-tetrametylouroniowy;

EtOAc octan etylu; i

MeCN acetonitryl.

P r z y k ł a d 1

1,1-Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-bromo-8-(N-{(R)-a-[N-(karboksymetylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Do roztworu 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-bromo-8-karboksymetoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Sposób 2; 0,020 g, 3,71*10^-5 mol) w DCM (4 ml) dodano (R)-a-[N-(tert-5

-butoksykarbonylometylo)karbamoilo]benzyloaminę (Sposób 5; 0,013 g, 4,82*10^-5 mol) i N-metylomorfolinę (0,015 ml, 1,48*10^-4 mol). Mieszaninę mieszano przez 5 min, a następnie dodano TBTU (0,015 g, 4,82*10^-5 mol). Mieszaninę reakcyjną mieszano przez noc, a następnie dodano TFA (1,5 ml). Po upływie 1 godziny roztwór rozcieńczono toluenem, a następnie usunięto rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość oczyszczono metodą preparatywnej HPLC, stosując jako eluent MeCN/bufor octanu amonu, i liofilizowano, otrzymując związek tytułowy z wydajnością 0,026 g (96%) jako białą substancję stałą.

PL 216 023 B1

NMR (400 MHz, DMSO-d6) 0,60-0,80 (m, 6H), 0,80-1,60 (m, 12H), 3,30 (dd (AB), 1H), 3,45 (dd (AB), 1H), 3,85 (brs, 2H), 4,70 (d (AB), 1H), 4,75 (d (AB), 1H), 5,60 (d, 1H), 6,90-7,50 (m, 12H),

8,00-8,10 (m, 1H), 8,55 (d, 1H).

P r z y k ł a d 2

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-(karboksymetylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Do roztworu 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-karboksymetoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Sposób 3; 0,016 g, 3,16*10^-5 mol) w DCM (4 ml) dodano (R)-a-[N-(tert-5

-butoksykarbonylometylo)karbamoilo]benzyloaminę (Sposób 5; 0,012 g, 4,54*10^-5 mol) i N-metylomorfolinę (0,015 ml, 1,48*10^-4 mol). Mieszaninę mieszano przez 5 min, a następnie dodano TBTU (0,015 g, 4,82*10^-5 mol). Mieszaninę reakcyjną mieszano przez noc, a następnie dodano TFA (1,5 ml). Po upływie 1 godziny roztwór rozcieńczono toluenem, a następnie rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość oczyszczono metodą preparatywnej HPLC, stosując jako eluent MeCN/bufor octanu amonu, i liofilizowano, otrzymując związek tytułowy z wydajnością 0,018 g (82%) jako białą substancje stałą.

NMR (400 MHz, DMSO-d6) 0,65-0,80 (m, 6H), 0, 85-1,60 (m, 12H), 2,10 (s, 3H), 3,65 (dd (AB), 1H), 3,75 (dd (AB), 1H), 3,85 (brs, 2H), 4,65 (d (AB), 1H), 4,75 (d (AB), 1H), 5,60 (d, 1H), 6,55 (s, 1H), 6,90-7,50 (m, 11H), 8,45 (d, 1H), 8,50-8,60 (m, 1H).

P r z y k ł a d 3

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-bromo-8-(N-{(R)-a-[N-(2-sulfoetylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo)karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Do roztworu 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-bromo-8-karboksymetoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Sposób 2; 0,050 g, 9,27*10^-5 mol) w DMF (6 ml) dodano kwas 2-{[(2R)-2-amino-2-(4-hydroksyfenylo)etanoilo]amino}etanosulfonowy (Sposób 6; 0,033 g, 1,20*10^-4 mol) i N-metylomorfolinę (0,041 ml, 3,72*10^-4 mol). Mieszaninę mieszano przez 10 min, a następnie dodano TBTU (0,039 g, 1,21*10^-4 mol). Mieszaninę reakcyjną mieszano przez noc i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość oczyszczono metodą preparatywnej HPLC, stosując jako eluent MeCN/bufor octanu amonu, i liofilizowano, otrzymując związek tytułowy z wydajnością 0,039 g (53%) jako białą substancję stałą.

NMR (400 MHz, DMSO-d6) 0,60-0,80 (m, 6H), 0,80-1,60 (m, 12H), 2,40-2,60 (m, 2H), 3,10-3,50 (m, 2H), 3,85 (brs, 2H), 4,70 (d (AB), 1H), 4,75 (d (AB), 1H), 5,25 (d, 1H), 6,70 (s, 1H), 6,75 (s, 1H),

6.85- 7,80 (m, 10H), 8,15-8,25 (m, 1H), 8,45 (d, 1H), 9,40 (brs, 1H).

P r z y k ł a d 4

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-2-hydroksyetylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Roztwór 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-karboksymetoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Sposób 3; 0,050 g, 0,099 mmol), N-[(2R)-2-amino-2-fenyloetanoilo]-O-(tert-butylo)-L-serynianu tert-butylu (Sposób 14; 0,042 g, 0,120 mmol) i N-metylomorfoliny (0,033 ml, 0,299 mmol) w DCM (4 ml) mieszano w temperaturze pokojowej przez 10 min, po czym dodano TBTU (0,041 g, 0,128 mmol)). Po upływie 8 h, przemiana była zakończona; m/z: 839,7. Dodano TFA (2 ml) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez 12 godzin. Roztwór przeniesiono do rozdzielacza i przemyto dwukrotnie wodą, a następnie zatężono. Pozostałość oczyszczono metodą preparatywnej HPLC, stosując jako eluent gradient 40-60% MeCN w 0,1 M buforze octanu amonu. Związek tytułowy otrzymano z wydajnością 0,045 g (63%) jako białą substancję stałą.

NMR (400 MHz, DMSO-d6): 0,60-0,80 (6H, m), 0,85-1,60 (12H, m), 2,10 (3H, s), 3,40-3,65 (2H, m), 3,85 (2 H, brs), 4,10-4,20 (1H, m), 4,70 (1H, d (AB)), 4,75 (1H, d (AB)), 5,70 (1H, d), 6,60 (1H, s),

6.85- 7,50 (12H, m), 8,50 (1H, d), 8,60 (1H, d); m/z: 839,7.

PL 216 023 B1

P r z y k ł a d 5

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-karboksyetylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Roztwór 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksybenzylo)karbamoilo-metoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Przykład 25; 0, 055 g, 0,086 mmol), chlorowodorku estru 1,1-dimetyloetylowego L-alaniny, (0,017 g, 0,098 mmol) i N-metylomorfoliny (0,028 ml, 0,254 mmol) w DCM (5 ml) mieszano w temperaturze pokojowej przez 10 min, po czym dodano TBTU (0,033 g, 0,103 mmol). Po upływie 16 h przemiana była zakończona; m/z: 767,4. Dodano TFA (2,5 ml) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez 2 godziny. Roztwór rozcieńczono toluenem, a następnie zatężono. Pozostałość oczyszczono metodą preparatywnej HPLC, stosując jako eluent gradient 40-60% MeCN w 0,1 M buforze octanu amonu. Związek tytułowy otrzymano z wydajnością 0,044 g (72%) jako białą substancję stałą.

NMR (400 MHz): 0,70-0,85 (6H, m), 0,90-1,70 (12H, m), 1,30 (3H, d), 2,10 (3H, s), 3,95 (2H, brs), 4,25-4,40 (1H, m), 4,60 (1H, d (AB)), 4,65 (1H, d (AB)), 5,60 (1H, s), 6,60 (1H, B), 6,95-7,50 (11H, m); m/z: 767,4.

P r z y k ł a d 6

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksypropylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Roztwór 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Przykład 25; 0,055 g, 0,086 mmol), chlorowodorku estru 1,1-dimetyloetylowego kwasu (2S)-2-aminobutanowego (0,020 g, 0,102 mmol) i N-metylomorfoliny (0,035 ml, 0,316 mmol) w DCM (5 ml) mieszano w temperaturze pokojowej przez 10 min, po czym dodano TBTU (0,036 g, 0,112 mmol). Po upływie 19 h dodano dodatkowy chlorowodorek estru 1,1-dimetyloetylowego kwasu (2S)-2-aminobutanowego (0,020 g, 0,102 mmol), N-metylomorfolinę (0,035 ml, 0,316 mmol) i TBTU (0,036 g, 0,112 mmol). Po upływie 68 h, przemiana była zakończona; m/z: 781,5. Dodano TFA (2 ml) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez 7 h, a następnie dodano dodatkowy TFA (2 ml). Po upływie 18 h reakcja była zakończona. Roztwór przeniesiono do rozdzielacza i przemyto dwukrotnie wodą, a następnie zatężono. Pozostałość oczyszczono metodą preparatywnej HPLC, stosując jako eluent gradient 40-60% MeCN w 0,1 M buforze octanu amonu. Związek tytułowy otrzymano z wydajnością 0,026 g (41%) jako białą substancję stałą.

NMR (400 MHz, DMSO-d6): 0,65 (3H, t), 0,65-0,80 (6H, m), 0,85-1,75 (14H, m), 2,10 (3H, s), 3,80 (2H, brs), 3,95-4,10 (1H, m), 4,65 (1H, d (AB)), 4,75 (1H, d (AB)), 5,65 (1H, d), 6,55 (1H, s),

6,85-7,50 (12H, m), 8,50 (1H, d), 8,60 (1H, d); m/z 781,5.

P r z y k ł a d 7

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((R)-1-karboksy-2-metylotioetylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Roztwór 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Przykład 25; 0,055 g, 0,086 mmol), ester tert-butylowego S-rnetylo-L-cysteiny (Pestic. Sci.; EN; 45; 4; 1995; 357-362; 0,020 g, 0,105 mmol) i N-metylomorfoliny (0,035 ml, 0,317 mmol) w DCM (5 ml) mieszano w temperaturze pokojowej przez 10 min, po czym dodano TBTU (0,036 g, 0,112 mmol). Po upływie 19 h dodano dodatkowy ester tert-butylowy S-metylo-L-cysteiny (0,020 g, 0,105 mmol), N-metylomorfolinę (0,035 ml, 0,317 mmol) i TBTU (0,036 g, 0,112 mmol). Po upływie 68 h przemiana była zakończona; m/z: 811,6 (M-1)^-. Dodano TFA (1,5 ml) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez 7 h i dodano dodatkowy TFA (1,5 ml). Po upływie 18 h reakcja była zakończona. Roztwór przeniesiono do rozdzielacza i przemyto dwukrotnie wodą, a następnie zatężono. Pozostałość oczyszczono metodą preparatywnej HPLC, stosując jako eluent gradient 40-60% MeCN w 0,1 M buforze octanu amonu. Związek tytułowy otrzymano z wydajnością 0,042 g (65%) jako białą substancję stałą.

NMR (400 MHz, DMSO-d6): 0,65-0,80 (6H, m), 0,85-1,60 (12H, m), 1,85 (3H, s), 2,10 (3H, s), 2,60-2,80 (2H, m), 3,80 (2H, brs), 4,20-4,35 (1H, m), 4,65 (1H, d (AB)), 4,75 (1H, d (AB)), 5,65 (1H, d), 6,55 (1H, s), 6,85-7,50 (12H, m), 8,45 (1H, d), 8,65 (1H, d).

P r z y k ł a d 8

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-N-((S)-1-karboksy-2-karbamoilo-etylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

N-Metylomorfolinę (0,034 ml, 0,314 mmol), TBTU (0,033 g, 0,103 mmol) i monochlorowodorek estru 1,1-dimetyloetylowego L-asparaginy (0,021 g, 0,093 mmol) kolejno dodano do roztworu 1,1PL 216 023 B1

-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Przykład 25; 0,050 g, 0,078 mmol) w DCM (5 ml). Po upływie 2 h wciąż pozostawał materiał wyjściowy i dodano dodatkową N-metylomorfolinę (0,035 ml, 0,314 mmol) i TBTU (0,033 g, 0,103 mmol). Po upływie 12 h przemiana była zakończona; m/z: 810,5. Roztwór rozcieńczono wodą (~5 ml), a następnie ekstrahowano trzy razy eterem. Połączone fazy organiczne osuszono nad siarczanem magnezu i zatężono. Pozostałość rozpuszczono w mieszaninie DCM (5 ml) i TFA (2,5 ml) i roztwór mieszano przez 21 godzin. Roztwór przeniesiono do rozdzielacza i przemyto wodą, a następnie zatężono. Pozostałość oczyszczono metodą preparatywnej HPLC, stosując jako eluent gradient 40-60% MeCN w 0,1 M buforze octanu amonu. Związek tytułowy otrzymano z wydajnością 0,022 g (37%) jako białą substancję stałą.

NMR (400 MHz, DMSO-d6): 0,60-0,80 (6H, m), 0,80-1,60 (12H, m), 2,10 (3H, s), 2,25-2,70 (2H, m), 3,80 (2H, brs), 4,35-4,45 (1H, m), 4,65 (1H, d (AB)), 4,75 (1H, d (AB)), 5,60 (1H, d), 6,55 (1H, s), 6,70-7,60 (14H, m), 8,45 (1H, d), 8,55-8,70 (1H, m); m/z 810,5.

P r z y k ł a d 9

Sól amoniowa 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-(2-sulfoetylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny

Związek tytułowy zsyntetyzowano przy użyciu procedury z Przykładu 3, wychodząc od 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-karboksymetoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Sposób 3; 43 mg, 0,085 mmol). Rozpuszczalnik odparowano po 3 godzinach i surowy produkt oczyszczono metodą preparatywnej HPLC (kolumna C8, 50 x 250 mm), stosując jako eluent gradient (40/60 do 60/40) MeCN/0,1 M buforu octanu amonu. Liofilizacja dała 38 mg (57% wydajności) związku tytułowego.

NMR (400 MHz): 0,8 (t, 6H), 1,0-1,2 (m, 6H), 1,25-1,4 (m, 2H), 1,4-1,5 (m, 2H), 1,55-1,7 (m, 2H), 2,1 (s, 3H), 2,8-3,0 (m, 2H), 3,55-3,7 (m, 2H), 3,95 (brs, 2H), 4,6 (ABq, 2H), 5,35 (s, 1H), 6,6 (s, 1H), 6,75 (d, 2H), 7,05 (t, 1H) 7,15-7,4 (m, 7H), 8,15 (t, 1H); m/z: 763.

P r z y k ł a d 10

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-(karboksymetylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksy-4-hydroksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Przykład 18; 50 mg, 0,076 mmol) rozpuszczono w DCM (4 ml). Dodano kolejno ester tert-butylowy glicyny (12 mg, 0,091 mmol), 2,6-lutydynę (20 μ|, 0,15 mmol) i TBTU (30 mg, 0,091 mmol). Po upływie 3 h dodano DMF (2 ml) i otrzymano klarowny roztwór. Dodano ester tert-butylowy glicyny (0,04 mmol), 2,6-lutydynę (0,15 mmol) i TBTU (2 x 0,03 mmol) i mieszaninę mieszano przez dodatkowe 3 h. Mieszaninę reakcyjną zatężono, a następnie ekstrahowano (podzielono) między wodny roztwór KHSO4 (0,05 M, pH = 1) i EtOAc (2 x 20 ml). Fazę organiczną przemyto solanką, osuszono i zatężono, otrzymując olej zawierający ester tert-butylowy związku tytułowego. M/z: 769 i 786 (M+18 (NH4⁺)). Dodano DCM (4 ml) i TFA (1,5 ml). Mieszaninę mieszano przez 2 godziny, a następnie zatężono i oczyszczono metodą preparatywnej HPLC na kolumnie C8 (50 x 250 mm), stosując jako eluent gradient (20/80 do 50/50) MeCN/0,1 M bufor octanu amonu. Liofilizacja dała związek tytułowy z wydajnością 52% (28 mg).

NMR (400 MHz) 0,8 (t, 6H), 1,0-1,2 (m, 6H), 1,25-1,4 (m, 2H), 1,4-1,5 (m, 2H), 1,55-1,7 (m, 2H),

2,1 (s, 3H), 3,9 (ABq, 2H), 3,95 (brs, 2H), 4,6 (ABq, 2H), 5,45 (s, 1H), 6,6 (s, 1H), 6,75 (d, 2H), 7,05 (t, 1H) 7,15-7,4 (m, 7H); m/z: 730 (M+18 (NH4⁺)).

P r z y k ł a d 11

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksyetylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Związek tytułowy zsyntetyzowano procedurą opisaną w Przykładzie 10, wychodząc od 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksy-4-hydroksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Przykład 18; 50 mg, 0,076 mmol) i chlorowodorku L-alaninianu tert-butylu. Pośredni ester tert-butylowy związku tytułowego został potwierdzony. M/z: 783 i 800 (M+18 (NH4⁺)). Hydroliza i oczyszczanie metodą preparatywnej HPLC dało związek tytułowy w ilości 20 mg (37% wydajności).

NMR (400 MHz) 0,8 (t, 6H), 1,0-1,2 (m, 6H), 1,25-1,4 (m, 2H), 1,3 (d, 3H), 1,4-1,5 (m, 2H), 1,55 -1,7 (m, 2H), 2,1 (s, 3H), 3,95 (brs, 2H), 4,35 (q, 1H), 4,6 (ABq, 2H), 5,45 (s, 1H), 6,6 (s, 1H), 6,75 (d, 2H), 7,05 (t, 1H) 7,15-7,4 (m, 7H); m/z: 744.

PL 216 023 B1

P r z y k ł a d 12

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-2-hydroksyetylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Związek tytułowy zsyntetyzowano procedurą opisaną w Przykładzie 10, wychodząc od 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksy-4-hydroksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Przykład 18; 50 mg, 0,076 mmol) i chlorowodorku O-(tertbutylo)-L-serynianu tert-butylu. Pośredni ester został potwierdzony; m/z: 755. Hydroliza i oczyszczanie metodą preparatywnej HPLC dało związek tytułowy w ilości 19 mg (33% wydajności). M/z: 743 (M+1).

NMR (400 MHz): 0,8 (t, 6H), 1,0-1,2 (m, 6H), 1,25-1,4 (m, 2H), 1,4-1,5 (m, 2H), 1,55-1,7 (m, 2H), 2,1 (s, 3H), 3,65-3,8 (m, 2H), 3,95 (brs, 2H), 4,33 (t, 1H), 4,6 (ABq, 2H), 5,5 (s, 1H), 6,6 (s, 1H), 6,75 (d, 2H), 7,05 (t, 1H) 7,15-7,4 (m, 7H).

P r z y k ł a d 13

Sól amoniowa 1,1 -diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-(2-sulfoetylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,-4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Przykład 25; 50 mg, 0,078 mmol) rozpuszczono w 3 ml DCM. Dodano sól tetrabutyloamoniową tauryny (88 mg, 0,236 mmol) i mieszaninę mieszano przez 30 min. Dodano TBTU (30 mg, 0,093 mmol) i mieszaninę mieszano przez noc. Roztwór zatężono i oczyszczono metodą preparatywnej HPLC przy użyciu kolumny C8 (50 x 250 mm). Jako eluent zastosowano gradient (20/80 do 60/40) MeCN/0,1 M buforu octanu amonu. Liofilizacja dała 43 mg mieszaniny produktów, którą dalej oczyszczono metodą chromatografii błyskawicznej (5 g), stosując jako eluent gradient 3-20% MeOH w DCM. Frakcje zawierające związek tytułowy zebrano i zatężono. Dodano MeOH i wodę i liofilizacja dała 17 mg (29% wydajności).

NMR (400 MHz) 0,8 (t, 6H), 1,0-1,2 (m, 6H), 1,25-1,4 (m, 2H), 1,4-1,5 (m, 2H), 1,55-1,7 (m, 2H),

2,1 (s, 3H), 2,85-3,0 (m, 2H), 3,5-3,7 (m, 2H), 3,95 (brs, 2H), 4,6 (ABq, 2H), 5,45 (s, 1H), 6,6 (s, 1H), 7,05 (t, 1H) 7,15-7,45 (m, 10H); m/z: 747.

P r z y k ł a d 14

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-2-(R)-hydroksypropylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Przykład 25; 50 mg, 0,078 mmol) rozpuszczono w 1 ml DMF i 1 ml DCM. Dodano ester tert-butylowy O-tert-butylo-(L)-treoniny (22 mg, 0,095 mmol) i N-metylomorfolinę (17 μ|, 0,154 mmol) i mieszaninę mieszano przez 20 min. Dodano TBTU (30 mg, 0,093 mmol) i roztwór mieszano przez 2 godziny i zatężono. Dodano DCM (20 ml) i roztwór przemyto przy użyciu 10 ml solanki, osuszono i zatężono do 3 ml. Pośredni ester został potwierdzony; m/z: 853. Dodano TFA (0,5 ml) i roztwór mieszano przez noc. Dodatkowo dodano 0,5 m| TFA i po 3 godzinach mieszaninę zatężono i oczyszczono metodą preparatywnej HPLC na ko|umnie C8 (50 x 250 mm). Jako e|uent stosowano gradient (20/80 do 60/40) MeCN/0,1 M buforu octanu amonu. Liofilizacja dała związek tytułowy z wydajnością 61% (36 mg).

NMR (400 MHz) 0,8 (t, 6H), 0,9 (d, 3H), 1,0-1,2 (m, 6H), 1,25-1,4 (m, 2H), 1,4-1,5 (m, 2H), 1,55 -1,7 (m, 2H), 2,1 (s, 3H), 3,95 (brs, 2H), 4,15-4,25 (m, 1H), 4,35 (d, 1H), 4,6 (ABq, 2H), 5,65 (s, 1H), 6,6 (s, 1H), 7,05 (t, 1H), 7,1 (d, 2H), 7,15-7,4 (m, 6H), 7,5 (d, 2H); m/z: 7 41.

P r z y k ł a d 15

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-2-metylopropylo)karbamoi|o]benzy|o}karbamoi|ometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Przykład 25; 50 mg, 0,078 mmo|) rozpuszczono w 2 m| DMF. Dodano (L)-wa|inian tert-buty|u (20 mg, 0,095 mmo|) i N-metylomorfolinę (17 μ|, 0,154 mmo|) i mieszaninę mieszano przez 20 min. Dodano TBTU (30 mg, 0,093 mmol) i roztwór mieszano przez noc. Dodano dodatkową N-metylomorfolinę (8 μ|, 0,078 mmo|) i TBTU (3 x 5 mg, 0,047 mmo|) i mieszaninę mieszano przez noc i zatężono. Pozostałość oczyszczono metodą chromatografii błyskawicznej (2 g), stosując jako e|uent EtOAc:heksan (3:7). Zebraną frakcję przemyto 5% NaHCO3 (10 m|), 0,1 M KHSO4 (15 m|) i so|anką, a następnie osuszono i zatężono. Pośredni ester tert-buty|owy związku tytułowego został potwierdzony; m/z: 812 (M+18 (NH4⁺)). Dodano DCM (4 m|) i TFA (1,5 m|) i mieszaninę mieszano przez noc, zatężono i oczyszczono metodą preparatywnej HPLC na kolumPL 216 023 B1 nie C8 (50 x 250 mm). Jako eluent stosowano gradient (20/80 do 60/40) MeCN/0,1 M buforu octanu amonu. Liofilizacja dała związek tytułowy z wydajnością 31% (18 mg).

NMR (400 MHz) 0,65-0,85 (m, 12H), 0,95-1,2 (m, 6H), 1,25-1,4 (m, 2H), 1,4-1,5 (m, 2H), 1,55 -1,7 (m, 2H), 2,0-2,2 (m, 1H), 2,1 (s, 3H), 3,95 (brs, 2H), 4,3 (d, 1H), 4,6 (ABq, 2H), 5,65 (s, 1H), 6,6 (s, 1H), 7,05 (t, 1H), 7,2 (d, 2H), 7,25-7,4 (m, 6H), 7,5 (d, 2H); m/z: 7 39.

P r z y k ł a d 16

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-3-metylobutylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Związek tytułowy zsyntetyzowano procedurą podaną w Przykładzie 15, wychodząc od 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Przykład 25; 50 mg, 0,078 mmol) i (L)-leucynianu tert-butylu (21 mg, 0,095 mmol). Usunięto DMF i dodano 20 ml EtOAc i przemyto NaHCO3 (5%, 10 ml), 0,1 M KHSO4 (15 ml) i solanką, a następnie osuszono i zatężono. Otrzymaną pozostałość oczyszczono metodą chromatografii błyskawicznej jak opisano. Pośredni ester tert-butylowy związku tytułowego został potwierdzony; m/z: 826 (M+18 (NH4⁺)). Hydroliza i oczyszczanie metodą preparatywnej HPLC dało związek tytułowy z wydajnością 21% (12 mg).

NMR (400 MHz) 0,7 (dd, 6H), 0,75-0,85 (m, 6H), 0,95-1,2 (m, 6H), 1,25-1,7 (m, 9H), 2,1 (s, 3H), 3,95 (brs, 2H), 4,3-4,4 (m, 1H), 4,6 (ABq, 2H), 5,55 (s, 1H), 6,6 (s, 1H), 7,05 (t, 1H), 7,2 (d, 2H), 7,25 -7,4 (m, 6H), 7,5 (d, 2H); m/z: 753.

P r z y k ł a d 17

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-(1-(S)-1-karboksy-2-(S)-2-metylobutylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Związek tytułowy zsyntetyzowano procedurą podaną w Przykładzie 15, wychodząc od 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Przykład 25; 50 mg, 0,078 mmol) i (L)-izoleucynianu tert-butylu (21 mg, 0,095 mmol). Usunięto DMF i dodano 20 ml EtOAc i przemyto NaHCO3 (5%, 10 ml), 0,1 M KHSO4 (15 ml) i solanką, a następnie osuszono i odparowano. Nie prowadzono oczyszczania metodą chromatografii błyskawicznej. Pośredni ester tert-butylowy związku tytułowego został potwierdzony; m/z: 809. Hydroliza i oczyszczanie metodą preparatywnej HPLC dało związek tytułowy z wydajnością 37% (22 mg).

NMR (400 MHz) 0,65-1,4 (m, 22H), 1,4-1,5 (m, 2H), 1,5-1,7 (m, 2 H), 1,75-1,85 (m, 1H), 2,1 (s, 3H), 3,95 (brs, 2H), 4,25 (d, 1H), 4,6 (ABq, 2H), 5,6 (s, 1H), 6,6 (s, 1H), 7,05 (t, 1H), 7,2 (d, 2H), 7,25 -7,4 (m, 6H), 7,45 (d, 2H); m/z: 753.

P r z y k ł a d 18

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksy-4-hydroksybenzylo)-karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-karboksymetoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Sposób 3; 295 mg, 0,58 mmol) rozpuszczono w 10 ml DCM. Dodano kolejno 4-(1-(R)-tert-butoksykarbonylo-1-aminometylo)fenol (Sposób 7; 160 mg, 0,72 mmol), 2,6-lutydynę (140 pi, 1,20 mmol) i TBTU (230 mg, 0,72 mmol). Mieszaninę mieszano przez 3 h. Dodatkowo dodano 4-(1-(R)-tert-butoksykarbonylo-1-aminometylo)fenol (10 mg, 0,04 mmol) i mieszanie kontynuowano przez 2 h. Dodano DCM (20 ml) i roztwór przemyto NaHCO3 (5%, 20 ml), KHSO4 (0,3 M; 20 ml), solanką (20 ml), a następnie osuszono i zatężono do objętości 10 ml. Ester tert-butylowy związku tytułowego został potwierdzony; m/z: 729 (M+18 (NH4⁺)). Dodano TFA (1,3 ml) i mieszaninę mieszano przez 4,5 h i zatężono. Surowy produkt oczyszczono metodą preparatywnej HPLC przy użyciu kolumny C8 (50 x 500 mm) i gradientu (40/60 do 70/30 przez 40 min) MeCN/0,1 M buforu octanu amonu jako eluentu. Liofilizacja dała związek tytułowy z wydajnością 77,5% (302 mg).

NMR (400 MHz) 0,8 (t, 6H), 1,0-1,2 (m, 6H), 1,25-1,4 (m, 2H), 1,4-1,5 (m, 2H), 1,55-1,7 (m, 2H),

2,1 (s, 3H), 3,95 (brs, 2H), 4,6 (ABq, 2H), 5,3 (s, 1H), 6,6 (s, 1H), 6,75 (d, 2H), 7,05 (t, 1H) 7,15-7,4 (m, 7 H); m/z: 673 (M+18 (NH4⁺)).

P r z y k ł a d 19

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-(N-((S)-1-karboksy-4-aminobutylo)-karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-{N-[(S)-1-(tert-butoksykarbonylo)-4-(benzyloksykarbonyloamino)butylo]karbamoilo}benzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Sposób 8; 0,006 mg) rozpuszczono w DCM (0,2 ml), dodano TFA (1 ml)

PL 216 023 B1 i mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 1 godzinę. DCM i TFA usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość oczyszczono metodą preparatywnej HPLC, stosując jako eluent MeCN/bufor NH4⁺ 50/50. Odparowano acetonitryl i liofilizacja dała związek tytułowy z wydajnością 37% (21,9 mg). M/z: 754,4 i 752,4 (M-Η)^-.

P r z y k ł a d 20

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-{N-[(S)-1-karboksy-4-(benzyloksykarbonyloamino)butylo]karbamoilo}benzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-{N-[(S)-1-(tert-butoksykarbonylo)-4-(benzyloksykarbonyloamino)butylo]karbamoilo}benzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Sposób 8; 0,006 mg) rozpuszczono w DCM (0,1 ml), dodano TFA (0,15 ml) i mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 1 godzinę. DCM i TFA usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość oczyszczono metodą preparatywnej HPLC, stosując jako eluent MeCN/bufor NH4⁺ 55/45. Odparowano acetonitryl i liofilizacja dała związek tytułowy z wydajnością 35% (2 mg). M/z: 888,7 i 886,7 (M-H)^-.

P r z y k ł a d 21

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-{N-[(R)-a-((S)-2-karboksypirolidyn-1-ylokarbonylo)benzylo]karbamoilometoksy}-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[(S)-2-(tert-butoksykarbonylo)pirolidyn-1-ylokarbonylo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Sposób 10; 41 mg, 0,052 mmol) rozpuszczono w DCM: TFA 4:1 (3 ml) i mieszano przez 3 godziny. Mieszaninę reakcyjną odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość oczyszczono metodą preparatywnej HPLC, stosując jako eluent gradient acetonitryl/bufor octanu amonu (5/95 do 100/0). Po liofilizacji otrzymano 26,5 mg (70%) związku tytułowego. M/z 737,3034.

P r z y k ł a d 22

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-(karboksymetylo)-N-metylo-karbamoilo]benzylo)karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Związek tytułowy zsyntetyzowano z 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-(tert-butoksykarbonylometylo)-N-metylokarbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Sposób 11) sposobem z Przykładu 21.

NMR (500 MHz, mieszanina 2 rotamerów 3:1): Główny rotamer: 0,8 (brt, 6H), 1,0-1,24 (m, 6H), 1,25-1,4 (m, 2H), 1,4-1,51 (m, 2H), 1,56-1,68 (m, 2H), 2,09 (s, 3H), 3,0 (s, 3H) 3,75-4,21 (m, 4H), 4,60 (ABq, 2H), 6,01 (s, 1H), 6,58 (s, 1H), 7,05 (t, 1H), 7,16-7,28 (m, 3H), 7,3-7,45 (m, 5H), 7,48 (brd, 2H); dodatkowe piki ubocznego rotameru przy 2,14 (s), 3,0 (s), 4,56 (Abq), 5,81 (s), 6,61 (brs); m/z 711,4.

P r z y k ł a d 23

1,1 -Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-(1 -(R)-1-karboksy-1-hydroksyprop-2-ylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Związek tytułowy zsyntetyzowano z 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a- {N-[1-(R)-2-(R)-1-(tert-butoksykarbonylo)-1-hydroksy-prop-2-ylo]karbamoilo}benzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Sposób 12) sposobem z Przykładu 21. M/z 741,3.

P r z y k ł a d 24

Sól amoniowa 1,1 -diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-(sulfometylo)karbamoilo]benzylo)karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Przykład 25; 50 mg, 0,078 mmol), kwas aminometanosulfonowy (15 mg, 0,088 mmol) i N-metylomorfolinę (17,2 pi, 0,156 mmol) rozpuszczono w DMF (2 ml). Dodano wodorosiarczan tetrabutyloamoniowy (35 mg, 0,103 mmol) i mieszaninę ogrzewano przez 15 minut w temperaturze 60°C. Po usunięciu ogrzewania dodano TBTU (45 mg, 0,14 mmol). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 40 minut, następnie w 60°C przez jedną godzinę. Po mieszaniu przez noc dodano 35 mg TBTU. Po upływie 6 godzin dodano małymi porcjami 29 mg TBTU i mieszaninę reakcyjną mieszano przez noc. Mieszaninę odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Produkt oczyszczono przy użyciu preparatywnej HPLC, stosując jako eluent gradient acetonitrylu/buforu octanu amonu (5/95 do 100/0). Otrzymano 10 mg (17%) związku tytułowego jako sól amoniową.

NMR (600 MHz) 0,77 (brt, 6H), 0,97-1,22 (m, 6H), 1,24-1,48 (m, 4H), 1,51-1,68 (m, 2H), 2,08 (s, 3H), 3,7-4,18 (m, 2H), 4,24 (d, 1H), 4,39 (d, 1H), 4,62 (ABq, 2H), 5,62 (s, 1H), 6,58 (brs, 1H), 7,02 (brt, 1R), 7,14-7,23 (m, 2H), 7,24-7,36 (m, 6H), 7,45 (d, 2H); m/z 732,9.

PL 216 023 B1

P r z y k ł a d 25

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-{N-[(R)-a-(tert-butoksykarbonylo)benzylo]karbamoilometoksy}-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Sposób 9; 762 mg, 1,09 mmol) rozpuszczono w mieszaninie TFA (6,65 ml) i trietylosilanu (0,350 ml). Mieszaninę reakcyjną mieszano przez jedną godzinę, a następnie odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując związek tytułowy z wydajnością ilościową (714 mg).

NMR (500 MHz): 0,8 (brt, 6H), 0,96-1,25 (m, 6H), 1,25-1,4 (m, 2H), 1,42-1,51 (m, 2H), 1,57-1,69 (m, 2H), 2,11 (s, 3H), 3,8-4,15 (m, 2H), 4,66 (ABq, 2H), 5,49-5, 53 (m, 1H), 6,61 (s, 1H), 7,06 (t, 1H), 7,18-7,26 (m, 2H), 7,28-7,45 (m, 8H), 8,35 (d, NH); m/z 640,2.

P r z y k ł a d 26

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-2-(R)-hydroksypropylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksy-4-hydroksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Przykład 18; 100 mg, 0,152 mmol) rozpuszczono w 3 ml DMF. Dodano ester tert-butylowy O-tert-butylo-(L)-treoniny (50 mg, 0,216 mmol) i N-metylomorfolinę (34 μ|, 0,309 mmol) i mieszaninę mieszano przez 5 min. Dodano TBTU (60 mg, 0,187 mmol) i roztwór mieszano przez 30 min. Dodano kwas mrówkowy (1-2 krople) i mieszaninę ekstrahowano (podzielono) między EtOAc i wodę. Fazę wodną przemyto przy użyciu EtOAc i połączone fazy organiczne przemyto 2% NaHCO3, solanką, osuszono i zatężono. Pośredni ester tert-butylowy związku tytułowego został potwierdzony; m/z: 869. Dodano DCM (3 m|) i TFA (0,5 m|) i roztwór mieszano przez noc. Mieszaninę zatężono i oczyszczono metodą preparatywnej HPLC na ko|umnie C8 (50 x 250 mm). Jako e|uent stosowano gradient (20/80 do 50/50) MeCN/0,1 M buforu octanu amonu. Liofilizacja dała związek tytułowy z wydajnością 61% (71 mg).

NMR (400 MHz) 0,78 (t, 6H), 0,93 (d, 3H), 1,0-1,22 (m, 6H), 1,25-1,4 (m, 2H), 1,4-1,52 (m, 2H), 1,55-1,7 (m, 2H), 2,1 (s, 3H), 3,95 (brs, 2H), 4,18-4,25 (m, 1H), 4,35 (d, 1H), 4,63 (ABq, 2H), 5,53 (s, 1H), 6,57 (s, 1H), 6,75 (d, 2H), 7,03 (t, 1H), 7,2 (d, 2H), 7,23-7,37 (m, 5H); m/z: 757.

P r z y k ł a d 27

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-2-metylopropylo)karbamoi|o]-4-hydroksybenzy|o)karbamoi|ometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Związek tytułowy zsyntetyzowano procedurą opisaną w Przykładzie 26, wychodząc od 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksy-4-hydroksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Przykład 18; 70 mg, 0,108 mmo|) i (L)-wa|inianu tertbuty|u (31 mg, 0,148 mmol). Pośredni ester tert-butylowy związku tytułowego został potwierdzony. M/z: 811. Hydroliza i oczyszczanie metodą preparatywnej HPLC dało związek tytułowy w ilości 56 mg (69% wydajności).

NMR (400 MHz) 0,7-0,75 (m, 16H), 0,79 (t, 6H), 0,96-1,24 (m, 6H), 1,25-1,4 (m, 2H), 1,4-1,5 (m, 2H), 1,54-1,7 (m, 2H), 2,0-2,2 (m, 1H), 2,1 (s, 3H), 3,95 (brs, 2H), 4,22 (d, 1H), 4,6 (ABq, 2H), 5,54 (s, 1H), 6,58 (s, 1H), 6,75 (d, 2H), 7,03 (t, 1H), 7,2 (d, 2H), 7,23-7,37 (m, 5H); m/z: 755.

P r z y k ł a d 28

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksybutylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzy|o}karbamoi|ometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Związek tytułowy zsyntetyzowano procedurą opisaną Przykładzie 26, wychodząc od 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksy-4-hydroksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Przykład 18; 36 mg, 0,054 mmo|) i ch|orowodorku (L)-norwa|inianu tert-buty|u (16 mg, 0,076 mmol). Pośredni ester tert-butylowy związku tytułowego został potwierdzony. M/z: 811. Hydroliza i oczyszczanie metodą preparatywnej HPLC dało związek tytułowy w ilości 23 mg (56% wydajności).

NMR (400 MHz) 0,7-0,85 (m, 9H), 0,97-1,22 (m, 8H), 1,25-1,4 (m, 2H), 1,4-1,5 (m, 2H), 1,5-1,8 (m, 4H), 2,1 (s, 3H), 3,95 (brs, 2H), 4,27 (dd, 1H), 4,6 (ABq, 2H), 5,45 (s, 1H), 6,58 (s, 1H), 6,75 (d, 2H), 7,03 (t, 1H), 7,19 (d, 2H), 7,23-7,37 (m, 5H); m/z: 755.

P r z y k ł a d 29

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksypropylo))karbamoilo]-4-hydroksybenzy|o}karbamoi|ometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

PL 216 023 B1

Roztwór 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksy-4-hydroksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Przykład 18; 0,075 g, 0,114 mmol), chlorowodorku estru 1,1-dimetyloetylowego kwasu (2S)-2-aminobutanowego (0,031 g, 0,160 mmol) i N-metylomorfoliny (0,050 ml, 0,457 mmol) w DMF (4 ml) mieszano w temperaturze pokojowej przez 10 min, po czym dodano TBTU (0,048 g, 0,149 mmol). Po upływie 1 h przemiana w ester była zakończona. M/z: 797,4. Roztwór rozcieńczono toluenem, a następnie zatężono. Pozostałość rozpuszczono w mieszaninie DCM (5 ml) i TFA (2 ml) i mieszaninę mieszano przez 7 h. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość oczyszczono metodą preparatywnej HPLC, stosując jako eluent gradient 20-60% MeCN w 0,1 M buforze octanu amonu. Związek tytułowy otrzymano z wydajnością 0,056 g (66%) jako białą substancję stałą.

NMR (400 MHz, DMSO-d6): 0,70 (3H, t), 0,70-0,80 (6H, m), 0,85-1,75 (14H, m), 2,10 (3H, s), 3,80 (2H, brs), 4,00-4,15 (1H, m), 4,65 (1H, d (AB)), 4,70 (1H, d (AB)), 5,50 (1H, d), 6,60 (1H, s), 6,65 -7,40 (11H, m), 8,35 (1H, d), 8,50 (1H, d) 9,40 (1H, brs).

P r z y k ł a d 30

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-(N-((R)-1-karboksy-2-metylotioetylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Roztwór 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksy-4-hydroksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Przykład 18, 0,075 g, 0,114 mmol), estru tert-butylowego S-metylo-L-cysteiny (Pestic. Sci.; EN; 45; 4; 1995; 357-362; 0,031 g, 0,160 mmol) i N-metylomorfoliny (0,050 ml, 0,457 mmol) w DMF (4 ml) mieszano w temperaturze pokojowej przez 10 min, po czym dodano TBTU (0,048 g, 0,149 mmol). Po upływie 1 h przemiana w ester była zakończona. M/z: 829,5. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono kwasem mrówkowym (15 ml) i mieszano w temperaturze 50°C przez 17 h. Roztwór rozcieńczono toluenem, a następnie zatężono. Pozostałość oczyszczono metodą preparatywnej HPLC, stosując jako eluent gradient 20-60% MeCN w 0,1 M buforze octanu amonu. Związek tytułowy otrzymano z wydajnością 0,070 g (79%) jako białą substancję stałą.

NMR (400 MHz, DMSO-d6): 0,605-0,80 (6H, m), 0,80-1,60 (12H, m), 1,85 (3H, s), 2,10 (3H, s), 2,60-2,80 (2H, m), 3,85 (2H, brs), 4,15-4,30 (1H, m), 4,65 (1H, d (AB)), 4,70 (1H, d (AB)), 5,50 (1H, d), 6,60 (1H, s), 6,60-7,35 (11H, m), 8,30 (1H, d), 8,40 (1H, d), 9,40 (1H, brs).

P r z y k ł a d 31

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylo-8-(N-{(R)-a-[N-(karboksymetylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Roztwór 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylo-8-karboksymetoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Sposób 5; 0,050 g, 0,105 mmol), (R)-a-[N-(tert-butoksykarbonylometylo)karbamoilo]benzyloaminy (Sposób 86 z opisu WO 02/50051; 0,039 g, 0,148 mmol) i N-metylomorfoliny (0,046 ml, 0,417 mmol) w DCM (4 ml) mieszano w temperaturze pokojowej przez 20 min, po czym dodano TBTU (0,044 g, 0,137 mmol). Po upływie 1 h przemiana w ester była zakończona (m/z: 721,2 (M+1)⁺). Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość rozpuszczono w kwasie mrówkowym (5 ml). Roztwór mieszano przez 17 godzin, a następnie zatężono. Pozostałość oczyszczono metodą preparatywnej HPLC, stosując jako eluent gradient 40-60% MeCN w 0,1 M buforze octanu amonu. Związek tytułowy otrzymano z wydajnością 0,044 g (63%) jako białą substancję stałą.

NMR (400 MHz, DMSO-d6): 0,65-0,80 (6H, m), 0,85-1,60 (12H, m), 2,10 (3H, s), 3,40-3,65 (2H, m), 3,70 (2H, bs), 4,60 (1H, d (AB)), 4,70 (1H, d (AB)), 5,55 (1H, d), 6,70 (1H, s), 6,80-7,50 (12H, m), 8,20-8,30 (1H, m), 8,55 (1H, d).

P r z y k ł a d 32

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylo-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksypropylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Roztwór 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylo-8-karboksymetoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Sposób 16; 0,050 g, 0,105 mmol), (R)-a-(N-[(S)-1-(tert-butoksykarbonylo)propylo]karbamoilo}-4-hydroksybenzyloaminy (Sposób 19; 0,045 g, 0,146 mmol) i N-metylomorfoliny (0,047 ml, 0,427 mmol) w DCM (4 ml) mieszano w temperaturze pokojowej przez 15 min, po czym dodano TBTU (0,044 g, 0,137 mmol). Po upływie 17 h, przemiana w ester była zakończona (m/z: 765,7 (M+1)⁺). Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość rozpuszczono w kwasie mrówkowym (5 ml). Roztwór mieszano przez 3 dni, a następnie zatężono. Pozostałość oczyszczono metodą preparatywnej HPLC, stosując jako eluent gradient 40-60% MeCN w 0,1 M bufoPL 216 023 B1 rze octanu amonu. Związek tytułowy otrzymano z wydajnością 0,017 g (23%) jako białą substancję stałą.

NMR (400 MHz, DMSO) 0,60 (3H, t), 0,65-0,80 (6H, m), 0,85-1,75 (14H, m), 2,10 (3H, s), 3,75 (2H, bs), 3,90-4,05 (1H, m), 4,60 (1H, d (AB)), 4,65 (1H, d (AB)), 5,50 (1H, d), 6,65-7,30 (11H, m), 8,15 (1H, d), 8,40 (1H, d).

P r z y k ł a d 33

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-{(S)-1-[N-((S)-2-hydroksy-1-karboksyetylo)karbamoilo]propylo}karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-{N-[(S)-2-(tert-butoksy)-1-butoksykarbonylo)etylo]karbamoilo}propylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Sposób 20; 14 mg, 0,015 mmol) rozpuszczono w mieszaninie DCM:TFA (3:1,4 ml). Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 3,5 godziny. Rozpuszczalnik odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Produkt oczyszczono metodą preparatywnej HPLC przy użyciu jako eluentu gradientu MeCN/0,1 M buforu octanu amonu (5/95 do 100/0), otrzymując związek tytułowy, 8 mg (65%).

NMR (400 MHz): 0,7-0,83 (m, 9H), 0,9-1,40 (m, 8H), 1,40-1,52 (m, 2H), 1,52-1,70 (m, 3H), 1,77 -1,88 (m, 1H), 2,11 (s, 3H), 3,8-4,1 (m, 4H), 4,29 (dd, 1H), 4,37 (t, 1H), 4,63 (ABq, 2H), 5,57 (s, 1H), 6,60 (s, 1H), 7,04 (brt, 1H), 7,20 (brd, 2H), 7,25-7,40 (m, 6H), 7,47 (d, 2H); m/z 812,3.

P r z y k ł a d 34

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[2-(S)-2-(karboksy-4-(R)-4-(hydroksy)pirolidyn-1-ylokarbonylo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1 ,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[2-(S)-2-(metoksykarbonylo)-4-(R)-4-(hydroksy)pirolidyn-1-ylokarbonylo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Sposób 21; 23 mg, 0,030 mmol) rozpuszczono w THF:H2O (1:1, 1 ml). Dodano wodorotlenek litu (monohydrat, 2 mg, 0,048 mmol) i mieszaninę mieszano przez 2 godziny. Pozostało 50% materiału wyjściowego, więc dodano dodatkowy wodorotlenek litu (3 mg) i pozostawiono na godzinę. Reakcja wciąż nie była zakończona, więc dodano więcej wodorotlenku litu (2 mg) i reakcję mieszano przez noc. Produkt oczyszczono metodą preparatywnej HPLC przy użyciu jako eluentu gradientu MeCN/0,1 M buforu octanu amonu (5/95 do 100/0), otrzymując związek tytułowy, 12 mg (53%). M/z 753,04.

P r z y k ł a d 35

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-{(S)-1-[N-((S)-1-ylokarbonylo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[2-(S)-2-(tert-butoksykarbonylo)-azetydyn-1-ylokarbonylo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Sposób 22;

27.5 mg, 0,035 mmol) rozpuszczono w DCM (3 ml) i dodano TFA (1 ml). Reakcję mieszano przez

1.5 godziny. Rozpuszczalnik odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Produkt liofilizowano, otrzymując 25 mg związku tytułowego. M/z 722,92.

P r z y k ł a d 36

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-{(S)-1-[N-((S)-1-karboksyetylo)-karbamoilo]etylo}karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-{N-[(S)-1-(tert-butoksykarbonylo)etylo]karbamoilo}etylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Sposób 26; 34 mg, 0,041 mmol) rozpuszczono w mieszaninie DCM:TFA (3:1,4 ml). Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 2 godziny. Rozpuszczalnik odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Produkt oczyszczono metodą preparatywnej HPLC przy użyciu jako eluentu gradientu MeCN/0,1 M buforu octanu amonu (5/95 do 100/0), otrzymując związek tytułowy, 23 mg (72%).

NMR (500 MHz, CD3OD) 0,81 (bt, 6H), 0,88-1,54 (m, 16H), 1,56-1,71 (m, 2H), 2,11 (s, 3H), 3,8 -4,2 (m, 2H), 4,33-4,42 (m, 2H), 4,66 (ABq, 2H), 5,55 (s, 1H), 6,61 (s, 1H), 7,07 (t, 1H), 7,22 (brd, 2H), 7,28-7,43 (m, 6H), 7,48 (d, 2H); m/z 782,1.

P r z y k ł a d 37

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[(N-((R)-1-karboksy-3,3-dimetylobutylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina; i

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-3,3-dimetylobutylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

PL 216 023 B1

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Przykład 25; 51 mg, 0,080 mmol) rozpuszczono w 2 ml DMF. Dodano kolejno 4-metylo-D,L-Ieucynian tert-butylu (Sposób 27; 23 mg, 0,114 mmol), N-metylomorfolinę (18 μ( 0,163 mmol) i TBTU (31 mg, 0,097 mmol) i mieszaninę mieszano przez 2 godziny. Dodano jedną kroplę kwasu mrówkowego i mieszaninę ekstrahowano (podzielono) między EtOAc i wodę. Fazę wodną (pH = 3) przemyto przy użyciu EtOAc. Połączone warstwy organiczne przemyto 5% NaHCO3 i solanką, a następnie osuszono przy użyciu Na2SO4 i odparowano do suchej masy. Pośredni ester tert-butylowy związku tytułowego został potwierdzony. M/z: 823. Dodano DCM (2 ml) i TFA (0,5 ml) i roztwór mieszano przez noc. Mieszaninę zatężono i oczyszczono przy użyciu preparatywnej HPLC na kolumnie C8 (50 x 250 mm). Jako eluent stosowano etapowy gradient MeCN (20 -50%) w 0,1 M buforze octanu amonu. W tych warunkach oddzielono dwa diastereomery, które zebrano i liofilizowano oddzielnie.

Diastereomer eluujący jako pierwszy otrzymano z wydajnością 5 mg (16%), a diastereomer eluujący jako drugi otrzymano z wydajnością 3 mg (10%). Konfigurację bezwzględną przypisano przez porównanie widm NME ze związkami pokrewnymi, i stwierdzono, że diastereomer eluujący jako pierwszy to diastereomer (R,R), zaś diastereomer eluujący jako drugi to diastereomer (R,S). M/z: 767.

NMR diastereomeru (R,R) (400 MHz): 0,79 (t, 6H), 0,95 (s, 9H), 0,99-1,22 (m, 6H), 1,25-1,39 (m, 2H), 1,40-1,51 (m, 2H), 1,57-1,68 (m, 3H), 1,80 (dd, 1H), 2,08 (s, 3H), 3,95 (brs, 2H), 4,47 (dd, 1H), 4,63 (Abq, 2H), 5,61 (s, 1H), 6,58 (s, 1H), 7,04 (t, 1H), 7,20 (d, 2H), 7,25-7,35 (m, 6H), 7,43-7,47 (m, 2H).

Oraz NMR diastereomeru (R,S) (400 MHz): 0,7 (s, 9H), 0,79 (t, 6H), 0,99-1,22 (m, 6H), 1,25 -1,39 (m, 2H), 1,40-1,51 (m, 3H), 1,55-1,70 (m, 2H), 1,76 (dd, 1H), 2,12 (s, 3H), 3,95 (brs, 2H), 4,35 (dd, 1H), 4,60 (Abq, 2H), 5,54 (s, 1H), 6,60 (s, 1H), 7,04 (t, 1H), 7,20 (d, 2H), 7,24-7,37 (m, 6H), 7,39 -7,46 (m, 2H).

P r z y k ł a d 38

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((R)-1-karboksy-3,3-dimetylobutylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Związek tytułowy wytworzono procedurą z Przykładu 37, wychodząc od 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksy-4-hydroksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Przykład 18; 53 mg, 0,081 mmol). Pośredni ester tert-butylowy został potwierdzony. M/z: 839. Tylko jeden z diastereomerów uzyskano przez oczyszczanie racemicznego związku tytułowego metodą preparatywnej HPLC. Otrzymano go z wydajnością 4 mg (12%) i przypisano mu konfigurację diastereomeru (R,R) na podstawie porównania danych NMR dla związków pokrewnych. M/z: 783.

NMR (400 MHz): 0,79 (t, 6H), 0,95 (s, 9H), 0,99-1,22 (m, 6H), 1,25-1,39 (m, 2H), 1,40-1,51 (m, 2H), 1,56-1,68 (m, 3H), 1,79 (dd, 1H), 2,08 (s, 3H), 3,96 (brs, 2H), 4,47 (dd, 1H), 4,62 (Abq, 2H), 5,47 (s, 1H), 6,58 (s, 1H), 6,73 (d, 2H), 7,04 (t, 1H), 7,19 (d, 2H), 7,24-7,35 (m, 5H).

P r z y k ł a d 39

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-{N-[(R)-1-karboksy-2-(trimetylosililo)etylo]karbamoilo}-4-hydroksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina i

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-{N-[(S)-1-karboksy-2-(trimetylosililo)etylo]karbamoilo}-4-hydroksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksy-4-hydroksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Przykład 18; 55 mg, 0,084 mmol) i 3-(trimetylosililo)alaninian metylu (Sposób 28; 19 mg, 0,108 mmol) rozpuszczono w 3,5 ml DMF. Dodano kolejno N-metylomorfolinę (18 μ( 0,163 mmol) i TBTU (32 mg, 0,101 mmol) i mieszaninę mieszano przez 2 godziny. Dodano jedną kroplę kwasu mrówkowego, a następnie mieszaninę ekstrahowano (podzielono) miedzy EtOAc i wodę. Fazę wodną (pH = 3) przemyto przy użyciu EtOAc. Połączone fazy organiczne przemyto 1% NaHCO3, solanką, a następnie osuszono przy użyciu Na2SO4 i zatężono. Pośredni ester metylowy został potwierdzony. M/z: 813. Dodano THF (2 ml), wodę (2 ml) i LiOH (10 mg, 0,418 mmol) i mieszaninę mieszano przez noc. Mieszaninę oczyszczono przy użyciu preparatywnej HPLC na kolumnie C8 (50 x 100 mm). Jako eluent stosowano gradient od 20 do 50% MeCN w 0,1 M buforze octanu amonu. W tych warunkach rozdzielono dwa diastereomery i zebrano oddzielnie. Liofilizacja dała 8 mg (24% wydajności) diastereomeru eluującego jako pierwszy i 8,4 mg (25% wydajności) drugiego. Konfiguracje bezwzględne przypisano na podstawie porównania z danymi NMR

PL 216 023 B1 związków pokrewnych i stwierdzono, że diastereomer eluujący jako pierwszy to diastereomer (R,R), zaś diastereomer eluujący jako drugi to diastereomer (R,S). M/z: 799.

NMR diastereomeru (R,R) (400 MHz): -0,16 (s, 9H), 0,79 (t, 6H), 0,9-1,22 (m, 8H), 1,25-1,40 (m, 2H), 1,40-1,52 (m, 2H), 1,55-1,68 (m, 2H), 2,11 (s, 3H), 3,95 (brs, 2H), 4,29-4,35 (m, 1H), 4,58 (Abq, 2H), 5,45 (s, 1H), 6,59 (s, 1H), 6,73 (d, 2H), 7,04 (t, 1H), 7,17-7,27 (m, 5H), 7,32 (t, 2H);

oraz diastereomeru (R,S) (400 MHz): 0,04 (s, 9H), 0,79 (t, 6H), 1,00-1,22 (m, 8H), 1,25-1,40 (m, 2H), 1,40-1,52 (m, 2H), 1,55-1,68 (m, 2H), 2,08 (s, 3H), 3,95 (brs, 2H), 4,40-4,46 (m, 1H), 4,62 (Abq, 2H), 5,49 (s, 1H), 6,58 (s, 1H), 6,73 (d, 2H), 7,04 (t, 1H), 7,14-7,36 (m, 7H).

Wytwarzanie materiałów wyjściowych

Materiały wyjściowe dla powyższych Przykładów są albo dostępne w handlu lub łatwo wytwarzane normalnymi sposobami ze znanych materiałów. Na przykład, następujący reakcje stanowią ilustrację, ale nie ograniczenie, dla niektórych spośród materiałów wyjściowych stosowanych w powyższych reakcjach.

Sposób 1

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-bromo-8-etoksykarbonylometoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina i

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-etoksykarbonylometoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Do zawiesiny 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-bromo-8-metoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (wytworzonej zgodnie z opisem WO 98/38182; 0,218 g, 5,65*10^-4 mol) w DMF (5 ml) dodano NaSMe (0,210 g, 2,83 mmol, 95%), i mieszaninę mieszano przez 5 godzin w temperaturze 120°C. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość podzielono między EtOAc i 0,5 M HCl. Warstwę wodną ekstrahowano dwa razy więcej przy użyciu EtOAc i połączone ekstrakty organiczne osuszono (MgSO4) i zatężono. Pozostałość rozpuszczono w MeCN (7 ml) i dodano

-4 -5 bromooctan etylu (0,063 ml, 5,65*10^-4 mol), bromek tetrabutyloamoniowy (0,018 g, 5,65*10^-5 mol) i węglan sodu (0,250 g, 2,36 mmol). Mieszaninę mieszano przez noc w temperaturze 80°C. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość podzielono między EtOAc i 0,5 M HCl. Warstwę organiczną przemyto solanką, osuszono (MgSO4) i zatężono. Chromatografia błyskawiczna na żelu krzemionkowym (Heks:EtOAc-6:1) dała związki tytułowe jako bezbarwne oleje:

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-bromo-8-etoksykarbonylometoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina, 0,187 g (58%).

NMR (400 MHz, CDCl3) 0,70-0,80 (m, 6H), 0,90-1,70 (m, 15H), 3,90 (brs, 2H), 4,25 (g, 2H), 4,35 (brs, 1H), 4,65 (s, 2H), 6,95-7,40 (m, 7H); i

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-etoksykarbonylometoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina, 0,024 g (8%).

NMR (400 MHz, CDCl3) 0,70-0,85 (m, 6H), 0,90-1,70 (m, 15H), 2,10 (s, 3H), 3,90 (brs, 2H), 4,20 (brs, 1H), 4,25 (q, 2H), 4,65 (s, 2H), 6,55 (s, 1H), 6,95-7,35 (m, 6H).

Sposób 2

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-bromo-8-karboksymetoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Do roztworu 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-bromo-8-etoksykarbonylometoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Sposób 1; 0,184 g, 3,24*10^-4 mol) w EtOH (7 ml) dodano NaOH (0,052 g, 1,30 mmol) i mieszaninę mieszano przez noc. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość podzielono między EtOAc i 0,5 M HCl. Warstwę wodną ekstrahowano dwukrotnie więcej przy użyciu EtOAc i połączone ekstrakty organiczne przemyto solanką i zatężono. Surowy produkt oczyszczono metodą preparatywnej HPLC, stosując jako eluent MeCN/bufor octanu amonu, i liofilizowano, otrzymując związek tytułowy z wydajnością 0,173 g (99%) jako białą substancję stałą.

NMR (400 MHz, CD3OD) 0,70-0,85 (m, 6H), 0,95-1,70 (m, 12H), 3,90 (brs, 2H), 4,50 (s, 2H), 6,90-7,40 (m, 7H).

Sposób 3

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-karboksymetoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Do roztworu 1,1-diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-etoksykarbonylo-metoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Sposób 1; 0,024 g, 4,49*10^-5 mol) w EtOH (3 ml) dodano NaOH (0,007 g, 1,80*10^-4 mol) i mieszaninę mieszano przez noc. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszo22

PL 216 023 B1 nym ciśnieniem i pozostałość oczyszczono metodą preparatywnej HPLC, stosując jako eluent MeCN/bufor octanu amonu, i liofilizowano. Związek tytułowy otrzymano z wydajnością 0,021 g (92%) jako białą substancję stałą.

NMR (400 MHz, CD3OD) 0,70-0,85 (m, 6H), 1,00-1,70 (m, 12H), 2,10 (s, 3H), 3,90 (brs, 2H), 4,55 (s, 2H), 6,60 (s, 1H), 6,90-7,35 (m, 6H).

Sposób 3

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-karboksymetoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina (wytwarzanie alternatywne)

1.1- Diokso-2-(4-metoksybenzylo)-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(tert-butoksykarbonylometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Sposób 25; 6,902 g, 10,11 mmol) rozpuszczono w mieszaninie TFA (50 ml) i Et3Si (8 ml) i roztwór mieszano przez 90 min w temperaturze pokojowej. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość rozpuszczono w tert-BuOMe (100 ml). Fazę organiczną przemyto wodą (20 ml), a następnie ekstrahowano trzy razy rozcieńczonym NaOH (2 x 50 ml 0,5 M). Połączone ekstrakty wodne zakwaszono rozcieńczonym HCl (70 ml, 1 M) (pH 1-2), a następnie ekstrahowano dwukrotnie przy użyciu tert-BuOMe (2 x 50 ml). Warstwę eterową przemyto solanką, osuszono nad MgSO4 i zatężono. Otrzymano 4,694 g (92%) pożądanego produktu jako brunatny olej.

NMR (400 MHz, CD3OD): 0,70-0,85 (m, 6H), 1,00-1,25 (m, 6H), 1,25-1,50 (m, 4H), 1,55-1,70 (m, 2H), 2,10 (s, 3H), 3,90 (brs, 2H), 4,55 (s, 2H), 6,60 (s, 1H), 6,95-7,35 (m, 6H).

Sposób 4 (R)-N-Benzyloksykarbonylo-a-[N-(tert-butoksykarbonylometylo)karbamoilo]benzyloamina

Kwas (2R)-{[(Benzyloksy)karbonylo]amino}(fenylo)octowy (10 g, 35,0 mmol) i chlorowodorek tert-butyloglicyny (6,3 g, 37,4 mmol) rozpuszczono w DCM (200 ml) z 2,6-lutydyną (8,2 ml, 70,4 mmol). Po 5 min mieszania w temperaturze 0°C dodano TBTU (12,4 g, 38,6 mmol) i mieszanie kontynuowano przez 1,5 godziny w temperaturze 0°C i 3,75 godziny w temperaturze pokojowej. Mieszaninę reakcyjną przemyto wodą (2 x 100 ml), osuszono (MgSO4) i oczyszczono przy użyciu chromatografii błyskawicznej (DCM:EtOAc 7:1 >5:1), otrzymując związek tytułowy (13 g, 94%).

NMR (500 MHz, CDCl3): 1,45 (s, 9H), 3,84 (d, 1H), 4,00 (dd, 1H), 5,10 (m, 2H), 5,28 (brs, 1H), 6,13 (brs, 1H), 6,23 (brs, 1H), 7,30-7,44 (m, 10H).

Sposób 5 (R) -a-[N-(tert-Butoksykarbonylometylo)karbamoilo]benzyloamina (R)-N-Benzyloksykarbonylo-a-[N-(tert-butoksykarbonylometylo)karbamoilo]benzyloaminę (Sposób 4; 12,8 g, 32,2 mmol) rozpuszczono w EtOH (99%, 200 ml) i toluen (50 ml). Dodano Pd/C (10%, 0,65 g) i uwodornienie prowadzono pod ciśnieniem atmosferycznym przez 5,5 godziny w temperaturze pokojowej. Mieszaninę reakcyjną przesączono przez ziemię okrzemkowa i rozpuszczalniki odparowano, otrzymując związek tytułowy (8,4 g, 99%).

NMR (600 MHz, CDCl3): 1,45 (s, 9H), 3,93 (m, 2H), 4,54 (s, 1H), 7,31-7,42 (m, 5H), 7,51 (brs, 1H).

Sposób 6

Kwas 2-{[(2R)-2-amino-2-(4-hydroksyfenylo)etanoilo]amino}etanosulfonowy

N-Boc-(D)-4-hydroksyfenyloglicynę (1,00 g, 3,21 mmol) rozpuszczono w DMF (5 ml) i dodano sól tetrabutyloamoniową tauryny (2,36 g, 6,42 mmol) razem z dodatkowymi 5 ml DMF. Otrzymaną zawiesinę ochłodzono na lodzie i dodano TBTU (1,24 g, 3,85 mmol). Łaźnię lodową usunięto po 30 min i mieszaninę mieszano przez 2 godziny, a następnie przesączono i zatężono. Dodano TFA w DCM (20%, 20 ml) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez noc. Dodano etanol (20 ml) i odparowano rozpuszczalniki. Surowy produkt ogrzewano w temperaturze wrzenia w etanolu (100 ml) przez 1 godzinę. Sączenie dało czysty związek tytułowy jako białą substancję stałą, 626 mg (71%).

NMR (DMSO-d6): 2,4-2,6 (m, 2H), 3,2-3,4 (m, 2H), 4,79 (s, 1H), 6,78 (d, 2H), 7,23 (d, 2H), 8,22 (t, 1H), 8,4 (brs, 3H), 9,7 (s, 1H).

Sposób 7

4-(1-(R)-tert-butoksykarbonylo-1-aminometylo)fenol

Kwas siarkowy (stęż., 1 ml) dodano do roztworu D-(R)-4-hydroksyfenyloglicyny (1,0 g, 6,0 mmol) w 1,4-dioksanie (8 ml) umieszczonego w kolbie z Teflon®-u. Kolbę ochłodzono do -78°C i dodano izobutylen (8 g, 142,6 mmol, skroplony w temperaturze -78°C). Kolbę umieszczono w autoklawie w temperaturze pokojowej i mieszano przez 15 h. Autoklaw przed otwarciem ochłodzono na lodzie. Nadmiar izobutylenu odparował, a pozostały roztwór wylano do wodnego NaOH (2 M,

PL 216 023 B1 m|) i ekstrahowano eterem dietylowym dla usunięcia powstałego produktu ubocznego. Fazę wodną nieco zakwaszono do osiągnięcia pH = 10 przy użyciu 2 M HC| i ekstrahowano eterem diety|owym (3 x 75 ml). Fazę organiczną przemyto solanką, osuszono i zatężono. Otrzymany produkt rekrysta|izowano w eterze diety|owym/heksanie. Masa: 0,55 g (41%).

NMR (600 MHz, CDCI3) 1,45 (s, 9H), 4,45 (s, 1H), 6,8 (d, 2H), 7,25 (d, 2H); m/z: 224.

Sposób 8

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-{N-[(S)-1-(tert-butoksykarbonylo)-4-(benzy|oksykarbony|oamino)buty|o]karbamoi|o}benzy|o)karbamoi|ometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksybenzylo)karbamoilometoksy]₅

-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Przykład 25; 53 mg, 0,083 mmo|), N⁵-[(benzy|oksy)karbony|o]-L-ornitynian tert-buty|u (35 mg, 0,098 mmo|), N-metylomorfolinę (0,027 m) rozpuszczono w DCM (5 ml). Mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 10 min, po czym dodano TBTU (32 mg, 0,10 mmol) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez 1,5 godziny. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość oczyszczono metodą chromatografii przy użyciu DCM:EtOAc 5:1 jako eluentu, otrzymując związek tytułowy 57 mg (72%). M/z = 944,7 i 942,7 (M-H)^-.

Sposób 9

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-{N-[(R)-a-(tert-butoksykarbonylo)benzylo]karbamoi|ometoksy}-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibuty|o-5-feny|o-7-mety|otio-8-karboksymetoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Sposób 3; 627 mg, 1,24 mmo|) rozpuszczono w DCM (25 m|), dodano (2R)-amino(feny|o)octan tert-buty|u (308 mg, 1,48 mmo|), 2,6-dimetylopirydynę (288 μ|, 2,47 mmo|) i TBTU (477 mg, 1,48 mmo|). Mieszaninę mieszano przez 3,5 godziny. Mieszaninę reakcyjną odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Produkt oczyszczono przy użyciu kolumny Iso|ute (10 g, krzemionka). Produkt eluowano stopniowym gradientem przy użyciu DCM:EtOAc 100:0, następnie 95:5. Zebrano w przybliżeniu 694 mg czystego związku. Inną frakcję oczyszczono po raz drugi przy użyciu kolumny Iso|ute (10 g, krzemionka). Produkt eluowano stopniowym gradientem przy użyciu DCM:EtOAc 100:0, 95:5, następnie 90:10. Czystą frakcję dodano do pierwszej frakcji, otrzymując 787 mg (91%) związku tytułowego.

NMR (400 MHz, CDC|3) 0,78 (t, 6H), 0,92-1,12 (m, 4H), 1,12-1,46 (m, 6H), 1,54 (s, 9H), 1,58 -1,72 (m, 2H), 2,14 (s, 3H), 3,8-4,05 (m, 2H), 4,32 (brs, NH), 4,56 (ABq, 2H), 5,56 (d, 1H), 6,56 (s, 1H), 7,04 (t, 1H), 7,10 (brd, 2H), 7,24-7,42 (m, 8H), 7,84 (d, NH); m/z 694,7 (M-H)^-.

Sposób 10

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[(S)-2-(tert-butoksykarbonylo)pirolidyn-1-y|okarbony|o]benzy|o}karbamoi|ometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Przykład 25; 50 mg, 0,078 mmo|) i L-pro|inian tert-buty|u (15 mg, 0,088 mmo|) rozpuszczono w DCM (2 m|) i dodano N-metylomorfolinę (17,2 μ|, 0,156 mmo|) i TBTU (45 mg, 0,14 mmo|). Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 3 godziny, po czym dodano dodatkowy L-pro|inian tert-buty|u (15 mg, 0,088 mmol). Mieszaninę reakcyjną mieszano przez noc. Mieszaninę reakcyjną wprowadzono wprost na kolumnę Iso|ute (2 g, krzemionka). Produkt e|uowano stopniowym gradientem przy użyciu DCM:EtOAc 100:0, 95:5, 90:10, następnie 80:20, otrzymując związek tytułowy (41 mg, 66%). M/z 793,2.

Sposób 11

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-(tert-butoksykarbonylometylo)-N-mety|okarbamoiIo]benzy|o}karbamoi|ometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Przykład 25; 50 mg, 0,078 mmo|) i N-mety|og|icynian tert-buty|u (15 mg, 0,10 mmo|) rozpuszczono w DCM (2 m|) i dodano N-metylomorfolinę (17,2 μ|, 0,156 mmo|) i TBTU (45 mg, 0,14 mmol). Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 4 godziny. Mieszaninę reakcyjną wprowadzono wprost na kolumnę Iso|ute (2 g, krzemionka). Produkt e|uowano stopniowym gradientem przy użyciu DCM:EtOAc 100:0, 95:5, 90:10, następnie 80:20, otrzymując związek tytułowy (30 mg, 50%). M/z 767,4.

PL 216 023 B1

Sposób 12

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-{N-[1-(R)-2-(R)-1-(tert-butoksykarbo-nylo)-1-hydroksy-prop-2-ylo]karbamoilo}benzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Przykład 25; 50 mg, 0,078 mmol) i (2R,3R)-3-amino-2-hydroksybutanian tert-butylu (15 mg, 0,086 mmol) rozpuszczono w DCM (2 ml) i DMF (1 ml) i dodano N-metylomorfolinę (17,2 ul, 0,156 mmol) i TBTU (45 mg, 0,14 mmol). Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 4 godziny. Mieszaninę reakcyjną wprowadzono wprost na kolumnę Isolute (2 g, krzemionka). Produkt eluowano stopniowym gradientem przy użyciu DCM:EtOAc 100:0, 95:5, 90:10, następnie 80:20, otrzymując związek tytułowy (33 mg, 53%). M/z 797,3.

Sposób 13

N-((2R)-2-{[(Benzyloksy)karbonylo]amino}-2-fenyloetanoilo)-O-(tert-butylo)-L-serynian tert-butylu

Kwas (2R)-{[(benzyloksy)karbonylo]amino}(fenylo)octowy (2,0 g, 7,0 mmol) i O-(tert-butylo)-L-serynian tert-butylu (2,0 g, 7,9 mmol) i 2,6-lutydynę rozpuszczono w DCM (30 ml). Po 5 min mieszania w temperaturze 0°C dodano TBTU (2,5 g, 7,8 mmol) i mieszanie kontynuowano przez 30 min w temperaturze 0°C i 4 h w temperaturze pokojowej. Mieszaninę reakcyjną przemyto wodą (2 x 100 ml), osuszono i oczyszczono metodą chromatografii błyskawicznej (DCM), otrzymując związek tytułowy (3,3 g, 97%).

NMR (300 MHz): 1,05 (s, 9H), 1,45 (s, 9H), 3,4-3,8 (m, 2H), 4,5 (brs, 1H), 4,85 (8, 2H), 5,1 (s, 2H), 5,4 (s, 1H), 7,25-7,5 (m, 10H).

Sposób 14

N-[(2R)-2-Amino-2-fenyloetanoilo]-O-(tert-butylo)-L-serynian tert-butylu

N-((2R)-2-{[(Benzyloksy)karbonylo]amino}-2-fenyloetano-ilo)-O-(tert-butylo)-L-serynian tert-butylu (Sposób 13; 3,3 g, 6,8 mmol) rozpuszczono w EtOH (95%, 30 ml) i dodano katalityczną ilość Pd/C (5%) (50% w wodzie) i uwodornienie prowadzono pod ciśnieniem atmosferycznym przez 3 h w temperaturze pokojowej. Mieszaninę reakcyjną przesączono przez ziemię okrzemkową i rozpuszczalnik odparowano, otrzymując związek tytułowy (2,35 g, 98%).

NMR (500 MHz): 1,1 (s, 9H), 1,45 (s, 9H), 3,45-3,8 (m, 2H), 4,5 (t, 1H), 4,55 (s, 1H), 4,85 (s, 2H), 7,3-7,5 (m, 5H).

Sposób 15

1.1- Diokso-2-(4-metoksybenzylo)-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylo-8-metoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Do ochłodzonego (-78°C) roztworu 1,1-diokso-2-(4-metoksybenzylo)-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-bromo-8-metoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Sposób 23; 2,10 g, 3,41 mmol) w THF (50 ml) dodano kroplami roztwór n-BuLi (2,35 ml, 3,75 mmol, 1,6 M w heksanie). Po wymieszaniu w temperaturze -78°C przez 20 minut, dodano MeI (2,42 g, 17,1 mmol). Mieszaninę mieszano w temperaturze -78°C przez 10 minut i w temperaturze pokojowej przez 18 godzin. Eter dietylowy (50 ml) dodano i fazę organiczną przemyto 10% NH4CI (aq, 50 ml) i solanką (50 ml). Po osuszeniu, przesączeniu i zatężeniu surowy produkt poddano chromatografii błyskawicznej (heksan:EtOAc-95:5), otrzymując 0,4 grama (21%) produktu tytułowego jako bezbarwny olej.

NMR (300 MHz, CDCI3): 0,60-0,70 (m, 6H), 0,70-0,90 (m, 4H), 0,90-1,35 (m, 8H), 2,00 (s, 3H), 3,70 (s, 3H), 3,80 (s, 3H), 4,00-4,20 (m, 2H), 4,35-4,60 (m, 2 H), 6,65-6,85 (m, 3H), 6,90-7,10 (m, 3H), 7,15-7,30 (m, 5H).

Sposób 16

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylo-8-karboksymetoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Do roztworu (0°C) kwasu trifluorooctowego (30 ml) i trietylosilanu (1,03 g, 8,85 mmol) dodano roztwór 1,1-diokso-2-(4-metoksybenzylo)-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylo-8-metoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Sposób 15; 0,92 g, 1,77 mmol) w DCM (2 ml). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 30 minut. Po zatężeniu mieszaniny reakcyjnej, pozostałość rozpuszczono w eterze dietylowym (50 ml) i przemyto wodą (25 ml) i wodorowęglanem sodu (10%, 25 ml). Po osuszeniu, przesączeniu i zatężeniu surowy produkt poddano chromatografii błyskawicznej na żelu krzemionkowym (heksan:EtOAc - 90:10), otrzymując 0,58 g szarej substancji stałej. Do roztworu (0°C) tej substancji stałej w dichlorometanie (30 ml) dodano kroplami BBr3 w DCM (1 M w DCM, 10,2 ml, 10,2 mmol). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez

PL 216 023 B1 minut, a następnie przemyto wodorowęglanem sodu (10%, 25 ml) i wodą (25 ml). Po osuszeniu, przesączeniu i zatężeniu surowy produkt (0,55 g, szara substancja stała) rozpuszczono w MeCN (30 ml). Do roztworu dodano K2CO3 (0,22 g, 1,58 mmol) i bromek tetra-n-butyloamoniowy (10 mg), a następnie bromooctan etylu (0,25 g, 1,51 mmol). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze 80°C przez 1,5 h, a następnie odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość rozpuszczono w EtOAc (50 ml) i przemyto NH4CI (aq, 10%) i solanką. Po osuszeniu, przesączeniu i zatężeniu surowy produkt poddano chromatografii błyskawicznej (heksan:EtOAc 9:1 - 8:2), otrzymując 0,58 g białawej substancji stałej. Substancję stałą rozpuszczono w THF: H2O (4:1, 25 ml) i dodano LiOH (0,097 g, 2,31 mmol). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 40 min. Mieszaninę odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem, rozpuszczono w wodzie (50 ml) i zakwaszono przy użyciu 1 M HCl. Warstwę wodną ekstrahowano 2x eterem dietylowym. Odparowanie rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem dało 0,46 g (55%) związku tytułowego.

NMR (300 MHz, aceton-d6); 0,70-0,90 (m, 6H), 0,95-1,80 (m, 12H), 2,15 (s, 3H), 3,85-4,15 (m, 2H), 4,85 (s, 2H), 6,00 (s, 1H), 6,80 (s, 1H), 6,90-7,05 (m, 1H), 7,10-7,45 (m, 5H).

Sposób 17 (R)-N-Benzyloksykarbonylo-a-karboksy-4-hydroksybenzyloamina (R)-p-Hydroksyfenyloglicynę (5,00 g, 29,9 mmol) zmieszano z wodą (50 ml). Do zawiesiny dodano wodorowęglan sodu (6,3 g, 75,0 mmol) i po 10 min mieszania powstała biała zawiesina. W ciągu 20 min z wkraplacza dodawano chloromrówczan benzylu (5,1 ml, 33,9 mmol) i mieszaninę mieszano energicznie. Po upływie 2 h dodano wodę (300 ml) i zawiesinę ekstrahowano eterem (200 ml). Biała substancja stała nie rozpuściła sie i dodano więcej wody i eteru. Analiza LC/MS wykazała, że ta substancja stała była produktem. Klarowną część fazy wodnej zebrano i zakwaszono, aż powstał biały osad. Pozostawiono go przez weekend, a następnie odsączono. Również pozostałą fazę wodną zawierającą nierozpuszczony materiał zakwaszono i ekstrahowano przy użyciu EtOAc (3x). Także tu osad pozostał między fazami. Zebrano go z warstwą organiczną. Fazę EtOAc odparowano. Dodano 2x toluen w celu usunięcia wody. Dwie frakcje białej substancji stałej dodano razem i rekrystalizowano w DCM (200 ml). Ochłodzoną mieszaninę odsączono i otrzymano 4,77 g (53%) białej substancji stałej.

NMR (400 MHz, DMSO-d6): 5,00 (1H, d), 5,00 (2H, s), 6,70 (2H, d), 7,05-7,50 (7H, m), 7,90 (1H, d).

Sposób 18 (R)-N-Benzyloksykarbonylo-a-{N-[(S)-1-(tert-butoksykarbonylo)propylo]karbamoilo}-4-hydroksybenzyloamina

Roztwór (R)-N-benzyloksykarbonylo-a-karboksy-4-hydroksybenzyloaminy (Sposób 17; 2,00 g, 6,64 mmol), estru tert-butylowego kwasu (2S)-2-aminobutanowego (1,30 g, 6,64 mmol) i N-metylomorfoliny (2,0 g, 19,8 mmol) w DCM (30 ml) mieszano w temperaturze pokojowej przez 5 min, po czym dodano TBTU (2,60 g, 8,10 mmol). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze otoczenia przez noc. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość oczyszczono metodą chromatografii błyskawicznej na żelu krzemionkowym (DCM:aceton - 60:40). Produkt krystalizowano z toluenu (20 ml), otrzymując 1,85 g pożądanego produktu jako białą substancję stałą.

NMR (400 MHz): 0,80 (3H, t), 1,45 (9H, s), 1,50-1,80 (2H, m), 4,10-4,20 (1H, m), 5,05 (1H, d (AB)), 5,15 (1H, d (AB)), 6,75 (2H, d), 7,20-7,40 (7H, m).

Sposób 19 (R) -a-{N-[(S)-1-(tert-Butoksykarbonylo)propylo]karbamoilo}-4-hydroksybenzyloamina

Mieszaninę (R)-N-benzyloksykarbonylo-a-{N-[(S)-1-(tert-butoksykarbonylo)propylo]karbamoilo}-4-hydroksybenzyloaminy (Sposób 18; 1,80 g, 4,07 mmol) i Pd/C (0,2 g, 5%) w etanolu (30 ml, 95%) mieszano w atmosferze wodoru w temperaturze pokojowej przez 2 godziny. Mieszaninę reakcyjną przesączono przez żel krzemionkowy (2 g) i zatężono. Pozostałość rozpuszczono w acetonie (20 ml) i dodano kwas metanosulfonowy (0,40 g, 4,16 mmol). Nie uzyskano krystalizacji i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy produkt oczyszczono metodą preparatywnej HPLC, stosując jako eluent gradient 20 - 50% MeCN w 0,1 M buforze octanu amonu. Związek tytułowy otrzymano z wydajnością 0,350 g (28%) jako białą substancję stałą.

NMR (400 MHz, DMSO-d6): 0,75 (3H, t), 1,40 (9H, s), 1,50-1,75 (2H, m), 2,70 (1H, s), 4,00-4,10 (1H, m), 4,30 (1H, s), 6,65 (2H, d), 7,15 (2H, d), 8,15 (1H, d).

PL 216 023 B1

Sposób 20

1.1- Diokso-3,3-dibutyio-5-fenyio-7-metyiotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-{N-[(S)-2-(tert-butoksy)-1-(tert-butoksykarbonylo)etylo]karbamoilo}propylo)karbamoiIo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutyio-5-fenyio-7-metyiotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksypropyio)karbamoiio]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Przykład 6, 15 mg, 0,021 mmol), chlorowodorek O-(tert-butylo)-L-serynianu tert-butylu (5,4 mg, 0,021 mmol) i N-metylomorfolinę (4,6 μΐ, 0,042 mmol) rozpuszczono w DMF (1 mi). Dodano TBTU (12,5 mg, 0,039 mmol) i mieszaninę mieszano przez jedną godzinę, dodano chlorowodorek O-(tert-butylo)-L-serynianu tert-butylu (0,8 mg, 0,0031 mmol) i mieszaninę mieszano przez parę minut. Rozpuszczalnik odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem i wspólnie odparowano parę razy z toluenem. Produkt oczyszczono przy użyciu wstępnie wypełnionej kolumny ISOLUTE (krzemionka, 2 g) i eluowano stopniowym gradientem przy użyciu DCM:EtOAc 100:0 (10 ml), 95:5 (10 ml), 90:10 (10 ml), 80:20 (10 ml), otrzymując 14 mg związku tytułowego. M/z 924,7.

Sposób 21

1.1- Diokso-3,3-dibutyio-5-fenyio-7-metyiotio-8-(N-{(R)-a-[2-(S)-2-(metoksykarbonyIo)-4-(R)-4-(hydroksy)pirolidyn-1-ylo-karbonylo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutyio-5-fenyio-7-metyiotio-8-[N-((R)-a-karboksybenzyio)karbamoiIometeksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Przykład 25; 54 mg, 0,084 mmoi), chiorowodorek (4R)-4-hydroksy-L-proiinianu metyiu (18,4 mg, 0,10 mmoi) i N-metylomorfolinę (13,9 pi, 0,13 mmoi) rozpuszczono w DMF (2 mi). Dodano TBTU (32,5 mg, 0,101 mmol) i mieszaninę mieszano przez trzy godziny. Rozpuszczalnik odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Produkt oczyszczono dwa razy przy użyciu wstępnie wypełnionej kolumny ISOLUTE (krzemionka, 2 g) i eiuowano stopniowym gradientem przy użyciu

DCM:EtOAc 100:0, 95:5, 90:10, 80:20 i 60:40, otrzymując 23 mg związku tytułowego. M/z 767,0.

Sposób 22

1.1- Diokso-3,3-dibutyio-5-fenyio-7-metyiotio-8-(N-{(R)-a-[2-(S)-2-(tert-butoksykarbonyio)-azetydyn-1-yiokarbonyio]benzyio}karbamoiiometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutyio-5-fenyio-7-metyiotio-8-[N-((R)-a-karboksybenzyio)karbamoiiometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Przykład 25; 50 mg, 0,078 mmoi), (2S)-azetydyno-2-karboksyian tert-butyiu (17,4 mg, 0,111 mmoi) i N-metylomorfolinę (10,3 pi, 0,094 mmoi) rozpuszczono w DMF (2 mi). Dodano TBTU (30 mg, 0,094 mmol) i mieszaninę mieszano przez cztery godziny. Rozpuszczalnik odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Produkt oczyszczono przy użyciu wstępnie wypełnionej kolumny ISOLUTE (krzemionka, 2 g) i eluowano stopniowym gradientem przy użyciu DCM:EtOAc 100:0, 95:5, 90:10, 80:20, otrzymując 27,5 mg związku tytułowego. M/z 777,6 (M-H)^-.

Sposób 23

1.1- Diokso-2-(4-metoksybenzyio)-3,3-dibutyio-5-fenyio-7-bromo-8-metoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Do roztworu 1,1-diokso-3,3-dibutyio-5-fenyio-7-bromo-8-metoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (wytworzonej zgodnie z opisem WO 98/38182; 0,200 g, 0,404 mmoi) w MeCN (5 mi), dodano chiorek p-metoksybenzyiu (0,066 mi, 0,486 mmoi), CsI (0,010 g, 0,038 mmoi) i Cs2CO3 (0,263 g, 0,807 mmol) i mieszaninę mieszano w temperaturze 60°C przez 4 h. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość podzielono między EtOAc i 0,5 M HCi (aq). Warstwę organiczną przemyto solanką, osuszono nad MgSO4 i zatężono. Pozostałość przesączono przez żel krzemionkowy (DCM:EtOAc - 9:1), otrzymując związek tytułowy z wydajnością 0,257 g (-ilościowo) jako białawą substancję stałą.

NMR (400 MHz, CDCi3): 0,60-0,75 (m, 6H), 0,75-1,20 (m, 8H), 1,25-1,45 (m, 2H), 1,80-2,00 (m, 2H), 3,80 (s, 3H), 3,90 (s, 3H), 4,05-4,30 (m, 2H), 4,45-4,65 (m, 2H), 6,70-7,45 (m, 11H).

Sposób 24

1.1- Diokso-2-(4-metoksybenzyio)-3,3-dibutyio-5-fenyio-7-metyiotio-8-hydroksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

NaSMe (0,150 g, 2,03 mmoi, 95%) dodano do roztworu 1,1-diokso-2-(4-metoksybenzyio)-3,3-dibutyio-5-fenyio-7-bromo-8-metoksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Sposób 23; 0,249 g, 0,404 mmoi) w DMF (5 mi). Mieszninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 2 h, po czym temPL 216 023 B1 peraturę podniesiono do 80°C i dodano więcej NaSMe (0,090 g, 1,22 mmol). Po upływie 20 h w temperaturze 80°C do mieszaniny dodano wodę (5 ml) i 1 M HC| (aq) (pH ~4). Roztwór ekstrahowano trzy razy przy użyciu Et2O i połączone warstwy organiczne przemyto solanką, osuszono nad MgSO4 i zatężono. Surowy produkt oczyszczono metodą chromatografii błyskawicznej na żelu krzemionkowym (heksan:EtOAc - 4:1), co dało związek tytułowy w ilości 0,188 g (82%) jako beżową substancję stałą.

NMR (500 MHz, CDC|3): 0,60-0,75 (m, 6H), 0,75-1,20 (m, 8H), 1,25-1,40 (m, 2H), 1,80-2,00 (m, 2H), 2,20 (s, 3H), 3,80 (s, 3H), 4,20 (brs, 2H), 4,50 (brs, 2H), 6,05 (brs, 1H), 6,75-6,85 (m, 3H), 7,00 -7,10 (m, 3H), 7,20-7,35 (m, 4H), 7,50 (s, 1H).

Sposób 25

1.1- Diokso-2-(4-metoksybenzy|o)-3,3-dibuty|o-5-feny|o-7-mety|otio-8-(tert-butoksykarbony|ometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

Do roztworu 1,1-diokso-2-(4-metoksybenzy|o)-3,3-dibuty|o-5-feny|o-7-mety|otio-8-hydroksy-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepiny (Sposób 24; 4,487 g, 7,889 mmo|) w MeCN (100 m|) dodano w tej kolejności bromek tert-buty|u (0,262 g, 0,813 mmo|), bromooctan tert-buty|u (1,46 m|, 9,880 mmol) i węglan potasu (bezwodny, 3,28 g, 23,7 mmo|). Mieszaninę ogrzewano do 55°C przez 2,5 h, po czym ochłodzono do temperatury pokojowej i pozostawiono mieszając przez noc. Rozpus zczalnik odparowano aż do uzyskania żółtawej zawiesiny, którą ekstrahowano (podzielono) między eter diety|owy (150 ml) i wodę (100 ml). Fazę wodną przemyto eterem (100 ml) i połączone warstwy eterowe przemyto 0,1 M KHSO4 (aq, 100 ml), solanką (100 ml) i osuszono. Eter usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i otrzymaną beżową substancję stałą suszono pod zmniejszonym ciśnieniem przez 4 h (5,355 g, 99%).

NMR (400 MHz, CDC|3): 0,60-1,25 (m, 14H), 1,25-1,40 (m, 2H), 1,50 (s, 9H), 1,75-2,00 (m, 2H), 2,10 (s, 3H), 3,80 (s, 3H), 4,20 (brs, 2H), 4,50 (brs, 2H), 4,60 (s, 2H), 6,45 (s, 1H), 6,75-6,85 (m, 2H), 7,00-7,15 (m, 3H), 7,20-7,40 (m, 5H).

Sposób 26

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-(N-[S)-1-(tert-butoksykarbony|o)ety|o]karbamoi|o}ety|o)karbamoi|o]benzy|o}karbamoi|ometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina

1.1- Diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepinę (Przykład 25; 58 mg, 0,091 mmo|), ch|orowodorek L-a|any|o-L-a|aninianu tert-buty|u (27,5 mg, 0,11 mmo|) i N-metylomorfolinę (20 μ|, 0,18 mmo|) rozpuszczono w DMF (2 m|). Dodano TBTU (35 mg, 0,18 mmol) i mieszaninę mieszano przez 2-3 godziny. Rozpuszcza|nik odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Produkt oczyszczono przy użyciu wstępnie wypełnionej kolumny ISOLUTE (krzemionka, 2 g) i e|uowano stopniowym gradientem przy użyciu DCM:EtOAc 100:0, 95:5, 90:10 i 80:20, otrzymując 34 mg (45%) związku tytułowego. M/z 838,5.

Sposób 27

4-Mety|o|eucynian tert-buty|u

4-Metyloleucynę (500 mg, 3,44 mmo|) zawieszono w 10 m| octanu tert-buty|u. Dodano kwas nadch|orowy (0,2 m|, 3,49 mmol) i kolbę zakorkowano przy użyciu septum i mieszano przez noc. Analizę przeprowadzono metodą TLC (DCM:MeOH, 9:1; barwienie roztworem ninhydryny/EtOH). Roztwór wylano do kolby zawierającej 30 m| EtOAc i 30 m| 5% Na2CO3. Warstwa wodna stała się kwaśna i dodawano 2 M NaOH aż do osiągnięcia pH w przybliżeniu 7. Rozdzielono fazy i fazę wodną przemyto przy użyciu 2 x 30 m| EtOAc. Połączone fazy organiczne przemyto solanką, osuszono przy użyciu Na2SO4 i odparowano. Otrzymano olej, który odparowano razem z toluenem, a następnie eterem dietylowym, po czym umieszczono pod zmniejszonym ciśnieniem na dwa dni. Masa 665 mg (96% wydajności).

NMR (CDCI3): 1,0 (s, 9H), 1,5 (s, 9H), 1,65-1,95 (m, 2H), 3,82 (t, 1H).

Sposób 28

3-(Trimety|osi|i|o)a|aninian mety|u

3-Trimetylosililoalaninę (J. Organomet. Chem., 628, (2001), 183-194; 19 mg, 0,118 mmol) zmieszano z 3 m| BF3-MeOH (14%, 3,7 mmol) w zamkniętej rurze i ogrzewano do 70°C. Analizę przeprowadzono metodą TLC (MeOH:DCM 1:9, barwienie roztworem ninhydryny w etanolu). Mieszaninę ogrzewano przez 3 h, a następnie ochłodzono do temperatury otoczenia. Mieszaninę wylano do mieszaniny 3 ml EtOAc i 2 ml wody zawierającej Na2CO3. Dodano więcej Na2CO3 (5%-aq) aż do pH około 7.

PL 216 023 B1

Fazę wodną przemyto przy użyciu EtOAc (2 x 3 ml). Połączone warstwy organiczne przemyto solanką (1 ml), osuszono przy użyciu Na2SO4 i odparowano. Produkt otrzymano jako białą warstewkę. Masa: 19 mg (92% wydajności).

NMR (CDCl3): 0,1 (s, 9H), 1,2-1,4 (m, 2H), 3,8 (s, 3H), 4,2 (brs, 1H).

Claims (9)

1. Związek o wzorze (I):

w którym:

R^v oznacza atom wodoru;

oba R¹ i R² oznaczana grupę butylową; oba R^x i R^y oznaczają atom wodoru;

M oznacza -N-;

v wynosi 0;

R³ i R⁶ oznaczają atom wodoru;

R⁴ oznacza atom bromu, grupę metylową lub grupę metylotiolową; i ₅

R oznacza grupę N-{(R)-a-[N-(karboksymetylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-(karboksymetylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-(2-sulfoetylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-2-hydroksyetylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksyetylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksypropylo)-karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((R)-1-karboksy-2-metylotio-etylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-2-karbamoiIo-etylo)karbamoilo]-benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-(2-sulfoetylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}-karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-(karboksymetylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}-karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksyetylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}-karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-2-hydroksyetylo)karbamoilo]-4-hydroksy-benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-(2-sulfoetylo)karbamoilo]benzylo}-karbamoilometoksylową, grupę N-{(R) (S)-1-karboksy-2-(R)-hydroksypropylo)karbamoilo]-benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R) -a-[N-((S)-1-karboksy-2-metylopropylo)karbamoilo]-benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R) ((S)-1-karboksy-3-metylobutylo)-karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-(1-(S)-1-karboksy-2-(S)-2--metylobutyIo)karbamoilo] benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-((R)-a-karboksy-4-hydroksybenzylo)karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-4-aminobutylo)karbamoilo]-benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-((R)-a-{N-[(S)-1-karboksy-4-(benzyloksykarbonyloamino)-butylo]karbamoilo}benzylo)karbamoilometoksylową, grupę N-[(R)-a-((S)-2-karboksypirolidyn-1-ylo-karbonylo)benzylo]karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-(karboksymetylo)-N-metylokarbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-(1 -(R)-2-(R)-1 -karboksy-1-hydroksyprop-2-ylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-(sulfometylo)karbamoilo]-benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-((R)-a-karboksybenzylo)karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)a-[N-((S)-1-karboksy-2-(R)-hydroksypropylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}-karbamoilometoksylową,

PL 216 023 B1 grupę N-{(R)-a-[(N-((S)-1-karboksy-2-metylopropylo)karbamoilo]-4-hydroksy-benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[(N-((S)-1-karboksybutylo)karbamoilo]-4-hydroksy-benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[(N-((S)-1-karboksypropylo)karbamoilo]-4-hydroksy-benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[(N-((R)-1-karboksy-2-metylotioetylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksypropylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-{(S)-1-[N-((S)-2-hydroksy-1-karboksy-etylo)karbamoilo]propylo}karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[2-(S)-2-(karboksy)-4-(R)-4-(hydroksy)pirolidyn-1-ylokarbonylo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[2-(S)-2-(karboksy)azetydyn-1-ylokarbonylo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-{(S)-1 -[(N-((S)-1 -karboksyetylo)karbamoilo]etyIo}karbamoilo]benzylo}-karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((R)-1-karboksy-3,3-dimetylobutylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-3,3-dimetylobutylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksylową, grupę N-{(R)-a-[N-((R)-1-karboksy-3,3-dimetylobutylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}-karbamoilometoksylową, grupę N-((R)-a-{N-[(S)-1-karboksy-2-(trimetylosililo)etylo]karbamoilo}-4-hydroksybenzylo)karbamoilo-metoksylową lub grupę N-((R)-a- {(N-[(R)-1-karboksy-2-(trimetylosililo)etylo]karbamoilo}-4-hydroksy-benzylo)karbamoilometoksylową;

lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól.

2. Związek o wzorze (I) według zastrz. 1, wybrany z grupy obejmującej następujące związki:

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[(N-((R)-1-karboksy-2-metylotio-etylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-((N-{(R)-a-[(N-((S)-1-karboksy-2-(R)-hydroksypropylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-2-metylopropylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzyIo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksybutylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksypropylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksyetylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-2-(R)-hydroksypropylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilo]metoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-(2-sulfoetylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksyetylo)karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((R)-1-karboksy-2-metylotioetylo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-{(S)-1-[N-((S)-2-hydroksy-1-karboksyetylo)karbamoilo]propylo}karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina; i

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksy-2-metylopropyIo)karbamoilo]benzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina;

lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól.

3. Związek o wzorze (I) według zastrz. 1, wybrany z grupy obejmującej następujące związki:

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-(N-{(R)-a-[N-((S)-1-karboksypropylo))karbamoilo]-4-hydroksybenzylo}karbamoilometoksy)-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina; i

1.1- diokso-3,3-dibutylo-5-fenylo-7-metylotio-8-[N-((R)-a-karboksy-4-hydroksybenzylo)karbamoilometoksy]-2,3,4,5-tetrahydro-1,2,5-benzotiadiazepina, lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól.

4. Związek o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól, według zastrz. 1-3, do stosowania jako lek.

5. Kompozycja farmaceutyczna zawierająca substancję aktywną w połączeniu z farmaceutycznie dopuszczalnym rozcieńczalnikiem lub nośnikiem, znamienna tym, że jako substancję aktywną zawiera związek o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól, według zastrz. 1-3.

PL 216 023 B1

6. Zastosowanie związku o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli, według zastrz. 1-3, do wytwarzania leku do stosowania w leczeniu stanów hiperlipidemicznych u zwierzęcia ciepłokrwistego, takiego jak człowiek.

7. Zastosowanie związku o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli, według zastrz. 1-3, do wytwarzania leku do stosowania w leczeniu stanów i zaburzeń dyslipidemicznych takich jak hiper|ipidemia, hipertrig|icerydemia, hiperbeta|ipoproteinemia (wysoki poziom LDL), hiperprebeta|ipoproteinemia (wysoki poziom VLDL), hiperchi|omikronemia, hipo|ipoproteinemia, hipercho|estero|emia, hiper|ipoproteinemia i hipoa|fa|ipoproteinemia (niski poziom HDL) u zwierzęcia ciepłokrwistego, takiego jak człowiek.

8. Zastosowanie związku o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli, według zastrz. 1-3, do wytwarzania leku do stosowania w leczeniu różnych stanów klinicznych takich jak miażdżyca tętnic, stwardnienie tętnic, arytmia, stany nadmiernej krzepliwości, zaburzenie czynności naczyniowej, zaburzenie czynności śródbłonka, niewydolność serca, choroby wieńcowe serca, choroby sercowo-naczyniowe, zawał mięśnia sercowego, dusznica bolesna, choroby naczyń obwodowych, zapa|enie tkanek sercowo-naczyniowych takich jak serce, zastawki, układ naczyniowy, tętnice i żyły, tętniaki, zwężenie, nawrót zwężenia, płytki naczyniowe, pasma tłuszczowe naczyń, naciekanie leukocytów, monocytów i/lub makrofagów, zgrubienie błony wewnętrznej naczynia, ścieńczenie mięśniówki, uraz zakaźny i chirurgiczny oraz zakrzepica naczyniowa, udar i przejściowe ataki niedokrwienne, u zwierzęcia ciepłokrwistego, takiego jak człowiek.

9. Zastosowanie związku o wzorze (I), lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli, według zastrz. 1-3, do wytwarzania leku do stosowania w leczeniu miażdżycy tętnic, chorób wieńcowych serca, zawału mięśnia sercowego, dusznicy bolesnej, chorób naczyń obwodowych, udaru i przejściowych ataków niedokrwiennych, u zwierzęcia ciepłokrwistego, takiego jak człowiek.