PL219130B1 - Zastosowanie ketoprofenu - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy zastosowania ketoprofenu do jednoczesnego, doustnego podawania w przeciwbakteryjnym leczeniu chorób układu oddechowego w stadzie zwierząt, jako terapii adiuwantowej.

Ketoprofen (kwas 2-(3-benzoilofenylo)propionowy) jest aktywnym składnikiem, który hamuje cyklooksygenazę i ma właściwości znieczulające, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe.

Zastosowanie ketoprofenu (racemicznego) zostało opisane w wielu zastosowaniach weterynaryjnych i wiele preparatów weterynaryjnych zawiera ketoprofen albo w postaci tabletek do podawania doustnego dla psów, albo w postaci roztworu do iniekcji dla bydła, świń i koni. Oba te preparaty są przeznaczone wyłącznie do indywidualnego stosowania i zwierzęta muszą być leczone pojedynczo zarówno, gdy są hodowane pojedynczo, jak i wtedy, gdy są hodowane w stadach (na fermach).

I tak, w dokumencie WO 9507103 ujawniono kompozycje farmaceutyczne zawierające niesteroidowe środki przeciwzapalne z grupy pochodnych kwasu propionowego, łącznie z innymi środkami aktywnymi, do podawania ssakom do indywidualnego leczenia przeziębienia, symptomów grypy oraz stanów grypopodobnych.

W dokumencie WO 9745113 ujawniono kompozycje farmaceutyczne i sposoby użyteczne w regulacji cyklu rozrodczego u zwierząt (zwłaszcza u świń). W kompozycjach tych stosowano środki hormonalne (steroidy) oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne.

W nowoczesnej, intensywnej gospodarce rolnej, inwentarz żywy hodowany w celach innych niż pozyskiwanie mleka, na przykład świnie, bydło mięsne itp., jest hodowany w dużych stadach, które mogą liczyć do tysięcy sztuk. Na takich fermach, gęstość populacji zwierząt jest bardzo duża i kiedy pojawia się ognisko infekcji, rozszerza się ono szybko na całe stado (lub co najmniej na jedną zagrodę), szczególnie w przypadku infekcji układu oddechowego. W takich przypadkach, całe stado powinno być leczone jednocześnie. Jeśli infekcje te są leczone za pomocą dostępnych obecnie na rynku preparatów ketoprofenu, każde pojedyncze zwierzę musi być przytrzymane i uspokojone i otrzymać odpowiednią dawkę leku. Cała taka procedura musi być powtarzana przez kilka dni. Jest to bardzo czasochłonne i wymaga znacznego nakładu pracy, co zwiększa znacznie koszty leczenia, które muszą być dodane do kosztu leczenia jednocześnie podawanym antybiotykiem. Powoduje to także stres u zwierząt, co znacznie pogarsza przebieg choroby, czyniąc taki rodzaj leczenia niemożliwym do stosowania w praktyce.

Niniejszy wynalazek rozwiązuje problem, jakim jest opracowanie systemu jednoczesnego leczenia stada zwierząt z powodu chorób układu oddechowego.

Rozwiązanie dostarczone przez wynalazek jest oparte na spostrzeżeniu twórcy wynalazku, że stado zwierząt może być bez trudu leczone jednocześnie, przez dodanie wodnego roztworu ketoprofenu do wody pitnej, dla stada, lub do sztucznego mleka, dla zwierząt nieodsadzonych, w odpowiedniej ilości, zależnej od masy ciała i ilości zwierząt.

Taki sposób podawania jest korzystny, ponieważ pojedyncze zwierzęta nie muszą być przytrzymywane i uspakajane w celu podania im leku, co zapobiega opóźnieniom w podawaniu produktu, zmniejsza koszty pracy ręcznej i stres wywołany u zwierząt.

Przedmiotem wynalazku jest zastosowanie ketoprofenu do wytwarzania wodnego roztworu ketoprofenu przeznaczonego do doustnego, jednoczesnego podawania wszystkim zwierzętom w stadzie, w postaci preparatów do picia zawierających wodę pitną dla zwierząt lub sztuczne mleko dla zwierząt nieodsadzonych, jako terapii adiuwantowej trzody chlewnej lub cieląt w przeciwbakteryjnym leczeniu chorób układu oddechowego.

Na fig. 1 przedstawiony jest diagram ilustrujący eksperymentalny projekt badania skuteczności klinicznej 3% wodnego roztworu ketoprofenu w leczeniu uzupełniającym leczenie antybiotykiem syndromu oddechowego bydła (BRD) u cieląt (przykład 2) i u cieląt nieodsadzonych (przykład 3).

Na fig. 2 przedstawiony jest wykres ilustrujący ewolucję wskaźnika klinicznego każdej grupy cieląt podczas leczenia.

Na fig. 3 przedstawiony jest wykres ilustrujący profil temperatury podczas leczenia w każdej grupie cieląt.

Na fig. 4 przedstawiony jest wykres ilustrujący zmianę wskaźnika klinicznego podczas leczenia w każdej grupie cieląt nieodsadzonych.

Na fig. 5 przedstawiony jest wykres ilustrujący profil temperatury podczas leczenia w każdej grupie cieląt nieodsadzonych.

PL 219 130 B1

Na fig. 6 przedstawiony jest wykres ilustrujący profil temperatury mierzonej w odbytnicy podczas leczenia w każdej grupie świń.

Na fig. 7 przedstawiony jest wykres ilustrujący zmianę wskaźnika klinicznego podczas leczenia w każdej grupie świń.

Zgodnie z powyższym, wynalazek dotyczy zastosowania ketoprofenu do wytwarzania wodnego roztworu ketoprofenu do doustnego, jednoczesnego podawania wszystkim zwierzętom w stadzie, w postaci preparatów do picia zawierających wodę pitną dla zwierząt lub sztuczne mleko dla zwierząt nieodsadzonych, jako terapii adiuwantowej trzody chlewnej w przeciwbakteryjnym leczeniu zespołu oddechowego świń (PRDC) obejmującym iniekcje enrofloksacyny lub jako terapii adiuwantowej cieląt w przeciwbakteryjnym leczeniu syndromu oddechowego bydła (BRD) obejmującym iniekcje fIorfenikolu, przy czym roztwór wodny zawiera zasadowy aminokwas, wybrany spośród L-argininy i L-lizyny, zdolny do tworzenia in situ soli z ketoprofenem i zwiększający rozpuszczalność ketoprofenu.

Korzystnie, zasadowy aminokwas stanowi L-arginina.

Korzystnie, stężenie ketoprofenu w roztworze wodnym jest w zakresie od 1 do 15% (wag./obj.).

Korzystnie roztwór wodny obejmuje korozpuszczalnik, korzystnie wybrany spośród glikolu polietylenowego 400 i 1-metylo-2-pirolidonu.

Korzystnie, roztwór wodny zawiera jeden lub więcej weterynaryjnie dopuszczalnych dodatków wybranych spośród substancji pochłaniających wilgoć, modyfikatorów pH, substancji konserwujących i ich kombinacji.

Korzystnie, substancją pochłaniającą wilgoć jest polisorbat lub poloksamer.

Korzystnie, modyfikator pH stanowi kwasowy lub zasadowy związek, przy którym pH wodnego roztworu ketoprofenu jest w zakresie od 5,5 do 7,0.

Korzystnie, substancję konserwującą stanowi alkohol benzylowy lub paraben.

Korzystnie, wodny roztwór ketoprofenu ma następujący skład:

Składnik

Ketoprofen 1-15% (wag./obj.)

L-Arginina ' 2-30% (wag./obj.)

Alkohol benzylowy 0,5-3%

Bezwodny kwas cytrynowy (q.s.) pH w zakresie od 5,5 do 7,0

Woda oczyszczona q.s. 100%

Bardziej korzystnie, wodny roztwór ketoprofenu ma następujący skład:

Składnik

Ketoprofen 1-5% (wag./obj.)

L-Arginina 2-8% (wag./obj.)

Alkohol benzylowy 0,5-2,5%

Bezwodny kwas cytrynowy (q.s.) pH w zakresie 6,0 do 7,0

Woda oczyszczona q.s. 100%

Również korzystnie, wodny roztwór ketoprofenu ma następujący skład:

Składnik

Ketoprofen 1-15% (wag./obj.)

L-Arginina 2-30% (wag./obj.)

Bezwodny kwas cytrynowy (q.s.) pH w zakresie od 5,5 do 7,0

Woda oczyszczona q.s. 100%

Zawierający ketoprofen preparat do picia, określany w opisie jako „preparat do picia”, jest preparatem, który może być pity przez zwierzęta.

Woda pitna dla zwierząt i sztuczne mleko dla nieodsadzonych zwierząt są produktami znanymi. Dla praktycznego zastosowania według wynalazku może być użyta jakakolwiek woda pitna dla zwierząt lub sztuczne mleko dla nieodsadzonych zwierząt.

Ketoprofen jest dostępnym na rynku produktem użytecznym jako środek przeciwbólowy, przeciwzapalny i/lub przeciwgorączkowy. Alternatywnie, może być on uzyskany sposobem, takim jak opisany w patencie US 3,641,127. W preparacie do picia, ketoprofen jest rozpuszczony. Ponieważ preparat do picia jest przeznaczony do leczenia stada zwierząt, ilość ketoprofenu zawarta w tym preparacie do picia może zmieniać się w szerokim zakresie. Ogólnie, preparat do picia zawiera ketoprofen w ilości wystarczającej dla dostarczenia terapeutycznie skutecznej jego ilości zwierzęciu, które przyj4

PL 219 130 B1 muje ten preparat do picia. W tym opisie, określenie „terapeutycznie skuteczna ilość” odnosi się do ilości wystarczającej do wywarcia efektu terapeutycznego na zwierzę, na przykład ilości mieszczącej się w zakresie od 1 do 5 mg ketoprofenu na kilogram żywej wagi zwierzęcia przyjmującego ten preparat, dziennie (1-5 mg/kg/dzień). W jednym konkretnym zastosowaniu, preparat do picia zawiera ketoprofen w ilości wystarczającej do dostarczenia zwierzęciu, przyjmującemu ten preparat, ketoprofenu w ilości 3 mg/kg/dziennie.

Preparat do picia może być stosowany u stada zwierząt do jednoczesnego doustnego leczenia stanów powodujących gorączkę, zapalenie i/lub ból. W znaczeniu stosowanym w tym opisie, określenie „stany powodujące gorączkę, zapalenie i/lub ból” może odpowiadać jakimkolwiek zmianom lub chorobom o podłożu infekcyjnym lub nieinfekcyjnym, w których występują wszystkie lub niektóre z tych objawów. Określenie „stado zwierząt” odnosi się do grupy zwierząt, takiej jak na przykład grupa zwierząt na fermie intensywnej hodowli bydła. Określenie „jednoczesne” odnosi się do faktu, że stado zwierząt jest leczone ketoprofenem w tym samym czasie, niezależnie od tego czy wszystkie zwierzęta przyjmą preparat do picia w tym samym czasie, ponieważ ketoprofen jest wprowadzony do wody pitnej lub do sztucznego mleka dla nieodsadzonych zwierząt.

Przykłady 2 i 3 demonstrują skuteczność kliniczną preparatu do picia, jako jednoczesnej, w stosunku do leczenia antybiotykiem, terapii adiuwantowej syndromu oddechowego bydła (BRD) w stadzie cieląt lub nieodsadzonych cieląt. Przykład 4 ilustruje skuteczność kliniczną preparatu do picia, jako jednoczesnej, w stosunku do leczenia antybiotykiem, terapii adiuwantowej zespołu oddechowego świń (PRCD), w stadzie tuczników.

Preparat do picia może być otrzymany sposobem obejmującym mieszanie wodnego roztworu ketoprofenu z wodą pitną dla zwierząt lub sztucznym mlekiem dla nieodsadzonych zwierząt. Ilość roztworu wodnego ketoprofenu zmieszanego z wodą pitną lub ze sztucznym mlekiem może zmieniać się w szerokim zakresie. Stosunek pomiędzy (i) wodnym roztworem ketoprofenu a (ii) wodą pitną lub sztucznym mlekiem zależy od wielu czynników, obejmujących stężenie ketoprofenu w roztworze wodnym ketoprofenu, ilość wody pitnej lub sztucznego mleka wypijanego przez zwierzęta i dawki ketoprofenu, która ma być podana każdemu zwierzęciu. Ilość wody lub sztucznego mleka wypijana przez zwierzę jest bardzo zmiennym czynnikiem i zależy między innymi od ciężaru ciała zwierzęcia, warunków klimatycznych i stanu klinicznego zwierzęcia. Na przykład, 3% wodny roztwór ketoprofenu może być dodany do wody pitnej dla zwierząt w ilości mieszczącej się w zakresie od 0,5 do 2 mililitrów wodnego roztworu ketoprofenu na litr wody pitnej lub w ilości w zakresie od 1,5 do 7,00 ml wodnego roztworu ketoprofenu na litr sztucznego mleka dla nieodsadzonych zwierząt.

Stężenie ketoprofenu w wodnym roztworze może mieścić się w szerokim zakresie. Dolną granicę określa minimalna ilość ketoprofenu, która jest zwykle dodawana do preparatu wodnego roztworu ketoprofenu w zamierzonym zastosowaniu. Górna granica jest określona, pośród innych czynników, przez stężenie ketoprofenu w roztworze wodnym, o konkretnym pH, przy którym ketoprofen zaczyna się wytrącać. Przykładowo, stężenie ketoprofenu w roztworze wodnym może mieścić się w granicach od 1% do 15% (wag./obj.), zwykle od 1% do 5% (wag./obj.). W szczególnym wykonaniu wynalazku, stężenie ketoprofenu w roztworze wodnym wynosi 3% (wag./obj.).

Ketoprofen jest praktycznie nierozpuszczalny w wodzie i do przygotowania roztworu wodnego może być zastosowane kilka sposobów. Jeden z nich polega na zastosowaniu współrozpuszczalnika, na przykład poli(glikolu etylenowego) 400, 1-metylo-2-pirolidonu, itp. Inna strategia polega na zwiększaniu rozpuszczalności ketoprofenu przez formowanie in situ soli z zasadowym aminokwasem, takim jak np. lizyna, arginina itd.

W szczególnym wykonaniu wynalazku, stosowanym współrozpuszczalnikiem, używanym do przygotowania wodnego roztworu ketoprofenu jest 1-metylo-2-pirolidon.

W innym szczególnym wykonaniu wynalazku, wodny roztwór ketoprofenu zawiera L-argininę. Ma to na celu zwiększenie rozpuszczalności ketoprofenu w wodzie przez tworzenie in situ odpowiedniej soli z L-argininą. Stężenie L-argininy jest ustalane przez dostosowanie równoważnej molowo ilości tej substancji wymaganej do zwiększenia rozpuszczalności ketoprofenu, jak również dodatkowej ilości w celu ułatwienia zastosowania schematów z wodnym roztworem ketoprofenu z wodą pitną o różnej jakości lub z różnymi rodzajami sztucznego mleka. Stężenie L-argininy w wodnym roztworze może zmieniać się w szerokim zakresie, zależnie od stężenia ketoprofenu. Przykładowo, stężenie L-argininy w roztworze wodnym może mieścić się w zakresie od 2% do 30% (wag./obj.), zwykle od 2% do 8% (wag./obj.). W szczególnym wykonaniu wynalazku, stężenie L-argininy w roztworze wodnym wynosi 5,5% (wag./obj.).

PL 219 130 B1

Wodny roztwór ketoprofenu może także zawierać jeden lub więcej dopuszczalnych weterynaryjnie dodatków, takich jak substancje pochłaniające wilgoć, środki modyfikujące pH, środki konserwujące itd.

Jako substancja pochłaniająca wilgoć, mogą być stosowane dowolne związki, które wspomagają rozpuszczanie ketoprofenu w roztworze wodnym, na przykład polisorbaty, poloksamery, takie jak poloksamer 407 itd.

Wiadomo (Index Merck, Analytical Profiles of Drug Substances), że pKa ketoprofenu w acetonitrylu/wodzie (3/1) mieści się od 5,02 do 5,94 w metanolu/wodzie (3/1) i wynosi średnio około 5,5. Dla argininy zaś, pK1 wynosi 2,18 (karboksyl), a pK2 wynosi 9,09 (grupa aminowa), ze średnią wartością około 5,6 i przy pH równym lub wyższym od 5,5, oba związki są wystarczająco zjonizowane (zdysocjowane) do interakcji i utrzymania ketoprofenu w roztworze. W tym celu, podczas przygotowywania roztworu wodnego, przez dodanie środka modyfikującego, pH było korygowane od 5,5 do 7,0. Przeprowadzone eksperymenty wykazały że ketoprofen wytrącał się przy pH niższym od 5,5.

Dlatego też związek modyfikujący pH jest kwaśnym lub zasadowym związkiem, który dostarcza wodnego roztworu ketoprofenu o takiej wartości pH, że ketoprofen pozostaje w postaci zjonizowanej, na przykład pH w zakresie od 5,5 do 7,0, korzystnie 6,5. Gdy wodny roztwór ketoprofenu zawiera, jako współrozpuszczalnik, 1-metylo-2-pirolidon, związkiem modyfikującym pH jest nieorganiczna zasada, na przykład wodorotlenek sodu, w ilości wymaganej do dostarczenia roztworu wodnego o pH 6,5. Natomiast, gdy wodny roztwór ketoprofenu zawiera zasadowy aminokwas, na przykład L-argininę, związkiem modyfikującym pH jest kwas, taki jak kwas cytrynowy, maleinowy, solny itp. w ilości wymaganej (q.s.) do dostarczenia wodnego roztworu ketoprofenu o pH w zakresie od 5,5 do 7,0.

Wyniki badań nad stabilnością wodnego roztworu ketoprofenu w powiązaniu z wyglądem roztworu, jako konsekwencją niewielkich zmian pH (kluczowego czynnika w tym zastosowaniu), wykazały, że cel polegający na utrzymaniu ketoprofenu w roztworze, został w pełni osiągnięty. Pozostałe wyniki potwierdzają sukces preparatu.

Po rozcieńczeniu wodnego roztworu ketoprofenu wodą pitną dla zwierząt lub sztucznym mlekiem dla zwierząt nieodsadzonych, w celu uzyskania preparatu do picia, rozpuszczalność ketoprofenu jest wspomagana przez rozcieńczenie produktu. Dlatego też zaobserwowano, że nawet w stosunkowo kwaśnych wodach (pH około 5,0), preparat do picia według wynalazku pozostaje stabilny i nawet po 48 godzinach przechowywania w chłodni, nie pojawiają się żadne osady. Wykazano także, na podstawie wyników testów stabilności, przy zastosowaniu bezpośrednio pobranej próbki, bez żadnego dodatkowego traktowania, że po dodaniu wodnego roztworu ketoprofenu do wody pitnej, zgodnie z proponowanym zastosowaniem, pH nie ulega modyfikacji i po 72 godzinach dane chemiczne pozostają niezmienione.

Korzystnie, w celu zapewnienia konserwacji podczas proponowanego stosowania, wodny roztwór ketoprofenu zawiera środek konserwujący. Jako środek konserwujący może zostać zastosowany jakikolwiek środek, który zapewnia konserwację wodnego roztworu ketoprofenu lub preparatu do picia zgodnego z wynalazkiem, taki jak alkohol benzylowy, parabeny itp. W szczególnym wykonaniu wynalazku jest stosowany alkohol benzylowy, przeciwbakteryjny środek konserwujący stosowany w kosmetyce, przy konserwacji żywności i szeregu preparatów farmaceutycznych, obejmujących preparaty doustne i dożylne. Jest on stosowany w stężeniu mieszczącym się w zakresie od 0,5% do 3%, przykładowo od 0,5% do 2,5%. Alkohol benzylowy jest produktem zamieszczonym w Handbook of Inactive Ingredients FDA (Agencji ds. Żywności i Leków) (preparaty do iniekcji, kapsułki, roztwory, tabletki doustne oraz preparaty do stosowania miejscowego i dopochwowego), i jest także obecny w produktach pozajelitowych i niepozajelitowych sprzedawanych w Wielkiej Brytanii (Handbook of Pharmaceutical Excipients, wyd. 3, str. 42).

Stosowany wodny roztwór ketoprofenu można uzyskać przez zmieszanie jego składników w odpowiednich ilościach.

Następujące przykłady mają na celu ilustrację wynalazku i nie powinny być uważane za ograniczające zakres tego wynalazku.

PRZYKŁAD 1

Przygotowanie wodnego roztworu ketoprofenu

Ponieważ ketoprofen jest prawie nierozpuszczalny w wodzie, w celu rozwiązania tego problemu przeprowadzono szereg eksperymentów.

Dla osiągnięcia tego celu, w pierwszym rzędzie przeprowadzono wstępne eksperymenty mające na celu ustalenie proporcji współrozpuszczalnika lub zasadowego aminokwasu potrzebnej do roz6

PL 219 130 B1 puszczenia 1 g ketoprofenu w środowisku wodnym, a następnie próbki zostały poddane wymuszonym warunkom (5°C oraz -20°C). Jako współrozpuszczalniki były testowane poli(glikol etylenowy) 400 i 1-metylo-2-pirolidon, a jako zasadowe aminokwasy L-arginina i L-lizyna. Na podstawie tych wstępnych testów, jako współrozpuszczalnik został wybrany 1-metylo-2-pirolidon, ponieważ ketoprofen jest lepiej rozpuszczalny w tym współrozpuszczalniku niż w poli(glikolu etylenowym) 400, a jako zasadowy aminokwas została wybrana L-arginina.

Dalsze eksperymenty były przeprowadzane z zastosowaniem wybranego współrozpuszczalnika i zasadowego aminokwasu, a w celu poprawienia rozpuszczalności ketoprofenu, rozważano możliwość dodania substancji pochłaniającej wilgoć (poloksameru 407). Dlatego też wstępny etap wytwarzania rozpoczął się od przygotowania po 100 ml kompozycji opisanych w tabeli 1.

T a b e l a 1 Testowane kompozycje

Związek	1	2	3	4	5	6
Ketoprofen	3,000	3,000	3,000	3,000	3,000	3,000
1-metylo-2-pirolidon	60,000	60,000	-	-	30,000	30,000
NaOH q.s.	pH 6,5	-	—	—	pH 6,5	—
Fosforan monopotasowy	-	0,668	-	-	-	0,668
Fosforan disodowy	-	0,313	-	-	-	0,313
L-arginina	-	-	7,000	7,000	-	-
Kwas cytrynowy q.s.	-	-	pH 6,5	pH 6,5	-	-
Poloxamer 407	-	-	-	1,000	2,000	2,000
Woda oczyszczona q.s.	100 ml	100 ml	100 ml	100 ml	100 ml	100 ml

Wartość pH była skorygowana do 6,5 i wykazano, że kompozycje oparte na tworzeniu soli in situ są zależne od pH i dla wartości pH niższych od 5,5, uzyskanych przez dodanie rozcieńczonego kwasu solnego, następowało wytrącanie osadu ketoprofenu.

Wśród testowanych kompozycji, jedna z nich, zidentyfikowana jako kompozycja nr 2, nie miała dobrej rozpuszczalności, a kompozycje zawierające poloksamer 407 (kompozycje nr 4, 5 i 6) miały tendencję do wytwarzania piany, ponieważ poloksamer 407 jest niejonowym surfaktantem. Z powodu wysokiej zawartości (60%) współrozpuszczalnika w kompozycji nr 1, do następnych eksperymentów została wybrana kompozycja nr 3.

W innej grupie eksperymentów, zdecydowano się dostosować ilość L-argininy wymaganą do poprawy rozpuszczalności ketoprofenu, zbadać różne środki konserwujące i ostatecznie przeprowadzić odpowiednie modyfikacje przez dodanie L-argininy, tak aby roztwór był w wysokim stopniu kompatybilny z różnymi rodzajami wody, do której miał być dodany. Jako środek konserwujący wybrano alkohol benzylowy. Biorąc pod uwagę wszystkie te rozważania, otrzymano opisaną poniżej kompozycję, która jest w dalszej części nazywana „roztworem EV. Jest ona stosowana w eksperymentach opisanych w przykładach 2, 3 i 4.

Kompozycja 3% roztworu wodnego ketoprofenu (roztwór EV)

Składnik
Ketoprofen	3,000 g
L-arginina	5,500 g
Alkohol benzylowy	2,000 g
Bezwodny kwas cytrynowy q.s.	pH 6,5
Woda oczyszczona q.s.	100 ml
Następnie, w celu ustalenia maksymalnego okresu przydatności do stosowania, wytworzono pi-

lotażową partię z zastosowaniem roztworu EV i stosując tę partię zweryfikowano stabilność, przy stężeniu 0,1% (obj./obj.), w wodzie pitnej (woda wodociągowa i woda oczyszczona) dla zwierząt i w sztucznym mleku dla nieodsadzonych zwierząt. Otrzymane wyniki wykazały, że okres przydatności

PL 219 130 B1 dla wody pitnej z wodnym roztworem ketoprofenu, przy stężeniu 0,1%, wynosił 72 godziny, a dla sztucznego mleka dla nieodsadzonych zwierząt z wodnym roztworem ketoprofenu, przy stężeniu 0,1%, 24 godziny.

PRZYKŁAD 2

BADANIE SKUTECZNOŚCI KLINICZNEJ WODNEGO ROZTWORU KETOPROFENU PODAWANEGO DOUSTNIE W WODZIE PITNEJ, JAKO UZUPEŁNIENIE PRZECIWBAKTERYJNEGO LECZENIA CHOROBY UKŁADU ODDECHOWEGO U CIELĄT

Wiadomo jest, ze większość procesów infekcyjnych powoduje znaczące zapalenie tkanek miękkich, często związane z bólem. Infekcje są też zazwyczaj związane z uwolnieniem endotoksyn, które powodują między innymi, stan gorączkowy. Wszystkie te zjawiska łącznie pogarszają stan kliniczny zwierzęcia i przedłużają przebieg choroby [Laval, A. (1992) Utilisation des antiinflammatoires chez Ie pore. Rec. Med. Vet. 168(8/9):733-744]. Z tego powodu, eliminacja tych objawów przez podawanie niesteroidowego środka przeciwzapalnego (NSAID) jako uzupełnienie leczenia przeciwbakteryjnego, zostało opisane w medycynie weterynaryjnej jako bardzo korzystne [Kopcha, M. i wsp. (1989). Experimental uses of flunixin meglumine and phenylbutazone in food-producing animals. JAVMA 194 (I): 45-49].

Jednym z zastosowań takiego podejścia terapeutycznego jest leczenie syndromu oddechowego bydła (BRD), patologicznego zespołu, w którym mają udział różne czynniki etiopatogenetyczne, a zwłaszcza Pasteurella multocida i Mycoplasma ssp. [Merck Veterinary Manual (1998), wydanie 8, Merck & Co., Inc., Whitehouse Station, NJ, USA, str. 2188]. Bardziej konkretnie, wykazano, że zastosowanie wybranych niesteroidowych leków przeciwzapalnych, w tym ketoprofenu, uzupełniająco do przeciwbakteryjnego leczenia tej choroby, zwiększa częstość zdrowienia zwierząt i odsetek poprawy klinicznej na końcu leczenia [Deleforge, J. I wsp. (1984). A Field Evaluation of the Efficacy of Tolfenamic Acid and Oxytetracycline in the Treatment of Bovine Respiratory Disease. J.Vet. Pharmacol. Therap. 17: 43-47; Balmer T.V. i wsp. (1997). Comparison of Carprofen and Flunixin Meglumine as Adjunctive Therapy in Bovine Respiratory Disease. The Veterinary Journal 154: 233241; Lockwood, P. i wsp. (1998). Eficacia clinica comparada de tres antiinflamatorios no esteroides (NSAID), flunixin meglumine, carprofeno y ketoprofeno como complemento del tratmiento antibacteriano de la enfermedad respiratoria bovina. Albeitar 16:15]. Jednakże, w większości publikowanych badań, które opisują takie postępowanie terapeutyczne, NSAID podawane były drogą pozajelitową (domięśniową lub dożylną) i w niewielu badaniach stosowana była w tym celu droga doustna.

W celu oceny skuteczności klinicznej roztworu EV, 3% wodny roztwór ketoprofenu (Przykład 1) podawany był doustnie w wodzie pitnej stadu cieląt, jako terapia adiuwantowa w stosunku do przeciwbakteryjnego leczenia syndromu oddechowego bydła (BRD) i przeprowadzone zostało badanie kliniczne z zachowaniem zasad dobrej praktyki klinicznej.

W tym celu, badanie zostało zaprojektowane i przeprowadzone jako kontrolowane, wieloośrodkowe badanie kliniczne (zwierzęta objęte badaniem były podzielone na dwie grupy, z których jedna była leczona antybiotykami i roztworem EV, podczas gdy druga grupa była leczona antybiotykiem i placebo (substancje pomocnicze roztworu EV), służąc w ten sposób jako kontrola ujemna). Badanie było randomizowane i ślepe.

1. MATERIAŁ I METODY

1.1 ZWIERZĘTA

W związku z wymaganą wielkością próbki, do badania włączono całkowitą liczbę 350 młodych pasących się cieląt w stanie opasania (po 175 w każdej grupie terapeutycznej). W czasie włączania do badania, u wszystkich cieląt stwierdzono obraz kliniczny syndromu oddechowego bydła (BRD) o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego. Podczas badania, zwierzęta były trzymane poza budynkami i umieszczone w jednej z dwóch zagród (po jednej dla każdej leczonej grupy). Wszystkie zwierzęta otrzymywały standardowe pożywienie bez dodatków leczniczych i wodę pitną z automatycznych urządzeń pojących w dowolnej ilości.

1.2. PROJEKT EKSPERYMENTU

Eksperyment trwał 10 dni. Selekcja zwierząt została przeprowadzona pierwszego dnia okresu eksperymentalnego (dzień D1). Po wykryciu ogniska syndromu oddechowego bydła (BRD) na fermie cieląt opasowych, wybrano zwierzęta spełniające następujące kryteria selekcji:

1. miały objawy kliniczne odpowiadające syndromowi oddechowemu bydła (BRD), o stopniu ciężkości większym niż 1,1 (>1,1: choroba o nasileniu umiarkowanym lub ciężkim) w skali klinicznej stworzonej doraźnie dla potrzeb badania; i

PL 219 130 B1

2. nie otrzymywały żadnego leczenia przeciwbakteryjnego lub przeciwzapalnego w ciągu siedmiu dni poprzedzających selekcję.

Po wybraniu grupy, zwierzęta były rozdzielane na dwie jednorodne grupy o jednakowej ilości zwierząt. Następnie każda grupa była umieszczana w oddzielnej zagrodzie i przez prostą technikę randomizacji, jedna grupa została wyznaczona do leczenia A (Antybiotyk + roztwór EV) a druga grupa do leczenia B (Antybiotyk + Placebo).

Okres leczenia dla wszystkich zwierząt trwał 3 dni (dni D1 do D3), a leczenie polegało na podawaniu każdej grupie dwóch produktów: antybiotyku, który był jednakowy dla obu grup, w dniach D1 i D3 oraz roztworu EV (grupa A) lub jego substancji pomocniczych (grupa B w dniach D1, D2 i D3. (patrz fig. 1).

Na fig. 1 jest przedstawiony w postaci diagramu eksperymentalny projekt badania skuteczności klinicznej 3% wodnego roztworu ketoprofenu, stosowanego uzupełniająco do przeciwbakteryjnego leczenia syndromu oddechowego bydła (BRD) u cieląt.

Stan kliniczny zwierząt był monitorowany od pierwszego (dzień D1) do ostatniego (dzień D4) dnia leczenia (fig. 1). W tym czasie przeprowadzano następujące działania:

- Pomiar wskaźnika klinicznego nasilenia choroby: dni D1 do D4

- Pomiar temperatury ciała: dni D1 do D4

- Pomiar ciężaru ciała: dni D1, D4 oraz D10

- Monitorowanie możliwego nawrotu choroby: dni D4-D10.

Pomiar wskaźnika, klinicznego nasilenia choroby

Wskaźnik ten był wyliczany indywidualnie dla każdego zwierzęcia, raz dziennie od dnia D1 do dnia D4, za pomocą skali opartej na skali stosowanej uprzednio przez innych autorów (Raynaud, J.P., i wsp. (1986) Examen clinique standarise dans Ies broncho-pneumonies infectieuses enzootiques des bovins et essais de medicaments-methodologie et interpretation statistique. Proceedings of XIVth World Congress on Cattle Diseases. Dublin 26-29 Sierpień str. 435-439; Deleforge (1992) patrz. Powyżej).

Zgodnie z systemami oceny opisanymi przez wspomnianych uprzednio autorów, wskaźnik kliniczny (CI) wyższy niż 1,1 jest równoważny stanowi umiarkowanej lub ciężkiej choroby. Z drugiej strony, wskaźnik kliniczny równy lub mniejszy od 1,1 odpowiada brakowi choroby lub chorobie niedostrzegalnej:

CI < 1,1 Brak choroby lub choroba niedostrzegalna

1.1 < C1 < 2 Stan umiarkowanej choroby

CI > 2 Stan ciężkiej choroby

Ten parametr był stosowany do badania głównej zmiennej tego badania, którą była „SKUTECZNOŚĆ KLINICZNA” na końcu leczenia (dzień D4), na podwójnej skali obejmującej kategorie:

OCENA POZYTYWNA = sukces leczenia (Cl < 1,1), i

OCENA NEGATYWNA = niepowodzenie leczenia (Cl > 1,1).

Pomiary temperatury ciała

Parametr ten był mierzony codziennie rano u każdego zwierzęcia, w dniach D1 do D4. Ten parametr odpowiada jednej z dwóch wtórnych zmiennych badania.

Pomiar ciężaru ciała zwierząt

Ciężar ciała każdego zwierzęcia był zapisywany w dniach D1 (odniesienie), D4 i D10, przy użyciu wag specjalnie skonstruowanych do ważenia dużych zwierząt (EziWeight-1 /TRUTEST®).

Monitorowanie możliwego nawrotu choroby

Ostatecznie, w okresie 7 dni po zakończeniu leczenia (dni D4 do D10), kontrolowana była możliwość pojawienia się objawów nawrotu (fig. 1)

1. 3 LECZENIE

1.3.1. Charakterystyka produktów

1.3.1.1 Antybiotyki

NUFLOR®

Postać farmaceutyczna: Roztwór do iniekcji

Skład 100 ml: Florfenikol 30 g

Substancje pomocnicze q.s.

Wytwórca: Schering-Plough, S.A.

PL 219 130 B1

1.3.1.2 Badane produkty

Roztwór EV

Postać farmaceutyczna: Roztwór do stosowania doustnego

Skład 100 ml: Ketoprofen 3 g (Przykład 1)

Substancje pomocnicze q.s.

Wytwórca: Laboratorios Dr. Esteve, S.A.

PLACEBO

Postać farmaceutyczna: roztwór do stosowania doustnego

Skład 100 ml: Substancje pomocnicze q.s.

(Przykład 1)

Wytwórca: Laboratories Dr. Esteve, S.A.

1.3.2 Dawka, schemat terapeutyczny i droga podawania

1.3.2.1 Antybiotyk

Preparat antybiotykowy był podawany obu grupom (A i B), przez wstrzyknięcie domięśniowe w mięsień szyjny, w dawce zalecanej przez producenta. Leczenie polegało na podawaniu dwóch dawek w odstępie 48 godzin (dni D1 i D3).

1.3.2.2 Badane produkty

Zwierzęta z grupy A otrzymały średnią dawkę wynoszącą 1 ml roztworu EV/10 kg żywej wagi (równoważną 3 mg ketoprofenu/kg/dziennie). Zwierzęta z grupy B otrzymały średnią dawkę wynoszącą 1 ml placebo/10 kg/dziennie. Oba produkty były podawane doustnie w wodzie pitnej, codziennie przez trzy kolejne dni (dni D1, D2 i D3).

1.4 PROCEDURY STATYSTYCZNE

Wartości średnie, profile wskaźnika klinicznego, temperatura i ciężar ciała w obu grupach były porównywane testem t-Studenta i gdy nie były spełnione kryteria normalności, stosowany był test

Mann-Whitney.

Główna zmienna badania, „Skuteczność leczenia”, była badana przez porównanie procentów terapii ocenionych jako pozytywne (sukces) i terapii ocenionych negatywnie (porażki) w każdej grupie terapeutycznej, z zastosowaniem testu statystycznego Chi-kwadrat Pearsona.

2. WYNIKI I OMÓWIENIE

Niezależnie od faktu, że średnia wyjściowa wartość wskaźnika klinicznego była podobna w obu grupach, podczas kontroli przeprowadzonej drugiego dnia leczenia (D2), wartość ta była znacząco niższa w grupie A (leczonej roztworem EV) niż w grupie B (leczonej placebo) i pozostała taka aż do końca leczenia (tabela 2). Z drugiej strony, podczas gdy grupa A w drugim dniu leczenia (dzień D2) osiągnęła średni wskaźnik kliniczny niższy lub równy 1,1 (równoważny niskiemu lub niedostrzegalnemu stanowi choroby), w grupie B wskaźnik ten utrzymał wyższą wartość aż do dnia D3 (tabela 2, fig. 2).

T a b e l a 2

Średnie wartości ± odchylenie standardowe wskaźnika klinicznego podczas leczenia w każdej grupie

	Grupa A (roztwór EV)	Grupa B (placebo)	Porównanie statystyczne
D1	1,6 ± 0,3	1,6 ± 0,3	NS (p>0,05)
D2	1,1 ± 0,2	1,2 ± 0,2	P<0,001
D3	1,0 ± 0,1	1,1 ± 0,2	P<0,05
D4	1,0 ± 0,0	1,1 ± 0,2	P<0,05
NS = brak statystycznie znaczącej różnicy między dwiema grupami (p>0,05)

Wyniki te wskazują, że objawy choroby znikają szybciej u zwierząt z grupy A niż u zwierząt z grupy B, która zgodnie ze średnią wartością wskaźnika klinicznego w dniu D4, nie była do tego czasu całkowicie wyleczona (fig. 2).

Zgodnie z protokołem, stosując wskaźnik kliniczny prezentowany przez każde zwierzę w grupie kontrolnej w dniu D4, badacz kliniczny ocenił skuteczność każdego leczenia (główną zmienną), biorąc pod uwagę jedynie te zwierzęta, u których wskaźnik kliniczny zmniejszył się do wartości niższej lub równej 1,1 (niski lub niedostrzegalny stan choroby), jako leczone z sukcesem. Wyniki tej oceny są zapisane szczegółowo w tabeli 3.

PL 219 130 B1

T a b e l a 3

Odsetek zwierząt u których leczenie zostało ocenione jako sukces lub jako porażka w każdej z obu grup

	Grupa A (roztwór EV)	Grupa B (placebo)	Porównanie statystyczne
Sukces Wskaźnik kliniczny < 1.1	172 (98%)	151 (86%)	P<0,001*
Porażka Wskaźnik kliniczny >1.1	3 (2%)	24 (14%)
*Test Chi-kwadrat=17,699 z 1 stopniem swobody, moc statystyczna = 99,4%

Jak wynika z tabeli 3, odsetek zwierząt u których leczenie było zakończone sukcesem był znacząco wyższy w grupie leczonej roztworem EV, niż w grupie leczonej placebo. Różnica pomiędzy tymi odsetkami wynosiła 12%, cyfra o znaczącej relewancji klinicznej, biorąc pod uwagę, że odsetek sukcesu klinicznego przewidywany dla grupy placebo wynosił około 85%, co rzeczywiście miało miejsce.

Zgodnie z wynikami, podawanie roztworu EV w wodzie pitnej, jako terapii adiuwantowej w przeciwbakteryjnym leczeniu syndromu oddechowego bydła (BRD), miało korzystny skutek terapeutyczny w porównaniu z leczeniem tej choroby wyłącznie antybiotykami.

Jak można zaobserwować w tabeli 4 i na fig. 3, niezależnie od bardzo podobnych wartości średniej temperatury odniesienia w obu grupach, drugiego dnia leczenia wartość ta była znacząco niższa w grupie A niż w grupie B, i pozostała niższa aż do zakończenia leczenia.

T a b e l a 4

Średnie wartości ± odchylenie standardowe temperatury mierzonej w odbytnicy w każdej grupie podczas leczenia

	Grupa A (Roztwór EV)	Grupa B (Placebo)	Porównanie statystyczne
D1	39,4 ± 0,5°C	39,5 ± 0,5°C	NS
D2	38,9 ± 0,3°C	39,2 ± 0,4°C	P<0,001
D3	38,9 ± 0,3°C	39,0 ± 0,3°C	P<0,05
D4	38,9 ± 0,3°C	39,0 ± 0,4°C	P<0,001
NS = brak statystycznie znaczącej różnicy między dwiema grupami (p>0,05)

Jak można zaobserwować na fig. 3, spadek temperatury w grupie A był znaczący i miał miejsce głównie w pierwszym dniu leczenia. Przeciwnie, w grupie B ten spadek temperatury nie był tak wyraźny jak w grupie A i następował bardziej stopniowo w ciągu trzech dni leczenia.

Stopniowy spadek temperatury w grupie B, niezależnie od tego, że zwierzęta otrzymywały placebo, może być wyjaśniony skutkiem terapeutycznym środka przeciwbakteryjnego, który przez zmniejszenie ilości bakterii, zmniejsza także reakcję gorączkową wyzwoloną przez organizm jako odpowiedź na infekcję.

Przez 10 dni, po zakończeniu leczenia, objawy kliniczne syndromu oddechowego bydła (BRD) nie pojawiły się ponownie u żadnego zwierzęcia z żadnej z grup, w której leczenie zostało ocenione przez badacza klinicznego jako sukces.

3. WNIOSKI

Na podstawie wyników uzyskanych z tego badania można wywnioskować, że podawanie doustne roztworu EV w wodzie pitnej w dawce 1 ml/10 kg żywej wagi (równoważnej 3 mg/kg jego aktywnego składnika, ketoprofenu) w ciągu trzech kolejnych dni, podawanego uzupełniająco do przeciwbakteryjnego leczenia syndromu oddechowego bydła (BRD), szybko zmniejsza objawy kliniczne. Pod koniec okresu leczenia odsetek zwierząt wyleczonych był znacząco wyższy niż odsetek uzyskany w przypadku, gdy był podawany jedynie środek przeciwbakteryjny.

PRZYKŁAD 3

BADANIE SKUTECZNOŚCI KLINICZNEJ WODNEGO ROZTWORU KETOPROFENU PODAWANEGO DOUSTNIE W SZTUCZNYM MLEKU DLA NIEODSADZONYCH ZWIERZĄT, JAKO UZUPEŁNIENIE PRZECIWBAKTERYJNEGO LECZENIA SYNDROMU ODDECHOWEGO BYDŁA U NIEODSADZONYCH CIELĄT

PL 219 130 B1

To badanie kliniczne zostało przeprowadzone w celu oceny skuteczności klinicznej roztworu EV, 3% wodnego roztworu ketoprofenu (przykład 1), po podaniu doustnym w sztucznym mleku dla nieodsadzonych zwierząt (substytut mleka), jako terapii adiuwantowej w przeciwbakteryjnym leczeniu syndromu oddechowego bydła (BRD) w stadach nieodsadzonych cieląt.

W tym celu, zostało zastosowane wieloośrodkowe kontrolowane badanie (zwierzęta włączone do badania były podzielone na dwie grupy, jedna była leczona antybiotykiem i roztworem EV, podczas gdy druga grupa była leczona antybiotykiem i placebo (substancje pomocnicze roztworu EV), pełniąc w ten sposób rolę kontroli negatywnej), randomizowane i ślepe, zgodne z zasadami dobrej praktyki klinicznej.

1. MATERIAŁ I METODY

1.1 ZWIERZĘTA

Do badania zostało włączone 188 cieląt różnych ras hodowlanych i płci. Zgodnie z kryteriami selekcji, w czasie włączenia do badania u wszystkich cieląt, stwierdzano obraz kliniczny odpowiadający umiarkowanemu lub ciężkiemu syndromowi oddechowemu bydła (BRD).

1.2 PROJEKT EKSPERYMENTU

Projekt eksperymentu dla tego badania był taki sam jak opisany w przykładzie 2, cz. 1.2.

1.3 LECZENIE

1.3.1 Charakterystyka produktów

Zarówno antybiotyk NUFLOR® (Florfenikol) jak i badane produkty (roztwór EV i placebo) były takie same jak te stosowane w badaniu opisanym w Przykładzie 2, których cechy charakterystyczne zostały opisane w sekcji 1.3.1 Przykładu 2. Aby zapewnić ślepy charakter próby, roztwór EV i placebo zostały przygotowane w taki sposób, że ich wygląd był identyczny.

1.3.2 Dawka, schemat terapeutyczny i droga podawania

1.3.2.1 Antybiotyk

Zgodnie z ustalonym protokołem, preparat antybiotykowy był podawany wszystkim zwierzętom (grupy A i B) zgodnie z dawką zalecaną przez producenta, przez domięśniowe wstrzyknięcie w mięsień szyjny. Leczenie polegało na podawaniu dwóch dawek w odstępie 48 godzin (dni D1 i D3)

1.3.2.2 Badane produkty

Dodatkowo do antybiotyków, zwierzęta z grupy A otrzymywały także średnią dawkę wynoszącą 1 ml roztworu EV/10 kg żywej wagi (równoważną 3 mg ketoprofenu/kg/dziennie). Zwierzęta z grupy B otrzymywały średnią dawkę wynoszącą 1 ml placebo/10 kg/dziennie. Oba produkty były podawane doustnie zmieszane z substytutem mleka, codziennie przez trzy kolejne dni (dni D1, D2 i D3).

1.4. PROCEDURY STATYSTYCZNE

Stosowane były takie same procedury statystyczne, jak te opisane w przykładzie 2, opisane w części 1.4.

2. WYNIKI I OMÓWIENIE

Niezależnie od faktu, że średnia wyjściowa wartość wskaźnika klinicznego, wyliczona z uprzednio opisanych parametrów była niemal identyczna w obu grupach, podczas kontroli przeprowadzonej drugiego dnia leczenia, wartość ta była znacząco niższa w grupie A (leczonej roztworem EV) niż w grupie B (leczonej placebo) i pozostała taka aż do końca leczenia (tabela 5).

T a b e l a 5

Średnie wartości wskaźnika klinicznego w każdej grupie podczas leczenia ± odchylenie standardowe

	Grupa A (Roztwór EV)	Grupa B (Placebo)	Porównanie statystyczne
D1	1,77 ± 0,27	1,78 ± 0,31	NS
D2	1,47 ± 0,20	1,60 ± 0,22	P<0,001
D3	1,07 ± 0,10	1,13 ± 0,15	P<0,001
D4	1,01 ± 0,03	1,03 ± 0,04	P<0,05

Z drugiej strony, podczas gdy grupa A w trzecim dniu leczenia (dzień D3) osiągnęła średni wskaźnik kliniczny niższy od 1,1 (równoważny niskiemu lub niedostrzegalnemu stanowi choroby), w grupie B wskaźnik ten pozostał powyżej tej wartości aż do dnia D4 (tabela 5, fig. 4).

Wyniki te wskazują, że objawy choroby znikają szybciej u zwierząt z grupy A niż u zwierząt z grupy B. Niemniej jednak, na zakończenie leczenia (dzień D4) prawie wszystkie zwierzęta w obu grupach zostały wyleczone (fig. 4).

PL 219 130 B1

Jak można zaobserwować w tabeli 6 i na fig. 5, niezależnie od faktu, że wartości średniej temperatury odniesienia w obu grupach były bardzo podobne, drugiego dnia leczenia wartość ta była znacząco niższa w grupie A niż w grupie B, i pozostała niższa aż do zakończenia leczenia.

T a b e l a 6

Średnie wartości temperatury mierzonej w odbytnicy podczas leczenia w każdej grupie ± odchylenie standardowe

	Grupa A (Roztwór EV)	Grupa B (Placebo)	Porównanie statystyczne
D1-rano	39,64 ± 0,83°C	39,60 ± 0,81°C	NS
Dl-popołudnie	39,01 ± 0,55°C	39,550 ± 0,61°C	P<0,001
D1-noc	38,81 ± 0,47°C	39,08 ± 0,54°C	P<0,001
D2-rano	38,61 ± 0,45°C	38,91 ± 0,59°C	P<0,001
D2-popołudnie	38,79 ± 0,42°C	39,15 ± 0,56°C	P<0,001
D3-rano	38,45 ± 0,50°C	38,70 ± 0,64°C	P<0,05
D4-rano	38,38 ± 0,47°C	38,75 ± 0,52°C	P<0,001
NS = brak statystycznie znaczącej różnicy między dwiema grupami (p>0,05)

Jak można zaobserwować na fig. 5, w grupie A doszło do znaczącego spadku temperatury i miało to miejsce głównie w pierwszym dniu leczenia.

Stopniowy spadek temperatury w grupie B, niezależnie od tego, że zwierzęta otrzymywały placebo może być wyjaśniony skutkiem terapeutycznym środka przeciwbakteryjnego, który zmniejsza ilość bakterii, co z kolei zmniejsza reakcję gorączkową wyzwoloną w organizmie, jako odpowiedź na infekcję.

Z tabeli 7 można zaobserwować, że w dniu D4 nie stwierdza się znaczących różnic średniego ciężaru ciała zwierząt z obu grup. Jednakże w dniu D10, zwierzęta z grupy A miały znacząco wyższy średni ciężar ciała niż zwierzęta z grupy B, co wskazuje na większą poprawę stanu klinicznego u zwierząt leczonych roztworem EV. Z drugiej strony, średnia wartość przyrostu ciężaru ciała (wyliczana z różnicy ciężaru ciała pomiędzy dniem D10 a dniem D1) w grupie A (8,55 ± 1,18 kg) była także znacząco wyższa (p< 0,001) niż obserwowana w grupie B (7,50 ± 1,40 kg).

T a b e l a 7

Średnie wartości wagi zwierząt w dniach D1, D4 i D10 ± odchylenie standardowe

	Grupa A (Roztwór EV)	Grupa B (Placebo)	Porównanie statystyczne
D1	77,95 ± 15,91	76,00 ± 18,32	NS
D4	80,62 ± 15,94	78,52 ± 18,42	NS
D10	86,50 ± 15,90	83,50 ± 18,6	P<0,05
NS = brak statystycznie znaczącej różnicy między dwiema grupami (p>0,05)

W czasie 10 dni po zakończeniu leczenia, objawy kliniczne syndromu oddechowego bydła (BRD) nie pojawiły się ponownie u żadnego zwierzęcia z którejkolwiek z grup, u którego leczenie zostało uznane przez badacza jako sukces.

3. WNIOSKI

Wyniki uzyskane w tym badaniu wskazują, że podawanie doustne roztworu EV zmieszanego z substytutem mleka w dawce 1 ml/10 kg żywej wagi (równoważnej 3 mg/kg jego aktywnego składnika, ketoprofenu), w ciągu trzech kolejnych dni, podawanego uzupełniająco do przeciwbakteryjnego leczenia syndromu oddechowego bydła (BRD) u nieodsadzonych cieląt, pomaga w łagodzeniu objawów i przyspiesza zdrowienie zwierząt.

Można więc wywnioskować, że roztwór EV, stosowany jako terapia adiuwantowa w przeciwbakteryjnym leczeniu syndromu oddechowego bydła, wykazuje dobrą skuteczność kliniczną u nieodsadzonych cieląt.

PL 219 130 B1

PRZYKŁAD 4

BADANIE SKUTECZNOŚCI KLINICZNEJ WODNEGO ROZTWORU KETOPROFENU PODAWANEGO DOUSTNIE W WODZIE PITNEJ, UZUPEŁNIAJĄCO DO PRZECIWBAKTERYJNEGO LECZENIA ZESPOŁU ODDECHOWEGO ŚWIŃ

Przeprowadzono badanie kliniczne mające na celu ocenę skuteczności klinicznej roztworu EV ketoprofenu w stężeniu 3% (przykład 1), po podaniu doustnym w wodzie pitnej, jako terapii adiuwantowej w leczeniu antybiotykiem zespołu oddechowego świń (PRCD) u stada świń podczas tuczenia.

1. MATERIAŁ I METODY

1.1 ZWIERZĘTA

Zanim zagroda świń została włączona do badania, potwierdzano obecność wybuchu epidemii zespołu oddechowego świń (PRDC). Rozpoznanie było stwierdzane na podstawie autopsji martwych zwierząt, przez pobranie próbek ich płuc, węzłów chłonnych i grasicy. Jeśli przed rozpoczęciem badania, żadne ze zwierząt nie padło, uśmiercano zwierzęta będące w najgorszym stanie klinicznym. Po wybraniu zagrody świń, wybierano zwierzęta spełniające następujące kryteria:

- świnie w fazie tuczenia, u których rozpoznano wybuch zespołu oddechowego świń (PRDC), z temperaturą mierzoną w odbytnicy przekraczającą 39,5°C; i

- zwierzęta, które nie otrzymywały leków przeciwbakteryjnych lub przeciwzapalnych w ciągu 7 dni poprzedzających selekcję.

Na początku badania, grupy oznaczonych zwierząt podzielono na dwie grupy terapeutyczne: grupę A i grupę B, w taki sposób, że w każdej grupie znajdowała się podobna liczba zwierząt.

Podczas badania, wszystkie zwierzęta otrzymywały standardową karmę dla świń i wodę pitną z automatycznego aparatu do pojenia połączonego przez dozownik ze specjalnymi zbiornikami wodnymi na preparat leczniczy.

1.2 LECZENIE

1.2.1 Charakterystyka produktów

1.2.1.1 Antybiotyki

Alsir® 5%

Postać farmaceutyczna:

Skład 100 ml:

Wytwórca:

1.2.1.2 Badane produkty (A i B)

Placebo (Produkt A)

Postać farmaceutyczna:

Skład 100 ml:

Wytwórca:

Roztwór EV (Produkt B)

Postać farmaceutyczna:

Skład 100 ml:

Roztwór do wstrzyknięć

Enrofloksacyna 50 g Substancje pomocnicze q.s. ESTEVE VETERINARIA, Lab. Dr ESTEVE, S.A.

Roztwór do stosowania doustnego

Substancje pomocnicze q.s.

(Przykład 1)

Laboratorios Dr. Esteve, S.A

Roztwór do stosowania doustnego Ketoprofen 3 g (Przykład 1)

Substancje pomocnicze q.s. Laboratorios Dr. Esteve, S.A.

Wytwórca:

1.2.2 Dawka, schemat terapeutyczny i droga podawania

1.2.2.1 Antybiotyki

Preparat antybiotykowy był podawany drogą domięśniową w dawce i według schematu terapeutycznego zalecanego przez producenta. Czas trwania leczenia wynosił 3 dni (dni 1, 2 i 3).

1.2. 2.2 Badane produkty (A i B)

Oba produkty były podawane doustnie w wodzie pitnej w następujących dawkach i według następującego schematu terapeutycznego: 1 ml produktu A lub B/10 kg żywej wagi (równoważne 3 mg ketoprofenu/kg żywej wagi dziennie w przypadku grupy leczonej). Leczenie trwało 3 dni (dni 1, 2 i 3).

1.3 PROJEKT EKSPERYMENTU

Po wybraniu zagrody świń, wszystkie oznakowane zwierzęta otrzymały leczenie antybiotykiem - enrofloksacyną, drogą domięśniową. Zwierzęta z zagród wyznaczonych do jednej z grup terapeutycznych otrzymały także doustne leczenie roztworem EV dodanym do wody pitnej, a zwierzęta wyznaczone do drugiej grupy otrzymały tą samą drogą placebo (substancje pomocnicze roztworu EV).

PL 219 130 B1

Całkowity czas trwania eksperymentu wynosił 4 dni. Leczenie było prowadzone przez pierwsze trzy dni (D1, D2 i D3). Monitorowanie kliniczne zwierząt było prowadzone od początku (D1) do końca (D4) leczenia. W czasie trwania badania przeprowadzone były cztery kontrole kliniczne, każdego wyznaczonego dnia rano:

Kontrole w dniach D1, D2 i D3: podczas leczenia antybiotykiem + produktem A lub B (kontrola w dniu D1 była przeprowadzona przed rozpoczęciem leczenia i może być uważana jako kontrola wyjściowa).

Kontrola w dniu D4: na zakończenie leczenia.

Podczas każdej kontroli przeprowadzano pomiary wielu parametrów indywidualnych i grupowych.

1.3.1 Parametry indywidualne

Wskaźnik kliniczny: ten parametr był oceniany w dniach kontrolnych D1, D2, D3 i D4. Ten wskaźnik był wyliczony według skali ocen opartej na skali uprzednio opisanej (Raynaud (1986), Deleforge (1992), cyt. powyżej). Parametr ten był stosowany do pomiaru głównej zmiennej (część 3.3.1).

Temperatura: ten parametr (°) był mierzony podczas kontroli w dniu D1, D2, D3 i D4.

Ciężar ciała: ten parametr (kg) był mierzony podczas kontroli w dniu D1 i D4.

1.3.2 Parametry zbiorcze

Stan ogólny zwierząt w zagrodzie: parametr ten był mierzony codziennie w czasie kontroli przeprowadzonych w dniach D1 do D4, na skali porządkowej, zgodnie z następującymi punktami. Grupa zwierząt była oceniana łącznie.

Przyjmowanie pokarmu: parametr ten odpowiada całkowitej ilości pokarmu spożytego przez zwierzęta w każdej grupie.

Śmiertelność: parametr ten odpowiada oszacowanej dla każdej grupy ilości zgonów zwierząt, w czasie trwania badania.

1.3.3 Pomiar zmiennych badania

1.3.3.1 Zmienna główna

Główna zmienna badania może być zdefiniowana jako „Zmniejszenie wskaźnika klinicznego” (RCI).

1.3.3.2 Zmienne wtórne

Temperatura mierzona w odbytnicy: ta zmienna jest zgodna z wartością parametru temperatury mierzonej podczas każdej kontroli, w czasie której była rejestrowana.

Przyrost ciężaru ciała (WI): ta zmienna była szacowana na podstawie następującego wzoru:

WI: Średnia wartość(oznakowane zwierzęta) (Ciężar ciała w dniu D4- Ciężar ciała w dniu D1)

1.4. PROCEDURY STATYSTYCZNE

Główna zmienna badania „Wskaźnik Kliniczny” była analizowana za pomocą testu t-Studenta, przy uwzględnieniu poziomu istotności α = 0,05 i mocy 80%.

Zmienne wtórne, którymi były „Temperatura” i „Ciężar ciała” były określane za pomocą analizy

ANOVA dla powtarzanych pomiarów, przy przyjęciu poziomu istotności α = 0,05 i mocy 80%.

Inne parametry mierzone podczas badania były analizowane opisowymi technikami statystycznymi.

2. WYNIKI I OMÓWIENIE

Wyniki odpowiadające profilowi temperatury mierzonej w odbytnicy są przedstawione w tabeli 8 i na fig. 6.

T a b e l a 8

Profil temperatury mierzonej w odbytnicy

Temperatura mierzona w odbytnicy (°C)	Wyjściowa	Dzień 1	Dzień 2	Dzień 3
A; Placebo	Średnie	40,3	40,2	39,7	39,7
	S.D.	0,4	0,4	0,3	0,3
B: roztwór EV	Średnie	40,4	39,8	39,8	39,7
	S.D.	0,5	0,3	0,3	0,3
	t-T est	N.S.	P<0,001	N.S.	N.S.
NS = brak statystycznie znaczącej różnicy między dwiema grupami (p>0,05)

PL 219 130 B1

Jak można zaobserwować w tabeli 8 i na fig. 6, niezależnie od tego, że wartości średniej temperatury wyjściowej w obu grupach były bardzo podobne, drugiego dnia leczenia wartość ta była znacząco niższa w grupie B (otrzymującej roztwór EV) niż w grupie A (otrzymującej placebo). Podobnie, z fig. 6 widać, że spadek temperatury w grupie B był wyraźny i miał miejsce głównie w pierwszym dniu leczenia. Przeciwnie, w grupie A obniżanie temperatury było nie tylko mniej wyraźne niż w grupie B, ale następowało stopniowo w czasie trwania leczenia.

Wyniki dotyczące ewolucji wskaźnika klinicznego zostały zebrane w tabeli 9 i na fig. 7.

T a b e l a 9

Ewolucja wskaźnika klinicznego

Wskaźnik kliniczny	Wyjściowy	Dzień 1	Dzień 2	Dzień 3
A; Placebo	Średnie	1,9	1,8	1,5	1,5
	S.D	0,4	0,4	0,4	0,3
B: roztwór EV	Średnie	1,8	1,5	1,4	1,4
	S.D.	0,2	0,3	0,3	0,3
	t-T est	N.S.	P<0,001	N.S.	P.=0,032
NS = brak statystycznie znaczącej różnicy między dwiema grupami (p>0,05)

Z tabeli 9 i z fig. 7 wynika, że odsetek zwierząt, u których leczenie zakończyło się sukcesem był znacząco wyższy w grupie zwierząt leczonych roztworem EV niż w grupie zwierząt leczonych placebo.

3. WNIOSKI

Zgodnie z tymi wynikami, podawanie roztworu EV do wody pitnej, jako terapii adiuwantowej w przeciwbakteryjnym leczeniu zespołu oddechowego świń, wywiera korzystny efekt terapeutyczny w porównaniu z leczeniem tej choroby za pomocą wyłącznie antybiotyków.

Na podstawie wyników tego badania, można stwierdzić że roztwór EV wykazuje dobrą skuteczność kliniczną jako terapia adiuwantowa w przeciwbakteryjnym leczeniu PRDC u świń w fazie tuczenia.

Na podstawie wyników uzyskanych z tego badania można wywnioskować, że podawanie roztworu EV doustnie w wodzie pitnej, w dawce 1 ml/10 kg żywej wagi (równoważnej 3 mg/kg aktywnego składnika, ketoprofenu) przez trzy kolejne dni, uzupełniająco do przeciwbakteryjnego leczenia zespołu oddechowego świń (PRDC) u świń w okresie tuczenia, powoduje szybsze znikanie objawów klinicznych. Tak więc roztwór EV wykazuje dobrą skuteczność kliniczną jako terapia adiuwantowa w przeciwbakteryjnym leczeniu PRDC u świń w fazie tuczenia.

Claims (2)

1- 5% (wag./obj.)

2- 8% (wag./obj.)

0,5-2,5% pH w zakresie 6,0 do 7,0 100% znamienne tym, że wodny roztwór ketoprofenu ma na1- 15% (wag./obj.)

1. Zastosowanie ketoprofenu do wytwarzania wodnego roztworu ketoprofenu do doustnego, jednoczesnego podawania wszystkim zwierzętom w stadzie w postaci preparatu do picia, zawierającego wodę pitną dla zwierząt lub sztuczne mleko dla zwierząt nieodsadzonych, jako terapii adiuwantowej trzody chlewnej w przeciwbakteryjnym leczeniu zespołu oddechowego świń (PRDC) obejmującym iniekcje enrofloksacyny lub jako terapii adiuwantowej cieląt w przeciwbakteryjnym leczeniu syndromu oddechowego bydła (BRD) obejmującym iniekcje fIorfenikolu, przy czym roztwór wodny zawiera zasadowy aminokwas, wybrany spośród L-argininy i L-lizyny, zdolny do tworzenia in situ soli z ketoprofenem i zwiększający rozpuszczalność ketoprofenu.

2. Zastosowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że zasadowy aminokwas stanowi L-arginina.

3. Zastosowanie według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, że stężenie ketoprofenu w roztworze wodnym jest w zakresie od 1 do 15% (wag./obj.).

4. Zastosowanie według zastrz. 1-3, znamienne tym, że roztwór wodny obejmuje współrozpuszczalnik.

5. Zastosowanie według zastrz. 4, znamienne tym, że współrozpuszczalnik jest wybrany spośród glikolu polietylenowego 400 i 1-metylo-2-pirolidonu.

PL 219 130 B1

Zastosowanie według dowolnego z zastrz. 1-5, znamienne tym, że roztwór wodny obejmuje jeden lub więcej weterynaryjnie dopuszczalnych dodatków wybranych spośród substancji pochłaniających wilgoć, modyfikatorów pH, substancji konserwujących i ich kombinacji. Zastosowanie według zastrz. 6, znamienne tym, że substancją pochłaniającą wilgoć jest polisorbat lub poloksamer.

Zastosowanie według zastrz. 6, znamienne tym, że modyfikator pH stanowi kwasowy lub zasadowy związek, przy którym pH wodnego roztworu ketoprofenu jest w zakresie od 5,5 do 7,0.

Zastosowanie według zastrz. 6, znamienne tym, że substancję konserwującą stanowi alkohol benzylowy lub paraben.

Zastosowanie według dowolnego z zastrz. 1-9, znamienne tym, że wodny roztwór ketoprofenu ma następujący skład:

Składnik

Ketoprofen 1-15% (wag./obj.)

L-Arginina 2-30% (wag./obj.)

Alkohol benzylowy 0,5-3%

Bezwodny kwas cytrynowy (q.s.) pH w zakresie od 5,5 do 7,0

Woda oczyszczana q.s. 100%

Zastosowanie według zastrz. 10, znamienne tym, że wodny roztwór ketoprofenu ma następujący skład:

Składnik

Ketoprofen

L-Arginina

Alkohol benzylowy

Bezwodny kwas cytrynowy (q.s.) Woda oczyszczana q.s. Zastosowanie według zastrz. 1-9 stępujący skład:

Składnik

Ketoprofen

L-Arginina

Bezwodny kwas cytrynowy (q.s.) Woda oczyszczana q.s.

2- 30% (wag./obj.) pH w zakresie od 5,5 do 7,0 100%