PL218067B1 - Element nośny - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest element nośny, zwłaszcza uchwytu toru kolejki podwieszanej służącego jednocześnie do łączenia ze sobą kolejnych szyn.

Z polskiego opisu patentowego nr 176129 znane jest złącze do sprzęgania szyn kolejki podwieszanej. Złącze to przystosowane jest do szyn dwuteowych wyposażonych w żebro biegnące wzdłuż górnej półki. Złącze składa się z uchwytu, który zamocowany jest do żebra oraz z łącznika, który zamocowany jest do dolnych półek szyny.

Uchwyt składa się z dwóch tarcz przyspawanych po obu stronach żebra i wystających zarówno ponad żebro jak i przed czoło szyny. W górnej części tarcz znajdują się naprzeciw siebie dwa otwory do łączenia uchwytu ze środkiem nośnym zamocowanym do obudowy górniczej. Natomiast w części wystającej znajdują się fasolkowe otwory do łączenia uchwytu z sąsiednią szyną za pomocą sworznia. W żebrze sąsiedniej szyny znajduje się odpowiedni otwór, także fasolkowy.

Dwie tarcze stanowią element nośny, to jest element, który stale przenosi ciężar szyny lub podwieszonych do niej przedmiotów na obudowę wyrobiska, niezależenie od tego czy szyna ta jest ostatnim elementem toru, czy też znajduje się pomiędzy sąsiednimi szynami. Natomiast łącznik składa się z gniazda oraz czopu, przy czym gniazdo zamocowane jest do dolnej stopki poniżej uchwytu i wystaje poza czoło szyny zaś czop zamocowany jest od dołu do dolnej stopki sąsiedniej szyny. Gniazdo zamocowane jest poniżej elementu nośnego.

Z kolei z polskiego opisu patentowego nr 183288 znane jest złącze przegubowe przeznaczone do łączenia szyn o skomplikowanym przekroju, zbliżonym do dwuteownika, którego końce półek są odgięte na zewnątrz o 90°. Złącze zwiera uchwyt w postaci haka zamocowanego centralnie do górnej półki szyny, którego dolną część obejmują policzki zamocowane do sąsiedniej szyny, przy czym hak odwrócony jest od czoła szyny zaś policzki wystają poza czoło sąsiedniej szyny. Hak stanowi element nośny. Hak i policzki spięte są poprzecznym sworzniem, przy czym sworzeń pasowany jest w haku zaś w policzkach znajdują się otwory fasolowe. Zarówno hak jak i policzki mają skomplikowany zarys i najprawdopodobniej są kute.

Istota elementu nośnego uchwytu toru kolejki podwieszanej przeznaczonego do mocowania do górnej półki pierwszej szyny o dwuteowym przekroju poprzecznym, i współpracujący z drugim elementem zamocowanym do drugiej szyny, przy czym element nośny posiada płaską, prostokątną podstawę, ponad krótszą krawędzią, której znajduje się otwór łączący, a ponad nim znajduje się otwór nośny, polega na tym, że element nośny ma postać pierwszej płyty, o kształcie zbliżonym do czworoboku, której jeden bok stanowi podstawę, zaś z boku otworu nośnego, w rogu wystającym poza podstawę znajduje się mały hak, przy czym pierwsza płyta jest płaska i jest prostopadła do podstawy. Mały hak korzystnie znajduje się poniżej otworu nośnego, a powyżej otworu łączącego. Natomiast pierwszy otwór łączący w pierwszej płycie ma kształt fasolowy.

Istota elementu nośnego uchwytu toru kolejki podwieszanej przeznaczonego do mocowania do górnej półki pierwszej szyny o dwuteowym przekroju poprzecznym, i współpracujący z drugim elementem zamocowanym do drugiej szyny, przy czym element nośny posiada płaską, prostokątną podstawę, ponad krótszą krawędzią, której znajduje się otwór łączący, a ponad nim znajduje się otwór nośny, według drugiego wynalazku polega na tym, że element nośny ma postać płyty, której płaszczyzna jest prostopadła do podstawy, zaś z boku otworu nośnego ponad podstawą znajduje się duży hak, natomiast poza podstawą znajduje się drugi duży hak albo dodatkowy otwór, przy czym płyta jest płaska i jest prostopadła do podstawy. Dodatkowy otwór korzystnie znajduje się poniżej otworu nośnego a powyżej otworu łączącego. Druga płyta ma kształt korzystnie zbliżony do leżącej litery „U”, którą wyznacza podstawa i leżący nad nią duży hak. Natomiast trzecia płyta ma kształt korzystnie zbliżony do niskiej litery „T”. Pierwszy otwór łączący w drugiej płycie jest fasolowy.

Istota elementu nośnego uchwytu toru kolejki podwieszanej przeznaczonego do mocowania do górnej półki pierwszej szyny o dwuteowym przekroju poprzecznym, i współpracujący z drugim elementem zamocowanym do drugiej szyny, przy czym element nośny posiada prostokątną podstawę, ponad krótszą krawędzią, której znajduje się otwór łączący, a ponad nim znajduje się otwór nośny, według trzeciego wynalazku polega na tym, że element nośny ma postać czwartej płyty, w której obok otworu nośnego a ponad podstawą znajduje co najmniej jeden dodatkowy otwór, przy czym czwarta płyta w widoku od czoła przypomina odwróconą cyfrę „siedem”, a jej daszek stanowi podstawę, zaś w widoku z boku stanowi czworobok, którego czwarty bok jest skośny do podstawy i łączy się z nią za pośrednictwem krótszego boku i dłuższego boku. Otwór nośny korzystnie leży na innej wysokości

PL 218 067 B1 względem podstawy niż otwory dodatkowe. Otwór łączący leży w pobliżu dłuższego boku (43) w czwartej płycie ponad podstawą.

Istota elementu nośnego uchwytu toru kolejki podwieszanej przeznaczonego do mocowania do górnej półki pierwszej szyny o dwuteowym przekroju poprzecznym, i współpracujący z drugim elementem zamocowanym do drugiej szyny, przy czym element nośny posiada prostokątną podstawę, ponad krótszą krawędzią, której znajduje się otwór łączący, a ponad nim znajduje się otwór nośny, według czwartego wynalazku polega na tym, że element nośny składa się z piątej płyty, do której przylega szósta płyta stanowiąca jej lustrzane odbicie, przy czym są one połączone ze sobą w górnej części wzdłuż pierwszego boku, który jest skośny do podstawy, zaś obie płyty są u dołu odgięte od siebie tak, że element nośny w widoku od czoła przypomina odwrócone widełki, natomiast obok otworu nośnego a ponad podstawą znajduje się dodatkowy otwór. Otwór dodatkowy leży korzystnie poniżej otworu nośnego względem podstawy. Zarówno w piątej płycie i jak i w szóstej płycie, od strony podstawy znajduje się otwór łączący. Natomiast powyżej otworu łączącego korzystnie znajduje się wycięcie.

Nieoczekiwanie okazało się, że wyposażenie elementu nośnego w co najmniej jeden hak, pozwala na dogodne przenoszenie szyny i znacznie ułatwia jej montaż poprzez proste zaczepienia do niego dodatkowego odciągu lub haka wciągarki, lub uchwycenie ręką. Element nośny według wynalazku posiada prosty kształt i jest łatwy do wykonania.

Uchwyt toru kolejki podwieszanej według wynalazku przedstawiony jest w przykładach wykonania na rysunku, na którym:

• fig. 1 przedstawia złącze w widoku z boku, według pierwszego wynalazku, • fig. 2 przedstawia przekrój poprzeczny przez szynę w miejscu zaznaczonym na fig. 1, • fig. 3 przedstawia koniec pierwszej szyny w widoku z boku;

• fig. 4 przedstawia koniec drugiej szyny w widoku z boku;

• fig. 5 przedstawia koniec trzeciej szyny w widoku z boku, według pierwszego wariantu d ru giego wynalazku, • fig. 6 przedstawia koniec czwartej szyny w widoku z boku, według drugiego wariantu drugiego wynalazku, • fig. 7 przedstawia uchwytu w widoku z boku, według trzeciego wynalazku, • fig. 8 przedstawia drugi widok uchwytu przedstawionego na fig. 7, • fig. 9 przedstawia uchwytu w widoku z boku, według czwartego wynalazku, • fig. 10 przedstawia drugi widok uchwytu przedstawionego na fig. 9.

Figury od 1 do 4 dotyczą rozwiązania według pierwszego wynalazku. Figura 1 i 2 przedstawiają złącze w stanie połączonym. Złącze składa się z uchwytu (1) oraz łącznika (2), których elementy są trwale zamocowane do pierwszej szyny (3) albo do drugiej szyny (4). Uchwyt (1 składa się z elementu nośnego w postaci pierwszej płyty (5) połączonej za pośrednictwem śruby (6) z przylegającymi jej boków dwoma policzkami (7a, 7b). Pierwsza płyta (5) zamocowana jest do górnej półki (8) pierwszej szyny (3) zaś policzki (7a, 7b) zamocowane są do górnej półki drugiej szyny (4). Do dolnej półki pierwszej szyny (3), poniżej pierwszej płyty (5) zamocowane jest gniazdo (9) zaś do dolnej półki drugiej szyny (4) zamocowany jest czop (10), które to detale tworzą łącznik (2).

Figura 3 przedstawia koniec pierwszej szyny (3). Pierwsza płyta (5) ma kształt czworokąta, którego podstawa (11) przylega do górnej półki (8) pierwszej szyny (3), przy czym pierwszy róg (12) jest wysunięty poza czoło (13) pierwszej szyny (3) zaś w wierzchołku pierwszej płyty (5) znajduje się otwór nośny (14) do mocowania w nim łańcucha za pośrednictwem szakli. Poniżej otworu nośnego (14) znajduje się pierwszy otwór łączący (15), który ma fasolowy kształt. Zarówno otwór nośny (14) jak i pierwszy otwór łączący (15) leżą ponad czołem (13). Natomiast pierwszy róg (12) posiada wybranie od dołu tak, że przyjmuje kształt małego haka (16) i służy do ewentualnego zaczepiania dodatkowego cięgna w czasie montażu, na przykład łańcucha wprost za jedno z jego ogniw.

Figura 4 przedstawia koniec drugiej szyny (4). Policzki (7a, 7b) składają się z dwóch równoległych, jednakowych płytek, w kształcie niskiego trójkąta o wierzchołku znaczenie przesuniętym poza jego podstawę. W wierzchołku policzka (7a) znajduje się drugi otwór łączący (17), przez który w zmontowanym złączu przechodzi śruba (6) przechodząca także przez pierwszy otwór łączący (15) w pierwszej płycie (5).

Figury 5 i 6 dotyczą elementu nośnego według drugiego wynalazku.

Figura 5 przedstawia koniec trzeciej szyny (19) wyposażonej w element nośny wg pierwszego wariantu. Element nośny ma w tym przypadku postać drugiej płyty (20), która ma skomplikowany

PL 218 067 B1 zarys, przy czym w środkowej części (21), leżącej ponad czołem (22) trzeciej szyny (19) znajduje się otwór łączący (23) zaś ponad nim otwór nośny (24). Obok części środkowej (21), znajduje się część zewnętrzna (25), to jest wystająca poza czoło (22). Część zewnętrzna (25) ma kształt zbliżony do trójkąta i jest zaopatrzona w dodatkowy otwór (26) leżący na wysokości pomiędzy otworem łączącym (23) a otworem nośnym (24). Natomiast z drugiej strony części środkowej (21), ponad końcem trzeciej szyny (19) znajduje się część wewnętrzna (27). Część wewnętrzna (27) przypomina leżąca literę „U”, przy czym dolna je część stanowi podstawę (28) drugiej płyty (20) zaś koniec górnej części jest zagięty ku dolnej części i stanowi duży hak (29).

Figura 6 przedstawia drugi wariant elementu nośnego według drugiego wynalazku. Różni się on od poprzedniego kształtem części zewnętrznej (30, której górna część stanowi lustrzane odbicie części wewnętrznej (32), zgodnej z częścią wewnętrzną (27) drugiej płyty (20), to jest trzecia płyta (33) posiada dwa duże haki (34a, 34b) leżące po obu stronach otworu nośnego (35). Szerokość „S” gardzieli dużego haka (34b) jest nieco większa niż szerokość ludzkiej dłoni.

Figury 7 i 8 przedstawiają pierwszy wariant uchwytu (36) według trzeciego wynalazku. Uchwyt (36) składa się z elementu nośnego w postaci czwartej płyty (37) zamocowanej do górnej półki (38) czwartej szyny (39). Natomiast do przyległego końca piątej szyny (40) zamocowany jest pojedynczy policzek (41), który jest połączony z czwartą płytą (37) za pośrednictwem sworznia (42). Czwarta płyta (37) w widoku z boku przypomina odwróconą cyfrę „7” i jest wygięta z arkusza, w którym dwa boki, dłuższy bok (43) i krótszy bok (44) są do siebie równoległe zaś trzeci bok (45) jest prostopadły do pozostałych a czwarty bok (46) jest skośny, przy czym fragment odpowiadający daszkowi cyfry „7” stanowi podstawę (47) czwartej płyty (37). Natomiast wzdłuż czwartego boku (46) znajdują się trzy otwory, z których jeden to otwór nośny (48) zaś sąsiednie to otwory dodatkowe (49). Otwory dodatkowe (49) służą do dokładniejszego ustalania położenia toru niż to umożliwia znane skracanie łańcucha czy też st osowanie wkładek skracających albo pozwala na ich zastąpienie, zależnie do rozmieszczenia tych otworów. Ponad podstawą (47), od strony dłuższego boku (43) znajduje się otwór łączący (63), przez który przechodzi sworzeń (42).

Figury 9 i 10 przedstawiają drugi wariant uchwytu (50) według trzeciego wynalazku. Uchwyt (50) składa się z elementu nośnego w postaci dwóch symetrycznych płyt (51, 52) połączonych ze sobą wzdłuż pierwszego boku (53) i odgiętych na zewnątrz tak, że w widoku od czoła przypominają odwrócone widełki. Natomiast pomiędzy rozchylone końce symetrycznych płyt (51, 52) wchodzi pojedynczy policzek (54), przy czym końce symetrycznych płyt (51, 52) zamocowane są do górnej półki (55) szóstej szyny (56) zaś pojedynczy policzek (54) zamocowany jest do siódmej szyny (57). Pojedynczy policzek (54) odpowiada kształtem pojedynczemu policzkowi (41) z fig. 7. Symetryczna płyta (51) posiada przy pierwszym boku (53) dwa otwory położone na różnej wysokości, otwór nośny (58) i otwór dodatkowy (59). Natomiast w rozchylonych końcach obu symetrycznych płyt (51, 52) znajduje się otwór łączący (60), przez który przechodzi sworzeń (61), przy czym w symetrycznych płytach (51, 52), powyżej otworu łączącego (60) znajduje się wycięcie (62), które ułatwia wkładanie sworznia (61).

Claims (15)

1. Element nośny uchwytu toru kolejki podwieszanej przeznaczony do mocowania do górnej półki pierwszej szyny o dwuteowym przekroju poprzecznym, i współpracujący z drugim elementem zamocowanym do drugiej szyny, przy czym element nośny posiada płaską, prostokątną podstawę, ponad krótszą krawędzią, której znajduje się otwór łączący, a ponad nim znajduje się otwór nośny, znamienny tym, że element nośny ma postać pierwszej płyty (5), o kształcie zbliżonym do czworoboku, której jeden bok stanowi podstawę (11), zaś z boku otworu nośnego (14), w rogu (12) wystającym poza podstawę (11) znajduje się miały hak (06), przy czym pierwsza płyta (5) jest płaska i jest prostopadła do podstawy (11).

2. Element według zastrz. 1, znamienny tym, że mały hak (16) znajduje się poniżej otworu nośnego (14) a powyżej otworu łączącego (15).

3. Element według zastrz. 1, znamienny tym, że pierwszy otwór łączący (15) w pierwszej płycie (5) jest fasolowy.

4. Element nośny uchwytu toru kolejki podwieszanej przeznaczony do mocowania do górnej półki pierwszej szyny o dwuteowym przekroju poprzecznym, i współpracujący z drugim elementem zamocowanym do drugiej szyny, przy czym element nośny posiada płaską, prostokątną podstawę,

PL 218 067 B1 ponad krótszą krawędzią, której znajduje się otwór łączący, a ponad nim znajduje się otwór nośny, znamienny tym, że element nośny ma postać płyty (20, 33), której płaszczyzna jest prostopadła do podstawy (28), zaś z boku otworu nośnego (24, 35) ponad podstawą (28) znajduje się duży hak (29, 34b) natomiast poza podstawą (28) znajduje się drugi duży hak (34a) albo dodatkowy otwór (26), przy czym płyta (20, 33) jest płaska i jest prostopadła do podstawy (11).

5. Element według zastrz. 4, znamienny tym, że dodatkowy otwór (26) znajduje poniżej otworu nośnego (24), a powyżej otworu łączącego (20).

6. Element według zastrz. 4, znamienny tym, że druga płyta (20) ma kształt zbliżony do leżącej litery „U”, którą wyznacza podstawa (28) i leżący nad nią duży hak (29).

7. Element według zastrz. 4, znamienny tym, że trzecia płyta (33) ma kształt zbliżony do niskiej litery „T”.

8. Element według zastrz. 4, znamienny tym, że pierwszy otwór łączący (23) w drugiej płycie (20) jest fasolowy.

9. Element nośny uchwytu toru kolejki podwieszanej przeznaczony do mocowania do górnej półki pierwszej szyny o dwuteowym przekroju poprzecznym, i współpracujący z drugim elementem zamocowanym do drugiej szyny, przy czym element nośny posiada prostokątną podstawę, ponad krótszą krawędzią, której znajduje się otwór łączący, a ponad nim znajduje się otwór nośny, znamienny tym, że element nośny ma postać czwartej płyty (37), w której obok otworu nośnego (48) a ponad podstawą (47) znajduje co najmniej jeden dodatkowy otwór (49), przy czym czwarta płyta (37) w widoku od czoła przypomina odwróconą cyfrę „siedem”, a jej daszek stanowi podstawę (47), zaś w widoku z boku stanowi czworobok, którego czwarty bok (46) jest skośny do podstawy (47) i łączy się z nią za pośrednictwem krótszego boku (44) i dłuższego boku (43).

10. Element według zastrz. 9, znamienny tym, że otwór nośny (48) leży na innej wysokości względem podstawy (47) niż otwory dodatkowe (49).

11. Element według zastrz. 9, znamienny tym, że w czwartej płycie (37), ponad podstawą (47), w pobliżu dłuższego boku (43) znajduje się otwór łączący.

12. Element nośny uchwytu toru kolejki podwieszanej przeznaczony do mocowania do górnej półki pierwszej szyny o dwuteowym przekroju poprzecznym, i współpracujący z drugim elementem zamocowanym do drugiej szyny, przy czym element nośny posiada prostokątną podstawę, ponad krótszą krawędzią, w której znajduje się otwór łączący, a ponad nim znajduje się otwór nośny, znamienny tym, że element nośny składa się z piątej płyty (51), do której przylega szósta płyta (52) stanowiąca jej lustrzane odbicie, przy czym są one połączone ze sobą w górnej części wzdłuż pierwszego boku (53), który jest skośny do podstawy (55), zaś płyty (51, 52) są u dołu odgięte od siebie tak, że element nośny w widoku od czoła przypomina odwrócone widełki, natomiast obok otworu nośnego (58) a ponad podstawą (55) znajduje się dodatkowy otwór (59).

13. Element według zastrz. 12, znamienny tym, że otwór dodatkowy (59) leży poniżej otworu nośnego (58) względem podstawy (55).

14. Element według zastrz. 12, znamienny tym, że w piątej płycie (51) i w szóstej płycie (52), od strony podstawy (55) znajduje się otwór łączący (60).

15. Element według zastrz. 12, znamienny tym, że w piątej płycie (51) i w szóstej płycie (52) powyżej otworu łączącego (60) znajduje się wycięcie (62).